Over een schitterende sneeuwdag

Zodra ik wakker word zie ik dat het inderdaad sneeuwt en niet zo'n beetje ook. Voor de verandering is het weerbericht correct, sterker nog er wordt meer sneeuw voorspeld dan oorspronkelijk verwacht. En dan te bedenken dat er een paar dagen geleden gezegd werd dat er maar een enkele vlok zou vallen. Meteorologie blijft een onnauwkeurige wetenschap.

Als ik beneden kom ligt er al een centimeter of vijf zware sneeuw. Het ligt prachtig op de bomen, maar door de zwaarte zijn er nogal wat takken op elektriciteitsdraden gevallen en zitten veel mensen zonder stroom. 

Wij gelukkig niet en ik doe de kerstlichtjes aan en maak mijn ontbijt met een blauw ei (heel oranje dooier!), mini tomaatjes en maitake paddenstoelen. Terwijl ik aan het koken ben komt Rick ook beneden. 

Hij gaat Orion uitlaten, die dol is op sneeuw. Ze blijven daarom wat langer weg en zo kan ik in alle rust ontbijten. Daarna gaan we de vierwielaandrijving van mijn VLINDR eens uitproberen. Die werkt goed en zonder moeite komen we bij Starbucks aan. 

Daar zijn we de enigen in de drive thru en worden enthousiast door Nick ontvangen. We krijgen onze drankjes en Ricks ontbijt aangereikt en dan gaan we naar Caffe Amouri voor Saskia's latte. Onderweg zien we allerlei gestrande auto's, want de wegen zijn onbegaanbaar voor gewone auto's. 

Er ligt inmiddels een pak sneeuw van bijna vijftien centimeter en het sneeuwt nog keihard. Het zorgt wel voor mooie plaatjes, maar ik denk dat degenen, die vastzitten, daar geen ogen voor hebben. 

Thuis haalt Rick de sneeuwblazer uit de schuur en begint onze oprit en de stoepen schoon te maken. Het sneeuwt nog zo hard dat het meteen weer bedekt is. Ik doe mijn uur cardio en ga dan weer naar buiten om te fotograferen. Zoveel sneeuw hebben we in jaren niet gehad. 

Het vriest en waait venijnig, dus ik ben al gauw weer binnen. Na mijn douche kleed ik me heel warm aan en doe een legging en daarover een dikke sportbroek aan. Mijn jas is warm genoeg, maar mijn benen worden heel snel koud in zulk weer. 

Voor de lunch gaan we Vienna weer in. De omstandigheden zijn niet veel beter dan eerder vanochtend. De hoofdweg is wel een keer geploegd, maar er ligt alweer een dikke laag sneeuw op. Natuurlijk heb je dan de idioten, die met hun trucks keihard langs rijden, en andere idioten, die het in een Toyota Prius proberen en vast komen te zitten. 

Mijn lunch heb ik van Zoe's Kitchen besteld. De bloemkoolrijst bowl met zalm heb ik alweer een tijdje niet gegeten. Rick houdt het bij zijn oude vertrouwde Cava. Thuis laten we het ons goed smaken. Het blijft intussen maar sneeuwen (en ik blijf foto's maken)!

Opeens zie ik een prachtige rode cardinaal op de sneeuw op ons deck zitten. Hij blijft even en het lukt me er mooie foto's van te maken. Later zie ik het vrouwtje ook en op het deck proberen ze wat van de zaden, die de andere vogels laten vallen, te bemachtigen. 

Tegen tweeen houdt het op met sneeuwen en gaan Rick en ik opmeten hoeveel er is gevallen. Onze dektafel is altijd een goede plek om dat te doen. Ons onofficiele sneeuwtotaal is iets meer dan 22 centimeter. Dat is de meeste sneeuw hier sinds januari 2016!

Rick en ik maken het deck genoeg schoon om het hek naar de tuin te openen. Dan schept Rick de trap schoon en kunnen Orion en ik de achtertuin in. Orion is vooral geinteresseerd in de sneeuw als ijsje. Hij graaft er met zijn neus in en likt die dan af. 

Geen hangmat voor mij vandaag!

Mijn mooie Japanse kers is helemaal omgebogen en hangt op de grond. Hopelijk herstelt zich dat weer!

