Bah, niet lekker geslapen vannacht, ik had teveel nek- en schouderpijnen en word ook met hoofdpijn wakker en rare rillingen wakker.  Rick gaat meteen in de zorg en maakt koffie en een ontbijtquesadilla voor me. 

We eten samen op het deck en dan vertrekt Rick gauw naar zijn werk.  Ik ben ook veel vroeger dan gewoonlijk op dus blijf met een tweede kop koffie genieten van de af en aan vliegende vogeltjes.  Het eerst zo verlegen en bange titmousje komt nu rustig zitten eten, terwijl ik vlak onder hem zit.

Met deze pijnen bedenk ik me dat het goed zou zijn om de hot tub en sauna bij Lifetime weer eens een bezoek te brengen.  Eerst doe ik een uur op twee verschillende cardiomachines en kleed me dan in bikini. De warmte doet me goed en de stralen van de hot tub op mijn pijnlijke heupen helpen ook wat.

Intussen lees ik verder in Christine's boek.  Zo grappig is het om er echt haar "stem" in te lezen.  Christine heeft een heel rijke vocabulaire en ook typische uitspraken en gezegdes, die ze graag gebruikt.  Die komen in haar boek terug.

Als mijn maag begint te rommelen vertrek ik.  Ik besluit een lekkere bak pho te gaan eten bij Pho Thang Long.  Intussen bedenk ik me dat ik zin in sate met rijst en komkommersla heb vanavond.  Na het eten loop ik naar Safeway en koop daar alvast de rijst en komkommer.

Alleen kan ik er geen pindasaus vinden.  Ik heb ook nog een lijstje voor Whole Foods en daar hebben ze wel erg lekkere pindasaus weet ik.  Terwijl ik mijn boodschappen afwerk zie ik dat er een nieuwe Uniekaas is, Goudse met truffels.  Ik ben dol op truffels dus neem een klein stukje mee om te proberen (dat is inmiddels gebeurd en ik vind het heerlijk!).

Verder is het alweer een rustige middag.  Ik voel me nog steeds raar rillerig dus besluit gewoon op het deck te ontspannen.  Na Christine's boek uitgelezen te hebben begin ik aan een nieuwe kleurplaat.  Dit keer kies ik de orchideeen en die zijn te teer om stiften te gebruiken.  Ik haal dus mijn Derwent potloden tevoorschijn en geniet van het combineren van de kleuren.

Een paar uur later ben ik tevreden met het resultaat.  Tijd om de keuken in te gaan.  Ik maak mijn komkommersla waar Rick en Kai dol op zijn.  Heel makkelijk, de plakjes moeten weken in azijn en zout en daarna was ik ze goed af.

Het is warm voor Cosmo, zeker na al zijn geblaf in de tuin

Rick komt thuis en grilt de kipspiesjes.  We eten lekker buiten en het smaakt zo goed dat we dit een vaker te eten zomermaal gaan maken.  Alleen jammer dat Saskia niet mee kan eten, hoewel de pindasaus, groentes en bruine rijst wel veganistisch zijn.  Niet dat zij vanavond thuis was voor het eten, ze heeft een druk leven met haar babysitten en vriendinnen.

Vanavond gaat Rick naar een vergadering over zonneenergie.  Men wil Vienna zoveel mogelijk met zonnepanelen van electriciteit gaan voorzien.  Ook wij zijn daar natuurlijk zeer in geinteresseerd.  Binnenkort komt er iemand praten over de mogelijkheden voor ons huis.

Intussen groeit mijn feeentuintje gestaag.  Ik vind het zo'n leuke hobby!  Iedere dag kijk ik ernaar en verplaats eens een feetje of kaboutertje hier en daar.  Mijn nieuwste huisje is de bakkerij.  Daarvan gaat het deurtje ook open, zo leuk!

 

 

Luie maandag

De week begint mooi en zonnig.  Rick en ik eten dan ook ontbijt buiten op het deck en dan vertrekt hij naar zijn werk.  Ik heb een artikel op Facebook geplaatst en daar veel reacties op gekregen.  Die vragen om antwoord en ook heb ik wat correspondentie omtrent mijn rondleidingen af te werken.

Voor ik het weet is het dus tijd om naar de sportschool te vertrekken.  Ik doe een paar minuten op de elliptical en dan roept Sharon me.  Al kletsend werken we een intensief uur gewichten af.  Daarna doe ik meer cardio tot ik 7500 stappen bijeen heb. 

Thuis tref ik Kai en Saskia ook aan.  Kai heeft veel werk en Saskia gaat naar haar vriendin Bella, haar toekomstige flatgenootje.  Ik dacht dat we vandaag de kitten weer hier zouden krijgen, maar dat lijkt gelukkig pas morgen te worden.  Hoe schattig ook, die nageltjes zijn verwoestend voor ons tapijt boven dus ik zit er niet om te springen.

Er staat vandaag heerlijk weinig op mijn agenda.  Ik ga langs de bank en haal dan een heerlijke gerookte zalm met cream cheese dunne bagel van Manhattan Bagel.  Die dunne bagels smaken nu veel meer zoals een gewone bagel en ik vind ze een stuk lekkerder. 

Vroeger toen ik reisagente was ging ik altijd zo'n zalmbagel eten bij een Joodse deli in Georgetown en iedere keer als ik er nu een heb moet ik daar weer aan denken.  Goede oude tijd!

Thuis verkleed ik me in mijn bikini en wandel voor de tweede keer dit seizoen naar het zwembad.  Daar is het lekker rustig, want de scholen hebben nog geen vakantie.  Ik vind dan ook met gemak een ligstoel onder een parasol en geniet. 

