Een schitterende rondleiding

Stralende zonneschijn stroomt de kamer binnen vanochtend, het makkelijker makend om wat vroeger op te staan dan gewoonlijk.  Rick is zelfs al op en we eten samen ontbijt.  Daarna rijdt Rick me naar de metro.  Hij gaat ook nog even naar zijn werk, maar zal vroeg thuiskomen om in te pakken.

De trein staat al klaar en de rit naar Washington gaat vlot.  Bij het Foggy Bottom station komt er echter opeens een donkere man de trein binnen, die de passagiers om een baantje vraagt.  Hij vertelt net uit de gevangenis te zijn na twee jaar vastgezeten te hebben en smeekt om werk, want elders wordt hij niet aangenomen en hij is echt wel te vertrouwen, verzekert hij ons.

Als niemand reageert, vraagt hij of er mensen zijn die een dollar kunnen missen voor hem.  Ook daarop komt geen reactie en bij het volgende station verlaat de man de trein ons allemaal naar de hel verwensend.  Ik zou ook echt niet geweten hebben wat voor werk te geven aan hem en had geen dollars bij me, maar dit lijkt me sowieso niet de manier om aan werk te komen. 

De vrouw naast mij vertelt dat ze hem de afgelopen maand regelmatig 's avonds in de treinen heeft gezien.  Ik voel me er niet prettig bij.  Voor hetzelfde geld heeft zo iemand een pistool bij zich en begint om zich heen te schieten.  Er zijn genoeg instanties in Washington die hem zouden kunnen helpen.

Bij het Smithsonian station stap ik uit en kom op de Mall weer boven de grond.  Ik zie nog niemand die aan de beschrijving van B. en M., mijn gezelschap voor vandaag voldoet.  Tot ik aan de overkant een stel wat er wel erg Nederlands uitziet aan zie komen lopen.  En ja, hoor, het zijn M. en B.  Wat ze nu precies zo Nederlands eruitziend maakt?  Geen idee.

We maken kennis en ik gebruik weer eens de kaart, die daar staat, om te vertellen over de vroege geschiedenis van de stad.  Daarna lopen we langs de Smithsonian musea naar het Capitool.  Zij hebben gisteren al een rondleiding in het Capitool gedaan, dus ik vertel wat over de buitenkant en hoe het Congres werkt.

Daarna gaan we de Library of Congress binnen.  Dat gebouw maakt altijd weer indruk.  Voor degenen, die het zich afvragen, ook nog steeds op mij.  Ik zie iedere keer weer nieuwe spreuken op de muren of plafonds.

Via het Supreme Court gebouw dat nog steeds in de steigers staat, lopen we naar de voorkant van het Capitool.  Het is zulk schitterend weer en dat gebouw ziet er nog mooier uit met die staalblauwe lucht erachter.  Er worden dan ook de nodige foto's genomen.

Bij het Newseum is er alweer geen Nederlandse krant te zien.  Ik wacht nog op die dag.  Het is altijd weer leuk om de voorpagina's te lezen.  Daarna lopen we Chinatown in om M. en B. een meer bruisende buurt van Washington te laten zien.  Het typische toeristengedeelte van de Mall is namelijk wel mooi, maar gezellig is het niet te noemen.  Deze buurt is heel anders.

Zelfs na zoveel rondleidingen gebeurt er nog weleens iets wat ik nog nooit heb gedaan, zo ook vandaag.  M. en B. hebben gelezen over de portretten van Martin Luther King Jr. in de Martin Luther King Jr. bibliotheek van Washington.

Dit gebouw is niet mijn favoriet qua architectuur, al is het ontworpen door de befaamde architect Ludwig Mies van der Rohe.  Binnen blijken echter mooie portretten van MLK te hangen, die door kinderen zijn gemaakt.  Er is ook een mooie muurschildering te bewonderen.  Weer wat nieuws geleerd dankzij mijn klanten, nota bene.

We gaan ook naar binnen in St. Patrick's Church.  M. en B. zijn Rooms Katholiek en willen graag een kaarsje branden, maar we kunnen niet vinden hoe dat hier werkt.  Dan geven we maar ons kleingeld voor de mensen in Oklahoma, die hun hebben en houden hebben verloren door de tornado's.

Intussen krijg ik ook sms-jes van Katja, die vandaag thuis moet komen.  Zij moet op het laatste nippertje nog allerlei gevallen van trauma, mentale problemen en druk op de borst meemaken om haar EMT klas af te maken.  Gelukkig werken de patienten mee en om een uur of twee is ze daarmee klaar.

Wij lopen intussen via de FBI en het stadhuis naar de Old Ebbitt Grill.  Daar word ik nu ook door de andere hosts herkend en we krijgen meteen een tafeltje. M. neemt op mijn aanraden de crabcake, die ze erg lekker vindt. B. en ik bestellen de ravioli, maar die is niet hetzelfde als vorige week.  Het is nu een roomsaus en dat is me eigenlijk wat te zwaar.  Ik eet dus maar zo min mogelijk saus en het smaakt wel erg lekker.

Na de lunch klets ik nog even met Tony, de maitre d' van het restaurant.  We hebben het erover hoe Washington in de afgelopen 30 jaar zo veranderd is.  Het is nu echt een wereldstad, toen wij hier kwamen wonen absoluut niet. 

Tony is een geboren en getogen Washingtonian en was dertig jaar geleden ook al werkzaam hier.  Hij vertelt dat de omzet toen $6 miljoen per jaar was, nu is het 30 miljoen!  Onvoorstelbaar, toch, voor een restaurant?  Maar het is hier dan ook altijd druk, maakt niet uit welk tijdstip het is.

Nadat B. wat geld uit de muur heeft getrokken bij de bank tegenover het Witte Huis lopen we naar het kerkje van de presidenten.  De knielkussens met de namen van de presidenten en de vele glas in lood ramen maken dit kerkje zeer de moeite van een bezoek waard.

Op het dak van het Witte Huis lopen Secret Service agenten en dat betekent meestal dat de president er is.  Op het internet heb ik inderdaad gezien dat hij vergaderingen in het Witte Huis heeft.  We mogen dan ook niet dicht bij de achterkant van het gebouw komen.  Dan maar foto's van verre, die wel het hele huis erop hebben.

Het Washington Monument is nu helemaal "versierd" met blauw doek alsof het heel grote stenen heeft.  Ik moet zeggen dat dat ook wel wat heeft.  Het is in ieder geval beter voor foto's dan kale steigers. 

Bij het Tweede Wereldoorlog Monument is het weer druk in de fontein.  Ik probeer me maar niet te ergeren aan de badende mensen, want ik vind het zo weinig respect voor de betekenis van dit monument tonen.  Maar ja, het is warm en het is water.  Aan de park rangers om dit te voorkomen, al heb ik de neiging iedereen eruit te jagen.

Het Vietnam Memorial blijft indrukwekkend in zijn soberheid.  Lincoln zit in zijn tempel in het op een na oudste monument in de stad.  De roestvrij stalen soldaten in het Koreaanse monument vereeuwigen de angst, die de soldaten in die jungle hebben moeten voelen.

 

Deze laatste brief naar huis van een soldaat is zo verdrietig

Aan de rand van het Tidal Basin staat het Martin Luther King Jr. Memorial.  Na de nodige foto's hier vraag ik weer of ze helemaal rond het Tidal Basin willen lopen of met het Franklin D. Roosevelt eindigen.  Het besluit is het laatste.  We hebben tenslotte dan uiteindelijk vandaag ook 16 kilometer gelopen!

Terug bij het Smithsonian metrostation laat ik nog even zien hoe ze meer geld op hun Smartrip kaart kunnen zetten.  Dan nemen we afscheid en gaan M. en B. nog even naar het Air and Space museum voor het sluit.  Ik spring in de trein naar Vienna, die net aankomt.

Daar komt Rick me van het station halen en we gaan verder met inpakken.  Saskia en Lawrence komen even thuis om Saskia's spullen in te pakken en vertrekken dan weer om te eten en naar de film te gaan. De tortelduifjes zullen elkaar drie weken niet zien, ik verwacht wat moeilijke dagen.

Rick haalt avondeten van Friends Kabob, ook voor Katja.  Die komt tegen achten aanrijden en dan is iedereen weer thuis.  Ik geloof nooit dat iets bijzonders ook echt gaat gebeuren tot we in het vliegtuig zitten, maar begin nu te denken dat het allemaal gaat gebeuren, die bijzondere reis naar Hawaii voor ons 25-jarig huwelijk waar Rick en ik het al vele jaren over hebben.

Foto's van vandaag staan hier

Inpakdag

Vandaag staat er letterlijk niets op het programma, behalve inpakken voor mij.  Ik heb morgen een rondleiding en weet dat ik daarna erg moe zal zijn, dus wil al zoveel mogelijk gedaan hebben.

Om te beginnen slapen we allemaal, behalve Rick, uit.  Rick gaat zelf ook wat later naar zijn werk en ik sta net op als hij afscheid komt nemen.  "The orb shines!" (De schijf schijnt) zegt hij enthousiast, doelend op de zon, en inderdaad kan het geen mooier weer zijn voor midden juni.