Na een half uur ben ik verkleumd en we gaan naar binnen. Rick is daar bezig aan zijn Lego auto, die hij bijna afheeft. Ik probeer de rand van de puzzel af te maken en kom een heel end. Dan doe ik een VR Supernatural Flow training. 

Die is best pittig, maar heel leuk. Ik denk dat het intens is, omdat het zo heel anders is dan wat ik gewoonlijk doe. Het is een soort dansen en doelen raken, moeilijk uit te leggen. Ik vind het erg leuk om te doen en hoop langzaanaan langere routines aan te kunnen. 

Na afloop lees ik mijn Zits stripboek uit. Ik lach soms hardop, veel is zo herkenbaar van tieners. Als ik opkijk van de laatste pagina, zie ik dat de zon inmiddels tevoorschijn is gekomen. 

Tijd voor nog een korte wandeling en foto's. Rick heeft de oprit helemaal schoon met de sneeuwblazer en de buurman gebruikt die nu. Het plein is nog niet schoongemaakt door Vienna wat heel ongewoon is. Ik denk dat men nogal werd overvallen door deze sneeuwstorm. 

Rick heeft zijn Lego auto intussen helemaal in elkaar gezet en hij gaat hem uitproberen. Dat kan natuurlijk niet buiten vandaag, dus het wordt binnen. Rick weet niet of hij hem ueberhaupt buiten gaat rijden, want hij is als de dood dat de auto ergens tegenaan rijdt en er stukjes af zullen vallen. 

Opeens horen we de Amazon Show bellen en daar zijn mijn Canadese broer, schoonzus en nichtje. We praten even gezellig bij. Zij hebben alle drie Covid gehad. Mijn broer is nu echt beter, mijn nichtje ook, maar mijn schoonzus heeft nog een hoest. 

Als we afscheid hebben genomen zie ik dat de ondergaande zon mooi licht geeft. Ik grijp mijn telefoon en maak wat foto's voor het huis. Ik heb nieuwe sneeuwlaarzen nodig, want de sneeuw is te hoog voor mijn laarsjes en daardoor worden mijn skisokken nat.  

In de achtertuin is het zelfs nog mooier. De lucht is helemaal roze. Wat een prachtige foto dag was dit en vrijwel allemaal dichtbij huis. Daar word ik heel blij van! Ik zou graag zijn gaan wandelen, maar ik heb er het juiste schoeisel niet voor. Morgen lukt dat misschien. 

 

Het enige dat moeilijk is met deze kou is dat mijn spieren opspelen. Ik ben dan ook blij als ik onder een dekentje op mijn luie stoel kan gaan zitten. Rick haalt Indiaas voor ons avondeten en ik geniet van de warme gekruide kippensoep en de paneerkaas in spinazie saus.

Saskia zou vandaag naar Richmond gaan, maar gelukkig kwam de sneeuw vroeg. De snelwegen tussen Richmond en Washington zijn een grote ramp. Er staan mijlenlange en urenlange files vanwege vrachtwagens, die niet tegen de ijzige heuvels op konden of eraf gleden. 

De vraag is of Saskia morgen kan gaan, want het gaat vannacht hard vriezen. Vierentwintig uur geleden was het zestien graden en nu is het min vijf. Heel bizar, maar ook wel leuk, zolang je veilig bent. We gaan nu met zijn tweeen naar het nieuwe seizoen van The Bachelor krijgen. Eens kijken of ik het dit keer volhoud. 

Over een zalige zondag

Alweer ben ik ver voor Rick wakker. Ik lig wat op mijn telefoon te lezen en opeens komt er een weeralarm langs: Winter Storm Watch. Wat?? Het is zelfs zo vroeg in de ochtend al 15 graden vandaag en dan zouden we vannacht sneeuw moeten krijgen? Na wat ongelovig onderzoek zie ik dat het alarm inderdaad van de officiele National Weather Service komt.

Vooralsnog is het als de lente buiten en we gaan zonder jas op weg naar Starbucks voor ons ontbijt. Daarna gaan we naar de Mosaic markt, die sinds gisteren pas om tien uur opent. Dat waren we vergeten, maar om half tien staan de meeste kraampjes er al.