Het water is me nog te koud en ik heb nog steeds meer pijn dan gewoonlijk met zomers weer.  Hoe dan ook heb ik me voorgenomen deze zomer vaak te gaan al is het maar om lekker te liggen lezen.  Vorige zomer is het me door de graduations en brand maar twee keer gelukt te gaan. 

Voor de drukte van het zwemteam komt loop ik terug naar huis.  Daar zoek ik de hangmat op en begin in Christine's nieuwe boek.  Daar zit ik meteen helemaal in en als je van romans houdt is het dus een aanrader.  Je kunt het hier bestellen. 

Opeens merk ik dat het donker aan het worden is en dan volgt de eerste donderslag.  Gauw loop ik naar binnen en aai Cosmo om hem gerust te stellen.  Het gaat even heel hard tekeer, maar een kwartiertje later zie ik de zon alweer tevoorschijn komen.

Gauw ga ik mijn feeentuintje checken en inderdaad zijn er een paar omgevallen.  Vanochtend is daar ook een nieuwe bewoonster met haar huisje bijgekomen.  Vroeger tekende ik de Flower Fairies van Cicely Mary Barker na.  Ik ben er altijd dol op geweest en nu wonen er al twee in mijn tuintje. 

Periwinkle (maagdenpalm) en haar huisje

Rick komt thuis  en we bestellen kabobs van Friends Kabob als avondeten.  Als we zitten te eten komt de volgende storm langs.  Arme Cosmo krijgt het wel te verduren vanavond!  Gelukkig duurt het weer niet lang, maar de sproeiers hoeven vandaag niet aan in de tuin.

Een ontspannen weekend met een leuk feestje

Zaterdag

Om vijf over half zeven word ik wakker van een geluid en ik zie Rick naast het bed staan.  Het is ook al erg licht, eindelijk is de zon weer aanwezig.  Een blik op mijn horloge laat echter ook zien hoe vroeg het is en ik vraag Rick of hij al op gaat staan.  Dat is niet het geval, hij had hoofdpijn en wat pijnstillers ingenomen.

De ogen gaan weer dicht en net na achten hoor ik Rick weer opstaan. Ik houd het nog iets langer uit en ga dan de email lezen op mijn telefoon.  Alleen is die om de een of andere reden niet opgeladen vannacht en met wat gepiep dooft het schermpje.  Ik stop hem dus nog eens in de oplader en ga dan maar op mijn laptop lezen.  Wat zijn we toch al gewend aan onze electronica!

Eenmaal beneden gooi ik meteen de achterdeur open.  Het is eindelijk weer eens zomers weer!  De zon schijnt vrolijk en de regen is vertrokken.  Buiten drink ik mijn koffie en verorber een paar geroosterde wafels.

Ons kolibri vrouwtje komt weer langs en de andere vogeltjes ook.  De eekhoorns zijn er niet, want daarvoor is het te druk met ons en de katten op het deck.  De vogels kunnen ze makkelijk ontvluchten, maar eekhoorns natuurlijk niet. 

Het neemt wat zelf discipline en ik kan het nog rekken door Christine alle informatie van mijn vorige blog door te geven (dank daarvoor!), maar dan is het sporten geblazen.  Ik neem me voor een half uur te doen, maar het worden 45 minuten.  Al zo lang heb ik niet minder dan 10000 stappen gedaan op een dag, dus dat is een grote stok achter de deur.

Als ik klaar ben bel ik mijn broer in Canada, maar die is niet thuis.  Ik praat even bij met mijn nichtje, die volgend jaar naar high school zal gaan en ook Latijn en Grieks zal nemen.  Aangezien ik die ook in mijn pakket had kletsen we er even over.  Als ik zo met haar praat mis ik ze zo!

Mijn broer belt niet veel later terug en we praten helemaal bij.  Voor we het weten is er een uur voorbij en moet hij verder.   Dan bel ik voor de derde dag achtereen met mijn zus.  We hebben elkaar op het moment erg nodig en ondanks de afstand is het toch heerlijk om zo bij te praten. 

Het is al ver na lunchtijd als ik ophang en na al het Nederlands praten heb ik zin in iets typisch Nederlands.  Ik maak een paar beschuiten met pure hagelslag (waar komt dat woord trouwens vandaan?).  Hapje voor hapje smul ik ervan, zo lekker!

Dan lijn ik Cosmo aan voor een wandeling.  Ik moet nog een aantal stappen halen voor de tienduizend en hoop ze zo bij elkaar te krijgen.  Cosmo gaat altijd graag mee.  Ik hoop een bij of bijen te treffen voor mijn "geluiden" themafoto en vind die ergens in een tuin.  Cosmo wacht geduldig tot ik de juiste foto heb genomen.

De rest van de middag kleur ik wat in mijn bloemenkleurboek.  Dan maken Rick en ik ons klaar om naar een afscheidsfeestje van kennissen te gaan.  Dat wordt gehouden bij Shadi en Frank thuis. Zij is Ricks collega en Iraans en hij is Duits en we zijn met de jaren goed bevriend geraakt.

Het wordt een heel gezellige avond met heerlijk Iraans eten en leuk gezelschap.  We kennen eigenlijk maar weinig mensen hier, maar bij Amerikanen voel ik me nooit buiten een groep staan.  We worden hier ook meteen opgenomen en er wordt wat afgelachen.  Als laatste wordt een heerlijke Mexicaanse "melk"(leche)taart aangesneden waarvan we een stukje proeven.

Het is moeilijk afscheid nemen want het is zo gezellig, maar wij zijn beiden doodmoe van de drukke en enerverende week achter ons.  Hopelijk hoeft er morgen helemaal niets. 

Zondag

Rick is al weg als ik om een uur of negen eindelijk mijn bed uitkruip.  Niet veel later komt hij terug met mijn favoriete sandwich van Panera met ei en extra spinazie en tomaat.  Daarbij een venti skinny mocha Americano van Starbucks en de zondag begint weer goed.

