Kerstboom uitzoeken, omzagen en optuigen

Zaterdag

Om half negen hoor ik Saskia's vogeltjes en andere natuurgeluiden wekker.  Zij moet om tien uur werken, maar Rick ligt nog in diepe rust, dus ik draai me nog eens om.  Rond negen uur staat Rick op.  Ik lig net zo heel erg lekker en voor ik het weet is het een half uur later. 

Rick heeft intussen de koffie klaar en een lekkere muffin met ei, ham en kaas warm.  Saskia vertrekt naar haar werk en Rick en ik eten gezellig samen ontbijt.  Ik bedenk me dat dit de toekomst is, Rick en ik samen.  Gelukkig zijn we nog steeds elkaars beste vrienden.

Daarna probeer ik de foto's van gisteren online te zetten en dat gaat mis!  Ik denk een folder te verwijderen en opeens zijn alle foto's van de kaart gewist.  Oeps!  Gelukkig heeft Rick een programma dat al die foto's weer terug kan halen.  Lang leve de moderne technologie!

Terwijl de foto's terug worden gehaald, gaan Rick en ik samen naar de sportschool.  Eigenlijk wilde ik een interval van een half uur op de Stairmaster doen, maar daar staat al iemand op.  Dan maar de ARC Trainer, ook niet mis.  Gelukkig gaat een half uur snel.

Mijn heupen en benen doen nog steeds heel veel pijn, dus ik probeer de rollers eens.  Rick is nog bezig met gewichten, dus ik kan goed "rollen".  Oei, dat doet pijn, maar voelt ook goed.  De rest van de dag is de pijn ook een stuk minder, hoera!

Rick duikt thuis de basement in, hij heeft het nodig lekker te ontspannen voor de X-box.  Ik ga terug Vienna in en koop een aantal Kerstdozen en tasjes om cadeautjes in te verpakken bij Just $1, de Dollar Store, dus.  Het meeste is minder dan een dollar, dus helemaal goed.

Panera ligt vlak naast de dollar store en ik haal er een halve tonijnsalade sandwich.  Hopend een lekkere Green-V te scoren bij Robeks loop ik daar binnen.  Helaas is dat voor de zoveelste keer niet mogelijk. Vaak hebben ze net niet wat nodig is en nu doet de juicer het niet.  Ik neem dan maar een Acai Energizer, die is ook wel lekker en gezond.

Het is inmiddels helemaal zonnig en weer heel warm voor december met vijftien graden.  Ik lijn Cosmo aan en neem hem mee voor een lange wandeling.  Onderweg maak ik foto's van de Kerstversieringen, die er overdag ook goed uitzien.  Het huis met de vele opblaasbare figuren heeft er volgens mij dit jaar zelfs meer staan dan vorig jaar!

En meer tuinen:


Weer thuis haal ik een Diet Coke uit de ijskast en ga voor het huis in het zonnetje lezen.  Tegenover ons zijn Leah's ouders bezig hun huis als laatste in de straat voor Kerst te versieren.  Zou dit hun laatste Kerst in dit huis zijn, vraag ik me af.  Ik vrees dat we na het vertrek van haar ouders Leah ook niet meer zullen zien.  De vriendschap tussen haar en Katja lijkt definitief voorbij, zo ontzettend jammer, want ze waren hartsvriendinnen!

Er zijn op het moment een heel aantal films, die Rick en ik graag willen zien.  Life of Pi staat bovenaan het lijstje en de 3D daarvan speelt om tien over vier bij de Tysons Corner AMC.  Het is heel druk bij de mall en we vinden ternauwernood een parkeerplaats.  De bioscoop blijkt echter erg rustig, iedereen is Kerstinkopen aan het doen.

We kopen kaartjes, maar hebben nog meer dan een half uur voor de film begint.  We besluiten even een drankje te gaan drinken bij TGI Fridays aan de bar.  Ik bestel een Corona Light en Rick een bier van de tap.  "I'll need to see your ID", zegt de barman serieus.  Meestal vraagt men om "ID" (identificatie omdat onder de 21 alcohol niet is toegestaan hier) als je er echt heel jong uitziet.  Ik vraag dus nog eens voor de zekerheid of ik het goed heb gehoord.  Maar jawel, de jongeman, die er Egyptisch uitziet, is serieus. 

Bij het zien van mijn rijbewijs gaan zijn wenkbrauwen even omhoog, maar ik krijg het met een knik terug.  Um, ja, ik ben de 21 ver voorbij, helaas, maar het feit dat hij mij zo serieus om mijn rijbewijs vroeg deed me toch even goed. 

De bioscoopzaal is veel leger dan wij hadden verwacht.  Wij nemen de stoelen met een ijzeren hekje ervoor, zodat we onze voeten daarop kunnen zetten.  Het verbaast me echt dat de zaal niet voller zit, want dit lijkt me een heel mooie film!  Achter ons zitten een aantal tienerjongens, die voor de aanvang van de film nogal vervelend waren.  Tijdens de film werd het stil en na afloop klappen ze.  Het is ook echt een schitterende film!

Na wat overleg gaan we, net als vorige week, naar de bar bij Pazzo Pomodoro om te eten.  Op de deur staat al dat de wachttijd voor een tafeltje een uur is.  Wij willen gewoon twee stoelen aan de bar, hoewel dat ook niet zo makkelijk blijkt.  In Virginia mogen kinderen ook aan de bar zitten (in veel andere staten niet), waardoor het gros van de stoelen in beslag is genomen door kinderen, die met hun ouders op een tafel wachten. 

Na een half uurtje komen er gelukkig een paar stoelen vrij, want mijn maag knort nu wel echt.  We bestellen een voorafje van prosciutto en mozzarella, alleen komt dat met Parmezaanse kaas en niet de beloofde buffalo mozzarella.  Dat is wel een heel klein hapje voor $14 en we vragen een van de eigenaren ernaar.  Tja, ze hadden geen mozzarella meer, maar ze hebben het gerecht van de rekening gehouden.  Altijd zo netjes!

Als hoofdgerecht bestellen we gegrilde calamari, die werkelijk als boter zo zacht zijn.  Verder delen we een pizza, een echte Italiaanse. Zo lekker en precies genoeg (Rick eet tweederde van de pizza).  Het is dus alweer zo gezellig druk hier, dit restaurant gaat het wel halen.  Het is dan ook echt Italiaans eten van een chef, die zo uit Napels komt.

Thuis kijken we weer een romantische Kerstfilm.  Saskia heeft weer een hele groep vrienden op bezoek.  Het zijn vrijwel allemaal jongens, wat haar van Rick de bijnaam "Sirene" bezorgt.  Aan het aantal paren schoenen op de mat bij de voordeur kunnen we altijd zien hoeveel tieners er in huis zijn.

Zondag 

Weer slapen we lekker tot een uur of half tien uit.  Als ik beneden kom zit Kai daar al met een McDonald's ontbijt.  Hij kon studietijd vrijmaken om vanmiddag met ons mee te gaan om onze Kerstboom uit te zoeken.  Dat is ook wel zo leuk voor Saskia, die er dan niet alleen met ons twee "ouwetjes" op uit hoeft.

Rick haalt voor hem en mij een Starbucks ontbijt.  De Americano en het broodje met groenteomelet smaken weer prima. 

Het miezert en mist buiten en ik heb helemaal geen zin om te gaan sporten.  Ik besluit mezelf vandaag vrij daarvan te geven.  Een dag in de week vind ik dat dat gewoon moet kunnen, al weet ik dat ik daardoor wel meer pijn zal hebben, zeker op een dag met slecht weer als vandaag. 

De ochtend besteed ik verder met lekker in mijn luie stoel te winkelen.  Ik vind allerlei leuke dingen voor Rick en Saskia en schiet al goed op mijn Kerstinkopen.  Ik wil alles deze week klaarkrijgen, al zal ik misschien in New York ook nog wat kleinigheidjes kopen. 

Tegen het middaguur maken we ons klaar om naar het westen te rijden om daar onze boom uit te zoeken en om te kappen.  Eerst stoppen we even voor een wrap van Tropical Smoothie.  Ik denk gezond bezig te zijn door een wrap met groentes en hummus te nemen, maar die blijkt meer wrap dan vulling, helaas.  De volgende keer neem ik een flatbread, die zagen er beter gevuld uit.

Kai en ik gaan ook nog even naar de Hallmark bij dit winkelcentrum.  Ik vergeet altijd dat die er is en ze hebben erg leuke dingen.  Kai koopt een verjaarskaart voor Saskia en ik neem me voor morgen terug te gaan om verder te kijken, want daar heb ik nu geen tijd voor.

Door de dichte mist en motregen rijden we naar Moose Apple Christmas Tree Farm.  Zo jammer dat we vandaag het mooie weer van gisteren niet hebben!  Onderweg heeft Rick nog een aanvaring met de tolbeambte.  Die staat aan de auto voor ons uitgebreid uitleg te geven en het duurt maar en duurt maar. 

