Dag 2: Een dag op zee

Middenin  de nacht word ik wakker van een vreemd hoog geluid.  Ik heb van alles gedroomd over cruisen en kan het niet thuisbrengen.  Wat het nu precies was, weet ik nog niet, maar ik ben weer in slaap gevallen.  Om een uur of vijf word ik weer wakker en voel het schip toch flink deinen.  Wetend, dat ik zeeziek word, neem ik toch maar gauw medicijn in, want dat werkt alleen ter voorkoming.

Ondanks het geregeld wakker worden heb ik toch lekker geslapen.  Om acht uur ben ik dan ook klaar om op te staan.  We hebben schitterend uitzicht op de kust van Alaska met zijn witbesneeuwde bergen.  Rick is ook wakker en we maken ons klaar voor het ontbijt.

We besluiten dat in de eetzaal te gaan eten, want we willen vragen of we voor ‘s avonds “open seating” mogen hebben.  Dan mogen we vanaf 17:15 zelf beslissen, wanneer we gaan dineren, wel zo fijn.  Gelukkig is dat helemaal geen probleem en gaat het vanavond, de eerste galaavond, al in.

Onze tafel staat aan het raam en kijkt uit op de achterkant van het schip.  Onze tafelgenoten zijn van de oudere garde (het gros van de passagiers is dat, wij voelen ons als vijftigers jong).  Een stel uit Texas en een moeder en dochter uit New Jersey.  We praten wat over koetjes en kalfjes, maar zo geanimeerd als gisteravond is het niet.  Ach, het is ook nog vroeg.

Het menu is werkelijk fantastisch!  Allerlei internationale keuzes, waaronder een uitsmijter met ham, kaas en spiegeleieren, die ik prompt bestel met wat vers fruit.  Het smaakt allemaal prima en ik weet nog een paar gerechten, die ik later in de week ga proberen.

Na het eten gaan we even terug naar de kamer om fototoestellen te halen.  Mount St. Elias is namelijk vrijwel geheel zichtbaar en dat is de op een na hoogste berg van de VS met ruim 5000 meter.  Het is werkelijk een schitterend uitzicht!  We gaan het buitendek op voor de foto’s, maar ik heb mijn korte broek aan, omdat ik wil gaan sporten.  Kkkkoud!!! 

Gauw, gauw schieten we wat plaatjes en dan snel weer naar binnen.  Rick gaat naar de bibliotheek om een internet connectie te krijgen, want hij moet nog wat werk naar zijn baas sturen.  Ik loop naar het achtste dek, waar de sportschool zich bevindt.  Ik kies een crosstrainer met perfect uitzicht op Mt. St. Elias.  Ik heb mijn Kindle mee, maar doe die niet eens open, wie wil er met zulk uitzicht nu lezen?

Naast mij komt Eve uit Californie op de crosstrainer lopen.  Zij begint een conversatie en dat maakt het halve uur nog sneller voorbij gaan.   Behalve het sporten lopen Rick en ik ook de trappen tussen de verdiepingen, in plaats van de lift te nemen.  Ongemerkt krijg je dan nog flink wat beweging, vooral als je, zoals ik, constant verdwaalt.

Rick is nog aan het werk, want hij krijgt het internet niet aan de praat.  Ik ga gauw terug naar de kamer en na een snelle douche naar het klerenwinkeltje boven.  Ik heb van alles mee, maar geen warm jasje, dat ik ook binnen even snel aan kan trekken.  Op sommige plekken, vooral in de eetzaal, is het niet bepaald warm binnen.  Gelukkig hebben ze een leuk zwart jasje, dat er zelfs nog wel vlot uitziet.

Rick wil graag met de internet manager overleggen, waarom hij geen internet (meer, want het werkte om te beginnen wel) heeft en ik wel.  Gelukkig is die te vinden bij het Explorations Café.  Alleen komen ze er ook samen niet bepaald uit.

Het wachten verveelt mij, dus ik ga de rest van het schip, dat ik gisteren gemist heb, verkennen.  Het valt me op, dat er op iedere verdieping van de trappengang een kunstwerk van Escher hangt.  Ook andere Nederlandse werken zijn vertegenwoordigd.  Op het Lido dek verlekker ik me aan het buffet, waar zelfs sushi wordt geserveerd!

Om de een of andere reden is het binnenzwembad leeg, terwijl het buitenzwembad water heeft.  Niet, dat ik plannen heb om te gaan zwemmen, want zelfs in de ruimte van het binnenbad is het flink koel.  Misschien, dat we de hot tubs later deze reis zullen bezoeken. 

Het is nog steeds mooi weer, dus we blijven de storm vooruit gelukkig.  Ondanks de kalme zee voel ik dit schip meer deinen, dan het Carnival schip, waarmee we 12 jaar geleden in het Caribisch gebied cruisten.  Wellicht, omdat het kleiner is?  Ik ga op het Lido dek naar buiten en geniet van het uitzicht.  Alleen de walvissen, die mijn sportgenote Eve vanochtend wel zag, ontbreken nog.

Op de terugweg kijk ik naar het lunchmenu van de eetzaal.  Dat is lekker, maar we besluiten toch naar het Lido restaurant te gaan.  Daar is meer varieteit.  De eerste twee dagen wordt hier het buffet geserveerd door de bediening om het verspreiden van virussen tegen te gaan.  Er wordt duidelijk alles aan gedaan om iedereen gezond te houden!

Het is lekker eten en we zitten naast het raam, dus hebben mooi uitzicht.  Als we klaar zijn gaan we even terug naar de kamer.  Ik ben toch wel moe en wil vanavond wat later door, dus doe mijn ogen even dicht.  Rick worstelt nog steeds met zijn internet.   Na een half uurtje ben ik weer wat uitgerust.

We gaan naar de grote eetzaal om een wijnproeverij te doen.  We krijgen twee witte en drie rode wijnen en leren eerst, hoe je hoort te proeven.  Dan mogen we daadwerkelijk proeven en proberen met stukjes kaas en aardbeien.  Wij zitten naast een Brit, die nu al jaren in Australie woont.  Het is interessant hem over het leven “down under” te horen.

Na de proeverij zien we boven in het restaurant een heerlijk buffetje met kleine vingersandwiches en ander lekkers (waaronder mini-saucijzebroodjes, leuk aan deze cruise is, dat er af en toe echt Nederlands eten is).  Het blijkt de Royal Dutch Tea te zijn, die net begint.  Wij krijgen meteen stoelen, terwijl we later zien, dat er in de gang een enorme rij staat.  Oeps, maar wel een geluk. 

Veel trek heb ik niet, maar die mini-saucijzebroodjes moet ik proberen.  Ik kan me wel helemaal voorstellen, hoe het zo makkelijk is om aan te komen op zo’n cruise met al dat eten, dat wordt aangeboden.  Ik hoop maar, dat netjes sporten het een beetje beperkt voor mij.

Intussen begint de La Pereuse gletscher, waar de kapitein ons een paar uur eerder alvast op wees, in beeld te komen.  We gaan terug naar de kajuit (is eigenlijk het goede woord, ik weet niet meer, wie het in het commentaar schreef, maar bedankt daarvoor) en kleden ons warmer aan, want het is maar tien graden en er staat een flinke wind.

Op het promenade dek gaan we naar buiten en blijven een paar uur naar het natuurschoon kijken.  Wat een prachtige bergen!  Ook zien we een paar scholen dolfijnen voorbij zwemmen.  Opeens bedenkt Rick zich, dat hij zijn stropdassen is vergeten en het is vanavond formal night.  Gelukkig hebben ze er bij de Duty Free winkel een, die wel met zijn beide pakken gaat.

We maken ons klaar voor het avondeten.  Ik draag mijn paarse lange jurk en Rick zijn zwarte pak.  Rick was nog bang, dat we zo ongeveer de enige opgedoftenn zouden zijn, maar dit is een “volwassen” cruise en het gros van de mensen is in galakleding.

Eigenlijk hebben we te weinig tijd ingelast voor het diner, vooral als de service vanavond wel heel langzaam blijkt te zijn.  We willen namelijk naar de champagne toast met de kapitein.  Niet zozeer om de gratis champagne, maar omdat we allebei heel nieuwsgierig zijn hoe die beste man eruitziet.  Hij klinkt zo enorm Nederlands  en zo ziet hij er ook uit, een lange blonde man.  Hij ziet er ook een stuk jonger uit, dan je van een kapitein zou verwachten, maar ik heb altijd een soort Captain Stubing van de Love Boat voor ogen.  

In ieder geval vertelt de kapitein, dat we de storm hebben kunnen ontlopen en dat hij medelijden met het Princess schip achter ons heeft, dat er middenin zal zitten.  Ik ben er blij om, want ik voelde me bij het beetje deinen van vandaag al niet super.

Ook alle andere hoofdofficieren zijn Nederlands en worden voorgesteld.   Na de toast vertrekt de bemanning weer gauw.  Wel leuk om nu een gezicht bij de omroepen te kunnen plaatsen.  De cruise director, die Brits is, babbelt nog wat over morgen en dan begint de Love Broadway show.  Die leek ons wel leuk, dus we blijven even.  Echter zijn het allemaal onbekende liedjes, dus we laten het al gauw afweten.

Omdat we alleen tijd hadden voor de garnalencocktail voor de toast gaan we terug naar de eetzaal om onze maaltijd af te maken.  Dit keer krijgen we een tafeltje met zijn tweeen, wel zo romantisch.  We nemen allebei de beef Wellington en Rick vertelt de serveerder, dan we mijn vijftigste verjaardag vieren met deze cruise.  Met het dessert krijg ik prompt een kaarsje en voor ik het weet zingen alle Indonesische serveerders “Lang zal je leven” in het Indonesisch!  Zou dat deuntje nog overgenomen zijn van de Nederlanders?

Terug op de kamer gaan de mooie kleren gauw uit en gaan we lekker relaxen.  We willen morgen op tijd op om niets van het moois te missen!  Het internet is hier tergend langzaam en ik heb maar een beperkt aantal minuten, dus foto’s opladen lukt me helaas niet.

Dag 1: Naar het cruiseschip, MS Zaandam

Al voor zonsopgang ben ik klaarwakker.  Ik blijf toch nog wat doezelen, maar als ik Rick om half zeven ook hoor woelen, sta ik op.  Hij blijkt ook al een tijdje wakker te zijn.  Langzaam komt de zon op, het belooft een mooie dag te worden.

Onze eerste gedachtes gaan naar de tienjarige herdenking van 9/11.  We lopen vier uur achter op de oostkust, dus de herdenkingen in New York en Washington hebben al plaatsgevonden.  We denken terug aan die nare dag en hoe die voor altijd in ons geheugen geprint zal staan.  Ook de weken daarna zullen me altijd bijstaan.

Een herinnering is mijn veertigste verjaarsfeest, dat we het weekend na 9/11 zouden houden .  We waren er niet zeker van of het wel gepast was dat nog te vieren.  Uiteindelijk besloten we het toch te doen en iedereen was erg blij om iets vrolijks te hebben.  Schrijnend was wel, dat Rick het een New York thema had gegeven en de cake, die al ver voor 9/11 was besteld, de skyline van New York nog met de Twin Towers als afbeelding had.

Onze levens zijn sindsdien zeker veranderd.  Dat hebben we onder anderen gisteren op de vliegvelden weer ondervonden.  Vroeger kon je  voor binnenlandse vluchten als niet-passagier zonder veiligheidscontrole meelopen naar de gate.  Onvoorstelbaar, eigenlijk.

Nog meer beseffend, dat het zomaar opeens voorbij kan zijn, ben ik na 9/11 veel bewuster gaan leven. Na een uurtje zetten we de televisie uit.  We herdenken vandaag toch wel, zonder alle emoties van andere mensen erbij. 