Het is zo'n andere lente dan vorig jaar geweest.  Veel koeler en ook met meer regen, al valt die hier altijd met heel veel in korte tijd.  Vandaag is het genieten van perfect weer, zonnig, warm en zonder al te veel luchtvochtigheid.  Mijn spieren zijn er meteen al blij mee.

Na mijn ontbijt en administratie afgewerkt te hebben, de aanvragen voor rondleidingen komen met regelmaat binnen op het moment, ga ik naar boven voor een uur op de elliptical trainer.  Ik ben helemaal in het David Baldacci boek, als zijn andere boeken net zo spannend zijn ben ik een fan!

Na een interval en nog wat langer om de tienduizend stappen vol te krijgen is het alweer lunchtijd. Maar eerst wil langs Whole Foods om een nieuw pakje JetZone te kopen.  Net als met Nederland is het tijdsverschil met Hawaii voor ons zes uur.  Hopelijk herinner ik me de pillen in te nemen.

Kai heeft in Duitsland genoten van bananennectar en wil kijken of die hier ook te verkrijgen is.  En jawel, hij vindt een fles van een Belgisch merk.  Het is echt wel zo dat vrijwel alles hier te krijgen is, behalve natuurlijk mijn favorieten, verse haring en Hollandse garnalen (grijze garnalen voor de Belgen).

Voor onze lunch gaan we naar Noodles & Company.  Ik ben bang na de vakantie mijn favoriet Garden Pesto Saute niet meer te vinden en bestel dat dus.  Net daarna zie ik dat dat gerecht kennelijk erg populair was, want de asperges erin hebben plaatsgemaakt voor gegrilde mais en het zal de hele zomer op het menu staan.  Kai neemt de Indonesian peanut saute, die alleen de pindasaus gemeen heeft met de Indonesische keuken.

We eten onze lunch op hun terrasje en met de mais is de Garden pesto saute net zo lekker.  We kunnen er niet over uit hoe lekker het weer is.  Ik kan merken dat Kai Duitsland mist, maar hopelijk vindt hij het ook weer leuk om hier te zijn. 

Thuis pak ik mijn tassen in voor zover dat gaat.  Saskia en Lawrence gaan naar het zwembad en even overweeg ik daar ook heen te gaan.  Maar geloof het of niet, het is me te koel!  Er staat wat wind en het is "maar" 27 graden.  Ik zoek de hangmat op en lees verder in mijn boek.  Een uur of drie later is dat dan ook uit.  Wat een thriller is Absolute Power!

Cosmo heeft intussen wel een wandeling verdiend, maar tot mijn verbazing is hij daarin niet geinteresseerd.  We zijn nauwelijks onze straat uit, als hij al terug wil keren.  Even later wordt duidelijk waarom. 

 

Nog maar weer een bloemenfoto

Onze buren hebben hun vuilnis vroeg buiten gezet en daarin vindt Cosmo iets wat hem zeer aantrekt.  Mijn droom van een perfect gehoorzame hond is allang vervlogen en in dit geval rent Cosmo dan ook vrolijk van mij weg.  Grrrr!!!

De belofte van een snoepje in zijn Kong lokt Cosmo weer naar binnen.  Hopelijk heeft hij niets schadelijks voor hem uit die vuilnis gegeten!  Het is echt een flinke deugniet soms!

Rick is inmiddels ook thuis en stelt voor naar Glory Days Grill te gaan voor het avondeten.  Daar krijgen we het laatste open tafeltje op het niet roken terras.  We bestellen drankjes en ik neem hier altijd de crabcake met zoete aardappelfrietjes en gestoomde groentes. 

Op een gegeven moment komt de serveerder langs en hoort Kai en mij Nederlands spreken.  Hij is oprecht verbaasd ons een andere taal te horen spreken en zegt dat hij absoluut niet had geweten dat ik buitenlands was, toen ik bestelde.  Altijd een leuk compliment, natuurlijk, de eerste jaren hier kreeg ik constant de vraag waar ik vandaan kwam, nu vrijwel nooit meer.

Van Nederlandse klanten krijg ik ook vaak het compliment dat ik na dertig jaar nog accentloos Nederlands spreek.  Ik denk dat ik in beide talen wel een licht accent heb, maar kennelijk alleen merkbaar als je er echt op let. 

Als Kai Duits spreekt, hoor ik ook geen accent, maar ik ben natuurlijk ook geen Duitse.  Zijn Nederlandse achtergrond helpt natuurlijk wel met het kunnen uitspreken van bepaalde klanken, die Rick onbekend zijn.   Blijft mijn interesse houden, die talen.

 

Het mannetje in de maan

Met moeite weerhoud ik me ervan een bakje met Kai's muesli (van het merk Koelln, overigens) als ontbijt te eten.  Het pak is nog gesloten en ik wil wachten tot hij ervan heeft gegeten, dus wie weet morgen.  In plaats daarvan lepel ik gauw een bakje yoghurt naar binnen.

Maandag hebben Sharon en ik afgesproken vandaag samen een gewichtenroutine te doen.  Tom moet werken, dus we zijn met zijn tweeen.  We doen tien oefeningen twee keer achter elkaar, telkens 40 secondes en dan 20 secondes rust.  Dan nemen we voorlopig afscheid, want ik zie Sharon waarschijnlijk pas weer half juli.

 

 

Soms is de natuur het mooiste schilderij

 

Na nog een uur cardio ga ik weer huiswaarts.  Kai en ik halen vandaag lunch van Manhattan Bagel. Kai besteedt het gros van de dag met muziek maken en Russisch leren.  Uitgepakt heeft hij nog niet dat komt morgen wel. Op weg naar het restaurant luisteren we ook weer naar Duits nieuws op de radio.  Dit wordt nog goed voor mijn Duits ook!

Saskia heeft om kwart over een een afspraak om haar Senior foto's te laten maken op school.  We kunnen daarvoor kiezen uit alleen de cap en gown en een jaarboekfoto of ook meerdere portretten met andere kleding aan.

Om te beginnen wilde Saskia de cap en gown en een ander ensemble, maar Laura had om tien uur een afspraak en is pas twee uur later aan de beurt en pas ver na enen klaar.  Daar heeft Saskia begrijpelijk geen zin in.  Dan maar alleen de cap en gown, zo weg van de foto's van dit bedrijf zijn we toch al nooit. 

 

Met Kai ging ik mee en nam zelf nog wat leuke foto's van hem in cap en gown.  Dat wilde ik met Saskia ook doen, maar eenmaal in de gymzaal van de school zie ik alleen maar verveelde tieners, geen andere ouders.  Saskia verklaart me ook voor gek om uren te gaan wachten.  Weg ben ik dus weer, want daar heb ik inderdaad geen zin in!  Saskia vindt de foto's uiteindelijk ook helemaal niet leuk, helaas.

 

Haar jaarboek foto

 

In plaats daarvan ga ik buiten op het deck wat correspondentie beantwoorden en het Alles Amerika forum checken.  Dit jaar ben ik daar alweer tien jaar lang moderator en mede-beheerster.  Het blijft een interessant forum, dus als je het nog niet kent "check it out".

Vanmiddag is het tijd om mijn haar en nagels weer netjes te krijgen.  Tenslotte gaan we straks 2,5 weken weg, voor ons een heel lange tijd.  Carmen doet bij Lofty Salon weer mijn kleur.  Het ziet er goed uit, maar ik blijf moeite hebben met Mona's prijzen. 

Het kost nota bene maar $5 minder dan als ik ook mijn haar door Mona laat knippen!  Carmen is een lief mens, maar pas een beginnende kapster.  Enfin, ik ben toch altijd wel erg tevreden, dus betaal maar zonder iets te zeggen.

Meteen aansluitend heb ik een afspraak bij Pro Nails 3 met Thu.  Vandaag weet ik welke kleur ik wil op mijn nagels.  Het wordt een mooie lichte lavendel kleur.  Thu vindt dezelfde kleur in Gelish en voor mijn teennagels.  Het ziet er na afloop lekker zomers uit.

 

Helaas is het de hele dag ook een echte fibro dag voor mij.  Ik kon nauwelijks blijven zitten bij de kapper en nagelsalon van de pijn, vooral aan de rechterkant.  Hopelijk gaat dat snel weer beter, want over een paar dagen moet ik meer dan tien uur in een vliegtuig zitten.

Rick brengt Thais eten mee voor ons avondeten.  Saskia moet werken en gaat daarna naar Lawrence.  Ik ben benieuwd hoe meer dan twee weken scheiding van hem gaat zijn voor haar.  Ze zijn zeer close.  Hopelijk zijn haar zus en broer en het prachtige Hawaii genoeg afleiding straks!

Regendag = shoppen!

Als Rick om acht uur gedag zegt om naar zijn werk te gaan, liggen de kinderen nog in diepe rust.  Ik besluit me ook nog een keer, of liever meerdere keren, om te draaien en nog wat meer te slapen.  Ik had vannacht enorme last van nekpijn en heb daar slecht door geslapen.  Er komt slecht weer aan vandaag, mijn lichaam speelt dus weer fijn voor barometer.