Rick, ongeduldig als hij is, rijdt dus maar achteruit om door een ander poortje te gaan.  De tolbeambte is daar helemaal niet blij mee.  Onze automatische EZ Pass op de auto doet het poortje niet opengaan, volgens de tolbeambte omdat Rick achteruit is gereden.  Rick kan gelukkig wel gewoon betalen, maar hij zal niet snel meer achteruit rijden, want volgens de beambte kan hij de politie bellen en staat daar een flinke boete op.  Oeps!

Eenmaal in de heuvels ten westen van ons is de mist soms zo dicht dat we stapvoets moeten rijden.  Gelukkig trekt die weer op als we na een uur bij de Kerstboomboerderij aankomen.  Deze boerderij is van een vroegere wiskundeleraar van Rick en dit is het derde jaar dat we er een boom halen.

 

Een versierde Jeep

 

 

Cosmo is ook mee en vindt het fantastisch al die nieuwe geuren.  Ze hebben hier verschillende soorten Kerstbomen.  Ik ben dol op de Colorado blue spruce en denk meteen onze boom al gevonden te hebben.  Echt een schitterende boom is het, mooi van vorm, maar Kai en Saskia vinden hem niet groen genoeg.  Inderdaad lijkt hij naast de andere bomen wat blauw.

Dan maar verder zoeken.  Uiteindelijk vinden we een prachtige witte pijnboom, die ook nog eens heerlijk ruikt.  Na de nodige foto's met de boom nog staande, gaat Rick eronder liggen en zaagt hem om.  Meteen komt een van de medewerkers met een aanhangwagentje om hem naar de schuur te brengen.  We rekenen af en de boom wordt in een net gewikkeld en op de van bevestigd. 

Op de terugweg oppert Rick om ingredienten voor chili te gaan halen bij Giant.  Met vleesvervangend gehakt kan die ook veganistisch gemaakt worden, zodat Saskia voor het eerst in een tijdje ook met ons mee zal eten. 

Terwijl de chili staat te pruttelen werken Rick en Kai aan de boom.  Het regenwater moet er zoveel mogelijk uitgeschud worden en daarna moet hij recht in de stand worden gezet.  Het is altijd weer even spannend om te zien hoe de boom in onze kamer past.  Deze is vrij wijd, maar staat erg mooi.

 

Cosmo is ook in de Kerstsferen

 

Na een bak met Ricks heerlijke Engle familie recept chili begint het versieren van de boom.  Eerst de lichtjes.  Zoals we al jaren doen half witte lichtjes, half gekleurde. Rick is met het laatste opgegroeid en ik met het eerste.  Vroeger, toen we nog maar een boom hadden, wisselden we af, de ene avond wit, de volgende kleur. Nu hebben we de boom voor in het wit en doen we iedere avond alle lichtjes tegelijk aan.

 

De ster gaat in de top en de slingers en dan is het tijd voor de kinderen om de versieringen in de boom te doen.  Zoveel nostalgie altijd, van de zelfgemaakte versieringen, die de kinderen op school maakten, tot degenen met namen erop, sommige Europees, sommigen Amerikaans.  Ik heb mijn mooie rood met gouden boom voor staan, maar deze boom is er een vol herinneringen.

Een paar foto's van de twee oudsten:

 

Katja (links) in brandweer uniform

 

 

Kai tijdens zijn laatste concert

 

Zoals altijd kun je op alle foto's klikken om een grotere versie te krijgen.

Textiel museum en Woodrow Wilson House

Ten eerste zal ik vandaag, naar aanleiding van een vraag van Hilde in de reacties, even iets over onze afvalophaal schrijven.  Vrijdagochtend is het inderdaad afvalophaaldag voor ons gedeelte van Vienna.  Tot voor kort waren het twee ochtenden, de ene voor gewone afval, de andere voor "recyclables", zoals we hier de gescheiden afval noemen.

Nu worden beiden dus op een ochtend opgehaald.  Wat scheiden wij dan zoal?  Papier, glas, plastic, blikjes (metaal) en tuinafval.  Het afvalophalen zit inbegrepen bij de belastingen, die we aan de Town of Vienna afdragen.  In andere buurten wordt het door een prive bedrijf opgehaald, maar in deze omgeving wordt dus overal bovenstaande afval gescheiden. 

Sowieso zie je hier ook veel gewone vuilnisbakken staan met daarnaast een blauwe bak voor plastic, papier en blikjes.  Ook in supermarkten staan er vaak verscheidene bakken en bij degenen, die nog met plastic tasjes werken, kun je die ook terugbrengen om opnieuw te laten gebruiken.  Dit alles scheiden is overigens niet overal in dit land zo, want ik zag laatst op het Facebook van iemand, die in Texas woont, dat ze nu ook eindelijk wat afval gingen scheiden.

Als ik opsta is de afval alweer opgehaald.  Saskia is al naar school en Rick maakt zich klaar om naar zijn werk te gaan.  Ik wil vanochtend naar Sharons klas dus vertrek tegelijkertijd met Rick.  Vandaag gebruiken we de grote bal (eindelijk) niet, maar de BOSU.  Het zijn dus weer nieuwe oefeningen en het uur vliegt voorbij.

Na nog een half uur cardio maak ik me thuis klaar om naar Washington te gaan.  Daar heb ik om half een bij Dupont Circle afgesproken met Irene.  Zij woont dicht bij dat metrostation in die kleurrijke buurt.  Ik ben wat vroeg dus vermaak me met mensen kijken en mijn Kindle lezen.  Niet veel later komt Irene aanlopen.

We willen eerst gaan lunchen en Dupont Circle heeft heel wat restaurants om uit te kiezen.  We lopen langs Bistrot du Coin waar we vorig jaar ook gegeten hebben en hebben wel zin in een stukje Parijs in dit Franse bistrootje.  Zodra je binnenstapt waan je je in Frankrijk, zelfs de bediening is helemaal Frans. 

We hebben beiden zin in iets warms en comfortabels.  Dat wordt de echte Franse uiensoep.  Heerlijk is die!  En genoeg voor de lunch, want het is een flinke kom.  We nemen er een wijntje bij, zoals de Fransen ook zouden doen, en klinken op de feestdagen en Irene's komende reis naar Nederland.

Na het eten beginnen we aan ons culturele uitje van vandaag.  We lopen naar het Textile Museum wat gratis te bezoeken is.  Ik zag er in de metro al een advertentie voor, de huidige tentoonstelling is "De Tuin van de Sultan" met bloemrijke tapijten uit Turkije stammend uit de 16e en 17e eeuw.

We bewonderen prachtige tapijten en borduursels.  Het is geen groot museum en maar goed ook, want ik heb hier maar beperkt aandacht voor.  De motieven en kleuren in de Middeleeuwen waren natuurlijk beperkt, dus het is ook wel veel van hetzelfde.  Na een half uurtje staan we weer buiten en zijn het erover eens dat we dit museum gewoon gezien hebben.  Leuk voor een keer, maar we hoeven er niet nog eens heen.

Een paar deuren verderop is echter het Woodrow Wilson House.  Dit is het enige presidentiele museum in Washington, alle andere herdenkingen aan presidenten hier zijn monumenten.  In dit huis woonde Wilson met zijn tweede vrouw na zijn presidentschap en tot zijn dood drie jaar later.

Natuurlijk wist ik wel dat Wilson president was tijdens de Eerste Wereldoorlog, maar verder weet ik maar weinig over hem.  We bellen aan en Dick opent de deur.  Hij vertelt dat we voor $10 per persoon een rondleiding kunnen krijgen die ongeveer een uur zal duren.  Daar zijn we wel voor te vinden.

Als eerste krijgen we een video over het leven van Wilson te zien.  Een paar feiten: hij is de enige president, die zijn universitaire doctoraal ook echt heeft verdiend, alle anderen waren honorair; hij was de eerste Amerikaanse president, die Europa bezocht; hij was ook de eerste, die een unie van landen voorstelde, zodat zo'n wereldoorlog niet weer kon gebeuren. 

Dat laatste werd niet geaccepteerd door het Congres in de VS en dat zag Wilson als een grote persoonlijke nederlaag.  Hij was er zo gestresst door dat hij een attaque kreeg, waardoor hij aan de linkerkant verlamd raakte en bijna blind.  De laatste 18 maanden van zijn presidentschap lag hij in bed en er wordt nu gezegd dat zijn tweede vrouw de eerste vrouwelijke president was, want zij zag alles eerst en bepaalde wat Wilson wel en niet kon zien.

Wilson was ook de achtste (en laatste) president, die hier in Virginia werd geboren.  Virginia is de staat waar de meeste presidenten zijn geboren.  Doordat Wilson een zuiderling was, was hij, ondanks dat hij Democraat was, ook erg conservatief.  Hij was bijvoorbeeld helemaal tegen rechten voor vrouwen, terwijl zijn grote liefde en eerste vrouw daar juist erg voor was.  Hij had ook drie dochters en zijn eerste vrouw zorgde ervoor dat die allemaal naar college gingen, hoewel Wilson dat voor vrouwen niet nodig achtte.

