Hotter than Hades

Mooie uitspraak vind ik dat altijd: "Hotter than Hades" en voor vandaag gaat dat zeker op! Bij het opstaan is het al verstikkend heet, zo'n 27 graden.

Rick neemt Kai mee naar zijn werk vandaag, ze vertrekken rond half negen. Het is Rick's goal om ieder kind deze zomer een dag mee te nemen. Saskia heeft haar beurt al gehad en Katja ook, met haar reisje naar Norfolk vorige week, toen zij Rick een presentatie zag geven. Dat laatste heb ik ook maar een paar keer mogen meemaken, dus was bijzonder voor haar.

Na een telefoontje met Christine en met heel veel zelf-discipline spring ik om kwart voor tien eindelijk op de fiets. Er staat een (weliswaar heel warme) wind en dat koelt tijdens het fietsen toch wel af. Zodra ik stil sta slaat de hitte me echter uit! Het is inmiddels over de dertig graden, zeker in de zon.

Op het W&OD pad is het stil vandaag, op de heenweg zie ik geen levend dier, op een enkele cardinal na. Ik rij tot Hunter Mill Road, wetend, dat dat precies 10 mijl heen en weer is. Het is zo drukkend en heet, dat ik niet verwacht veel wild te zien. Net als ik denk, dat die voorspelling bewaarheid wordt, zie ik opeens naast me in de schaduwrijke bosjes twee jonge herten! Ze zijn schichtig, maar poseren nog net voor een foto.


Even later zie ik ook twee jonge groundhogs in de berm, maar die zijn te snel voor mijn fototoestel. Mijn dag is weer goed, het zien van dieren op zo'n fietstocht doet het hem altijd weer.

Bezweet en vermoeid na iets meer dan tien mijl loop ik de lekker koele kamer weer in. Katja en Saskia zijn inmiddels gedwongen op, want de schoonmaaksters zijn vroeg vandaag.

Gauw neem ik een douche en rijd dan naar Lofty Salon voor een broodnodige kleur- en knipbeurt. Mona, mijn kapster, is Libanees en als ik vraag hoe zij de huidige situatie daar ervaart, begint ze bijna te huilen. Net nu ze bijna weer "normaal" zijn, is alles teniet gedaan door de Israelische bombardementen, vertelt ze. Het is moeilijk om er als neutraal persoon tegenaan te kijken, natuurlijk zijn er twee kanten aan ieder conflict en dit zinloze geweld is precies dat: zinloos.

Het is dan ook moeilijk iets te zeggen. De Libanezen zijn volgens haar een speelbal van Israel, Syrie en Iran in hun conflicten. Gelukkig woont haar familie ver van de vuurhaarden, maar natuurlijk merken ze de problemen wel door gebrek aan stroom en telefoonverbindingen.

Dichter bij huis heeft ze het erg druk met haar vrij nieuwe eigen zaak en het duurt een stuk langer, dan ik verwacht had, om mijn haar te doen. Gelukkig heb ik absoluut geen haast en een zeer grijpend boek, dus het is heerlijk ontspannend. En mijn haar zit weer prima en is makkelijk in model te krijgen met alle zee, zon en zand volgende week.

Om kwart voor drie rijd ik met Saskia en Aoife weer naar de orthodontist. Saskia krijgt een beugel (met ijzeren draad dit keer, anders dan die van Kai en Katja), die ze 's nachts moet dragen. Het goede nieuws voor haar is, dat ze mais aan de kolf mag eten!

Op de terugweg belt ze meteen Rick daarover op, want die zou avondeten gaan inslaan. We eten een heerlijke gegrillde steak, mais (aan de kolf) en boontjes met zijn vieren. Katja is Jeroens (Karins zoon) verjaardag aan het vieren vanavond. Het smaakt zo lekker zomers, al eten we binnen, de muggen hebben ons helaas van het deck verjaagd!

Beugelloos!!!

Al onze vakantiefoto's in Aruba zullen vijf flitsend witte smiles tonen! Om kwart over negen komt Saskia's beugel er (tijdelijk) af! Grappig, hoe je werkelijk niet ziet hoe netjes het is geworden, tot hij eraf is.


Before (in 2003)



After (vandaag)

Het ziet er erg mooi uit en het gevreesde gat, waar genetisch geen tand groeit, wordt zo te zien opgevuld door een van de hoektanden. Saskia krijgt een draadje achter haar voortanden om te voorkomen, dat ze weer zo uit elkaar gaan staan. Ze bedreigden de wortels van andere tanden.

Over een jaar of twee, als alles is ingegroeid, zal ze weer een beugel moeten, maar voorlopig heeft ze dus een prachtig witte smile!

Op de terugweg naar huis proberen we een milkshake bij McDonald's te halen om de vieze smaak van alle chemicalien weg te werken. Maar het is pas tien over tien en de milkshake machine werkt nog niet. Dan maar kauwgom halen bij 7 Eleven, iets wat Saskia bijna drie jaar niet heeft mogen eten.

Maar ze is vergeten te vragen of ze nu haar favoriete eten mag hebben: corn on the cob (mais op de kolf). Morgen moeten we terug om de doorzichtige beugel op te halen en als het mag, staat dat natuurlijk morgenavond op het menu!

Het is inmiddels al ver over de dertig graden buiten en er is een heat advisory. Erg veel zin om buiten te gaan zweten heb ik niet, dus doe ik het maar binnen. Ik doe een half uur routine met gewichten en neem me voor de rest van mijn beweging vanmiddag in het zwembad te krijgen.

Na de lunch komt Karins Maaike om mee te gaan zwemmen. Het is tegen de 38 graden, maar de vochtigheidsgraad is vrij laag. Het is dus uit te houden in de zon, zolang je zo af en toe een duik neemt.

Voor ik van gedachten kan veranderen begin ik met 40 banen trekken, een kilometer dus. Dit lukt me in 28 minuten, wat ik persoonlijk niet slecht vind. Leah, die met Katja en Kai inmiddels ook is gearriveerd, vroeg alleen wel aan Katja, waarom ik zo langzaam ging. Tja, de ouderdom, he! Wat later zwem ik nog eens 20 banen, alweer op mijn gemak, maar zo heb ik toch 1500 meter gezwommen.

We blijven tot kwart voor vier, want om vier uur gaat het zwembad dicht voor een competitie van het zwemteam. Dat is een nadeel van juli, al die competitiewedstrijden en vroege sluitingen. Maar Saskia heeft toch al te veel zon gezien, ondanks insmeren is haar heel gevoelige huid toch flink verbrand in haar gezicht.

Na een snelle douche vertrekken Katja en ik om onze nagels te laten doen. Zij kiest fluorescerend roze voor haar vingers en groen voor haar tenen! Ik hou het bij een roze rode kleur.

Bij Safeway halen we sushi voor vanavond, het is gewoon te heet om te koken. Gelukkig vindt iedereen dat lekker. Met spinaziesalade is het een volledige en gezonde maaltijd.

Katja gaat met een groep vrienden bowlen en wij kijken naar Hell's Kitchen. Hoe lekker ik het buiten ook vind, ik krijg het gevoel het avondeten van de muggen te zijn daar, ondanks de Off!, die ik op me spuit. Er zijn net weer muggen met West Nile Virus gevonden, dus ik heb geen zin lek geprikt te worden. De muggen zijn een grote reden, waarom Amerikanen 's avonds niet buiten komen en ik kan het ze niet kwalijk nemen!

Lekker lui weekend

Volgens Blogger is dit mijn 900ste NederlandseAmerikaan blog alweer! Wauw, 900 colums, in feite, ik heb me wat afgeschreven de afgelopen drie jaar!

Zaterdag

Soms is het heel lekker om bij het wakker worden op zaterdag een heel weekend zonder afspraken of verplichtingen voor je te hebben liggen. Het gebeurt ons zelden, maar dit weekend is het dan zo (we hebben wel bewust onze agenda leeg gehouden, daar niet van).

Na eerst lang uitgeslapen te hebben strik ik Rick voor een wandeling door Vienna. In echt hard sporten heb ik in deze hitte geen zin, maar op die manier bewegen we toch. Hij moet toch overhemden naar de stomerij brengen, dus met een zak kleren op de rug gaan we op pad. Twee zweterige mijlen heen en dan kopen we toch maar een flesje water bij Quizno's. Dit is echt geen weer om je buiten in te spannen, of het zou zwemmen moeten zijn en veel drinken is essentieel.

Het is super vochtig en klam en over het algemeen winnen de wolken het van de zon. Het ziet er zelfs wat dreigend uit. Maar ik heb mijn zinnen op zwemmen gezet, dus na de lunch gaan Saskia, Aoife en ik naar het zwembad.

Rick wil nog van alles voorbereiden voor de reis naar Aruba, Katja voelt zich niet zo lekker en Kai is niet zo'n zwemmer. Het is vrij rustig in het zwembad, dus ik denk mijn baantjes goed te gaan trekken.

Maar dan zie ik een van de vrouwen uit de buurt, die een paar maanden geleden na 22 weken zwangerschap haar zoontje heeft verloren en ik raak met haar aan de praat. Wat is het toch altijd moeilijk om te weten wat te zeggen, vooral als je (God zij dank!) zoiets niet zelf hebt meegemaakt. Maar niets zeggen lijkt me net zo erg, dus ik geef mijn condoleances en we kletsen wat over koetjes en kalfjes.

Dan zie ik Mary Ellen, wiens jongste Katherine bloemenmeisje zal zijn bij Laurens huwelijk in augustus. Ook zij heeft moeite schoentjes te vinden voor Katherine en zo praat ik ook met haar.

Inmiddels zijn de dreigende wolken gaan huilen en ik vind zwemmen in de regen niets. Met mijn boek schuil ik onder een van de paraplu's in de veronderstelling, dat het maar een kort buitje zal zijn. Dit blijkt niet het geval, het gaat steeds harder regenen! Na een half uur zie ik eindelijk opklaringen in de verte en dan hoort een van de lifeguards donder (volgens mij was het een vliegtuig) en het zwembad wordt voor 45 minuten gesloten! Nou ja!!

Teleurgesteld neem ik de meisjes mee naar huis. De zon schijnt alweer volop, dus ik ga verder lezen op het deck. Rick is intussen een en al bedrijvigheid en wil vanavond naar de film. Eigenlijk Pirates of the Caribbean 2, maar ik heb geen zin in zo'n lange zit.

De keuze valt op "Click" met Adam Sandler en Henry Winkler. De film begint om half negen, dus we besluiten eerst even in Tysons Corner te eten. Daar aangekomen blijkt het enorm druk te zijn!

We vinden ternauwernood een parkeerplaats en er staat een lange rij om bioscoopkaartjes te kopen. We kopen dus maar snel ons kaartje, voor het geval die film ook populair is (blijkt later niet zo te zijn).

Bij Brio zetten we onze naam op de lijst en horen, dat hun wachttijd voor zes personen (Aoife is ook mee) een half uur tot drie kwartier is. Genoeg tijd dus om leesmateriaal voor de vakantie te vinden bij Barnes and Noble. Ik vind de rest van de serie geschreven door Sharon Kay Penman, waarvan ik het eerste boek bijna niet weg kan leggen.

Al gauw gaat onze "pager" af en is de tafel klaar. Rick rekent af, terwijl ik met Kai alvast de tafel opzoek. Brio is een Italiaans restaurant met een bakstenen houtoven. Het is er gezellig, maar wel erg lawaaierig.

Hierdoor verstaat onze serveerster, die een gehoorprobleem heeft, mij telkens niet, als ik om een kindermenu vraag. Het wordt komisch, want ze hoort allesbehalve "kids menu", tot "tomato juice" toe. Gelukkig lacht ze er zelf ook om. Het is ook zelfs met een goed gehoor moeilijk om je verstaanbaar te maken in het geroezemoes!

We eten er gezellig en het valt me op, dat iedereen om ons heen kleine kinderen mee heeft. En hoe al die kleintjes gewoon rustig zitten te kleuren, terwijl de ouders converseren. Het doet me aan de tijd, dat onze kinderen klein waren, denken. We hebben ze van baby af aan mee uit eten genomen en altijd gezorgd, dat ze zich niet zouden vervelen (en daardoor de mensen om hen heen ook niet!).

In vrijwel ieder Amerikaans restaurant zie je kinderen, van een familierestaurant zoals Brio tot een sjiek Frans restaurant. Ik moet zeggen, dat ik zelden een kind zie, dat de andere gasten van het restaurant tot hinder is. De meeste restaurants zijn dan ook erg kindvriendelijk met kindermenu's en kinderstoelen, zelfs de duurdere.