Tegen half tien hoor ik Kai bezig en sta dan ook gelijk maar op.  "We hebben niets voor het ontbijt", is het eerste uit Kai's mond.  Natuurlijk is dat wel het geval, meerdere soorten cereal, wafels, yoghurt en meer, maar dat is niet waar hij zin in heeft.

De logische vraag is dan waar hij wel zin in heeft.  Mijn voorstel om dan bij Panera ontbijt te gaan halen doet Kai gretig knikken.  Daar hebben ze ook lekkere koffie, dus ook prima voor mij.  Ik bestel de power sandwich, een meergranen boterham met ham, kaas en ei en een grote koffie. 

Kai heeft sausage gemist in Duitsland en bestelt daar een panini mee.  Ook heb ik met mijn Panera kaart een gratis zoet broodje verdiend en sinds ik geen zoetekauw ben, laat ik Kai die uitzoeken.  Het wordt een kersen Danish, volgens hem erg lekker.  Het is nog droog buiten, dus we ontbijten op het deck. 

Daarna moet ik van mezelf aan het sporten om mijn spieren los te krijgen.  Het wordt een uur interval op de elliptical boven, mijn Kindle en telefoon vermaken me.  Kai speelt in de basement weer eens op zijn drumstel en met zijn basgitaar.  Die geluiden heb ik ook gemist, merk ik.  Intussen is Saskia ook eindelijk op en we maken ons klaar om naar de mall te gaan.

Het regent inmiddels gestaag en volgens de radar blijft het dat voorlopig ook doen.  Kai vindt een Duits nieuws radiostation op zijn telefoon en zet dat in de van aan.  Het blijft me verbazen hoeveel ik er nog van versta na zoveel jaren.  Hoewel er ook Franse fragmenten voorbijkomen en daarbij hoef ik me niet eens in te spannen om ze te begrijpen.  Talen en het beheersen daarvan blijft fascinerend.

Het is flink druk bij de mall, want het is lunchtijd en het regent.  Toch vinden we vrij snel een parkeerplaats en kunnen met een brug als "dak" droog de mall inlopen.  Dan is het even zoeken naar Le Pain Quotidien.  We kunnen de ingang in de mall niet vinden en worden dan dus toch nog even nat, want we lopen vanuit buurwinkel L.L. Bean buitenom naar de ingang.

Hoe men de ingang van binnen af moet vinden is ons een raadsel.  Daarvoor moet je eerst door de schoenenafdeling van Bloomingdale's en er staan verder geen bordjes.  Het was in ieder geval de moeite waard om een paar druppels op ons te krijgen, want hun menu is zo lekker!

Het neemt dan ook even voor we besloten hebben wat we willen.  Ik kan het toch niet laten weer de zalm tartine te nemen.  Die is zo lekker!  Saskia neemt de minestrone en Kai de quiche lorraine.  We hebben intussen grote lol en het is ook weer zo leuk om de goede band tussen de twee kinderen te zien.

Na de lunch gaan we ons winkellijstje afwerken.  We gaan eerst de bovenverdieping van de mall aflopen en dan beneden.  Zo komen we langs alle zaken die we willen aandoen.  We beginnen bij Athleta, want ik wil graag nog een bikini van hen. 

Saskia vindt hun kleding ook leuk en vindt een topje.  Ze hebben voor mij echter alleen het topje van de bikini (het is de derde op de foto's, turquoise met blauw), die ik wil.  Even bellen naar de winkel in Reston en daar hebben ze het onderstuk er ook voor.  Rick werkt vandaag vlakbij die winkel en belooft na een sms-je dat broekje op te gaan halen.  Ik ben er heel blij mee, want die bikini zit super!

De volgende stop is de Microsoft Store.  Saskia heeft op de een of andere manier een heel dunne barst in het scherm van haar Surface gekregen.  Gelukkig kent Rick zijn pappenheimers zo langzamerhand en hij heeft de verzekering afgesloten dat zo'n apparaat om wat voor reden dan ook gratis vervangen kan worden.  Ook wel een heel goede verzekering van Microsoft moet ik zeggen, ik heb dezelfde voor mijn telefoon.

Het duurt even voor de medewerkster onze informatie heeft gevonden.  Saskia wist niet meer of alles op haar naam of Ricks naam stond of wanneer de tablet gekocht was en een bon hebben we ook niet mee.  Uiteindelijk komt het allemaal goed en Saskia krijgt een splinternieuwe Surface mee om tijdens de reis en in Hawaii te gebruiken.

Saskia is het afgelopen jaar weer genoeg aangekomen dat ze er nu gezond en heel goed uitziet.  Dat betekent wel dat al haar zomerkleding te klein is geworden.  Ze is ook al een tijdje helemaal dol op olifanten en bij Banana Republic vindt ze een zwart-witte korte broek met olifantjes erop.

Alleen is Banana Republic best een prijzige winkel en als de verkoopster mij 55% korting aanbiedt als ik me opgeef voor hun credit card klinkt mij dat als muziek in de oren.  We moeten hier uitkijken niet teveel credit cards van winkelketens te nemen, maar ik heb er op het moment geen en deze kan ik ook bij Athleta (langzaamaan mijn favoriete kledingzaak), Old Navy en Gap gebruiken.

 

De mall

Verreweg Saskia's favoriete kledingzaak op het moment is Urban Outfitters.  Daar slaagt ze zelfs zonder ook maar iets aan te proberen met drie korte broeken en vier topjes.  Het valt me overal op hoeveel maxi jurken en rokken er hangen.  Ook zie ik er veel vrouwen in lopen, jong en oud.  Duidelijk zijn ze in de mode hier op het moment.

Beneden is het eindelijk Kai's beurt.  Hij heeft in Duitsland schoenen gekocht, die nu al uit elkaar vallen.  Bij Van's kiest hij een nieuw paar bruine schoenen en een paar teenslippers, want met die dichte schoenen kan Kai toch niet op het strand in Hawaii gaan lopen!

De laatste winkel in de mall wordt PacSun.  Onze kinderen vinden het niet nodig dingen te passen!  Kai kiest twee paar zwarte jeans en een zwembroek zonder ze aan te proberen en Saskia's laatste aankoop is een zwart-wit gestreepte maxirok.

Met de schatten gaan we terug naar de van.  Ik heb inmiddels ook mijn tienduizend stappen ruimschoots bij elkaar, want dit winkelcentrum is groot!  Het is inmiddels praktisch weer droog.

In Vienna gaan we naar de Giant, die van Ahold is en daarom ook meer Europese produkten verkoopt.  Kai is namelijk op zoek naar muesli.  Dat is in Duitsland zijn favoriete ontbijt geworden.  Tot mijn verbazing is er hier geen muesli te bekennen, terwijl ik me toch kan herinneren dat jaren geleden hier gekocht te hebben. 

Sowieso hebben we weinig succes met de produkten op ons lijstje en we vertrekken met enkel een halve gallon 2% melk (halfvolle), ook daar is Kai in Duitsland aan gewend geraakt, want thuis drinken we altijd magere melk.

Saskia wil naar huis om naar Lawrence te kunnen gaan voor die moet werken.  We zetten haar af en gaan dan door naar Whole Foods.  Daar vindt Kai de jackpot aan muesli!  Zelfs de muesli met chocolade, die hij eergisteren nog als ontbijt had.  Met nog een pot speculoos ook heb ik een heel blije zoon.

Opeens zie ik hem voor de ijskast met alle (en Whole Foods heeft een enorm assortiment!) bieren staan.  Het ligt me op de tong om te zeggen dat hij dat nu wel weer zal missen hier in de VS als het opeens tot me doordringt dat Kai nu 21 is.  Hij is dat in Duitsland geworden en mag nu dus ook legaal bier kopen hier. 

 

Welk bier wil ik?

Dat plezier wil ik hem dan ook aandoen, dus Kai kiest Weihenstephaner wit bier van de oudste brouwerij ter wereld.  Ik stel voor dat hij die eerst gaat betalen met mijn kaart en ik daarna de andere boodschappen.  Dat vindt Kai echter niet nodig, dus het wordt later dat er om zijn "ID" zal worden gevraagd als hij persoonlijk een biertje bestelt.

Het is al een lange middag met veel winkels, maar we moeten ook nog langs Rite Aid.  Daar ligt Saskia's pil recept al klaar en ik heb er een lijstje af te werken, waaronder de zonnebrandsprays voor Hawaii.  Dat is altijd erg duur en ik ben dan ook blij te zien dat het twee halen, een de helft van de prijs betalen, is.  Dat scheelt een slok op een borrel!

Aan Kai merk ik niets van jet lag en hij zegt daar ook geen last van te hebben.  Nu las ik laatst ook een interview met een man, die in deze omgeving woont en naar verluid de meest bereisde man ter wereld is.  Op de vraag "hoe voorkom je jet lag?" antwoordde hij: "reis in westelijke richting".  Het is moeilijker om nachten over te slaan e.d. in oostelijke richting.

