Een rondleiding door onweer

Al het hele weekend heb ik het weerbericht voor vandaag angstvallig in de gaten gehouden.  Zaterdag kreeg ik een aanvraag voor een rondleiding en toen al zag ik dat er een 70% kans op regen en onweer zou zijn.  Vanochtend is de kans op regen bijna 100% en worden er de hele dag zware (onweers)buien.

Zou dit dan mijn eerste helemaal verregende rondleidingsdag worden?  In ieder geval gaan zowel mijn paraplu als mijn regenjas mee.  Al hoop ik die laatste niet aan te hoeven, want het is ondanks de bewolking wel heel vochtig warm. 

Na twee bosbessen wafels getoast te hebben voor mijn ontbijt en een kop koffie (meer niet, anders moet ik meteen in Washington een wc opzoeken) achterover gegooid te hebben, brengt Rick mij naar de metro.  Hier in Vienna begint het te regenen, dus dat belooft niet veel goeds.

Tot mijn opluchting is het als ik bij de uitgang van het Smithsonian de Mall oploop droog.  Zwaar bewolkt, maar droog, en op mijn My Radar app zie ik dat alle regen op het moment ten westen van ons trekt.  Dat is dan weer minder, omdat Katja die kant op moet om terug naar Blacksburg te rijden vanmiddag.

Niet veel later zie ik een stel aan komen lopen waarvan ik denk dat het W. en C. zouden kunnen zijn.  Waarom ik dat dacht weet ik niet, want ze zien er niet bij uitstek Europees uit.  Maar ik had gelijk en we maken kennis.  Gelukkig zijn zij ook goed voorbereid op regenachtig weer.

Op het moment hebben we nog geluk.  Het heeft vannacht wel flink geregend en de plassen op de Mall vermijdend lopen we richting Capitool.  Nu zien we het hele kunstwerk van One Million Bones dat zaterdag werd neergelegd.  Het is indrukwekkend, al die "botten", leuk om gezien te hebben dankzij mijn rondleidingen.

Bij het Capitool wijs ik meestal aan hoe de naam van de hond in de K9 politieauto op de auto geschilderd staat.  Dit keer is het "Gus".  Gus is net auto's aan het besnuiven en W. gaat foto's maken van de auto. 

Daarna praat hij ook met de Capitol Police agent, die probeert Gus goed te laten poseren, maar die is meer geinteresseerd in W. begroeten, zo te zien.  De politieagenten hier zijn altijd erg vriendelijk, helemaal niet de strenge agenten, die je vaak op tv ziet in politieseries.

Wij lopen door naar de Library of Congress.  We moeten even wachten voor we de grote leeszaal mogen gaan bekijken, maar dat is hier nooit een straf.  Er is zoveel te zien en lezen en fotograferen!  Alleen de grote leeszaal (een van de 23 in deze bibliotheek, trouwens) mag niet gefotografeerd worden.

Na uitgebreid rondgekeken te hebben, lopen we weer naar buiten.  Daar is het nog steeds droog, maar de vochtigheid valt als een warme deken over ons heen.  Via Pennsylvania Avenue en Chinatown lopen we verder.  We gaan St. Patrick's Church in en komen langs Ford's Theatre en de FBI.

Dan lopen we weer op Pennsylvania Avenue en het is nog steeds droog!  Net voor we de Old Ebbitt Grill binnen willen lopen, horen we allemaal sirenes aankomen.  We blijven even kijken, want de straat is afgezet en dat betekent meestal iemand belangrijk hier tegenover het Witte Huis. 

En inderdaad, daar komen allerlei officiele zwarte auto's, veel sirenes en in een ervan zie ik duidelijk president Obama zitten!  Ze buigen inderdaad af naar het Witte Huis.  Dat is mijn eerste keer dat ik deze president zie.

Bij Old Ebbitt krijgen we meteen een tafeltje in een van de gezellige kamers.  Ik probeer vandaag eens een heel ander gerecht, de met kaas gevulde ravioli met erwten, asperges en wilde paddestoelen en een champignon bouillon.  Daar krijg ik geen spijt van!  Het is mijn nieuwe favoriete gerecht op het zomermenu.  W. neemt de crabcake en C. een fettuccini gerecht, beiden zijn er zeer tevreden over

Terwijl we aan het eten waren regende het een beetje, maar het is weer droog als we naar buiten stappen.  We bezoeken het kerkje van de presidenten en lopen daarna naar de voorkant van het Witte Huis. 

Daar is veel meer Secret Service aanwezig dan gewoonlijk en we mogen niet zomaar Pennsylvania Avenue oversteken.  Als ik een stap op de straat zet wordt me meteen "blijf op de stoep!" toegeroepen.

Verderop zie ik wel mensen oversteken, dus dan lopen we daar dan maar heen, ons afvragend wat er aan de hand is.  Ik zie een buitenlandse vlag van het Blair House hangen, duidelijk is er een staatshoofd op bezoek.  We herkennen de vlag echter niet en ik vraag een Secret Service agent welke het is.  Het blijkt dat de president van Peru op bezoek is.

Even later wordt ook duidelijk waarom we niet de straat op mochten.  Alweer sirenes en officiele auto's komen Pennsylvania Avenue voor het Witte Huis (waar gewoonlijk geen verkeer mag) oprijden.  Officieel uitziende mensen stappen uit, maar de hoofdauto rijdt door de oprit van het Witte Huis op. 

Overal zien we Secret Service, ook in de tuin en op het dak van het Witte Huis.  Het is toch altijd wel spannend als er van alles gaande is hier.  Na nog even gekeken te hebben, lopen we door naar de achterkant van de presidentiele woning.  Intussen begint het genoeg te regenen om de paraplu's en regenjacks te gebruiken.

Intussen krijg ik sms-jes van Katja dat zij door verschrikkelijk slecht weer rijdt.  Ze is zich rotgeschrokken van aquaplaning en een tijdje gestopt om te wachten tot het beter wordt.  Niet veel later blijkt dat ze door een gebied met tornado waarschuwingen rijdt.  Natuurlijk ben ik zeer opgelucht als ik eindelijk het sms-je krijg dat ze veilig is aangekomen.  Ik denk dat Katja deze rit niet snel gaat vergeten!

Wij hebben nog wel foto's van de achterkant van het Witte Huis kunnen nemen, maar dan openen de hemelsluizen zich pas echt!  Ook hoor ik donder en met onweer langs de monumenten lopen, wetend hoe het hier kan huishouden, doe ik liever niet.  Daar is geen gelegenheid tot schuilen.

We besluiten te gaan schuilen in het tijdelijke Witte Huis bezoekerscentrum hier.  Het gewoonlijke langs Pennsylvania Avenue wordt al heel lang gerenoveerd.  Hier speelt een film over het Witte Huis, die erg interessant is en we brengen er ongeveer een half uur door. 

Dan lijkt het lichter te worden en van de radar lijkt het alsof we het ergste hebben gehad (laat wel zien dat die radar niet 100% accuraat is).  We wagen het er dus op en nog wel in de flinke regen lopen we verder naar het Washington Monument.  Het regent inmiddels te hard om de fototoestellen te gebruiken, jammer voor W., die graag fotografeert.

Het houdt op met zachtjes regenen, zoals mijn opa zou zeggen, en tegen de tijd dat we bij het Tweede Wereldoorlog Monument aankomen zijn onze broeken doorweekt.  Er loopt hier ook vrijwel niemand, we hebben het monument vrijwel voor onszelf.  We lopen er vrij snel doorheen, want fotograferen gaat niet met dit weer. 

Door diepe plassen en de regen drummend op onze paraplu's, die eigenlijk maar weinig helpen, lopen we richting het Vietnam Veteranen Monument.  Intussen dondert het ook flink om ons heen, niet prettig lopen is dit! 

Voordeeltje van dit weer is dat het overal uitgestorven is.  Vrijwel niemand is zo gek als wij om door het onweer toch door te lopen.  En het is ook weer eens wat anders zo'n kleddernatte Vietnam muur.  De namen zijn nauwelijks te onderscheiden door de druppels op de muur.  Het is een natte boel!

Mijn hele broek is kledder en mijn schoenen natuurlijk ook.  Gelukkig heb ik sandalen aan die daar goed tegen kunnen, maar de schoenen van W. en C. zijn gesloten en ik kan me zo voorstellen dat ze daarin soppen! 

We zien doorweekte mensen langskomen en mensen in poncho's, die redelijk droog zijn.  Ik neem me meteen voor te investeren in een regenponcho.  Voor een regenjack is het namelijk echt te warm, dan word je net zo nat door transpiratie als door regen.

Gelukkig zijn we net in het Lincoln Memorial als het zo hard gaat regenen dat we het Washington Monument zelfs nauwelijks meer kunnen zien.  En dan gebeurt er een wonder.  Opeens is het droog en komt de zon door!  Dat maakt het ook meteen heel warm, maar wij klagen niet.