 

We eten gezellig op het deck en dan gaat Rick een stuk fietsen.  Ik besluit vandaag mijn stappen bij elkaar te krijgen door een stuk met Cosmo te gaan wandelen. 

Het is zo genieten in de buurt, na de regen van afgelopen week is alles diep groen en er bloeien clematis, rozen en vele andere planten in de tuinen.  Ik hoor spechten en cardinaaltjes en geniet met volle teugen.  Cosmo trouwens ook, want hij stopt geen enkele keer om terug naar huis te willen.

Overal hangen de moerbeien aan de bomen, volgende keer eet ik er een paar van

Voor de lunch heb ik een gratis broodje van Panera.  Ik maak het tonijnsalade op tomaat basilicum brood.  Dan gaan Rick en ik naar Whole Foods.  Ik heb een lijstje mee van Saskia en het valt me weer op wat voor dingen ze nu eet, die ze als kind nog niet met een poolstok aangeraakt zou hebben!  Gist, kombucha en meer, gegriezeld zou ze ervan hebben!

De hangmat lonkt (ik sluit mijn ogen maar voor al het onkruid dat tussen de stenen groeit!)

De rest van de middag kleur ik mijn hibiscus mandala in.  Ik vind het kleuren zo ontspannend en het resultaat mooi.  Ik merk ook dat ik heel moe ben en veel pijn heb.  Denkelijk komt alle spanning van de afgelopen weken en maanden er nu uit.  Ik ben ook wel blij dat de komende week vrij rustig is.  Alleen vrijdag heb ik een rondleiding.

Rick grilt heerlijke zalmburgers en asperges voor hem en mij en Kai heeft hamburgers met blauwe kaas en jalapenos.  Het is weer helemaal zomers en zal de komende week echt heet worden.  Ik zie er helemaal naar uit!  Nu ga ik even genieten van de vuurvliegjes die als kerstlichtjes in de bomen en boven onze hoofden vliegen.

Een emotionele achtbaan met een heel goede afloop

Het wordt een gebroken plaat, maar alweer is het somber en donker weer bij het opstaan.  Ik voel me ook wat somber want hoe ik ook probeer, ik kan het bezoek aan de hematologe gisteren maar niet uit mijn hoofd zetten.  Altijd al leek mij een beenmerg test heel naar en nu probeer ik me mentaal erop voor te bereiden dat die misschien in mijn toekomst ligt. 

Nog steeds druppels op de bloemen

Maar ja, ik weet dat ik maar beter gewoon ieder moment kan genieten van het leven dat we hebben.  Ik ga dan ook met Rick beneden ontbijten.  We vermaken ons ook weer met de drukte op het deck.  Maar liefst drie eekhoorns vandaag en cardinaaltjes, spechtjes en het kolibrietje dat het buisje alweer leeg heeft.

Rick vertrekt naar zijn werk en ik ga naar boven om mijn uur op de elliptical te doen.  Intussen praat ik met Christine.  Zij is erfgename van een Nederlandse tante, die ze nauwelijks kende, en ze worstelen met de afwikkeling van het testament en erfenis. 

Is er iemand onder mijn lezers, die bekend is met zoiets, want Christine heeft gevraagd of ik kan helpen en ik begrijp het Nederlands natuurlijk wel, maar niet wat de rechten van de erfgenamen zijn.  Zo te lezen zou het Christine en haar broer nog weleens geld kunnen gaan kosten en daar zijn ze natuurlijk allerminst blij mee.

Tijdens mijn gesprek met Christine gaat mijn telefoon en ik zie het nummer van de hematologe.  Zij had gezegd dat ze alleen zouden bellen als er toch iets ernstigs gevonden was dus trillend antwoord ik.  Het blijkt de verpleegster te zijn met nog wat vragen over wat ik gisteren vertelde.  Oef!

Na het uur sporten ga ik Vienna in om wat boodschappen te doen.  Ik neem Cosmo mee en ga als eerste naar Petco waar hij naar hartelust kan snuffelen.  Ik koop een paar lekkernijen en een blikje voer voor hem als traktatie vanavond.  Ik heb het de afgelopen drie weken echt gemist tijd met Cosmo door te brengen!

Bij Walgreens koop ik nieuwe Icy Hot en haal dan lunch bij Noodles & Company.  Cosmo mag daar op het terrasje dus ik eet mijn Tuscan fresca samen met hem daar op.  Het is nog steeds bewolkt, maar een stuk warmer en droog, eindelijk!

De vogels en eekhoorns hebben zich bijna door mijn voorraad heen gegeten dus ik haal nieuw bij Birdwatchers.  Mijn brein werkt intussen overtijd om te bedenken hoe ik mijn leven zou inrichten als ik inderdaad zoiets ergs zou hebben als de hematologe gisteren als mogelijkheden noemde.  In ieder geval zou ik dan nog kunnen genieten van al die leuke beestjes, bedenk ik me.

Thuis vul ik alles weer bij en ga even op het deck zitten genieten van de diertjes.  Ik voel me uit balans en kan mijn gedachten maar niet de positieve kant op duwen.  Ik weet wel waar het gedeeltelijk door komt.  Ik heb toch weer hoop gekoesterd voor iets wat ik hier niet kan bespreken en dat was gewoon dom, want stelde me weer open voor verdriet.

Gelukkig krijg ik welkome afleiding als Chris en PJ Cosmo en mij komen ophalen voor een wandeling.  Chris heeft groot nieuws, want haar oudste gaat trouwen.  Over anderhalve maand nog wel en dat is wel een schok voor Chris, merk ik. 