In het restaurant van het hotel bestellen we ontbijt.  Voor mij een omelet met allerlei groentes, erg lekker.  Rick neemt de corned beef met eieren, waar ik ook gek op ben, maar het hele bord is me teveel.  Gelukkig is hij zo lief me een paar hapjes te geven.

Omdat we met de eerste bus meewillen naar het cruiseschip willen we ruim op tijd op het vliegveld zijn.  Na beiden een Max Capacity routine te hebben gedaan, maken we ons klaar en checken uit.  Onze taxichauffeur is een geboren en getogen Alaskan, die in 2007 mee heeft gedaan aan de Iditarod race.  Hij vertelt ook interessant over de beren, die in Anchorage leven en wat er gebeurt, als een van hen de buurten binnengaat.  Dat is nog eens iets anders, dan een vos of een hert!

We kunnen meteen onze bagage afgeven en moeten dan iets meer dan een uur wachten op de bus.  We kopen ook gelijk maar lunch, want daar zullen we onderweg geen kans toe krijgen volgens de Holland Amerika medewerkster.  Precies op tijd om twaalf uur gaan we de bus in. 

Rick en ik stappen als tweede in, maar om de een of andere reden willen de eerste mensen niet voorin zitten.  Nou, wij wel!  Zo hebben we onbelemmerd zicht uit de voorruiten van de bus.  De chauffeur/gids Steve vertelt interessant en het wordt een schitterende rit. 

Eerst rijden we langs de Turnagain Arm, een unieke waterweg, die de derde grootste eb en vloed verschillen ter wereld heeft.  We stoppen een half uur bij Portage Lake, waar we wel lunch hadden kunnen kopen, blijkt.  Rick en ik maken van de tijd gebruik om foto’s van de gletschers en de kleine ijsbergjes in het meer te nemen.

De rest van de rit is over het Kenai schiereiland.  Schitterende natuur begroet ons na iedere bocht.  Helaas zien we geen wild, maar dat mag de pret niet drukken, want het landschap is zonder ook adembenemend.  We hebben enorm geluk, want alle pieken zijn uit de wolken en de zon schijnt.

Na zo’n drie uur rijden we Seward binnen.  Daar zien we de Zaandam al liggen.  We moesten op het vliegveld een gezondheidsverklaring invullen, die we als eerste moeten inleveren.  Ze blijken doodsbang voor buikgriep te zijn.  Overal staan handreinigers.  Al heel gauw zijn we aan de beurt om in te checken.  We krijgen onze kamersleutels, die ook meteen als credit card aan boort dienen. 

Nog even door de veiligheidscontrole en dan mogen we het schip in.  Daar worden we alweer met een fles handreiniger begroet.  Onze kamer is op een dek onder het lage promenade dek.   Het is een grote kamer met veel bergruimte en een groot raam.  Ook op tv staat een programma met allerlei informatie over hygiene aan.  Ik vind het wel goed, want er zijn een aantal cruises geweest, waar honderden passagiers ziek werden.

We leggen onze spullen neer en gaan dan het schip verkennen.  In de Ocean Bar kopen we onze kaarten voor drankjes en het blijkt ook happy hour te zijn.  We bestellen een drankje en kletsen gezellig met Arvin.  Hij vertelt ons van alles over het leven op het schip.  Hij werkt 11 uur per dag iedere dag en twaalf maanden achter elkaar.  Maar dit is voorlopig zijn laatste cruise.

De tijd gaat snel en opeens is het kwart voor zes.  Helaas hebben we de vroege zitting gekregen en die is om kwart voor zes.  Bij de receptie hebben we gevraagd of dat naar de late veranderd kan worden.  Voor vanavond hadden we al half besloten om van het buffet te gaan eten, maar als we langs de eetzaal lopen vinden we dat menu er toch zo lekker uitzien, dat we toch maar onze tafel opzoeken.

De serveerders in de eetzaal zijn allemaal Indonesisch.  Deddy heet de onze.  We krijgen een tafel van zes en onze tafelgenoten zijn twee bevriende stellen, die uit Michigan komen.  Dat schept natuurlijk meteen een band met Rick.  Het gesprek is meteen geanimeerd en er wordt veel gelachen.

Het eten is ook erg lekker.  De porties zijn klein, dus vier gangen zijn niet teveel.  Ik begin met een voorafje van verschillende gerookte vis uit Alaska.  Dan een bouillon met groente, erg lekker en licht!  De crabpoten zijn lekker, maar Ricks zalm ziet er helemaal heerlijk uit.  Als dessert neem ik de kaasschotel, waar een heerlijk stukje jonge Goudse op ligt.  We hebben geen spijt, dat we toch in de eetzaal zijn gaan eten (voortaan hebben we inderdaad de latere zitting).

Precies op tijd voor de verplichte veiligheidsdemonstratie zijn we klaar.  Wij moeten bij reddingsboot 6 zijn.  Gelukkig hoeven we geen zwemvesten meer aan.  De kapitein, die overduidelijk Nederlands is, vertelt hoe het zou vergaan in geval van nood.  Het geheel duurt maar een minuut of tien.

Daarna roept de kapitein om, dat hij helaas het programma heeft moeten veranderen.  Er komt zware storm en die wil hij voorblijven.  Vandaar, dat we het bezoek aan de fjord, die morgen op het programma stond, overslaan.  In plaats daarvan varen we direct door naar Glacier Bay.  Van mij geen klachten, want ik word gauw zeeziek en met golven van 7 meter helpen geen stabilisatoren!

De bagage is inmiddels bezorgd en Rick en ik pakken uit.  Ik ben moe, dus ga tv kijken, blog schrijven en naar buiten kijken.  Rick gaat nog even naar een likeurproefsessie.   Het schip is erg mooi.  Het heeft een muziekthema, dus muziekinstrumenten overal en in het midden een enorm orgel, dat meerdere verdiepingen groot is.

We relaxen vanavond op de kamer.  We zitten dicht genoeg bij het internetcafe om een aansluiting in de kamer te krijgen.  We kopen een van de plannen, maar het zijn beperkte minuten, dus behalve blog schrijven en hopelijk wat foto's opladen zal ik heel weinig online zijn. 

Foto's van vandaag staat hier.

Het is zover: vijftig staten op mijn vijftigste verjaardag!

Om half zes gaat mijn wekker luid af.  Ik ben meteen klaarwakker en Rick ook.  We hebben nog maar heel weinig in te pakken en zijn na een snelle douche klaar om te gaan.  Gisteravond hebben we al afscheid van Kai en Saskia genomen, dus we doen het zo stil mogelijk om hen te laten slapen. 

Keurig om zes uur rijdt de Washington Flyer taxi voor.  We laden de bagage in en gaan op weg naar Dulles Airport.  Onze gewoonlijke weg is overstroomd, dus we nemen de snelwegen, I-66, I-495 en de Dulles Access Road.  Dit is wel iets om, maar geen risico op afgesloten wegen.  Zonder oponthoud komen we dan ook net als de zon mooi opkomt bij het vliegveld aan. 

Om de een of andere reden konden we niet online inchecken en nu lukt het bij de kiosk ook niet.  Gelukkig is er niets mis en krijgen we onze boarding passen van de United medewerkster.  Nu de veiligheidscontrole nog, waar alles erg langzaam gaat.  Voor zo’n druk vliegveld is dit nog wel slecht geregeld, vinden wij.   Zonder problemen komen we er doorheen.

Onze gate is D32, dus helemaal achterin de D terminal.  We moeten er een ouderwetse “people mover”, een busje op hoge poten, heen nemen.  De trein rijdt nog niet naar de D terminal.  In de terminal splitsen we op.  Ik ga ontbijtboterhammen bestellen bij Moe’s en Rick haalt koffie bij Starbucks.  Die boterhammen kosten $9 per stuk en zo ongeveer het meest overprijsde ontbijt, dat we ooit hebben gegeten!

Het vliegtuig is iets vertraagd, omdat het van een andere gate gesleept moet worden, maar een kwartiertje later, dan het schema, vertrekken we.  De vlucht verloopt heel rustig.  Ik luister naar de cockpit, lees en kijk naar buiten.  Zo van oost naar west vliegend zie je de verschillende landschappen goed.  We vliegen over het Michigan Meer en over Minnesota en Noord-Dakota.  Dan zie je ook hoe heel uitgestrekte gebieden totaal onbewoond zijn.  Heel af en toe ligt er een plaatsje compleet verwijderd van enige andere beschaving.  Ik moet er niet aan denken daar te wonen!

Dichter bij de westkust wordt het landschap weer interessanter met bergen met besneeuwde toppen.  De cockpit praat nu ook met Seattle Center, dus lang zal de vlucht niet meer duren.  Opeens zie ik mijn favoriete berg, Mount Rainier in de verte liggen.  Hij is helemaal uit de wolken, dus ik maak gauw een aantal foto’s.

Het is een schitterende dag in de Pacific Northwest, dus we hebben prachtig uitzicht over de Puget Sound en het gebied rond Seattle met zijn vele naaldbomen.  Maar liefst een half uur voor op schema landen we op Seatac.  Iets meer dan de helft van de reis zit er alweer op.  Op mijn telefoon zie ik, dat ik meer dan honderd mailtjes heb, het merendeel gelukwensen voor mijn verjaardag op Facebook en mijn blog.  Superleuk!

Onze vlucht naar Anchorage vertrekt vanuit de B terminal, dus daar nemen we de trein heen.   Het is hier drie uur vroeger, dan thuis, maar voor ons gevoel half twee, dus de magen rommelen.  We vragen een tafeltje bij Anthony’s, een visrestaurant.  Ik laat me de Dungeness crabcocktail en garnalensalsa goed smaken.  Rick neemt clamchowder en een crabsalade.  

Bij de gate vinden we stoelen met stopcontacten, zodat we onze electronica kunnen opladen.  De tijd gaat snel en voor we het weten kunnen we aan boord.  Ik ben zo opgewonden!  Het gaat nu echt gebeuren, straks zet ik voet in mijn vijftigste staat!  Dat dat ook nog eens op mijn vijftigste verjaardag zou gebeuren, had ik niet durven dromen.

Deze vlucht is een Continental vlucht en er is sateliet tv aan boord.  Ik koop die voor $7,99, want dat helpt de tijd doorkomen.  Eerst vliegen we over British Columbia en hebben prachtig uitzicht op het kustgebied daar.  Later is het een stuk boven de Grote Oceaan.  Helaas zitten we aan de verkeerde kant om het mooie land te zien.  Uit het raampje aan de andere kant zie ik de toppen van de gletchers, prachtig!

Met wat tv kijken en lezen gaat de tijd snel voorbij.  De vlucht is drie uur en zestien minuten en Anchorage is een uur vroeger, dan Seattle.  Tijdens de landing zien we een aantal enorme gletschers en dan veel water, waaraan Anchorage is gelegen.   “Welcome to Anchorage, Alaska!”, roept de flight attendant om en dan is het een feit, ik ben in alle vijftig staten van de Verenigde Staten geweest.   Toen ik twintig was, dacht ik er zelfs niet eens over naar dit land te gaan.  Hoe vreemd kan het leven lopen?

Bij de Baggage Claim zien we ook vertegenwoordigers van Holland America en vragen alvast over de busreis van morgen.   De eerste bus vertrekt rond half een en als we er anderhalf uur van tevoren zijn, kunnen we daar waarschijnlijk mee.  Dat gaan we dus doen.  

We nemen een taxi naar het Hilton hotel in downtown Anchorage, een kwartiertje van het vliegveld verwijderd.  Onze taxichauffeur blijkt een Albanees,  opgegroeid in Joegoslavie, te zijn.  Als hij hoort, dat Rick en ik daar beiden zijn geweest, wordt zijn beperkte Engels opeens een stuk beter.  Over zijn land praten is leuk en hij vindt Nederland ook erg leuk en is een fan van Johan Cruyff.  Hij is duidelijk alweer een tijdje weg uit Europa.

