Sneeuwdag nummer zoveel

Rick is al een tijdje op als ik om acht uur mijn ogen opendoe.  Door de opening in de lamellen zie ik dat het hard sneeuwt.  Sharon sms-t of ik wel kom, want zij weet dat ik liever niet in de sneeuw rijd.  Ik kijk gauw op mijn telefoon en zie dat de Federale regering gesloten is en mensen van huis uit moeten werken.  Dat betekent dat Rick dat ook gaat doen.

Rick komt net naar boven lopen en grapt dat hij gauw op weg moet.  Ha ha, mij heeft hij niet, want ik heb dus net gezien van niet.  Gelukkig is hij ook bereid me naar de sportschool te brengen, dus ik sms Sharon dat ik eraan kom.

Eerst maak ik een paar lekkere gepocheerde eieren met spinazie en kaas als ontbijt.  Dan glibberen we met Ricks auto naar het centrum van Vienna.  De sneeuw komt flink hard naar beneden en de wegen zijn nog helemaal niet schoongemaakt.  Ik ben blij dat Rick rijdt, want dit is niets voor mij. 

Intussen is Saskia ook op weg naar huis vanuit Richmond en we drukken haar op het hart de tijd te nemen.  In Richmond regent het nog, maar naarmate ze dichter bij ons gebied komt zal dat sneeuw worden en slechte rijomstandigheden betekenen.  Ik zal dus blij zijn als ze heelhuids thuis is!

Waar het asfalt zichtbaar is is het puur ijs

 

Sharon wacht me al op en we doen een uur gewichten.  Intussen sms-t Katja dat ze toch de tijdelijke researchbaan aan gaat nemen.  Ik moet eens uitvinden wat voor soort onderzoek dat is.  Nadat Sharon mijn spieren nog gerekt en gerold heeft doe ik een half uurtje cardio.

Het is heel erg rustig bij de sportschool.  Niet verwonderlijk, want Church Street ziet er steeds slechter uit.  Om half twaalf sms-t Rick dat hij weer buiten staat.  Ik stap in en hoor dan "hoi" uit de achterbank; tot mijn verrassing is Saskia er al!  Zij zag onderweg een aantal nare ongelukken, inclusief een auto over de kop, maar zelf heeft ze het gelukkig zonder kleerscheuren gehaald.

Op weg naar huis halen we wat boodschappen voor Saskia bij Whole Foods.  Daar is het ook uitgestorven en er is geen vers vlees, brood of salades.  Dat heb ik nog niet eerder gezien hier.  Saskia vindt wel alles wat ze nodig heeft.

Lege bakkerij

Na me lekker warm aan te hebben gekleed gaan Rick en ik terug naar Vienna voor de lunch.  Rick vindt het prachtig om in dit weer te rijden en slipt af en toe ook expres voor de grap.  Daar vind ik helemaal niets grappigs aan en gelukkig houdt hij op als hij ziet dat ik er gespannen door word.

Bij Potbelly is het gezellig en warm en we zien dat het zo mogelijk nog harder gaat sneeuwen.  De hete kop groentesoep en het geroosterde broodje met champignons en kaas gaan er goed in.  Eenmaal terug bij ons huis komt Rick bijna op ons pleintje vast te zitten.  Hopelijk komt Vienna gauw sneeuwruimen.

Nu het nog niet heel erg koud en winderig (althans dat denk ik, maar mijn handen worden ondanks de dikke handschoenen al heel gauw ijsklompjes) lijn ik Cosmo aan voor een wandeling in de sneeuw.  Die komt nog hard naar beneden en het lukt me maar een paar foto's te nemen voor ik verkleumd ben.  Cosmo daarentegen vindt dit weer heerlijk.

 

 

Na een uurtje opgewarmd te hebben gaat Rick de oprit, waar inmiddels bijna vijftien centimeter sneeuw opligt, met de sneeuwblazer schoonmaken.  Cosmo gaat mee naar buiten en ik besluit weer eens wat foto's van onze sneeuwhond te nemen.