We lopen als eerste naar de eierboer. Die blijkt deze week speciale blauwe eieren van Ameraucana hennen mee te hebben. Die kippen hebben blauwe oorlellen vertelt hij. Inderdaad lees ik online dat kippen eieren in de kleur van hun oorlellen leggen. Grappig!

Bij Greenheart kopen we een fles met mijn favoriete groentesap en als laatste bezoeken we het standje van King Mushroom. Online hadden ze mijn geliefde maitake paddenstoelen niet, maar tot mijn blijdschap zijn ze vandaag wel voorradig. We hebben succes op alle fronten. 

Thuis doe ik zo'n drie kwartier cardio en dan is het tijd voor ons Nieuwjaarsgesprek met de kinderen en aanhang. Kai en Raquel zijn terug in Lyon, helaas zonder onze kerstcadeautjes. Er zijn bezorgingsproblemen met UPS. Hopelijk zijn ze er tegen de tijd dat Kai en Raquel Raquels ouders weer gaan bezoeken.

Met Katja, Kevin en Fiona gaat het goed. Katja en Kevin proberen een afspraak voor een boosterprik te krijgen. Dat lukt voor komende zaterdag. Daarna zullen we die derde prik allemaal gehad hebben. Saskia blijft hier tot donderdag, gezellig!

Als we weer afscheid hebben genomen verkleden Rick en ik ons om onze een dag verlate Nieuwjaarsbrunch te gaan eten. Traditiegetrouw is die in Georgetown bij het Four Seasons hotel. Andere jaren kwam Saskia mee, maar zij vindt er heel weinig van haar gading en dan is het zonde van het geld en voor haar alleen maar zitten en kijken hoe wij eten. 

Het hotel is zoals altijd heel mooi versierd. We bekijken de versieringen eerst en lopen dan de trap af naar het restaurant. Daar valt ons meteen op dat het grootste deel van het buffet in de lobby staat. Dat blijkt te zijn om meer ruimte tussen de tafels in het restaurant te creeren, helemaal goed.

Onze reservering is voor half twee, de laatste voor het einde van de brunch. Dat heb ik expres gedaan, want uit ervaring weet ik dat het dan minder druk is. Inderdaad zit er niemand bij ons in de buurt. Het is een enorm restaurant. 

Nadat we onze drankjes besteld hebben, een virgin Mary voor mij en thee voor ons beiden, gaan we kijken welke hapjes er dit jaar geboden worden. Er is een grote selectie vis en heel veel kazen en vleeswaren. 

Mijn eerste paar bordjes vul ik met o.a. garnalen, gerookte zalm, oesters, krabsalade, tonijn en gegrilde inktvis. Het smaakt werkelijk weer voortreffelijk. 

Rick doet hetzelfde en gaat dan van het warme eten genieten. Dat is mij altijd te zwaar. Ik probeer alle bijzondere kazen. Er zijn maar liefst negen soorten, varierend van oude Goudse kaas tot heel zachte geitenkaas. Er zijn drie soorten blauwe kaas, die allemaal heel anders smaken. 

Wij houden nog wat ruimte voor dessert, want ze hebben prachtig uitziende mini zoetigheden. We delen een aantal chocolade dingen. Erg lekker en ik eet zowaar eens meer dan twee hapjes. Het is een delicieus einde van deze maaltijd. 

Met volle buiken vragen we de auto terug van de valet. In Georgetown zijn er veel winkels en restaurants, die gesloten zijn. Hier kun je de gevolgen van de pandemie beter zien dan bij ons. 

Het is nota bene zeventien graden, al regent het erbij. De sneeuw waarschuwingen vliegen ons om de oren. De "watch" is nu een "warning" en er is zoals altijd een groot verschil tussen hoeveel we mogelijk gaan krijgen. De een zegt vijf centimeter, de ander vijftien. We zullen zien, het is moeilijk voor te stellen met dit warme weer (62 Fahrenheit is 17 Celsius). 

Na Saskia's gitaarles hebben zij en Rick nog energie om naar de schaatsbaan te gaan. Saskia wil natuurlijk dolgraag haar nieuwe schaatsen uitproberen. Ik druk Rick op het hart voorzichtig te zijn, want hij heeft al vele jaren niet geschaatst. 

