Een gewone dinsdag

Ach ja, Moeder Natuur vindt het nodig zich ervan te verzekeren dat het record van dagen regen achtereen jarenlang in stand zal blijven.  De weermensen zijn helemaal enthousiast want het kan nog wel tot zondag duren voor we een hele dag zon hebben.

Eerlijk gezegd heb ik er steeds meer moeite mee mijn goede humeur te behouden.  Ik word ook moedeloos van de pijnen, die dit weer me geven. Op het moment vooral in mijn benen en dat is helemaal vervelend, want het belemmert mijn vermogen om te sporten.

Na een ontbijt van sloten koffie en gepocheerde eieren met kaas ga ik naar boven voor de elliptical.  Dat doet mijn knieen echter allerminst goed en ik verplaats me naar de loopband waar ik gewoon op loop.  Dat doet minder pijn, maar vind ik ook een stuk saaier want zo kan ik niet lezen.

Als er een uur voorbij is vind ik het wel weer genoeg geweest.  Ik douche en maak me klaar om naar Fairfax Radiology te gaan.  Het is hoog tijd voor een mammogram en ik belde gisteren voor een afspraak en kon vanochtend al terecht.  Dan ben ik er ook maar meteen vanaf. Bijna grijp ik nog naar mijn deodorant, maar herinner me net op tijd dat die niet mag.

De locatie waar ik een afspraak heb ligt in hetzelfde gebouw als mijn dokterspraktijk, nog geen vijf minuten rijden.  Na een paar formulieren te hebben ondertekend komt de technicien me halen.

Zij is snipverkouden en daar heb ik helemaal geen zin in!  Ik hoor haar tegen een collega zeggen dat haar supervisor heeft gezegd dat ze het niet moet verspreiden zoals vorige keer, gevolgd door het vriendelijke woord "bitch".  Oei!

Tegen mij is ze wel heel aardig, maar ik keer mijn gezicht zoveel mogelijk van haar af.  Ze kucht en snuift en ik bedenk me dat hier misschien ook wel mensen komen, die een verminderde weerstand hebben.  Ik vind het maar vreemd dat ze zo met de patienten bezig mag zijn.

Gelaten doorsta ik de zeer pijnlijke foto's.  Ik moet toegeven dat ik daardoor altijd langer wacht dan zou moeten met deze test.  Gelukkig lukken de foto's allemaal meteen en kan ik weer vertrekken.  Hopelijk ben ik er weer voor tenminste een jaar vanaf.

Het is intussen lunchtijd en ik besluit mijn favoriete combinatie maaltijd bij Panera te gaan eten.  Dat is een kop kippensoep met een halve tonijnsalade sandwich op tomaat basilicum brood.  Ik geniet er in het restaurant van, thuis is soms zo stil.

Het smaakt me allemaal prima.  Na afloop rijd ik nog even naar Whole Foods en Pie Gourmet om inkopen voor ons avondeten te doen.  Bij Pie Gourmet dacht ik Rick ook te verrassen met een van hun verse fruittaarten, maar die vitrine is kapot en overal ligt koelwater.  Geen verse fruittaarten dus vandaag.  Wel zo goed voor de lijn zullen we maar denken (al had ik mijn zinnen gezet op kersen).

Om twee uur heb ik een afspraak om mijn haar te laten doen.  Het miezert als ik bij Lofty Salon aankom en als Carmen me een glas wijn aanbiedt neem ik dat van harte aan.  Terwijl mijn kleur intrekt speel ik Candy Crush Saga en geniet van de wijn. Lekker ontspannend allemaal!

 

Met verf in mijn haar en het eindresultaat

Als ik twee uur later weer naar buiten stap schijnt de zon zowaar!  Een UFO is het op het moment, ik heb al heel wat grappige opmerkingen op Facebook gezien.  Daar moet ik dus optimaal gebruik van maken.

Met Cosmo maak ik een wandeling door de buurt terwijl ik bijklets met Christine.  Dan lees ik wat op mijn vlinderbankje voor het huis.  Als de zon achter de huizen verdwijnt wordt het mij te koel ondanks dat het twintig graden is.