Tegen vijven houdt het eindelijk op met hard sneeuwen.  We hebben de voorspelde twintig centimeter inderdaad gekregen.  Laten we hopen dat dit Koning Winters laatste adem was!  Hoe mooi het winterwonderland er ook uitziet, ik verlang naar kleur in de natuur!

Ik droom van zomerse barbecues!

Om 17:30 is het plein nog niet schoongemaakt, heel ongewoon voor Vienna

 

Voor het avondeten wilden we eigenlijk Indiaas gaan eten, maar bij die restaurants wordt de telefoon niet opgenomen.  Na nog wat anderen proberen vindt Rick uit dat Tara Thai open is.  Die zijn ook nog eens het dichtst bij, dus helemaal goed.

 

Rick staat erop om zijn auto te nemen, terwijl de van meerdere versnellingen heeft en alle wielen aandrijving.  Bijna komt hem dat duur te staan, want we komen meteen op het plein al vast te staan.  Geen kant gaat de BMW meer op.  Gelukkig is buurman Ross bereid te helpen en met zijn drieen krijgen we hem weer gaande.

 

De rest van de wegen is wel geschoven, maar er ligt nog een dikke en gladde laag sneeuw op.  Ik hoop maar dat de zon morgen die allemaal wegsmelt ondanks dat het niet boven het vriespunt gaat komen.  De parkeerplaats bij Tara Thai is schoner dan de wegen nota bene!

 

We smullen van een paar voorafjes en Rick neemt een curry en ik een lekker pittig gerecht met verse peperkorrels.  Het restaurant zit vrij vol.  De bediening is heel vriendelijk, maar de muziek vreselijk dus we blijven toch maar niet te lang.

 

Zonder problemen krijgt Rick de auto de heuvels van de buurt weer op en af en onze oprit op.  We zijn nog geen tien minuten binnen of we horen de sneeuwschuiver bezig in de cul de sac.  Hoera, dat betekent dat ik er morgen ook gewoon op uit kan.  Heel fijn, want ik heb nog het een en ander te doen voor we vertrekken.

De haard gaat aan, deken over mijn benen en kijken naar sitcoms als The Big Bang Theory, The Odd Couple en Mom.  Vannacht wordt het nog eens extreem koud met temperaturen ver onder nul en morgen ook niet boven het vriespunt en dan vertrekken we naar, wat ik zo her en der lees, lenteachtig Nederland.

Met zoveel sneeuw moeten de Kerstlichtjes ook nog een keer aan

 

Sneeuwfoto's van Cosmo e.d. staan hier en hier

Over paarse aardappelen en kleurrijke tuinen

Vanochtend krijg ik mezelf mijn bed gewoon niet uit!  Rick moest al op tijd weg om nuchter bloed af te laten nemen voor zijn routine jaarlijkse doktersbezoek (of in Ricks geval meer driejaarlijkse).  Cosmo komt me dus laten weten dat hij toch echt wel even een plas wil doen.

Gauw kleed ik me aan en laat hem uit tussen de bergen sneeuw, die nu wel aan het smelten zijn.  Het miezert ook wat en belooft een saaie grijze dag te worden.  Gelukkig heb ik met Anja afgesproken gezellig de stad in te gaan.

Na een paar koppen koffie en wafels ga ik drie kwartier cardio boven op de elliptical doen.  Ik kijk intussen de film Tim's Vermeer, fascinerend!  Ook klets ik met Saskia, die probeert uit te vinden of ze morgen met de sneeuw wel naar haar doktersafspraak hier kan gaan.  Natuurlijk heb ik daar geen antwoord op.

Als Anja komt nemen we de van naar Washington.  Met dit weer hebben we geen zin om naar de metro te lopen en ik rijd naar de parkeergarage vlakbij het Air and Space Museum.  De rit erheen verloopt vlot en bij de ingang denk ik een kaartje uit de machine te halen.