Allemaal erg interessant weer en de rondleiding van Dick door het huis is dat ook.  De tweede vrouw van Wilson heeft het na zijn dood vrijwel compleet hetzelfde gelaten.  Ze heeft er nog bijna 40 jaar gewoond, maar alles gelaten zoals het ten tijde van Wilson's leven was.  Daardoor kan dit museum zeggen dat het 85% origineel is. 

Tijdens de rondleiding valt het me op hoe enorm veel vooruitgang er is geweest in de afgelopen honderd jaar!  Dit huis stamt uit 1915 en had al badkamers, maar Dick vertelt dat het zelfs tot de vijftiger jaren duurde in de stad tot veel van de huizen die binnen hadden!  Ik ben dol op dit soort rondleidingen in oude huizen.  In mijn verbeelding zie ik de mensen er ook.  Gelukkig hebben we veel van dit soort huizen in onze omgeving.

Na de rondleiding maak ik nog even een foto van de residentie van de Nederlandse ambassadeur aan de overkant van het Wilson  House.  Dat is een enorm huis, maar niet erg mooi, van buiten althans, wie weet is het binnen prachtig. We hoorden van de heren bij het Wilson House wel dat hier iedere lente een enorme lading tulpen wordt bezorgd uit Nederland.  Dat wil ik weleens zien!

We lopen terug en nemen afscheid op het kruispunt waar Irene terug naar huis loopt en ik naar de metro. Nog een paar blokken en ik moet die heel hoge roltrap weer af bij Dupont Circle.  Ik vind het naar beneden nog enger, dan naar boven.  Ik blijf staan en het duurt voor mijn gevoel wel vijf minuten voor ik beneden ben.  Ik stel me telkens voor hoe het moet zijn van zo'n trap te vallen, brr!!

Irene heeft me het boek "Ouwehoeren" te leen gegeven en daar lees ik vast een paar verhaaltjes van in de trein.  Nou, dat is zeker interessant!  Ik lees een aantal van hun verhaaltjes op weg naar huis en denk dat ik nu maar weer even pauze ga nemen.  Het is niet erg expliciet, maar jee, zeg, wat een leven!

Saskia is aan het werk en Rick is nog niet thuis, dus ik word begroet door Cosmo en de katten.  Cosmo heeft duidelijk honger dus ik geef hem gauw eten, wat natuurlijk, zoals iedere avond, wordt gedeeld met Flapjack.  Mijn voeten gaan omhoog, want om de een of andere reden doen ze vandaag weer veel pijn.  Sowieso is vandaag een pijndag, ik kon niet veel van Sharons oefeningen volbrengen en ben daar niet blij mee.

Rick komt vroeg thuis en vraagt of ik bij de mall wil gaan eten, want hij moet een paar mobieltjes ophalen bij de Microsoft Store.  Hij stelt voor bij Coastal Flats te gaan eten en dat vind ik prima.  We genieten van hun gevulde eieren (ik zou dat recept graag willen hebben voor ons nieuwjaarsbuffet).  Als hoofdgerecht bestel ik de garnalencocktail, die zo groot is dat het makkelijk een maal is.

Ondertussen vertelt Rick dat zijn zus heeft gemaild dat ons eenjarige achternichtje dol op Mickey en Minnie is.  Na het eten lopen we dus even naar de Disney Store om er een leuke Minnie en een schattige roze Minnie pijama voor haar Kerst te kopen.  Grappig, zo kom ik er nooit en dan opeens twee dagen achter elkaar.

Bij de Microsoft Store is Rick snel klaar en we rijden huiswaarts.  Onderweg nemen we wat zijstraatjes om de Kerstverlichting in de tuinen te bekijken.  Af en toe stap ik uit om een foto te nemen.  Sommige huizen zijn zeer smaakvol verlicht, anderen hebben zoveel opblaasfiguren staan dat je er bijna niet tussendoor zou kunnen lopen.  Ik geniet er ieder jaar weer enorm van, al die gezellige lichtjes.

Foto's staan hier:
Facebook
Photobucket

Toys for Tots

Saskia heeft een "late" ochtend, dus zij hoeft pas om half acht op. Maar goed ook, want ze kwam gisteravond pas na elven uit haar werk en moest daarna nog aan haar scheikundeproefwerk leren.  Zodra ik om half negen uit mijn bed rol, wil Saskia dan ook naar school, zodat ze in de bibliotheek daar verder kan leren. 

Gelukkig heeft ze voor vanavond voor vervanging kunnen zorgen, want morgen heeft Saskia nog een belangrijk proefwerk.  Scheikunde vandaag en psychologie morgen zijn haar AP (college niveau) vakken en die zijn dus extra moeilijk.  Ze heeft alle uren nodig om daarvoor te studeren.  Vanmiddag zal ze ook een paar uur na school blijven om met haar psychologieleraar te werken.

Aangezien ik letterlijk pas uit bed en snel aangekleed in de auto ben gestapt heb ik nog geen ontbijt of koffie op.  Nu ik hier toch midden in Vienna ben, besluit ik ontbijt te gaan halen bij Panera.  Hun power breakfast sandwich vind ik heerlijk, maar hun koffie niet zo. 

Een paar shopping centra verderop is Starbucks en daar haal ik een Americano en eet dan ontbijt in dit gezellige cafe.  Het valt me op dat hier heel wat mensen met hun laptops en tablets zitten.  Kennelijk prefereren zij hier werken boven thuis of op kantoor zitten.  Er valt wat voor te zeggen.

Voor mij roept de sportschool weer, dus ik rijd nog even naar huis om mijn Kindle en waterfles op te halen.  Het wordt een uur op de ARC trainer vandaag.  Ik heb het bizarre Sacre Bleu van Christopher Moore uit en kan het toch wel aanraden.  Het hield mijn aandacht en ik heb er weer wat over de Impressionisten van geleerd.  Moore raadt de boeken van Susan Vreeland aan voor (zijn woorden) betere fictie over deze schilders.

Voor mijn volgende boek houd ik het toch nog even bij Christopher Moore.  Hij heeft namelijk ook een Kerstverhaal geschreven, The Stupidest Angel.  Dit boek leest tot nu toe heel makkelijk en ik heb al een paar keer hardop moeten lachen.  Een heerlijke satyre is het over de Kersttijd hier in de VS.

De zonneschijn vandaag is misleidend, want het is ruim vijftien graden kouder dan twee dagen geleden!   Rillend laat ik Cosmo uit en ben stiekem blij als hij na een paar straten al niet verder wil.  Soms heeft hij van die buien dat hij maar een klein stukje wil wandelen.

Op mijn programma voor vandaag staat Tysons Corner Center.  Saskia's verjaardag is volgende week en ik wil een engel van de Salvation Army boom halen en daarvoor winkelen.  Maar eerst heb ik een coupon voor Seasons 52, die deze week gebruikt moet worden.  Die kan ik niet laten verlopen, natuurlijk! 

In de bar zijn nog tafeltjes vrij en ik neem plaats aan een ervan.  Voor degenen, die nog nooit in de VS zijn geweest, je kunt hier niet zomaar in een restaurant aan een tafel gaan zitten, behalve bij McDonald's of andere self service restaurants.  Overal anders zie je eerst de hostess, die je vervolgens naar een tafeltje leidt of een "beeper" geeft als er geen tafeltjes vrij zijn. 

Bij de bar zijn de tafeltjes echter meestal wie het eerst komt, die het eerst maalt.  Bovendien is de bediening er vaak ook een stuk sneller.  Rick en ik zitten daar dus bijna liever.  Ook nu wordt mij meteen gevraagd wat ik wil drinken en ik weet ook al wat ik wil eten.  Hun hele menu is heerlijk, maar die "spicy chicken chili relleno" is mijn favoriet en wordt het vandaag weer.

Na het eten loop ik naar boven naar Urban Outfitters.  Lang leve smart phones, de Amazon.com wenslijst en het internet.  Ik ben op zoek naar leggings op Saskia's lijstje, maar die hebben ze niet in de winkel.  Via de Amazon lijst laat ik de twee jurkjes, die Saskia graag wil, aan de verkoopster zien.  Een daarvan hebben ze en die neem ik dus mee, of voor haar verjaardag of voor Kerst, daar ben ik nog niet uit.

Bij de kassa zie ik ook grappige boekjes met vieze woorden en gezegdes in vreemde talen.  Duits en Italiaans zitten er ook tussen.  Perfecte "stocking stuffers" (in hun Kerstsok) voor Saskia en Kai, dus die gaan ook mee.  Ik zie ze op Kerstochtend samen giechelen.  Ik vind online winkelen het makkelijkst en via Ricks familietraditie gaat dat meestal door middel van een lijst met wensen, maar soms vind ik het ook gewoon leuk om iets onverwachts in de winkel te vinden waar de ontvang(st)er geen weet van heeft.

 

Zelfs het plafond van de mall heeft Kerstkleuren

Dan loop ik helemaal naar de andere kant van de mall in de hoop daar de "Angel Tree" aan te treffen, die daar ieder jaar staat.  Alleen staat hij er vandaag niet.  Geen boom te bekennen, ook niet elders in de mall.  Vroeger was deze boom heel groot en stond voor Macy's in het midden van de mall.  De afgelopen paar jaar was het een veel kleinere in een uithoek en nu is er geen. Bah, humbug!