Tegelijkertijd met Rick komen Saskia en een vriend van haar uit Australie aan.  Saskia is nu klaar met haar tweede jaar college.  Volgend jaar begint ze met een volle lading, ik heb echt het gevoel dat het stukken beter met haar gaat, gelukkig. 

Dan, de Australier, is uitwisselingsstudent en heeft een semester in Nashville gestudeerd. Hij wil nu wat van de VS zijn en blijft hier tot zondag logeren.  Saskia en hij vertrekken vrijwel meteen naar Washington voor een concert.

Rick en ik eten vanavond de shepherd's pie van Pie Gourmet met een regenboogwortelsalade van Whole Foods.  Heel makkelijk, maar ook ontzettend lekker is het!  Beiden zullen we vaker halen. 

Dan gaat er weer ijs op mijn knieen en Icy Hot op mijn nek en schouders.  Gewoonlijk is het hier half mei al in de twintig graden en zoveel regendagen achtereen zijn funest voor mijn spieren.  Als ik niet zoveel gaande had zou ik een vlucht naar het zuiden boeken tot na het weekend!

De dertiende dag achtereen met regen

Ik was jullie de Moederdag video van Kai en Bea nog verschuldigd

Heel ongewoon voor dit gebied zal het vandaag weer een tijdje regenen.  Daarmee zullen we het record voor meeste dagen regen achtereen ooit verbreken.  Niet een record wat ik graag had willen verbreken, maar ja, het weer hebben we niet in de hand.

De zon, die ik nog even zag bij het wakker worden, verschuilt zich dan ook weer snel achter de wolken.  Ik rooster een paar wafels en drink sloten koffie voor ik naar de sportschool vertrek.  Saskia ligt nog op een oor als ik het huis verlaat.

Voor Sharon me komt halen doe ik een half uur cardio.  Ik heb nog steeds een beetje last van mijn knieen dus ik stel de ARC trainer zo laag mogelijk in, zodat ik mijn knieen bijna niet hoef te gebruiken. 

Sharon ontziet ze tijdens het halve uur personal training ook zoveel mogelijk.  Na nog wat cardio rijd ik naar Rite Aid waar ik een paar kniebanden van Ace koop.  Eens kijken of die wat helpen, want niet sporten is met mijn fibromyalgie geen optie heb ik dit weekend weer gemerkt.

Als ik thuiskom is Saskia's auto er niet.  Ik sms haar dat ik thuis ben en douche gauw.  Intussen is Saskia er ook.  In haar auto rijden we naar de Whole Foods in Fair Lakes.  Daar gaat Saskia deze zomer ook werken.

We beginnen met de lunch en ik schep een groot bord met allerlei kleuren salades.  Het is zo lekker!  Allemaal dingen, die ik thuis nooit zou maken en heerlijke combinaties zijn.  Er zitten genoeg veganistische opties voor Saskia bij.

Na het eten gaan we boodschappen doen.  Saskia komt morgen voor de zomer thuis en dus koopt ze een heel aantal spullen in, want volgens haar hebben wij "niets" in huis. Klopt, ons dieet is niet veganistisch en ik koop liever iedere dag vers, zodat we alles ook weer opgebruiken. 

Heel fijn is dat Saskia hier 20% korting krijgt. Op zo'n vol boodschappenwagentje scheelt dat toch flink.  Saskia pakt haar eigen boodschappen in tot genoegen van kassier.  Ze krijgt alles in vier tassen, maar die zijn dan ook goed zwaar.  Wij zijn sterke vrouwen en dragen ze zonder karretje naar de auto.

Saskia heeft lekker katteneten met echte garnalen erin gekocht en terwijl we uitpakken genieten alle vier de katten daarvan.  Flapjack en Pig zijn hier al voor de zomer.  Zulke schattige katers zijn het, al knip ik Pig's nagels wel, want die houdt er wel erg van die overal aan te scherpen!