Bij het Hilton hebben we onze punten gebruikt en dus een gratis kamer.  We verwachten er niet veel van en onze monden vallen dus open, als we een suite krijgen!  We hebben een slaapkamer en een woonkamer op de hoek van het hotel, dus prachtig uitzicht over het water en het plaatsje.  Wie weet, omdat ik bij het reserveren de reden, dat we hier zijn vermeldde? De bellman wijst aan, waar we op uit kijken.  Cook Inlet vooral, een bijzondere waterweg, die aan grote eb en vloed verschillen onderhevig is.

Voor ons gevoel loopt het al tegen achten, dus we hebben honger.  Online vinden we Marx Brother’s Café, dat heel hoog aangeschreven staat.  Rick belt voor een reservering en we kunnen om half zes een tafeltje krijgen.  Perfect!

Het is pas kwart voor vijf, dus we besluiten even in het plaatsje rond te lopen.  Dat stelt niet heel veel voor.  Er zijn veel restaurantjes en souvenirswinkels en plaatsen, waar je excursies kunt boeken.  Denali National Park is hier niet heel erg ver vandaan, geloof ik.  

Bij Sushi Spot gaan we een voorafje van sushi eten.  Ik neem een sake en Rick Alaskan bier.  De Mount McKinley (die berg zagen we trouwens uit het vliegtuig) roll is erg lekker en groot!  Maar goed, dat we toch besloten hebben een roll te delen, in plaats van er ieder een te nemen.

Precies op tijd voor onze reservering komen we bij het restaurant aan.  Van de buitenkant zou je niet zeggen, dat het zo goed was.  Het is gewoon een houten huis.  We krijgen een tafeltje met uitzicht op de moestijn en het water.  Het menu schijnt hier dagelijks te veranderen.  De bediening is in ieder geval perfect!

Het menu ziet er ook heerlijk uit.  Ik begin met de oesters, hier in Alaska in Stedman Bay gevist.  Die worden met een gember vodka sorbet opgediend en ik kan eerlijk zeggen, dat ik nooit zulke grote en lekkere oesters heb gegeten!  Niet voor niets staat dit restaurant nummer een op Trip Advisor met vijf sterren!

Als “hoofdgerecht” neem ik een tweede voorafje, de crepes met zalm.  Rick neemt de filet mignon.  Beide gerechten zijn ronduit voortreffelijk voorbereid.  Intussen is de service ook super.  Aan het tafeltje naast ons zitten een man en twee vrouwen, die duidelijk iets met het restaurant te maken hebben.  Kennelijk hebben hier ook een aantal zeer bekende mensen gegeten (ik luister onbeschaamd mee, ha ha). 

Voor dessert hebben we geen ruimte meer, maar ik krijg toch een lekker frambozensorbet met verse bessen en een kaarsje voor mijn verjaardag.  Zo aardig!!  Eerlijk gezegd had ik me geen betere verjaarsmaaltijd voor kunnen stellen.

In het hotel bestelt Rick een fles mousserende wijn en toasten we op de volgende vijftig.  Laat zal het vanavond niet worden, want ik ben in ieder geval doodmoe.  Wat een speciale verjaardag en alle online gelukwensen droegen zeker bij aan de vreugde!  Allemaal heel hartelijk bedankt!

Foto's uit het vliegtuig en van Anchorage staan hier (kijk vooral naar de spectaculaire zonsondergangfoto's!).

Eindelijk droog!

Om kwart voor zeven gaat de telefoon. Het is de kennel, waar ik Cosmo vanmiddag heen wilde brengen. Zij staan onder water en kunnen dus geen dieren te logeren hebben. Gelukkig hebben ze twee dierenziekenhuizen, waar ook honden kunnen verblijven. Ik mag Cosmo naar die vlak naast de kennel brengen, maar daar zitten ze al vrij vol. Als ik bereid ben hem naar hun locatie in Annandale te brengen, krijg ik tien procent korting. Even vergetend hoe ver weg die locatie is, zeg ik, dat ik Cosmo daar dan wel heen zal brengen.

Als ik beneden kom plenst het nog steeds! En het heeft de hele nacht gegoten. Onze buren sturen email, dat ze toch schade van de aardbeving blijken te hebben. Het water van "Lee" stroomt door de basementmuren naar binnen. Echt gigantisch balen voor ze! Ik ga toch ook maar in onze basement kijken en vind gelukkig zo snel niets. Anderen hebben ook waterschade.

Omdat Saskia thuis is van school, willen we samen naar de sportschool gaan. We zitten er helemaal klaar voor in de van en dan zegt die "krrrr, krrrr", maar hij start niet! Wat is dat toch iets, wat je eigenlijk als vanzelfsprekend aanneemt. Ik probeer het nog eens, maar vergeet het maar. Gauw bel ik AAA, die belooft binnen 90 minuten een monteur te sturen. Hopelijk kan die het maken, want ik heb de auto zeker nodig vandaag.

Er zit voor Saskia en mij niets anders op, dan dan maar boven te sporten. Ik neem de crosstrainer en zij de loopband. Onderwijl kijken we naar "Say Yes to the Dress" op TLC. Gelukkig hebben we dezelfde smaak in televisie. Een interval van een half uur vind ik voor vandaag wel genoeg, vooral omdat ik niet helemaal buiten adem wil zijn, als AAA komt. Net als ik klaar ben gaat inderdaad de telefoon, dat de monteur op weg is.

Die arriveert in een zwarte minivan met een AAA Roadside Assistence sticker erop. Eerst heb ik enorme moeite zijn Spaanse accent te verstaan, maar gaandeweg gaat dat gelukkig beter. Ik vind het zo vervelend, om de hele tijd maar "excuse me?" en "what did you say?" te moeten zeggen. Het blijkt gelukkig alleen maar de accu te zijn, die aan het lekken gegaan is. Een geluk, dat hij het niet ergens onderweg begaf, dus.

De monteur zet er een nieuwe in, waarvan de kosten me meevallen. Doordat we AAA hebben, krijgen we nog $25 korting ook. Na een half uurtje spint de motor van het DRAAKJE weer enthousiast. Intussen plenst het maar door. Het lijkt werkelijk alsof het gewoon nooit weer op gaat houden! Voor de zoveelste keer deze week doe ik mijn leuke Delfts blauwe kaplaarzen aan. Daar krijg ik zoveel leuke opmerkingen over, een positief iets in al deze nattigheid.

Bij Manhattan Bagel haal ik dunne bagels voor de lunch en zie daar Sharon ook. We zijn hier in Vienna allemaal ondersteboven van de verdrinking van de twaalfjarige jongen hier uit de buurt. Hij werd gisteravond door de uit zijn voegen gebarsten kreek in zijn achtertuin meegesleept en twee uur later dood gevonden. Sharon kende hem van hun zwembad en zei, dat hij altijd bang was van water en nooit het zwembad inging. Het is toch zo tragisch, dat hij dan juist zo zijn dood moest vinden. Ik moet er de hele dag aan denken.

Als ik het restaurant weer uitloop is de regen opeens verdwenen! De zon komt zelfs voorzichtig tevoorschijn. Wat een welkom gezicht, want velen in dit gebied hebben met veel schade te kampen en er zijn vier mensen door de overstromingen verdronken. Allemaal bepaald geen grapje en dat is dan nog alleen hier. Honderdduizenden hebben geen onderkomen op het moment. Het zal een tijd duren voor het Noordoosten deze twee stormen te boven is. Hier nog een aantal foto's uit onze buurt.

Nadat ik wat heb ingepakt, ga ik op weg om Cosmo naar de kennel te brengen. Zoals ik hierboven al schreef, heb ik me wel verkeken op de afstand naar Annandale! Het is bijna een half uur rijden en op de terugweg nog langer, want ik kom in de file terecht. Voor ik vertrek, mag ik kijken, waar Cosmo zal verblijven en dat maakt alles goed. Dit is een heel nieuw dierenziekenhuis en hij heeft een ware kamer voor zichzelf met "bed" en allerlei speeltjes. Zoals bij de andere kennel zal hij ook hier drie keer per dag een wandeling van meer dan twee kilometer krijgen, dus dat zit allemaal goed. Cosmo heeft dan ook helemaal geen moeite afscheid te nemen en besnuffelt zijn nieuwe onderkomen enthousiast.

Rick belt, dat hij ook onderweg naar huis is. We komen ongeveer tegelijk aan. Zoals altijd, als we op reis gaan, heb ik een lijst met benodigdheden afgedrukt. Dat werkt lekker snel en ik ben dan ook binnen de kortste keren ingepakt. Ik heb een lange jurk mee voor een van de "formal nights" en een cocktail jurk voor de tweede. Voor zo'n cruise moet je wel echt meer meenemen, dan voor een "gewone" vakantie, zeg! Iedere avond is netjes, terwijl overdag juist heel informeel is. Ach, ik mag van United gratis twee tassen inchecken, dus ruimte genoeg.

Tegen zessen roept Saskia, dat Kai er is. Hij is thuis om vanavond vervroegd mijn verjaardag te vieren en hij houdt Saskia dit weekend gezelschap. Daarna gaat zij bij Aoife logeren. Niall en Serena vinden het gelukkig prima een derde dochter te hebben voor de week. Het is super om Kai weer te zien. Ik kan niet wachten zijn verhalen over de eerste paar weken te horen.

Rick heeft een reservering gemaakt bij McCormick and Schmick's. We krijgen een heel grappige serveerder, die naar de naam "Pleasure" luistert (Afrikaanse Amerikanen hebben best vaak zulk soort beschrijvende namen). Hij heeft allerlei wijsheden en grappige gezegdes.

Als voorafje neem ik de sashimi, die erg lekker is. Eigenlijk wilde ik als hoofdgerecht graag de kreeft, maar de enige, die ze nog hebben, weegt 2,5 pond! Dat is $60 of zo en teveel. Gelukkig hebben ze ook een kreeftestaart als bijgerecht, dus ik bestel dat dan maar met een crab voorafje. Het is erg lekker en veel te veel eten voor mij! Als Pleasure ons dessert aanbiedt, hebben we daar geen van allen meer ruimte voor. Rick had verteld, dat het mijn verjaardag is, en gewoonlijk krijg je daarvoor een gratis dessert met een kaarsje. Pleasure ziet, dat dat niet aan mij besteed is, en geeft mij het volgende advies: "If anyone asks you your age, say you have experienced much, but a lot more to experience in the future." En zo is het maar net!

Thuis krijg ik vervroegd mijn cadeautjes, al heeft Rick morgen nog een verrassing in petto. Saskia heeft een heel mooi zilveren kettinkje voor me gekocht bij een heuse juwelier en een heel grappige kaart erbij. Kai heeft in Richmond voor me geshopt en geeft mij de Italiaanse versie van Alice in Wonderland, het enige Italiaanse boek bij de boekenwinkel van VCU vertelt hij. Daarbij krijg ik een Italiaans kookboek en een heel lieve kaart. Rick geeft me een boek en een soort lepel, die wijn koel houdt. Met Katja sprak ik eerder op Skype. Zij vindt het super in Michigan. Ik voel gewoon de liefde van mijn gezin en dat is mijn grootste cadeau, meer heb ik niet nodig.

Morgenochtend komt de taxi om zes uur. Hoe vaak ik de komende week online zal zijn, weet ik niet, maar ik probeer in ieder geval een verslag bij te houden.

Wat een water!