Bruiloften zijn hier meestal een hele happening, maar Laura wil geen "gedoe" en zelfs geen witte jurk.  Nou heeft Laura drie zussen, die daar andere gedachten over hebben, en haar ouders hebben ook de nodige verwachtingen.  Maar uiteindelijk, zegt Chris, is het hun dag en zullen ze die naar hun wens inrichten.  Toch altijd een beladen iets, zo'n hoogtijdag.

Met alle regen is het heel groen overal!

Net als ik weer binnenloop hoor ik mijn mobieltje gaan.  Heel ongewoon voor mij had ik die thuisgelaten.  Tot mijn schrik zie ik weer het nummer van de hematologe.  Het zal toch niet?  Trillend neem ik op en het is de dokter zelf.

Ze vertelt me dat ze me nog voor ze op vakantie gaat wilde bellen.  En dan zegt ze iets wat maar langzaam tot me doordringt: "want alle testen zijn normaal teruggekomen".  Wat?  Zeg dat nog eens?!  Ja, alles normaal, denkelijk was het toch een virus of het laboratorium van mijn dokter (denk toch echt wel het laatste).

Na nog wat vragen en me ervan verzekeren dat ik dus niet een vervolgafspraak hoef te maken bedank ik haar uitbundig dat ze de tijd nam om me dit nog voor ze een week weg was vertelde.  Ik voel me natuurlijk enorm opgelucht! 

Regelmatig kwam het woord bloedkanker langs de afgelopen maanden en tja, dan ga je je toch wel zorgen maken.  Rick was er gisteren bij en dat was geen luchthartig bezoek van "er zal wel niets aan de hand zijn".  Ik kan het werkelijk bijna niet geloven, maar ben zo blij dat ik toch zo gezond ben als ik me voel!

Zo blij dat ik de waterlanders niet tegen kan houden.  Kai is de enige, die thuis is, en hij krijgt een natte schouder van mij.  Rick en de anderen kan ik niet direct bereiken, maar een voor een zijn zij ook opgelucht en blij.  Vooral Rick, die zich al zorgen maakte dat ik met mijn fibromyalgiepijnen (die nog steeds niet verklaard zijn met deze bloedtesten) nog meer pijn zou moeten hebben met een beenmergonderzoek.

Hij vraagt dan ook waar ik wil gaan vieren dat ik, zoals ze hier zo mooi zeggen, een nieuwe "lease" op het leven heb.  Dat wordt Passion Fin, lekker sushi en sashimi en een koude sake.  Kai komt ook gezellig mee en het wordt een heerlijke ontspannen maaltijd.

Echt een feestdiner

Wat dit alles me wel weer eens duidelijk heeft gemaakt is hoe belangrijk gezondheid is.  En hoe die zomaar opeens niet meer vanzelfsprekend is.  Ik heb een aantal kennissen met kanker en voelde altijd al met ze mee, maar ik heb nu ook wat meer begrip voor de gevoelens van onzekerheid en angst voor uitslagen, die zij moeten meemaken. 

Wat meer begrip en oneindig meer respect voor hun positieve standpunten in zulke moeilijke tijden.  Ik denk nu vooral aan Marijke en Carla, jullie mogen best eens genoemd worden al weet ik niet of jullie dit blog lezen. 

Opgelucht gaan wij het weekend in en eens te meer zal ik van ieder moment proberen te genieten.  Sentimenteel gedoe?  Misschien, maar ook de kleine dingen zijn er om opgemerkt te worden en daar ga ik nog eens harder aan werken!

Hematoloog

Alweer is het druilerig en miezerig weer!  Heel ongewoon voor ons om drie dagen de zon niet te zien.  De vogels en eekhoorns op het deck vinden het echter wel prima dat wij daar niet zitten.  Het is een af en aan geloop en gevlieg van jewelste.  Iedereen komt zijn of haar ontbijt halen, ik moet alle voer dan ook weer bijvullen.

Na een paar wafels maak ik me klaar om naar de sportschool te gaan.  Het is weer een personal training dag en Sharon wacht me al op.  Op dagen als vandaag ben ik helemaal blij om die stok achter de deur te hebben, want met dit weer zou het zo makkelijk zijn lui thuis te blijven.

Sharon doet in een uur al mijn spieren weer aan bod komen en daarna ga ik nog op de elliptical tot ik 7500 stappen bijeen heb.  De rest van de tienduizend loop ik met Cosmo door de regenachtige buurt bij elkaar.  Ik heb mijn fototoestel met macrolens mee en neem foto's van de beregende bloemen en planten.  Een aantal ervan vind ik erg mooi geworden.

Lunch ga ik halen bij Panera.  Het is weer voor een soba noodle bowl met kip.  Terwijl ik zit te eten komt Rick thuis.  Hij gaat met mij mee naar de hematoloog.  Dat vind ik erg fijn, want zo zijn er twee paar oren om te horen wat zij gaat zeggen.

De hematologie/oncologie praktijk is maar een minuut of tien rijden en ik krijg natuurlijk een hele stapel papieren om in te vullen en ondertekenen.  Vervolgens word ik door een vriendelijke verpleegster naar een kamertje gebracht waar ik weer een aantal vragen beantwoord.

Dan is het wachten op de dokter.  Gelukkig komt ze al vrij snel binnen.  Dr. Cole neemt ruim de tijd om vragen te stellen, mij te onderzoeken en vragen te beantwoorden.  Helaas heeft ze nog niet echt antwoorden en dat had ik ook verwacht.  Enkel aan het feit dat er te weinig witte bloedlichaampjes in mijn bloed zitten kan zij niets zien.

Ze gaat van alles testen in mijn bloed en als daar niets uitkomt moet ik een beenmerg test ondergaan.  Ze denkt niet dat er iets serieus aan de hand is, maar kan dat natuurlijk niet uitsluiten.  Ze brengt me naar het laboratorium waar een heel vriendelijke verpleegster vijf buisjes bloed aftapt.  Omdat ik soms flauw word bij zoveel bloed krijg ik eerst een paar crackers en een kop water aangereikt.