In de zon lopen we door een heel nat Koreaans monument.  Voor mij is dit ook nieuw en ik zie dat de foto's op de muur bijvoorbeeld door het natte nauwelijks te zien zijn.  Ook hier is het zoveel rustiger dan gewoonlijk.

Intussen hebben we al besproken dat we niet het hele Tidal Bason rond gaan wandelen.  Het is nu dan droog, maar dat zal niet zo blijven.  We bekijken het Martin Luther King Jr. Memorial, ik vertel over Thomas Jefferson met zijn Memorial aan de overkant van de grote vijver. 

Na alle regen liggen er flinke, soms niet te vermijden, plassen op het pad hier.  We bekijken het Franklin D. Roosevelt Memorial en gaan dan terug.  De zon schijnt nog steeds, maar donkere wolken grijpen zich samen en het is duidelijk dat dat niet zo gaat blijven.

Onderweg zien we nog een stoet met een belangrijk iemand langskomen.  W. en C. hebben daarmee echt de jackpot getroffen.  Ook voor mij is dit wel het vaakst op een dag.  Meestal is het er een of op zijn hoogst twee.

Bij het Federal Triangle metrostation nemen we afscheid.  Het was ondanks alle regen en nattigheid toch weer een bijzondere dag.  Als er iets is aan de rondleidingen dat ik moeilijk vind is het wel het afscheid.  Je hebt toch samen een intensieve dag doorgemaakt en je leert mensen in die uren ook wel een beetje kennen. 

Mijn trein komt al snel en eenmaal weer boven de grond in Virginia bel ik Rick of hij al thuis is.  Dat blijkt het geval en hij kan mij ophalen.  Alleen vergat hij even de tijd en sta ik alweer in een stortbui op hem te wachten.  Mijn hemel wat een water komt er naar beneden!  Het bliksemt en dondert ook, tot Cosmo's ongenoegen.

Rick heeft eten gehaald bij Whole Foods.  Het smaakt allemaal heerlijk, de zalm, spinazie en olijfbrood.  Intussen komt er nog een heel zwaar onweer over ons en het lekt in de eetkamer uit een van de plafondlampen.  Dat wordt weer een uitdaging om te vinden waar dat vandaan komt!

De hele avond blijft het zwaar weer.  Om ons heen worden tornado waarschuwingen afgeroepen en de hoeveelheid water, die uit de lucht valt, is onvoorstelbaar.  Voorlopig hebben wij hier geen droogte, volgens mij!

Foto's van vandaag staan hier. 

Rondleiding en kayaken op de Potomac

Zaterdag

Een beetje jammer vind ik het wel nu Katja een weekendje thuis is, maar ik heb vandaag een rondleiding te boek staan, dus het is relatief vroeg uit de veren voor een weekenddag. 

Misschien maar goed ook, want zo kunnen we Saskia nog wat laatste raad geven.  Zij gaat voor het eerst alleen een lange afstand rijden en met Lawrence naar Kings Dominion.  Het is maar goed dat mijn gedachten elders zullen zijn, want ik vind het maar eng!

Bij Starbucks werken onze bekende barrista's Tom en Gabe en zo gaat de bestelling vlot.  Omdat ik niet de hele tijd naar de wc wil moeten gaan neem ik dit keer een "tall" Americano (hun kleinste maat).  In de auto eten en drinken we het allemaal op.

Precies om half tien zet Rick mij bij het Smithsonian metrostation aan de mall af en mijn gezelschap van vandaag wacht me al op.  Het zijn twee Belgische stellen uit Aalst.  We maken kennis en het is meteen heel gezellig.  Ik merk alleen wel altijd dat ik even nodig heb mijn oor op het Vlaams in te stellen, al zijn ze heel goed verstaanbaar.

We lopen richting het Capitool en zien opeens allerlei stapels met mensenbotten liggen.  Het blijkt om een kunstwerk te gaan, One Million Bones.  Gelukkig zijn de botten niet echt, maar door kunstenaars gemaakt uit allerlei materiaal. 

De leidster van het kunstwerk is ermee begonnen om aandacht te trekken voor de genocides in Afrika.  Wij zijn hier voor tienen, dus alles ligt nog in stapels.  De bedoeling is al die botten over de Mall te verspreiden.  Hopelijk ga ik dat maandagochtend zien, dan heb ik weer een rondleiding.

Wij lopen verder naar het Capitool en dan door naar de Library of Congress. Terwijl we daar in de rij staan stelt een praatgrage Amerikaan voor ons een aantal vragen over het gebouw, denkend dat wij daar het antwoord niet op weten.  Dat heb ik echter wel en kan hem nog een aantal leuke feitjes erbij vertellen.  Dat wordt zeer gewaardeerd.

Niemand verwacht hoe mooi dit gebouw van binnen is, ook mijn gezelschap van vandaag niet.  We bekijken de grote leeszaal en de twee 15e eeuwse bijbels en er wordt naar hartelust gefotografeerd.  Ooit wil ik toch eens een kaart aanvragen en in de grote leeszaal iets gaan lezen.  Dat staat op de "bucket list"!

Buiten ziet het er erg grijs uit, ondanks de lekkere temperatuur.  Inderdaad moeten we als we langs het Capitool lopen de paraplu's openen en regenjassen aantrekken.  De 40% kans op een bui is 100% geworden, helaas.

Gelukkig regent het niet hard en als we Chinatown inlopen is het alweer droog.  Deze buurt heeft altijd zo'n andere sfeer dan het gebied rond de Mall, een van de redenen waarom ik mensen hier graag heenneem.  Natuurlijk is daar ook de Chinese boog, cadeau van China (Beijing is de zusterstad van Washington) en de wijdste Chinese boog ter wereld naar verluid.

Via Ford's Theatre waar Lincoln werd neergeschoten, Madame Tussaud's en het Hard Rock Cafe, komen we bij het FBI gebouw aan en weer terug op Pennsylvania Avenue. 

Net twee dagen geleden werd aangekondigd dat Donald Trump hier definitief een luxe hotel gaat maken van het Old Post Office Pavilion.  Gelukkig blijft de klokkentoren zoals nu gratis toegankelijk voor het publiek en van de National Park Service.

Het is nog wat vroeg voor de lunch, dus we bekijken de voorkant van het Witte Huis nog even.  Helaas zal bij het kerkje van de presidenten net de dienst begonnen zijn.  Die bewaren we dan maar voor na de lunch.  Het regent inmiddels ook weer, dus perfect om het restaurant op te zoeken.

Bij de Old Ebbitt Grill is het iets minder druk dan door de week en we krijgen meteen een tafel voor vijf personen (of eigenlijk zes).  Door de week krijgen we dan vaak een tafel voor vier met een stoel erbij gezet.

Vandaag bestellen de dames, waaronder ik, een lekkere pinot grigio en de mannen een biertje.  Ook qua gerecht zijn de dames eensgezind, het wordt de crab cake met jicama salade (erg lekker en fris) en wafelaardappeltjes.  Erg lekker en precies genoeg voor een lunch.  De heren hebben andere gerechten en zijn daar ook erg over te spreken.

Na de koffie zijn we weer klaar om verder te gaan.  Onvoorstelbaar dat het regende, toen we het restaurant binnen gingen!  Het is nu helemaal opgeklaard, zelfs geen wolk meer te zien.  De temperatuur is ook heel aangenaam, niet te warm, prima voor een rondje monumenten.

We lopen eerst naar het kerkje van de presidenten en gaan daar binnen.  Dit kerkje is zo anders dan wat je in Europa zou vinden en zo Amerikaans, want typisch voor die periode hier.  Toch grappig, want de mensen, die het bouwden, kwamen nog vrij vers uit Europa. 

De voorkant van het Witte Huis hebben we voor de lunch gezien, dus we lopen door naar de achterkant.  Dat valt nog niet mee. Zoveel is afgezet dat het een flinke wandeling is daarheen. Zeker een kwartier neemt het om van de voorkant naar de achterkant van het Witte Huis te lopen!

Vandaag hebben we ook geluk en mogen dicht bij het hek komen.  Na de nodige foto's lopen we door naar het Washington Monument.  Dat staat nu helemaal in de steigers en ze zijn bezig die mooier te maken door het grote stenen te doen lijken.  Uiteindelijk zal het er vast zo uit gaan zien.  Hier een interessant artikel over de restoratie.

Bij het Tweede Wereldoorlogmonument zien we een enorme groep veteranen uit Nebraska.  Zij zijn hier met de Honor Flight.  Er zijn veteranen van de Tweede Wereldoorlog, maar ook Korea en Vietnam, die iets jonger zijn.  Het is zo'n grote groep dat het hier nu erg druk is.

Na de muur voor de Vietnam oorlog en het Lincoln Memorial zien we weer een grote groep veteranen van de Koreaanse oorlog bij het Koreaanse oorlogsmonument.  Onvoorstelbaar waar deze mannen doorheen zijn gegaan. Nu zijn ze oud, hun armen die een saluut geven gerimpeld.  Ik zie ze als jonge mannen daar door de jungle lopen, net zo bang als de 18 roestvrij stalen soldaten bij dit monument kijken. 