Alleen staat daar een zeer modern apparaat wat ik nog nooit eerder heb gezien.  Ik lees eens wat er staat, maar vind het abracadabra.  Ik lees "telefoonnummer" en besluit dat dan maar in te geven.  Hallelujah, het poortje gaat open!

We lopen naar het American Indian Museum en kiezen daar lunch in het Mitsitam Cafe. Anja kiest een salade met wilde rijst en iets wat eruit ziet als gehaktballen maar het niet zijn.  Ik neem een soort "cake" met paarse aardappel en een vulling met vis en een salade met radijs, venkel en selderij.  Het is een kleurrijke lunch en ontzettend lekker!  Van die "cake" zou ik nog wel een paar stukken opkunnen!

Praktisch schuin aan de overkant van het museum ligt de U.S. Botanic Garden, altijd een favoriet van mij in de winter.  We lopen de hoofdkas binnen en daar speelt mooie klassieke muziek en zien we allerlei exotische planten.  Behalve orchideeen ook een bloeiende bananenplant, ananas, limoenen en tangelo's. 

We fotograferen erop los en lopen ook door de jungle, de medicinale planten, cactussen en meer.  Het is heerlijk warm en ruikt ook heerlijk.  Wat een genot! 

Er is ook een tentoonstelling over wortels, onvoorstelbaar hoe lang die voor sommige grassen zijn!

Op een gegeven moment gaat mijn telefoon en ik zie het nummer van Laura, mijn masseuse, op het schermpje.  Even ben ik bang dat ze weer af gaat zeggen door het slechte weer morgen.  Gelukkig belt ze juist om te vragen of ze vanmiddag kan komen.  Helemaal opgelucht, want ik heb het hard nodig, spreken we om half vijf af.

Als Anja en ik uitgefotografeerd zijn lopen we terug naar de parkeergarage.  Het zal me nu benieuwen hoe dat systeem verder gaat.  Ik rijd naar de uitgang en typ daar mijn telefoonnummer weer in.  Ja, hoor, daar komt de rekening tevoorschijn en ook mijn nummerbord op de een of andere manier.  Ik betaal met mijn debit card en we mogen naar buiten.  Wat een fantastisch systeem is dit!

Op de terugweg komen we af en toe in langzaamrijdend verkeer terecht.  Het blijkt al gauw door "rubbernecking" te komen voor politie en een auto in de berm.  Rubbernecking vind ik een prachtige uitdrukking voor chauffeurs, die langzamer gaan rijden om te zien wat er aan de hand is.

Thuis neem ik afscheid van Anja en laat Cosmo gauw weer even uit.  Gelukkig is hij ook getraind zijn behoefte snel te doen met slecht weer, want het regent.  Om Cosmo bezig te houden doe ik pindakaas in zijn Kong bal.  Het neemt hem een tijdje om die eruit te likken.

Laura komt en geeft me een goede massage.  Al weet ik door de pijn dat het zo is, het is ook altijd goed om bevestiging te krijgen dat de spieren in mijn hele lichaam inderdaad als gitaarsnaren zo strak gespannen staan.  Geen wonder dat mijn spieren aanvoelen alsof ik zware griep heb.

Ricks doktersafspraak was aan het einde van de middag.  Dat betekent meestal dat de dokter is uitgelopen en er gewacht moet worden.  Ook bij Rick is dat het geval.  Hij sms-t dat ik maar een Uber moet nemen en hij mij bij Matchbox zal ontmoeten.  Ik vind het prima.

Niet veel later komt mijn Uber voorgereden en Patrick brengt me keurig tot voor het restaurant.  Daar vind ik met gemak twee stoelen aan de bar.  Dat is weleens anders!  Ik ken beide barkeepers dankzij ons verblijf in het hotel en wordt enthousiast begroet.

Sean weet ook precies wat mijn favoriete cocktail is en maakt die weer perfekt voor me.  Het is een wodka martini met wat bloody Mary sap en Old Bay Seasoning om de rand van het glas.  Ik geniet ervan terwijl ik op Rick wacht.