Orion en ik blijven dus samen thuis. De kaarsen en feeenlichtjes gaan aan en de kerstboom is zo gezellig. Deze houdt zijn naalden goed, maar natuurlijk kan hij niet eeuwig blijven staan. In ieder geval kan ik er nog een kleine week van genieten. 

De eerste schaatsbaan waar Rick en Saskia heen gingen was alleen open voor ijshockeyers. De tweede was zo druk dat ze het niet eens geprobeerd hebben en de derde was ook alleen voor ijshockey. Nu heeft Saskia haar schaatsen helaas nog niet ingereden, maar ik ben stiekem opgelucht dat Rick niet schaatste. Misschien kan Saskia morgen in Richmond met een vriendin naar een schaatsbaan.

Saskia bestelt haar eten dat ze onderweg ophalen. Rick maakt nog een licht maal van de overbijfselen van Oud en Nieuw. Er is heel weinig over, dus ik laat dat aan hem. Voor mezelf bestel ik wat Chinese soep en voorafjes van Hunan Delight.

Zoals ik al schreef zijn Kai en Raquels kerstcadeaus nog steeds niet bezorgd. Via WhatsApp bepraat ik (in het Frans wat me steeds beter afgaat) met Carmen, Raquels moeder, wat we daaraan kunnen doen. We gaan nu proberen of ze het bij Carmens werk kunnen bezorgen. Echt ontzettend slechte service van UPS en dat met zulke exorbitante verzendkosten! 

En nu maar kijken wat er vannacht gaat gebeuren. Ik hoop dat we morgen met een witte wereld wakker worden, maar dat is op het moment nog moeilijk voor te stellen. 

Over Oud en Nieuw

Oudejaarsavond

Ondanks dat ik Alexa's Disney wekker voorlopig uit heb gezet word ik keurig om half acht wakker. Rick ligt nog te doezelen, dus ik lees stilletjes op mijn telefoon. Om kwart over acht heb ik genoeg van mijn bed en ga naar beneden.

Zorro, Flapjack en Orion hebben zin in wat poezensnoepjes. Pig haalt zijn neus ervoor op, zo grappig. Ik zou willen dat ik een foto kon maken van de hond en twee katten, die door snoepjes verbroederd zijn. Gewoonlijk zijn de relaties op zijn zachtst gezegd precair.

Nadat ik Orion zijn medicijn heb gegeven begin ik aan het koken van mijn ontbijt. Rick komt beneden en maakt thee en ontbijt. Dan gaan we snel naar Starbucks, want ik wil aan de oliebollen beginnen. 

We halen de koffies voor Rick en mij en gelukkig heeft Saskia haar eigen nitro brew al thuis, want Caffe Amouri is vanwege Covid tot en met maandag gesloten. De eigenaar is zelf niet de jongste en is altijd de eerste, die veiligheid voorop stelt. Niemand is er nog ziek, maar hij wil voorkomen dat dat in zijn cafe gebeurt. Heel loffelijk!

Nadat we het lege glas naar de glasbak hebben gebracht kan ik thuis aan het oliebollenbeslag beginnen. Ik doe er in rum geweekte rozijnen door, die de hele nacht in rum hebben gestaan. Het is even spannend, want mijn pak Koopmans heeft dezelfde productiecode en datum als de pakken zonder gist. Alleen de tijd is anders, dus duimen maar!

Al gauw zie ik dat het deeg goed rijst in de oven, wat een opluchting! Anders hadden we het jaar zonder oliebollen gehad, want zin om zelf deeg te maken heb ik nooit. Ik doe een uur op mijn mini elliptische machine en haal dan het deeg uit de oven. 

Rick heeft de olie in de frituurpan intussen op temperatuur laten komen. Ik bak de bollen vandaag in de garage, want het miezert wat buiten. Het is zo warm dat ik geen jas aan hoef. Voor ik klaar ben komt de zon zelfs tevoorschijn, het lijkt wel lente!

Al snel heb ik 24 oliebollen op de schaal liggen en de kom is helemaal schoon. binnen strooi ik er Nederlandse poedersuiker overheen. De Amerikaanse "powdered sugar" smaakt niet hetzelfde. 

