Over een paar superleuke rondleidingen

Zaterdag

Alexa wekt ons om half acht en niet veel later staan we op. Ik moet om half tien in de stad zijn, dus maak me klaar voor een aantal warme uren. Dan gaan we naar Starbucks voor ons ontbijt en koffies. 

Het is nog vroeg en ik stel voor naar de markt in Vienna te gaan. Die van morgen ga ik missen en ik vind het altijd zo leuk foto's te maken. We kopen er niets, maar als we weer in de auto zitten bedenk ik me dat ik best wat van die heirloom tomatos voor mijn lunches zou willen. 

Rick gaat morgen mijn paddenstoelen ophalen bij de markt in het Mosaic District. Hopelijk heeft een van de boerderijen daar ook van die lekker uitziende tomaten. Dan kan hij er een paar voor mij meenemen. 

Mijn hoofd zat er vandaag niet goed op, want ik ben vergeten een fles water mee te nemen. Rick zet me af bij het Smithsonian kasteel en ik hoop daar bij het cafe een fles te kunnen kopen. Helaas is dat tot half tien gesloten. Natuurlijk heb ik nu opeens extra veel dorst.

Gelukkig zie ik verderop aan een van de straten een ijskarretje Die hebben ook koude drankjes en ik loop er snel heen. Met het flesje water ben ik om tien voor half tien terug bij de ingang van het metrostation. Mijn groepje komt op me aflopen en we beginnen lekker vroeg aan de rondleiding. 

Vandaag laat ik de familie van W. de monumenten zien. Het is nog niet zo warm, maar wel heel vochtig, dus ik ben blij dat ik water heb. Het is een mooie dag voor een rondleiding. We lopen eerst naar het Washington Monument en dan naar de achterkant van het Witte Huis.

Daar vertel ik over de geschiedenis daarvan, want ze hebben de voorkant al gezien. Daarna wandelen we de heuvel af naar het Tweede Wereldoorlog monument. Onderweg komen we ook langs het huisje van de sluiswachter waar die met zijn vrouw en dertien kinderen woonde. 

Het Tweede Wereldoorlog monument is altijd indrukwekkend. Nadat we dat gezien hebben lopen we langs de Reflecting Pool naar het Vietnam Veteranen monument. 

Onderweg komen we langs toiletten waar iedereen graag gebruik van maakt. Het is hun eerste keer in de VS en ik krijg de vraag waarom er zoveel water in de toiletpot zit. De reden is dat Amerikaanse toiletten op een andere manier doortrekken. 

Na de indrukwekkende muur met alle namen uit de Vietnam oorlog lopen we door naar het honderdjarige Lincoln Memorial. Vrijwel iedereen kent dit gebouw wel uit films en dergelijk, zo ook mijn groepje van vandaag. We bekijken het enorme standbeeld en ik maak wat foto's van hen met het mooie uitzicht over de Mall. 

Tot mijn vreugde is het Koreaanse Oorlogsmonument helemaal geopend. Er is rond de fontein een flinke cirkel met namen van gesneuvelde en vermiste Amerikaanse en Koreaanse soldaten aan toegevoegd. Er is nu ook een tweede uitgang. Het heeft het monument een stuk groter gemaakt. 

We steken over naar het Tidal Basin en bezoeken als eerste het Martin Luther King Jr. Memorial. Dan lopen we langs het meertje naar het Franklin Delano Roosevelt Memorial. Dit spreekt altijd wel tot de verbeelding van iedereen met zijn vier kamers, een voor iedere presidentstermijn an Roosevelt.

Als laatste gaan we naar boven in het Jefferson Memorial en daar is het altijd zo lekker koel op warme zomerdagen. D. vraagt zelfs of ze airconditioning hebben. Na de majestueuze Jefferson bewonderd te hebben lopen we terug naar de Mall.

Op 14th Street, vlakbij het Washington Monument, is de rondleiding afgelopen. A. vraagt waar ze lekker op een terras wat kunnen drinken en eten. Ik raad Elephant & Castle aan en wijs hen waar dat is. Dan nemen we afscheid na een leuke rondleiding. 