Na een lekker maal verlaat Katja ons, want die gaat met JB (de vriend met wie ze ook naar Florida ging) You, Me and Dupree kijken.

Click blijkt echt het soort film te zijn, waar ik zin in had. Onderhoudend, met natuurlijk een morele les (familie komt voor het werk etc.) en toch wel een ietwat onverwacht einde. Het is een film in het genre van "A Christmas Carol".

Adam Sandler speelt een gezellige, "gemiddelde" vader van een meisje en een jongetje, hij is getrouwd en ze hebben een hond. Hij werkt zich te pletter om partner te worden in de architectenfirma van zijn baas (gespeeld door David Hasselhoff, niet mijn favoriete acteur!). Die is allerminst sympathiek als Adam tijd met zijn familie wil doorbrengen.

Gestresste Adam gaat op zoek naar een "universal remote control", zo'n ding, waarmee je alle apparaten in huis kunt bedienen. Hij wordt gek van alle verschillende afstandsbedieningen, die ze hebben.

Bij "Bed, Bath and Beyond" komt hij terecht in "Way beyond" (leuk gevonden), waar Christopher Walken staat. Die laat hem de nieuwste universal remote control zien en geeft hem aan Adam (gaan er dan geen belletjes rinkelen? Kennelijk in de film wereld niet!).

Thuis blijkt deze afstandsbediening niet alleen de apparaten, maar ook Adams leven te controleren. Hij kan fast forwarden door een ziekte of eten met zijn ouders, zelfs tot hij een promotie krijgt. Probleempje: de afstandsbediening onthoudt wanneer hij fast forward en doet dat bij ieder terugkerend soortgelijk evenement weer. Oeps, dat was niet, wat Adam wilde. Zijn leven vliegt zo voorbij en hij mist enorme stukken. Met alle gevolgen vandien... Best een leuke film

Zondag

De luie dag van luie dagen vandaag! Uitslapen, rustig ontbijten buiten, want de zon schijnt volop en om 9 uur is het al 27 graden.

Voor het al te warm wordt (er worden temperaturen van boven de 35 graden voorspeld voor de rest van de week) smeek ik Rick nog eens mee te gaan lopen. Het is ook goed voor hem om in beweging te zijn, hij sport naar mijn smaak veel te weinig.

Gelukkig gaat hij graag mee en ik breng mijn acht pond gewichten. We lopen 3,5 mijl in bijna een uur, niet gek. Hardlopen gaat met deze hitte echt niet, maar de gewichten zijn een goed alternatief om de hartslag omhoog te krijgen.

Aoife gaat naar huis en Tabatha komt ervoor in de plaats, samen met haar kleine broertje, Hadley. Hadley is zeven en vindt ons huis het einde. Er is een slang, een schildpad en X-Box, wat wil je nog meer!! Hij wil in ieder geval wel de hele middag binnen spelen.

Maar de afspraak is, dat we naar het zwembad gaan. Het is super weer, niet te vochtig en 36 graden. Het water is nog net geen badwater (hoewel bijna), dus het werkt nog verkoelend.

Het is druk en ik vind nog net een ligstoel. Al mensen kijkend zit ik daar tot ik het zo warm heb, dat ik wel het water in moet! Dan zwem ik twintig baantjes en naast mij in de andere baan zwemt een zwaar gehandicapte jongen. Zijn moeder is er vlakbij en ik weet, dat zij alleenstaand is. Ik ken haar verder niet, al zie ik ze ieder jaar in het zwembad. Maar er straalt zo'n enorme liefde voor haar, inmiddels volwassen, zoon van haar uit, ik moet altijd weer even slikken als ik het zie. Het moet toch verschrikkelijk zwaar zijn, als je enige kind het lichamelijk (en geestelijk) zo moeilijk heeft. Wat zijn wij dan toch bevoorrecht met onze drie gezonde kinderen en ik in mijn gelukkige relatie.

Dan ga ik in het zonnetje (ik wil niet wit in Aruba aankomen!) liggen bakken en lezen. Om de zoveel tijd neem ik een duik om af te koelen. Mijn boek boeit me enorm, dus ik groet iedereen, die ik ken, maar begin geen praatje.

Saskia en Tabatha bestellen een Domino's kaaspizza. Die ziet er zo ontzettend lekker uit, ik kan me niet bedwingen en eet ook een stuk. Het is echt een van de lekkerste pizza's, die ik in lange tijd heb geproefd en dat zegt wat!

Oh, wat een zwaar leven leiden we toch! Rick en Kai komen, nadat ze waterschoenen hebben gekocht, ook en we gooien een bal naar elkaar. Het is hier eigenlijk te druk voor, want Kai gooit hem tegen het hoofd van een oudere man. Oeps! Gelukkig wordt hij niet boos, maar gaat mee gooien!

Voor we het weten is het 18 uur en wij hebben honger. "Raft night" (met allerlei opblaasspeeltjes) begint en Saskia, die nogal "het onderste uit de kan" wil op het moment, wil niet naar huis. Helaas voor haar kan ze niet alleen blijven en met een bokkig meisje lopen we terug.

Rick haalt kabobs bij de Afgaan en dan vertrekken Katja, Kai en hij naar Pirates of the Caribbean. Saskia wil het niet zien en mij is die film te lang. Geef mij maar lekker op het deck naar het gezang van de cicades luisteren!!

Nederlandse Amerikanen

Het is verschrikkelijk vochtig en warm vanochtend, maar ik besluit toch even te gaan hardlopen. Ik hou het vijf kilometer vol, maar ga dan druipend van het zweet weer gauw de airconditioning in!

Gisteren heb ik een briefje met foto van mijn armband en een beloning van $100 voor de vinder uitgeprint. Bij het zwembad vraag ik, of ze dit ergens opvallend willen ophangen. Wie weet? Al heb ik er een hard hoofd in, dat ik hem nog terug zal zien.

Bij USAA, onze verzekeringsmaatschappij, raden ze me aan toch even het weekend af te wachten, voor een ik claim indien. Rick heeft de juwelier in Aruba ge-emaild in de hoop, dat die nog een soortgelijke armband heeft. Het blijft balen, maar aan de andere kant is het een ding en er zijn veel ergere dingen in de wereld.

Lilian van de ambassade liet me gisteren weten, dat onze paspoorten klaar zijn. Ik zou vandaag met Annemarie gaan lunchen, maar die heeft een voedselvergiftiging opgelopen en voelt zich vreselijk.

In plaats van de lunch besluit ik de paspoorten dan op te gaan halen. Om kwart voor elf bel ik de ambassade om te horen, wat hun uren zijn en tot mijn schrik zijn ze maar tot twaalf uur open! Ik weet, dat dan om klokslag twaalf uur dat loket dichtgaat, wie er ook nog staan te wachten.

Met natte haren spring ik in de auto en race naar Washington. Om half twaalf kom ik bij de ambassade aan en daar staat inderdaad een hele rij te wachten. Een oud echtpaar van in de tachtig staat eindeloos te delibereren voor het loket. Er is maar een persoon, die helpt en ik zie de tijd wegtikken!

Gelukkig weet ze het echtpaar zover te krijgen, dat ze later terug zullen komen. Dan is er een vrouw, die een transit visa nodig heeft. Maar ze heeft daarvoor niet de juiste foto's meegenomen. Balen voor haar, maar zo ben ik lekker snel aan de beurt.

De paspoorten zijn er inderdaad en ik krijg ook de optieverklaring mee. Het doet me toch wel iets, om weer een geldig paspoort van mijn geboorteland te hebben! Nu kunnen we volgende week Aruba als Nederlanders binnen (behalve Rick dan).


Op de terugweg stuurt mijn MIO GPS me helemaal door Georgetown!! De mooie route dus, maar niet het snelst. Ik ben Annemarie om te horen hoe het gaat en kom dan in de stromende regen, die boven Vienna lijkt te blijven hangen, bij de Giant aan.

Na de boodschappen is het een ontspannende middag. De kinderen spelen allemaal Sims op verschillende computers en ik ga op het deck verder lezen in mijn boek.

Vanavond komen Chuck, Christine en Mallory eten en we maken kip kabobs. Het wordt zoals altijd erg gezellig en we zitten nog tot laat buiten op het deck na te kletsen.

Blah dagje

Bij het opstaan vanochtend merk ik, dat ik mijn mooie wit goud met roze saffieren armband kwijt ben!! Paniek!! Die heb ik vorig jaar van Rick gekregen en ik vond hem prachtig!!

Rick stelt me gerust, het is maar een ding (ja, weet ik, maar wel een kostbaar ding!) en wie weet vind ik hem (heb er een hard hoofd in, maar ga natuurlijk wel alles proberen). Volgens mij ben ik hem gisteren bij het zwembad kwijtgeraakt, dus daar ga ik, zodra ik aangekleed ben, heen. Waar ik zat is niets te zien en ook bij "Lost and Found" ligt er niets. Even wakkert een van de meisjes mijn hoop aan, als ze zegt een armband gezien te hebben, maar die heeft een hartvormig bedeltje, die van mij niet.

Gelukkig vind ik wel een redelijk goede foto van de armband en zodra mijn computer print (dat lukt natuurlijk nu net weer niet) ga ik die bij het zwembad ophangen. Ook zal het helpen voor de verzekering, maar ik wil gewoon mijn armbandje terug!!


Mijn verloren armband

Thuis doe ik een half uur gewichtenroutine. Het is bewolkt en heel vochtig buiten, dus dat is het voor vandaag kwa sporten. Ik douche en om tien uur ga ik richting Starbucks om Christine voor een koffie te ontmoeten.

Ze hebben daar comfortabele fauteuils en we hangen er lui in, terwijl we over van alles en nog wat kletsen. Na anderhalf uur moet zij Mallory ophalen en ik Kai, die nu klaar is met zijn football kamp. Hij heeft besloten mee te willen doen met het Madison football team. Wie had dat gedacht? Een zoon van mij, die zo'n puur Amerikaanse sport wil gaan bedrijven!

Het weer blijft dreigend en het regent zo af en toe, hoewel de beloofde zware buien uitblijven. Omdat het geen zwembad weer is besluit ik de gelegenheid waar te nemen om Saskia mee naar de kleermaker te nemen. Haar jurk voor Laurens huwelijk moet vermaakt worden, hij is feitelijk veel te groot! De kleermaakster vraagt, waarom we niet haar maat besteld hebben. Tja, ik dacht dus, dat we dat wel gedaan hadden! Uiteindelijk kost het vermaken bijna net zoveel als de jurk zelf!

Op de terugweg zie ik zowaar zon en besluit op het deck te gaan lezen. Ik verwacht ieder moment door regen naar binnen te worden gejaagd, maar het blijft lekker.

Laura komt voor een pijnlijke massage. De komende twee weken zal ik zonder moeten doen, hopelijk werken mijn spieren mee! Zoals altijd ben ik na al die pijnigingen doodmoe en ik zoek mijn stoel op het deck weer op.

Saskia gaat bij Tabatha logeren en na het eten verdwijnt Katja voor een logeerpartij bij Leah. We zijn vannacht dus alleen met Kai. Mijn armband is nog steeds weg en ik voel me er flink down van. Ik krijg hem er niet mee terug, ik weet het, maar ik zou er wat om geven, als ik hem opeens ergens zag liggen!!

Ze hebben babies!

Omdat Rick vandaag in Norfolk is breng ik Kai naar zijn football camp. Het is heel intens en hij komt iedere keer uitgeput weer thuis. Hij heeft ook geen geluk met het weer, we beleven een heuse hitte golf op het moment. Ook vandaag belooft het een snikhete en vochtige dag te worden, dus hij neemt zijn cooler met Gatorade weer mee.

Old Redskins Park ligt dicht bij het vliegveld Dulles. Iedere dag proberen we een nieuwe route om tijdens het spitsuur maar de snelste te vinden! Rick en ik delen onze ervaringen en passen de route daaraan aan.

Heen neem ik de route, die ons gisteren het snelst leek. Over het zuiden, via route 50 en dan de Fairfax County Parkway, die op alle andere uren van de dag vrijwel leeg is, maar waar ik nu toch in een file kom te staan. Er blijkt een aantal mijlen verderop een ongeluk gebeurd te zijn, hoor ik op de radio. Gelukkig moet ik al vrij snel linksaf.

Op de terugweg heb ik een "Eureka" gevoel, want ik besluit eens de noordelijke route te nemen (wetend, dat de zuidelijk route compleet vaststaat, dat heb ik net gezien, dus ik kan niets verliezen). Tot mijn verbazing is er deze kant op helemaal geen verkeer! Binnen het half uur, de beste tijd tot nu toe, ben ik weer thuis! Morgen is de laatste dag van het kamp, dus we kunnen nog heel even van deze ontdekking genieten.