Gisteren schreef ik al over de problemen met de overstromingen, die de familie van Dijk in New York heeft. Ik weet, dat hier een aantal mensen meelezen, die Petra's blog ook lezen. Er is een Paypal account en een bankrekening opgezet voor degenen, die de familie financieel willen helpen. De informatie daarvoor staat op dit blog: http://helpdevandijkjes.blogspot.com

Intussen houdt het hier ook behoorlijk huis en zegen ik weer eens het feit, dat we op een heuvel wonen. Onze overburen zijn hard aan het pompen, want het water stroomt net zo hard hun basement in, als zij het eruit krijgen. Het komt dan ook werkelijk met bakken van centimeters per uur naar beneden!

De afgelopen twee dagen hebben we vijftien centimeter regen gehad en "Lee" gaat nog vrolijk door. In een stortbui rijd ik naar de sportschool, waar ik maar in de garage ga staan en naar binnen hol. Deze garage is een verdieping onder de grond en later hoor ik, dat hij vandaag is overstroomd. Gelukkig niet, toen mijn van er stond!

Sharon wacht me al op en we doen een intensief uur mix gewichten en cardio. Na afloop voelen mijn spieren als pap, dus ik vind het wel genoeg sport voor de dag. Het regent eventjes iets minder, dus ik neem de gelegenheid waar om Cosmo gauw zijn wandeling te geven. Ondanks mijn regenkleding word ik toch doorweekt, vooral mijn voeten, want veel stoepen zijn snelstromende beekjes geworden.

Katja belt, dat ze onderweg is. Gelukkig is het in dat deel van het land droog, dus hopelijk kan ze lekker opschieten. Het is moeilijk voor te stellen, dat het ergens mooi weer is, zo gaat het hier te keer! Arme Cosmo is weer helemaal nerveus.

Als ik naar de Whole Foods rijd, gaat het ene weeralarm na het andere af op de radio. Flash flood warnings vliegen ons om de oren en allerlei grotere wegen, zelfs sommige plekken op de interstates, zijn onbegaanbaar door het hoogstaande water. Dat zal wat worden met het spitsuur straks, want er wordt nog veel meer verwacht. Ik maak me wel zorgen om Rick, want veel van die wegen liggen op zijn weg terug naar huis.

Er dreigen nog een aantal stormen uit het Caribisch gebied en de Golf van Mexico te komen. Maria en Nate zijn al sterk genoeg om een naam te dragen. Mijn benzinetank is bijna leeg en ik besluit hem toch maar te vullen, nu zijn de prijzen goed en ik krijg bij de Shell maar liefst 40% korting met onze Giant kaart. Voor $3,29 per gallon gooi ik de tank vol. We hebben het nog niet gehad dit jaar, maar benzine kan door die stormen opeens schaars worden.

Als laatste stop ik bij de bank en moet letterlijk drie meter door de regen lopen. Het lijkt werkelijk wel of er een harde douche op me staat, ik ben meteen doorweekt! Helaas is de atm geen drive thru, anders had ik daar zeker gebruik van gemaakt.

Na de lunch belt Christine en we kletsen gezellig bij. Intussen raap ik alvast wat dingen bij elkaar om in te pakken. Ik vind het moeilijk, want er moet nette kleding mee voor 's avonds, regenkleding en zowel warme, als koelere kleding voor overdag. Dat zal morgen nog even puzzelen worden met de bagage.

Intussen houd ik ook de gesloten wegen in de gaten en breng Rick daarvan op de hoogte. Inderdaad zijn de wegen, die hij gewoonlijk neemt, onbegaanbaar. Gelukkig is er nog de tolweg, die wat hoger ligt, die kan hij naar Tysons Corner nemen. Een omweg, maar beter, dan gered moeten worden uit diep, snelstromend water, zoals het lot van een aantal mensen in de omgeving was.

Een persoon zag er toch de humor wel van in en ging met zijn tube over Lee Highway, de hoofdweg langs onze buurt, "surfen". Echt een gek, want er zijn daar vier banen en veel verkeer. Hier het filmpje:


Omdat ik geen hint van grijs haar op mijn hoofd wil hebben op mijn vijftigste verjaardag, heb ik een afspraak met Mona om mijn uitgroei te kleuren. Heel schappelijk rekent ze me daar niets voor. Het is mijn verjaarscadeau, zegt ze, erg aardig.

Saskia wil naar de mall om een cadeautje voor mij uit te zoeken. Ik breng haar erheen en Rick zal haar op zijn terugweg ophalen. Zelfs op de hogergelegen wegen stroomt het water als een rivier, gelukkig niet zo diep, dat we er niet kunnen rijden. De meeste tuinen lijken meer op een meer, het gras niet te zien. Zo'n erge regen een paar dagen achter elkaar heb ik nog nooit meegemaakt!

Gelukkig lukt het Rick zonder veel problemen naar de mall te komen. Het duurt wel lang voor ze thuis zijn, want overal staat het verkeer muurvast. Op Facebook zie ik een foto van waar Rick gewoonlijk rijdt en dat is een rivier in plaats van een weg! Great Falls is gesloten en Alexandria heeft flinke overstromingen. Ik ben blij, dat ik deze week geen rondleidingen heb geboekt!

Het regent maar en dondert constant. Zo'n onophoudelijk onweer is ook zo onwerkelijk. Het onweert al bijna ononderbroken sinds gisterochtend! Op het moment, dat ik dit schrijf, is er vandaag 8,5 centimeter regen gevallen. Dat maakt dus bijna een kwart meter de afgelopen drie dagen en we zijn nog niet klaar! Onze droogte is in ieder geval ruim weggewerkt! Hopelijk wordt het morgen iets beter.

Late toevoeging, door alle overstromingen heeft Saskia morgen geen school. We hebben vandaag een historische regendag meegemaakt, die nog niet voorbij is. Zoiets heb ik hier nog nooit ervaren, in ieder geval, zelfs niet met Isabel in 2003.  De scholen zijn ook nog nooit zo vroeg al gesloten geweest door het weer.

De Beltway, de ringweg rond Washington, is zelfs gesloten. En een 12-jarig kind is hier in Vienna verdronken, omdat hij werd meegetrokken door een uit zijn voegen gestroomde beek. Echt ongekende overstromingen hier en in de rest van het noordoosten!

Foto's van hier.

Een saaie plensdag

Alweer moet Rick Saskia naar school brengen. Dit keer kwam de schoolbus kennelijk veel vroeger, dan op het schema staat. Ze was op tijd bij de halte, maar er stond niemand meer en er kwam geen bus. Het is geen lange route, haar schoolbusroute, dus hopelijk heeft de chauffeur het morgen goed.

Het onweert ook flink, als we opstaan. Het regent zo hard, dat er binnen het uur vijf centimeter water valt. Gelukkig wonen wij op een heuvel, want de ene na de andere weg wordt afgesloten door razende vloedwateren. Ook in Washington zijn allerlei wegen onbegaanbaar.

Het is nog lang niet zo erg als ten noorden van ons, waar hele dorpen worden weggespoeld in New York, Vermont en New Jersey. Mede-blogger Petra in Upstate New York heeft haar motel moeten evacueren, omdat er een lading water in de kamers staat. Dat gezin kan alle goede gedachten gebruiken op het moment, dus vraag ik die hier.

Door de donder is Cosmo ook weer helemaal zenuwachtig. Ik doe hem zijn Thundershirt aan, maar hij wil alleen maar bij mij zijn. Nu heb ik een dilemma, want het blijft maar onweren en ik wil naar de sportschool.

Hopend, dat het toch over zal trekken, haal ik Flapjack naar beneden en vermaak me met hem fotograferen en de interacties tussen hem en Cosmo gade te slaan. Iedere keer, als Cosmo langsloopt, krijgt hij een "klap" van Flapjacks pootje. Dat is voor Cosmo net als een vlieg, dus die reageert niet. Het is kostelijk om te zien, hoe het katje de hond uitdaagt en hoe die er absoluut niet op reageert.

Als het gedonder eindelijk een beetje minder wordt, waag ik het erop Cosmo alleen te laten. Mijn eerste stop is de UPS Store om mijn Olympus camera weg te brengen. Deze camera heb ik vorig jaar in Aruba gekocht en hij zou waterdicht moeten zijn.

Zodra ik hem vorig jaar met snorkelen ging gebruiken, kwam er water in en functioneerde het "raampje" niet meer. Hij nam nog wel foto's, maar als je niet kunt zien waarvan, heeft het niet veel zin. Direct na terugkomst van die vakantie stuurde ik hem naar Olympus en kreeg hem een paar weken later terug. Ik legde hem in water om te checken of hij nog lekte en dat leek niet het geval te zijn.

Fast forward naar onze Aruba vakantie dit jaar, de eerste keer, dat ik het toestel weer ga gebruiken. Al na de eerste keer snorkelen hield het raampje ermee op. Ontzettend balen, want dit was de enige onderwatercamera, die ik meehad. Gelukkig was Rick zo lief de zijne regelmatig aan mij te lenen.

Enfin, vorige week belde ik Olympus daarover op, want duidelijk was het vorig jaar niet gemaakt. Nu is de garantie verlopen en ik zit met een kapotte camera, die nooit goed gefunctioneerd heeft. De medewerker was zeer meelevend en stuurde een email met de instructies om de camera op hun kosten terug te sturen via de UPS Store. Daar zouden ze het zelfs voor mij inpakken.

Lang verhaal kort(er), in de stromende regen loop ik de UPS Store in Vienna binnen en laat de email zien. Oh, zegt de medewerkster (die ik al vaker heb gehad en niet mag), wij kunnen die wel opsturen, maar op kosten van de klant. Ik laat nog zien, waar heel duidelijk staat, dat Olympus garant staat voor de kosten. Daar wil ze niets van weten, dus ik vertrek weer met camera en al.

Bij Anytime Fitness stel ik de crosstrainer in op een zwaarder niveau, dan gewoonlijk. Ik doe vijf kilometer op de machine en kijk intussen het nieuws. Door het weer waarschijnlijk is er een kraan omgevallen bij de National Cathedral. Wonder boven wonder is er niemand gewond en zijn alleen auto's beschadigd.

Het plenst en plenst maar, wat een regen komt er uit die Lee!! Het onweert nog steeds, volgens mij het langste onweer, dat ik ooit heb meegemaakt. Cosmo lijkt gelukkig iets rustiger.

Online zie ik, dat er nog een UPS Store is, zelfs dichter bij. Ik bel die winkel en vertel mijn Olympus verhaal. En ja, hoor, ik kan gewoon komen en zij zullen verder zorgen, dat de camera op zijn plek terechtkomt. Ik heb zin om morgen naar die andere winkel terug te gaan en die dame eens even goed te vertellen, dat ze het bij het verkeerde end had, want die houding van haar stond me niet aan!

Het is zulk donker en vies weer en ik heb veel pijn en ben drie deuren verwijderd van Pho Thang Long. Soep is precies de goede lunch vandaag. Ik bestel de vissoep en tot drie keer toe herhaalt de man "beef stew". Hoe hij dat uit "seafood" krijgt, is me een raadsel, maar ik probeer het nog eens met "fish" en dat lijkt hij te begrijpen.

Als de soep eenmaal komt, zegt de caissiere "nummer 15". Ik vraag voor de zekerheid toch maar, of dat dan de vissoep is. Nee, zegt ze, het is de beef stew. Argh! Gelukkig op tijd bemerkt, want ik heb hun "beef stew" een keer gehad en vond die niet lekker. Met vissoep en extra hete saus ga ik niet veel later blij huiswaarts.

Cosmo is meegeweest in de auto om hem even wat verandering van omgeving te geven. Het plenst telkens zo, dat hij maar een paar minuten buiten wil lopen om zijn behoeftes te doen. Gelukkig is Flapjack er ook om hem af te leiden.

Gelukkig gaat de schoolbus vanmiddag wel goed en Saskia komt ermee thuis. Ook vandaag was weer een goede dag. Nog even over de vakken, die ze heeft, want dat gaat hier anders, dan in Nederland, vooral de exacte vakken. In plaats van een beetje van ieder vak elk jaar, krijgen ze hier het hele vak in een jaar. Vorig jaar had Saskia biologie, dit jaar scheikunde, volgend jaar natuurkunde.