Rick wacht al op me op Independence Avenue en een paar minuten later haalt hij me op. We rijden naar Fairfax waar we een nieuw Aziatisch restaurant willen proberen. Okonomi heeft het populaire "bowl" concept en we bestellen Koreaanse biefstuk. Daarbij kunnen we allerlei groentes e.d. kiezen. 

Terwijl we wachten krijgen we een lekkere Koreaanse ijsthee aangeboden. Die gaat er bij mij goed in na de warme rondleiding. We nemen de bowls mee naar huis en eten daar. We vinden het beiden zeer smakelijk. Leuk om nog een lunchkeuze te hebben!

Rick moet de achtertuin nog een stukje maaien en daarna maken we ons klaar voor het zwembad. Oh, wat voelt dat water heerlijk koel na het transpireren in de stad! Ik zwem tien baantjes en vind het dan genoeg voor vandaag.

We gaan af en toe wat verkoeling in het water zoeken en lezen verder lui op onze ligstoelen. Rick gaat om vier uur naar huis en ik volg een half uur later. We hebben besloten Blackfinn Ameripub weer eens te proberen voor het avondeten.

Daar vinden we met gemak een paar stoelen aan de bar. Rick is in zijn nopjes, want ze hebben een enorme bierlijst. Ik houd het bij een Aperol spritz. We delen bloemkoolhapjes met lekkere sausjes en een krab- en garnalendip. Het gaat er goed in. 

Dat is allemaal best vullend, dus voor mij is een poke bowl voorafje verder genoeg. Rick heeft zin in een hoofdgerecht en bestelt de in spek gewikkelde meatloaf (een soort gekruid gehakt) met spruitjes, maar zonder aardappelen. 

Mijn poke bowl komt al heel snel, maar we wachten en wachten op Ricks gerecht. De manager komt zijn excuses aanbieden, want er is een grote groep in het restaurant. Hij zal zorgen dat Ricks meatloaf prioriteit wordt. Een half uur later heeft Rick zijn eten nog steeds niet en we willen weg, want de muziek wordt ook nog eens verschrikkelijk. 

We hebben de rekening al betaald als de meatloaf eindelijk komt. Rick had intussen gevraagd om het mee naar huis te nemen, maar het wordt op een gewoon bord bezorgd. Dat niet alleen, van de spruitjes is niets te bekennen. 

We zijn intussen flink melig en willen verder niet op de manager of de doos om het mee naar huis te nemen wachten. Rick is niet zo'n fan van spruitjes en kan dus goed zonder. We pakken een paar servetten en wikkelen de meatloaf erin. 

Giechelend lopen we naar buiten. Rick heeft zijn meatloaf in ieder geval en op weg naar huis houd ik hem vast alsof het een kind is. Thuis houden we Orion flink in de gaten en geniet Rick eindelijk van zijn zo begeerde stuk gehakt!

Zondag

De wekker gaat weer om half acht af en ik maak me klaar voor rondleiding nummer twee dit weekend. Dit keer heb ik bij het Capitol South metrostation afgesproken en na onze Starbucks stop rijden we door naar de stad. 

Bij het Smithsonian kasteel ga ik even van de toiletten gebruik maken en dan rijden we door naar het Capitol South station. Daar zien we dat het station gesloten is en de vriendelijke constructiewerkers komen dat ook vertellen. 

Rick vertrekt en ik bel R. voor de zekerheid om er zeker van te zijn dat zij niet met de metro willen komen. Zij komen met de auto, dus geen probleem, zondag is ook gratis parkeren langs de straten. Niet veel later zie ik ze aan komen lopen en ik maak kennis met de familie B.

Meteen is het gezellig. Zij wonen in Orlando en gaandeweg vinden we uit dat we gezamenlijke kennissen hebben. Dat is toevallig! 

Na mijn introductie lopen we naar de Libary of Congress. Natuurlijk is dit gebouw schitterend van binnen, maar de buitenkant is ook niet mis. Het is jammer dat het nu maar vier dagen per week open is. 

Na het hooggerechtshofgebouw bekeken te hebben steken we over naar het Capitool. Daar zien we dat de Senaat in sessie is, want de vlag boven die vleugel hangt uit. Er wordt vandaag voor een belangrijke wet over o.a. klimaatsverandering gestemd. De stemmen zijn fifty fifty, dus de vice president zal de beslissende stem komen uitbrengen. 