Het is vandaag overal heel druk.  Ik dacht dat het begin juni nog wel mee zou vallen met de toeristen in de stad.  Ik bedenk me hoeveel toeristischer deze stad is geworden de afgelopen tien jaar. De volle "boot" van DC Ducks met zijn kwakende deelnemers, die net langskomt, bevestigt dat helemaal!

Bij het Tidal Basin lopen we eerst door het Martin Luther King Jr. Memorial.  Daarna geef ik het gezelschap de keuze om hier over het Jefferson Memorial aan de overkant van het Tidal Basin te vertellen of erheen te lopen.  Het loopt al tegen vieren en er wordt besloten na het Franklin D. Roosevelt Memorial terug te lopen.

We hebben hier goed zicht op het Jefferson Memorial en ik vertel over de bijzondere man voor wie dit monument is.  Daarna lopen we door het weer heel andere FDR monument en dan weer terug naar de Mall.

Hier neem ik afscheid en ga wachten op Rick, die mij op komt halen.  Thuis ligt Katja lekker in de hangmat te lezen.  Saskia stuurt foto's van achtbanen bij Kings Dominion.  Lawrence en zij hebben het duidelijk ook naar hun zin daar.

Katja zou Katja niet zijn als ze niet om een sushi maaltijd zou vragen.  Die gaan we bij Sweet Ginger eten, een Aziatisch restaurant, maar niet specifiek Japans.  Rick kan zo een Thais gerecht bestellen, terwijl Katja en ik ons helemaal tegoed doen aan de sushi en sashimi. 

Na een lekkere (en heel snelle!) maaltijd gaan Rick, Katja en Saskia naar de bioscoop voor de late voorstelling van The Great Gadsby.  Dat is mij allemaal te laat en ik ben moe van de rondleiding.  Ik blijf dus thuis tv kijken en ga voor zij thuis zijn naar bed.

Zondag

Wanneer de anderen thuiskwamen weet ik niet, maar we slapen in ieder geval allemaal lekker uit.  Katja wil vanochtend ook graag een Starbucks ontbijt.  Rick en ik gaan het halen en we eten buiten op het deck.

Katja wil heel graag gaan kayaken op de Potomac en na wat huishoudelijke taken rijden we naar Georgetown.  We parkeren bij het Thompson Boat Center en huren een eenpersoons en een tweepersoons kayak.  Rick wil niet veel peddelen vanwege zijn rug, dus hij en ik nemen een kayak samen en ik peddel het meest. 

We gaan eerst naar de Key Bridge en varen daar onderdoor.  De meest mooie jachten en verscheidene toerboten komen intussen langs ons varen.  Ik wil mijn voeten wat rust gunnen tussen twee rondleidingen in, dus dit is de perfecte beweging.

Na nog naar het Kennedy Center gevaren te hebben brengen we de kayaken na bijna een uur op het water weer terug.  Het is een leuke manier om op de rivier te zijn.  Met deze warmte is het opspringende water van de rivier op ons ook lekker fris.

Het is inmiddels lunchtijd en de terrassen van de Washington Harbour liggen vlak naast het botenhuis.  We vragen een tafeltje bij Nick's Riverside Grill en genieten van mensen en boten kijken.  Ik bestel de drie soorten tomaten met mozzarella salade, die precies goed is voor een lichte lunch.

Heerlijk is het en ik zou hier wel uren kunnen zitten, maar Rick en Katja willen thuis nog van alles doen.  Ook geen straf, we genieten buiten op het deck nog verder van het mooie weer.  Helaas worden er voor morgen (onweers)buien voorspeld.  Hopelijk gaat dat meevallen.

Katja's telefoon heeft al een tijd een gebroken scherm en we gaan naar de Microsoft Store in de mall om die te laten vervangen.  Katja heeft gevraagd om bij Seasons 52 te eten vanavond en daar hebben we dus gereserveerd.  Saskia moest eigenlijk werken, maar heeft vervanging gevonden, zodat zij deze laatste avond van Katja thuis ook mee kan.

Mijn ceviche

Gelukkig wordt het dit keer geen lang afscheid, want Katja zal de 21e alweer naar huis komen om mee op vakantie te gaan.

Foto's van vandaag en gisteren staan hier.

De regens van Andrea

Tropische storm Andrea heeft ten zuiden van ons al voor heel wat wateroverlast gezorgd en vandaag komt ze gezellig bij ons langs.  Gelukkig blijft het zware weer met de kans op tornado's ten oosten van ons, maar het saust flink als ik Cosmo zijn eerste wandeling ga geven! 

De paraplu helpt nauwelijks en tijdens het rondje rond het plein ben ik al flink nat geworden.  Met zo'n tropische storm is het trouwens wel warm genoeg om zelfs 's ochtends vroeg al met korte mouwen te lopen.

 

Flapjack verstopt zich achter de bloemen nadat hij Meike lastig viel en ik boos op hem werd

 

 

Zie je wel, ik ben heel onschuldig, ik kijk zelfs niet naar haar (een minuut later zat hij weer bovenop Meike, zucht!)

 

Als ontbijt maak ik twee gepocheerde eieren in de magnetron en drink daar een paar sterke koppen koffie bij.  De neiging om helemaal lui te worden is groot met dit weer.  Ik voel de lage druk van het systeem ook in mijn spieren. 

Juist daarom weet ik echter dat het zaak is toch te sporten en als ik al mijn email en Facebook heb gelezen is er geen excuus meer.  Met mijn telefoon en Kindle ga ik naar boven en stel de elliptical trainer in op een interval van een uur en een kwartier.

Ondanks dat ik dit laatste boek van Sophie Kinsella nog steeds haar minste vind, wordt het tegen het einde toch wel leuk.  Na de interval afgewerkt te hebben ga ik nog even door om het helemaal uit te lezen.

Inmiddels is het dan alweer ruim lunchtijd en ik heb een onbedwingbare zin in de garden pesto saute van Noodles & Company.  Het is bovendien zo handig dat hun website zich mijn bestellingen herinnert, dus met een paar klikken is hij onderweg.

 Tussen de stortbuien door rijd ik naar het restaurant waar mijn eten al klaar staat. Het spettert alleen een beetje als ik buiten loop, maar zodra ik terug in de auto ben gaan de hemelsluizen weer open.  Alsof het zo moest zijn!

 

Nat van Andrea's regens

Met al die regen besluit ik me vanmiddag maar lekker thuis te gaan vermaken.  Eerst maak ik mijn SD kaarten leeg.  Daar zie ik zoveel kleurige foto's opstaan dat ik het idee krijg creatief bezig te gaan zijn met Paint Shop Pro.  Ik maak kaleidoscopen, abstracten en speel met de filters op foto's van de bekende gebouwen hier in Washington.  Een erg leuke manier om een regenachtige middag door te brengen, vind ik uit.

 

Een nog kleurrijkere Library of Congress

Intussen zijn Saskia en vier van haar vrienden ook creatief bezig in de garage.  Zij gaan weer batikken en na een uurtje moet Saskia naar haar werk en gaan de vrienden nog even verder.  Als ze klaar zijn komen ze me keurig bedanken en gedag zeggen.  Later zie ik wel dat onze garagevloer nu een kaleidoscoop aan batikkleuren heeft.  Ach, hoe kleuriger, hoe beter zullen we maar denken.

Ondanks dat ik hem een paar keer naar buiten heb gelaten verveelt Cosmo zich.  Hij komt de hele tijd vragen zijn bal te gooien en bezorgt mij daardoor nog wat beweging, want ik moet achter hem aanrennen om hem terug te krijgen.  Ik hoop van harte dat het morgen beter is, want met zulk weer is een rondleiding helemaal geen pretje.

 

Speel met mij, vrouwtje!



Katja belt om een  uur of vier dat ze op weg is en toch thuis hoopt te zijn voor het avondeten.  Hopelijk gaat het weer haar niet teveel vertragen.  Dat blijkt gelukkig niet het geval en Katja rijdt heelhuids om tien over half acht de oprit op.  Het is zo goed haar weer te zien!

Intussen heb ik een uur geleden onze naam op de lijst bij Matchbox laten zetten.  Daar gaan we dus ook meteen naar toe en het is maar goed dat ik van tevoren heb gebeld, want het is er een drukte van jewelste!  Wij hoeven niet lang te wachten en krijgen al snel een tafeltje in het midden van het restaurant.

We bestellen een krab en advocado salade als voorafje om te delen.  Ik hoef niet lang over mijn hoofdgerecht na te denken.  Ik ben dol op hun St. Jacobsschelpen met een salade van kikkererwten, yoghurt, komkommer en tomaat.  Katja neemt een pizza en Rick een salade met calamari en biefstuk.  Allemaal even lekker zo te zien.