Op weg naar de concierge van de mall stop ik nog even in Bath and Body Works.  Niet alleen is ons huis van binnen en van buiten voor Kerst versierd, de zeep in de badkamers heeft ook Kerstluchtjes.  Alleen in de keuken was dat nog niet het geval.  Nu dus wel, want er staat een lekkere fles Bath and Body Works "Candy Apple" schuimzeep.

De concierge beaamt inderdaad dat er dit jaar geen Angel Tree staat.  Wel is er zaterdag een speciale inzameling van tweedehands jassen voor kinderen.  Maar ja, daar hebben we er geen van.  En ik heb helaas geen tijd om te gaan zoeken naar een andere boom. 

Ter plekke besluit ik dus dit jaar te gaan winkelen voor Toys for Tots.  Ook een heel goede organisatie, al is er geen naam bij de cadeautjes, maar ach.  Wij willen toch wel graag een of twee kinderen een fijne Kerst bezorgen.  Een voordeel van Toys for Tots vind ik dat het geen religieuze organisatie is, zoals het Leger des Heils. 

Op weg naar de Disney Store word ik aangesproken door een van de dames bij een van de mini boetiekjes.  Ze vraagt me of ik Duits ben, gewoon zomaar, terwijl ik langsloop.  Wauw, dat verbaast me toch even.  Ze vindt dat ik er Europees uitzie (ze is zelf Ethiopisch vertelt ze).  Ik heb een jurk en maillot en korte laarzen aan, misschien daardoor? 

In ieder geval heeft ze me wel te pakken en smeert zeezout op mijn handen.  Die voelen na afloop inderdaad heerlijk zacht aan, maar ik bedank haar en loop door. Uit ervaring weet ik dat ik zulke dingen in de praktijk toch nooit gebruik.

Bij de Disney Store leef ik me helemaal uit.  Ook weer zo leuk om voor kinderen te shoppen.  Ik kies een pluche Mickey en Minnie, want die kent ieder kind.  Voor een meisje neem ik een Belle pop uit Beauty and the Beast mee.  Voor een jongetje kies ik een zestal autootjes uit Cars.  Voor mezelf zie ik een Tinkerbell boomversiering, die halve prijs is, en er is een grappig Donald t-shirt voor Rick.  Helemaal blij reken ik af.   Disney heeft zoveel leuke dingen!

Het is wel heel droog in de mall, mijn keel en lippen voelen aan alsof we in de woestijn zijn.  Naast de Disney Store ligt een Starbucks en ik bestel een shaken iced passion tea met caramel siroop.  Heerlijk!  Het merendeel van mijn winkelen is klaar, maar ik kan het niet laten nog even Barnes en Noble in te gaan.

Zij zijn zo ongeveer de enige boekenwinkelketen, die nog daadwerkelijke winkels heeft.  Ik hoop dat ze overleven, want ik vind het toch heerlijk om er te neuzen en vrijwel altijd koop ik er ook iets.  Zo ook vandaag, terwijl ik op de roltrap naar de tweede verdieping sta, zie ik opeens een kookboek voor "Very Vegan Christmas Cookies".  Als die Saskia niet op het lijf geschreven is! Meteen neem ik de roltrap weer naar beneden en koop dat boek, perfect verjaarscadeautje!

Door het spitsverkeer dat tegenwoordig al rond drie uur begint rijd ik naar Vienna.  Ik weet dat de Coldwell Banker vlakbij ons Toys for Tots speelgoed inzamelt.  Inderdaad is dat het geval en ik word heel warm welkom geheten.  Van alle kanten wordt ik bedankt voor mijn bijdrage, ik word er bijna verlegen van.  Hopelijk vinden Mickey, Minnie, Belle en de Cars liefhebbende eigenaren en eigenaressen.

Net als ik bij de Shell de van vol sta te gooien met benzine sms-t Saskia of ik haar op kan komen halen.  Perfekte timing!  Saskia heeft wat vruchten nodig, dus we rijden meteen door naar de Safeway. 

Saskia is duidelijk ook opgelucht dat ze niet hoeft te werken vanavond.  Ze wil ook nog wel een beetje genieten van de Kersttijd.  Daarom gaat thuis de haard aan en kijken we Rudolph the Red Nosed Reindeer (48 jaar oud).  Die oude Kerstshows zijn helemaal traditie bij Rick en de kinderen.  Ik vind ze inmiddels ook wel leuk.

 

Rudolph op tv, de stockings hangend en de haard aan, zo gezellig!

We eten ook voor het eerst in lange tijd samen.  Saskia rijdt naar Yama waar we sushi besteld hebben.  Zij is dol op de vegetarische sushi en ik geniet van mijn gewoonlijke viseieren en andere sushi's. 

Na het eten vertrekt Saskia naar Panera om met vrienden te gaan studeren.  Deze studiegroepjes werken goed voor haar.  Rick skypet mij dat hij een vroegere trein terug heeft kunnen nemen.  Hij zal een uur eerder aankomen dan verwacht.  Super, want nu kan ik wakker blijven tot hij thuis komt. 

Sinterklaasavond alleen

Met schrik word ik om half negen wakker en zie tot mijn verbazing Rick nog naast me liggen.  Saskia is allang naar school vertrokken.  Ik vraag Rick of hij zich verslapen heeft, maar daarop antwoordt hij ontkennend.  Hij zag er gisteravond ook erg moe uit, dus had die slaap hard nodig.

Niet veel later komt Rick half in paniek de douche uit.  Hij heeft zich net gerealiseerd dat hij over zes minuten een doktersafspraak in Arlington heeft.  Dat is zeker twintig minuten rijden hiervandaan.  Hij belt de praktijk, maar helaas kan hij niet meer ingepast worden.  Deze afspraak had Rick drie maanden geleden gemaakt, maar gelukkig hebben ze volgende week weer een opening voor hem.

Onverwachts hebben we dus tijd om gezellig samen te ontbijten.  Dan vertrekt Rick naar de basement om wat werk te verrichten en ik naar de sportschool.  Daar doe ik een kwartier Max Capacity met gewichten en dan een half uur cardio.  Ik doe maar niet meer, want ik ben ook nog van plan yoga te doen later vanmiddag.

Het is vandaag niet zo warm, maar wel zonnig en ook voor late herfst nog zeer aangenaam met zo'n vijftien graden.  Ik neem Cosmo dus ook mee voor een wandeling.  Alleen heeft hij er om de een of andere reden niet veel zin in.  Wel vindt hij natuurlijk net het enige modderige plekje om in te rollen en daar gaat zijn mooie witte bef van gisteren! 

Ons internet blijft intussen om de vijf minuten ongeveer uitvallen.  Heel ergerlijk, vooral voor Rick, die probeert een conferentie online te volgen.  Gelukkig moet de technicien vanmiddag tussen twaalf en vier komen.  Natuurlijk hebben wij geen idee op welk moment van die vier uren, dus een van ons moet thuisblijven ervoor.

Rick neemt de eerse "wacht" en ik ga lunch voor ons beiden halen bij Manhattan Bagel.  Lekkere mini bagels met rosbief (voor Rick) en tonijnsalade.  Het is weer warm genoeg om voor buiten te zitten en Rick vindt het ook leuk om buiten te eten.

Met het internet dan weer werkend en dan weer niet speel ik het toch klaar om wat voor de kinderen te winkelen.  Vooral voor Katja vind ik allerlei leuke dingen.  Grappig hoe het ieder jaar weer verschilt wie het makkelijkst is om voor te winkelen. 

Veel bedrijven rekenen geen verzendkosten en dit jaar hoeven we hier in Virginia nog geen belasting te betalen over produkten van bedrijven, die geen vestiging in deze staat hebben, dus het is vaak goedkoper online, dan in de winkel hier. 

Volgend jaar gaat dat veranderen, want de staten zijn ook niet gek.  Zij verliezen heel wat inkomen zo, dus volgend jaar zullen we over alle internetinkopen belasting moeten betalen in deze staat.  Veel staten slaan die weg in en eigenlijk ook wel logisch.

Om kwart voor drie moet Rick toch echt op weg naar Union Station.  Hij moet naar Armonk, New York, en neemt de trein.  Intussen heeft hij een uitleg opgeschreven en afgedrukt voor de internet technicien, want ik heb daar totaal geen kaas van gegeten.  Rick had gehoopt dat de goede man er al zou zijn geweest, maar die komen alleen vroeg (zie maandag) als je er niet op kunt blijven wachten.

Nog geen vijf minuten nadat ik Rick heb uitgezwaaid, gaat de telefoon.  Chris, de technicien, is onderweg en zal er over twintig minuten zijn.  Saskia belt ook dat ze van school gehaald wil worden, dus ik doe een briefje op de deur voor Chris.  Ik wil absoluut niet het risico lopen dat hij weer vertrekt, omdat er niemand thuis is!