Thuis ligt Saskia nog te pitten en ik roep haar toe, dat ik een stuk ga fietsen. Het is heel erg warm en vochtig, maar er staat een fikse bries, die het fietsen aangenaam maakt. Ik haast me naar het W&OD pad. Daar is het best druk en ik zie een aantal onderhoudswagens op het pad, wat meestal betekent, dat er geen wild te bekennen is. Jammer (denk ik)!

Maar dan opeens bereik ik een gedeelte, dat vrij is van verkeer en ik ben alleen in de natuur. Ik kijk naar beneden en zie een moeder hert met baby in het water daar. Zij heeft mij ook gelijk door en staat stokstijf stil. Baby loopt rustig door en verdwijnt al gauw in het struikgewas. Het water was natuurlijk lekker voor ze met deze hitte. De baby heeft een hoog "Bambi" gehalte: lange poten en witte stippen op de vacht. Schattig!


Slechte foto, maar het geeft weer hoe ik ze zag

Na iets meer dan veertien mijl in een uur en een kwartier ben ik weer thuis. Inmiddels is Laura, Saskia's vriendinnetje, ook van de partij.

Voor ik het weet is het alweer tijd om Kai op te halen, dus ik ga weer mijn nieuwe route van vanochtend. Ook nu gaat die veel sneller, dus ik moet Rick inlichten, dat dit "de" route is.

Kai staat al klaar, helemaal verhit. Hij vindt het erg leuk, maar weet nog niet of hij ook tijdens het schooljaar football wil spelen. Het is in ieder geval erg vermoeiend, want hij ligt verder de hele middag voor Pampus op ons bed tv te kijken.

De meisjes en ik eten snel lunch en maken ons dan klaar voor het zwembad. Oh, wat heb ik hiernaar uitgekeken! Een hele middag niets gaande, alleen een stoel in het zwembad en mijn tijdschriften en boek!

Rond tien over een komen we er aan en ik begin met twintig baantjes. Het lijkt veel, 500 meter, en ik zwem het in 10 minuten (vind ik eigenlijk wel een goede tijd), maar het is gewoon heerlijk en relaxed.

Dan vlij ik me onder een parasol op een van de ligstoelen neer en lees mijn achterstallige Margrieten. Om kwart voor twee gaat het fluitje, dat alle kinderen onder de 15 het bad uit moeten. Saskia en Laura komen om geld voor een ijsje vragen en ik bestel er van hen ook gelijk een. Ik instrueer Saskia, dat ik een vruchtenijsje wil en ze komt terug met een lime ijsje. Lekker verkoelend!

Dan wordt er omgeroepen, dat het zwembad om kwart voor drie dicht zal gaan vanwege de estafette, die er vanavond gehouden zal worden. Dat is balen! Daar gaat mijn voornemen om hier tot etenstijd te blijven, Rick en Katja komen toch pas later thuis.

Na nog wat lezen verdwijnt de zon achter de wolken en ik besluit nog wat te gaan zwemmen. Ik trek nog eens twintig baantjes en vind het dan wel leuk, dat ik een kilometer heb gezwommen, bovenop de 22,4 kilometer, die ik heb gefietst. Bij elkaar zou ik al voorbij Washington zijn, als het in de auto was.

Om kwart voor drie wordt het zwembad inderdaad gesloten, maar we horen ook meteen de eerste donderslag. Dat betekent, dat het zwembad automatisch voor 45 minuten is gesloten. Als we thuiskomen is er een "Severe Thunderstorm Warning" voor ons en die bui komt met veel lawaai over ons heen. De electriciteit flitst aan en uit terwijl ik onder de douche sta, maar Rick heeft inmiddels allerlei batterijen geinstalleerd, dus het beinvloedt onze computer in ieder geval niet.

Niet veel later begint mijn Weatherbug-je op de computer weer te zingen als een krekel en hebben we een tweede Severe Thunderstorm Warning. Dat is heel ongewoon!! Meestal is het met een onweer opgelost. Maar inderdaad, met veel bliksem en donder komt het tweede onweer over ons heen. We hebben weer genoeg regen voor de hele week gehad!

Rick belt, dat ze onderweg naar huis zijn. Het bezoek aan Old Dominion University was voornamelijk positief, gelukkig. Dit is de enige universiteit in Virginia, die een Marine Biologie richting heeft en dat is wat Katja wil studeren.

Negatieven: de campus (waar de eerstejaars tenminste meestal wonen) is nogal ver van de school zelf en alles is ver van elkaar verwijderd. We moeten dus maar gauw verder met rijlessen, zodat ze daar een auto kan hebben indien ze toegelaten wordt. Over het algemeen klinken Rick en Katja er enthousiast over, goed, want het is veel goedkoper als ze in Virginia blijft om te studeren.

Een derde storm komt met veel gedonder, maar minder regen en dan wordt het eindelijk droog!! Aan het gejoel te horen wordt de estafette toch gehouden. Gelukkig maar, want anders zou het zwembad een andere dag weer zo vroeg dichtgaan.

Voor morgen wordt ook veel onweer voorspeld. Hopelijk niet 's ochtends, want waar Kai's kamp is is er geen mogelijkheid om te schuilen!! Laura blijft logeren, de popcorn is gemaakt (maar de tv werkt niet na het onweer!). Rick en Katja zijn dertig mijl weg en ik ga lekker lezen.

De rust is wedergekeerd

Om acht uur vanochtend nemen we afscheid van Thijs. Rick zet hem bij Dulles Airport af, nadat hij Kai naar football kamp heeft gebracht.

Gisteren had Kai de eerste kamp ochtend en na een uur voelde hij zich helemaal niet goed. Het was (en is) dan ook loeiheet en op dat veld is nergens schaduw. Hij had te weinig gedronken en moest van de coach alleen maar drinken en kijken voor de rest van de ochtend. Het kamp wordt gehouden waar de Redskins vroeger trainden. Het zijn mooie astroturf velden, maar bijna 40 minuten rijden hiervandaan! Gelukkig duurt het maar vier dagen.

Om twaalf uur haalde ik Kai op en hebben we meteen een hele lading Gatorade ingeslagen voor de rest van de ochtenden. Hij neemt nu een cooler mee met meer dan genoeg erin (Rick had er gisteren ook helemaal niet bij stilgestaan, dat drinken belangrijk zou zijn voor hem!).

Na thuis gauw geluncht te hebben, vertrok ik met Thijs, Leah, Katja en Kai naar het Udvar-Hazy Air and Space Museum bij Dulles Airport. Hier zijn we eerst naar boven in de verkeerstoren gegaan en hadden daar goed uitzicht over het vliegveld. Een verdieping lager kun je horen hoe het luchtverkeer wordt geregeld in Newark, New Jersey. Ook wordt er van alles uitgelegd over de verkeersregeling. Erg interessant!

Daarna hebben we door het gedeelte met alle vliegtuigen en de shuttle gelopen. Thijs vond het machtig interessant en maakte maar liefst 91 foto's! Voor Katja en Leah was het ook de eerste keer in dit museum, dus we maakten er met gemak een paar uur vol.


Het spreekt vanzelf, dat deze foto heel speciaal is voor mij



De Space Shuttle Enterprise





De indrukwekkende Enola Gay

Op de terugweg zijn we nog bij Dick's gestopt, want Kai had schoenen met noppen nodig en een nieuwe football. Natuurlijk keek Thijs zijn ogen uit in deze gigantische sportzaak, waar ze zelfs geweren verkopen.

's Avonds hebben we lekker kip gegrilld en naar Hell's Kitchen gekeken. Ik moet toegeven, dat ik werkelijk doodmoe was!

Nadat Rick vanochtend de deur achter zich dichttrok hebben Katja en ik elkaar wel even ge-high-fived! Thijs was een beleefde gast, maar het was veel beter geweest, als hij hier de drie dagen, die tevoren afgesproken waren, was gebleven. Nu was het te lang en vooral voor mij te veel. We zullen deze zomer nog twee jonge gasten krijgen, maar Zack is ons neefje en Michelle is ten eerste een meisje en ten tweede heb ik het gevoel haar al goed te kennen via haar blog.

Maar ja, wat doe je als er 's avonds om 9 uur een 19-jarige jongen voor je deur staat, die zich duidelijk wanhopig voelt? Dan zeg je niet, sorry, je bed is pas over twee dagen klaar voor je. Enfin, we hebben weer heel wat geleerd, Katja ook. Zij bedankte me voor de dingen, die we samen met hem gedaan hebben en al met al was het toch een gezellige week.

Omdat we toch vroeg op zijn en het buiten nog een redelijk aangename temperatuur is, trekken Katja en ik onze sportkleding aan en gaan hardlopen. Hartstikke leuk zo met mijn oudste! Ze houdt het goed vol en we lopen een half uur.

Dan is het gauw douchen geblazen, want om half tien moet zij naar de orthondontist om haar nachtbeugel te laten bijstellen. Op de terugweg stoppen we bij Giant om lunchspullen te halen, die zijn alweer schoon op!

Dan laat ik Katja naar Redskins Park rijden om Kai op te halen. We vermijden de snelwegen nog en gaan binnendoor, maar het is het langst, dat ze heeft gereden en het is flink druk. Ze moet een aantal keren van baan verwisselen, want ook de "gewone" wegen hier hebben meer dan een baan. Maar ze brengt het er prima vanaf.

Kai heeft vandaag geen problemen gehad, kennelijk moest hij inderdaad goed vocht innemen. Het zijn wat ze noemen de "Dog days of Summer" (heeft niets met hondenweer te maken, maar met de "Dog Star", die op een bepaalde manier staat): hot, hazy en humid. Ik vind het heerlijk, maar ik kan me voorstellen, dat drie uur hard sporten erin zwaar is!

Thuis eten we lunch en dan gaan de meisjes en ik richting Tysons Corner. Ik wil schoenen vinden voor onder Saskia's jurk bij het huwelijk van Lauren eind augustus. Lauren schreef: ivoorkleurige schoenen met open tenen.

Mijn vermoeden wordt bewaarheid, dit is niet eenvoudig te vinden voor een tien jarige! We beginnen bij Nordstrom, waar ze bij de kinderafdeling wel een perfecte sandaal hebben, maar niet in Saskia's maat. Bloomingdale's verkoopt geen kinderschoenen en hun volwassen schoenen (Saskia zit met maat 4 precies op de rand) kosten $200 en meer!!!

We lopen van schoenenwinkel (voornamelijk voor volwassenen, kinderschoenenwinkels zijn er nauwelijks) naar schoenenwinkel en mijn hoop vergaat steeds meer. Tot mijn schande zakt mijn humeurnaald ook en ik voel me ronduit chagrijnig worden. Verdorie!! Meer dan een uur en nog geen succes!!!

Bij Naturalizer lijkt er een goede selectie te zijn, maar de enige schoenen, die Saskia past, hebben hakken van meer dan 5 cm. Dat weiger ik! Zij vindt ze natuurlijk prachtig, maar ik vrees voor haar enkels, ze moet er wel heel wat op lopen.

Hecht's (wat nu van Macy's is) is onze laatste hoop. Ik zie een leuk paar sandalen, maar ze zijn te groot en natuurlijk is dat de kleinste maat. We zijn buiten het seizoen. Dan valt mijn oog opeens op een paar ivoorkleurige satijnen sandaaltjes met glittertjes. De hak valt mee en Saskia probeert ze aan en ze passen!! Eureka!! Veel duurder, dan ik wilde met $60, maar hup, verkocht, time is money en het is, in tegenstelling tot andere schoenen, die we zagen, geen oude damesschoen. Wat een opluchting, want ik zag ons al de komende dagen mall na mall afstruinen!


De muiltjes

Katja en ik hebben ook een jurk nodig voor het huwelijk en Katja heeft er een gezien bij Nordstrom. We lopen terug daarheen en inderdaad staat de donkerblauw met witte jurk haar hartstikke leuk!! Dat wordt hem dus. Nu ze toch bezig is scoort ze ook nog een zwart met wit rokje voor morgen tijdens Ricks presentatie en zwarte, idioot dure (maar zij betaalt de helft) ballerina schoentjes. Het staat haar allemaal even leuk!


Katja's jurk

Eigenlijk heb ik nu sterk het gevoel al veel te veel te hebben uitgegeven. Ik besluit dus mijn zoektocht naar een jurk uit te stellen tot volgende maand. Maar de meisjes willen daar niets van horen, ze zien hoe de herfstkleren de overhand al krijgen en de bruiloft is nog in mid-zomer. Ze staan erop, dat ik tenminste bij Nordstrom rondkijk of ik niets leuks zie.