Thuis maakt Katja de vele kaarten met iets erin en een paar pakketjes met cadeautjes open, die wij op haar kamer hebben gelegd.  Die zijn hierheen gestuurd voor haar graduation.  Ze is zeer blij met alles en kan het geld straks ook goed gebruiken. 

De rest van mijn Paint Shop Pro frutsels staat hier.

Eastern Market en Capitol Hill

De mooie blauwe luchten zijn er vandaag niet, maar de warme temperaturen blijven.  Rick heeft mijn koffie weer gezet en Saskia en ik eten samen ontbijt.  Dan vertrekt zij naar school en ik ga boven sporten. Ik doe vandaag drie kwartier op de elliptical en laat dan Cosmo snel uit. 

Het weerbericht voorspelde regen, maar het is gelukkig nog droog en de zon komt zelfs af en toe door.  Ik maak me klaar om naar de metro te lopen en neem voor de zekerheid mijn paraplu ook maar mee.  Op de radar ziet het er niet goed uit, maar het blijft maar droog.  Klagen doe ik zeker niet!

De trein staat al klaar als ik het perron oploop.  Drie minuten later vertrekken we.  Ik ben ruim op tijd voor mijn afspraak om om half een bij Eastern Market aan te komen.  Een aantal maanden geleden bracht een vriendin uit Michigan me in contact met haar vriendin Susan, die hier niet ver vandaan woont.  Susan is namelijk ook een "foodie", net als ik, en geinteresseerd in exotisch eten.

Susan en ik hebben sindsdien regelmatig contact gehad en spraken vorige week af de beste soft shell crab sandwich in Washington te gaan eten.  Die is bij het restaurant in Eastern Market te vinden.  Dit is, geloof het of niet, de eerste keer dat ik deze markt bezoek in alle jaren dat ik hier woon.

Op de hoek van de markt staat Susan me al op te wachten.  Ik herken haar meteen van haar Facebook foto, alleen is ze een heel stuk kleiner dan ik had verwacht.  Gek, hoe foto's wel een beeld geven, maar niet compleet.  We lopen de markt binnen en sluiten aan in de rij voor de sandwich.

Die perfecte soft shell crab sandwich gaan we bij de Market Lunch eten.  Een restaurant is het niet echt te noemen.  Er staat een lange tafel met krukken eronder, maar de meeste mensen nemen hun eten mee.  Het is duidelijk erg populair en we moeten ongeveer een kwartiertje in de rij wachten.  Susan vertelt dat ze hier een paar keer geweest is, maar de soft shells telkens uitverkocht waren.

Vandaag hebben we geluk, want als we bij de joviale man, die de bestellingen opneemt, aankomen raadt hij die sandwich zelfs precies aan.  Er staan ook fried green tomatoes op het menu en volgens Susan zijn die in dit seizoen het verst en lekkerst.  Daar nemen we dus ook een portie van om te delen.  Ik heb die geloof ik nog maar een keer eerder gegeten.

Met onze sandwiches gaan we aan de lange "counter" (tafel) zitten.  Behalve de krab is alles aan deze maaltijd heerlijk.  Zelfs het broodje is ontzettend lekker!  Meestal eet ik dat niet of de helft ervan, maar deze is duidelijk hier gebakken.  Mmmmm, ieder hapje is zo lekker, meer hoef ik er niet over te zeggen! 

Na het eten lopen we door de markt.  In het weekend is er ook buiten een grote markt, maar door de weeks enkel binnen.  Er is van alles te krijgen, vis, vlees, groente, fruit, noem maar op.  Ook erg exotische dingen, zoals varkens- en kippenpoten.  Susan koopt wat prachtige abrikozen en ik zie er verder niets van mijn gading.

Het is nog steeds droog en zeer aangenaam buiten.  We besluiten door de historische Capitol Hill buurt te gaan lopen.  Veel mensen hebben prachtige tuintjes, soms hele grote struiken met onder anderen rozemarijn (wat ruikt die lekker!) en lavendel.  Ik vind de gietijzeren trappen en glas in lood raampjes boven de deuren ook erg mooi.  Heel veel interessante architectuur zien we hier.

We komen ook langs een gereedschappenwinkel waar gisteravond een enorme brand was.  Ze zijn er nu nog mee bezig en er zijn allerlei brandweervoertuigen en politie.  Kijkend naar de ravage moet het inderdaad een flinke brand zijn geweest!

Op een gegeven moment komen we bij de Marine Barracks aan.  Dan weet ik dat we ook dicht bij Cafe Belga zijn.  Susan zegt dat er hier in de buurt ook een bakkerij moet zijn, die macarons maakt.  Daar ben ik dol op en zij ook. 

Susan vindt de naam ervan op haar telefoon, The Sweet Lobby. Dat is een paar blokken verderop.  Inderdaad hebben ze ruime keuze aan macarons en ook cupcakes en ander lekkers.  Het is wel de kleinste bakkerij, die ik ooit heb gezien.  Ik koop een doosje met zes verschillende smaken macarons en Susan doet hetzelfde.

Als we The Sweet Lobby leuk vinden op Facebook krijgen we ook nog een paar gratis madeleines.  Dat doen we dus gauw op onze telefoon en krijgen die lekkere cakejes aangereikt.  Wat hebben het internet en vooral sociale media alles toch veranderd.  Susan en ik hadden elkaar zonder Facebook bijvoorbeeld nooit ontmoet en zo heb ik nog een heel aantal persoonlijke verhalen natuurlijk.

Susan stelt voor een biertje te gaan drinken op het terras van Cafe Belga.  Dat vind ik prima en bestel een Lambic Cassis, erg lekker.  Susan neemt een zuur bier.  We kletsen maar door en door, Susan is een erg gemakkelijk iemand om mee te praten. 

Haar man stelt voor hier vanavond te gaan eten om vijf uur en het is pas kwart over drie.  Ik vind het prima Susan nog verder gezelschap te houden en door de buurt te lopen.  Zolang het droog blijft is het een lekkere wandeling. 

De architectuur in deze oude buurt vind ik super en Susan vertelt me de namen van veel van de planten, die in de tuinen groeien.  Een "gewoon" rijtjeshuis hier moet zeker een miljoen kosten en ze zijn veel kleiner dan ons huis, maar je woont dan wel in een superbuurt!  Hoewel Susan mij vertelt dat ook deze buurt niet heel lang geleden niet veilig was. 

De stad Washington is enorm ten goede veranderd sinds wij hier zijn komen wonen en het de "Moordhoofdstad" van Amerika was.  Dat zijn gelukkig lang vervlogen tijden, in 2012 waren er 82 moorden in de stad, veel te maken met gangs.  Tegenwoordig zijn buurten waar we jaren geleden niet durfden te lopen de creme de la creme uitgaansbuurten.

Om een uur half vijf belt Susans man dat hij bij het restaurant is.  Dat komt mooi uit, want we zijn ook bijna weer bij het metrostation.  Ik neem afscheid en zij loopt terug naar Cafe Belga en ik ga de diepte van de metro in.  Wat een leuke middag was dit weer!  Hopelijk gaan we meer samen doen in de toekomst.

De metrorit naar huis verloopt vlot.  Ik vind mijn Sophie Kinsella boek langzamerhand wel leuker, al heb ik nog steeds niet dat "ik wil weten wat er verder gebeurt" gevoel zoals bij haar andere boeken.  Het is nog steeds droog als ik in Vienna aankom, maar ik bel Saskia toch even om te kijken of ze me op kan halen.  Zij is echter aan het werk.

Dan maar lopen, ook niet erg.  Ik bel Christine terug en we kletsen bij, terwijl ik naar huis loop.  Net als ik de buurt weer inloop begint het te spetteren.  Heb ik mijn paraplu toch niet voor niets meegenomen.  Net als ik de garage opendoe gaat het spetteren over in serieuze regen. 

De overgebleven regens van tropische storm Andrea komen ons nu een bezoek brengen.  Hopelijk zijn die zaterdag weer verdwenen, want dan heb ik een rondleiding.  Het regent in ieder geval vanavond flink.

Mijn vriendjes, Cosmo aan mijn voeten, Flapjack naast me en Snickers bovenop de bank

 

Rick komt thuis met eten van Plaka Grill. Hij had "happy hour" met zijn groep van zijn werk, maar nog niet gegeten.  Hij weet mijn favorieten bij dat restaurant: de linzensoep en de druivenbladeren gevuld met rijst en gehakt.  Allemaal even lekker, alleen vanavond helaas niet buiten gegeten vanwege de regen.  Gelukkig duurt die hier nooit heel lang.

Foto's van vandaag staan hier.