De rest van de middag relaxen we, want zij heeft nog niet veel huiswerk. Door het weer voel ik me niet zo lekker, dus lees mijn boek uit. Intussen proberen de oudere dieren aan Flapjack te wennen.

Regelmatig liggen we dubbel om de interacties tussen hem, Meike en Cosmo. Snickers houdt zich wijselijk afzijdig. Het grappigst is nog, als ik Cosmo eten geef. Opeens hoor ik hem niet meer eten en zie, dat Flapjack zich tegoed doet aan Cosmo's eten. Cosmo weet niet, wat hij daarmee aan moet en staat erbij te kijken. Kostelijk, maar ik haal de kitten toch maar weg, zodat de arme hond van zijn maaltijd kan genieten.

Rick heeft de hele dag door dit rotweer moeten rijden en belt, dat hij doodmoe is. Hij heeft zin in Thais eten en gaat dat halen bij Natta Thai. Hun "wild pork" is mijn favoriet, dus ben ik helemaal voor.

Inmiddels dondert en bliksemt en plenst het weer flink. Arme Cosmo! Hopelijk wordt het morgen minder, maar de voorspelling geeft meer onweer aan.

Katja vertelt me net, dat ze morgen "even" naar Michigan State gaat rijden om Seth en haar andere vrienden uit Ecuador te bezoeken. Dat is bijna tien uur rijden, dus weer een groot "loslaten" voor mij en Rick. Ze gaat het in een keer doen, slik. Gelukkig is het in dat gedeelte van het land rustig weer, dus hopelijk krijgen we morgenavond een telefoontje, dat ze goed is aangekomen.

Foto's van Flapjack (en Cosmo en Meike) staan hier.

Erg regenachtige eerste schooldag voor Saskia

Allereerst, hartelijk dank voor de leuke reacties! Zo heb ik toch weer een paar nieuwe mensen "ontmoet". Wat ik ook interessant vind, is, dat ik zo'n gevarieerd (in leeftijd en sekse) leesgezelschap heb.

Het is wel heel vroeg en nog heel donker, als ik Saskia net voor zessen al bezig hoor. Ze heeft gisteravond haar lunch al gemaakt, maar heeft toch nog van alles te doen. Ze moet, net als vorig jaar, om kwart voor zeven bij de schoolbusstop zijn.

Net voor zevenen belt ze echter, dat de bus nooit is komen opdagen. Rick brengt Saskia en onze buurjongen, George, voor wie het de eerste high schooldag is, gauw naar school. Bijna ieder jaar is er wel iets met de schoolbussen de eerste paar dagen. Waarom het altijd zo verandert is me een raadsel. We zullen zien of er morgen wel een komt, anders moet ik in de telefoon klimmen.

Na mijn ontbijt en flink wat koffie heb ik met Sharon afgesproken voor een uur personal training. Ik merk echt, dat ik sterker word, dus het is me het geld helemaal waard. We werken aan ons doel om een ongeassisteerde pull up te kunnen doen. Dat heeft nog wel wat oefening nodig!

Net als de schoonmaaksters aankomen, rijd ik de oprit op. Ik neem Flapjack uit Saskia's kamer naar beneden, zodat zij die kunnen schoonmaken. Het katje wordt steeds moediger en komt dicht bij Cosmo. Alleen heeft hij nu ook de onderkant van de banken ontdekt, dus daar moet ik hem regelmatig uit lokken. Hij is nog zo klein, hij past overal tussen en onder.


Kijk mij eens dicht bij die enorme hond komen!

Als de dames boven klaar zijn, zet ik Flapjack terug en ga boodschappen doen. Inmiddels zijn de overblijfselen van tropische storm Lee gearriveerd en het plenst keihard. Ook is het opeens een stuk koeler. Gisteren werd het nog dertig graden, vandaag zal het kwik niet boven de 17 graden uitkomen. Onderweg zie ik bovendien, dat sommige bladeren al beginnen te kleuren, wat deze dag een herfstachtig gevoel geeft.

We hebben vanavond weer het eerste Nederlandse vriendinnen etentje na de zomer. Ik heb aangeboden een salade mee te nemen. Daarvoor koop ik de ingredienten bij Giant. Alleen kan ik nergens kalamata olijven zonder pit vinden. Daarvoor stop ik dan maar even bij Whole Foods, waar ze een hele olijvenbar hebben.

Het is inmiddels ver na lunchtijd, want ik kon een aantal dingen niet vinden, dus de boodschappen duurden veel langer, dan ik dacht, en ik rammel van de honger. Naast de Whole Foods ligt Noodles & Company en daar is het het perfecte weer voor. Ik neem een Japanese pan noodles met garnalen en inhaleer die zo ongeveer.

Thuis maak ik de salade van watermeloen, fetakaas, olijven, ui, munt en een citrusdressing. Het recept daarvan vond ik hier. Het klinkt wel zoals een van mijn favoriete salades bij Zaytinya. Ik hoop maar, dat de anderen het straks ook lekker vinden, want het is een ongewone combinatie ingredienten.

De salade is bijna klaar, als Saskia belt. Of ik haar en Shannon op kan komen halen, want ze hebben de bus gemist. Geen succesvolle schoolbusdag, dus, maar de rest van de dag was wel leuk vinden beide meiden.

Op de eerste schooldag krijgen ze verkorte uren en ieder vak, zodat ze met alle leerkrachten kunnen kennismaken. Daarna worden de vakken verdeeld over rode en zwarte dagen, die elkaar afwisselen. Iedereen heeft een van de vakken iedere dag en voor Saskia is dat dit jaar gym. Daar is ze niet zo blij mee, maar het is niet anders.

Haar verdere vakken, behalve gym, zijn: Engels Honors, scheikunde, AP (Advanced Placement) World History, algebra 2, fotografie en Latijn. Van dat laatste baalt ze nog steeds, want ze had vorig jaar Duits en had daarmee door willen gaan. Echter, de lerares nam ontslag en men vond geen nieuwe Duitse leerkracht. Dat is ook vervelend voor college straks, want de meeste colleges willen minstens vier jaar van een taal zien of ieder twee jaar van twee talen. Dat jaar Duits is dus eigenlijk weggegooid.

Saskia is zeer tevreden met haar leerkrachten, die ze allemaal aardig vindt. Ook heeft ze bij ieder vak een paar bekenden in de klas, wat het allemaal ook wat gezelliger maakt. Ze heeft wel de eerste lunch op rode dagen, om half elf al. Maar ja, ze eet ook erg vroeg ontbijt, dus zal tegen die tijd al wel trek hebben.

Helaas komt Saskia wel met een flinke hoofdpijn uit school. Misschien toch de spanning, of ze heeft te weinig gegeten of gedronken. Hopelijk is dit maar een eenmalig iets. Ze heeft ook voor AP World History al huiswerk, dus gaat daar meteen aan.

Christine belt enthousiast. Al lang hebben we de week van 22 oktober in onze agenda's staan als de week, dat zij hier komt logeren. Nu was het nog wachten op een gunstige vliegprijs en die kwam vandaag. Vroeg op de 22e ga ik haar op BWI (Baltimore) ophalen en dan zal ze tot de 28e blijven. Ik zie er enorm naar uit zoveel ononderbroken tijd samen door te brengen.

Rick moest vandaag diep Maryland in en kwam door de regen in slecht verkeer terecht. Hij zou mij naar Karin brengen, maar gaat niet op tijd thuiskomen. Ik bestel dus maar een taxi, er helemaal niet eens bij nadenkend, dat Karin me natuurlijk ook op zou zijn komen halen.

Met mijn meloensalade en een zak met Nederlandse tijdschriften kom ik bij Karin aan. Het is leuk elkaar na de lange zomer weer te zien. Samen rijden we naar Martine's huis, waar iedereen al aanwezig is. We maken kennis met Monique, die pas een maand hier in de VS woont.

Zoals altijd wordt het een heel gezellige avond. Martine (gisteren jarig) en ik krijgen een mooi boeketje rozen, heel artistiek gerangschikt, voor onze verjaardagen, heel aardig! Het gesprek verloopt meteen weer geanimeerd. Ik vind het echt bijzonder, dat we dit maandelijkse avondje nu alweer een aantal jaren volhouden. Wel jammer, dat Katja, die het eigenlijk begon, en Sylvia er niet meer bij zijn.

Na een voorafje van blini's met creme fraiche en gerookte zalm en mini gevulde tomaatjes nemen we aan tafel plaats. Martine heeft aubergine met feta, couscous en tomatensaus gemaakt. Gewoonlijk ben ik niet zo'n aubergine fan, maar dit is werkelijk heerlijk! Ik neem zelfs nog een tweede portie.

Lia en ik namen de salades mee. Die van Lia is lekker fris met ook een Mediterranees tintje, tomaten, komkommer en olijven. Mijn meloensalade vindt gretig aftrek. Ik dacht veel te veel te hebben gemaakt, maar er blijft maar heel weinig over. Gelukkig, want ik vind het toch altijd weer een beetje eng om zo'n onbekend recept te maken.

Het dessert is door Marie Jose gemaakt en zelfs ik, die geen ijs of zoetigheid liefhebster ben, vind het heerlijk. Het is een slagroomijstaart met meringue, caramel en chocola, allemaal helemaal zelf gemaakt. Het is luchtig en erg lekker.

Zoals altijd gaat de tijd heel snel voorbij. Voor ik het weet gaat de bel en is Rick er om me op te halen. Ik ben hem dankbaar, dat hij chauffeur wil spelen, want vooral nu Saskia weer zo vroeg wakker moet worden, moet ik echt bijtijds in mijn bed liggen. Ik zou graag langer blijven, maar weet dan, dat ik dat de volgende dag met een pijndag moet bekopen. Het was in ieder geval weer een erg leuke avond!

Mount Vernon, Alexandria en Great Falls

Kan het niet laten, een kitten foto

Alweer sta ik bijtijds op, want ik heb om half tien met S. en W. afgesproken bij het East Falls Church metrostation. Het oorspronkelijke plan was, dat ik ze hier in Vienna zou ophalen, maar gisteren hoorde ik, dat er geen treinen rijden tussen East en West Falls Church dit weekend. Op de terugweg uit de stad zagen Rick en ik waarom, alles ligt overhoop, het is te hopen, dat alles dinsdag weer rijdt!

Gelukkig wist ik in welk hotel zij logeerden, dus liet een berichtje achter, dat ik ze bij East Falls Church op zou komen halen. W. belde niet veel later terug, dat dat prima was. East Falls Church is het eerste boven de grondse station en drie stations van Vienna. Er rijden dan wel bussen tussen de stations, maar dat duurt weer zoveel langer.

Nu heb ik nog nooit naar het East Falls Church station gereden, dus ben mijn navigatie dankbaar. Eenmaal bij het station is het ook even zoeken naar de "Kiss and Ride". Gelukkig heb ik hun het signalement van mijn groene van met DRAAKJE nummerbord doorgegeven, dus zij zwaaien meteen enthousiast, als ze me aan zien komen.

S. en W. waren de derde personen, die bij mij boekten, heel wat maanden geleden. Dat het nu alweer zover is, dat ik ze rondleid, daar staan we allemaal versteld van. Toen leek het nog zo ver weg.

Ons eerste doel is Mount Vernon, het landgoed van George Washington. Via de George Washington Memorial Parkway rijden we erheen. Het is bewolkt, maar de beloofde regen laat gelukkig nog even op zich wachten.

Onderweg kletsen we over van alles en nog wat. Zij hebben al heel wat reizen in de VS gemaakt. We rijden langs het vliegveld, waar zij vrijdag aankwamen, en door Old Town Alexandria. Dit is de mooiste weg in dit gebied, dus alleen de rit naar Mount Vernon is al prachtig. Ik vind de gedachte, dat George Washington hier zelf ook reed, altijd wel mooi.