Gelukkig heb ik dit keer geen problemen en we kunnen weer naar huis.  De dokter is volgende week op vakantie, dus ik zal waarschijnlijk rond de vijftiende meer horen.  Ik probeer me er maar niet te druk om te maken, al heb ik wel een flinke hoofdpijn als ik thuiskom.

Thuis bel ik met mijn zus en Christine en dan komt Laura om me eindelijk weer eens een massage te geven.  Helaas helpt die niet mijn hoofdpijn te verminderen, maar volgens Laura komt dat morgen nog.  Volgende week komt ze hopelijk weer, want mijn spieren hebben het hard nodig.

Hij gaat altijd op de massagetafel liggen

Rick wil me graag naar een favoriet restaurant nemen voor wat leuks na deze enerverende dag.  Mijn keuze valt op Four Sisters.  Ik geniet van hun Vietnamese loempiaatjes en bestel een gerecht van garnalen op suikerriet met rijstpapier.  Ontzettend lekker is het en een bijzondere smaak met de suikerriet. 

Het regent weer eens en Rick gaat de auto halen, terwijl ik macarons koop bij Pastry Xpo.  Hopelijk is het morgen eindelijk droog.  In ieder geval lijkt het weer dit weekend een stuk beter te worden. 

De bloemen met druppels foto's staan hier

Een grijze, maar gezellige rondleiding en een honkbalwedstrijd

Om kwart voor acht staan Rick en ik weer naast ons bed.  Gisteravond was ik werkelijk doodmoe, maar kon toch niet goed in slaap vallen.  Ik word met een flinke hoofdpijn wakker, maar gelukkig helpt de ibuprofen al snel.

Rick gaat vandaag bij het kantoor in Washington werken dus ik kan met hem meerijden naar de stad.  Het miezert wat onderweg erheen, maar vandaag ben ik erop gekleed.  Ik heb zelfs handschoenen mee, want ik weiger weer de hele dag te rillen.

Eenmaal bij het Smithsonian station wacht ik op mijn groepje.  Ik klets wat met een van de "DC ambassadeurs", die daar zo vaak is dat we elkaar inmiddels als oude bekenden groeten.  Van mijn groepje echter geen teken en ik wil net een sms sturen als ik twee mensen op me af zie lopen.

Blijkt dat mijn ambassadeur vriend ze naar de andere uitgang van het station heeft gestuurd.  Als hij dat doorkrijgt verontschuldigt hij zich enorm, maar geen man overboord, we hebben elkaar gevonden.

Vandaag ga ik op stap met H. en zijn vrouw A. en de ouders van H, H. en L.  Het is H.'s verjaardag vandaag en dit reisje was een verjaarscadeau.  Erg leuk en bijzonder dat ze zo met zijn vieren op stap kunnen. 

Het miezert de hele tijd een beetje, maar gelukkig geen echte regen.  Ik voel me een stuk prettiger dan gisteren en de stemming zit er ook meteen in.  We lopen langs de monumenten aan de Mall en dan het Martin Luther King Jr. Memorial aan het Tidal Basin.

Omdat het weer niet meezit geef ik de keuze om helemaal om het Tidal Basin te lopen naar het Jefferson Memorial of om dat monument van verre te bespreken en het Franklin Roosevelt Memorial als laatste te bezoeken.  Unaniem wordt de laatste optie gekozen.

We bekijken het altijd indrukwekkende Roosevelt Memorial en lopen dan via 17th Street naar ons lunchrestaurant.  Bij het Daughters of the American Revolution gebouw heeft duidelijk net een high school graduation plaatsgevonden. 

We zien de meisjes in witte caps en gowns en de jongens in het rood.  Het lukt me niet te ontcijferen om welke high school het gaat.  Ik heb nog niet eerder gezien dat jongens en meisjes andere kleuren hadden, maar Saskia vertelt me later dat een high school hier dichtbij dat ook doet.  Voor mijn gezelschap is dit wel erg leuk om te zien, natuurlijk, echt Noord-Amerikaans (in Canada gaan graduations ook zo).

Vandaag is er gekozen voor een broodje bij Potbelly als lunch.  Het is lekker warm daarbinnen en we laten het ons goed smaken.  Na afloop drinken we bij de Peet's Coffee ernaast nog een kop koffie.  Het is zo gezellig dat A. ons allemaal moet aansporen verder te gaan.

We bekijken de voor- en achterkant van het Witte Huis.  Obama is thuis, maar we mogen tot het hek achter het huis komen voor de verandering.  Helaas komt hij geen wandeling maken om de toeristen te begroeten.  Dat hoop ik toch nog eens mee te maken.

Via Pennsylvania Avenue lopen we naar het Capitool.  Daar zien we auto's met de Serbische vlag staan en H. en L. spreken met een Capitol politieagent over dat ons koningspaar hier maandag ook was.  Willem Alexander en Maxima hebben inderdaad ook met de leiders van het Congres gesproken.

Bij het Newseum hangt eindelijk weer eens een Nederlandse voorpagina

Als laatste van de rondleiding bezoeken we de Library of Congress.  Dit indrukwekkende gebouw is altijd een goed einde.  Eenmaal weer buiten neem ik afscheid en wacht op Rick, die onderweg is om mij op te halen.

Samen rijden we naar de Gordon Biersch tegenover het Nationals stadion.  Daar zit al een hele groep van Ricks collega's.  Het wordt een gezellige "happy hour" met lekkere hapjes.  Het heerlijke Hefeweisen bier gaat er na al het wandelen ook goed in.