Vanaf de achterkant van het Capitool is het uitzicht op de National Mall mooi. Daar hebben we ook goed zicht op het Washington Monument. De geschiedenis daarvan is zo leuk, die vertel ik er altijd even bij. 

We zetten onze tocht voort en via Pennsylvania Avenue komen we langs de National Archives en het Marine monument. Dan gaan we de woonbuurt Penn Quarter in. Ik vind deze rondleiding ook erg leuk om te doen, want hij geeft een goed beeld van de stad.

Na Penn Quarter bewonderen we de Chinese boog en gaan dan langzaam terug naar Pennsylvania Avenue. Daarbij komen we o.a. langs het oudste kerkje in de stad, Ford's Theater, waar Lincoln werd vermoord, en het FBI gebouw. 

Tussen Ford's Theater en het FBI gebouw ligt het Hard Rock Cafe van Washington. Daar willen ze (vooral P., die elektrische gitaar speelt) graag t-shirts kopen. Het is net na elven en het restaurant zou open moeten zijn, maar er staat een rij wachtenden en er is geen actie binnen. Het Cafe ligt op hun weg terug naar de auto, dus ze zullen er later nog eens langs gaan. 

Via Freedom Plaza met zicht op het stadhuis van Washington en langs het nieuwe Eerste Wereldoorlog Monument gaan we naar de achterkant van het Witte Huis. Daar horen we een stel op de fiets Nederlands spreken.

We praten daar even gezellig mee en ik geef ze wat tips qua interessante dingen in de musea. Na afscheid genomen te hebben zetten we onze tocht voort naar de voorkant van het Witte Huis. Daar vertel ik over de geschiedenis daarvan.

Dan is de rondleiding afgelopen, maar ons contact hopelijk niet. We worden vrienden op Facebook en hopelijk zien we elkaar weer als wij eens in Orlando zijn. Ze wonen vlakbij Disney World, dus dat gaat vast lukken. 

Rick staat me intussen al op te wachten aan het einde van Lafayette Square voor het Witte Huis. Hij heeft koud water mee en dat is heel welkom. Het was minder vochtig en warm dan de vorige rondleidingen, maar nog steeds niet koel. 

Op de terugweg stoppen we in The Boro waar ik een poke bowl van Poki DC ophaal. Rick bestelt een salade van de Potbelly in Vienna en we laten het ons op ons deck goed smaken. 

Dan lonkt het zwembad. Binnen de kortste keren liggen we op een ligstoel en wat is die eerste duik in het koele water weer lekker! Vandaag heb ik geen zin om baantjes te trekken. Ik zoek af en toe verkoeling in het water en lig verder in de schaduw op de stoel. 

Rick gaat intussen even naar Giant om een boodschappenlijstje af te werken en komt zo'n drie kwartier later weer terug. We zwemmen nog even en gaan dan huiswaarts om ons klaar te maken om uit eten te gaan. 

Eigenlijk wilden we gisteravond al naar BarTaco gaan, maar dat is zo'n populair restaurant dat je het na half zes wel kunt vergeten een stoel aan de bar te krijgen en al helemaal geen tafel. Zondag is minder druk en inderdaad zijn er nog een paar barkrukken open. 

BarTaco heeft een "geheime" taco, die niet op het menu staat. Dit keer is dat er een met kreeft in botersaus met hominy (een soort mais). Die is zo lekker! Ik bestel er drie van in slabladeren. Die zijn niet pittig, maar de andere taco's wel. 

Om de een of andere reden kan mijn maag daar helemaal niet meer tegen. De taco met gegrilde eend bijvoorbeeld was voorheen nooit zo gekruid, maar nu brandt mijn mond. Ik vind het jammer, want er zijn dan steeds minder keuzes voor mij. 

Thuis zoek ik dankbaar mijn luie stoel op en Rick ook. Het was een druk, maar erg leuk weekend en ging weer veel te snel. En nu ga ik Christine even bellen, Chuck krijgt morgen zijn nieuwe heup.

Allemaal een heel fijne week gewenst!

Over een vrolijke vrijdag

Rick is er vandaag veel vroeger bij dan ik. Hij doucht al terwijl ik mijn ontbijt maak en eet. Daardoor vertrekken we nog voor half negen naar Starbucks.