Gelukkig wacht hij in zijn van als Saskia en ik weer thuiskomen.  Het duurt anderhalf uur, maar dan lijkt het internet weer helemaal goed te werken.  Hoera!!!  Chris is ook nog precies op tijd klaar voor mij om naar yoga te gaan. 

Zodra hij vertrokken is, verkleed ik me.  Sharon komt me weer ophalen en het is wel gezellig zo samen naar de sportschool rijden.  We hebben zoveel gemeen en nooit gebrek aan gesprekstof.  Saskia had de van weer nodig, want zij moet van vijf tot half elf werken. 

Niet blij daarmee, want Saskia vertelde me op de terugweg van school dat ze morgen een groot proefwerk heeft en vrijdag ook.  Morgenavond moet ze ook werken, maar hopelijk kan ze een vervanger vinden.  Gelukkig lijkt die manager voor volgende week wel geluisterd te hebben en hoeft Saskia dan alleen in het weekend te werken.  Haar schoolwerk is tenslotte op het moment echt belangrijker, colleges kijken naar het GPA van alle vier de high school jaren. Saskia wil graag naar Virginia Tech en de eisen daarvoor worden steeds strenger.

Het uur yoga vliegt weer voorbij.  Mary Beth heeft weer allerlei nieuwe posities, die mij als een menselijke pretzel doen voelen!  Op een gegeven moment sta ik met mijn armen om mijn torso op een been.  De paradijsvogel noemt Mary Beth die pose, ik voel me allerminst zo mooi als dat dier!  Zo elegant als op de foto van de link zie ik er zeker niet uit, maar ik ben blij dat ik tenminste zo op een been kan staan.

In ieder geval is het iedere week weer anders.  Helaas moet ik de komende twee weken missen, want het is heel goed voor mijn pijnlijke spieren.  Die voelen echt helemaal gebruikt en gestrekt na afloop.  Sharon zet me weer thuis af en we kletsen nog na over verschillende blogs.  Zij leest een aantal Engelstalige blogs.

Sharon merkt op dat een persoon een heel interessant en gedetailleerd blog schrijft.  Ze bewondert hoe die persoon iedere dag weer anders maakt.  Ik moet toegeven dat ik dat het moeilijkst vind.  Hoe maak je het dagelijkse opstaan, ontbijt, sporten etc. een beetje interessant?  Ik hoop dat me dat een beetje lukt.

 

Zweedse gezelligheid in de keuken

Gelukkig staat er een schattige hond bij de deur als ik binnenloop, want dit is volgens mij mijn eerste Sinterklaasavond helemaal in mijn uppie ooit!  Rick vond het heel vervelend dat hij op reis moest, maar ach, het is hier niet zoals in Nederland en werk is werk.  Ik bestel lekker Chinees voor mezelf en  neem straks wel een smakelijk stuk chocoladeletter.

 

Dit is het enige huis dat hetzelfde model heeft als het onze op het pleintje.  Heel andere versieringen, duidelijk

Cosmo weer keurig

Saskia heeft het eerste uur vrij vanochtend.  Dat vinden Rick en ik toch ook altijd wel fijn.  Dit keer is het mijn beurt haar naar school te brengen.  Zoals gewoonlijk komt het onderwerp "eigen auto" weer bovendrijven, vooral omdat Saskia's verjaardag nadert.  Ik zou het ook wel handig vinden, want dan hoef ik mijn van niet de hele tijd te delen.  Maar ja, een auto is niet zomaar iets, daar moeten Rick en ik het nog even flink over hebben.

Gisteravond heb ik met Pat afgesproken dat zij om tien uur zal bellen om ons New York avontuur te bespreken.  Klokslag tien uur gaat mijn mobieltje.  Pat is helemaal enthousiast, want ook zij is al vele jaren niet in de "Big Apple" geweest rond Kerst.  Voor mij is dat volgens mij nog voor ik Rick leerde kennen geweest, dus meer dan 25 jaar geleden.  Natuurlijk ben ik daarna regelmatig in de stad geweest, maar met Kerst is het toch extra speciaal.

En nu zijn de reserveringen gemaakt.  Ik geloof het, zoals altijd, pas als ik in de trein zit, maar als alles goed gaat neem ik trein naar Philadelphia op de 16e.  Pat en haar man halen me daar dan op en dan gaan we bij een restaurant waar zij dol op zijn eten.

Vroeg op de 17e zullen Pat en ik dan de Bolt Bus nemen naar New York.  Via Hotwire heb ik voor een enorm goede prijs voor New York het Shoreham Hotel voor twee nachten kunnen boeken.  Pat heeft de 18e 's avonds een vergadering, dus zij neemt de Bolt Bus 's middags terug naar huis.  Ik blijf een tweede nacht en neem in de late middag van de 19e de trein terug naar Washington. 

Pat en ik zien er ook heel erg naar uit elkaar weer te zien en bij te kletsen.  Zij heeft intussen een fotografiereis naar Afrika gemaakt!  Ik vind het heel leuk dat we ondanks de afstand onze vriendschap toch in stand kunnen houden (en dat dat met Christine ook het geval is, maar daarover later meer).

Er is nog genoeg tijd in de ochtend om naar de sportschool te gaan.  Ik kan zelfs zonder jas, zo warm is het!  Gisteren heb ik de stairmaster herontdekt en ik doe er een half uur interval op.  Jee, dat is even afzien!  Het is wel goed om de routine weer eens een beetje te veranderen.  Na dat halve uur wil ik ook nog wat stappen op mijn Fitbit krijgen, dus doe een lichte twintig minuten op de crosstrainer.

Thuis lijn ik Cosmo gauw aan en bel al lopend Christine op.  Het lijkt wel of ik radar heb wanneer het daar niet zo goed gaat.  Mallory heeft de griep, de echte influenza, en zij zit middenin haar examenweek.  Mallory's college, Auburn, is ongeveer even ver weg als Virginia Tech, dus Christine gaat daar niet zo even langs om voor haar te zorgen.  Ik kan me zo indenken hoe Christine zich voelt, Katja's nierontsteking ligt nog vers in mijn geheugen, hoewel die gelukkig over lijkt te zijn.

Natuurlijk hebben we ook andere dingen te bespreken dan onze kinderen.  Behalve mijn zus is Christine mijn beste vriendin en omgekeerd denk ik ook wel.  Dat zulke vriendschappen bijzonder zijn is ons recentelijk weer duidelijk geworden.  Soms denk je goede vriendinnen met iemand te zijn, maar blijkt dat alleen van jouw kant het geval te zijn.  Zowel Christine als ik zijn daar recentelijk tegenaan gelopen, helaas.

Om een uur heb ik een afspraak voor Cosmo bij Pet Spaw.  Een Australian Shepherd is niet als een poedel en heeft niet per se kappersbeurten nodig.  Cosmo heeft nu echter wel een aantal klitten, die ik er niet meer uitkrijg en ik wil een zogenaamde "sanitary" gedaan krijgen, zodat zijn broek er ook beter uitziet.  Hij zal vandaag een "basic" krijgen, die volgens de medewerkster een uur tot anderhalf uur zal duren.

Op mijn weg naar huis stop ik bij Whole Foods.  Ze hebben mini-krieltjes en die zien er iedere keer zo lekker uit dat ik ze vandaag eindelijk eens meeneem voor het avondeten.  Thuis eet ik lunch buiten met mijn mobieltje erbij, want ik verwacht ieder moment een telefoontje dat Cosmo klaar is. 

Intussen is het weer 23 graden en heerlijk voor het huis.  Ik lees verder in mijn bizarre boek.  Om drie uur bel ik eens om te kijken of Cosmo klaar is en ik misschien een telefoontje heb gemist.  Het blijkt dat hij meer klitten had dan gedacht en ze nog wel een half uurtje met hem bezig zullen zijn.  Pas tegen vieren gaat de telefoon dat Cosmo weer helemaal mooi is.

Samen met Saskia haal ik hem bij Pet Spaw op.  Cosmo ziet er inderdaad keurig uit, echt weer mijn mooie Aussie.  De "sanitary" is anders dan ik had verwacht, om de een of andere reden dacht ik dat al het haar daar weg zou zijn, maar dat is niet het geval.  Duidelijk heeft Cosmo de harten van de medewerkers hier ook weer voor zich gewonnen, want hij krijgt allerlei knuffels voor hij vertrekt.  Ik neem me voor hem vaker hierheen te nemen.

 

Ik ben nu mooi en schoon

Tot de zon ondergaat blijf ik buiten lezen.  Saskia doet naast mij huiswerk.  Dit weer is zo ongewoon voor deze tijd van het jaar dat iedereen ervan geniet.  Er komen allerlei mensen langs met hun honden en alle buurtkinderen jonger dan Saskia spelen basketbal.

De baby krieltjes zijn een groot succes vanavond.  Het lijken wel aardappelsnoepjes, zo zoet zijn ze.  Ik ben helemaal geen aardappelliefhebster, maar deze zijn voor herhaling vatbaar.  Erbij heb ik de lekkere citrus zalm van Whole Foods. Voor Rick is er brisket, iets wat ik zelf nooit zou maken, want ik vind het verschrikkelijk, maar hij is er dol op.  Gestoomde spinazie erbij en we smullen.