Rick heeft ook eindelijk zijn auto weer terug, na allerlei reparaties, en is, zodra hij thuiskomt, bezig met zijn voorbereidingen voor Hawaii, waaronder zijn nieuwe onderwaterbehuizing voor zijn Canon 60D, die enorm groot is!  Ik vind het fijner om kleinere toestellen mee te nemen tijdens het snorkelen en ik ben benieuwd hoe Rick deze gaat vinden.  Hopelijk gaat hij er onvoorstelbaar mooie foto's mee maken.

 

Alles was weer heel nat vandaag, maar de rest van de week ziet er goed uit

Vanavond wordt het een pizza avond en we bestellen van Zpizza.  Kai wilde een pizza met salami erop.  Als die aankomt ziet die salami er toch wel heel vreemd uit.  Kai zegt dat hij denkt dat het ansjovis is.  Aangezien zowel hij als Rick daarvan gruwelen probeer ik het uit.  Ja, hoor, absoluut ansjovis.

Die smaak krijg je ook niet weg, zelfs als je de stukjes vis eraf peutert, dus er wordt een nieuwe pizza gebracht.  Niet alleen krijgen we die vanzelfsprekend gratis, maar bij onze volgende bestelling krijgen we ook een gratis pizza.  Kijk, dat is hoe je klanten houdt, natuurlijk. 

Leuke tv vanavond, eerst America's Got Talent en dan de finale van The Voice, natuurlijk gebaseerd op The Voice Holland.   Mogelijk wint dit seizoen dezelfde coach voor de derde keer.  Blake Shelton is een country music artiest en de meeste van de zangers en zangeressen in zijn team ook.  Zegt toch wel wat dat zo'n typisch Amerikaans genre telkens zo ver komt.

Kai is weer thuis!

De zomer is hier nu helemaal gearriveerd en iedere ochtend is het warm genoeg om buiten te ontbijten.  Dat doe ik dan ook met koffie, twee bosbessen wafels uit de toaster en mijn email.

De zomervakantie in Nederland en Belgie komt ook duidelijk dichterbij, want ik word overspoeld met aanvragen voor rondleidingen.  Helaas heb ik ook een aantal mensen teleur moeten stellen, omdat wij zelf op de door hun aangevraagde dag op reis zullen zijn.  In de afgelopen paar dagen heb ik maar liefst zes aanvragen voor juli gekregen.  Het loopt dus goed!

Vanochtend wordt alweer mijn laatste personal training sessie voor we op vakantie gaan!  Sharon is weer een strenge trainer en ik druk maar liefst 20 pond dumbbells op.  Ik ben verbaasd dat het me lukt, geen wonder dat ik een krat wijn met een hand kan dragen.

Na afloop van het uur training doe ik nog veertig minuten cardio.  Dan is het wel weer genoeg geweest deze maandag.  Ik neem thuis Cosmo mee voor zijn wandeling, maar die duurt niet lang.  Het is te warm voor hem en vandaag ook erg vochtig.  Af en toe komen er wolken overdrijven waaruit een paar grote druppels regen vallen en daarna is het weer zonnig.

Eigenlijk zou ik gaan lunchen met Karin voor we beiden op vakantie gaan, maar zij had een plotselinge kiespijn en kon rond lunchtijd bij de tandarts terecht.  In plaats van lunchen ga ik later vanmiddag bij haar op bezoek.

Mijn keuze Ik heb alweer zin in de garden pesto saute van Noodles & Company.  Omdat ik die online heb staan hoef ik maar twee keer te klikken en hij wordt voor me klaargemaakt.  Ik hoop dat dit gerecht nog een tijdje op hun menu blijft staan, want het is werkelijk verrukkelijk.

De tijd gaat vandaag ook maar erg langzaam, want ik tel de uren tot we Kai van het vliegveld kunnen gaan halen.  Eerst vouw ik (voor mijn gevoel) wel vijftig handdoeken op, die ik in de wasmand in Saskia's badkamer vond dit weekend.  Dan ga ik op het deck in mijn David Baldacci boek lezen.  Het is zijn eerste boek, trouwens, Absolute Power, en het leest lekker weg. 

Om half vier belt Karin dat ze weer goed en wel thuis is en ik rijd daarheen.  We drinken een wijntje buiten op hun deck en kletsen gezellig bij.  Intussen sms-t Rick dat Kai in Charlotte geland is.  Karin en ik hebben elkaar zoveel te vertellen dat ik pas om kwart over vijf afscheid neem.

Rick is al thuis en Saskia gaat ook mee om Kai op te halen.  Eerst gaan we in het Reston Town Center bij Clyde's avondeten eten.  We parkeren bij Ricks werk en krijgen een tafeltje op hun leuke grote terras en met dit lekker warme weer is het fijn buiten vertoeven in plaats van in de koude airco.

 

We zagen een hele familie konijn bij de parkeerplaats

Clyde's is van dezelfde keten als de Old Ebbitt Grill, maar ieder restaurant van deze keten heeft een paar dezelfde gerechten, maar verder een ander menu.  Ik bestel de gegrilde zalm met asperges en rode quinoa, die voortreffelijk is bereid.  Rick neemt de steak frites.  Saskia heeft thuis al gegeten.

Na het eten rijden we naar Dulles Airport waar we denken precies op tijd aan te komen.  Alleen hebben we niet gecheckt of Kai's vlucht vertraging had en prompt is dat natuurlijk het geval.  Gelukkig maar een half uurtje en dan zien we opeens Kai aan komen lopen.

 

Hij is er weer!

 

 

De befaamde terminal van Dulles ontworpen door Eero Saarinen (die ook de St. Louis Arch ontwierp)

Wat een fijn weerzien is dat!  Ik heb ook nog nooit zo'n knuffel van mijn zoon gehad, geloof ik!  Als de bagage er eenmaal is, gaan we huiswaarts.  Daar pakt Kai zijn cadeautjes uit.  Helaas is een Orval bierglas uit Belgie voor Rick in zijn tas gesneuveld, maar verder is alles heel en erg leuk. 

Voor mij heeft Kai een eendje voor mijn verzameling uit Italie en een doek met "goede wijn maakt goed bloed" in het Italiaans erop.  Heel attent van Kai dat hij zich mijn eendenverzameling herinnert.  Mijn liefde voor wijn is wat algemener bekend, ha ha.

Laat maakt Kai het zeker niet, want voor hem voelt het natuurlijk zes uur later.  Hopelijk komt hij gauw over die jet lag heen, want zaterdag komen er nog eens zes uur bij.

Een prachtige rondleiding en Vaderdag

Zaterdag

Voor ons doen vroeg op een weekendmorgen staan we op.  Voor de tweede week achtereen heb ik een zaterdag rondleiding.  We halen ontbijt bij Starbucks en daar is het druk en duurt het langer dan gewoonlijk.  Bovendien maken ze mijn ijs Americano niet zoals ik heb gevraagd en staan erop het over te doen, terwijl ik best eens met vanille smaak en zonder melk wil drinken.

Rick vindt mij duidelijk overdreven nerveus, maar ik ben graag vroeg voor een afspraak en niet precies op tijd.  Gelukkig ben ik dat laatste wel, maar F. en N. zitten al op me te wachten.  We maken kennis en ik vertel zoals altijd over de vroege geschiedenis van de stad.

N. en F. hebben hier twee volle dagen, maar hebben al gezien dat er veel meer te doen valt.  Hopelijk kunnen ze nog een keer terugkomen.  Het valt me keer op keer op hoeveel bekender steden als New York, Boston en Chicago in Nederland zijn dan Washington, terwijl het aantal toeristen hier zelfs sinds ik met de rondleidingen begon twee jaar geleden enorm is toegenomen.

Het is grappig hoe er vaak meteen een klik is en dat is vandaag ook zo.  N. en F. komen uit het gedeelte van Nederland waar ik ook vandaan kom en zijn gezellige en praatgrage mensen.  Dat maakt de dag voor mij al meteen leuk.  Het is ook gelukkig nog niet voorgekomen dat dit niet het geval was, hoor, daar niet van.  Een rondleiding waar ik blij ben dat hij is afgelopen moet nog gebeuren.

We lopen langs de Smithsonian musea, twee waarvan in de top drie van drukst bezochte musea ter wereld staan, naar het Capitool.  F. en N. hebben daar gisteren al een rondleiding binnen gedaan en ik geef ze nog wat informatie over de buitenkant van het gebouw. 

Het is schitterend weer vandaag, lage luchtvochtigheid en maar tegen de dertig graden.  Voor Nederlanders is dat natuurlijk een enorm warme dag, zoals F. en N. ook zeggen, voor ons is het een lekkere late lentedag.  De lucht is daardoor ook staalblauw wat foto's met het witte Capitool prachtig maakt.

Na de nodige foto's lopen we door naar de Library of Congress.  Dit gebouw verveelt nooit, hoe vaak ik er ook al in ben geweest.  Altijd zijn er weer nieuwe spreuken op de muren te ontdekken en vandaag vind ik eindelijk het Maagd sterrenbeeld in de vloer.  Of liever, eerder liepen we niet aan deze kant van de zaal.