Nadat we onze koffies en voor Rick een broodje met ei, kalkoenspek en kaas hebben opgehaald gaan we naar Greenheart. Daar hebben ze bijna geen Rooster sap meer, dus maar goed dat we dit zo vroeg doen.

We hebben allebei contant geld nodig. Dat gebruiken we zeer weinig, maar het is handig voor fooien e.d.. We gaan een voor ons nieuwe bank met een drive thru geldautomaat bezoeken. Volgens mij is die dichter bij ons dan de bank in Vienna, maar Rick is het daar niet mee eens. In ieder geval is er minder verkeer.

Thuis ga ik aan mijn cardio en doe daar drie kwartier van. Dan douche ik en kleed me relatief netjes aan voor een doktersbezoek. Ik heb al jaren een cyste op mijn rug en die is nu groot genoeg om een bultje te veroorzaken. 

Hoewel ik vrijwel zeker weet dat het goedaardig is, wil er toch een dermatoloog naar laten kijken. Ik heb dus een afspraak met dokter Millet bij Forefront Dermatology. Ik zorg dat ik een kwartier voor mijn afspraak om elf uur aankom.

Chuck en Christine vertelden gisteravond dat niemand, behalve de specialist, die Chucks heup gaat vervangen, bij die praktijk een mondkapje droeg. Hier in Virginia is dat nog steeds verplicht bij medische praktijken. Ik hoop eigenlijk dat dat blijft, want wie weet wat er allemaal rondwaait.

De verpleegkundige van Dr. Millet checkt me in. Dan hoef ik alleen mijn topje uit te doen, zodat hij op mijn rug kan kijken. Interessant vind ik altijd dat een mannelijke dokter met een vrouwelijke patient altijd in gezelschap moet zijn van een vrouwelijke verpleegkundige. Ik neem aan om onzedige behandelingen te voorkomen. 

Zoals ik al dacht is de cyste goedaardig. Er zijn twee opties: hem laten zitten of hem eruit snijden. Bij dat laatste zal de wond groot genoeg zijn om hechtingen nodig te hebben. Nou, dan heb ik een litteken, dus ik laat de cyste lekker zitten. 

Dokter Millet zal best een goede dokter zijn, maar ik vind hem wat vreemd. Hij kijkt mij bijvoorbeeld geen enkele keer aan. Ook niet als hij de kleine ingreep, die nodig zou zijn, uitlegt. Enfin, ik heb het antwoord waar ik voor kwam. 

Onze crape myrtle is zo mooi!

Rick wil vandaag een Cava salade en ik ga mee om hem op te halen. Ik houd het bij dezelfde lunch als gisteren en eergisteren. Ik wil van de tomaten van Jenny genieten en ben nog niet uitgekeken op de cottage cheese en eiwit wrap met kaas. 

Na het eten haast ik me naar het zwembad en zwem bij aankomst mijn eerste twintig baantjes. Dan wacht ik tot de volgende kinderpauze en zwem er nog eens twintig. Lois is er ook en stelt me aan een vriend van haar voor. Haar zal ik vanavond weer zien. 

Intussen houd ik de radar goed in de gaten, want Rick wil proberen een duik te nemen voor we op pad gaan. Helaas voor hem gaat dat niet door, want net na drieen horen we een flinke donderklap. Aan de radar te zien zal het nog wel even blijven stormen. Ik ben blij dat ik mijn banen heb kunnen trekken. 

Dat de onweersbuien serieus genomen moeten worden werd gisteren weer duidelijk. Een aantal mensen schuilde dichtbij het Witte Huis onder een boom. Die werd door de bliksem getroffen en twee van hen overleden aan hun verwondingen. Mede daardoor doe ik mijn rondleidingen in de zomer het liefst 's ochtends.

We hebben om vijf uur met Lois en Jim afgesproken bij Ruth's Chris Steakhouse. Zij schijnen goede happy hour prijzen te hebben. We zijn benieuwd, want het is nogal duur restaurant. 

Door de stromende regen en bliksem en donder rijden we erheen. Ondanks onze paraplu's worden we toch nat tijdens het korte stukje lopen van de garage naar het restaurant. Lois en Jim hebben al een tafel bemachtigd.