Iedere avond is het weer genieten van de leuke Kerstlichtjes in de tuinen.  Alleen Leah's ouders hebben nog niets in hun tuin van de tien huizen in onze cul de sac.  Ik weet dat zij van plan zijn volgend jaar met pensioen te gaan en hun huis te verkopen, maar zouden ze nu al niet meer meedoen met de jaarlijkse versieringen? We zullen het zien.

 

Ons huis en de buren

 

 

De twee buren naast ons gezien vanaf onze oprit

23 Graden op 3 december!

Ons internet werkt niet goed en vorige week heeft Rick een afspraak gemaakt voor woensdagmiddag om een technicien hierheen te krijgen.  Wie schetst onze verbazing toen we op zaterdag een bijna onverstaanbaar telefoontje kregen dat er op de derde tussen 9 en 13 uur iemand zou komen.

Dat kwam helemaal niet uit, want ik heb personal training en Rick een drukke dag gepland op maandag.  Gisteren dachten we dus Megapath op te bellen om de afspraak weer te verzetten.  Rick ging even bellen toen we naar Reston reden.  De wachttijden zouden wat langer zijn dan gewoonlijk, hoorden we op het bandje.  Veel irritante holdmuziek en een constant repeterend "your call is very important to us" volgde.

We gingen naar Home Depot zonder dat er iemand had opgenomen.  Rick liet de telefoon in de auto aanstaan en het muziekje speelde nog toen we weer terugkwamen.  Zo ook na het bezoek aan Ricks kantoor, Michaels, Whole Foods en helemaal tot de Giant.  Ongeveer twee uur later hebben we het maar opgegeven.

Als om kwart voor negen vanochtend dus de telefoon gaat met een plaatselijk, maar onbekend, nummer heb ik al zo'n donkerbruin vermoeden.  En jawel, hoor, het is de technicien van Megapath, die gelukkig, in tegenstelling tot de mensen, die telefoonberichtjes achterlaten, prima Engels spreekt. 

 

Deze ondeugd heeft me meteen weer in een goed humeur

 

Ja, hij had al gezien dat de afspraak eerst voor woensdag gepland was.  Waarom en wie dat veranderd heeft, weet hij niet.  Hij zet ons terug op woensdagmiddag, nu maar hopen dat er niet weer iemand is die dat zomaar verandert of annuleert.  Hopelijk vindt Rick snel een andere internet provider, die voldoet aan zijn eisen.

Bij de sportschool wacht Sharon me al op.  Het wordt weer een intensief uur.  Soms heb ik wel het gevoel dat ik uit elkaar aan het vallen ben.  Dan weer doen mijn heupen pijn, dan weer mijn schouders.  Sharon stelt me gerust en vertelt een verhaal over een klant, die zeker tien jaar jonger is dan ik en die zei iedere dag te sporten, maar ze zag maar geen resultaat.  Sharon werkte een uur met haar en ze kroop bijna de gym uit. 

Volgens Sharon heb ik erg goede conditie en geeft zij mij ook veel moeilijkere oefeningen en zwaardere gewichten dan anderen.  Dat is toch wel fijn om te horen.  Na de personal training doe ik een interval op de stairmaster, dat is alweer een tijdje geleden.

Intussen is het heerlijk warm, al 19 graden.  Ik lijn Cosmo aan en doe hem in de van.  Samen rijden we naar Great Falls.  De weg erheen is nu helemaal mooi met alle Kerstversieringen bij de landgoederen waar we langsrijden.

In het park is het rustig.  Ik loop richting de dam en zie dan tot mijn grote plezier een bald eagle in een boom aan de overkant van de rivier zitten.  Niet veel later komt de tweede erbij zitten.  Gek genoeg zie ik hun nest niet.  Zou het tijdens een van de stormen uit de boom gewaaid zijn?  Hopelijk herbouwen ze het dan, want ze zijn er duidelijk nog steeds.

Op een steen ga ik zitten kijken.  De foto's, die ik neem, zijn natuurlijk enorm ingezoemd, maar je ziet het paar goed.  Na een tijdje vliegt een van hen weg, recht over mij heen.  Helaas is de foto met tegenlicht.  Als de zon doorkomt zijn de witte veren op de kop en staart van de overgebleven adelaar heel goed te zien.  Hij lijkt nergens heen te willen gaan en na een half uurtje wordt Cosmo ongedurig, dus loop ik maar verder.

De watervallen zijn vandaag ook prachtig.  Het water in de rivier heeft een diep blauwgroene kleur.  Cosmo ontmoet nog een paar vriendjes en er wordt enthousiast gesnuffeld.  Daarna rommelt mijn maag, dus tijd om terug naar de van te gaan.  Ik heb spijt dat ik geen picknick mee heb genomen.  Dat zou perfekt geweest zijn.

Op de terugweg stop ik bij Whole Foods.  Ik heb nog wat dingen nodig voor het avondeten en neem sushi mee voor de lunch.  Saskia is ook dol op hun sushi met avocado en komkommer, dus ik besluit haar te verrassen en dat mee te nemen voor haar avondeten. 

Inmiddels laat de temperatuur in de van 71 graden Fahrenheit zien, dat is 21 graden Celsius!  En dat op 3 december!  Heerlijk!  Zodra ik thuis ben, ga ik in het zonnetje zitten lezen.  Later hoor ik op de radio dat het warmterecord uit 1950 vandaag verbroken is. 

 

Niet een, maar twee eekhoorns in de boom, die ik vanuit mijn luie stoel zie

Meteen ga ik dan ook buiten zitten lezen.  Saskia sms-t of ik haar van school kan halen.  Gelukkig voelt ze zich een stuk beter en wilde nablijven om scheikunde te leren.  Direct daarna vertrek ik weer naar buiten.  Alles wat binnen gedaan moet worden kan tot woensdag wachten. 

Na een makkelijke taco maaltijd gaat Rick weer aan het werk.  Hij heeft het enorm druk, omdat twee van zijn directe collega's onverwachts zijn ontslagen vanwege wangedrag en nu moeten Rick en een andere collega niet alleen hun eigen klanten tevreden houden, maar ook die van die twee. 

 

Ook het miniboompje is niet veilig voor meneer

 





Foto's van vandaag staan hier (Facebook) en hier (Photobucket)

Holiday Party en Sinterklaasviering

Zaterdag

Het is heel mistig, als ik mijn bakje Griekse yoghurt naar binnen lepel.  Rick maakt zich klaar om in de mist te gaan hardlopen, maar ik heb een klas bij de sportschool op mijn programma staan, Julie's "Resist a Ball". 

De papieren bordjes zijn ook weer aanwezig en Julie heeft daar allerlei flink moeilijke oefeningen mee.  Ik voel na afloop dan ook al mijn spieren!  Het halve uur cardio op de klas volgend maak ik vandaag maar niet te intensief.  We hebben vanavond het Kerstfeest van Ricks bedrijf en ik wil dan niet doodop zijn, natuurlijk. 

Al een tijdje heb ik het plan om Cosmo eens een knipbeurt te laten geven.  Pet Spaw ligt vrijwel naast Anytime Fitness, dus ik loop er binnen om een afspraak te maken.  Het ziet er gezellig uit en ik kan de honden, die nu een beurt krijgen, goed zien.  Die lijken het allemaal prima te vinden, dus ik krijg een goed gevoel bij deze salon.  Dinsdag kan Cosmo er terecht voor een bad en een knipbeurt.  Ik ben benieuwd!

Rick heeft gisteravond zijn credit card bij het restaurant laten liggen, dus die gaan we samen ophalen.  We halen dan ook gelijk maar lunch in Vienna.  Voor mij de Bangkok Curry van Noodles, die lekker veel groentes heeft, en voor Rick een bowl met Mexicaans eten bij Chipotle.  Het is wat fris, maar het zonnetje schijnt uitbundig, dus we eten het buiten op het terras op. 

De rest van de middag besteden we met ontspannen.  Ik maak de Kerstversiering vast op de brievenbus en lees voor in de zon verder in mijn ietwat bizarre, maar toch fascinerende boek.  Saskia heeft vanaf negen uur gewerkt en komt net na drieen weer thuis. 

Deze cardinaal nam een lekker badje in een plas op onze hot tub hoes


Tegen vijven gaan Rick en ik ons opdoffen.  Mijn nieuwe goudkleurige jurk gaat aan en ik draag er mijn gouden schoenen bij.  Die schoenen heb ik al vele jaren niet aangehad, maar ze passen perfect bij deze jurk.  Ook mijn tasje is van "goud" en ik draag goudkleurige sieraden.  Ik ben dus met recht een "Golden Girl" vanavond!

Rick ziet er ook heel goed uit in zijn smoking met Kerst cumberbund en strik.  Op weg naar Washington valt het verkeer mee en na een half uurtje komen we bij het gebouw waar het feest gehouden wordt aan.  Dit is het Andrew W. Mellon Auditorium, recht tegenover de National Mall. 