Voor Saskia terug naar Richmond gaat gaan we nog naar Suntrust.  Daar bestellen we euro's voor Saskia's Europese reis.  Ze vertrekken volgende maandag al!  De euro's zullen later deze week aankomen.

Saskia neemt afscheid en ik ga computeren aan de keukentafel met mijn fototoestel in de aanslag.  Het is een komen en gaan van vogels en eekhoorns op het deck.  De kolibrie komt een aantal keren langs en de cardinaal ruimt de rotzooi van de eekhoorns op.  Ik krijg een aantal leuke foto's.

Intussen is de zon er weer, hoera!  Ik ga er buiten voor op de stoep van genieten.  De buurkinderen fietsen en hun vaders letten op.  Een moeder is op reis en de ander op het punt hun derde kind te krijgen.  Opeens krijg ik een flashback, want zo zaten wij zo'n vijftien jaar geleden ook met onze kinderen.  Zo'n plein is lekker veilig voor ze om te spelen.

 

Als Rick thuiskomt maak ik de komkommersalade met azijn en zout en Rick gooit de burgers op de grill.  Voor mij twee zalmburgers en voor Rick een gewone en een zalmburger.  Het smaakt ons goed!

Dan gaan de benen weer omhoog en ijs op mijn knieen.  Het lijkt te helpen.  Dit weer helpt ook niet met mijn pijnen, veel te wisselvallig!  Ik kan niet wachten tot het minder wordt!

Meer foto's van dieren op ons deck hier

Moederdagweekend vol wijngaarden en sushi

Zaterdag

Om een uur of zeven word ik wakker want het is zo licht in de kamer.  We hebben een paar van de lamellen de laatste paar weken open gehad, omdat het anders zo donker was in de kamer dat we niet wakker konden worden.  Maar wat zie ik vandaag? Zon!!!

Rick ligt nog in diepe rust dus ik draai me ook nog een heel aantal keren om. Tegen negenen staan we op.  Katja en Kevin blijven lekker uitslapen, maar we zouden samen gaan ontbijten en ik heb trek dus een uurtje later vraag ik of ze op kunnen staan. 

Koffie!

Met zijn vieren halen we eerst koffies bij Starbucks en dan crepes bij Crepe Amour.  Katja en Kevin nemen de Papa Smurf met bosbessen en honing, Rick een met kip en gruyere (die er ook erg lekker uitziet) en ik de Atlantico met gerookte zalm, spinazie en een beetje cream cheese.  Buiten op hun terrasje smullen we ervan. Zo fijn dat het weer lekker genoeg is om buiten te ontbijten!

Om mijn knieen de kans te geven wat te herstellen heb ik me voorgenomen dit weekend niet te sporten.  Ik heb echter wel beweging nodig om mijn spieren los te krijgen en Rick en ik nemen de honden mee voor een wandeling door Southside Park.  Het is heerlijk weer en we genieten.

Thuis vul ik het vogel- en eekhoornvoer bij en zie ook het kolibrietje weer.  Zij drinkt nu ongeveer per dag een buisje leeg, maar ik zie haar ook van de azalea bloemen drinken.  Zo bijzonder zo'n klein super snel vogeltje!

We hebben bijna 10 cm regen gehad de afgelopen week!

We maken ons allemaal klaar en nemen Goudse kaas (nogmaals dank, Ingeborg!) en crackers mee voor een picknick bij een wijngaard.  De keuze is op Stone Tower gevallen, een grote wijngaard bij Leesburg, waar Rick en ik al eerder zijn geweest, maar Katja en Kevin nog niet.

Een half uurtje later rijden we de onverharde weg naar de wijngaard op.  Aan weerszijden staan koeien te grazen.  Dat mis ik soms wel in ons stedelijke gebied, we moeten best ver rijden om boerderijen te zien.

Bij de wijngaard is het gezellig druk, maar we vinden een tafel met prachtig uitzicht.  Voor onze ppicknick kopen we nog een mozzarella, prosciutto en basilicum rol en een lekker vers ciabatta broodje.  Daarbij nemen we een glas wijn, voor Rick en mij rose en voor Katja witte wijn en Kevin is meer van de rode wijn.