Meadowlark Gardens

Gisteravond laat waren er nog even wat tienerperikelen over Saskia's cijfers,  vooral Engels wat op het moment een F is, zucht.  Als Saskia boos wordt, spreekt zij opeens Engels terug tegen mij en ik moet toegeven dat ik dat helemaal niet leuk vind.  Misschien onterecht, want Nederlands is natuurlijk helemaal haar tweede taal, maar de andere twee deden dat nooit. Zo merken we voor de zoveelste keer dat het derde kind weer een compleet nieuwe "gebruiksaanwijzing" nodig heeft.

Als we vanochtend opstaan is Saskia al naar school vertrokken.  Ik ben nog steeds boos en vertel Rick dat ik geen Nederlands meer met Saskia ga spreken.  Achteraf gezien natuurlijk heel kinderachtig, maar ik heb toch altijd mijn best gedaan de kinderen (en Rick) die taal te leren. "Okay", zegt Rick nonchalant, zoals het een echte man betaamt (sorry aan de mannen hier).  Dat haalt de wind wel wat uit mijn zeilen, dus misschien maar goed ook.

Na mijn koffie en yoghurtje als ontbijt haast ik me naar de sportschool.  Daar wacht Sharon me al op voor een uur personal training. Haar kinderen zijn ongeveer dezelfde leeftijd als de onze en zij heeft een aantal verhalen te vertellen over haar derde zoon, die een jaar ouder dan Saskia is.  We vragen ons af of het ermee te maken heeft dat ze derde kinderen zijn?

Het uur gaat zodoende snel voorbij, want denk niet dat het praten Sharon ervan weerhoudt mij een flink zware routine te laten doen.  Later sms-t zij mij dat haar derde zoon (haar vierde is een meisje) vandaag besloten heeft tijdens schooltijd "even" naar Philadelphia te gaan voor een cheese steak sandwich eetwedstrijd.  Philadelphia is 2,5 uur rijden hiervandaan en zijn ouders wisten van niets.  Tieners! 

Saskia heeft vanmiddag een tandartsafspraak, maar vraagt die uit te stellen, omdat ze veel schoolwerk heeft.  Ik sms met haar en vertel mijn gevoelens over het niet Nederlands spreken.  Ze zegt het niet expres te doen, tja.  In ieder geval weet ze nu hoe ik me erover voel.  Ik wil eigenlijk ook vanmiddag van dit mooie weer genieten, dus stel de tandartsafspraak uit tot volgende week.

Als ik de cul de sac inrijd, zie ik buurvrouw Lorraine naar het zwembad lopen.  Het is pas kwart over elf en ik heb eigenlijk ook wel zin daarheen te gaan.  Het is zo lekker om een paar minuten te lopen en dan in een vakantieachtige omgeving te zijn. 

We kletsen wat en ik ga even het water in, maar dat is me vandaag te koel.  Voor mij moet het echt snikheet zijn, want zelfs met 24 graden in de schaduw vandaag schuif ik mijn ligstoel in de zon.  Langzaamaan wil ik ook wat kleur krijgen zodat ik in Hawaii niet helemaal bleek in die zon ga liggen.  Het is wel uitkijken, want wij zijn hier op de hoogte van Rome, dus de zon is flink sterk en je bent zo verbrand.

Tegen half een begint mijn maag te rommelen en het gesprek gaat ook net over Vietnamees eten.  Een kwartiertje later rijd ik naar Pho Thang Long om de vis pho op te halen.  Die smaakt weer ontzettend lekker buiten op het deck, maar de ijskoffie die ik er meestal bij bestel en die meestal erg lekker is, is vandaag veel te zoet. 

Nu Saskia niet naar de tandarts hoeft zie ik mijn kans schoon om naar Meadowlark Gardens te gaan.  Het is zulk lekker weer, zonnig en warm, maar niet vochtig.   Ik betaal de $5 toegangsprijs en loop dan het park binnen.  Het is meteen altijd zo'n oase in druk Vienna.  Zoals een Brits paar dat ik tegenkom ook zegt, het is altijd weer anders.

Dit keer zie ik bluebird babies, die door hun moeder worden gevoed.  Een heel aantal van de 70 soorten libelles, die hier in Noord-Virginia rondvliegen, zijn hier vertegenwoordigd en het is een uitdaging ze te fotograferen.  De waterlelies bloeien en de zwaluwtjes rusten op het pad.  Het is weer zo'n anderhalf uur flink genieten hier!

Op de terugweg stop ik nog even om een foto te maken van het pittoreske kerkje van de Antioch Christenen uit 1903.  Daar zie ik ook een inzamelingsdoos voor kleding en ik heb een zak daarvan in de van liggen.  Die kan ik hier dus ook meteen kwijt.

 

 

Terug in het centrum stop ik bij de ABC winkel.  Iedere staat heeft andere wetten omtrent de aanschaf van alcohol.  In sommigen kun je alles overal krijgen, hier in Virginia alleen wijn en bier en sterkere likeur alleen bij de ABC.  Ik heb weer zin in Aperol spritz, dus neem een fles Aperol mee.

 

Het is zo lekker buiten.  Als Rick thuiskomt bestellen we Zpizza en eten buiten.  Daarna wordt het ons te koel.  Ik weet het, 24 graden is zomers weer, maar je raakt toch gauw aan warmere temperaturen gewend.  Wel ga ik af en toe naar buiten om het spektakel van de vuurvliegjes te aanschouwen.  Die verlichten de bomen buiten weer alsof het kerstlichtjes zijn.

 

Foto's van vandaag staan hier.

 

 

Goede loodgieter service

Er zijn geen lovend genoege woorden voor het weer van vandaag!  Geen greintje vochtigheid, super lekkere temperatuur al bij het opstaan en de blauwste luchten, die je je maar kunt bedenken.

Rick heeft al koffie voor mij gezet en ik rooster er een paar bosbessen Kashi wafels bij als ontbijt.  Op het deck met mijn laptop is het bijzonder goed toeven.  Zo goed dat ik hier best gewoon de hele dag zou kunnen blijven zitten.  Er staat toch niets op het programma voor vandaag.

Na via Facebook met een paar mensen bijgekletst te hebben moet ik van mezelf toch in actie komen.  Ik doe eerst een 100-10 routine en ga dan naar boven voor een uur op de elliptical.  Vandaag kies ik een van de programma's en laat de machine me vertellen wat te doen.  Dat is ook weer eens wat anders.

Tijdens het sporten neem ik mijn mobieltje ook altijd mee en speel Wordfeud.  Dit keer echter sms ik heen en weer met Katja, die flink ziek is.  Ze heeft koorts en keelpijn en de hele nacht overgegeven.  Nu is Katja iemand, die gauw overgeeft als ze koorts heeft, dus het hoefde niet per se een buikvirus te zijn.

Ze heeft natuurlijk niets in huis en dan vind ik het weer zo moeilijk om zo ver weg te zitten.  Al haar vrienden zijn weg voor de zomer en haar ene huisgenote die er nog is, is naar haar werk.  Gelukkig vindt Katja een goede vriend (die volgens haar wel meer wil, dat verhaal hoop ik dit weekend uit haar te krijgen) bereid Gatorade, Dayquil en kippensoep langs te brengen. 

Door haar ziek zijn mist Katja praktijkuren voor haar EMT klas en wil vanavond nota bene toch naar de les gaan.  Gelukkig kan ik haar overhalen de instructeur te emailen en natuurlijk zegt die meteen dat ze niet moet komen.  Ze willen die bacillen toch ook zeker niet in het ziekenhuis of in de klas!

Na Cosmo uitgelaten te hebben zie ik er echt naar uit om een van mijn nieuwe aanwinsten aan te trekken.  Daarna is het alweer lunchtijd en ik heb op Facebook een heerlijke foto van een bagel met gerookte zalm voorbij zien komen.  Daar heb ik ook enorme zin in nu en haal een dunne bagel met lox en cream cheese bij Manhattan Bagel.

Het muggenseizoen is begonnen en die rotbeestjes vinden mij maar al te lekker.  Omdat ik buiten zitten zo fijn vind, maar beten niet, spuit ik Off! op me, het enige dat lijkt te helpen.  Dat bevat echter Deet en dat is toch wel erg giftig. 

Bij Whole Foods vraag ik of ze iets natuurlijks hebben en ga naar huis met Buzz Away Extreme.  Ten tijde van het typen van dit blog heb ik het al een uurtje op en zeker muggen gezien, die mij tot nu toe genegeerd hebben.  So far, so good en het ruikt nog lekker ook.

Op de terugweg verstuur ik een paar pakketten met Nederlandse kranten en tijdschriften naar mijn zus en een vriendin hier in de VS.  Bij Rite Aid haal ik mijn schildkliermedicijn op.  Wel handig die automatische hervullingen moet ik zeggen. 

Eigenlijk wilde ik meteen doorrijden naar Meadowlark Gardens om daar met dit prachtweer foto's te gaan maken.  Maar ik zie dat de batterij van mijn fototoestel bijna leeg is en bedenk me dat ik vergeten ben een afspraak met de loodgieter te maken voor mijn kapotte wastafelafvoer, waar Rick me al twee weken om vraagt. 