We bekijken de twee vijftiende eeuwse bijbels (Mainz en Gutenberg) nog even en verlaten het pand dan weer.  Het Supreme Court, hooggerechtshof van de Verenigde Staten, ligt naast de bibliotheek.  Op het moment staat het gebouw in de steigers, maar een doek daaroverheen laat zien hoe het er gewoonlijk uitziet.  Ik vertel hoe deze rechtbank ongeveer werkt en dan lopen we verder voor langs het Capitool.

Wat een andere rondleiding is dit weer dan die van maandag.  Toen hielden we angstig de wolken in de gaten in afwachting van zwaar weer.  Vandaag is er letterlijk geen wolkje aan de lucht.  We bekijken de voorpagina's van kranten uit alle 50 staten bij het Newseum  en lopen dan naar Chinatown.

 F. en N. komen net uit New York en de Chinatown hier is niets daarbij vergeleken.  Er zijn namelijk vrijwel geen Chinezen meer.  De winkelborden hebben de naam in het Chinees, er zijn nog een paar Chinese restaurants en de grote Chinese boog, naar verluid zelfs de grootste ter wereld.  Tegenwoordig is het een bruisende buurt met veel winkels en restaurants en het Verizon Center.

Langs het Ford's Theatre waar Lincoln werd vermoord en het hoofdkwartier van de FBI lopen we richting Witte Huis.  Voor de lunch hebben we nog even tijd om het kerkje van de presidenten te bezoeken.  We zien hier ook een Amerikaanse familie foto's nemen in pak en nette jurken.  Volgens N. typisch Amerikaans, zoals zij zich dat voorstelt, en ik ben het met haar eens, allemaal een beetje stijf en formeel.

Precies op tijd voor onze reservering komen we bij de Old Ebbitt Grill aan.  We krijgen dan ook meteen een tafeltje.  Nadeel van in het weekend hier lunchen is dat we een brunch menu krijgen.  Veel zware gerechten met ei erin en een aantal van de lekkerste gerechten van het gewone menu staan er niet op.

Hopend dat ik de ravioli van maandag nog eens kan bestellen, vraag ik of dat mogelijk is, maar dat is niet het geval.   Dan is mijn keuze tussen de linzenburger en de French dip sandwich.  Om de een of andere reden heb ik geen zin in linzen, dus wordt het de French dip.

F.  bestelt die ook en N. de Senator sandwich met kalkoen en ham.  Die French dip is erg lekker al blijft het vlees tussen je tanden steken.  De bedoeling is om de baguette met rosbief en kaas in de bouillon, die erbij geserveerd wordt, te dopen.  Dat is erg lekker, maar waarom het "French" heet zal ik nooit begrijpen.  Ik heb zoiets nog nooit op een Frans menu gezien, of het moet de baguette zijn.

Na een lekkere lunch en even rust voor de voeten zijn we klaar om verder te gaan.  We bekijken de voorkant van het Witte Huis, waar het een drukte van jewelste is.  Ik zie een Secret Service agent in de tuin staan en weet dan dat de familie ook thuis is.  Het zijn van die kleine seintjes, die je na langere tijd langskomen opmerkt.

We mogen ook inderdaad niet dicht bij de achterkant van het huis komen.  Waarschijnlijk vertrekt de president binnenkort ergens heen daarvandaan.  Iedere keer hier vraag ik me af hoe het voor de kinderen is om daar te wonen.  Het is echt een gouden kooi.

Hun huis wordt door allerlei toeristen bekeken en zij kunnen niets spontaan doen.  Die kinderen kunnen niet zomaar even hun hond in de enorme tuin uitlaten.  Dan moet de Secret Service eerst het publiek ver van het hek leiden, zoals vandaag.  We maken foto's van verre en lopen dan door.

Tijd voor de monumenten, die stuk voor stuk weer indruk maken.  Het Washington Monument ziet er nu bijna helemaal uit alsof de steigers enorme stenen zijn.  Bij het Tweede Wereldoorlog Monument staan allerlei bordjes dat er niet pootje gebaad mag worden in de fonteinen.  Duidelijk luisteren veel toeristen daar niet naar, want veel voeten vinden er verkoeling.

Wij lopen door en maken een paar foto's met een reflectie van het Lincoln Memorial in de Reflecting Pool.  Niet de beste, want het waait wat.   Bij het Vietnam Veterans Memorial zien we weer een groep veteranen van de Honor Flight. 

Als ik over dit monument vertel zeg ik altijd dat er hier regelmatig veteranen zijn, die moeten huilen.  Vandaag zien we zo iemand, die door zijn kleinzoon (denk ik) wordt getroost.  Ik moet toegeven dat ik iedere keer als ik zo'n volwassen oudere man zie huilen ook altijd even flink moet slikken. 

Bij het Lincoln Memorial is het een drukte van jewelste.  We banen ons een weg door de vele toeristen, die op de trappen uitrusten.  Na het bezichtigen van de binnenkant van het monument lopen we er nog omheen, wat niet veel mensen doen.  Ik wijs ze waar Arlington Cemetery is en het Iwo Jima Memorial (we kunnen dat niet zien, maar het ligt naast het Nederlandse carillon).

De volgende stop is Korea en hier zien we weer een groep veteranen.  Ik kan heel goed begrijpen waarom deze monumenten belangrijk zijn voor de veteranen.  Zij hebben in de, zoals een Korea veteraan het vorig jaar tegen ons verwoordde, hel gevochten en hun heldendaden, hoe de oorlog ook af is gelopen, worden hier geeerd. 

Wij lopen verder naar het Martin Luther King Jr. Memorial.  Daar vertelt een Park Ranger dat men nog steeds niet weet wanneer de controversiele spreuk van "I was a Drum Major..." weggehaald zal worden, maar dat gaat in ieder geval gebeuren.  Ik zorg er dus voor dat F. en N. er een foto van nemen, want die spreuk zal er een volgende keer niet meer zijn.

Omdat zij vanmiddag ook nog naar het Air and Space Museum willen, lopen we niet helemaal rond het Tidal Basin.  Ik vertel over het Jefferson Memorial met zicht daarop vanaf het Martin Luther King Memorial.  Dan lopen we naar het laatste monument van vandaag, dat voor Franklin D. Roosevelt.

Dit bestaat uit vier kamers, iedere kamer heeft zijn eigen karakter afhankelijk van de economie of Franklin's persoonlijke leven.  N. en F. zeggen dit het meest indrukwekkende of mooiste monument te vinden en daar ben ik het gedeeltelijk mee eens.  Het is zeker het monument met de meeste symboliek, maar de oorlogsmonumenten vind ik persoonlijk indrukwekkender.

Wij lopen terug naar het Smithsonian metro station.  Daar nemen we afscheid en lopen zij door naar het Air and Space Museum. Rick is al onderweg om me op te halen, dus ik hoef maar een minuut of tien te wachten voor ik in zijn auto (of althans, nog steeds, leenauto) kan stappen.

Voor vaderdag geef ik Rick een nieuw snorkel/duik masker.  Dat kan ik natuurlijk niet voor hem uitzoeken, dus we gaan samen naar The Dive Shop, die vlakbij ons huis is.  Rick vindt al gauw het masker dat hij wil en we kopen ook wat nieuwe tassen voor onze snorkelspullen, want de oude ritsen zijn helemaal verroest. 

We proberen Saskia mee te krijgen voor het avondeten, maar zij is druk met vrienden.  We besluiten te gaan kijken of we een tafeltje op het terras van Sweetwater Tavern kunnen krijgen.  Het is nog vroeg, dus wie weet.  En inderdaad, onze "beeper" gaat al na een minuut of tien af.

Tot mijn enorme vreugde staat vandaag de Yucatan garnalencocktail op hun menu.  Ik weet meteen wat mijn bestelling gaat zijn, want die bestel ik altijd bij Coastal Flats, een ander restaurant in deze keten.  Deze "cocktail" is groot genoeg voor een maaltijd en ik bestel er zoete aardappel frietjes bij, omdat Rick denkt dat die cocktail te weinig is.  Ik kan echter maar een paar van die frietjes op.

Rick heeft een fajita met biefstuk en kip en dat is ook veel te veel voor hem.  Het smaakt allemaal echter heel erg goed en zo lekker in het zonnetje buiten zitten is ook helemaal niet verkeerd.  We genieten daar nog even wat langer van en vragen dan de rekening. 

Thuis treffen we Saskia en een hele groep vrienden aan, waaronder buurjongen Cameron, die vrijdag zijn graduation van high school had.  We kennen een heel aantal kinderen in de buurt, die net een jaar ouder zijn dan Saskia en gisteren "graduated" zijn.  Al die kinderen kennen we al van heel jong af aan en nu gaan ze al naar college.  Waar blijft de tijd toch?

Zondag

Rick wil voor zijn vaderdag ontbijt van Starbucks, dus gaan we dat na lekker uitgeslapen te hebben halen.  Het is alweer heerlijk weer en op het deck nuttigen we onze lekkernijen.