Eerst is het wat bewolkt, maar al gauw komt de zon door en is het hier heerlijk vertoeven.  Het uitzicht over de wijngaarden doet mij denken aan Frankrijk.  We kletsen en eten en verkennen daarna de gezellige gebouwen van de wijngaard.

 

Dan gaan we naar de volgende wijngaard (op de terugweg), die bijna niet anders zou kunnen zijn.  Stone Tower is een en al volwassenen, hoewel er ook een familiegedeelte is.  Quattro Goomba's is families en honden, pizza en zelfs ook een micro brouwerij. 

Wij hebben geen trek meer dus die pizza laten we voor wat het is.  Katja en ik nemen wel een glas rose en de mannen willen eigenlijk bier, maar er blijkt een Virginia wet te zijn dat wij onze wijn niet mee mogen nemen naar de brouwerij. 

We kletsen dus en bewonderen een blue merle Aussie, die wel op Cosmo lijkt, terwijl Katja en ik onze, het moet gezegd erg lekkere, wijn drinken.  Als die op is gaan we de brouwerij binnen waar Kevin en Rick een biertje bestellen.  We zien dat ze hier ook lekkere snacks op het menu hebben staan.  Wellicht iets om eens met vrienden, die ook van bier houden, te doen.

Vanaf deze wijngaard zien we een buurt met gigantische huizen en we zijn allemaal benieuwd hoe die eruit ziet.  Op het bord staat dat ze tussen de $1,5 en $6 miljoen kosten.  Unaniem besluiten we te gaan kijken.

We zijn niet verbaasd als er een hek is en een heel stijf mannetje komt vragen wat we komen doen.  Rick zegt geinteresseerd te zijn in een huis hier en we krijgen richting aanwijzingen naar het modelhuis van $2,5 miljoen.

Van buiten ziet dat er best mooi uit.  Al deze huizen liggen aan een golfbaan wat natuurlijk de prijs ook lekker omhoog haalt, want verder is er hier in de omgeving niet veel te doen.  Beverly, de sales manager, begroet ons vriendelijk en nodigt ons uit het huis te verkennen.

Meteen valt me op dat wij hier nooit zouden willen wonen.  Het is zo ouderwets, niet alleen qua inrichting wat je natuurlijk zelf in de hand hebt, maar ook qua muren met bloemetjes betimmering.  De keuken vind ik helemaal niet mooi, geef mij dan onze keuken maar (die niet eens veel kleiner is).

Dit huis heeft vier slaapkamers en de "master" is best mooi en groot met inloopkasten en een luxe badkamer.  Deze is op de begane grond (wat laat zien dat men een ouder clientele in gedachten heeft hier).  De andere drie zijn boven en we zijn niet onder de indruk.  Al zouden we het geld hebben, we zouden nooit $2,5 miljoen voor dit huis overhebben.

Toch fascineert ons de levensstijl van kopers hier en we vuren heel wat vragen af op Beverly.  Zij beantwoordt ze geduldig.  Of ze doorheeft dat wij niet werkelijk kandidaten zijn laat ze niet doorschemeren.  Met een brochure en haar kaartje verlaten we het huis weer.

We rijden nog door de buurt en zien een aantal huizen, die volgens mij niet eens zo groot in Nederland te vinden zijn, of het moet een paleis zijn.  Sommigen hebben zes garages!!! Toch is er geen enkele waarvan ik denk "goh, woonde ik daar maar".  Te groot, teveel, te van alles en nog wat.

Thuis laten we de honden uit en geven ze eten.  Dan gaan we naar het Mosaic District en bestellen mint juleps bij Matchbox, het traditionele Kentucky Derby drankje.  De Derby wordt rond kwart voor zeven gelopen en Nyquist, de favoriet, wint inderdaad.  Nu hopen dat hij een triple crown kan rennen, want dat zou wel bijzonder zijn twee jaar achtereen (vorig jaar deed American Pharaoh dat).