Tegen zessen lopen we met zijn allen naar het honkbal stadion.  We hebben kaartjes voor de wedstrijd tussen de Washington Nationals en Toronto Blue Jays.  Net voor de wedstrijd begint worden beide volksliederen gespeeld.  Ik vind  "Oh, Canada" ook altijd een erg mooi lied en tijdens het Amerikaanse volkslied houd iedereen op met wat ze doen en er wordt luidkeels met de hand over het hart meegezongen, zo mooi!

Helaas is de wedstrijd helemaal niet spannend.  Binnen de kortste keren scoren de Blue Jays vier punten en de Nationals krijgen geen kansen.  De anderen gaan niet eens naar hun stoelen bovenin het stadion, maar Rick en ik gaan er wel even zitten kijken.

Na aan de bar nog wat nagepraat te hebben vertrekken er al na een uur een heel aantal mensen.  Rick wilde niet als eerste weg, maar nu zie ik mijn kans schoon, want mijn voeten klagen en er zijn geen zitplaatsen hier in de bar.  Ook wij nemen dus afscheid. 

Aan de wedstrijd missen we verder niets, want de Nationals verliezen met 8-0.  Rick en ik hebben nogal de neiging om alleen naar wedstrijden te gaan waar ons team verliest.  Zou het aan onze aanwezigheid liggen?  In ieder geval was het leuk er even te zijn en nu krijg ik zin om naar meer wedstrijden te gaan, maar dan wel echt in een stoel ernaar kijken.

Vandaag heb ik 22297 stappen gezet en iets meer dan tien mijl gelopen, dus 16 kilometer.  De gemiddelde rondleiding is ongeveer 18000 stappen en rond de 13 kilometer.  Ongemerkt, want we zien onderweg natuurlijk van alles, is het een flinke afstand.

Foto's van vandaag staan hier

Een kille regenachtige rondleiding

Alweer gaat de wekker vroeg voor mijn doen. Vandaag en morgen heb ik volledags rondleidingen. Het stemt me niet vrolijk als ik zie dat het buiten maar donker oogt. Tijdens een snelle wandeling met Cosmo miezert het ook.

Gauw eten Rick en ik een warm ontbijt van roerei, ham en aardappel van Smart Ones. Intussen vermaken wij ons, net als de katten, met kijken naar de twee eekhoorntjes, die om de maiskolf op ons dek wedijveren. Rick heeft die dit weekend aan het deck gehangen en de beestjes hebben hem meteen gevonden.

Op weg naar zijn werk zet Rick mij bij de metro af. De trein staat er al en ik haast me naar binnen. Een half uurtje later stap ik bij het Smithsonian station uit en zie mensen hun paraplu's openen als ze de roltrap naar buiten opgaan.

Gelukkig heb ik ook een paraplu mee en een regenjas aan, maar het is me al gauw duidelijk dat ik verder te koel gekleed ben. Er staat een koude wind, die door merg en been gaat. Ik heb sandalen, een driekwart broek en korte mouwen aan onder mijn dunne regenjas.

Maar ja, niets aan te doen. Ik wacht op mijn gezelschap, de Belgische F. en P., die niet veel later ook het station uitkomen. We maken kennis, ik vertel wat over de geschiedenis van de stad en dan lopen we richting het Washington Monument.

Even overweeg ik nog te beginnen met de andere kant van de Mall in de hoop dat het misschien vanmiddag wat warmer zal zijn. Toch zie ik daar maar vanaf, want ik weet niet of het dan niet erger zal gaan regenen.

Tegen de tijd dat we bij het Washington Monument aankomen is het gelukkig ook weer droog. Het Monument is dicht, zien we, kennelijk is het electrische mankement aan de lift nog niet verholpen.  Wij zouden toch niet omhoog gaan dus ons deert het niet.

Waarschijnlijk door het weer is het lekker rustig bij de monumenten.  Het is kleine eendjes en gansjes tijd en overal zien we donsballetjes dobberen.  De vijvers en fonteinen lenen zich daar goed voor.  Alleen zijn de ganzen niet meer welkom in de Reflecting Pool en heeft de National Park Service daar een bedrijf voor ingehuurd dat ze met getrainde border collies zal verjagen.

Wij zien (letterlijk) geen hond vandaag, maar ook geen ganzen in die vijver.  We lopen door het Vietnam Veteranen Monument waar ik even moest nadenken hoeveel namen er na de toevoegingen van dit jaar ook weer opstaan.  Oh ja, 58.307, acht namen zijn er nieuw bij en die zijn goed te vinden, want veel lichter dan de rest.

Bij het Lincoln Memorial is het altijd druk, zo ook vandaag.  Het imposante beeld van Lincoln verveelt nooit.  Ook het Koreaanse oorlogsmonument maakt weer grote indruk en er wordt lustig gefotografeerd, ondanks het sombere weer.

Als we oversteken naar het Tidal Basin wordt het nog killer.  Het waait hier dichter bij de rivier ook harder en het begint weer te spetteren.  Gelukkig loopt mijn gezelschap lekker door en bekijken we het Martin Luther King Jr., Franklin D. Roosevelt en Jefferson Memorial snel.

Dan banen we ons een weg naar de Old Ebbitt Grill.  Daar krijg ik meestal "mijn" tafel in een zijgedeelte van het restaurant.  Daar blaast echter de airconditioning nogal hard en mijn spieren zijn al niet blij van het kille vochtige weer.

Aan Mark vraag ik dus of we in het hoofdgedeelte van het restaurant kunnen zitten.  Gelukkig kan dat en het is er een stuk warmer dan waar we gewoonlijk zitten.  Tony komt verbaasd vragen waarom we hier zitten en ik leg uit dat ik het daar wel vaak koud vind.  In de hete zomer is dat lekker, maar vandaag niet.

We genieten van onze lunch en drinken er een Stella Artois bij.  Ik heb weer eens een zalmburger, mijn favoriete broodje hier.  De anderen nemen ter ere van hun eerste dag in de VS een hamburger.