Zin om echt te sporten heb ik vandaag niet.  Ik bel Mary Ellen om te kijken of zij tijd heeft voor een wandeling, maar haar zoon had ook zijn high school graduation en ze heeft veel familie op bezoek.  Dan lijn ik Cosmo maar aan en ga alleen met hem een lange wandeling door de buurt maken.

Rick plant intussen zijn pompoenen in de tuin.  Die bloeien al en hopelijk krijgen we er dit jaar mooie grote vruchten aan.  Vorige jaren aten de vogels en eekhoorns ze op voor de pompoenen de kans kregen te rijpen.

Voor zijn vaderdag lunch wil Rick graag bij Panera gaan eten.  Daar zijn we niet de enigen in, maar we vinden nog een tafeltje.  Ik kan het weer niet laten de boerenkool met bonensoep en een tonijnsalade sandwich op tomaat-basilicum brood te bestellen.  Dit is zo'n restaurant waar ik bijna altijd hetzelfde bestel.

Thuis ontspannen we een paar uurtjes en lezen op het deck.  Ik ben in het eerste boek van David Baldacci begonnen, eens kijken of die populaire lokale schrijver iets voor mij is.  Zo ja, dan heb ik nog een heel oeuvre te lezen, zag ik.

 

De bijen zijn ook heel blij met onze tuin

Rick zou Rick niet zijn als hij niet ook graag een film zou willen gaan kijken tijdens zijn vaderdag.  Zijn keuze valt op "This is the End".  Online zie ik dat die ontzettend slechte recensies krijgt, maar ja, het is Ricks dag dus ik ga gezellig mee.

Nou, ik moet zeggen dat die slechte recensies niets teveel zeiden!  Ik houd het iets langer dan een uur vol, regelmatig maar naar mijn knieen kijkend in plaats van het gore op het scherm.  Op een gegeven moment wordt het nog erger en fluistert Rick me toe dat ik wel een drankje kan gaan drinken bij T.G.I. Friday's, want hij ziet ook wel dat dit niets voor mij is.

Even denk ik nog verder de lieve vrouw te zijn en Rick gezelschap te houden, maar als ik misselijk word van wat zich op het scherm afspeelt neem ik zijn aanbod toch maar aan.  Aan de bar bij T.G.I.Friday's bestel ik een Corona Light en heb die bijna op als Rick naar buiten komt.  Hij geeft toe dat ik het einde van de film helemaal bizar zou hebben gevonden.  In ieder geval heeft Rick hem wel leuk gevonden en het grootste gedeelte niet alleen hoeven zien.  Leer mij mannen kennen!

Helaas voelt Saskia zich misselijk en dat is geen goede combinatie met een restaurant.  Voor het eerst in lange tijd gaan Rick en ik dus samen zijn vaderdagsmaal eten.  Rick heeft hiervoor Chef Geoff's uitgekozen, want die hebben een goede selectie Belgisch bier.

Het restaurant is gezellig en hun menu interessant.  We bestellen om te beginnen gevulde eieren en garnalen en varkenshaas dumplings, beiden licht en lekker.  De special voor vandaag is soft shell crab met een lichte salade van waterkers en tomaat, ik hoef al niet meer de rest van het menu te bekijken.

Rick bestelt wat hij denkt een biefstuk en die komt wel heel doorgebakken en er wit uitziend.  Het blijkt om varkenshaas te gaan, die ze een biefstuk naam (Porterhouse) hebben gegeven.  Een misverstand, dus, dat zeer netjes wordt opgelost door de manager en Rick geniet alsnog van een perfect bereide steak.

Alle drie de kinderen zijn vaderdag vandaag ook niet vergeten.  Katja schreef een heel lief berichtje op Facebook en belde vanmiddag.  Zij had een moeilijke nacht met haar rescue squad, want ze hadden een hartstilstand van een man en konden hem niet doen herleven.  Deze man was ook vader, dus het trof Katja nog eens extra.  Ik vind het echt heel knap dat zij dit werk kan doen!

Kai beleefde vandaag zijn laatste dag in Duitsland.  Morgenavond komt hij thuis.  Onvoorstelbaar hoe snel die maanden zijn gegaan!  Het lijkt wel gisteren dat ik het toch niet droog kon houden toen hij vertrok! Kai praat met ons beiden via Skype.  Hij zal het daar enorm missen, maar zal ook blij zijn ons weer te zien.

Saskia voelt zich schuldig dat ze zich niet lekker genoeg voelde om mee uit eten te gaan.  Ze heeft wel een erg leuke kaart en een Starbucks cadeaubon voor Rick.  Die is dol op Starbucks, een goede keuze, dus.  Al met al denk ik dat Rick van zijn vaderdag heeft genoten.

Vrijdag alweer!

Eigenlijk zou ik naar Sharons klas van negen uur moeten gaan van mezelf.  Maar ik lig nog zo lekker en ik vind die klas (net als Sharon zelf overigens) altijd maar erg saai en dan duurt het uur zo lang.  Ik besluit dus lekker de tijd te nemen en hier thuis iets aan gewichten te doen.

Snickers en Flapjack weten mijn bed te vinden zodra ik eruit ben!

 

Het weer zou niet anders kunnen zijn dan gisteren!  Weg zijn de vochtigheid en de donkere wolken en zwaar weer.  Ervoor in de plaats is een lekker warme zon en temperaturen van rond de 25 graden.  Een dag om zoveel mogelijk buiten te zijn, dus.

Maar eerst krijg ik van Trudie op Facebook de tip dat je bij Walgreens tot en met morgen een gratis 8X10 fotocollage kan maken.  Misschien is dit ook een goede tip voor het geval er hier mensen meelezen, die in de VS wonen. 

Zoiets laat ik natuurlijk niet voorbij gaan en maak een leuke collage van foto's van Katja's graduation voor haar.  Dan zie ik dat er ook nog een coupon is voor 30% korting en deze collages kosten al bijna niets.  Daarvoor maak ik er een van de Outer Banks, als herinnering voor Rick voor vaderdag.  Er zitten hier een aantal Walgreens in de buurt en ik kan ze vanmiddag bij die in Vienna afhalen.

Tijd om die gewichtenroutine te gaan doen.  Ik spit een aantal Fitness tijdschriften door en vind een leuke met de grote bal en een medicijn bal.  Beiden hebben wij voorradig en al kijkend naar een aflevering van Four Weddings doe ik twintig minuten lang krachtoefeningen.

Daarna verplaats ik me naar boven voor een geplande vijftig minuten op de elliptical.  Na twintig minuten gaat echter de telefoon.  Het is de Walgreens, hun fotoprinter is net stukgegaan en ze denken die niet voor maandag gemaakt te hebben.  Ik vraag of ik de foto's dan bij het andere filiaal op kan halen.  Dat kan wel, maar daarvoor moet ik de online chat vertegenwoordigers' hulp inroepen.

Prima, ik onderbreek mijn sporten even om dat te gaan doen.  Ik word keurig geholpen in de chat en kan volgens de vertegenwoordigster de foto's over een uur bij het filiaal in Fairfax ophalen.  Goede service is dit zo!

Net als ik weer een kwartiertje op de elliptical sta krijg ik een huilende Saskia aan de telefoon.  Ze dacht dat ze haar scheikunde examen heel goed gedaan had en wel een 90% zou hebben, maar de lerares heeft ze meteen nagekeken en Saskia bleek maar 66% goed te hebben.  Dat was natuurlijk een nare schok voor haar.

Deze AP scheikunde staat bekend als een van de moeilijkste en Saskia heeft er de rest van het jaar goede cijfers voor gehaald.  Gelukkig staat ze dus ondanks dit lage cijfer nog ruim voldoende voor haar jaarcijfer.  Maar ze had hier hard voor gestudeerd en ik kan me voorstellen dat het vooral als je denkt het goed gemaakt te hebben dubbelhard aankomt.

Laura komt met Saskia mee naar huis en weet haar goed op te beuren.  Ze zegt ook het belangrijkste: het is voorbij!  Nog een dag met finals en dan is het eindelijk zomervakantie!

Met al die afleiding besluit ik het bij de 35 minuten cardio te houden vandaag.  Ik ga wat boodschappen halen bij Whole Foods en omdat het inmiddels ook ruim lunchtijd is, trakteer ik mezelf op een van hun lekker sushi rollen. 

Na die in het cafetaria op te hebben gepeuzeld, rijd ik naar de Walgreens om de fotocollages op te halen.  Daar blijkt dat er iets mis is gegaan en ze wel de bestelling kunnen zien, maar de foto's zitten er niet bij.  Ik moet ze thuis opnieuw bestellen en doe dat dan ook maar meteen.

Omdat ik een uur moet wachten voor de foto's klaar zijn, besluit ik lekker buiten te gaan lezen.  Saskia en Laura liggen in de hangmat lui te zijn.  Dan blijf ik maar op het deck zitten.  Ik kan het ook niet laten "ons" cardinaaltje, die weer in dezelfde boom komt zitten, te fotograferen.  Altijd probeer ik de perfecte foto van hem te krijgen, wie weet zit die er dit keer bij.