We lopen naar Iron Chef House waar we gereserveerd hebben.  Daar genieten we van heerlijke sushi, al vinden Katja en ik dat onze rollen teveel saus hebben.  Bij dit restaurant maak ik ook altijd de fout teveel te bestellen.  Hun sushi is stukken groter dan elders.

Tijdens het eten vraagt Katja of Kevin al een cadeautje voor zijn moeder heeft.  Dat is niet het geval. We stellen voor bij wat winkels in het Mosaic District te gaan kijken, maar Kevin zegt dat hij wel met het cadeau van een van zijn broers of zus mee zal doen.  Ook goed, wat mij betreft gaat het toch niet om de cadeautjes, maar om het gezelschap, maar Kevins moeder is wellicht anders daarin.

De anderen hebben kaartjes voor de Captain America film, maar ik heb geen zin om stil te zitten in de bioscoop dus blijf met de honden en katten achter. Heerlijk rustig ook wel even, want Cosmo en Django zijn blij met hun botjes en Snickers en Zorro met hun snacks.  Voeten omhoog en tv kijken, lekker ontspannen.

Zondag

Vannacht heb ik niet goed geslapen.  Mijn ouders komen naar mijn zus in Massachusetts en we zouden komend weekend daarheen rijden om zaterdagavond met ze te eten.  Echter met alle pijnen, die ik heb, zie ik het helemaal niet zitten om twintig uur in de auto te zitten voor een avond (het is 1899 km retour). 

Het is de enige manier om mijn ouders dit keer te zien, maar het gaat me gewoon niet lukken lichamelijk.  We hebben al een hotel geboekt, maar dat kan geannuleerd worden.  Als ik van mezelf eindelijk toestemming heb het af te zeggen val ik in slaap.

Toch ben ik voor mijn doen ook weer vroeg wakker, mijn bed is het gewoon niet dit keer.  Rick wordt tegelijk wakker en gaat koffies halen bij Starbucks.  We worden getrakteerd op een heerlijke dag met volle zonneschijn.

Rick pocheert ook een eitje voor me om toch iets in mijn maag te hebben. Onze brunch is pas om elf uur en we zitten lekker op het deck te genieten van het weer.  Als Katja en Kevin beneden komen krijg ik mijn cadeautjes.

Van Rick krijg ik de Pandora bedel van de jurk van Doornroosje.  Ik ben daar zo blij mee, want Doornroosje is mijn favoriete Disney prinses. Rick en ik dansten onze eerste dans tijdens onze bruiloft op "Once Upon A Dream" wat een melodie van Tsjaikovsky gebruikte.  Ik heb ook de jurken van Belle, Sneeuwwitje en Assepoester om mijn nek hangen.

Katja geeft me een kettinkje met de initialen van mijn drie kinderen eraan, ook erg leuk.  Beide cadeautjes komen vergezeld met een lieve en grappige kaart.  De beste dingen komen echt in kleine pakketjes!

Kai en Bea maakten een lieve video voor hun moeders.  Ik krijg een brok in mijn keel als ik ernaar kijk, zo lief!  Ze hadden er ook duidelijk plezier in, want Kai stuurt me later wat "mislukkingen".  Saskia heeft haar Facebook profielfoto tijdelijk veranderd in een foto met mij en er een lieve tekst bij geschreven.  Zij komt vanavond zodat we samen uit eten kunnen gaan.

Voor de brunch rijden we naar Washington en geven de auto aan de valet parkeerder.  We krijgen de vraag of we binnen of buiten willen zitten.  Ik zie buiten wel zitten, maar de anderen zijn daar niet op gekleed, want het is wat koel voor korte mouwen.  Binnen wordt het dus.

Het menu is drie gangen prix fixe en ongelimiteerde bellini's, mimosa's of bloody Mary's.  Ik probeer de aardbeien bellini en die vind ik heerlijk.  Niet te zoet en lekker fris is het.  De anderen nemen de gewone perzik bellini.

 

Als eerste gerecht ben ik ook de enige, die de gerookte zalm quiche niet bestelt.  Die klinkt heerlijk, maar de gele tomaat gazpacho met burrata ziet er nog beter uit.  Rick geeft mij een hapje van zijn quiche, erg lekker, maar te zwaar.  De gazpacho is precies goed.