Als hij eenmaal komt delen we een voorafje van mini burgers, crabcakes en scallops.  Rick vertelt over zijn doktersbezoek.  Gelukkig is alles voornamelijk goed met hem.  Als hoofdgerecht neem ik de zalm met erwtjes, gnocchi en champignons, zoals altijd zeer smakelijk.  Rick heeft een pizza, die ook helemaal opgaat.

Op de radio horen we dat er nog steeds een lading sneeuw wordt voorspeld morgen.  De een zegt tien tot twintig, de ander tot dertig centimeter!  Saskia wil per se nog morgenochtend naar huis komen dus ik hoop maar dat het allemaal mee gaat vallen! Altijd als de kinderen zo'n eind moeten rijden ben ik ietwat nerveus, maar met gladde wegen helemaal.

Foto's van vandaag staan hier.

Een kille dinsdag

De zon van gisteren is alweer achter de wolken verdwenen.  Het heeft vannacht flink gevroren wat als voordeel heeft dat ik Cosmo in de achtertuin kan laten.  Rick moest vroeg weg en ik heb ontzettend veel pijn dus het gemak dient even de mens vanochtend.

Voor mijn ontbijt maak ik weer wafels met frambozen, bosbessen en aardbeien.  Die vruchten doen we tenminste aan de zomer denken.  Die moet toch eens ooit komen, maar is voorlopig is ook de lente hier nog ver te zoeken. 

Dit mezenpaartje bezoekt ons deck het meest

Vandaag is mijn Lifetime Fitness dag.  Bij aankomst zie ik dat de sauna vanaf morgen de rest van de week gesloten zal zijn voor onderhoud.  Ik heb dus nog net de juiste dag uitgekozen.  Ik breng mijn spullen naar de kleedkamer en loop dan naar boven voor mijn uur cardio.

Hier gebruik ik de zijdelingse "schaats"machine, die me zeer goed bevalt vanwege het andere gebruik van spieren.  Ik kijk de laatste aflevering van Downton Abbey seizoen vijf.  Halverwege krijg ik een sms-je van Saskia en bel haar daarom even, soms is het zo gecompliceerd om via sms te corresponderen. 

Saskia vertelt dat ze het moeilijk vindt een korte speech voor de klas te houden.  Ik vond dat vroeger ook altijd, maar kreeg toen een baan waarin ik dat dagelijks moest.  Het vergt oefening en ik vertel Saskia dat ook degenen, die helemaal op hun gemak lijken, de nodige zenuwen zullen voelen.  Later hoor ik dat het heel goed is gegaan, gelukkig.

Door het telefoongesprek heb ik de Downton Abbey aflevering nauwelijks kunnen kijken dus neem me voor die later vanmiddag verder te zien.  Na mijn uur cardio kleed ik me in mijn bikini en ga genieten van de warmte van de hot tub en sauna. 

Met moeite vertrek ik als mijn maag begin te rommelen.  Op de terugweg heb ik een heel lijstje af te werken, maar ga eerst een soba noodle bowl eten bij Panera.  Intussen valt er "sleet" (bevroren regen, die op hagel lijkt en waarschijnlijk in het Nederlands hagel genoemd zou worden), zo koud en door merg en been gaand, brrr!!

De bowl smaakt heerlijk en warm en ik heb eigenlijk helemaal geen zin om mijn lijstje af te werken.  Liever zou ik thuis in bed kruipen met een warme kruik.  Dat is echter ook niet goed voor me dus ik ga vrolijk verder met mijn lijstje afwerken.

Eerst rijd ik naar Postnet waar ik Katja's autotitel naar haar wil sturen.  Tot mijn schrik zie ik dat ze gesloten zijn vanwege vandalisme.  De berichtjes van steun op hun ramen van bewoners van ons stadje geven me een brok in mijn keel.

Dan maar door naar de UPS Store waar ik snel en efficient wordt geholpen.  Morgenochtend krijgt Katja het document waarmee ze de nummerborden op haar auto kan veranderen naar New Jersey borden. 