Rond tien uur komen we bij het landgoed aan. Het is er druk, maar niet zo druk, als ik had gevreesd. We kopen kaartjes en krijgen een tijd voor de rondleiding door het huis van vijf over elf. Dat is nieuw sinds ik hier in februari voor het laatst was en heel handig. Voorheen waren de wachttijden met gemak twee uur op hoogtijdagen.

We hebben nog ongeveer drie kwartier en gaan de film over het leven van George en Martha Washington kijken. Deze heb ik al een paar keer gezien, maar blijf hem boeiend vinden. Eigenlijk zou ik nog veel meer over hun leven willen weten en vele anderen ook, maar ondanks, dat hij zo'n publieke figuur was, was hun prive leven precies dat.

Na de film lopen we naar buiten richting het huis. We nemen wat foto's, want het is nog voor vijf over elf. Toch neemt de medewerker onze kaartjes aan en mogen we in de rij aansluiten. Met de eerstvolgende groep mogen we ook mee naar binnen. Het is druk, maar duidelijk een heel stuk beter georganiseerd dan andere jaren.

We krijgen een korte introductie in het verblijf van de slaven van bezoekers van Mount Vernon. Daarna lopen we door de open galerij naar het huis. De eerste kamer, die we te zien krijgen, is de grote eetkamer en balzaal. Dit is de laatste kamer, die aan het huis is gebouwd, George heeft er helaas maar weinig gebruik van kunnen maken.

Helaas mogen we in het huis niet fotograferen. Deze kamer is felgroen geverfd en heeft overal tekens van het boerenleven van de Washingtons. George was een militair, een staatsman, maar bovenal een boer. Hij was een van de eersten, die de tabak liet gaan en graan ging verbouwen. Hij had ook de grootste whiskey distilleerderij van die tijd met dat graan.

Na de eetkamer lopen we even over de veranda achter het huis. Wat hadden deze mensen een schitterend uitzicht over de Potomac. We worden snel weer het huis ingeloodst, want de ene groep van 25 volgt de volgende. Lang ergens blijven houdt iedereen op.

Nu staan we in het oorspronkelijke gedeelte van het huis. Hier zijn vier kamers, die voornamelijk dienden om de gasten bezig te houden. In de hal hier hangt ook, al meer dan 200 jaar, de sleutel van de Bastille, die Marquis de Lafayette aan George Washington cadeau gaf na de Franse revolutie.

We krijgen een kort verhaaltje over iedere kamer (dat heb ik in het schoolreisseizoen wel anders gezien, die arme kinderen moeten eindeloze verhalen aanhoren) en worden dan naar boven gebonjourd.

Daar zien we veel van de oorspronkelijke meubelen, waaronder een ledikant voor George Washingtons achterkleindochter. Ook de slaapkamer, waar de Marquis de Lafayette logeerde, heeft een oorspronkelijk portret van die Franse revolutionair. George en hij waren goede vrienden, de reden, dat het plein voor het Witte Huis Lafayette Square heet.

Nu lopen we door de prive vleugel van de Washingtons. Zij hadden per jaar ongeveer 600 gasten, die zeker niet maar een nacht bleven. Een prive vleugel aan het huis was dus wel nodig.

Hier staat het bed, dat speciaal voor hen werd gemaakt, omdat George zo lang was. Dit is ook het bed, waar hij na drie dagen ziekzijn aan een soort keelontsteking overleed. Na zijn overlijden betrad Martha die kamer nooit weer en sliep de laatste twee jaren van haar leven op zolder.

George Washingtons bibliotheek en kantoor is de laatste kamer in het huis. Hij leerde zichzelf lezen en nog veel meer. Hij verliet de Verenigde Staten nooit, maar had wel heel veel buitenlandse vrienden, waaronder Lafayette. Echt een interessante man was het, wat ook wel blijkt uit zijn meubilair, dat zijn tijd vooruit was.

Eenmaal weer buiten lopen we langs de verschillende slavenwerkplaatsen naar de graven van de Washingtons. Daarna weer terug de heuvel op om de slavenkwartieren en tuinen te bekijken. Het weer werkt nog steeds goed mee. Er is zelfs zo af en toe een zonnestraal.

Mijn maag begint te rommelen en het is al na twaalven. Ik stel voor om in Old Town Alexandria te lunchen. De anderen vinden dat een goed idee.

In het oude plaatsje laat ik ze een aantal van de bezienswaardigheden daar zien. Dan ga ik op zoek naar een parkeerplaats. Opeens zie ik een bordje voor $4 eindeloos parkeren. Die moeten we hebben! Het is maar iets meer dan een blok van King Street, de hoofdstraat.

We lopen naar die straat en ik stel The Fish Market voor. W. is geen grote visfan, maar er staan genoeg "landlubber" gerechten op het menu, dus dit wordt het. S. en ik bestellen de tonijnsaladesandwich en W. de gegrilde kipfilet. Het smaakt allemaal prima!

De lucht betrekt steeds meer, dus we gaan gauw terug naar de van en op weg naar Great Falls. Onderweg rijd ik langs een paar van de belangrijke bezienswaardigheden in Alexandria. Daarna rijden we de hele George Washington Parkway af naar Great Falls.

Onderweg zien zij ook de enorme huizen, want dit is een heel rijk deel van de stad. De Kennedy's hadden er ook een verblijf, ik weet niet, of dat nog zo is. In ieder geval is de route allerminst saai.

Waarschijnlijk werkt het weer in ons voordeel, want gewoonlijk zou er op Labor Day bij Great Falls een file staan. Nu kunnen we zo het park in. De rivier staat vrij laag, maar de watervallen zijn mooi. We zien ook een paar kayakers bezig. Na de komende week zal er waarschijnlijk veel meer water in de rivier staan, want we krijgen de overblijfselen van Lee over ons heen.

Bij het laatste uitkijkpunt denk ik de preschool lerares van de kinderen te herkennen, maar durf nog niets te zeggen. Later zie ik haar weer zitten en dan weet ik het zeker. Het is zeker tien jaar geleden, dat we haar zagen en toch herkent ze mij meteen.

Alweer krijg ik complimenten over hoe goed ik eruit zie (zij ook, want ze moet intussen ver over de zeventig zijn!), leuk, zo'n weekje voor ik een nieuw decennium inga. Ik beloof haar, dat de kinderen langs zullen komen en weet zeker, dat die dat ook zullen willen. Ze werkt nog steeds bij de preschool, maar niet meer als hoofdleerkracht.

S. en W. kopen even wat water en dan lopen we terug naar de van. Het is nog steeds droog, ondanks de dreigende wolken. Ik stel het navigatiesysteem weer in op de East Falls Church Metro. Onderweg begint het opeens te plenzen. Hebben wij even geluk gehad!

Bij het station nemen we hartelijk afscheid. Ook vandaag was weer erg leuk. Eerlijk gezegd was ik wel blij, dat het dit keer eens iets anders was, dan de Mall en omgeving. Zoveel mensen boeken maar een dag of twee in de stad, wat zo jammer is, want er is zoveel te zien en doen.

Saskia heeft intussen een leuke laatste zomervakantiedag gehad. Ze heeft met Laura midget golf gespeeld en nu willen de dames hun zomer afsluiten met een maaltijd bij de Cheesecake Factory. Rick brengt hen daarheen.

Intussen klets ik bij met Christine. Zij kregen vandaag Lee over zich heen, maar gelukkig geen tornado's, dus ze hoefden hun nieuwe tornado shelter nog niet te testen, gelukkig.

Wij krijgen Lee morgen en er wordt heel wat regen verwacht. Nodig, want we hebben een droogte, maar ik vind de pijnen, die met zulke systemen meekomen niet bepaald leuk. Katia is ook nog sterker aan het worden en ik hoop zo, dat zij straks geen roet in het eten gaat gooien, als wij zaterdag moeten gaan vliegen. Ik durf nog steeds niet te geloven, dat we volgende week op een cruise in Alaska zullen zijn.

Rick en ik gaan lekker eten bij Cafe DeLuxe. We nemen een crab dip, die we allebei te weinig crab en te veel kaas vinden. We eten er dus weinig van, wat onze serveerder opvalt. Hij vraagt, of we het niet goed vonden en daar antwoorden we eerlijk op. Het wordt van de rekening gehaald, al zijn wij er heel duidelijk over, dat het waarschijnlijk aan ons ligt. Keurig! Verder is het weer een heerlijke maaltijd.

Saskia begint morgen dus weer met school en is er helemaal klaar voor. Het zal weer vreemd zijn een groot gedeelte van de dag helemaal alleen te zijn hier. Toch zijn we er dit jaar veel meer klaar voor, dan andere jaren. Misschien wel, omdat Saskia zich de afgelopen week echt verveelde. Zij mist Kais gezelschap enorm. Ik ga mijn laatste week als veertiger in, oei!

Foto's van vandaag staan hier. (Vind je dit leuk om te lezen, laat dan een reactie achter, want die vind ik weer fijn om morgenochtend te lezen. Ik had gisteren 298 lezers en drie reacties, wie leest hier mee?)

Labor Day weekend

Zaterdag

Het laatste zomerweekend begint bewolkt, maar warm. Rick en ik eten toch samen buiten ontbijt. Daarna vertrek ik naar de sportschool, waar ik om half tien met Sharon heb afgesproken.

Er volgt een intensief uur met gewichten. Ik kan opeens 15 pond gewichten voor mijn schouders doen en ook 45 pond opdrukken! Ik merk een flink verschil in kracht, sinds ik de Max Capacity ben begonnen, al volg ik dat programma niet helemaal. De personal training werpt ook duidelijk zijn vruchten af. Doel is nu, dat ik mezelf tenminste een keer ongeassisteerd kan optrekken. Daarvoor hebben we nog even te gaan!

Het begint nu zelfs te regenen, terwijl ons een zonnige middag werd voorspeld. Saskia moet babysitten en Rick en ik halen bagels voor de lunch, die we, nu het droog is, buiten opeten.

Eigenlijk wilde ik naar het zwembad gaan, maar het water zal toch te koud zijn en het deck is net zo comfortabel. Het wordt een heerlijk ontspannen middag. Rick probeert mijn email in de "cloud" te krijgen, zodat ik het voortaan veel makkelijker op reis kan lezen. Ik zit alweer helemaal in de volgende mystery. Wat een heerlijk genre!

Het is hier buiten ook eigenlijk vrijwel nooit stil in de natuur. In de lente zijn het de zingende vogels en nu de cicadeconcerten. 's Avonds is er een krekelconcert met zo af en toe een ander insekt ertussendoor, precies zoals je het op de "wit geluid" bandjes hoort.

Als Saskia thuiskomt, gaan zij en Rick eten halen bij Whole Foods. Het worden kip spiesjes met zoete aardappelfrietjes en een salade met allerlei groentes en Goudse kaas. Het smaakt allemaal voortreffelijk.

Het wordt een heerlijk zomerse avond en de deuren blijven lang open, wat het concert der natuur ook binnenbrengt. Morgen zal het nog heel warm worden, maar voor de volgende week worden opeens herfstachtige (voor ons althans) temperaturen voorspeld. We hopen ook heel hard, dat Katia niet onze kant op komt!

Zondag

Twee van de dagen van dit lange weekend heb ik rondleidingen geboekt. Vandaag is de eerste. Omdat er geen metro rijdt tussen West en East Falls Church is Rick zo lief me naar Washington te rijden.

Eerst stoppen we bij Starbucks voor ons traditionele zondagse ontbijt. In de auto eet ik mijn spinazie wrap en geniet van de ijskoffie. Onderweg bedenk Rick zich, dat hij de zak koffie heeft vergeten, hij zal dus straks terug moeten.