Rick en ik gaan die 24 oliebollen nooit opeten en we krijgen vanavond maar een klein aantal gasten. Ik vraag dus op Facebook of plaatselijke vrienden interesse hebben. Riekje wil er wel graag een aantal en ik bereid een bordje voor haar en haar man Bob, die het op komt halen. Het is altijd fijn te delen. 

Rick heeft niet stil gezeten en heeft de Nieuwjaarstafelkleden neergelegd en meer. Al heel gauw is het lunchtijd en wij gaan eerst wat veganistische "vleeswaren" voor Saskia halen bij Whole Foods. Daar is het belachelijk druk! Gelukkig draagt iedereen KN95 of N95 mondkapjes. 

Voor onze lunches gaan Rick en ik naar onze vaste plekken. Cava voor Rick en Subway voor mij, zo'n salade bevat zoveel groente dat ik me geen zorgen om het avondeten hoef te maken. Het is inmiddels 17 graden met zon en ik ga buiten eten. 

Als de zon verdwijnt is het al gauw te koel. Ik ga Rick binnen helpen met de hapjes voor het buffet maken. Ik ontferm me over de komkommerplakjes, die ik in een stervorm snijd, met hummus en olijf en onderstaand schaaltje met meerkleurige mini paprikaatjes gevuld met champagne cheddar smeerkaas.

Rick maakt Goudse kaasblokjes met een zilveruitje en anderen met een opgerold plakje ham en een stukje augurk. Verder rolt hij salami plakjes om een cornichon. Ik maak de hamsalade en de zalmsalade (zie foto). 

Als we bijna klaar zijn gaat Ricks telefoon. Het is onze buurman Chuck. Dat kan geen goed nieuws zijn en inderdaad, Chuck voelt zich verkouden en ze durven het niet aan om vanavond te komen. Dat waarderen wij natuurlijk zeer. We beloven na het vuurwerk een bordje van het buffet te komen brengen. 

Als de salades e.d. klaar zijn ga ik buiten voor het huis zitten. Rick gaat naar Safeway voor nog wat laatste inkopen. Het lijkt erop dat de enige gasten vanavond Ray en Jennifer zullen zijn en Jennifer houdt van Bud Light. 

Mijn buiten zitten duurt niet lang, want zonder zon is het te kil. Ik ga de eetkamer versieren en was dan af. Rick is daar heel blij mee als hij terugkomt, want dat stond op zijn lijstje om te doen. 

Het buffet is zo goed als klaar en de voorspelde regen blijft weg. Het is dus een perfecte gelegenheid voor het laatste hot tub happy hour van het jaar. Rick heeft wat hapjes meegenomen van Safeway en we bubbelen een tijdje. Mijn spieren zijn er blij mee, want dit wisselvallige weer is funest voor mijn fibromyalgie.  

We drogen ons af en kleden ons feestelijk voor vanavond. Ik heb niet voor niets een nieuw glittertopje en broek met strass steentjes langs de split gekocht. Rick heeft ook een net overhemd en zwarte broek aan. Soms is het gewoon leuk om ons op te doffen. 

Voor mijn avondeten laat ik wat sashimi hapjes bezorgen. Rick heeft nog een Duitse worst uit de diepvries gevist en maakt die met uitjes en van alles voor zijn maaltijd. We willen niet te zwaar eten, want we hebben natuurlijk straks dat uitgebreide buffet om middernacht. 

Intussen heeft mijn broer in Canada vrijwel de hele dag in het ziekenhuis doorgebracht. Hij had pijn op de borst, die niet wegging. Ze hebben allerlei testen gedaan, want Covid kan hartproblemen veroorzaken. Uiteindelijk was de diagnose een ontsteking van de longspier. 

Zoals mijn oma altijd zei: "Wie weet waar het goed voor is". Zonder Covid was BJ hier geweest en dat zou helemaal naar zijn geweest, want de medische behandelingen kosten hier belachelijk veel. Gelukkig was het niets heel ernstigs en viert hij de jaarwisseling thuis met zijn dochter. 

Katja heeft voor Kerst een nieuwe telefoon met een heel goede camera gekregen. Ze stuurde onderstaande foto's van Baby Nieuwjaar Fiona. Zo schattig! Ik hoop in het komende jaar weer veel tijd met haar te kunnen doorbrengen. 