Veel verwacht ik er niet van, want meestal moet ik winkel in winkel uit om een leuke jurk te vinden. Maar er hangt een zijden jurk met grote bloemen, die er best leuk uitziet. Ik probeer hem aan en hij staat echt leuk! Hij doet Katja (en later Rick ook) aan Delfts blauw denken, maar het is geen oude vrouwen jurk. Hij staat me waarempel en is flink afgeprijsd, wat wil ik nog meer!



Mijn jurk (beter aan, dan op de hanger)

Voldaan gaan we huiswaarts. Wat een frustrerend mall bezoekje leek te worden werd uiteindelijk erg succesvol.

Rick en Katja pakken in en vertrekken meteen na het eten richting Norfolk (Virginia). Rick moet daar morgen een presentatie geven en Katja mag luisteren. Daarna gaan ze samen naar een universiteit, waar Katja misschien wil gaan studeren, Old Dominion University. Saskia, Kai en ik blijven achter, we zouden zo mee zijn gegaan, maar Kai heeft nog kamp en ik vind een paar rustige avonden ook wel eens lekker.

Arlington National Cemetery

Het is weer zo'n zwoele zomeravond en de cicades zijn terug! Om de zoveel seconde zwelt een "concert" aan en stopt dan weer, iedere keer in andere bomen. Het stopt net zo abrupt als het begint en is heel luid. Dat kan toch niet een cicade zijn? Zo te horen zijn er heel wat, maar nog lang niet zoveel als een paar jaar geleden!

Met een glaasje Lambrusco en mijn laptop zit ik buiten. Zo af en toe vliegt er een vuurvliegje of tijgermug langs, maar die laatste vindt mij niet meer lekker, ik heb Deep Woods Off op! Na de vele regens van de afgelopen weken is dat hard nodig, de muggen hebben zich goed kunnen vermenigvuldigen.

De zon schijnt volop als ik vanochtend mijn ogen open doe. Het is vrij koud in huis, het moet vannacht goed afgekoeld zijn. Na een snel ontbijt en koffie besluit ik met 8 pond gewichten te gaan lopen. Het is heerlijk buiten, warm, maar niet vochtig. Voor ik het weet heb ik er vier mijl op zitten! Dat is goed voor de spieren.

Gauw eten we wat voor de lunch en dan rijd ik met Katja en Thijs richting Arlington National Cemetery. Daar vinden we met gemak een parkeerplaats en halen een kaartje bij het bezoekerscentrum.

Het is tien over half een en om een uur is de volgende wisseling van de wacht bij het graf van de onbekende soldaat. Ik stel voor om daar meteen heen te gaan, want het is druk en als we er vroeg zijn krijgen we een goede plaats.


We klimmen de heuvels op langs witte grafstenen zover je kunt kijken. Hoe vaak ik hier ook al geweest ben, het blijft indrukwekkend en zo mooi aangelegd! De statige eiken en maples zijn nu in vol blad, zodat het grootste gedeelte van de begraafplaats schaduw heeft. De vorige keer, dat ik hier was, waren de bomen in bloei (weet je nog, Petra?).

Bij het graf van de onbekende soldaat (een betere benaming zou "soldaten" zijn, want in het graf ligt een onbekende soldaat uit de Eerste Wereldoorlog (sinds 1921), maar ervoor liggen ook onbekende soldaten uit de Tweede Wereld en Korea oorlogen. Die van de Vietnam oorlog is via DNA geidentificeerd een aantal jaren geleden) loopt zoals altijd een serieuze wacht.




Zijn taak is om een half uur lang een en twintig passen voor het graf langs te lopen, dan 21 seconden te pauseren, om te keren en een en twintig passen terug te lopen. Hij is onderdeel van de Air Force Honor Guard, een prestigieuze positie. Hun taken zijn niet alleen het wachtlopen bij dit graf, maar ook het aanwezig zijn bij begrafenissen en meer.

Wij staan vooraan als de wisseling van de wacht begint, maar ik maak een mentale notitie, dat we volgende keer helemaal aan de rechterkant moeten gaan staan. Daar wordt de geweersinspectie verricht, wij zien dat alleen maar op de rug. Het blijft een indrukwekkende ceremonie, hoewel er dit keer geen kransleggingen zijn. Het intigreert me, dat mannen alles doen om deze positie te krijgen, waarbij je in weer en wind in een heet (of juist heel koud) uniform marcheert voor het graf van iemand, die onbekend is.





Dan nemen we de trap naar het Arlington House. Dit huis, dat de zuidelijke generaal Robert E. Lee tot 1861 zijn "thuis" noemde is tijdens de Burgeroorlog tezamen met het land, dat erbij hoort, door regering van de Verenigde Staten geconfisceerd en tot nationale begraafplaats gemaakt. Rond het huis zien we graven van januari 1864, toen de eerste gevallen soldaten er begraven werden. De Lee's hebben er nooit weer gewoond.

Nu hebben vanaf de achtertuin van het huis een prachtig uitzicht over de stad Washington, DC. Hoe anders zal dat geweest zijn ten tijde van General Lee! Zelfs het Washington Monument, nu zo'n bepaler van de "skyline" van de stad, was nog niet klaar en de monumenten voor zijn tijdgenoot Lincoln en de briljante Jefferson kwamen pas tientallen jaren later.


Een Park ranger vertelt interessant over het leven, dat Robert E. Lee leidde, voor hij de moeilijke beslissing maakte het Zuidelijke leger te gaan leiden. We lopen door het huis, voor Katja is dit ook alweer jaren geleden en beginnen dan aan de afdaling.


Halverwege de heuvel zien we de graven van de Kennedy's. Ook van hieruit is er een prachtig uitzicht op de stad en de gebeitelde spreuken uit toespraken van John F. Kennedy blijven indrukwekkend (hoewel ze wel aan een schoonmaakbeurt toe zijn, vind ik, je kunt sommige woorden slecht lezen). De eeuwige vlam tussen de graven van John F. en Jacqueline brandt, de twee mini grafjes van hun vroeg gestorven kinderen ernaast. Het blijft indrukwekkend.


Zo ook het wel zeer bescheiden graf van Robert Kennedy, slechts een wit kruis met een witte steen en ook hier wat gebeitelde toespraken en een fontein. Wat een leed in een familie!

Terug bij het bezoekerscentrum vullen we onze waterflessen bij de drinkfonteinen en beginnen dan aan de wandeling over de Memorial Bridge. We zijn op weg naar het Franklin Delano Roosevelt Memorial, Katja's favoriet. Het is een hele afstand, hoe dichtbij het allemaal ook lijkt van de overkant van de rivier.


Bij de fonteinen van het Memorial vinden we wat verkoeling en maken natuurlijk een aantal foto's, dit keer ook met Thijs en Katja samen. Ze kunnen het goed met elkaar vinden, op een broer en zus manier. Dit memorial is mooi opgezet, heel ruim, met veel spreuken en erg rustig.

We lopen verder langs het Tidal Basin, waarin heel wat mensen in pedaalbootjes ronddobberen. Het is ook een bijzonder mooie dag, vandaag.

Net voor we bij het Jefferson Memorial aankomen brengen we een bezoek aan George Mason. Zijn monument ligt wat achteraf, maar hij is nogal belangrijk in de Amerikaanse geschiedenis. Hij schreef de Virginia Declaration of Rights, waarop de Bill of Rights (de eerste tien aanpassingen aan de Constitutie) van de Verenigde Staten gebaseerd is.


Het Jefferson Memorial wordt deels gerenoveerd, dus staat gedeeltelijk in de steigers. Maar Jefferson lijkt onaangedaan, hij torent nog steeds boven ons uit omringd met mooie passages van toespraken. Door de kolommen zien we het Washington Monument en het Witte Huis.




Nu geef ik Katja en Thijs de keus: we kunnen de drie mijl terug naar Arlington Cemetery lopen of ongeveer een mijl verder gaan en dan de Metro bij Smithsonian nemen, die direct terug naar de begraafplaats gaat. Ze kiezen (gelukkig, want ik voel mijn benen na deze bijna 8 mijl van vandaag ook wel!) het laatste.

Langs het Bureau of Engraving and Printing, waar dagelijks (behalve vandaag, zondag) onze dollars worden gemaakt en het Holocaust Museum (Rick moet de kinderen daar nog eens heen nemen, ik kan mezelf daar niet toe zetten) lopen we naar de Mall.

Daar is het een drukte van jewelste! Dus hier houden alle toeristen zich op vandaag, ik vond het al zo rustig in de rest van de stad. Het Folklife Festival is in volle gang en zo te zien heel populair. We kijken even wat rond en lopen dan het Smithsonian Metro station in.

De platforms staan vol, maar we krijgen wel een zitplaats in onze trein. Dit keer nemen we de blauwe lijn, want die stopt bij Arlington Cemetery. Al gauw zitten we in de auto. Het parkeren hier is heel redelijk, $1,25 voor de eerste drie uur en dan $2 per uur daarna. Eigenlijk een prima springplank om Washington in te gaan!

Thuis zien we nog net de penalties, waarmee Italie het Wereldkampioenschap voetbal wint. De kinderen gaan allemaal zwemmen, maar ik heb genoeg bewogen voor vandaag! Ik installeer mezelf met een drankje en laptop op het deck.

Voor ik het weet hebben we zes tieners en een tween erbij als gasten, dus bestellen we maar gauw pizza! Het is filmavond in de basement en de tieners laten Saskia en Aoife ook meedoen. Wij genieten hierboven van de show "War at Home", de tienerperikelen zijn gelukkig niet zo bekend, maar wel mogelijk!

Library of Congress en musea

Oef, het is moeilijk opstaan, ik moet toegeven, dat ik flink moe ben. Ik verlang naar een dag, waarop me verveel (hoewel dat geen interessant blog zou opleveren, ha ha!). Het is half bewolkt, niet te vochtig en een aangename temperatuur buiten. Ik dwing mezelf om haast te maken en te gaan hardlopen, voor iedereen op is. Misschien, dat dat ook de naald van de weegschaal weer eens wat lager zal doen kruipen, die is sinds de Noordwestelijke vakantie niet waar ik hem wil!

Het loopt lekker en ik merk, dat de spanningen van me af vallen. Het feit, dat Thijs nog geen reservering heeft om naar Huntsville te gaan, stoort me. Hij had Katja gezegd, dat hij de 11e zou gaan en die avond gaan Katja en Rick naar Norfolk. Gisteren zei hij opeens, dat hij de 12e wilde vertrekken. Omdat hij hier is om Katja te bezoeken, wil ik, dat hij dinsdag gaat en ik besluit voet bij stuk te houden.

Hij is een erg goede gast, zorgt, dat hij alles wat hij nuttigt terug betaalt en biedt zo af en toe een drankje aan. Verder kunnen de tieners (en dat is hij nog echt!) het bijzonder goed met elkaar vinden. Dus daarover geen klachten, maar ik wil gewoon ook een week voor onszelf hebben.

Wat ik wel jammer vind, is dat hij Katja uitlacht, als ze iets ongewoons in het Nederlands zegt ("bezig" ipv "druk" bijvoorbeeld). Hij doet het niet om gemeen te zijn, het klinkt gewoon vreemd voor hem, maar ik merk, dat het haar zelfverzekerdheid vermindert en ze spreekt inmiddels maar Engels met hem.

Thuis boek ik samen met hem meteen een vlucht naar Atlanta om half een op dinsdag middag. De kosten vallen alles mee, $229. Zijn vriendin in Huntsville zal hem daar komen ophalen, Rick kan hem dinsdagochtend afzetten als hij Kai naar football kamp brengt. De andere optie om naar Huntsville te komen is een busreis van 23 uur en 50 minuten voor $116. Hij had de afstand Vienna-Huntsville totaal onderschat!

Intussen vindt Rick uit, dat zijn team waarschijnlijk een reis naar Hawaii (Maui) heeft gewonnen in september! Ik mag dan gratis mee, maar we bespreken al, dat de kinderen dan ook mee zullen gaan. Vervelend is, dat ik een paar Belgische studenten had toegezegd precies in die dagen hier te kunnen logeren. Hopelijk zullen ze begrijpen, dat dit een kans is, die we niet kunnen laten gaan.

Na al deze bedrijvigheid zijn we rond 11 uur klaar om richting Washington te gaan. Saskia heeft Aoife uitgenodigd en met zijn zevenen rijden we naar de metro. De parkeerplaats is op zaterdag absoluut niet vol. De trein daarentegen is veel voller dan op doordeweekse dagen!