Het happy "hour" worden er meer dan twee. We delen voorafjes, zoals gegrilde tonijn, calamari, salade en garnalen. Rick en Jim bestellen ook nog een biefstuk, maar dat is teveel voor Lois en mij. We kennen elkaar al sinds Kai en Michael en Saskia en Laura samen op de basisschool zaten, dus meer dan genoeg gespreksstof.

Tegen de tijd dat we afscheid nemen is het droog, hoewel het in de verte nog flink dondert. Voor we vertrekken krijgen we nog te horen hoe de naam van het restaurant is ontstaan. Die is namelijk nogal ongewoon. Voor Amerikanen is het moeilijk om uit te spreken en voor buitenlanders helemaal. 

Ene Ruth Fertel kocht een Chris Steakhouse in New Orleans. Alleen mocht ze de naam niet veranderen. Dat restaurant ging verloren door een brand en het nieuwe noemde ze Ruth's Chris. Nu is het een succesvolle keten en het eten is er, althans hier in Tysons Corner, heel goed.

En zo is het alweer weekend. Morgen en overmorgen moet ik op tijd aan de bak om voor de erge hitte mijn rondleidingen te geven. Allemaal een heel fijn weekend gewenst!

Over een drukke donderdag

Alexa wekt me vanochtend om zeven uur, want ik heb een vroege tandarts afspraak. Ik maak en eet ontbijt, poets mijn tanden en rijd dan naar Vienna Smiles. 

Sharon, onze mondhygiëniste, wacht me al op. Ik ben de eerste patiënt van de dag. Ik heb een gebroken kroon, waarvoor ik maandag de eerste afspraak heb, maar verder ziet alles er goed uit. 

Verder worden er röntgenfoto's genomen. Die komt een van de tandartsen bekijken. Alles is op zich prima, alleen houden ze al jaren bepaalde kronen in de gaten. Tenzij ze zeggen dat die echt vervangen moeten worden laat ik ze lekker zitten. 

Na een uur ben ik van deze halfjaarlijkse kwelling af. Thuis zie ik maar liefst vijf zwaluwstaart vlinders op onze buddleia. Daar moet ik natuurlijk foto's van maken. 

Gauw doe ik tien minuten cardio, zodat mijn spieren opgewarmd zijn voor personal training. Dat begint om kwart voor tien en alle spiergroepen komen aan bod met Sharons oefeningen. 

Na mijn douche ga ik naar de Safeway om wat wijn te kopen. Alles gaat precies goed qua tijd, want keurig om elf uur loop ik Pro Nails 3 binnen. 

Phuong is net klaar met de klant voor mij. Ik kies zilver glitter voor mijn teennagels en twee kleuren blauw voor mijn vingers. Mijn nieuwe nagel is bijna helemaal volgroeid en krijgt ook een likje nagellak. 

Nadeel van dit hete weer en een auto met zwartleren bekleding is dat ik mijn billen zowat brand als ik ga zitten. Ook het stuur is bloedheet. Ik moet even wachten tot de airco iets gekoeld heeft voor ik het vast kan pakken. 

Na deze drukke ochtend heb ik het zwembad wel verdiend, vind ik. Ik maak dezelfde lunch als gisteren, gezond en lekker. Tegen enen loop ik naar de overkant en hoor de muziek van het zwembad al als ik halverwege ons plein ben. Dat is dus veel te hard. 

Zodra ik ons lidmaatschap nummer aan de lifeguard heb gegeven, vraag ik of ze de muziek zachter kunnen zetten. Dat doen ze en tot mijn verbazing blijft het de hele middag zo. 

Lorraine heeft hetzelfde plekje als gisteren. Zij heeft haar baantjes al getrokken. We praten even en dan begin ik aan mijn kilometer. De eerste dertig banen zwem ik achtereen, zodat ik een goed half uur aan een stuk bezig ben. Als Lorraine vertrokken is zwem ik de overige tien. Dat is kilometer nummer twaalf dit seizoen. 

Halverwege de middag komt Maria naast me zitten. Als zij aan haar zwemtraining begint ga ik het water weer in. Het is zo ontzettend warm, 38 graden, het zwembad is "the place to be". Het wordt nog gezellig, want een aantal andere buurvrouwen zijn er ook. 