Het gebouw ziet er van buiten ook erg mooi uit.  Het stamt uit de 19e eeuw en is in neoklassieke stijl gebouwd, zoals veel van de gebouwen in dit gedeelte van de stad.  De auto wordt valet geparkeerd en na wat foto's buiten lopen we door de enorme deuren naar binnen.

Daar staat een fotograaf en gaan we samen op de foto.  Dan lopen we de feestzaal binnen, die werkelijk prachtig is!  Ook hier aan weerszijden zuilen en verschillende verlichting daarop.  In het midden staat een grote vierkante bar met weer andere kleuren verlichting.

We krijgen een cocktail aangereikt die uit iets met creme de menthe bestaat.  We vinden hem geen van beiden lekker, dus bestellen aan de bar een martini.  In mijn geval een "dirty" martini, dus met wat olijvensap er doorheen.  Intussen komen er serveerders langs met lekkere hors d'oeuvres.

Al gauw zien we allerlei bekenden en vliegt de tijd.  Het eten wordt geserveerd en bestaat onder anderen uit een enorme boot met sushi.  Natuurlijk wordt dat het leeuwendeel van mijn maal! 

Verder zijn er een Amerikaans en Italiaans gedeelte.  Van het Amerikaanse vind ik niets zo bijzonder, het is vlees en mini burgers.  Aan de Italiaanse kant is er een heerlijke linzensalade, die zelfs Rick, die zegt niet van linzen te houden, lekker vindt.  In tegenstelling tot vorig jaar is er dit jaar meer dan genoeg eten.  Er zijn vier tafels met dezelfde gerechten en op de onze zag ik drie van die sushiboten verschijnen.

De muziek is een live band, die erg leuke liedjes speelt, maar wel heel luid is.  Halverwege de avond begin ik mijn keel dan ook te voelen, omdat een beetje gesprek enkel vrijwel schreeuwend gehouden kan worden.  We zien zoveel mensen dat we geen tijd hebben om te dansen.  Daar ben ik stiekem wel blij om, want zoals gewoonlijk zijn mijn schoenen allerminst comfortabel.

Rond 21 uur heet een van de vice presidenten van Microsoft ons allemaal welkom.  Hij bedankt ook, zoals ieder jaar, de partners van zijn werknemers.  Na zijn praatje wordt dessert en koffie geserveerd.  Ik heb me helemaal tegoed gedaan aan de sushi, dus heb alleen nog plaats voor een kleine cake pop. 

Om een uur of elf begint de zaal steeds leger te worden.  De muziek houdt op en dan is het tijd om te vertrekken.  De avond is omgevlogen en was superleuk! 

Zondag

Na al het feestplezier van gisteravond kon ik niet in slaap komen.  Ik slaap van de weeromstuit een gat in de dag en sta pas na tienen op.  Rick is inmiddels al naar Starbucks vertrokken om ontbijt te halen. 

Saskia staat op zonder stem en heel erg moe.  Ze moet eigenlijk van drie tot half elf werken, maar Rick en ik vinden dat toch echt niet goed.  Rick belt Michaels en meldt Saskia ziek.  Haar manager is precies hoe Saskia ons al vertelde, niks geen "ik hoop dat ze snel beter is", enkel maar een "ok".  Saskia brengt verder de hele dag liggend en slapend op de bank door, dus die heeft die rust echt wel nodig.

Rick heeft een hele lijst met dingen, die hij wil doen, en ik vind het wel gezellig om met hem mee te gaan.  We beginnen bij Home Depot.  Terwijl Rick zijn lijstje afwerkt, ga ik in de Kerstafdeling snuffelen.  Daar is het een drukte van jewelste!  Ik zie er niets van mijn gading bij zitten, maar vind het altijd leuk om al die vrolijke versieringen te bekijken.

De volgende stop is Ricks kantoor.  Morgen komt hun vice president, die maandenlang ziek is geweest, terug op het werk.  Iedereen heeft een welkom terug berichtje op zijn ramen geschreven en dat wil Rick ook doen.  Zo zie ik ook voor het eerst Ricks werkplek, typisch met al zijn "speeltjes".  Er hangt zelfs een mooie DC Dutch sticker.

Bij de Michaels dicht bij Ricks kantoor haalt Rick nog een pakjes met witte lichtjes.  Hij heeft in de takken van de magnolia voor het huis mooie verlichting aangebracht.  Nu is het ruim lunchtijd en we zijn nog niet klaar.  Er is een Whole Foods naast Michaels waar we een sandwich halen.

Intussen heeft Saskia haar lijstje voor Giant ge-emaild.  Duidelijk is Giant geen Whole Foods, want een aantal van de veganistische dingen kunnen we niet vinden.  Naief genoeg dacht ik altijd dat pure chocolade wel vegan zou zijn, maar nee, in de meeste merken zit melkvet.  Ook gewone magnetron popcorn gaat niet, want daar zit boter in.

 Thuis treffen we Saskia in diepe rust aan.  Ik had eigenlijk buiten willen zitten, maar het weer is lang niet zo lekker als voorspeld was.  Het regent zelfs een beetje.  Dan maar gezellig binnen blijven met Kerstshows aan op ABC Family en proberen mijn dichtader te tappen en een gedichtje voor Katja te schrijven. 

We eten eenvoudig soep met worst, zoals altijd op Sinterklaasavond.  Om half acht hebben we met Katja en Kai afgesproken te skypen en Sinterklaas te doen.  Dat wordt ietsje later, want Saskia wil eerst haar huiswerk afmaken.

Na een bakje met lekkernijen neergezet te hebben en uitgevonden te hebben dat de De Heer pure chocoladeletter veganistisch is, bellen we Katja en Kai op Skype.  Helaas hebben we nogal wat problemen met ons internet en de verbinding valt telkens uit.  Kai en Katja hebben ook lekkernijen en genieten daar duidelijk van.  Zo grappig, zo'n anno 2012 technologie Sint viering!

 

Katja's scherm

Iedereen heeft weer super gedicht!  Rick en Kai ook veel in het Nederlands, erg knap.  Kai heeft mij getrokken en ik krijg een leuk spel over etymologie en een boekje met Spaanse gezegdes.  Ik heb me nu al zo vaak voorgenomen die taal echt te gaan leren, maar de zelfdiscipline daarvoor ontbreekt een beetje. 

De gedichten:

Van Kai aan mij:

Sinterklaas komt nu
Want het jaar is bijna klaar
Hij heeft niet een cadeau
Maar hij heeft er een paar.

Petra, je kent al veel talen
maar nu leer je er nog een
Als je er moeite mee hebt
Is dit boek heel vijn.

Je hebt een liefde voor woorden
Dus hier is een leuk spel.
Je kunt er veel mee leren
Ook over etymologie, jawel!

Sint hoopt dat je blij bent
Dat is echt waar.
Heb een leuke tijd
En tot volgend jaar!

Van Katja aan Saskia (cadeautje: een olifant navelring):

Voor de Wacky Saskia:
Saskia was clearly crazy
It was a lapse in judgment, she was feeling hazy.
But one she came home
And a belly button piercing was the norm.
Around the same time
She became obsessed with elephants (oops, I'm sorry, that didn't really rhyme)
An animal that is grey with a long trunk
It never fails, it will always bring good luck.
So Sint thought with the gift he would bring.
He would deck Saskia out in more bling.
She could have something shiny
...at least it's not for her hiney.

Van Saskia aan Rick (cadeautje: X-Box punten):

This year Sint has traveled long and far
To find a gift that is right on par.
A journey from Spain to Tysons Mall
Gave Sint quite the wakeup call.
There were new gadgets and gizmos galore
Waiting for him at the Microsoft Store.
Sint knows that Rick loves his X-Box,
So he brought him something that will knock off his socks!
So open your gift and find the surprise that lays,
Sint and Zwarte Piet wish you a happy holidays!

Van Rick aan Kai (cadeautje: Halo 4 strategie boek):

Dat zijn prachtige tijd van het jaar ,

Zijn een lange wachten maar nu Sint en Piet zijn klaar,

Zij kruis de oceaan uit Spanje,

Brengen van het beste van het huis van Oranje,

Sint weet Kai zoals een beetje plezier,

Dus heeft hij iets speciaals in kadopapier,

Wanneer u werkt met VCU en een beetje vervelen,

En u bent op Xbox en spelen,

Sint en zijn paard vonden het cadeatje niet

Maar dat was niet een probleem voor zijn grote vriend Piet,

Wie wist hoe te ontgrendelen van vele geheimen,

Dat wanneer Kai weet zal hebben hem glimlachen,

What could this be that Piet knows of,

That Kai could use and really love,

A source to uncover puzzles and clues,

Secrets and maps and much more news,

Come gather around all, the time is here,

For Sinterklass to spread his cheer,

So young Kai get set to discover,

What’s wrapped up in Piet’s paper,

Dive on in and find out now!

 

Mijn gedichtje voor Katja (cadeautjes: een paar heel warme fleece sokken en een massage pen):

 

Sint and Piet were wandering through the mall,

Zoekend naar een cadeau voor Katja in dit geval.