Bij Rite Aid denk ik medicijnen op te halen, maar dat mag pas morgen volgens de verzekering.  Geen zin hebbend om terug te gaan verplaats ik ons vertrek voor het gemak een aantal dagen naar morgen.  De apotheker belt de verzekering en niet veel later kan ik het potje gelukkig meenemen.

Thuis bestel ik even een paar "happy lights" voor Katja en Saskia.  Ik denk dat we allemaal op het moment wel zo'n extra licht kunnen gebruiken.  De voorspelling voor de bloei van de kersenbloesems in Washington kwam vandaag en dat zal, zoals het er nu uitziet, pas na 11 april zijn.  Later zelfs nog dan vorig jaar!  We hebben dan ook de koudste februari ooit achter de rug.

Eigenlijk had ik voor donderdagmiddag een afspraak om mijn haar te laten doen, maar met de weersverwachting heb ik die maar verzet naar vanmiddag.  Carmen kleurt mijn haar weer mooi bij en dan knipt Mona het bij, ietsje korter, want dat vind ik makkelijker in model (voor zover mijn heel steile haar een model heeft althans) te brengen.

Rick komt vroeg naar huis, wetend dat ik een echte pijndag heb.  Hij brengt ingredienten voor zijn heerlijke omelet mee en bakt die voor ons.  De omelet is gevuld met verschillende kleuren paprika, ui, champignons en gerookte zalm.  Het smaakt weer heerlijk!

Na het eten kopen we online kaartjes om de Domtoren te beklimmen.  De allerlaatste dag dat ik in Nederland woonde heb ik dat gedaan en ik zie ernaar uit het weer te doen.  Dan is het weer The Voice kijken en hoop ik nog steeds dat de voorspelde sneeuw donderdag niet zo erg wordt als gezegd.

Even een dagje dooi en zonneschijn

De zon schijnt vrolijk als we opstaan en de wereld is een en al geglinster van al het ijs op de bomen en struiken.  Ik kleed me gauw aan en pak mijn fototoestel voor het smelt.  Het klinkt buiten heel vreemd door al het ijs wat van de bomen valt.

De stoepen zijn nog een ijsbaan dus ik blijf in onze voortuin, maar ook van daaruit kan ik mooie plaatsjes schieten.  Cosmo komt ook mee naar buiten en het is komisch hem op de sneeuw met ijslaag bezig te zien.  Hij krijgt er geen grip op en glijdt zo tegen het hek aan.  Slimme hond vindt meteen de plekken zonder sneeuw en krabbelt weer naar boven.

 

 

Rick vertrekt naar zijn werk en ik maak een paar wafels met vruchten als ontbijt.  Dan rijd ik door de sprookjesachtig uitziende buurt naar Anytime Fitness.  Ondanks het mooie weer heb ik nogal wat pijn, vooral in mijn knieeen en polsen.  Sharon past het gewichtenprogramma daaraan aan.  Na het uur doe ik cardio tot ik 5000 stappen bijeen heb.

Voor de lunch ga ik naar Noodles & Company om mijn coupon voor een gratis maal te gebruiken.  De scholen hebben weer ijsvrij dus het is er druk met kinderen.  Ik smul van mijn Tuscan Fresca, volkoren linguini met tomaat, spinazie, uit en Parmezaanse kaas.

Thuis heb ik mezelf beloofd dat ik Boer Zoekt Vrouw mag kijken.  Duidelijk ben ik geen goede lezer van clues, want ik had voor zowel Tom als Jan de verkeerde gekozen.  Ik heb dan ook werkelijk geen idee wie Geert en Bertie gaan kiezen!  Zoals altijd lees ik direct na het kijken grinnikend het blog van Nynke!

