Voetbalwedstrijd en lekker grillen

De regen is alweer lang vertrokken en we worden met stralende zonneschijn wakker.  Het is lekker "koel" op het deck met zo'n 23 graden in de zon, dus ik ga met een flink bak koffie buiten mijn yoghurt eten.  Kennelijk is ma Robin al aan mij gewend, want ik zie haar af en aan vliegen naar het nest vlak onder mijn voeten.

Na met Cosmo gelopen te hebben ga ik naar Anytime Fitness.  Eigenlijk was mijn plan een uur op de oudere crosstrainer, maar die zijn allemaal bezet.  Er zijn op het moment veel collegestudenten iedere ochtend.  Dan neem ik toch maar weer de Cybex, die eigenlijk intensiever is, maar ik wilde weer eens wat anders.

Een kwartier nadat ik met sporten ben begonnen krijg ik een sms-je van Saskia met de vraag of ik haar van school kan halen.  Ze is klaar met haar examen en moet nog tot half twaalf wachten voor de schoolbus komt.   Ik was echter van plan een uur te sporten en heb dat ook nodig. 

Mijn eerste reactie is om toch maar toe te geven, maar dan bedenk ik me dat Saskia zelf ook haar sporten voor zou laten gaan (en van alles meer voor ze eindelijk iets doet wat wij vragen).  Ze wordt niets minder van op de schoolbus wachten dus ik sms eerlijk terug dat ik haar na afloop van mijn sportroutine best wil ophalen.  Dat hoeft dan niet meer, want dan komt de schoolbus al gauw. 

Het vage schuldgevoel duw ik hard weg, want dat hebben de kinderen duidelijk ook niet als ze weer eens een verzoek van ons negeren.  Thuis merk ik toch wel dat die houding wat effect heeft.  Zonder dat ik het zelfs heb hoeven vragen heeft Saskia de afwasmachine uitgeruimd.

Buurvrouw Jeanne is ook bij de sportschool en haar heb ik al een tijdje niet gesproken.  Haar zonen zijn Saskia's beste vrienden.  Zij reizen deze zomer het hele land af naar graduations en bruiloften van familie.  Familie woont hier zo ver uit elkaar, ritten van duizenden kilometers zijn niet ongewoon om hoogtijdagen bij te wonen.

Thuis douche ik gauw, want ik heb een kappersafspraak.  Het is een van die keren dat ik niet kan wachten om mijn haar gedaan te krijgen.  Ik word gek van mijn pony, die constant in mijn ogen hangt, en de kleur mag ook wel bijgewerkt.

Als ik bij Starbucks even een sandwich en passion ijsthee haal, voel ik me er dan ook niet op mijn best uitzien.  Achter me hoor ik opeens iemand mijn naam roepen.  Het is Laurie diRocco, die me meteen een stuk beter doet voelen: "Ik was niet zeker dat jij het was, want wat zie jij er jong uit van achteren!", zegt ze, er gauw aan toevoegend: "Niet dat je dat van voren niet ook doet."  Maakt mij niet uit, ik neem er van achteren jong uitzien al graag aan!

Bij Lofty Salon wacht Carmen me al op met een glas witte wijn en het bakje met haarverf.  Mona is in geen velden of wegen te bekennen, maar ik ben er inmiddels al aan gewend dat zij zich te goed acht om zelf het verven te doen, ondanks mijn herhaaldelijke verzoek, en alleen knipt.  Prima, mijn fooi gaat dan ook altijd naar Carmen, die dat, gezien het glas witte wijn, kennelijk ook waardeert.  Mijn passief-agressieve reactie, want weggaan bij Mona wil ik niet, ze doet mijn haar altijd wel precies zoals ik het wil.

Als ik klaar ben is het precies kwart voor drie, dus de aanvang van de voetbalwedstrijd Nederland-Duitsland.  Ik heb echter ook benzine en wat boodschappen nodig.  Even overweeg ik dat na de wedstrijd te doen, maar ik ben nu al in de stad en ik heb ook zo'n gevoel dat het tegen Duitsland niet goed zal gaan.  De boodschappen winnen dus.

Eerst ga ik de van volgooien. Bij de Shell zie ik dat de benzineprijzen een stuk lager zijn dan een paar weken geleden.  Daarbij krijg ik nog 20 cent korting via onze Giant kaart.  Bij Whole Foods haal ik avondeten.  Ironisch genoeg, gezien de voetbalwedstrijd, haal ik voor de mannen een typisch Duitse maaltijd van weisswurst en bratwurst en voor mezelf heel Amerikaanse kipworstjes van Lou's.