Het is heel rustig in de stad, dus ruim op tijd voor mijn afspraak van tien uur, zet Rick mij bij het McPherson Square metrostation af. Daar wacht ik bovenaan de roltrap, want ik veronderstel, dat M. en P. met de metro zullen komen.

In tegenstelling tot door de weeks, komt er vrijwel niemand naar boven uit het metrostation. Om vijf over tien sms ik M., dat ik bovenaan de roltrap sta. Vrijwel meteen komt P. mij van buitenaf tegemoet. Ze blijken een huurauto te hebben, die ze een eind verderop hebben geparkeerd.

We maken kennis en zien meteen een standbeeld van een generaal uit Polen. Zo vind ik uit, dat P. uit Polen komt. M. heeft een Turkse achtergrond. Het zijn wederom leuke en spontane mensen. Het gesprek vloeit meteen. Ik vind het grappig, dat ik de enige pure Nederlandse in het gezelschap ben en toch de minste tijd van ons drieen in Nederland heb doorgebracht.

We beginnen bij het Witte Huis, waar het op deze zondag heel rustig is. Zij komen net uit New York, dus voor hen is Washington sowieso een oase van rust. We bekijken beide kanten van het presidentiele onderkomen en lopen dan door naar de monumenten.

Midden in de week vorige week was het hier heel rustig, maar het is nu Labor Day weekend en vol met toeristen. We horen ook af en toe Nederlands en een man groet ons met "goedemorgen". Ik heb zo langzamerhand een routine ontwikkeld.

Eerst, met goed zicht op de obelisk, vertel ik over de geschiedenis van het Washington Monument. Daarna laat ik het Tweede Wereldoorlog monument zien om langs de mooie vijver van Constitution Gardens lopen we naar het Vietnam Memorial. Dit maakt altijd grote indruk in zijn eenvoud.

Natuurlijk is het Lincoln Memorial het bekendst en boven bij het standbeeld worden een aantal foto's genomen. Ook neem ik regelmatig foto's van hen tweeen met de gebouwen. Ik werp me altijd aan het begin van een rondleiding op als fotografe. Sommigen maken daar dankbaar gebruik van, anderen hebben er geen behoefte aan er zelf ook op te staan. Meestal is het ergens in het midden. Foto's met het Witte Huis zijn het populairst.

Via het Koreaanse monument lopen we naar het Tidal Basin. We lopen door het Dr. Martin Luther King Jr. Memorial, wat ik nu voor de derde keer zie. Ik moet eigenlijk toegeven, dat ik er meer van had verwacht. Vooral de gezichtsuitdrukking van het standbeeld vind ik minder.

Het monument voor Franklin Roosevelt vind ik echt fantastisch en ik merk, dat dat ook bij mijn gasten altijd veel indruk maakt. Er is zoveel symboliek en het feit, dat FDR invalide was, is aan de ene kant verstopt, maar aan de andere kant ook niet.

Op weg naar het Jefferson Memorial probeer ik uit te leggen, wat "DC" nu is, politiek gezien. De stad strijdt al jaren om tot staat uitgeroepen te worden, maar dat lukt maar niet. Alle hoop was op president Obama gericht, maar die heeft de stad eigenlijk als een hete aardappel laten vallen. Dat wordt hem hier niet in dank afgenomen. "Taxation without Representation" (belasting zonder vertegenwoordiging) staat op alle nummerborden in de stad.

We hebben nog 25 minuten voor onze lunchreservering en iedere keer weer verkijk ik me op de afstand van het Jefferson naar de Old Ebbitt Grill. Het lijkt zo dichtbij, maar dat is het duidelijk niet. Ik bel voor de zekerheid even om te zeggen, dat we verlaat zullen zijn.

Dat is maar goed ook, want het restaurant is zo druk, dat de rij wachtenden tot buiten de deur staat! Wij hoeven gelukkig maar even te wachten op een tafeltje. Hun menu bevat zoveel dingen rond de $10, die ik lekker vind, dat het nog steeds even kiezen is.

Dit keer neem ik de French dip, een sandwich, die ik nog nooit ooit in Frankrijk heb gezien. Het is een stokbroodje met rosbief en gesmolten provolone kaas en een bakje bouillon, waar je de sandwich in doopt. Het mag dan niet Frans zijn, maar wel een heel erg lekkere combinatie!

M. neemt de kalkoenburger, die er ook lekker uitziet. P. krijgt een vegetarisch gerecht met ei en groentes. Ze vindt het lekker, maar erg machtig, zo ziet het er ook uit. Zij nemen ook een biertje en moeten hun identiteitsbewijs laten zien. Gelukkig hebben ze hun paspoorten bij zich. Voortaan zal ik dat waarschuwing geven. Als je er jonger dan 35 uitziet, is een paspoort nodig.

Na een uurtje zijn we klaar om verder te gaan. Bij de CVS stoppen we even voor wat lipbalsem voor P. Ik koop ook gelijk, nu ik er toch ben, wat contactlensvloeistof. Nu hoef ik er vanavond niet meer op uit daarvoor.

We lopen verder langs het FBI gebouw en Ford's Theatre, waar Lincoln werd vermoord. In de omgeving van het Verizon Center zien ze, dat Washington op zondag niet een doodsaaie stad is. Dat gevoel krijg je bij de monumenten en omgeving wel. Hier is het bruisend, de winkels en restaurants zitten vol. De Chinese boog maakt ook indruk.

Bij het Newseum staat toevallig vandaag een voorpagina van een Poolse krant. De landen, waarvan voorpagina's staan geetaleerd, veranderen iedere dag, dus dit is wel heel leuk. Alleen merkt P. meteen op, dat heen voorpagina uit 2010 betreft! Alle andere kranten zijn van vandaag, nogal onoplettend van het Newseum, maar wij lachen er maar om.

Aan de achterkant van het Capitool is alles helemaal afgezet, dus we moeten flink omlopen om de voorkant te bereiken. Het is zondag, dus ik kan alleen vertellen over het Supreme Court en de Library of Congress, want beiden zijn gesloten.

We lopen weer de heuvel af en hebben allemaal dorst. We zijn dankbaar, dat er voor het American Indian museum een paar standjes met dranken staan. Wat kan koud water soms lekker smaken!

Op de Mall wijs ik de verschillende musea aan en vraag hen dan, wat hun verdere plannen zijn. Ze willen vanavond alweer verder richting Chicago. Ik vraag, of ze nog een museum willen bezoeken, en het Air and Space trekt ze wel aan.

Dat ligt achter ons, dus tijd om afscheid te nemen. Ik hoop echt, dat ze hun auto weer gaan vinden, want ze leken zich alleen een kerk te herinneren en daarvan zijn er nogal wat in de stad. Maar ja, ze zijn volwassen, dus ik maak er maar verder geen punt van. We nemen hartelijk afscheid en ze hebben mijn nummer, als er een probleem is (tot nu toe niet, dus het zal vast goed zijn gegaan, ze zijn duidelijk niet van de "Petra maakt zich overal zorgen om" school).

Terwijl zij naar het Air and Space museum lopen, loop ik verder naar het Washington Monument. Onderwijl bel ik Rick, die zich als mijn chauffeur heeft opgeworpen. We spreken af op de hoek van 15th Street en Constitution Avenue, want daar kan hij makkelijk stoppen. Gelukkig is daar ook net een bankje in de schaduw open, want ik ben moe.

Niet veel later komt er een 81-jarige dame (vertelt zij mij zelf) naast me zitten. We kletsen even over de stad en dan komt haar zoon (mijn leeftijd) haar ophalen. Als ik ooit zo 81 mag worden prijs ik mezelf de gelukkigste mens ter wereld.

Rick komt al gauw aan en ik ben dankbaar voor de airco in zijn auto. Het was weer een zeer warme en vooral klamme dag. Volgens mij heb ik deze zomer meer dan ooit getranspireerd! In Rosslyn zien we allemaal grote vlaggen van de gebouwen hangen, denkelijk voor de tienjarige herdenking van 11 september 2001. Onvoorstelbaar, dat het al zo lang geleden is!

Thuis staat Saskia te popelen om naar de mall te worden gebracht. Ik ga even met de benen omhoog, al moet ik zeggen, dat ik een stuk minder moe ben na het lopen op mijn sportschoenen. Niet elegant, maar ik heb helemaal geen pijn en dat is wel erg belangrijk.

Als Rick terugkomt gaan we naar Clare and Don's voor waarschijnlijk voorlopig de laatste avondmaaltijd buiten. Voor de komende week wordt enkel regen voorspeld, heel ongewoon voor ons.

We krijgen meteen een tafeltje en bestellen de gefrituurde augurken. Als hoofdgerecht neem ik het voorafje ceviche, dat altijd heerlijk is en Rick de grouper sandwich. We krijgen het voorafje en nog geen vijf minuten later onze hoofdgerechten. Daar klaagt Rick over bij de serveerster. Een paar minuten later komt de manager langs en verontschuldigt zich. We hoeven niet te betalen voor de augurken. Les voor buitenlanders: ben je niet tevreden, zeg het dan!

Saskia is intussen aan het "paintballen". Voor mij is het zaak even uit te rusten, want morgen heb ik weer een drukke dag. Ik hoop, dat de voorspelde regen pas later in de dag zal komen. Ik bedenk me, dat ik tot nu toe enorm geluk met het weer heb gehad!

Foto's van vandaag staan hier.

De laatste vrijdag van de zomervakantie

Van Rick mag ik zo lang blijven liggen, als ik wil, vanochtend. Hij vond, dat ik er gisteravond wel heel erg moe uitzag. Dat was inderdaad het geval, dus ik heb heel goed geslapen. Wel heb ik last van mijn linkerheup, iedere keer, als ik op die kant lig, moet ik me omdraaien.

Pas na negenen sta ik op, Rick heeft een uur eerder al afscheid genomen. Eerlijk gezegd maak ik me zorgen om de heuppijnen. Ik begin met op tennisballen te liggen om de spieren wat los proberen te krijgen. Dat helpt wel iets, ik kan er tenminste door lopen.

Na het ontbijt doe ik een Max Capacity routine met squats, push ups, lunges en de plank. Ook die helpt alles wat losser maken. Ik heb er echt een hekel aan als een dag verloopt om de pijnen te verlichten, maar het is niet anders.

Met mijn Kindle rijd ik naar de sportschool en "loop" daar 5 kilometer op de crosstrainer. Ik ben blij, dat dat zonder veel pijn kan. Daaruit blijkt, dat het spieren zijn en geen gewrichtspijn, iets waar ik toch altijd weer bang voor ben.

Na de lunch ga ik buiten de Margriet en Esta, die Naomi me heeft toegestuurd, lezen. Mijn oorspronkelijke plan was naar het zwembad te gaan, want dat gaat maandag alweer dicht. Het is echter bewolkt en relatief koel, dus ik zit net zo lekker op het deck.

Saskia verveelt zich echt de hele dag en vindt geen van mijn voorstellen leuk. Dit is voor het eerst, dat ik verlang naar de eerste schooldag. Gewoon voor Saskia, want zij is er helemaal klaar voor. De kitten geeft maar zoveel vertier, tenslotte.

Tegen vijven vertrekt Saskia om te gaan babysitten. Eigenlijk was ze liever naar de eerste Football wedstrijd op school gegaan, maar dit gezin heeft niet zo lang geleden de moeder verloren. Net als haar zus helpt Saskia graag mensen, die het niet makkelijk hebben, zoals deze vader.

Als Rick thuiskomt wil hij graag de laatste paar officiele zomervakantieavonden vieren. We kijken welke restaurants terrasjes hebben en komen bij Chef Geoff terecht. Hun terras is gezellig, maar er staat een koel windje (dat gelukkig gaandeweg minder wordt). Sowieso is het buiten warmer dan binnen, want dit restaurant heeft een idiote airconditioning.