Tegen half vijf sms-t Rick dat hij een duik komt nemen na de voortuin gemaaid te hebben. Alleen Rick is zo gek om dat met een gevoelstemperatuur van 41 graden te doen. Hij kan nog even zwemmen voor we allemaal een flinke donderslag horen. Het feest is opeens voorbij. 

Op donderdagavond heeft het zwembad telkens een food truck en vanavond is dat Empanadas de Mendoza. We besluiten er onze happy hour snack te halen. We bestellen er een met kaas, een met biefstuk en een met kip. Ik vind die met kaas het lekkerst, de anderen zijn me te zoet en Rick eet ze met graagte op. 

Dit keer wil ik blauwe bloemen en vlinders op mijn nagels. Ik heb nog net genoeg tijd om dat voor ons happy hour begint te doen. De lavendel brengt herinneringen aan Frankrijk terug. 

Om half zes beginnen we aan ons happy hour. Dat is iedere week weer zo gezellig! Chuck krijgt maandag een nieuwe heup en daarom hebben Chuck en Christine zichzelf in quarantaine gezet. Ze kunnen niet riskeren dat een van hen iets oploopt. Het virtuele happy hour is dus extra welkom. 

Rick en ik hebben beiden zin in koud eten en de keuze valt op Passion Fin. Dat is altijd lekker en past goed in mijn dieet zonder rijst. Ik heb met de empanadas al teveel koolhydraten op. 

Morgen nog een vrij drukke dag en dan ook een vol weekend met twee rondleidingen. We vervelen ons in ieder geval niet. Hieronder het late zomer concert van de cicaden , krekels en andere insecten. 

Over een warme woensdag

Voor de tweede dag achtereen moet Rick naar Washington voor een dag vergaderen met klanten. Dat betekent vroeg opstaan voor hem en net als gisteren vertrekt hij net nadat ik op ben gestaan. 

Mijn ontbijt smaakt me weer prima op het deck. Daarna doe ik een uur cardio buiten. Dat kan zo vroeg, want de zon is nog niet boven de bomen uit.

Aangezien ik voor een Pokemon Go opdracht nog een aantal Pokemon moet vangen ga ik een wandeling door de buurt maken. Als ik de hoek omga zie ik Lois met haar hond Bonnie. Ze vraagt of zij mee kunnen wandelen, want Bonnie wil niet alleen met Lois lopen.

Natuurlijk vind ik dat juist gezellig en Bonnie loopt keurig mee. Die honden zijn zo grappig soms! Na een half uur scheiden onze wegen zich. We gaan vrijdagavond happy hour doen met Lois en Jim dus het afscheid is niet voor lang. 

Thuis maak ik me klaar om boodschappen te doen. Ik wil alles vanochtend afkrijgen zodat ik vanmiddag weer verkoeling in het zwembad kan zoeken. 

Als eerste haal ik een nitro brew van Starbucks, die lest de dorst goed met dit warme weer. Vervolgens is Whole Foods aan de beurt. Ik koop wat me lekker lijkt voor het avondeten en een nieuw potje probiotica. Wat zijn die toch duur! Gelukkig werken ze goed. 

Dan rijd ik naar het centrum van Vienna. Daar maak ik mijn natuurfoto van vandaag, een vliegend bijtje bij een crape myrtle. Aan de overkant bij Greenheart worden de sappen net afgeleverd. Het Rooster groentesap komt letterlijk vers van de pers.

Het W&OD pad is druk

Alles luistert nauw qua tijd de komende ochtenden. Ik leg de boodschappen weg en verruil mijn sportkleding voor een gewone jurk. Dan haast ik me naar Lofty Salon om mijn haar bij te laten kleuren. Carmen doet dat weer zeer bekwaam. 

Voor de schoonmaakploeg komt wil ik mijn lunch eten. Die bestaat uit een "quesadilla" van een van de eiwit wraps met gesmolten kaas, een bakje cottage cheese, mini paprika's en de overgebleven tomaat en komkommer salade van gisteren. 