Iedereen gaat er bij de Smithsonian stop (waar de meeste musea dichtbij liggen) uit en wij rijden door naar Capitol South. Onze eerste bestemming is namelijk de Library of Congress.

Net voor we er binnen gaan bemerk ik, dat ik niet alleen mijn kleine cameraatje, dat altijd aan mijn handtas hangt, vergeten ben, maar ook geen cf kaart in mijn grote toestel heb!! Gelukkig zijn we niet bij een of ander exotisch oord en kan ik hier nog vele malen terug komen, maar dit blog moet het maar met mobiele telefoon foto's doen.

Tegen mijn verwachtingen in is het absoluut niet druk (Rick geeft me zo'n "I told you so" blik, want ik had nogal lopen katten, dat iedereen zo langzaam was) en lopen we zo naar binnen. De rondleiding is al weg, dus we beginnen aan een "self guided tour". Ik ben de enige, die hier al regelmatig is geweest, voor alle kinderen is het compleet nieuw.




Ze zijn allemaal onder de indruk van wat ze zien (het is ook een onbeschrijflijk interessant gebouw) en we hebben het geluk om toch bij een rondleiding aan te kunnen sluiten. De gids is wat saai, maar dit is de enige manier om de grote leeskamer te zien, alleen mag je daar niet heen.




We kijken uit over de houten kamers met boeken en de mooie koepel erboven, de leeskamer is rond en bronzen beelden van dichters (Shakespeare en Homerus), filosofen (Plato en de tweede ben ik vergeten), kunstenaars (Michelangelo en Beethoven) en nog zes anderen kijken neer op degenen, die hun onderzoek beneden doen. Het is een hoogst indrukwekkende zaal, waar geen direct zonlicht in schijnt (om de inkt niet uit te drogen), maar waar je op een bewolkte winterse dag wel genoeg licht hebt om een boek te lezen.

Het is alweer bijna 13 uur en iedereen heeft honger. Het dichtstbijzijnde cafetaria is dat van het American Indian Museum. Terwijl we in een rij wachten om door de veiligheidspoortjes te gaan daar, zien we een oude mevrouw, die helemaal kwaad wordt. Ze is duidelijk niet helemaal goed, want er is een begeleidster bij. Het is mensonterend om te zien, de vrouw ligt een paar keer op de grond, de begeleidster kan haar nauwelijks aan. Ze noemt de vrouw "bad girl" en weet niet beter, dan haar "time out" te geven (lijkt wel een peuter!) en die helpen absoluut niet.

De veiligheidsmensen van het museum weten er niet goed raad mee, maar bij de derde keer, dat ze op de grond ligt te trappen en gillen zegt een van hen, dat ze zo toch echt het museum niet in kan. Wat de waarde van een museumbezoek voor zo iemand is ontgaat mij dus helemaal, ze wilde er duidelijk niet zijn!

De kinderen zijn er helemaal van onder de indruk, het is ook echt wel zielig. Maar ik benijd de begeleidster ook niet, ik moet eerlijk zeggen, dat ik het geduld niet zou hebben kalm te blijven!

Het eten bij Mitsitam is zoals altijd erg lekker. Rick en Katja nemen de buffalo burger, de rest kip met friet (echt Indiaans!) en ik hoef niet bang te zijn, dat iemand van mijn bord mee snackt, want ik heb baby octopus salade en quinoa salade. Mmmm!!

Terwijl we daar zitten maken Saskia en Aoife duidelijk, dat ze liever in dit museum blijven, dan naar het Air and Space Museum te gaan. We besluiten op te splitsen, Rick neemt de tieners naar Air and Space en ik blijf met de jongere meisjes in het American Indian Museum. Rond vier uur zullen we elkaar weer treffen bij het Air and Space.

Als eerste neem ik de meisjes mee naar boven om de film te bekijken. Ik weet, dat ze deze leuk zullen vinden. Hij wordt afgespeeld op een tapijt, een "rots" op de grond en het plafond. Hij gaat over het leven van de indianen op het Westers halfrond. Dit is de derde keer, dat ik hem zie en nog herinner ik me hele gedeeltes niet, zoveel is er te zien. De meisjes genieten!

Na de film lopen we door het "Our Universe" gedeelte. Dit is mijn favoriet in het museum, want het heeft als thema alle legendes en mythes en principes, waarmee de stammen leven. De zon, de maan en de sterren, zowel als de windrichtingen spelen daarin een grote rol. Ik vind het fascinerend, hoe, ondanks alle onderdrukkingen en moeilijkheden, deze oude overleveringen bleven bestaan.

We bekijken de gebieden van onder anderen de Lakota, de Maya's en Noordwestelijke indianen. Alle drie zijn ze speciaal voor mij, want in hun gebieden hebben wij ook gereisd.

De meisjes gaan lekker langzaam, wat mij de tijd geeft eindelijk eens heel wat te lezen en de filmpjes te bekijken. Meestal heb ik haast, als ik in dit museum ben, dit keer niet. Ze gaan zelfs rustig op een bankje zitten om filmpjes te kijken van verschillende legendes. Zo leren we van de Cheyennes, hoe de Grote Beer is ontstaan. Dit zijn een zusje en haar zeven broers, die aan een bison ontsnapten. Van de Mohawk (geloof ik) leren we, dat de Noordster eigenlijk een berggeit is, die niet meer naar beneden kon. Het is erg leuk gebracht allemaal met Indiaanse tekeningen.

In het volgende gedeelte zijn de meisjes minder geinteresseerd. Dit gaat ook meer over het donkere aspect van de geschiedenis. Er hangen allerlei wapens in vitrines. De Seminole stam van Florida heeft een gedeelte, waar duidelijk wordt gemaakt hoe er is geleden onder de onderdrukking door de blanken. Hier leer ik een interessant feit: dit is de enige stam, die nooit een vredesakte met de Amerikanen heeft ondertekend. Daarom noemen zij zich het "onoverwonnen" volk.


We gaan naar beneden. Op de derde verdieping vinden we een grote tentoonstelling over de mensen. Als je er binnen loopt lijk je met andere Indianen te lopen. Het idee is, dat je, waar je ook in de America's bent, naast een oorspronkelijke bewoner kunt lopen.

De meisjes zijn vooral geintigreerd door het leven van de Inuit. Dat is precies de stam, die ook mij fascineert. Verder vind ik het nu ook erg interessant om over de Yakama en hun leven te leren, want in hun gebied reden we zo'n week geleden rond. De helft van Mount Adams in Washington State is hun gebied (voordat ze hun verdrag met de Amerikaanse regering in 1855 tekenden was het gebied natuurlijk vele malen groter).

En als laatste lees ik de bitterzoete geschiedenis van "onze" Pamunkey indianen. Al sinds 1677 hebben zij een verdrag met Virginia en, hoewel daar redelijk aan is voldaan, op het reservaat wonen nog slechts 35 gezinnen. De stam van Powhatan is zijn taal verleerd en wordt door de Federale regering niet als stam erkend.

Gelukkig erkent de staat Virginia hen wel en brengen ze ieder jaar als "belasting" een paar gejaagde herten naar de goeverneur. Ook de Mattaponi, de andere Virginiaanse indianenstam, worden niet door de Federale regering erkend. Het blijft een vreemde relatie, die tussen de Indianen (zo noem ik ze voor het gemak even) en de regering.

De meisjes hebben inmiddels genoeg gezien en het is al na half vier. We lopen naar het ernaast gelegen Air and Space Museum en vinden Rick en de anderen meteen! Wat een toeval, want het museum is gigantisch. We lopen nog door een paar tentoonstelling over vlucht en het heelal. Zij hebben een IMAX over de maan gezien en de flight simulators gedaan.

Om half vijf zijn we uitgekeken, hoewel we nog geen kwart van het museum hebben gezien. Bij L'Enfant Plaza stappen we weer in de metro en zijn een half uur later terug in Vienna.

Rick gaat het gras maaien en Katja, Thijs en ik gaan naar Giant om spullen te kopen voor een hamburger/hot dog maaltijd. Het is perfect weer om te grillen, een beetje bewolkt, maar heerlijke temperatuur!

Saskia gaat bij Madison logeren en eet daar, maar de rest van ons maakt korte metten met het eten. Het smaakt zo goed! Terwijl ik dit schrijf eten de kinderen ijs met verse aardbeien, bosbessen en slagroom. Leah is er inmiddels ook bij en met zijn vieren hebben ze grote lol!

International Spy Museum

Om tien over acht worden Rick en ik met schrik wakker van een telefoontje van een of andere verkoper (dat zou illegaal moeten zijn!). Dat is nog eens iets anders als wakker worden van de wekker om kwart over zes tijdens schooldagen! Ik lig nog even verder te doezelen, maar niet lang, want ik heb een fikse nek/hoofdpijn. Gauw Excedrin nemen, want dat is het enige, dat dan helpt, ik moet nog een hele dag door!

Rick neemt Saskia vandaag mee naar zijn werk en om half tien vertrekken ze samen. Saskia heeft een heuse computertas mee met allerlei spul om haar bezig te houden. Uiteindelijk (hoor ik later) speelt ze de hele dag de Sims en gaan ze samen bij de Cheesecake Factory eten. "Daddy-O" (zoals Saskia hem altijd noemt: "Hello Daddy-O!") geniet van zijn jongste dochter en het geeft mij de kans om rustig met de drie tieners op pad te gaan.

Maar om half tien liggen die nog in diepe rust, dus ik ga eerst naar Christine. Daar zie ik als eerste Chuck, die mij zijn nu vervellende been (het werd van binnen uit zo heet, dat de huid letterlijk verbrandde, alsof hij aan de zon bloot had gestaan) laat zien. Hij is werkelijk gevaarlijk ziek geweest en heeft sinds gisteren nog een keer tien dagen antibiotica!

We lopen een uur en een kwartier over heel veel heuvels, dus een goede workout! Thuis vind ik iedereen klaar om te gaan. Kai probeert nog of zijn vriend John mee kan, maar ik kan op de site van het spy museum nergens vinden of je ook op het laatste moment nog tickets kan kopen. Wij hebben een specifieke tijd (13:30) toegewezen gekregen en ik wil niet het risico lopen, dat we daar niet nog een ticket voor kunnen krijgen. Helaas voor Kai, dus, maar hij vermaakt zich desondanks goed.

Katja en Kai kunnen het prima met Thijs vinden. Om vraagtekens weg te werken, Thijs is een 19-jarige jongen, die Katja via MySpace heeft leren kennen. Ik heb hun conversatie ook van de zijlijnen gevolgd en ik kreeg een goed gevoel bij deze jongen. Hij studeert MBO Bouwkunde en is erg geinteresseerd in architectuur en in de States. Als 19-jarige besloot hij dus alleen een vier weken lange reis in het oosten van de VS te maken.

Toen wij op vakantie waren in het Noordwesten vroeg Katja of hij ook een paar dagen bij ons kon logeren. Omdat ik hem via haar toch wel "kende", stemden we toe. Hij zou dus morgen komen en tot dinsdag blijven.

Zijn bedoeling was om in New York 4 juli te vieren en in een youth hostel te verblijven. Dat ging allemaal goed. Maar zijn verdere plannen, een paar dagen Philadelphia en Baltimore gingen niet door. Hij nam de trein naar Philadelphia met de bedoeling daar te blijven. Maar hij had al gehoord, dat de hostel in een slechte buurt ligt en werd meteen op het station benadert door bedelaars voor geld.

Dat beangstigde hem, opeens voelde hij zich (en dit is mijn interpretatie) wel erg alleen in dit grote onbekende land. Hij kocht dus een trein ticket naar Washington en dacht daarna meteen goed gegokt te hebben door de Metro naar King Street in Alexandria te nemen (wij wonen op Kings Way Court).

Maar natuurlijk herkende hij niets, toen hij daar aankwam en ook bij hotels en winkels ving hij nul op het rekest met ons adres. Uiteindelijk heeft hij, compleet verdwaald (Katja had hem met haar praktische tiener gedachten wel ons adres, maar niet het telefoonnummer gegeven en hij met zijn praktische tiener geest dacht er nooit aan dat dan op te zoeken), een taxi hierheen genomen. Hij was dus, toen hij hier aanbelde, nogal uit zijn doen. Daar had ik al een gevoel van op woensdagavond.

Enfin, terug naar vandaag. Rond twaalf uur zitten we in de metro naar Metro Center. Bij het Spy Museum liggen onze tickets al klaar. We gaan nog even wat drinken (Thijs' tractatie, hij is absoluut geen zakkenterende gast!) en gaan dan met de lift naar boven.