Terug naar huis dus nog maar even.  Als ik Able Plumbers opbel vraagt de receptioniste of ik nu thuis ben.  Zo ja, dan kan ze over een half uur een loodgieter hier hebben.  Prima, dan is dat ook maar gedaan en ik besluit Meadowlark Gardens dan (hopelijk) maar naar morgen te verschuiven.

Wel wil ik zoveel mogelijk buiten zijn, dus neem mijn laptop mee de tuin in en ga computerend in de hangmat op de loodgieter liggen wachten.  Ook geen nare manier van een half uur doorbrengen, moet ik zeggen.

 

Ook een soort zelfportret daar op mijn laptopscherm

Het duurt wel een uurtje voor de afvoer gemaakt is en de leiding met de slang (noem je zo'n ding ook zo in het Nederlands) weer helemaal open is gemaakt.  De wastafel is weer als nieuw en Rick heeft de zijne nu ook weer voor zichzelf (waarom denk je dat hij de hele tijd erop hamerde dit gedaan te krijgen, ha ha?).  Prima service was het weer van dit bedrijf!

Cosmo heeft nog wel een wandeling verdiend en ik loop met graagte door de groene buurt met alle lekker ruikende rozen.  Rick belt of hij vanavond weer zal grillen en daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen.

Het worden lekker kipspiesjes met paprika, tomaat en ui.  Daarbij gegrilde worteltjes en zoete aardappelfrietjes.  Al die vitamine A zal goed voor onze ogen zijn, zullen we maar denken.  Het smaakt in ieder geval allemaal weer prima "al fresco".

 

Na het eten neemt Rick Saskia mee naar de Verizon winkel waar Saskia, na Rick eindelijk overgehaald te hebben dat ze er een nodig heeft om goed met haar klasgenoten te kunnen communiceren, een iPhone gaat kopen.  Ik moet zeggen dat ik mijn Windows Phone Nokia Lumia 920 niet zou willen opgeven en veel van de foto's op dit blog, waaronder bovenstaande, zijn ermee genomen.  Windows Phone is alleen nieuwer en er komen nog dagelijks vele apps bij, die op de iPhone of Android al aanwezig zijn.

Macy's

De erge hitte van de afgelopen week is weer weg, maar het is nog zeer aangenaam als ik Cosmo naar buiten laat.  Voor vandaag worden allerlei (onweers)buiten voorspeld, maar vooralsnog is het droog en zelfs zonnig. 

Rick en Saskia zijn al op pad en ik heb vanochtend geen personal training, want Sharon is in South Carolina, waar haar jongste zoon volgend jaar naar college zal gaan.  Een ongewone maandag dus voor mij en te makkelijk om lekker op het deck te ontbijten en alle mogelijke websites en emails te lezen en zo mijn sporten uit te stellen.

Om kwart voor elf heb ik alles uit en zit er niets anders op.  Met Kindle en telefoon ga ik boven een uur interval op de elliptical trainer doen.  Ik ben het nieuwste boek van Sophie Kinsella aan het lezen en het valt me wat tegen.   Meestal lees ik haar boeken in een ruk uit en tot nu toe kan dit boek me niet zo bekoren.  De recensies lezend ben ik niet de enige.

Toch gaat al lezen en Wordfeud spelend het uur best snel voorbij.  Voor ik onder de douche spring besluit ik Cosmo nog even een goede wandeling te geven.  Mijn fototoestel voor de dagelijkse foto gaat ook mee, maar de chipmunk, die ik daarmee probeer te fotograferen is me telkens veel te snel af.  Het zijn zulke leuke Knabbel en Babbel beestjes, maar oh zo snel!

Als ik ons pleintje weer inloop, zie ik onze buurman Chuck met zijn Deense dog Apollo aankomen.  Chuck vertelt mij dat ze gisteren allerlei bierblikjes, een fles rum en een fles champagne in hun vuilnisbak vonden. 

Van Serena hoorde ik al dat de jongens zaterdagavond waarschijnlijk gedronken hadden en dit is voor ons bewijs.  Saskia zweert dat ze er niets vanaf wist en ik geloof haar wel.  Ze is te streng om dat toe te laten (maar geloof mij, we zijn ook realistisch en ons kind is zeker niet perfect).  Wij denken dat ze het gedaan hebben nadat Rick ze naar huis bonjourde. 

Hopelijk heeft degene, die moest rijden, niet meegedaan. Het doet ons twee keer nadenken voor we weer zo'n feestje toelaten.  Als zij door de politie betrapt waren hadden wij aansprakelijk gesteld kunnen worden, ook al hadden ze hun eigen alcohol mee (Rick drinkt geen Bud Light en we hebben geen aardbeiensmaak rum) en wisten wij er niets vanaf. 

Saskia sms-t dat ze het heel vervelend vindt, vooral omdat niemand bekent.  En ja, we kunnen nu gaan discussieren over de minimum leeftijd voor alcoholgebruik in dit land, maar het is wat het is.  Wij zouden het ook graag anders zien en met ons heel wat anderen.

Voor de lunch bestel ik de garden pesto saute van Noodles & Company nog eens.  Ik hoop dat ze die nog een tijdje op het menu houden, want ik vind het verslavend lekker en het is gezond.  Ik eet buiten op hun terrasje en ga dan op weg naar de mall.

Geloof het of niet, maar het is alweer bijna het einde van het zomerkleding seizoen.  Alles bij Macy's is dus flink afgeprijsd.  Ik heb vooral topjes nodig, want mijn t-shirts hebben hun beste tijd gehad en ik wil net iets meer kwaliteit dan een t-shirt.  Ook hoop ik een paar makkelijke zomerjurken te vinden.

Al meteen word ik verliefd op een groen met zwart en witte maxi rok.  Inderdaad lijken maxi rokken en jurken hier op het moment erg in de mode.  Later zie ik dat ook de zaken voor jongeren er een ruim aanbod in hebben. 

De rok (waar ik online geen foto van kan vinden op de Macy's website) wordt het zeker, maar ik weet niet of ik het topje erbij leuk vind.   Voor advies sms ik een foto naar Saskia en Katja.  Katja is kennelijk druk, maar Saskia komt meteen terug met een "yes, yes, yes!".  De eerste keuze is gemaakt.

Daarna vind ik het ene leuke topje na het anderen, de meesten onder de $20 geprijsd!  Saskia keurt van de foto gezien ook drie kortere jurken goed.  Een groenige, die heerlijk zit, deze met roesjes en ik vind zelf deze lichtgele erg goed staan (natuurlijk niet zo goed als bij die modellen op de site, maar ik ben blij met mijn vondsten).

Met maar liefst tien kledingstukken voor een belachelijk lage totale prijs verlaat ik met een glimlach de winkel weer.  Ik wil nog even kijken of ik makkelijke sandalen kan vinden en dan vooral van Crocs.  De teenslippers van dat merk, die ik in North Carolina kocht, zitten zo ontzettend lekker!

Al die kleding wil ik niet meeslepen en besluit die naar de van te brengen.  Het blijkt flink te regenen en ik ren er gauw heen, want ik heb niet in een garage geparkeerd.  Gauw verplaats ik de van naar de garage, zodat ik droog onder de brug weer de mall in kan gaan. 

Alleen is het zebrapad net naast de brug geschilderd daar.  Als ik dat zou nemen zou ik nog nat worden.  Ik doe dus wat iedereen doet en loop door het droge stuk van de brug naar de overkant.

Het standje van Crocs blijkt er niet meer te zijn, maar de mall concierge vertelt me dat Nordstrom ook Crocs verkoopt.  Dan loop ik daar maar heen. Ook daar krijg ik echter nul op het rekest.  Dan maar online bestellen, ik weet toch wat mijn maat is.

Op de terugweg naar huis stop ik nog even bij de Giant.  Saskia heeft pindakaas nodig en wij hebben geen keukenrollen meer, iets waar vooral Rick niet zonder kan.  Daarna krijgt de van nog een slokje bij de Shell.  Gelukkig is de regen alweer voorbij en komt de zon weer kijken.  Dit was een koufront, waardoor de temperatuur naar 25 gedaald is en er een heel stuk minder vochtigheid is. 

Cosmo staat alweer klaar voor zijn laatste wandeling met mij.  Het is echt lekker weer en door de regen ruiken de rozen in alle tuinen extra lekker.  Ook de kamperfoelie, die wild hier groeit vooral in de minder goed onderhouden tuinen ruikt heerlijk.  Een huis hier in de buurt is volgens mij van "hoarders".  De tuin ziet er niet uit en door de ramen kun je zien dat het vol staat met "spul".  Je zal maar buren daarmee zijn.

 

Tot Rick thuiskomt ga ik computeren op het deck.  Rick komt thuis met avondeten.  Kabobs van Friends, mijn favoriete zalm kabob.  Gek genoeg is het zonder vochtigheid al gauw te koel om buiten te zitten als de zon achter de huizen verdwijnt. 