Bij de Walgreens begroet de vriendelijke man bij het Photo Center me al zodra ik de deur binnenloop met dat de foto's nu wel gelukt zijn.  Ze zien er ook erg leuk uit en ik ga naar de overkant om bij Michaels lijstjes ervoor te kopen.   Thuis lijst ik ze in en ik ben blij met het resultaat.

Met al dit gedoe om de foto's heeft Cosmo nog geen goede wandeling gehad.  Het is zulk heerlijk weer en koel genoeg voor hem.  We lopen een heel stuk door de buurt.  Het is allemaal zo groen overal!  Helaas zijn de meeste bloemen nu wel uitgebloeid.  Alleen de planten, die heel goed tegen de warmte kunnen, bloeien nu nog.

Rick vraagt of ik zin heb in een "date night" etentje.  Natuurlijk is dat het geval!  Hij heeft een tafeltje geboekt op het gezellige terras van de Lebanese Taverna.  We delen een bakje warme olijven als voorafje en ik neem de kibbeh nayeh (rauwe lam met knoflooksaus) en een heel lekkere salade van geroosterde bloemkool, kikkererwten en yoghurt. Ricks shawarma ziet er ook goed uit.

En zo begint alweer een weekend!  De afgelopen week is weer voorbij gevlogen en opeens is het nog maar een week voor ons vertrek naar Hawaii, een reis waar we al jaren naar uitkijken.  Die week zal ook voorbij vliegen, we komen tijd tekort!

Wild weer!

Rick vertrekt al heel vroeg naar Baltimore.  Iets waar ik niet blij mee ben vanwege de weersvoorspellingen van maar liefst twee rondes zwaar weer.  Maar ja, het werk roept natuurlijk.

Saskia is ook al naar school voor haar final en als ik om half negen opsta is het zo donker in onze kamer dat het wel nacht lijkt.  Het is een heel vreemde bewolking waar ik gauw een foto van neem.  Het is nog droog, dus ik laat gauw een nerveuze Cosmo uit, hij heeft de eerste donder al gehoord.

Zodra we binnenstappen gaan de hemelsluizen open.  Mijn hemel wat kan het hier toch regenen!  Onze Mickey regenmeter op het deck laat na afloop een centimeter regen zien en dat binnen de vijf minuten, want net zo plotseling als de bui begon is hij ook weer afgelopen.

 

Net als ik mijn gepocheerde eieren en koffie opheb en aan mijn uur op de elliptical wil beginnen, sms-t Saskia of ik haar Anatomie boek op kan zoeken.  Dat moet vandaag ingeleverd worden, anders moeten we ervoor betalen. Gelukkig vind ik het meteen en breng het gauw even naar de school.

 

Nu heb ik alleen geen tijd meer om een uur te sporten.  Dan maar vijftig minuten en zo hard mogelijk.  Ik stel de elliptical trainer in voor een interval en lees intussen wat de tijd snel doet gaan.  Ik moet me ervan weerhouden al te beginnen in de nieuwe Inferno van Dan Brown.  Die hebben Katja en ik al aangeschaft voor de Kindle, maar mag ik van mezelf pas tijdens de vakantie lezen.

 

Om elf uur heb ik met Claudia afgesproken te gaan wandelen met de honden.  We lieten het nog even van het weer afhangen, maar het is droog en dat lijkt voorlopig ook zo te blijven.  Ranger en Cosmo zijn aandoenlijk blij elkaar weer te zien!

 

Claudia's bedrijfje is bijles geven in wiskunde, natuurkunde en scheikunde.  Ze heeft nog een student, dus ik wacht even terwijl de honden spelen.  Ik moet zeggen dat ik het heel knap vind hoe Claudia zich na haar scheiding helemaal heeft hervonden en nu zo succesvol is dat ze haar bedrijf zelfs via Skype nationaal wil gaan maken.

 



We lopen door het mooie groene Nottoway Park waar ik alweer een tijd niet ben geweest.  Van daaruit gaan we door Claudia's buurt waar wij voor we dit huis kochten ook woonden. 

Het is altijd weer grappig ons oude huis tegenover Claudia te zien.  Ik vond dat ook een heel fijn (rijtjes)huis vlak tegenover de metro, maar het had maar drie slaapkamers en Kai en Katja deelden dus een kamer.  Rick wilde allang naar een vrijstaand huis verhuizen, maar ik wilde de kinderen in dit schooldistrict houden en dicht bij de metro wonen.

We hadden enorm geluk dat destijds deze straat gebouwd zou worden, nog geen kilometer van dat huis.  Wij waren dan ook de eerste kopers van een van de tien huizen hier, zelfs nog voor de aannemer officieel toestemming had hier te gaan bouwen.

Het valt me op dat er nu heel wat huizen te huur staan in deze mooie buurt.  Nu kunnen voor deze huizen flinke verhuurprijzen worden gevraagd.  Veertien jaar geleden hadden wij ook kunnen verhuren, maar we wisten na het verhuren van ons allereerste huisje al dat dat niets voor ons is. 

Claudia en ik hebben elkaar natuurlijk van alles te vertellen.  Haar dochters zijn dezelfde leeftijd als onze dochters en waren vroeger ook vriendinnetjes van elkaar.  Zo hebben we natuurlijk ook een gezamenlijk verleden en al zie ik Claudia niet zo vaak, zij is toch mijn oudste vriendin hier.  Volgend jaar zijn we twintig jaar bevriend.

Omdat ik een afspraak met de loodgieter heb en tussen 12 en 4 thuis moet zijn daarvoor, haast ik me na de wandeling terug.  Maar goed ook, want een paar minuten later belt Able Plumbing dat de loodgieter onderweg is. 

Tien minuten later belt dezelfde aardige loodgieter als vorige week aan.  Hij grapt dat hij hier wel een abonnement kan nemen.  Ik laat hem de lekkende wc hier op de midden verdieping zien en hij vindt het probleem onmiddellijk.  Gelukkig is het eenvoudig, enkele schroeven zijn verroest en een rubber iets moet vervangen worden.  Een half uurtje later is alles weer gemaakt.

Gauw maak ik lunch voor mezelf, die ik buiten op het deck opeet.  Het is opeens weer lekker zonnig weer en ik besluit daar volop van te gaan genieten, wetend dat er later vanmiddag meer zwaar weer wordt verwacht. 

Al lezend houd ik ook de radar in de gaten en het is wel duidelijk dat er een flink onweer onze kant opkomt.  Het rommelt al een tijdje en net na vieren wordt de lucht opeens paars.  Er wordt een tornado waarschuwing afgegeven, maar het onweer komt hier zo snel voorbij dat we niet eens tijd hebben te schuilen. 

Het zwaarste weer trekt, zoals gewoonlijk, om ons heen.  Het moet wel iets met onze locatie te maken hebben, want dat gebeurt zo vaak.  Ditzelfde onweer veroorzaakte ten westen van ons wel een tornado.

Saskia moet vanavond werken, maar ze heeft morgen twee examens, die zwaar meetellen voor haar eindejaarscijfer.  Ze is half in paniek, want ze kan geen vervanging vinden en heeft de tijd en slaap nodig om het goed te doen morgen. 

Tijd om als ouder op te treden, want Saskia's schoolwerk gaat nu echt voor.  Die manager heeft allemaal high school studenten als werknemers en kan dan toch wel verwachten dat ze tijdens de finals weken niet tot sluitingstijd mogen werken. Ik bel dus op om te zeggen dat Saskia niet mag werken van ons. 

Helaas is de manager zelf niet aanwezig en sms-t zij Saskia later boos dat ze dat wel eerder had kunnen laten weten.  Tja, Saskia dacht klaar te zullen zijn en was dat niet.  School gaat op dit moment zeker voor het werk.  Bovendien betaalt deze dame Saskia minder dan het minimumloon wat absoluut tegen de wet is, dus ze moet niet vervelend worden, anders weet ik nog wel een instantie waar ik kan klagen over het uitbuiten van minderjarigen.

Het is inmiddels weer droog en ik vertrek naar de Safeway voor een paar boodschappen.  Rick belt vanuit verschrikkelijk slecht weer op zijn weg terug uit Baltimore.  Hij rijdt precies door het gebied waar net een tornado is waargenomen en is vrij nerveus.  Ik druk hem op het hart te gaan schuilen.  Dan maar wat later thuis.  Brr, ik vind het maar niets!

Dit is echt zo'n gevalletje van maar beter niet weten, want nu heb ik geen rustig moment voor ik weet dat hij veilig uit die stormen is gekomen.  Ik vergeet dan ook de helft van de dingen bij Safeway en moet twee keer langs de kassa daardoor.  Ik zocht ook een leuke Vaderdagkaart, maar hier hebben ze alleen van die sappige gedichten.  Dat moet morgen dan maar.

Gelukkig belt Rick een half uur later dat hij veilig door het noodweer is gekomen.  Eerst Katja vrijdag met haar aquaplaning en nu Rick weer met de tornado's, ik hoop dat het met het noodweer hier nu wel gedaan is. 