Rick en ik geven Orion zijn vele medicijnen en gaan dan wachten tot Ray en Jennifer komen. Tot onze verrassing zijn de eerste gasten echter Delia en Matt van vier huizen verderop. Niet veel later volgen onze naaste buren, Carole en Chadi. Ray en Jennifer komen een half uurtje later en dan hebben we een gezellig groepje bij elkaar. 

We gaan naar beneden en aan de bar zitten en staan. Rick heeft de televisie aan zonder geluid, zodat we weten wanneer het tijd is om champagne in te schenken en het buffet neer te zetten. Voor we het weten is het kwart voor twaalf. 

Iedereen neemt een glas champagne en we tellen met de bal in New York de laatste secondes tot het nieuwe jaar. De gewoonlijke "hugs" laten we dit keer achterwege en we klinken enkel onze glazen tegen elkaar. 

Dan gaan we naar buiten, waar Rick, Chuck en Parker wat vuurwerk afschieten. Het is zo warm dat we niet eens een jas aan hoeven te trekken! Het vuurwerk is weer mooi en precies genoeg.

Het buffet dat Rick en ik bereid hebben valt zoals altijd in goede smaak. We krijgen een bedankje dat we ieder jaar (behalve vorig jaar) onze vrienden laten mee genieten van onze traditie. Dat vinden wij alleen maar heel gezellig. 

En gezellig wordt het, want we blijven tot twee uur nakletsen. Dan helpt iedereen met opruimen en Rick en ik rollen moe, maar voldaan, om half drie ons bed in. 

Nieuwjaarsdag

Wat had ik graag langer geslapen, maar om kwart over negen ben ik helemaal wakker en heb nogal wat pijn. Dan is het beter om te gaan bewegen. Ik laat Rick nog in diepe rust achter. 

Beneden geef ik eerst Orion zijn medicijn en wandeling. Het regent en is weer idioot warm. Ik doe de afwas en dan komt Rick ook naar beneden, klaar om te gaan brunchen. 

Als eerste halen we koffies van Starbucks, want die zijn hard nodig. Dan gaan we naar de Hawk & Griffin voor ons ontbijt. We hebben besloten dat we als het te druk is het eten mee naar huis nemen. 

Het is echter heel rustig en we kunnen een tafel in een aparte kamer krijgen, ver weg van anderen. 

Het menu ziet er heerlijk uit, maar wij weten al wat we willen: het Engelse ontbijt. Ik bestel het zonder witte bonen, aardappelen en toast. Rick houdt niet van de black pudding (bloedworst), maar die vind ik heerlijk. Ik eet de zijne er ook maar bij op. 

De bloody Bulldog, die ik erbij heb besteld, smaakt ook heel goed. Verder delen Rick en ik een potje English breakfast thee. We hebben het gevoel in Engeland te zijn met de regen buiten!

Thuis doe ik een half uurtje cardio en dan kleden we ons in pyjama voor een lummelmiddagje. Nu moet ik zeggen dat de VR spelletjes best intensief zijn, dus dat is niet lui zijn. Rick probeert het ook even en ik hoop dat hij ook zo'n bril wil, zodat we samen kunnen spelen. 

Dan verhuizen we naar de eetkamer, waar Rick verder gaat aan zijn Lego auto. Ik begin een nieuwe puzzel, eentje met reisposters. Hij heeft 750 stukjes, dus hopelijk wat makkelijker dan de vorige. 

Saskia komt thuis van haar Oud en Nieuw viering met een aantal vriendinnen in Baltimore. Dan vertrekt ze vrijwel meteen naar het huis van de vriend. Saskia heeft hier thuis een druk sociaal leven!

Tegen etenstijd nemen Rick en ik een bordje overblijfselen van het buffet mee de basement in. Daar gaan we de film Encanto kijken. Wat een leuke kleurrijke film is dat! Het is ook een goed verhaal met alle verschillende emoties erin verwerkt. 

De rest van de avond kijken we televisie en gaan het niet laat maken na de korte nacht vannacht. En zo is de eerste dag van 2022 alweer voorbij!