Hier zijn we zo'n anderhalf jaar geleden met Ricks vader en zijn vriendin ook al geweest, maar toen was ik vooral met Saskia, die overal bang voor was, dus het meest is nieuw voor mij. Als eerste kom je in een kamer terecht met allemaal "covers". Een ervan moet je uit je hoofd leren, want aan het einde van het museum word je getest op je "spionnenwaarde".

We hebben vier minuten om de informatie in ons op te nemen. Mijn spionnenidentiteit heet Carol Liu, is 42-jarige Amerikaanse, architecte, gaat naar Wolgograd, Rusland op vakantie voor 12 dagen en is geboren in Santa Monica, Californie. Even later leren we ook nog wat onze reden voor de reis is, in mijn geval het verkrijgen van een gids. Ieder van ons heeft een andere "identiteit".

Na een korte (en fascinerende!) film over spionnage en of wij er wel voor in de wieg zijn gelegd kunnen we verder op onze route.

In de eerste zaal leren we vooral hoe er bespied kan worden. We zien minieme, beter gezegd microscopische, afluisterapparaatjes. We leren, dat in 1999 het State Department nog een "bug" vond in hun plafond. En er is een interessant filmpje over afluistertechnieken.

We mogen in dit museum niet fotograferen, maar Thijs en ik grappen, dat als we een van de mini-mini cameraatjes gebruikt voor espionnage zouden hebben, niemand wijzer zou zijn! Onvoorstelbaar hoe klein die nu gemaakt worden! Er zijn allerlei James Bond-achtige spullen te zien: paraplu's, die schieten, attache koffertjes, die foto's maken, kaarten, waar verborgen berichtjes op staan. Onvoorstelbaar hoe ver de verschillende landen gingen en gaan om elkaar te bespieden! En het lijkt mij doodeng om spion te zijn! Op een plek hoor en zie je hoe een spionne door de KGB wordt betrapt. Gelukkig wordt ze op diplomatieke onschendbaarheid vrijgelaten!

Dan gaan we een gedeelte over de geschiedenis van spionnage in. Die dateert terug naar Bijbelse tijden. Er wordt over Ninja's verteld en Machiavelli en allerlei Elizabethan spionnen (ten tijde van Elizabeth I).

In een volgende kamer worden de duiven als helden voorgesteld. Die waren van groot belang voor het doorgeven van berichten en foto's maken. De kamer er tegenover heeft het over grote auteurs, die spionnen waren. Daniel Defoe was er zo een, de schrijver van Robinson Crusoe. Maar ook wordt de echtheid van Shakespeare in twijfel getrokken, zou het niet Francis Bacon zijn, die die spelen heeft geschreven? Het woord "Bacon" werd bijvoorbeeld met de speciale code door Bacon bedacht meer dan 100 keer in Hamlet terug gevonden. Dat soort theorieen zijn fascinerend. Werd Shakespeare door hem beinvloed? Was hij "Shakespeare" (hoewel ik Anne Hathaway's cottage met eigen ogen heb aanschouwd). Zoveel honderd jaar geleden weet niemand het, denk ik.

We lopen door de kamer met de vrouwelijke spionnen (waaronder Mata Hari). We kijken wat filmpjes, waarvan ik weet, dat de geschiedenis van Mata Hari er een is, die heb ik vorige keer wel gezien. Maar het duurt te lang en de kinderen willen er niet op wachten. Ook goed.

De volgende zaal gaat over de KGB en de daarop volgenden over de Tweede Wereldoorlog, zowel vanuit geallieerd standpunt, als vanuit het vijandige (Duitse, Japanse, klein beetje Italiaanse) standpunt. Allemaal heel interessant.

Als laatste leren we over de grootste gesnapte Amerikaanse spionnen (of liever verraders). De Rosenbergs verraadden nucleaire geheimen aan de Sovjets, Aldrich Ames was verantwoordelijk voor zeker 11 terechtstellingen van Amerikaanse spionnen door zijn verraad aan de Sovjets en meest recentelijk en ook het meest interessant voor Kai en Katja, want hij woonde in Vienna, Robert Hansen, de FBI spion, die nu levenslang heeft.

Aan het einde van al deze informatie, en ik heb er nog niet de helft van opgeschreven, moeten we zien of we het land uit mogen. Op een interactief scherm worden ons allerlei multiple choice vragen gesteld. Kai en ik antwoorden alles goed en mogen ongehinderd weg. Thijs en Katja antwoorden iets fout en mogen wel weg, maar niet meer terugkeren. We spelen nog wat met de apparaten en als we antwoorden invoeren, die we niet weten, krijgen we te horen, dat we voortaan weg moeten blijven!

In de winkel kijken we nog wat rond en Kai koopt een Sudoku "reken"machientje. Dan verlaten we het museum en lopen naar Ford's Theatre, waar wij een paar jaar geleden "A Christmas Carol" zagen. Hier werd in 1865 Lincoln dodelijk neergeschoten, een groot gebeuren in de geschiedenis van de VS.


Eerst lopen we door het museumpje, waar we leren over de gebeurtenissen die dag. Thijs laat zich naast de zes voet vier inches grote Lincoln fotograferen. Geen van ons is zo lang, maar terwijl we daar staan loopt er iemand langs, die langer is!

Dan bekijken we vanuit de verte de zitplaatsen van de Lincolns op die dag. Het is nu duidelijk toeristenseizoen, want buiten het seizoen mag je gewoon het theater in. Nu moeten we alles van bovenaf bekijken. Ach, je krijgt een idee.


Aan de overkant van de straat is het huis, waar Lincoln stierf. Dit huis was in het bezit van de Petersons, maar enkele tientallen jaren later werd het door de staat gekocht. Sindsdien kun je zien wat er zoal die dag en nacht plaatsvond.


We wachten even voor we binnen worden gelaten. Toen ik hier voor het laatst was stond er een dikke boom vol met kauwgom, want kauwgom mag niet naar binnen, hij stond bekend als de "gumtree" (een gomboom, maar dan anders). Die boom is nu weg en nu staat er een speciale vuilnisbak voor.

Als we binnen mogen, lopen we door verschillende kamers, waar Mary Todd Lincoln wachtte, waar de vergaderingen werden gehouden over het "wat nu" en uiteindelijk de kamer, waar Lincoln zijn laatste adem uitblies. Het bed in die kamer is niet origineel, dat bevindt zich nu in Illinois, zijn geboortestaat en de staat, waar hij begraven ligt. Hij blijft een van de grootste (letterlijk en figuurlijk!) presidenten van dit land.


We lopen verder, zien het FBI gebouw en dan het oude Postkantoor (Old Post Office). Het is vier uur en iedereen is klaar om terug te gaan, dus we zoeken de metro weer op. We krijgen gelukkig vrijwel meteen een zitplaats.

Terug in Vienna rijdt Katja ons eerst naar haar (en volgend jaar ook Kai's) school. Ze laat Thijs de sportvelden (tennisbanen, baseball velden, voetbal velden, dit is voor mij ook nieuw, want ik heb altijd alleen de voorkant van de school gezien) zien en vertelt welke sporten er zoal gespeeld worden.

Daarna rijdt ze ons naar Whole Foods. Het rijden gaat redelijk, maar er zijn nog te veel keren, dat ik me angstig aan de deur vast grijp, om de snelweg al op te gaan, hoe graag zij dat ook wil.

Thuis maken Katja en Thijs de gekochte kersen schoon en ontpitten ze. Ze spreken inmiddels Engels samen, kennelijk voelt Katja zich dan meer op haar gemak. Ik ben aan het MSN-en met Petra en de twee gaan naar boven, want Sushi heeft in de badkamer overgegeven.

Er wordt me gemeld, dat nu het toilet is verstopt. Ik ben bezig, dus reageer nauwelijks. Een kwartiertje later komen ze lachend naar beneden, Katja had zich wel helemaal uitgerust, met mondkapje en al, maar het toilet is weer ontstopt. De handen worden uitbundige geschrobd en er wordt gegrapt over "What I did in the United States". Die Thijs is een goede gast, dat doet niet iedereen!!

Rick en Saskia komen thuis en we gaan eten bij Glory Days Grill. Hun cheese fries en steak zijn lekker als altijd. Thijs bestelt kip en ribs, dus een echt Amerikaans maal.

Katja rijdt naar huis en Saskia en ik blijven daar. De rest gaat naar de Superman film. Deze wordt heel hoog aangeschreven, maar ik heb geen zin me op een film te concentreren. Thuisblijven is heerlijk rustig!

George W. is 60

Na een slechte nacht ben ik om acht uur klaar wakker, want ik lag de hele tijd te malen over het schema van de komende dagen. Eerlijk gezegd had ik nog op twee rust dagen gerekend, voor we weer een gast zouden hebben. Maar het is niet anders, "rolling with the punches" zoals ze hier zeggen.

Rick is al op en we eten samen ontbijt. Ik heb om tien uur een tandartsafspraak en wil eigenlijk wel daarvoor wat sportiefs doen. Wegens tijdgebrek besluit ik een lang blok om te gaan hardlopen, dat is ongeveer 2,5 km, beter iets dan niets. Het is bewolkt en bijna koud buiten vergeleken met gisteren. De voorspelling is zon en warmte vanmiddag, maar dit voelt wel even lekker.

Zo lekker, dat ik langer loop, dan gepland en me dus enorm moet haasten. Ik bel de tandarts onderweg maar even, dat ik helaas in verkeer terecht ben gekomen (leugentje om bestwil) en een paar minuten laat ben. Als ik aankom wacht de mondhygieniste al op me.

Bij een half jaarlijkse controle hier krijg je standaard een grondige schoonmaakbeurt. Deze mondhygieniste is Iranees en heel aardig, ik vertel haar hoe nerveus ik ben om de een of andere reden en dat mijn bloeddruk wel heel hoog zal zijn (die wordt standaard opgemeten). Ze luistert en vraagt, hoe ik me in 's hemelsnaam kalm kan voelen met een totale vreemde in mijn huis als ik er niet ben.

Hmmm, nu ze het zegt... Maar dan bedenk ik me, waarom dat zo is, ik zie namelijk geen 19-jarige honderden dollars uitgeven om naar ons huis te komen om kwaad in de zin te hebben!

De peuter-, pier- en schrapbeurt valt alles mee dit keer en al gauw komt de tandarts om te zeggen, dat mijn gebit er perfect uitziet. Zo perfect, dat hij allerlei foto's wil, "smile!", "smile halfway", "side smile!", het lijkt wel of ik een portfolio aan het maken ben!

Onderwijl valt me op, dat ieder diploma, dat elk van de medewerk(st)ers ooit gehaald heeft, aan de muur hangt. Dat is volgens mij ook iets van hier en niet Nederlands. De mondhygieniste heeft diploma's uit Oregon en van twee verschillende colleges in Virginia. Dat stelt me nog meer gerust (ik neem aan, dat dat het doel is van de uitgestalde documenten).

Maar dan mag ik zomaar gaan, nadat er uitgebreid is geslijmd (sorry voor de woordspeling) over mijn perfect rechte gebit (hun werk). In de lobby, omringd door portretten met perfecte "smiles", betaal ik en maak een afspraak voor over vier maanden in november. Nu al weet ik, dat die uitgesteld gaat worden naar januari, precies een half jaar verder. Onze verzekering betaalt voor twee keer per jaar, de tandarts wil drie keer per jaar en ik heb een fobie, dus twee keer per jaar is plenty!

Op de terugweg bel ik naar huis en zowaar is iedereen wakker en aangekleed en heeft men ontbeten. Ik neem Katja en Thijs mee naar Washington, Kai en Saskia willen liever thuis blijven.

We parkeren onder het Reagan gebouw, waar Thijs de eerste tekens van de zware beveiliging hier merkt. Eerst moet ik mijn rijbewijs laten zien en dan moet de achterklep geopend worden. Vervolgens wordt de onderkant van de auto met een apparaatje onderzocht op explosieven.

Dan mogen we de garage in. Daar is het flink vol, maar na even zoeken vinden we een goede plek dicht bij de liften. Op Pennsylvania Avenue stappen we uit. We lopen als eerste naar het Witte Huis. Het is vandaag de zestigste verjaardag van George W. Bush en voor zijn woonhuis staan eenheden van ieder deel van het leger (navy, army, marines), allemaal in vol ornaat, zich klaar te maken voor hun presentatie (nemen wij aan).