Ons hoofdgerecht is unaniem.  We bestellen allemaal de filet mignon met asperge en vingeraardappeltjes.  Rick en ik vragen de Hollandaise saus er apart bij, Katja en Kevin hebben die op hun biefstuk.  Het is perfect bereid en we zijn er allemaal zeer tevreden over.

We kletsen gezellig en de gerechten komen met de juiste tussenpozen dat je niet het gevoel hebt het restaurant uitgewerkt te worden.  Voor het dessert ben ik alweer de enige uitzondering.  De anderen nemen allemaal de chocolade lava cake, maar ik vind het frambozen pistache taartje heerlijk klinken en bestel dat.

Daar krijg ik geen spijt van!  Het hapje van Ricks chocolade cake smaakt goed, maar mijn dessert is alsof er een engeltje op mijn tong pist!  Ik bied Rick ook een hapje aan, maar hij zegt dat ik ervan moet genieten.  Voor ik het weet is het op en vraagt Rick plagend waar zijn hapje is.  Oeps!

Met de rekening krijgen we ieder nog een lekkere macaron en vragen dan de auto weer terug.  Terwijl we daarop wachten komt er een man langs, die aanbiedt een familiefoto te maken.  Dat nemen we grif aan.  Hij wordt erg leuk.

Terug thuis pakken Katja en Kevin weer in.  Cosmo en Django spelen met de Deense dog van de buren.  Helaas hebben die slecht nieuws over hem, Apollo heeft kanker en nog op zijn hoogst drie maanden te leven. Hij is pas zes jaar oud, zo verdrietig, zo'n lieve hond. Ik kijk naar Cosmo en hoop dat hij nog heel wat jaren in zich heeft, want ook hij is niet de jongste meer.

Katja en Kevin nemen afscheid en Rick en ik rijden weer naar het westen voor nog een paar wijngaarden.  We beginnen bij Cana, een van mijn favorieten.  Ik bestel een glas rose, die hier ontzettend lekker is.   Rick is vanmiddag de BOB dus houdt het bij water.

Het uitzicht hier is weer prachtig en we genieten van de live muziek.  De eigenaren komen langs en ik vraag eens hoe ze aan de naam "Cana" zijn gekomen.  Dat blijkt een mooi verhaal uit de bijbel waarbij Jezus van zes vaten water de beste wijn maakte bij een bruiloft in Cana, nadat de wijn opraakte.  Ze hebben hier ook zes "vaten" staan als fonteinen en hun logo heeft die vaten ook.

Dan bezoeken we een voor ons nieuwe wijngaard, 50 West.  Daar geniet ik van een sauvignon blanc en delen we wat prosciutto.  Hier vinden we de muziek beter en blijven wat langer luisteren.  Dan gaan we terug naar de drukke metropool.  Ik kan me echt helemaal ontspannen bij die wijngaarden, niet alleen om de wijn, maar ook de omgeving.

 

Thuis maait Rick het gras en werkt wat in de tuin, terwijl ik lekker op het deck zit. Vandaag krijg ik maar 5000 stappen bijeen, maar ik denk dat mijn knieen dat fijn vinden, want ze doen minder pijn tot ik ga zitten.  Zitten is funest, zo vermoeiend!

De deurbel gaat en daar is Saskia met haar twee katertjes.  Die blijven hier nu voor de zomer dus we hebben weer vier katten en ik ben zo blij Flapjack weer hier te hebben!  Ik houd natuurlijk van alle katten, maar Flap is mijn favoriet.

Van Saskia krijg ik een boeket oranje bloemen, macarons en een heerlijk ruikende rozenparfum.  Met haar gaan we ook Japans eten, dit keer bij Sushi Yoshi.  Saskia en ik delen groente dumplings en ik bestel vooral sashimi en een hand rol met soft shell crab.  Het smaakt allemaal prima en ik ben zo blij mijn jongste weer echt zichzelf te zien zijn.  Dat is eigenlijk op zichzelf al een groot moederdag cadeau!