Finding something interesting and cool,

Was hun ultieme doel.

Piet whispered to the Sint,

Dat Katja het in Blacksburg vaak zo koud vindt.

Especially when she has to go on a call with the ambulance,

Zijn die koude temperaturen niet naar Katja's wens.

Luckily there was Brookstone to the rescue,

Dus open het vierkante pakje maar nu.

Your toes from now on will be hot!

Sint and Piet hadden nog wat centen in de pot.

So they continued to shop

En vonden een pen met een bijzondere knop.

Now you can open the second package,

En voortaan kun je jezelf verwennen met een massage.



National Portrait Gallery en National Museum of American Art

Na mijn ontbijt haast ik me naar de sportschool. Vanochtend heb ik maar tijd voor een half uur cardio, want ik heb in Washington afgesproken met Irene.  Ik ben intussen in Sacre Bleu van Christopher Moore begonnen en tot nu toe is mijn evaluatie: ietwat bizar.  Maar ik ben nog maar aan het begin en moet er vast nog even inkomen.

Thuis geef ik Cosmo een snelle wandeling en loop dan naar de metro.  Het is alweer erg zonnig weer en iets minder koud dan het geweest is.  Er worden voor dit weekend zelfs bijna lenteachtige temperaturen voorspeld.

De trein staat al klaar en iets meer dan een half uur later stap ik uit bij Metro Center.  Irene en ik hebben bij de uitgang van Macy's op 13th en G Streets afgesproken.  Of was het nu op 12th and G?  Voor de zekerheid loop ik maar zo'n beetje tussen de twee hoeken heen en weer.  Geen straf, want de etalages zijn voor Kerst versierd met speciale Washingtonian taferelen.

Na een minuut of tien zie ik Irene aan komen lopen.  We bespreken eerst waar we zullen gaan lunchen.  Er is ruime keuze aan restaurants hier in Penn Quarter/Chinatown.  Het wordt Matchbox.  Dit restaurant is erg populair, dus we moeten even wachten op een tafeltje. 

Daarna is het kiezen uit allerlei lekkers geblazen.  Ik weet dat we vanavond ook Italiaans gaan eten, dus hoe lekker de pizza met vijgen en gorgonzola ook klinkt, ik houd het bij een crab met avocado salade.  Die is werkelijk heerlijk en precies genoeg voor een lunch.  Ook Irene kiest iets lichts, de tonijn tartaar, die er ook bijzonder lekker uitziet.

Met volle buiken lopen we een uurtje later naar het mooie gebouw waar de National Portrait Gallery en het National Museum of American Art in gehuisvest zijn.  Deze twee musea zijn onder een dak gehuisd en horen bij het Smithsonian museumcomplex, maar zijn verder twee aparte musea met verschillende leiding en curatoren.

Natuurlijk zijn ze, zoals alle Smithsonian musea, gratis te bezoeken.  Wij beginnen op de begane grond en lopen zo de drie verdiepingen af.  In de National Portrait Gallery bekijken we o.a. een interessante tentoonstelling over Amelia Earhart, die 75 jaar geleden boven de Grote Oceaan verdween. 

Ook de portretten van de presidenten vind ik iedere keer weer interessant.  Vooral die van John F. Kennedy, die modern geschilderd is, Richard Nixon, die door Norman Rockwell is geschilderd en Bill Clinton, die uit allerlei figuurtjes bestaat en van veraf bekeken moet worden.  Het valt ons op dat er nog geen portret van Obama hangt.  Wellicht komt dat pas na zijn presidentschap.

In het kunstmuseum vind ik vooral de bovenste verdieping het interessants.  Daar hangt onder anderen een enorme neon kaart van de Verenigde Staten met daarin allemaal televisieschermpjes met beelden, die voor iedere staat uniek zijn.

Na zo'n anderhalf uur hebben we het meeste gezien.  Dit museum is zeer de moeite waard, dat is zeker.  Het gebouw zelf is ook erg mooi.  We kijken nog even in de leuke winkel rond, maar vinden niets echt van onze gading.

Tijd voor mij om terug naar de metro te lopen.  Irene heeft het geluk dat ze in de stad woont en dus een leuke wandeling naar huis kan maken.   Bij Federal Triangle hoef ik maar een paar minuten op mijn trein te wachten en een half uurtje later stap ik weer in de heel andere wereld van Vienna uit.

Thuis bel ik meteen Fairfax Imports op om te vragen hoe het met mijn van gesteld is.  Ik wil absoluut die Dodge Grand Caravan huurauto niet ook het weekend houden!  Gelukkig is het antwoord dat het DRAAKJE rond half vijf klaar zal zijn. 

Gauw rijd ik naar Enterprise om de huurvan in te leveren.  Daar moet ik een kwartiertje wachten voor ik een lift naar Fairfax Imports kan krijgen.  Dat wordt een allerminst saai kwartier!

Ten eerste hoor ik de medewerkster de zus van iemand, die een auto heeft gehuurd, bellen.  Die dame krijgt te horen dat haar zus haar huurauto al ver na de afgesproken inleveringsdatum heeft gehouden en een rekening van meer dan $700 heeft. 

De afspraak was dat de auto voor lunchtijd vandaag teruggebracht zou worden, maar die is er dus nog steeds niet.  Als de auto morgen voor sluitingstijd niet terug is, gaan ze hem als gestolen bij de politie aangeven.  Lijkt me dom om een auto te huren en die dan te stelen.  Het verhuurbedrijf heeft toch al je informatie, zou je denken.

Verder zit er een andere dame in de wachtkamer.  Zij wacht op een huurauto, want wilde de eerste niet, omdat hij zwart was.  Ook iets nieuws voor mij, dat de kleur van de auto wat uitmaakt.  Niet veel later komt de medewerker met de tweede auto.  Die gaat het echter ook niet worden, want die heeft nummerborden uit New Jersey. 

Tja, andere huurauto's hebben ze op het moment niet. De vrouw wordt boos en blaft de medewerker toe dat hij haar dan maar naar huis moet brengen, tegen mij hoofdschuddend zeggend: "This company isn't what it used to be".  De medewerker kondigt aan dat hij ons beiden dan wel weg kan brengen en vijf minuten later stap ik, inwendig nog nalachend om de bizarre eisen van die vrouw, bij Fairfax Imports uit.

Mijn van is keurig schoon en ziet er goed uit.  Het is heerlijk er weer in te kunnen rijden.  Wat een verschil met die Dodge tank, deze van lijkt wel over de weg te glijden in vergelijking!

Woensdag is in Vienna een nieuw Italiaans restaurant geopend, Pazzo Pomodoro.  Rick had gisteren het menu al meegenomen en aan de hand daarvan besloten er vanavond te gaan eten.  We gaan vroeg, want verwachten dat het erg populair zal zijn.  Nou, dat is zeker het geval, want zelfs om half zes zijn alle tafeltjes bezet.

Gelukkig vinden we nog wel twee stoelen aan de gezellige bar.  Daar kunnen we ook van het complete menu bestellen.  Aan de bar zitten is ook altijd wel zo gezellig, want iedereen kletst met elkaar.  Tot mijn vreugde zie ik Aperol staan en bestel meteen een Aperol Spritz.  Ik moet de barman wel even uitleggen wat dat is en dan is het genieten.  Rick neemt een limoncello martini, die hij ook erg lekker vindt.

We bestellen eerst een bord met drie verschillende soorten prosciutto en een bakje met gemengde olijven.  Intussen zien we ook een aantal bekenden met wie we bijkletsen.  Dit wordt vast een restaurant, waar we ook af en toe gewoon voor een gezellig drankje heen zullen gaan.

Door de prosciutto heb ik geen zin meer in een heel hoofdgerecht, dus ik bestel de drie verschillende soorten bruschetta met salade als "hoofdgerecht".  Rick neemt een pizza, waarvan ik ook een hapje neem, want die is ongelooflijk lekker!  Het restaurant heeft daar dan ook een speciaal uit Italie overgebrachte oven voor.

Intussen zijn we in gesprek met een man, die al vele jaren hier in Vienna en omgeving gewoond heeft.  Hij is zelf restauranteigenaar en weet heel wat over de restaurants in de omgeving en hun geschiedenis.  Rick en hij zijn het erover eens dat het enige wat Vienna nog mist een leuke Ierse pub is.  Er schijnt een oud gebouw afgebroken te worden en de man weet ons te vertellen dat de nieuwe eigenaar daarvan precies dat hoopt te bereiken.

Pazzo Pomodoro is in ieder geval zeker een plek waar we vaker gaan komen!  Thuis haalt Rick Saskia op en gaan ze samen naar Skyfall.  Ik ben niet zo dol op James Bond films, dus blijf met Cosmo op mijn voeten lekker ontspannen de Kerstfilm van vanavond op Hallmark channel kijken.

Foto's van vandaag, ook wat Kerstverlichting van ons en mensen in de buurt, staan hier (Facebook voor Hilde) of hier (Photobucket voor Tineke).