Na wat foto's lopen we om het Old Executive Building heen naar de achterkant van het Witte Huis. Hier zien we, dat Bush kennelijk de premier van Canada op bezoek heeft. Er staan een heel stel Canadese diplomatieke auto's en er is heel wat Secret Service aanwezig. Maar geen teken van Bush of zijn gast, dus we lopen verder. Onderweg zien we een aantal heel tamme eekhoorns, onderhoudend voor de toeristen, maar het lijkt me niet dat pinda M&M's of chips een goed dieet is voor hen! Toch neem ik wat foto's, want ze zijn wel schattig, deze ratten met pluisstaartjes.




Met een rode Peanut M&M

Via het Washington Monument lopen we naar het World War II Memorial. Al heb ik deze monumenten al vele malen gezien, ik merk iedere keer weer nieuwe nuances op en de mensen, die ze bezoeken zijn natuurlijk ook altijd anders. Vandaag zijn er veel gezinnen met jongen kinderen en een aantal WWII veteranen, herkenbaar aan hun speciale pet (en natuurlijk hun leeftijd).

De paden langs de Reflecting Pool, die naar het Lincoln Memorial leidt, zijn allemaal met hekken afgesloten. Door de vele regen van de afgelopen weken zijn de paden deels overstroomd. Zelfs de paden, die wel open zijn, liggen soms nog deels onder water. Verder zijn er een heel aantal bomen geveld, het is duidelijk, dat het goed heeft huisgehouden, hier!!


Via omwegen komen we bij het Vietnam Memorial en het is zoals altijd indrukwekkend in zijn eenvoud. Er ligt een heel emotioneel briefje bij een van de namen. Er zijn nog zoveel overlevenden van deze oorlogen, hoe lang ze ook geleden lijken.


The best (cholo) (beamer) (????) (Mexican American) that I ever met in my as of now 57 years. You ain't missen nothin on this side my brother. God bless you! (Esay)


Bij het Lincoln Memorial bewonderen we Lincolns standbeeld, het blijft mooi, aan de ene kant de vuist voor zijn sterke en strenge persoonlijkheid, aan de andere kant de ontspannen hand om zijn meer rustige persoonlijkheid weer te geven. Het is druk in het Memorial en het bordje "Quiet Please" wordt door velen genegeerd.


De Reflecting Pool zit eindelijk weer vol water en laat dus een redelijke reflectie van het Washington Monument zien (het waait nogal).

Na de nodige foto's lopen we door naar het Korean Memorial. De uitdrukkingen op de gezichten van de soldaten, die hier uitgebeeld zijn, zijn onbeschrijflijk goed. De angst is er zo op te lezen!


Dan is het alweer tijd om terug te gaan, want ik moet om half vier thuis zijn voor mijn massage. Op de terugweg stoppen we bij Giant om wat extra taco spullen te kopen, ik had niet op een gast gerekend (uiteindelijk blijken het twee gasten te zijn, dus maar goed, dat er extra's waren!). Thijs ziet voor het eerst een grote Amerikaanse supermarkt en "mag" van Katja helpen met de Self Checkout. Ze vinden dat allebei prachtig (ik neem mijn kinderen niet genoeg mee, duidelijk).

Hij moet ook nog wat kaarten naar Nederland posten, dus rijdt Katja vervolgens naar het postkantoor. We laten Thijs zelf zijn zegje doen, want hij spreekt goed Engels en dat is juist het leuke van in het buitenland zijn.

Katja rijdt ons weer bekwaam naar huis en zij en Thijs gaan voetballen in de achtertuin. Om vier uur komt Nikki, een van Katja's vriendinnen, en alle kinderen, inclusief Kai en Saskia, gaan naar het zwembad.

Laura komt om mij een massage te geven en het was weer eens flink nodig. Alles voelt "gnarly", zoals zij het beschrijft. Dat voelde ik ook wel. Ik hoop, dat ik deze zomer toch zover kom als vorige zomer, dat ik niet iedere week een massage nodig heb.

Om kwart voor vijf haal ik Kai uit het zwembad, want hij heeft een kappersafspraak. Volgende week begint hij footballkamp en dan moet hij wel uit zijn ogen kunnen kijken. Mona weet precies wat Kai wil. Zijn pony is voor mijn smaak nog veel te lang, maar zij vinden het alle twee zo horen. Ok dan!

Als we thuis komen is iedereen weer terug uit het zwembad. Er is algehele consternatie, want Snickers heeft een baby vogeltje gevangen (en vermoord) en brengt dat trots naar binnen. Al griezelend pakt Katja het met een servet op en gooit het weg. Snickers glimt intussen van trots, dat hij dat toch maar voor elkaar kreeg, en geeft zichzelf een zelfvergenoegde schoonmaakbeurt. Die mensen weten toch niet wat jagen is!

Iedereen smult van de taco's en na het eten gaan de kinderen allemaal X-Box spelen in de basement. Rick werkt aan het maken van de internet connecties. Ik lees mijn emails en een ervan is van Lilian bij de ambassade. De consul heeft zijn handtekening onder het herkrijgen van ons Nederlanderschap gezet en vanaf vandaag zijn we weer officieel Nederlanders (de kinderen en ik, dan, Rick helaas niet). Nu nog voor de paspoorten betalen en dan is alles rond. Jippie, toch wel erg leuk!

Overtollige regen

De "flood warnings" zijn er alweer, al lijkt het erop, dat we vanavond geen noodweer als gisteren te verduren zullen krijgen. De grond is ernstig verzadigd, dus veroorzaakt zelfs een gematigde bui overstromingen. Na een regentekort begin juni van meer dan 25 cm kijken we nu tegen een teveel van meer dan 15 cm aan, dat allemaal in zo'n twee weken tijd!

Nou moet er bij geschreven worden, dat het over het algemeen de hele dag droog is en de zon ook veel schijnt. Het gros van de regen valt tijdens zware onweersbuien, zoals die van gisteren.

Vanochtend sta ik om 9 uur op, al beter dan gisteren! Arme Rick moest er om 7 uur al uit, Peapod kwam vroeg en het is een werkdag voor hem. Bovendien hebben we nog allerlei problemen met onze electronica. Onze cul de sac cam is tot we een nieuwe bestellen buiten werking en we hebben honderden, zo niet meer dan duizend dollars schade aan tv's, computers en telefoons en andere electronica. Hopelijk kunnen we via onze inboedelverzekering daar wat van terug krijgen! Het is bewezen, dat de bliksem hiernaast is ingeslagen, dus waarschijnlijk kunnen wij zo het een en ander verhalen.

Christine belt, dat ze zo'n vijf minuten van ons vandaan is, heb ik zin om te gaan lopen? Natuurlijk heb ik dat! Het is vochtig warm terwijl we als vanouds door Vienna lopen. In het uur en kwartier, dat we op weg zijn, lopen we vijf mijl en onze monden gaan (zoals Rick het zegt) "a mile a minute"!

Terwijl wij ons in het Noordwesten vermaakten hebben zij een zware week doorgemaakt. Eerst moest Christine op 24 juni naar de open kist begrafenis van het acht jarige meisje, dat eerder die week voor haar en Mallory's neus was ingestort. Natuurlijk was dat zeer emotioneel en eens te meer zijn we het erover eens, dat we maar beter iedere dag volop van het leven moeten genieten.

De volgende dag werd Chuck ernstig ziek, hoge koorts en ze zijn naar de ER gegaan. Daar werden geen tests gedaan en kreeg hij koortsverlagende middelen en pijnstillers. Op maandag was het zo erg, dat hij ijlde en heeft Christine hem hals over kop naar hun huisarts meegenomen.

Daar werd een ernstige infectie aan zijn been geconstateerd, die inmiddels ook in zijn lymfklieren en bloed zat. Hij kreeg zware antibiotica toegediend en een paar dagen lang vreesden ze, dat hij zijn onderbeen zou moeten verliezen. Gelukkig reageerde hij goed op de antibiotica en is nu bijna beter. Ik voel me bijna schuldig, dat wij vorige week zo genoten hebben! Gelukkig gaat alles weer de goede kant op, zo'n huidbacterie is zo onvoorstelbaar en gevaarlijk!

Als we terug komen is Rick er nog, maar alles (behalve mijn email) werkt en hij gaat naar zijn werk. Ik stort me op het bindweed onkruid in de achtertuin. Een ervan heeft de moed te bloeien! Ik trek er weer een hele vuilniszak uit, maar er is nog veel meer! Ondanks de DEET, die ik op mezelf heb gespoten, vinden de muggen me toch lekker, helaas. Behalve hen kom ik allerlei andere insekten tegen, niet alleen de zoogdierenwereld is hier interessant, de insektenwereld mag er ook zijn. Hoogtepunt is een gigantische wit met bruine (of zwarte, hij was te fladderig om te zien) mot, die zich met moeite uit het dichte struikgewas werkt. Ik verstoorde zijn slaapje waarschijnlijk.

Het is inmiddels alweer na twaalven, dus ik maak lunch voor mezelf en Saskia en Abby (die bij gebrek aan beter weer in de gratie is, de sociale moeilijkheden van tien jarigen zijn soms moeilijk bij te houden). Kai is ook op, maar hij eet ontbijt. Katja kon pas na half vier slapen, dus die heeft meer moeite met opstaan. Toch vind ik, dat ze moet proberen weer in een ritme te komen, dus trommel ik haar uit bed (het woord "mall" doet wonderen!).

Na de lunch gaat Saskia bij Abby spelen en gaan de tieners en ik naar Tysons Corner. Kai heeft alleen nog korte broeken met gaten en zijn ene zwembroek is te klein. Katja's sportkleding laat veel te wensen over en ze wil een nieuwe routine beginnen, iets wat ik nooit ontmoedig.

Onderweg rijd ik door de drive thru van de bank om een check in te wisselen. De kinderen zijn gefascineerd door de hele procedure, want die gaan niet vaak mee met dit soort excursies. De fast food drive thrus kennen ze, maar de bank is leuk en nieuw. Eigenlijk hoef je hier nooit je huis of auto uit om te overleven.

Vrijwel alle levensbehoeften zijn via het internet te bestellen en in je auto kun je de bank, restaurants en de apotheek bezoeken. Ik kan me zo gauw niets bedenken, waarvoor je buiten moet zijn. Of dit positief of negatief is valt te bezien, maar het lijkt me, dat dit voor bijvoorbeeld gehandicapten ideaal is.

Katja rijdt van de bank naar de mall en laten we zeggen, dat het wat roestig is. We vermijden andere auto's twee keer ternauwernood. Zelfs Kai houdt zijn adem in. Ik krijg wel een compliment van Katja, dat ik niet door blijf gaan over haar fouten. Kennelijk doen Leah's ouders dat wel. Ik ben sterk van mening, dat zij zelf net zo schrikt van dit soort dingen als wij, dus om er eindeloos over door te gaan heeft geen nut. Ik maak er een leermoment van en dan gaan we verder (geenszins suggererend, dat ik een altijd rustige en kalme rij instructrice ben!).

Bij de mall parkeren we bij Hecht's en halen als eerste een Starbucks (om nog even in de Noordwest sferen te blijven).

Kai wil bij Pacsun kijken voor zijn kleding en gelukkig is er van alles on sale. De gewoonlijke prijzen liegen er niet om, maar nu vindt hij twee zwemshorts voor $50 (Kirra en O'Neill) en twee cargo korte broeken, ook van Kirra, voor $60.

Verderop bij Lady Foot Locker vindt Katja hardloop korte broeken en bh's, ook allemaal in de uitverkoop, Nike nog wel!

Het is inmiddels 15 uur en Katja en Kai leven duidelijk nog steeds in Seattle tijd. Ze hebben honger, dus Katja eet een California sushi en Kai bestel een Buffalo kip sandwich met overheerlijke frieten (dat weet ik, omdat er ook een heel aantal in mijn mond verdwijnen).

Terwijl we richting auto lopen zien we een standje met zonnebrillen. Hier kosten ze maar $15 per stuk of, zoals we later merken, $25 voor drie zonnebrillen. De dame, die de zonnebrillen verkoopt, is Indonesisch en herkent ons Nederlands. Terwijl we betalen praten we nog heel wat, haar grootvader diende in het KNIL en ze is zelf ook een heel aantal keren in Nederland geweest. Ook in mijn familie is er geschiedenis, die met Indonesie te maken heeft, dus het is een leuk gesprek.

Op de terugweg stoppen we bij Giant en kopen stokbroodjes en beleg voor het avondeten, lekker makkelijk. Als we naar buiten lopen plenst het weer en we worden doorweekt als we naar de auto lopen. Bah, bah, bah! Gelukkig wordt er morgen droger weer voorspeld (ja, ik ben wel verwend!).