Als ik de garage uitloop om naar het zwembad te gaan komen de interieurverzorgers net aan. Het is drukker in het zwembad dan de afgelopen dagen, maar Lorraine heeft een parasol en nodigt me uit in die schaduw te gaan zitten. Hoe zij het in de felle zon uithoudt is me een raadsel.

We kletsen gezellig en bij iedere kinderpauze trek ik mijn baantjes tot ik er veertig heb gedaan. Lorraine gaat halverwege de middag naar huis, maar ik blijf tot net na vijven.

Terwijl ik naar huis loop ga ik schaamteloos aan Jenny vragen of ze nog meer extra tomaten heeft. Die rijpe tomaten zijn zo heerlijk! Jenny is dolblij dat ik kom, want ze heeft letterlijk haar buik vol van komkommers en tomaten. Ze heeft dit jaar een super oogst.

Met vier tomaten en een komkommer ga ik huiswaarts. Daar maak ik mijn gewoonlijke komkommersalade met zout en azijn en snijd de tomaten in stukjes met yuzu saus eroverheen. We zullen er vanavond ook wat van eten. 

Rick bleef nog een drankje drinken met zijn klanten waardoor hij wat later dan gewoonlijk thuiskomt. Gelukkig heb ik weer een supermakkelijk maal: kip- en groentespiesjes, gegrilde paprika en de salade. Het is zo fijn om niet binnen te koken, want we ervaren de zoveelste hittegolf deze zomer.  

Over een heerlijke dinsdag

Ricks wekker ging om half zeven af en als ik om half acht opsta is hij net klaar om naar zijn werk te gaan. Voor het eerst in lange tijd heeft Rick vergaderingen met klanten in Washington.

Natuurlijk heb ik helemaal geen haast en maak op mijn gemak mijn ontbijt. Het is fantastisch weer buiten en neem alles mee het deck op. Buiten smaakt het allemaal net iets lekkerder. 

Daarna ga ik meteen door met mijn cardio. Zodoende ben ik al om half tien klaar, heerlijk. Tijd om mijn nitro brew te halen en dan gelijk wat medicijnen van de Walgreens drive thru. 

Omdat het zulk lekker weer is en ik een Pokemon Go opdracht moet volbrengen ga ik een wandeling door de buurt maken. Als ik ons plein weer inloop krijg ik een berichtje van Jenny. Of ik interesse heb in tomaten en komkommer uit hun tuin. 

Toevallig loop ik net langs hun huis, dus ik haal het meteen maar op. Jenny heeft ontzettend veel tomaten en kerstomaatjes. Ze heeft een hele zak voor ons gevuld, maar ik weet dat die niet op gaat komen. Ik wil vanavond wel een superverse komkommer- en tomaatsalade maken. Met twee knalrode tomaten en een Koreaanse komkommer loop ik naar huis. 

Het is zo vochtig dat de paddenstoelen uit de grond schieten

Mijn plan is om de hele middag in het zwembad te gaan liggen. Ik maak me klaar en haal een smakelijke Aziatische salade met kip van Panera. Als ik die opheb loop ik naar het zwembad en spring meteen in het water. 

Net op tijd voor het wekelijkse video bellen met Judith zit ik op mijn ligstoel. We praten weer gezellig anderhalf uur aan elkaar. In het midden daarvan loop ik even naar huis om Ricks nieuwe telefoon in ontvangst te nemen. 

Als Judith weer aan het werk moet haal ik voor het eerst sinds ik coronavirus had mijn zwemvinnen uit mijn tas. Ik neem een van de zwembanen en trek twintig baantjes. Dat voelt heerlijk! Tijdens de twee volgende kinderpauzes zwem ik er telkens tien en net als gisteren heb ik zo een kilometer bijeen. 

Roxanne komt ook zwemmen en haar heb ik al heel lang niet gesproken. Ook zij heeft net Covid gehad en moest daardoor een vakantie met haar kleinkinderen missen. Ik prijs mezelf altijd gelukkig dat het bij mij, behalve de vermoeidheid, zo snel over was. Roxanne was meer dan een week flink ziek. 

Ook Maria komt ons gezelschap houden. Zij en ik ergeren ons weer aan de luide muziek en Maria stuurt een email naar onze buurman, die over dat soort dingen bij het zwembad gaat. Ik weet uit ervaring dat dat niets uithaalt, maar je weet nooit. 