Het eten is erg lekker. We beginnen met een roulade van mozzarella met prosciutto, precies genoeg om te delen als voorafje. Daarna heb ik twee appetizers, de gazpacho, die super smaakt, en de crabcake met een papaya salade. Zo vaak vind ik de hoofdgerechten gewoon te zwaar en werkt het om twee lichtere gerechten te bestellen.

Vanmiddag heb ik ook weer lekker met Flapjack geknuffeld. We proberen hem aan Cosmo en de andere katten te laten wennen. Cosmo was ook even in Saskia kamer en toen nam ik een aantal foto's van Flapjacks reactie. Die nieuwe foto's staan hier.

Achtste blog verjaardag

Alweer acht jaar geleden was het, dat ik besloot een blog bij te houden. Het lijkt nog maar zo kort geleden, maar dat het dat niet is, getuigen de meer dan 2500 blogposts wel! Saskia was maar zeven toen, Kai elf en Katja dertien, dat is toch al wel heel lang geleden.

Het is alweer een schitterende dag, zoals die in de late zomer zo vaak voorkomen hier. Net als gisteren ontbijten Rick en ik samen en dan zet hij mij op weg naar zijn werk af bij de metro. Ik ben nu wel vroeg, want ik heb tussen half tien en tien afgesproken en zal om negen uur al in Washington aankomen, maar dat geeft niet.

Dit keer stap ik voor de verandering bij Farragut West uit. De eerste jaren, dat ik in de VS woonde, stapte ik hier dagelijks uit, want het reisbureau, waar ik werkte, lag in het gebouw boven het metro station. We keken uit op de overdekte binnenplaats van het gebouw en moesten vaak van voor het zonsopgang tot donker werken zonder pauze.

Nu realiseer ik me pas, dat ik soms dagenlang geen natuurlijk licht zag! Destijds viel me dat niet eens op, zo ging ik op in het drukke leven hier. Even denk ik terug aan die eerste vijf jaren in de VS. Ik vond het altijd wel heel leuk om midden in de stad te werken en vrijwel iedere avond gingen we na het werk uit naar een van de bars, waarvan een aantal nog bestaan.

Mijn klanten van vandaag logeren in Hotel Rouge, een boutique hotel aan 16th Street. Ik krijg zo ook heel wat hotels te zien, die ik anders niet zou bezoeken. Dit ziet er ook goed uit en ligt dicht bij Embassy Row.

Het is een redelijke wandeling vanaf het metrostation en ik kom langs interessante plekken. De oude Russische ambassade, bijvoorbeeld, waar allerlei camera's van de hekken hangen. Kennelijk wordt hij nog steeds gebruikt. Ook loop ik langs Planned Parenthood, waar twee mannen met "clinic escort" jasjes aan staan. Ik vraag me af, of zij bescherming zijn voor vrouwen, die de kliniek bezoeken.

Al is het pas vijf voor half tien, T. en R. zitten al klaar. We maken kennis en meteen voel ik me bij ze op mijn gemak. Het zijn vrolijke en spontane Limburgers. Het gesprek is weer meteen geanimeerd.

We lopen als eerste naar het Witte Huis, waar het vandaag helemaal rustig is. Het toeristenseizoen is duidelijk afgelopen, nu het merendeel van de scholen in de VS weer begonnen zijn. We bewonderen Michelles moestuin in de achtertuin en lopen dan verder naar de monumenten.

Ook hier is het vrijwel leeg. Er lopen wat mensen bij het Tweede Wereldoorlog monument, maar bijna niemand bij het Vietnam Veterans Memorial. Zoals altijd maakt Lincoln in zijn tempel indruk. Dat is toch wel het meest bekende (en na het Washington Monument het oudste) monument.

Via het Koreaanse Monument lopen we naar het Dr. Martin Luther King Jr. Memorial. Dit ligt eigenlijk perfect midden tussen het Koreaanse en Franklin Roosevelt. Nu het open is, hoeven we een stuk minder te lopen om bij het Tidal Basin te komen.

We lijken heel goed op te schieten, dus ik vraag me al af, of we vroeger, dan onze reservering bij het restaurant zullen zijn. Voor ieder monument wordt wel goed de tijd genomen, maar er tussenin zetten we er kennelijk goed de pas in. Als ik op de reacties afga, wordt het Franklin D. Roosevelt Memorial als een van de mooiste ervaren.

Na Jefferson in zijn tempel te hebben bezocht, lopen we terug naar "de stad", zoals ik eraan denk. Waar de monumenten liggen is het zo parkachtig en een beetje sereen, het lijkt wel een beetje een eiland buiten de stad. Gek genoeg is de tijd toch weer snel voorbij gegaan, want net na onze gereserveerde tijd van kwart over twaalf stappen we de Old Ebbitt Grill binnen.

Hier is het allerminst stil. Er staat een rij om "in te checken". Net als gisteren krijgen we een tafeltje bij de palmbomen in het atrium. Dit keer gaan we allemaal voor een burger. Voor mij de jerk burger met ananas salsa, die erg lekker is, en voor de anderen een bacon cheeseburger. Ik zie ook, dat de kreeft special terug is op het menu van Clyde's (waar dit restaurant deel van maakt). Daar moet ik Rick weer voor warm maken!

Weer een beetje uitgerust beginnen we aan het tweede deel van de rondleiding. Dit keer besluit ik Ford's Theatre, waar Lincoln werd vermoord, en Chinatown ook erbij te doen. T. en R. lopen vlot en dat laat weer een ander, meer levendig, deel van de stad zien.

Bij het Newseum lezen we de koppen van de vijftig kranten uit de verschillende staten. Dan zien we, dat de stoep voor de Canadese ambassade naast het Newseum is afgezet en er staat een Secret Service agent om zeker te zijn, dat niemand dichterbij komt.

We steken over en terwijl we dat doen komt er nog een Secret Service wagen met zwaailichten. Nu wordt het toch wel interessant, vooral als Pennsylvania Avenue wordt afgezet. Gaandeweg komen er ook meer politiewagens, ook van de DC Metropolitan Police. We blijven kijken, want het is duidelijk, dat er "iets" is met de ambassade, maar de Secret Service agent het dichtst bij ons wil of kan niet zeggen wat dat is.

Op een gegeven moment staan er zeker zes politiewagens, waarvan vier K-9. Een hond gaat op snuiftocht en later ook naar binnen. We zien een paar agenten met kogelvrije vesten. Het Newseum wordt ontruimd en de ambassade lijkt ook ontruimd. Dat doet ons denken, dat er of een bommelding of een verdacht iets is ontdekt.

Net zo plotseling als alles werd afgezet, wordt het ook weer opengesteld. Nu zijn we er vrijwel zeker van, dat er iets verdachts was. Het is altijd interessant om al die politieactiviteit gade te slaan. Gelukkig gebeurde er niets engs.

Wij lopen verder naar het Capitool en dan het Supreme Court. Bij de Library of Congress gaan we naar binnen. Door ervaring wijs geworden doe ik mijn armbanden vast af en R. en T. maken zich ook klaar om door de scanner te gaan. Zo gaat het gesmeerd.

Volgens mij zal ik nooit genoeg van dit gebouw krijgen. Iedere keer zie ik weer nieuwe spreuken op de muren of nieuwe schilderingen. Zoals T. ook zegt, het is niet op de foto weer te geven en ook niet in een keer allemaal in je op te nemen. Ook hier is het weer heel leeg, dus we kunnen op ons gemak van boven de leeszaal bekijken. Gewoonlijk zijn er allerlei groepen, waardoor je gauw even kunt kijken en dan door moet lopen.

Als we uitgekeken zijn, beginnen we aan het laatste deel van de rondleiding, de musea langs de Mall. R. en T. kunnen er niet over uit, dat voor geen van deze gebouwen entree wordt geheven. Ze hebben net een dure New York pas gekocht en hier is dan opeens zoveel gratis. Ik blijf dat ook bijzonder vinden en hoop, dat het nog lang zo mag blijven.

We drinken nog even wat voor het Air and Space Museum en dan nemen we bij het Smithsonian Metro Station afscheid. Wat een aardige mensen en zij hebben mij ook goed advies gegeven over hoeveel ik voor de rondleiding kan vragen. Zij hebben ervaring met eigen bedrijven en ik heb er veel van geleerd om die te horen.

Net als ik het station in wil lopen, sms-t Rick of ik zin heb om in de stad te eten. Natuurlijk heb ik dat! Ik sms terug, waar ik ben, en neem plaats p een bankje langs de Mall. Aan de linkerkant zie ik het Washington Monument en aan de rechterkant het Capitool in de late middagzon. Dit is niet voor niets deel van de National Park Service, want het blijft mooi, hoe vaak ik het ook al heb gezien.

Rick baant zijn weg door het spitsuur van zijn DC kantoor naar het Capitool. We spreken af, dat hij me bij het Capitol South metrostation zal ophalen. Dat is drie stations verderop. Eenmaal daar wacht ik bij de ingang tot Rick niet veel later aan komt rijden.

Toen we vorige week bij Et Voila! aten, dronk Rick Belgische vruchtengenever van Diep 9. Daar wil hij een paar flessen van hebben en heeft een winkel dichtbij Capitol Hill gevonden, die die verkoopt. Nota bene schuin tegenover het Belgische restaurant Belga Cafe.

We vinden gelukkig nog een parkeerplaats aan 8th Street SE. Deze straat is een en al restaurant en ze hebben allemaal een gezellig terras. Ooit gaan we een andere plek proberen, dan Belga Cafe, maar niet vanavond. Zodra ik zie, dat ze de tomaten en grijze garnalen salade weer op het menu hebben, ben ik verkocht. Grijze garnalen zijn Hollandse garnalen en daar ben ik dol op!

Er is nog een tafeltje vrij buiten, dus dat nemen we. Het is heerlijk weer, warm, maar comfortabel. We zijn vroeg en nog op tijd voor "happy hour". We bestellen kaaskroketjes en crab en kip "sigaartjes" voor de helft van de gewoonlijke prijs. Ik neem een Hoegaarden, die ook halve prijs is, maar Rick wil liever een Kwak biertje.

Als "hoofdgerecht" bestel ik de salade met garnalen en de filet Americain, beiden voorgerechten op het menu en meer dan genoeg voor mij. Rick neemt de hertenbiefstuk. Het smaakt allemaal weer heerlijk, helemaal, omdat het zo'n onverwacht uitje is. Toeristen zien maar zo'n klein deel van de stad, dit is ook weer zo'n gezellige buurt.

Thuis wacht me een grote verrassing: een flink pakket voor mijn 50ste verjaardag van bloglezeres Naomi. Zo leuk! Het is gewikkeld in lint met "Sarah 50" (ik moet Rick weer uitleggen, wat dat ook weer betekent, het is geen Amerikaanse traditie) en er zit confetti en ballonnen met "50" in. Een zak van mijn favoriete Tijgernootjes, dropjes, pure Bros, een potje Sara mosterd (moet ik ook aan Rick uitleggen, ha ha!) en tijdschriften komen daar tussenuit tevoorschijn. Naomi, hartstikke bedankt! Echt een enorm leuke verrassing en mijn eerste cadeau voor mijn vijftigste (yikes!).

Sommigen zullen zich afvragen, hoe mijn voeten het er vandaag af hebben gebracht. Wonderbaarlijk goed, maar nu heb ik weer een rare erge pijn in mijn linkerheup, waardoor ik mank loop. De Crocs slippers veroorzaken geen blaren, maar zijn duidelijk dus ook niet geschikt voor kilometers wandelen. Ik hoop toch wel de juist schoenen te vinden, voor ik op moet houden met rondleiden, omdat ik teveel pijn heb!

Foto's van vandaag staan hier.