Na de lunch miezert het nog steeds, maar het lijkt toch iets lichter dan vanochtend.  Ik overweeg nog een fleece vest te kopen bij de White House Gifts, want ik zie heel veel mensen met lekker warme "Washington DC" truien lopen.  Ik doe het toch maar niet, want meer dan de helft en het koudste gedeelte van de rondleiding zitten er al op.

We lopen langs de voor- en achterkant van het Witte Huis.  Grappig idee dat Willem Alexander en Maxima hier gisteren nog waren, alsmede een heel aantal Nederlandse journalisten.

Via Pennsylvania Avenue, America's Main Street, lopen we langs allerlei belangrijke gebouwen naar een van de belangrijkste in stad, het Capitool.  Ik vergeet bijna hoe de koepel eruit zag nu de steigers eromheen staan.  Het maakt het gebouw helaas ook een stuk minder mooi, de koepel is duidelijk het hoogtepunt.

Als laatste gaan we, zoals bij vrijwel iedere rondleiding, de Library of Congress binnen.  We bekijken de grote leeszaal van boven en lopen door de nagemaakte bibliotheek van Thomas Jefferson.  Ook de twee bijna zeshonderd jaar oude bijbels maken indruk.

Dan geef ik de keuze om de rondleiding in het Capitool te gaan doen, maar ik denk dat de jet lag aan het toeslaan is en ze hebben hier nog tot vrijdag dus tijd genoeg daarvoor. 

Buiten wijs ik het beste metrostation om terug te gaan naar hun hotel, want zij hebben de groene lijn vanaf L'Enfant Plaza nodig, en we nemen afscheid na een gezellige dag samen.  Toch moet er iets van mijn hart. 

Laatst schreef iemand dat ze jaloers op mij is omdat ik niet hoef te werken.  Nee, dat hoef ik ook niet, maar ik zie mijn rondleidingen wel als iets serieus en als ik mijn keuze had zou ik vandaag en morgen af hebben gezegd, want ik voel me helemaal niet goed.  Maar deze mensen zijn hier op vakantie en rekenen op een leuke dag in Washington, die ik ze hopelijk ook heb gegeven. 

Op weg naar het Capitol South metrostation sms ik Kai om te vragen of hij me van het Vienna station op kan halen.  Gelukkig kan hij dat, want ik heb het koud en mijn voeten doen pijn.

Thuis kleed ik me meteen in warmere kleding en ga dan even met de voeten omhoog ontspannen.  Niet veel later komt Rick thuis en we vertrekken vrijwel meteen naar Fair Lakes, want het verkeer daarheen is altijd heel slecht.

We hebben om half zeven afgesproken om met mijn ouders bij Sakura te gaan eten.  We komen echter een stuk eerder aan en gaan eerst even aan de bar van Applebee's wat drinken.  Het is er erg gezellig en we bestellen een cocktail met verse aardbeien erin, erg lekker.

Bij Sakura zijn mijn ouders er al en we worden naar een van de tepanyaki tafels geleid.  Dit keer komt er alleen een andere familie van vier bij, dus wij kunnen makkelijker praten.  Het wordt een gezellig maal, ik heb weer de zalm en groentes en dat is meer dan genoeg eten!

Nadeel van deze maaltijd is wel dat als de chef klaar is, de maaltijd ook voorbij is.  We blijven nog wel een tijdje napraten, maar dan stelt mijn moeder voor om in hun hotel nog wat te gaan drinken.  Dat vinden we allemaal een goed idee.

We praten nog gezellig verder onder het genot van een glaasje heerlijke sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland.  Ik ben echter heel erg moe en moet morgen ook weer aan de bak voor een rondleiding.  Rick en ik nemen dus afscheid voor weer een tijdje, want mijn ouders gaan morgen terug naar Nederland.

Thuis kijk ik nog even tv om te ontspannen.  Het weerbericht voor morgen stemt me niet blij.  Ik zal me in ieder geval warmer kleden!  Hopelijk valt het allemaal mee.

Foto's van vandaag staan hier

Kranslegging door de koning en koningin

Onze telefoonwekkers gaan al om half zeven af, want we willen vanochtend de kranslegging door koning Willem-Alexander en koningin Maxima bij Arlington National Cemetery bezoeken.  We willen nog voor de begraafplaats open gaat daar zijn, zodat we een goede plek kunnen bemachtigen.

We maken ons snel klaar en trekken nette kleding aan.  Rick heeft zelfs een jasje aan, terwijl het zo vroeg al een vochtige 25 graden is.  Dan hebben wij vrouwen het toch makkelijker en luchtiger!

Onderweg is het bewolkt, maar dat blijft niet zo

Onderweg halen we bij Starbucks ijskoffies en ontbijt wat we in de auto opeten.  Om kwart voor acht komen we bij de begraafplaats aan, maar men laat auto's nog niet parkeren. Dat laat Rick niet op zich zitten en gaat vertellen dat we hier voor een speciale ceremonie zijn.  En inderdaad, de politieagent wuift hem door.

Net voor achten mogen we naar binnen en we lopen zo snel mogelijk naar het Graf van de Onbekende Soldaat waar de ceremonie om negen uur plaats zal vinden.  Nu moet je weten dat Arlington Cemetery op een heuvel is gebouwd en de Tomb of the Unknowns is nog best een stuk lopen.

Rick klaagt dan ook steen en been, maar weigert zijn jasje zolang uit te doen.  Eenmaal bij het amfitheater worden we naar het vak met publiek gebracht.  Daar kom ik naast Mary-Ann te staan en we zien nog een aantal bekenden.  Wij staan vrijwel vooraan, achter een paar rijen Nederlandse militairen, maar met goed zicht op waar de krans gehangen zal worden.