Chris komt na haar werk met PJ langs voor onze wekelijkse wandeling met de honden.  Cosmo begroet PJ enthousiast en dan lopen we door de besneeuwde buurt.  We staan er eigenlijk beiden versteld van hoeveel sneeuw er nog ligt.  Ik loop voornamelijk op straat, want de stoepen zijn nog zeer ijzig.

Net als ik thuiskom komt Peapod onze online boodschappen brengen en zie ik Rick ook al aan komen rijden.  Die is extra vroeg uit zijn werk.   Hij neemt meteen het wegzetten van de boodschappen op zich, heel fijn, want ik heb een fikse hoofdpijn inmiddels.  Er is alweer slecht weer op komst, helaas, weer sneeuw, hagel en ijzel, bah!

Er is een nieuw Turks restaurant in Vienna, Istanbul Blue.  Wij vinden Turks eten erg lekker en het is wat nostalgisch voor Rick, want hij woonde korte tijd met zijn ouders in Istanboel.  Vroeger zat er een populair Turks restaurant op deze locatie, maar de restaurants daarna hielden het niet lang vol.  Hopelijk blijft dit restaurant wel.

Rick haalt het eten op en het is erg smakelijk.  We namen de doner kebob met yogurt en tomatensaus op een bodem van pita.  Dat komt met gratis linzensoep en salades.  We zijn het erover eens dat we hier wel vaker eten van gaan bestellen.

Dan kruip ik weer onder mijn lekker zachte deken en ga The Voice kijken.  Helpen jullie even hopen dat de sneeuw, die donderdagnacht wordt voorspeld, niet gaat komen?  Saskia moet vroeg die ochtend terug naar huis rijden en in zulk weer vind ik dat doodeng.  Ze heeft nul komma nul ervaring met rijden in sneeuw.

Foto's van de ijzel op bomen en planten staan hier

Vienna 125 jaar, ijzel en Kai op reis

Zaterdag

Voor ons doen zijn we vroeg uit de veren op deze zaterdag.  Rick zelfs zo vroeg dat hij al terug is met ontbijt van Starbucks als ik beneden kom.  Het is weer ijskoud buiten en zal vandaag ook weer niet boven het vriespunt uitkomen.

Na het ontbijt bel ik met mijn  ouders.  Gelukkig is alles goed daar en over iets minder dan twee weken gaan we met zijn allen Indonesisch eten bij hen in de buurt.

Dan gaan Rick en ik naar Anytime Fitness voor een uur sporten.  Rick doet een combinatie cardio en gewichten en ik zoveel mogelijk stappen op de elliptical.  Na een uur heb ik er iets meer dan 9000 dus helemaal goed.

Op weg naar huis gaan we eerst naar Whole Foods om avondeten te kopen.  Rick heeft op Facebook een nieuwe manier om biefstuk te maken gevonden en wil dat gaan uitproberen.  Lunch halen we bij Panera, de linzen quinoa bowl met ei voor mij.  We willen eigenlijk daar eten, maar alle tafeltjes zijn bezet dus we nemen het maar mee naar huis.

Na de lunch gaan we terug Vienna in.  Vandaag wordt het 125-jarig bestaan van ons stadje gevierd.  Die datum is gebaseerd op wanneer het stadje "incorporated" werd wat zoveel betekent als dat het een apart stadsbestuur kreeg.  In feite bestaat Vienna al sinds 1767 en heette het eerst Ayr Hill.

We luisteren even naar de speeches van de burgemeester, die we persoonlijk kennen, en andere lokale politici.  Dan worden kaarsjes op 125 groene en witte cupcakes aangestoken en zingt iedereen "Happy birthday".  De cupcakes worden uitgereikt, maar wij hebben net lunch op dus nemen er geen.

Langs het W&OD pad staat al vele jaren een historische locomotief.  Die is maar zelden open en vandaag wel.  Rick en ik gaan eens binnen kijken.  Er staat een vrijwilliger, die enorm interessant vertelt over de vroege spoorwegen hier in de VS.  Een zwaar leven hadden die werkers! 