 

Saskia vertrekt na het eten naar vrienden en Rick en ik kijken tv.  Het was een prachtig Moederdagweekend en ik ben zo verwend!  De kinderen en Rick hebben dit echt zo speciaal gemaakt.  Ik voel me heel rijk met zoveel liefde en ook wel een beetje overdonderd, want ik had nooit gedacht dat ik een man en kinderen zou hebben, die mij ook nog echt liefhebben!

De natste rondleiding tot nu toe

Angstvallig heb ik al de hele week het weerbericht voor vandaag in de gaten gehouden en het werd er maar niet beter op.  Het ging van lichte regen af en toe naar de hele dag af en toe zelfs zware regen. Maar ja, het weer valt niet te beinvloeden dus ik kleed me erop.

Na een ontbijt van Smart Ones ei, ham en aardappel en een flinke kop koffie brengt Rick me naar de metro.  Mijn Monet waterlelies paraplu gaat vandaag flink zijn werk doen.  Gelukkig heeft de metro voor de verandering geen vertraging. Vandaag worden allerlei reparaties aan het systeem aangekondigd, maar ik ben blij te zien dat mijn route relatief onaangedaan zal zijn.

Een half uurtje later stap ik bij het Smithsonian station uit.  Na even zoeken zie ik mijn groepje onder het afdakje van het NPS standje schuilen.  Ik maak kennis met bloglezeres M., haar man O. en haar ouders M. en P.

Gelukkig zijn zij allemaal goed voorbereid op regen.  Want dat doet het!  Na een korte geschiedenis van de stad verteld te hebben lopen we naar het Washington Monument.  Hier is het nog vrij druk, al zal het uitzicht niet mooi zijn met regen op de raampjes.

We lopen verder naar het Tweede Wereldoorlog Monument waar het vrijwel leeg is. Ook bij het Vietnam Veterans Memorial lukt het me een foto zonder mensen erop te nemen, ongekend in dit seizoen. 

 

Mijn rechterknie voel ik tijdens het gewone lopen niet zo erg, maar als ik de stoep op loop wel.  Ik besluit dus niet mee naar boven te gaan bij het Lincoln Memorial, want dat zijn nogal wat trappen.  Dat is helemaal prima, want ik vertel over toch altijd onderaan het monument wat er binnen te zien is.

Als iedereen uitgefotografeerd is lopen we naar het Koreaanse Oorlogsmonument.  Dit weer is eigenlijk perfect voor dit monument, want de soldaten hebben regencapes aan en dat doet denken dat het weer in hun realiteit ook nat was.  Ook hier is het weer heel rustig, best bijzonder om de monumenten zo verlaten te zien.

We steken over naar het Tidal Basin en bij het Martin Luther King Jr. Memorial is het nat en leeg.  Ik zie dat het pad langs de vijver vol enorme plassen ligt en soms zelfs onder water.  We lopen dus over de gewone stoep naar het Franklin Delano Roosevelt Memorial.

Dit monument maakt indruk omdat het zo uitgestrekt en anders dan de anderen is.  Hier begin ik voor het eerst te merken dat mijn paraplu me niet compleet drooghoudt.  Het is eigenlijk ook werkelijk miserabel weer, maar we laten ons niet klein krijgen.

Ook bij het Jefferson Memorial vertel ik onderaan over de geschiedenis en gaan de anderen naar boven.  Moeder M. en ik blijven beneden.  Het is kwart voor twaalf  's ochtends en ik maak een foto van het Jefferson Memorial met niemand erop!  Wij zijn (bijna) de enige gekken, die met dit weer toch de monumenten gaan bekijken.

Als we naar de Old Ebbitt Grill lopen gaat de gestage regen precies als voorspeld over in hardere regen.  Mark begroet me enthousiast en vertelt dat Tony met pensioen is gegaan vorige week.  Wat jammer, ik had die oude lieve man zo graag gedag gezegd!  Mark belooft Tony te laten weten dat ik hem het beste wens.