Na een modeshow voor Rick en Saskia gehouden te hebben ben ik ervan overtuigd de juiste dingen gekozen te hebben.  Het is maar zelden dat ik in een keer zoveel leuke dingen vind. Ik neem me voor binnenkort alle vale en afgedragen spullen uit mijn kast te halen.

Een verlate prom en lekker zwemmen

Zaterdag

Van mijn voornemen om net als gisteren eens wat vroeger op te staan komt vandaag niets.  Mijn bed is veel te lekker en mijn dromen veel te leuk!  Pas om kwart over negen denk ik er eens over op te staan wat ik een kwartier later dan ook maar doe. 

Saskia is allang vertrokken naar haar SAT examen en Rick en ik wachten met spanning af hoe het deze keer gegaan is.  We eten ontbijt op het deck en nemen daar ruim de tijd voor.  Het is weer zo'n heerlijk zomerse dag.

Zin om naar de sportschool te gaan heb ik niet en waarom zou ik ook met mijn eigen apparaat boven?  Ik besluit het vandaag bij een interval van een half uur te houden.  Het is ook wel erg warm boven vlak onder het dak van de garage, dus dat is genoeg getranspireer.  Bovendien hoop ik  vanmiddag een stuk te gaan zwemmen.

Op zaterdagochtend is er in Vienna een kleine boerenmarkt (ik heb me net laten vertellen dat er in buurstadje Falls Church een veel grotere is waar ik ook graag eens heen wil).  Het is aardbeienseizoen en ik heb enorme zin in verse aardbeien zonder alle pesticiden.  Bovendien gaan we vanavond barbecuen en hopen we daar ook onze groente voor te vinden.

Helaas blijkt het vrijwel einde seizoen voor de aardbeien te zijn.  De meesten zien er overrijp uit en een van de verkoopsters zegt dat ze nog het beste zijn voor jam of gelei.  Ja, dat moet je niet tegen ondergetekende zeggen want dat betekent kookwerk en ik ben van alles, maar geen keukenprinses.

Wel vinden we een lekker vers bosje groene asperges voor vanavond.  Rick had ook graag kersen gewild, maar die zijn pas over een paar weken rijp horen we bij een van de standjes.  Terwijl Rick allerlei gratis advies voor zijn geraniums, pepers en pompoenen krijgt van de Fairfax Master Gardeners, zie ik toch nog een bakje aardbeien dat er erg lekker uitziet en koop het.

Bij Whole Foods halen we de rest van ons avondmaal en proeven allerlei lekkers.  Het is ook lunchtijd en we bestellen sandwiches.  De mijne op meergranenbrood met ham en heel veel groentes.  Thuis genieten we buiten van de lunch.  De aardbeien zijn net snoepjes zo zoet en Rick heeft zijn kersen toch nog bij Whole Foods gevonden.

Saskia komt terug van de vier uur lange zit voor de SAT.  Ze vindt dat het veel makkelijker ging dan vorige keer, vooral het wiskunde gedeelte.  Hopelijk heeft ze haar score dan ook flink verbeterd.  Zo niet dan kan ze het in de herfst nog eens proberen, maar hopelijk blijkt dat niet nodig.

Met dit weer lonkt het zwembad wel heel erg.  Rick wil nog wat dingen thuis doen, maar belooft later ook te komen.  Ik ga met mijn Hawaii boeken weer naar de overkant van de straat.  Wat een luxe is het toch om zo dicht bij te wonen. 

Vandaag is het gezellig druk en ik moet even zoeken naar een vrije stoel bij een parasol.  Die vind ik vlak bij naaste buurvrouw Lorraine.  Dat is gezellig, want Lorraine is een leuke klets en Chris, die ik sinds Kerst niet meer heb gesproken, komt er ook bij. Daarom ben ik blij dat we naar een buurtzwembad gaan en geen zwembad in de tuin hoeven te hebben.  Dat sociale vind ik erg leuk.

Chris en Lorraine gaan naar huis als om kwart voor drie de fluit gaan voor de kinderen onder de 15 om uit het water te komen.  Dat is een wet hier in Virginia, ieder uur moeten die kinderen een kwartier het water uit.

Nu het zwembad dan vrijwel leeg is, besluit ik banen te gaan trekken.  Dat is wel echt even doorkomen, oei!  Het neemt een hele baan voor het lekker aanvoelt, maar met deze warmte kunnen mijn spieren dat gelukkig wel hebben.  Ik zwem binnen het kwartier 20 banen, dus een halve kilometer.  Ik wil opwerken naar een kilometer of zelfs een mijl deze zomer. 

Net als ik het zwembad uitkom zie ik Rick aan komen lopen.  Hij springt ook even in het water, maar is er ook gauw weer uit.  Inderdaad is het nu nog wel echt even doorkomen.  Maar met hard zwemmen voelt het al gauw lekker.

 

Het ultieme zomergevoel!

We blijven nog een uurtje en dan gaat Rick naar Safeway om spullen te halen voor Saskia's feestje vanavond.  Ik ga nog een keer naar Whole Foods om een bakje olijven van de olijfbar te halen en spinazie en vruchten voor Saskia.  Dan zijn we klaar voor de feestavond van de tieners.

Gisteravond hebben Saskia en haar vrienden dus de prom gemist, maar vanavond wordt het hun avond en die gaat voornamelijk hier plaatsvinden.  Boven zijn de meisjes hard bezig met make up, haar en lange jurken.  Alleen Aoife heeft voor een (ook mooie) kortere jurk gekozen.

Terwijl zij bezig zijn maak ik boutonnieres voor Saskia's Lawrence and Laura's Matt.  Rick heeft paarse anjers gekocht daarvoor en ik knip een paar takjes groen van de struik voor ons huis.  Gelukkig hebben we groen ijzerdraad en zo ziet het er redelijk uit (lang niet zoals die van Kaylee van de bloemist, maar ook een stuk minder duur).

De ouders komen ook langzamerhand binnendruipen om foto's te nemen. Om half zeven is iedereen zo ongeveer klaar en is het tijd om foto's te nemen van de dames.  Ik moet zeggen dat ze er alle vijf heel knap uitzien.  Soms vind ik de jurken minder, maar dit keer staan ze allemaal erg mooi.

Langzamerhand komen de jongens ook, Saskia's vriend Lawrence met drie anderen mee.  De meesten zijn in tuxedo's gekleed (rokkostuum?), erg mooi en sjiek.  Meer foto's volgen en dan komt de limousine voorrijden. 

 

Zo'n lieve foto vind ik dit

Dit is een Mercedes busje gehuurd door de ouders van een van de jongens, en de chauffeur ervan is erg vriendelijk.  Hij heeft zelf een high schooler dus wij voelen ons veilig de tieners aan hem toe te vertrouwen.

Ze gaan in Washington eten bij een sushi restaurant en daarna iets doen daar.  Ik raad foto's bij het Witte Huis aan, maar Saskia maakt daar een raar gezicht bij dus dat zal hem niet worden.  Later horen we dat ze naar Georgetown zijn gegaan, ook een goede keuze.

Als de limo vertrokken is gaan Rick en ik aan ons avondeten werken.  Het wordt gegrilde mais, groene asperges en voor Rick kipfilet en voor mij een moot zalm.  Het is weer smullen buiten.  Na het eten blijven we nog heel lang buiten zitten.  Het is zo lekker met een briesje en de vuurvliegjes zijn er ook weer.

Net als wij weer binnen zijn hoor ik de garagedeur opengaan.  Het groepje is terug en gaat de basement in waar Rick en ik allerlei lekkers en drinken neer hebben gezet.  Als chaperones blijven Rick en ik op, want er was even sprake van logerende jongens en dat vinden wij teveel van het goede.

Zondag

Op een gegeven moment kon ik echt niet meer opblijven en ben na middernacht naar bed gegaan.  Om twee uur werd ik wakker van Rick, die eindelijk ook zijn bed op kon zoeken na de jongens naar huis gebonjourd te hebben.  Ze hebben in ieder geval een leuk feest gehad, duidelijk, met hot tub en wel. 

Na de late nacht slapen wij maar liefst tot tien uur uit.  Aan de overgebleven auto's te zien zijn er nog drie meisjes hier, inclusief Saskia, die allemaal nog in diepe rust liggen.  Laura en Aoife zijn na het feest naar huis gegaan hoor ik later van Serena. 

Wij halen ons gewoonlijke Starbucks ontbijt met dit keer een kalkoenspek, kaas en eiwit sandwich voor ons beiden.  Mijn ijs Americano drink ik vast, terwijl Rick bij Home Depot lijm voor een buis, die in de basement is gesprongen en een flinke plas water achterliet, koopt.

We ontbijten verder op het deck en daarna doe ik voornamelijk buiten mijn 100-10 routine weer eens.  Daar krijg ik het zo warm van dat ik besluit voor de voorspelde regen komt baantjes te gaan trekken.  Als ik bij het zwembad kom, begint het net te druppen, maar er is geen donder, dus we mogen gewoon blijven zwemmen.