 

Wolken alsof ze in brand staan tijdens de zonsondergang

Andere angsten zijn er voor Lisa en Luke, mijn schoonzus en zwager.  Zij wonen in Parker, Colorado, niet ver van de grootste bosbranden in die staat ooit.  We zijn blij een email van Lisa te krijgen dat zij voorlopig veilig zijn, al maakt ze wel een lijst van dingen, die ze mee wil nemen, mocht een evacuatie worden afgeroepen.  Natuurlijk hopen we van harte dat dat niet nodig gaat zijn!

Dit weer maakt dat ik veel meer pijn heb en ook doodmoe daarvan ben.  Rick is moe van zijn drukke dag en het terugrijden door al dat weer.  We bestellen voor het eerst in lange tijd weer eens een dunne korst pizza van Pizza Hut en maken het vanavond zeker niet laat! 

Zomerse dag

Nog een mooie zomerse dag daagt.  Ik eet mijn gepocheerde eieren op het deck en laat Cosmo gauw uit.  Voor hem is het op deze hete dagen zaak vroeg in de ochtend en later in de middag te gaan, want het wordt nu te warm voor een lange wandeling midden op de dag.

 

De hortensia's bloeien nu overal

Vanochtend heb ik weer afgesproken met Sharon en Tom om gewichten te doen.  Het worden vooral oefeningen voor schouders en benen.  Na afloop doe ik nog een uur op de ARC trainer en dan is het sporten weer voorbij voor vandaag.

Saskia is intussen ook weer thuis en samen gaan we naar Whole Foods.  Het is leuk weer eens over wat anders dan schoolwerk te praten met haar.  Gisteravond heeft ze opeens haar hele kamer uitgemest en is daar terecht trots op.  Het is zo'n gezellig simpel supermarkt bezoek met onze jongste en ik probeer er niet teveel aan te denken dat zij nog maar een jaar thuis zal wonen.

Na de lunch maken we ons klaar om naar het zwembad te gaan.  Het is er het perfecte weer voor!  Een hele groep van Saskia's vrienden en vriendinnen is daar, waaronder vriendje Lawrence.  Ik word vriendelijk begroet door iedereen en kies een stoel in de schaduw een eindje van hun vandaan.  Leuk vind ik van Saskia dat ze niet beschaamd is om met mij aan te komen.

Mijn boek heeft me weer helemaal in zijn greep.  Het is maar een simpele roman, dus gewoon lekker lezen.  Ondanks dat ik in de schaduw lig is het wel flink warm en als de fluit voor de kinderpauze gaat, ga ik het water eens proberen.

Dat voelt eerst flink koel aan, maar ook wel erg verfrissend.  Ik besluit wat baantjes te gaan trekken en voor ik het weet zijn dat er twintig, dus een halve kilometer.   Inmiddels zwemt Chris naast mij.  Zij heeft het doel om dit seizoen 200 mijl te zwemmen en heeft er al 25 gedaan.  Dat is serieus veel zwemmen, want een mijl is 64 banen!

Twintig banen is voor mij genoeg en ik ga weer verder lezen.  Dit geeft me zo'n enorm vakantiegevoel en al sinds wij met mijn ouders hierheen verhuisden vind ik het heerlijk dat vrijwel iedere zomerdag warm genoeg is voor het zwembad.  Ik herinner me nog het blauwbekken in het Leusder buitenbad voor zwemlessen als kind in Nederland!

Tegen vijven ga ik huiswaarts.  Na een wandeling met Cosmo bereid ik de groentes voor vanavond.  Rick grilt de burgers, zalm voor mij en bison voor hem en we hebben natuurlijk tomaat en ui op het broodje en daarbij een salade van drie verschillende kleuren paprika.  Buiten op het deck smaakt het allemaal even goed.

Helaas wordt er voor morgen zwaar weer voorspeld.  Vorig jaar juni hadden we zulke zware stormen dat de electriciteit overnacht uitviel.  We hopen op geen herhaling daarvan.  In het midden westen gaat het in ieder geval vanavond weer flink tekeer.

Primary verkiezingen

Wat een verschil met het weer van gisteren!  We worden met stralend blauwe lucht en zon wakker.  Op de televisie horen we dat er gisteravond net ten noorden van ons in Maryland waarschijnlijk tornado's zijn geweest.  Ook hebben we een record aantal centimeters regen voor de datum gehad, met maar liefst zeven centimeter!

Vandaag is dus een heel andere dag en ik neem mijn ontbijtwafels en koffie mee het deck op.  Mijn gewoonlijke personal training sessie hebben we verzet naar vanochtend en door het zonovergoten Vienna rijd ik naar de sportschool. 

Met dit mooie weer is het daar zeer rustig, merk ik op.  Sharon wacht me al op en er volgt weer een intensief uur gewichten.  Ik ga bepaalde spieren morgen zeker op een goede manier voelen!  Na afloop doe ik nog een half uur cardio en dan nog wat, want ik heb een leuk boek.

Intussen krijg ik ook een email van Saskia's school dat zij absent zou zijn.  Het blijkt dat Saskia zich verslapen had en dus te laat kwam.  Wat zullen wij allemaal blij zijn als die schooljaar voorbij is!  Ik kan alleen maar hopen dat Saskia er de komende week nog net genoeg in heeft zitten om goede cijfers voor haar finals te halen!

Thuis wacht er een verrassing voor Cosmo.  Ik heb een Kong en snoepjes om erin te "verstoppen" besteld voor hem bij Amazon.com.  Het is een mooie paarse en ik doe er verscheidene snoepjes in. Cosmo vindt het prachtig!  Het is zo leuk hem als een puppy bezig te zien met een speeltje.

Voor de lunch kan ik het niet laten, ik blijf denken aan die overheerlijke garden pesto saute van Noodles & Company.  Het is al half juni en er staat op hun site dat het een tijdelijk lentegerecht is.  Geen idee hoe lang het nog zal blijven, dus gauw bestel ik nog een portie en eet die buiten op hun terrasje op.  Met dit lekkere weer ben ik niet de enige, die buiten eet, het is er gezellig druk.

Eigenlijk had ik naar het zwembad willen gaan, maar voel me lui en moe en besluit daaraan toe te geven.  Ik lees verder in de hangmat in de tuin tot Saskia naar de tandarts moet voor een schoonmaakbeurt.  Dit is een kindertandarts en Saskia wordt voor de volgende afspraak achttien.  Gelukkig kan ze nog tot ze klaar is met college hier nog komen.

Na Saskia thuis afgezet te hebben, rijd ik door naar Cedar Lane School om te stemmen.  Toen ik mijn Amerikaanse staatsburgerschap kreeg, kwam daar ook het stemrecht in dit land mee.  Na jaren niet te hebben mogen stemmen nam ik me meteen voor aan alle verkiezingen mee te doen.

Soms is dat heel spannend en interessant, zoals bij de presidentsverkiezingen.  Andere keren, zoals vandaag, weet zelfs bijna niemand dat er een verkiezing plaatsvindt.  Het gaat er vandaag om te kiezen welke kandidaten voor Lieutenant Governor en Attorney General er in november op het Democratische verkiezingsbiljet voor Virginia zullen staan.

Na mijn rijbewijs overhandigd te hebben en mijn adres gegeven te hebben om zeker te zijn dat ik ook degene op dat rijbewijs ben, krijg ik een stemformulier aangereikt.  Daarop staan twee namen voor beide posities.  Ik heb van tevoren gelezen over de standpunten en achtergronden van de kandidaten, dus weet op wie ik ga stemmen.

Het stembiljet gaat in de machine en mijn stem wordt geteld.  Ik krijg een "I VOTED" sticker aangereikt met de mededeling dat ik stemmer nummer 35 ben vandaag.  Vijfendertig???  Om kwart voor vier 's middags en de stembureaus gingen al om zeven uur open.  Duidelijk is de opkomst minimaal. 

Buiten op het deck lees ik mijn boek uit.  Ons cardinaaltje komt nog steeds iedere avond in dezelfde boom zingen.  Nog steeds is de beloofde cicadeplaag er niet.  Om ons heen schijnen ze er wel al te zijn wat me doet denken dat ze hier dan helemaal niet gaan komen, althans niet de plaag.  Die is maar net ten zuiden van ons wel degelijk aanwezig!

Rick komt thuis met heerlijk Thais eten van Natta Thai.  Dat is ons favoriete Thaise restaurant en heeft gerechten, die de anderen niet hebben.  De Thaise dumplings zijn gevuld met groente en komen met een lekkere saus en de "wild pork" is mals varkensvlees in een pittige saus met verse groene peperkorrels.  Die laatsten vooral zijn mijn favoriet.

America's Got Talent is weer begonnen en een van de weinige realiteitsshows die Rick en ik beiden leuk vinden.  Heidi Klum is een van de juryleden dit seizoen.  Het is altijd vermakelijk en soms zijn er onvoorstelbare talenten tussen de grappige in de voorrondes.

Cosmo en Meike, dikke maatjes