We krijgen een gezellig tafeltje in de hoofdzaal.  Tijdens het eten zien we dat het pijpenstelen regent.  Binnen is het behaaglijk warm en we genieten van ons eten.  Ik heb de flatbread, M. de zalmsalade, andere M. een kop soep met een kalkoenborst sandwich en de heren de fish and chips. 

Eenmaal weer buiten heb ik het opeens koud, er staat meer wind dan vanochtend.  We bekijken de voorkant van het Witte Huis waar mijn gezelschap morgen een rondleiding heeft.  We hebben tijdens de lunch besloten dat we de metro zullen nemen van hier naar het Capitool.  In dit natte weer is Pennsylvania Avenue ook niet aantrekkelijk.

Op weg naar het McPherson Square station gaan we het "kerkje van de presidenten" nog binnen.  Dat is ook altijd interessant, want zo anders dan Europese kerken.  Ik vind vooral de gebrandschilderde ramen prachtig.

In het station doe ik meer geld op mijn Smartrip kaart en dan hoeven we niet lang op de volgende trein te wachten.  Bij het Capitol South station stappen we uit en lopen naar het Capitool.  Ook hier is geen mens te bekennen, Washingtonians houden duidelijk niet van regen!

Na van alles over dat gebouw en het Hooggerechtshof aan de overkant te hebben verteld lopen we naar de Library of Congress.  Ook daar zijn nogal wat trappen, die ik niet wil lopen, dus we lopen de ingang voor groepen en gehandicapten binnen. 

Iedereen komt zonder problemen door de veiligheidscontrole en we nemen de lift naar de bovenste verdieping, de grote leeszaal. Die maakt altijd grote indruk, zoals het hele gebouw trouwens.  Vooral de bibliotheek van Thomas Jefferson, want dat iemand in de achttiende eeuw zo'n gevarieerde persoonlijke bibliotheek had is toch wel bijzonder.

Na de twee vijftiende eeuwse bijbels en de tentoonstelling over de eerste kaarten lopen we weer naar buiten.  Hun hotel is niet ver weg en ik loop nog een stukje mee.  Dan nemen we afscheid en ik wens hen nog een leuke vakantie verder met hopelijk veel beter weer!  Toch was het weer een leuke rondleiding, een beetje water deert ons Nederlanders niet, daar zijn we het over eens!

Ook vandaag zijn er toevallig een paar Alles Amerika forummers in de stad.  Ik sms Sonja en David dat ik op weg ben naar Elephant & Castle.  Daar vraag ik alvast een tafeltje, blij om eindelijk uit de regen te zijn.  Ik bestel vast een Blue Moon terwijl ik op ze wacht.

Een half uurtje later komen Sonja en David binnenlopen.  Ik heb hen al eerder ontmoet in 2012 tijdens de forumbijeenkomst in Nederland, maar toen hadden we niet veel tijd om te praten.  Nu is het gezellig even bij te praten.  Jammer genoeg voel ik me ook doodmoe dus ik hoop niet te saai te zijn geweest.

Rond kwart voor zes nemen we weer afscheid en gaan zij op zoek naar een restaurant om te eten. Ik loop naar het Federal Triangle station waar ik gelukkig niet lang op een trein hoef te wachten.  Er is ook nog genoeg zitplaats.  Ik sms Rick dat ik op weg ben.

Hij staat me op te wachten in Vienna en we besluiten bij Pazzo Pomodoro te gaan eten.  Daar zijn we kind aan huis en Jonna weet zelfs al welke drankjes we willen (natuurlijk vraagt ze wel eerst of dat het gaat worden).  Ik probeer eens wat anders, de scampi, en die zijn heerlijk! Rick eet de grootste karbonade, die ik ooit gezien heb!

Thuis maken we een felicitatie slinger voor Katja.  Zij en Kevin zijn onderweg hierheen voor het Moederdag weekend.  Ik hoop echt dat mijn knie beter wordt zodat ik alles kan doen wat we willen.  Ik heb er een zak ijs op liggen, op hoop van zegen!