Ook over de Burgeroorlog in deze omgeving weet deze man veel.  De allereerste troepen ter wereld, die per trein werden vervoerd, kwamen uit Washington naar Vienna.  Daar vond toen de kleine slag bij Vienna plaats.  Leuk zo ook wat plaatselijke geschiedenis te leren, al had ik wel van de "slag bij Vienna" gehoord.

Het is mij te koud om langer buiten te blijven dus we keren terug naar huis.  Rick gaat naar de mall om een nieuwe portefeuille te kopen en ik kijk eens wat ik op mijn Kindle Fire wil laden om tijdens het sporten en in het vliegtuig te kijken.  Ik kies vooral op Britse geschiedenis gebaseerde films, zoals The Duchess, maar ook Tim's Vermeer, die ik misschien morgen al begin te kijken zo nieuwsgierig ben ik ernaar.

Intussen hebben we ook weer allerlei bezoekers bij ons vogelcafe

Dit vogeltje is een white breasted nuthatch (sitta carolinensis)

Als Rick terug is gaan we een paar uur puzzelen.  Deze puzzel lijkt een stuk makkelijker dan de eerste, die allemaal gezichten bij elkaar had.  Deze golf tekening is wel erg grappig.  Af en toe stop ik om de details te bekijken en moet echt lachen.  Die Jan van Haasteren kan er wat van.

Rick gaat aan de biefstuk en ik aan de krieltjes en wortels als bijgerechten.  Ongewoon is dat deze hele maaltijd in de oven wordt gemaakt.  Ik bestrooi de halve krieltjes met olijfolie, zeezout en rozemarijn en Rick heeft een speciale kruidenmix waar hij de schoongemaakte wortels mee insmeert. 

De biefstuk wordt volgens deze video bereid door Rick.  Het zijn flinke stukken filet mignon en die van mij is als eerste klaar, want ik heb mijn biefstuk graag zo rood mogelijk.  Het is zo ontzettend lekker en dat van iemand, die niet heel dol is op biefstuk!

Het vlees is perfect gebakken en zo zacht dat ik er bijna geen mes voor nodig heb.  Deze methode is aan te raden, beter dan van de grill.  De krieltjes zijn net aardappelsnoepjes en de wortels ook een smakelijke combinatie van pittig met zoet.  We smullen met zijn drieen van al het lekkers.

Dan is het tijd voor Kai om in te gaan pakken.  Hij vertrekt morgen al naar Nederland.  Ik voel het slechte weer alweer aankomen, wat een barometer is mijn lichaam toch!  Gelukkig kan mijn luie stoel vrijwel in de ligstand.

De laatste foto in het thema "Gezegdes, spreuken, liedjes": Geen slapende honden wakker maken

Zondag

Om een uur of negen staan we op.  Het sneeuwt buiten licht, maar dat zal volgens de verwachting overgaan in ijzel.  Als ik ergens een hekel aan heb!  Dan heb ik nog liever gewoon regen.  Maar ja, lieverkoekjes worden niet gebakken zei mijn oma altijd.

Rick gaat erop uit om ontbijt voor ons drieen te halen.  We eten gezellig samen, want Kai is inmiddels ook op.  Ook de vogeltjes komen weer enthousiast zaadjes halen.  Ook de cardinaal waagt zich weer een paar keer op onze tafel, zo'n mooi beestje is het!

Wel even de kat uit de boom kijken voor hij komt eten

Dan ga ik naar boven om op de elliptical 5000 stappen bij elkaar te krijgen.  Dit weer geeft me flinke hoofdpijn en het sporten helpt daar wel iets bij.  Daarna ga ik een tijdje bij mijn "happy light" zitten, wat "happiness" is wel welkom met dit weer.

Voor de lunch halen Rick en ik soep van Potbelly.  Rick is een echte man, die het heel leuk en spannend vindt om met dit weer te rijden.  Gelukkig is er in Vienna goed gestrooid en is alleen de stoep een ware ijsbaan.