Om te beginnen ben ik van plan net als gisteren twintig baantjes te zwemmen, maar het gaat zo lekker dat ik er dertig van maak.  Na die dertig voel ik dat er nog wel tien banen inzitten en na veertig banen heb ik mijn eerste kilometer dit seizoen gezwommen.  Ik dacht wat meer daar naartoe te moeten werken, dus ben helemaal trots op mijn lichaam.

De zon is weer tevoorschijn gekomen intussen en ik blijf nog even opdrogen.  Na een uurtje begint mijn maag te rommelen en ga ik huiswaarts.  Onderweg kom ik Serena tegen en we kletsen nog eens na over hoe mooi onze kinderen en hun vrienden er gisteravond uitzagen.  Opeens waren ze ook zo volwassen!

 Rick wil graag de nieuwe Elevation Burger in Vienna gaan uitproberen voor de lunch.  Hun vegetarische burger vind ik ook erg lekker, daarom ga ik graag met hem mee.  Ik bestel mijn burger zonder broodje in sla gewikkeld met champignons, tomaat, hun speciale saus en jalapenos.  Rick neemt zijn burger ook in sla met al het heets dat ze op hun menu hebben staan. 

We delen ook een kleine portie van hun superverse frietjes.  De grote aardappels worden in reepjes gesneden en in olijfolie gebakken.  Alleen is het een veel te grote portie voor mij, maar met zijn tweeen erg lekker bij de burgers.

In The Fresh Market naast het restaurant gaan we avondeten voor vanavond uitzoeken.   Het worden filet mignons (in zulke hompen gesneden dat ik niet weet of ik zelfs de kleinste die ik kies wel op ga kunnen). Daarbij verse witte asperges waarvan we benieuwd zijn hoe ze op de barbecue gaan smaken.  Ik heb ze zo nog nooit op, maar Rick heeft een recept gevonden.  Rozemarijn met zeezout broodjes zullen het maal compleet maken.

We zijn alweer een tijdje niet naar de bioscoop geweest en Rick en ik willen Epic graag zien.  Wij houden van geanimeerde films, niet alleen vanwege de inhoud, maar ook vanwege de animatie zelf waar Rick altijd al erg in is geinteresseerd.  In ieder geval vinden we dit een leuke film en heel goed gedaan.

Thuis maken we de asperges klaar en Rick hoopt dan het onweer voor te zijn met grillen.  Helaas heeft Moeder Natuur andere plannen en net als Rick de asperges op de barbecue heeft gelegd gaan de hemelsluizen compleet open en vliegen de bliksemschichten ons om de oren.  We besluiten de maaltijd dan maar uit te stellen en de asperges weer van de grill te halen.

Natuurlijk is arme Cosmo ook weer compleet zenuwachtig.  Iedere keer probeer ik het Thundershirt toch maar weer, maar merk er geen verschil mee.  Mijn hemel wat kan het hier toch tekeer gaan!

Wij nemen dan maar de lekkere olijven en hummus en pita's, die ik gisteren kocht, als borrelhapje.  Eindelijk wordt het wat droger en waagt Rick het er weer op.  Het wordt een lekkere maaltijd, filet mignon moet van mij "rare" of eigenlijk bijna rauw en Rick maakt hem precies goed.  Ook de gegrilde asperges, met olijfolie, dille, kerriepoeder en cayenne peper, zijn erg lekker.

Nog even wat tv kijken en dan lonkt ons bed weer na de korte afgelopen nacht.  Wat zal de komende week weer brengen?  Ik verbaas me er altijd over hoe snel de tijd gaat als januari en februari eenmaal voorbij zijn!  We zijn alweer bijna halverwege het jaar!

Foto's van de feestavond gisteren staan hier.

Middagje zwembad

Sharon gaat dit weekend naar South Carolina en is er dus vandaag en maandag niet voor gewichten training.  Omdat ik toch gewichten wil doen vandaag sta ik voor mijn doen extra vroeg op.  Ja, ik weet het, kwart over acht is voor de meeste mensen uitslapen, maar voor mij dus niet.

Gauw lepel ik een yoghurtje naar binnen en drink een kop koffie, die Rick alweer heel lief voor me gemaakt heeft.  Bij wijze van hoge uitzondering verlaat ik daarna als eerste het huis!  Rick grapt al dat het in de annalen mag, de grapjas.

Het belooft alweer een heel zomerse dag te worden en ik heb voor het eerst een topje zonder mouwen en een skort aan. Heerlijk om zo vroeg al gewoon zo naar buiten te kunnen lopen.  Dit klimaat is een van de redenen dat ik hier zo graag woon.

Zoals altijd als ik een tijdje deze klas niet heb genomen word ik als een lang vermiste vriendin terugbegroet.  Helaas zijn een heel stel "oudgedienden" er niet meer.  Sommigen, zoals Pat, wegverhuisd, anderen, zoals ik, komen niet meer of minder.   Sharon maakt er weer een uitdaging van en eerlijk gezegd zijn mijn spieren blij als het uur voorbij is!

Na nog een half uur cardio ga ik weer huiswaarts.  Het is pas half elf en ik bedenk me dat er wel iets te zeggen valt voor vroeg klaar zijn met het sporten.  Ik ga toch proberen weer vroeger te gaan.

Thuis tref ik Saskia aan.  Vandaag is Prom dag en de school gaat vroeg uit.  Saskia had het eerste uur vrij en daarna is er altijd een soort huiswerkuur, dus zij had geen school.  Ook geen Prom vanavond, maar daar lijkt ze helemaal niet door aangedaan.  Zij hebben morgenavond grote plannen met een groepje.

Na wat administratieve en huishoudelijke werkzaamheden is het alweer lunchtijd.  Saskia en ik eten samen en lopen dan naar het zwembad.  Ik sta helemaal versteld dat zij met mij daarheen wil lopen.  Eenmaal daar zijn Aoife en Laura er voor Saskia en ik kies een stoel onder de grote parasol.

Gelukkig zijn er dit jaar veel meer parasols, want in de zon wordt het al gauw veel te warm.  Ik heb de reisgids voor het eiland Hawaii mee en lees daarin wat we daar absoluut willen zien.  Na een half uurtje zie ik Serena met de meisjes kletsen.  Zij had mijn foto van het zwembad op Facebook gezien en besloot dat het weer te mooi is om te werken.

We kletsen met een andere buur, die half juni naar Georgia gaat verhuizen (en daar geen zin in heeft),  bij.  Als Caryn en Serena vertrokken zijn, besluit ik toch eens het zwembadwater te proberen.  Dat is koel, maar niet zo koud als ik had verwacht.  Morgen zal het de goede temperatuur zijn om in te zwemmen, hopelijk gaat dat lukken.

Het is heel rustig in het zwembad met slechts een paar high school studenten en moeders met kleintjes.  Pas tegen vieren, als de scholen uitlaten, wordt het druk.  Tijd voor mij om huiswaarts te gaan. 

Daar verkleed ik me en lijn Cosmo aan voor een wandeling.  Ik neem mijn fototoestel ook mee voor mijn dagelijkse foto.  Op het moment zijn de mulberries rijp.  Geen idee wat die in het Nederlands heten, maar ze schijnen eetbaar te zijn.  Niemand lijkt ze hier echter te eten, de rijpe bessen vallen op de stoep en laten braamachtige vlekken achter.  Ik ben wel benieuwd, maar durf niet zomaar zo'n bes te eten.

Ook de rozen staan er op het moment prachtig bij.  Aan het einde van de straat achter ons woont een paar mannen, die werkelijk de mooiste tuin hebben.  Daar maak ik ook een paar foto's van de rozen.  Het is warm, maar de lucht is diep blauw en volgens mij lang niet zo vochtig als het weerbericht deed voorkomen. 

Thuis ga ik op het deck zitten.  Er staat een lekker briesje en ik hoop dat we vanavond weer lekker op een terrasje zullen gaan eten.  Daar is Rick ook voor te vinden en de keuze valt op Harth.  Zij hebben een gezellig terras en een lekker menu.

Rick neemt calamari, die gegrild blijken te zijn, maar erg lekker zacht en niet taai.  Ik kies de koude erwtensoep en heb daar geen spijt van, zo lekker!!  Als hoofdgerecht nemen we beiden een flatbread, tegenwoordig op ieder restaurantmenu.  De mijne heeft champignons, uien en kaas en is erg lekker. 

Thuis wordt het lekker bankhangen. Saskia gaat vroeg naar bed om klaar te zijn voor de SAT.  Ze moet morgen om kwart voor acht in Chantilly zijn, hier een minuut of twintig vandaan.  Ik hoop dat ze haar score van de vorige keer flink kan verbeteren.  Saakia zegt dat de bijles goed geholpen heeft dus duimen maar!

Rozen en cardinaal foto's staan hier