Katja gaat naar de bioscoop met vriendinnen en Rick haalt haar rond 21 uur op. De voordeur bel gaat en tot mijn verbazing staat Thijs voor de deur. Hij werd pas op zaterdag verwacht, maar hij voelde zich in Philadelphia niet veilig. Hij is 19 en op zijn eerste reis buiten Europa. Ik laat hem gauw zijn logeergedeelte zien (gelukkig zijn die helemaal schoon en altijd klaar voor gasten). Het is een aardige jongen en we bespreken, wat we de komende dagen gaan doen. Er zullen dus weer toeristische blogs volgen (en ik klaag niet).

Happy Birthday, America!

Terwijl de knallen van het vuurwerk buiten nog klinken en voor ons huis de buren hun vuurwerk afsteken zoek ik verkoeling in ons airconditioned huis. Vandaag was wel de vreemdste 4 juli, die ik heb meegemaakt en toch ook weer heel gewoon.

We zijn speciaal gisteravond thuis gekomen om het vuurwerk in Washington mee te kunnen maken, maar vanwege al het natte weer van de afgelopen tijd besloten we gisteren om toch maar in Vienna te blijven.

Om half elf word ik met schrik wakker. Zo laat heb ik nog nooit geslapen! En ik ben als eerste wakker, dus de anderen zijn net zo jet lagged. Het is, als ik beneden kom, al ver over de dertig graden buiten en er is een heat advisory. Inderdaad slaat bij een stap buiten de deur de hitte je als een hete oven in het gezicht.

Meestal vind ik buiten zitten heerlijk en ga dus met ontbijt (of liever brunch) op het deck zitten, maar nu drijf ik na vijf minuten al van het zweet. Dat eet niet lekker, terug in de airconditioning dus maar.

Van onze buren horen we, dat zij vorige week zondag blikseminslag hebben gehad en al hun electronica beschadigd zijn. Kennelijk hebben wij daar letterlijk een klap van mee gekregen, want niet alleen het internet werkt niet, maar ook de telefoon en de sateliet televisie zijn buiten werking, bovendien is de cul de sac webcam stuk, helaas.

Terwijl ik de was doe en uitpak is Rick druk bezig te redden, wat er te redden valt. Makkelijk is het niet, hij krijgt de satelliet aan de praat, maar de lokale zenders zijn er niet. De telefoon doet het na heel veel getest en gedoe ook weer, gelukkig. Maar de webcam blijft weigeren. Dat is flink balen! Ook de internet connectie blijft zwak en gaat telkens down.

Na tweeen zijn we vrijwel uitgepakt en -gewassen en om half drie kijken we naar de shuttle launch. Het is toch weer spannend een shuttle de lucht in te zien en vooral op 4 juli is dat iets speciaals.

Rick gaat snel wat benodigdheden voor onze internet server kopen en natuurlijk vuurwerk, want dat is er in alle drukte bij ingeschoten. We hebben alleen het pakket, dat hij in South Carolina op de terugweg uit Orlando kocht.

We willen toch wel deze onafhankelijkheidsdag vieren, ondanks, dat we DC hebben geschrapt. Vienna heeft ook allerlei festiviteiten vandaag en we gaan daar voor het eerst ooit eens een kijkje nemen. Er staan allerlei standjes met zelfgemaakte kunst en er speelt een bandje. Even verderop kun je chili kopen van het lekkerste chili restaurant in deze omgeving, Hard Times Cafe. Wie er met deze benauwde hitte chili wil is een tweede! Er staat ook een grote barbeque, dus wellicht is er vanavond een pig roast.


Het vuurwerk!

Bij het bierstandje halen Rick en ik een koele Bud, hij een gewone, ik een light. Het is er leuk mensen kijken, zo zie je eens hoe gevarieerd de bevolking van Vienna is. Er is niemand, die we kennen en het is bloedje heet, dus zodra de laatste slok achter de kiezen is stappen we op.


Als we weglopen zien we een heel donkere lucht naderen met dreigend gerommel. Bij ons huis zien we Katja en Leah joggen, ze gaan een eindje lopen. Het gerommel wordt gedonder en veel sneller, dan wij en zij dachten, is het noodweer!

De regen komt met bakken uit de lucht en het waait kei- en keihard. Ik maak me erge zorgen, zeker als de stroom ook nog eens uitvalt. Ik ben dan net met Paul, Leah's vader, aan de telefoon en de lijn valt natuurlijk dood. Wat zijn we tegenwoordig toch afhankelijk van electriciteit! Vroeger had je die voor een telefoon niet nodig (en we hebben nog een niet electrische telefoon in huis nu).

Rick stapt in de van om de meisjes te zoeken en ziet ze dan gelukkig al vrij dichtbij. Er is geen draadje aan hun lijf meer droog en Katja is flink geschrokken. Wat ze bezielde om met dat steeds dreigender gerommel door te blijven lopen zullen we nooit begrijpen!

Hopelijk hebben al die mensen bij het Community Center hun waren op tijd droog kunnen zetten, maar ik betwijfel het. En die half miljoen mensen op de Mall in DC, die benijd ik ook niet!

Onze stroom valt helemaal uit en het wordt al gauw niet te harden binnen. We besluiten toch maar buitenshuis te gaan eten, waar er wel licht en airconditioning is. Heel patriotisch kiezen we voor Japans. We zijn niet de enigen, het restaurant zit vol, maar er is nog een tafeltje voor vier (Katja eet bij Leah).

Rick en ik delen een aantal sushi rolls en de kinderen eten kip Katsu. De service is vanavond nogal langzaam, er zijn maar twee serveersters voor een bomvol restaurant. Maar dat geeft niet, zo komen we de tijd voor het vuurwerk goed door.

Om kwart voor negen parkeren we de auto iets dichter bij het Community Center, waar al honderden mensen zitten te wachten. We lopen naar een heel goede plek om het vuurwerk te kunnen bekijken.


Filmpje:


Dit is helemaal nieuw voor ons, we hebben altijd het vuurwerk in Washington boven dat in Vienna verkozen. Maar eerlijk gezegd vind ik het fantastisch! We staan er dichtbij, dat maakt het waarschijnlijk ook spectaculairder. Het knalt en het flitst en lijkt eindeloos door te gaan, maar na vijftien minuten is het toch echt voorbij. Er wordt hard gejuicht en geapplaudisseerd en dan gaat iedereen weer huiswaarts.

Onze auto staat precies goed, we kunnen zo weg, terwijl anderen in lange files staan. Zou onze stroom weer aan zijn? Ik hoop het van harte, want een nacht zonder airco is een crime met dit weer. Maar gelukkig zien we al van verre, dat er licht schijnt, hoera!!

Als alle buren terug zijn van het Vienna vuurwerk komt iedereen naar buiten om ook ons buurtvuurwerk af te schieten. Rick heeft nog illegale vuurpijlen en ander luchtvuurwerk, hier in Virginia is alleen grond siervuurwerk toegestaan. Maar juist dat in de lucht schieten is leuk en wordt met veel geklap en gejoel door iedereen aanschouwd. Gelukkig heeft de Vienna politie het te druk met verkeer regelen, want niemand komt ons op de vingers tikken.

Alweer is het bijna middernacht en de vermoeidheid is nog niet aanwezig. Ik hoop toch wel weer langzaam in een oostkust ritme te komen, al is dat, door de vakantie, niet echt nodig.

Nu maar hopen, dat we het heel zware weer voorlopig weer even gehad hebben, mijn arme margrieten liggen met hun kopjes omhoog zielig op het voetpad, terwijl het onkruid een party heeft in de achtertuin!

Thuis

Het is nog donker als ik wakker word door het gepiep van een horloge. Slaapdronken vind ik, dat de nacht wel heel gauw voorbij is! Maar goed, we gingen net voor middernacht slapen en de wekker was voor 7 uur gezet. Niemand veroert zich en ik vraag Rick of hij zijn horloge niet gehoord heeft. “Dat was mijn horloge niet”, antwoordt hij, “Het is pas kwart over vier!” Hoera, nog bijna drie uur slapen voor we er echt uit moeten!

Als zijn horloge om 7 uur gaat springt hij gelijk uit bed. Ik blijf nog even liggen en de kinderen zijn moeilijk wakker te porren. Er is tenslotte vandaag geen opwindende excursie in het vooruitzicht, maar een lange vlucht. Toch zitten we om kwart over acht bepakt en bezakt in de auto.

Voor het eerst deze vakantie is bewolkt! Ook de temperatuur is beduidend koeler en ik ben blij, dat ik mijn trui bovenin een van de tassen heb gestopt! Als afscheidsontbijt hebben we gekozen om nog een keer bij Lowell’s te gaan eten. Hun eten is lekker, de koffie goed sterk en het uitzicht wijds. Dit keer kies ik een Dungeness crab omelet, ik zal al die visgerechten missen, als het aan mij lag at ik iedere maaltijd vis!!

Na het eten lopen we nog even door Pike Place Market. Dit keer zien we een hele zalm gegooid worden, maar dat gaat zo snel, dat het voorbij is voor ik een foto kan maken. Ik had mijn toestel zelfs helemaal in aanslag! Nou ja, ik heb al bijna 2,5 gb aan foto’s, dus die ene moet dan maar missen. Kai koopt nog een zakje in chocolade gedoopte kersen en ik maak wat foto’s van de wel heel kleurige bloemenstandjes. Ik neem me ook gelijk voor eens naar Eastern Market in Washington te gaan, dat is naar verluid net zoiets.

Het adres van Dollar Rent A Car wordt in de Mio ingevoerd en bekwaam brengt zij ons naar waar we onze van moeten inleveren. We moeten met een busje naar het vliegveld en dat gaat allemaal goed. De chauffeur helpt ons goed met onze baggage en wacht duidelijk op een flinke tip. Probleempje: ik heb helemaal geen cash bij me en Rick maar een paar dollar. Die geeft hij wel, maar er kan geen bedankje vanaf, oeps!

De check in gaat heel snel, er staat niemand voor ons in de rij en ook de veiligheidscontrole is leeg. Kennelijk reizen er weinig mensen de dag voor 4 juli. De meeste Amerikanen vieren die feestdag thuis.

We zijn dus meer dan ruim op tijd bij de gate en Rick gaat meteen op zoek naar een ATM om geld te halen. Ik koop een WiFi aansluiting van AT&T voor $7,95 en MSN een tijdje met Wendy in Nederland. De vlucht blijkt ietsje vertraagd, maar ze beloven ons toch op tijd aan te zullen komen (sterke wind mee zal helpen).

We halen sandwiches voor lunch om gedurende de vlucht op te eten en kunnen dan aan board. We vliegen in een 757. Aanvankelijk vind ik dat jammer, maar we blijken meer beenruimte te hebben, dan in de 767 op de heenweg. Ook is het vliegtuig niet vol en de man, die in het gangpad zat, gaat ergens anders zitten, zodat Kai en ik een rij voor onszelf hebben. De crew is allervriendelijkst en de film “The Shaggy Dog” heel grappig.

Na de film vermaak ik me met luisteren naar de verkeersleiders. Ik blijf dat een heel fijne service van United vinden, zeer interessant, die communicatie tussen piloten en ik weet ook precies waar we zijn. Verder “werk” ik aan mijn foto’s, want ik heb er zoveel genomen, er moet gewied worden!

De kinderen zijn met de jaren heel makkelijke reizigers geworden. Er zitten veel kleintjes in het vliegtuig en ik bedenk me, hoeveel werk reizen met kinderen onder de pakweg zeven jaar oud was! Nu doen Kai en Saskia samen sudoku’s en Katja leest boeken van haar zomerleeslijst voor school.

We landen een kwartier te vroeg, ondanks het late vertrek en onze baggage verschijnt ook al snel. Als Rick voor het parkeren betaalt is het even slikken, $15 per dag! Volgende keer nemen we maar weer een taxi, dat is toch veel goedkoper als we meer dan een week weg gaan, zelfs als we er twee nemen, zoals we in het verleden ook gedaan hebben.

Het is vochtig warm buiten en langs de wegen zien we nog diepe plassen liggen van het noodweer van de afgelopen week. Maar de wegen zijn droog en al gauw rijden we de cul de sac binnen. Daar zijn onze overburen vuurwerk aan het afsteken, dus we kijken gauw even mee. Om ons heen wordt overal geknald, morgen is de grote dag: July 4th, Independence Day.

We bestellen een Pizza Hut pizza en Rick gaat meteen aan onze internet aansluiting werken, die na de stormen van vorige week al de hele week plat ligt. We hebben een heerlijke reis gehad, maar het is ook weer super om thuis te zijn!