Flinke ijspegels vormen zich

"Onze" eekhoorn in de ijzige dogwood

Inmiddels hangen er flinke ijspegels van alles af.  Tegen drieen vertrekken we met de van richting Dulles Airport.  Kai's vlucht zal om half zeven vertrekken en we willen ruim de tijd nemen om naar het vliegveld te komen.

Het ijzelt flink en overal hangen ijspegels, die alsmaar langer worden, en langs de rand van de weg is er veel ijs, maar de route die we nemen is gelukkig helemaal gezout en alleen maar nat.  Op de radio horen we over het ene ongeluk na het andere, maar wij bereiken gelukkig zonder kleerscheuren het vliegveld.

De auto naast ons staat er duidelijk al wat langer

We glibberen naar binnen en sluiten aan in de vrij lange rij bij de United internationale incheckbalie.  Het gaat vrij snel en Kai wordt door een vriendelijke medewerker ingecheckt.  Hij vraagt of wij niet meegaan en daar kan ik op antwoorden dat we over een week zullen volgen.

Op Dulles is er een oostelijke en westelijke veiligheidscontrole.  De oostelijke, dichterbij, heeft een wachttijd van een kwartier, de westelijke slechts drie minuten.  We lopen dus naar de westelijke ingang.  Daar nemen we afscheid voor een week. Gelukkig is Kai's vlucht niet vertraagd door het weer.

Rick en ik hebben besloten op de terugweg in Reston een film te gaan kijken.  We komen er vroeger aan dan gedacht en gaan bij de American Tap Room wat drinken.  Ik kies een drankje met komkommer, pepermunt en vodka.  Het klinkt heel vreemd, maar het is heerlijk fris smakend en niet te zoet.

Bij Bow Tie Cinemas aan de overkant gaan we naar The DUFF.  Dit blijkt een onverwachts leuke "feel good" film te zijn.  Een beetje voorspelbaar, maar ook wel zeer actueel met cyber bullying en alles.  Ik was even bang dat Rick er niets aan zou vinden, maar hij knikt dat hij hem ook leuk vindt.  Geen idee of zo'n film het ook naar Europa haalt.

Ons vasthoudend aan lantaarnpalen en hekken op plekken waar geen zout is gestrooid lopen we naar Mon Ami Gabi.  Het lijkt werkelijk wel een ijsbaan, maar aan de andere kant ook een sprookjeswereld.  Overal hangen ijspegels en -pegeltjes, de bomen glinsteren en op alles zit een flinke ijslaag.

In het restaurant is het rustig en warm.  Rick begint met een uiensoep en ik bestel voor het eerst in jaren eens escargots.  Die zijn werkelijk heerlijke hapjes!  Als hoofdgerecht neem ik St. Jacobsschelpen met een squash puree en gebakken spruitjes, ontzettend lekker.  Rick neemt steak frites, die er ook lekker uitziet.

Kai is intussen goed weggekomen en de ijzel is hier gestopt.  Het is echter nog steeds onder nul qua temperatuur en onderweg naar huis moet Rick regelmatig echt uitkijken op de ijzige wegen.  Ook hangen hele struiken over de weg.  Dichter bij Vienna is er een boom omgevallen en leidt de politie ons om.

Thuis is de situatie erger dan toen we een paar uur geleden vertrokken.  Rick gaat een pakketje van de stoep voor de voordeur halen en glibbert dan letterlijk van onze stoep af.  Gelukkig kan hij in het gras stoppen.  Alle sneeuw glinstert ook onder een laag ijs van een halve centimeter.  Ons sneeuwkoppel is nu meer een ijskoppel.

Rick en ik bedachten vanavond dat dit voor het eerst sinds we kinderen hebben zal zijn dat we zes nachten met zijn tweeen hier thuis zullen zijn zonder kind!  Eigenlijk onvoorstelbaar met een bijna 25-jarige, maar we kunnen ons niet bedenken dat dit eerder is voorgekomen.  Een voorproefje van het permanente lege nest, dus.  We vinden het allebei helemaal prima.