Aanvankelijk is het wat bewolkt waardoor de temperatuur te doen is.  Helaas, en ik dacht niet dat ik dat ooit zou schrijven, komt na een tijdje de zon helemaal door en staan wij lekker te braden.  Ik heb vooral met de mannen te doen, ook de militairen, die allemaal in vol uniform zijn.

We zien een gewone wisseling van de wacht.  Ook wel bijzonder om de Nederlandse militairen die plechtigheid van hun Amerikaanse collega's te zien gadeslaan. 

Dan beginnen de voorbereidingen voor de kranslegging.  De Amerikaanse tweede wereldoorlogveteranen worden naar hun plaatsen gereden.  We zien hoe de wereldvlaggen in een lange rij soldaten worden gebracht.  Denkelijk zal het koningspaar daar langs lopen.

De Honor Guards van alle vier de branches van het Amerikaanse leger lopen de trappen aan weerszijden van het graf van de onbekende soldaat op.  Ook komt de Pershing Army Marching Band met een leider met een grote bontmuts zoals de wachters bij Buckingham Palace ook hebben.

De volgorde van plechtigheden wordt aangekondigd en dan komt het koningspaar voorlopen.  Eerst wordt vervolgens het Wilhelmus gespeeld en daarna de Star Spangled Banner.  Allemaal erg indrukwekkend. Filmpje van het Wilhelmus hier.

 

De krans, die koning Willem Alexander en koningin Maxima vervolgens leggen, is heel mooi.  Allemaal witte bloemen en de sjerp is natuurlijk rood, wit, blauw en hun initialen staan er in het goud op.  Als laatste wordt Taps gespeeld en dan gaat het koninklijk paar weer naar binnen.  Rick en ik hebben alles goed kunnen gadeslaan, heel bijzonder!

We denken terug te lopen naar de auto, maar horen dan dat het koninklijk paar ook nog een paar graven gaat bezoeken aan de andere kant van het amfitheater.  Daar wachten we nog op en nu kunnen we ze nog beter zien.  Wel een beetje jammer dat ze helemaal geen blijk geven te zien dat er zoveel Nederlanders uit dit gebied gekomen zijn, maar het is natuurlijk allemaal erg serieus en plechtig.

Koningin Maxima ziet er werkelijk prachtig uit in haar zwartwitte jurk.  Ook de koning ziet er goed uit.  Het is erg leuk om ze zo van dichtbij te hebben gezien!

Wij haasten ons terug naar de auto waar ik blij ben nog wat van mijn ijskoffie over te hebben.  Rick heeft een conference call dus ik kijk intussen welke foto's gelukt zijn.  Alles ging zo snel dat ik er veel weg moet gooien omdat ze onscherp zijn.  Toch zitten er een paar goede tussen.

Thuis verkleedt Rick zich snel en vertrekt naar zijn werk.  Ik heb op de begraafplaats al vijfduizend stappen bij elkaar gekregen en lijn Cosmo aan voor een wandeling om de rest bijeen te krijgen.  Het is werkelijk enorm vochtig!

Dat is kennelijk aan mij te zien, want als ik niet veel later mijn boodschappen afreken bij Whole Foods vraagt de kassajuffrouw me of het zo vochtig is buiten.  Ik vertel maar gauw dat ik de hond net uitliet en er daarom als een verzopen rat uitzie!

Thuis zet ik mijn meegebrachte tulpen in vazen.  Een boeket is oranje en ik bedenk me dat ik ongemerkt in een Nederlandse bui ben.  Mijn lunch is allerminst Nederlands, echter, ik geniet op het deck van lekkere bruine rijst sushi.

Even denk ik erover om naar het zwembad te gaan, maar ben daar toch te lui voor.  Ik ben al gekleed voor de sportschool en heb, omdat ik vanochtend dus bij de ceremonie was, om drie uur personal training.

Als ik naar de sportschool rijd begint het al te spetteren.  Ik besluit dus maar in de garage te parkeren waar Sharon ook net uit haar auto stapt.  Als we aan ons uur beginnen roffelt de regen op het dak en flitst de bliksem links en rechts met bijbehorende enorme donderslagen.  Gauw sms ik Kai of hij Cosmo mee de basement in kan nemen.  Daar hoort hij het lawaai niet zo.

Alle spieren komen aan bod en dat was hard nodig na de vorige week niets aan gewichten te hebben gedaan.  Het is vreemd om 's middags nog te sporten, maar het gaat me prima af.  Eenmaal weer buiten is het ook alweer droog, zo snel gaan die buien.

Het is weer eens tijd om mijn nagels te laten doen, want ik wil nette handen voor mijn rondleidingen de komende paar dagen.  Mijn gewoonlijke dames hebben op maandag vrij dus Tracy (natuurlijk niet haar echte voornaam, zoals zoveel Vietnamese dames een heel saaie Amerikaanse naam aannemen) wordt het vandaag.  Ze doet het netjes en met bijna neon roze nagels verlaat ik de zaak weer.

Saskia voelde zich de hele dag misselijk, maar kennelijk heeft het jongetje waar ze een aantal middagen per week op past haar genezen.  Ze heeft de hele dag niet gegeten en haalt Rick over van Sunflower te halen.  Dat vind ik ook altijd lekker, dus doe vrolijk mee.

Rick komt dus met ons proviand thuis en intussen dondert het flink om ons heen.  De ene na de andere waarschuwing over zwaar onweer en overstromingen komt op onze telefoons, maar zoals zo vaak gaat alles om ons heen.  Wij krijgen nauwelijks iets, gelukkig voor Cosmo.

Nu hopen dat het de komende dagen ook niet de hele tijd gaat regenen, want dan zijn rondleidingen een stuk minder leuk.  Even allemaal duimen voor droog weer morgen en overmorgen dus!

Foto's van de kranslegging staan hier.