Om kwart over vijf gaat Maria zwemmen en ik loop naar huis. Daar geef ik Orion zijn medicijn, ruim de afwasmachine uit, maak de salade voor vanavond en ga dan mijn haar wassen. Rick is intussen op weg naar huis. 

Hij bood aan om langs Greenheart te gaan om een fles groentesap voor mij te halen. Daar komt Rick na sluitingstijd aan, maar hij kan de winkel gewoon binnenlopen. Een van de deuren is niet op slot. Gelukkig heb ik de eigenaren op Facebook en ik zend ze een berichtje. Ze zijn super dankbaar, want dit is een uitnodiging voor dieven, hoewel er hier weinig inbraken zijn. 

Voor ons avondeten hebben we dus de salade met verse tomaat en komkommer. Verder grilt Rick wat zalmspiesjes en asperge. Ik vind het ook lekker er wat knapperigs bij te hebben en neem een handje van de groente chips van gisteren. Het is opnieuw een heel simpel, zomers en heerlijk maal. 

Nu ben ik op een goede manier moe. Ik ga verder met Below Deck kijken. Het seizoen dat ik aan het kijken ben is aan het begin van de pandemie. Het is interessant om te zien hoe ze zich steeds meer gewaar werden dat het serieus was. En nu zijn we meer dan twee jaar verder.

Over een makkelijke maandag

Als Alexa haar deuntje speelt sta ik op. Rick is volgens mij al een tijdje beneden, ik heb hem voor de verandering niet op horen staan. Ik schenk een mok koffie in en begin aan mijn ontbijt.

Nu ik spinazie in plaats van tomaten bij de paddenstoelen eet gaat dat wat sneller. De maitake paddenstoelen en cantharellen zijn een ware traktatie. Ik wikkel mijn gepocheerde ei in een eiwit wrap en peuzel dan met veel genoegen alles op. 

Rick is vanochtend vroeg klaar en we halen onze koffies op van Starbucks. Daarna doe ik drie kwartier cardio en maak me vervolgens klaar voor personal training. Sharon heeft nieuwe oefeningen en daardoor vliegt het halve uur voorbij. 

Nu ik toch vlakbij het centrum ben besluit ik meteen mijn boodschappenlijstje af te werken. Ik koop een paar zakken mini bries bij Giant. Die vind ik super lekker en ze zijn een perfecte snack.

Bij Whole Foods koop ik avondeten voor vanavond en morgen. Eindelijk zijn er geen onweersbuien voorspeld en kunnen we barbecuen. Ik wil vroeg naar het zwembad, dus ik neem ook mijn lunch mee. 

Die bestaat uit Noorse gerookte zalm en een mengsel van verschillende groentes van de salade bar. Die zalm is altijd weer heerlijk. Het is zo zacht en licht gerookt, het is altijd veel te snel op.

Vanaf het deck zie ik allerlei insecten op onze vlinderstruik. Het nieuwe maandthema is "Natuur" en ik ga er wat foto's van maken. 

Al om kwart voor een loop ik het zwembad binnen. Mijn gewoonlijke ligstoel is beschikbaar. Aangezien het kwartier pauze net begonnen is ga ik meteen het water in en trek tien baantjes. Dat doe ik om kwart voor twee nog een keer. 

Als ik een uur later weer ga zwemmen zie ik Lois in de baan naast de mijne. We praten al zwemmend bij en voor ik het weet hebben we achttien baantjes gezwommen! Lois gaat uit het water, maar ik zwem nog een paar keer heen en weer. Zo heb ik vandaag bij elkaar een kilometer gezwommen. Lois en ik drogen nog wat op en lopen dan terug naar huis.

Daar bellen Rick en ik Saskia via Facebook Messenger. Het is zo leuk haar weer eens te zien al is het maar virtueel. We hebben zo anderhalf uur volgepraat en dan belt Riley en nemen wij afscheid. 

Voor het avondeten grilt Rick spiesjes met garnalen die in een tequila limoen saus gemarineerd zijn. Daarbij hebben we "regenboog" wortels en gedroogde groente chips. Het is een heerlijk zomers maal en we genieten van de droge avond.