Ook een leuke nummerplaat

Kai heeft me intussen al gesms-t dat het 1-0 voor Duitsland is.  De wedstrijd is een half uur aan de gang als ik thuiskom.  Niet lang daarna wordt het nog 2-0 ook.  En het Nederlandse team lijkt helemaal niet te proberen om aanvallend te spelen.  Ik vind het laatste kwartier van de eerste helft doodsaai, eerlijk gezegd.

Dit keer heb ik geen oranje t-shirt aan, maar wel mijn nieuwe armband met oranje kralen en Nederlandse vlag, mijn Delfts blauwe ketting en oorbellen met "Delfts blauwe" klompjes.  Niet zo opvallend, maar wel heel Nederlands.  We weten inmiddels allemaal dat het niet mocht baten, al was het doelpunt van van Persie iets wat mij zo deed juichen dat Cosmo er nerveus van werd. 

Intussen is de post geweest en ligt er een pakketje uit Nederland op de stoep.  Eindelijk is hij er!  De oranje kabouter, die zo blij is na een doelpunt (al heeft hij pas een keer kunnen juichen dit toernooi), en daarbij heerlijk leesvoer en een zakje van mijn zo geliefde Shanghai nootjes.  Dank je wel, Petra!!!  Die kabouter doet het hier het hele jaar goed, natuurlijk, en gaat straks voor op de stoep.

Het is prachtig weer en zodra de wedstrijd voorbij is verplaatsen Kai en ik ons naar buiten.  Ik klets weer eens even fijn bij met mijn zus.  Dat is er de laatste tijd bij ingeschoten, omdat we het beiden zo druk hebben gehad.  Zoals zo vaak wens ik weer dat we dichter bij elkaar zouden wonen.

Zo kan hij beter over "zijn" tuin uitkijken

Maar weer eens een schattige Flapjack foto, wachtend op Cosmo's eten

De "cook out" wordt erg lekker.  Die worstjes van Lou's met buffalo smaak en blauwe kaas vindt Kai ook erg lekker, die houden we er dus in.  Ook de bratwurst en weisswurst vinden de heren zeer smakelijk.  Zo'n eenvoudige maaltijd, maar toch zo smakelijk. We hebben er komkommer en tomatensalade en maccaronisalade bij.   Van dat laaste neem ik maar een paar hapjes, niet mijn favoriet. 

We zitten nog een tijdje buiten tot de vuurvliegjes zichtbaar worden.  Kai heeft een interessante app op zijn telefoon, die de verschillende hemellichamen precies laat zien, waar ze hier zijn.  Hij wil binnenkort naar een plek waar we goed sterren kunnen kijken.  Daarvoor zullen we wel een heel heldere hemel moeten hebben.  Ik ben er niet zeker van dat dat ons voor dinsdag zal gaan lukken.

Tot slot mijn abstracte foto van vandaag, ben ik nu de enige, die hier heel duidelijk een dolfijn ziet springen?

Een productief dagje

Voor het eerst in dagen word ik niet gewekt door de zon.  Aan de ene kant jammer, maar ook wel lekker, want zo slaap ik ook meteen langer.  Niet te lang, want ik heb mijn gewoonlijke maandagse personal training naar vandaag verzet.

Als ik naar de sportschool rijd, miezert het wat.  De weersvoorspelling is inderdaad het gros van de dag regen.  Gewoonlijk zou ik daar flink van balen, maar ik houd me voor dat het een dag is, want morgen wordt het weer mooi.  Bovendien is het een warme regen, want het is 24 graden.  Na wat ik over het weer in Nederland heb gelezen de afgelopen dagen mogen we absoluut niet klagen.

Sharon wacht me al op en vraagt hoe het met mijn nek en schouders is.  Niet goed, dus we doen voorzichtig daarmee.  Maar mijn benen, armen en buik krijgen het te verduren onder Sharons "zweep".  Zonder schouders is een intensief uur gewichten ook nog goed mogelijk.  Na afloop valt Sharon mijn trigger points in mijn schouders aan en het voelt daarna echt een stuk beter. 

Na nog een half uur cardio op de crosstrainer zit mijn sporten er voor vandaag weer op.  Ik heb een ellenlang "nog te  doen" lijstje af te werken.  Wat dat betreft is dit weer perfect, ik word niet afgeleid door zon en zwembad. 

Zo handig hoeveel dingen tegenwoordig via het internet gedaan kunnen worden.  Zo zet ik het bezorgen van de krant stil tijdens onze vakantie en via USPS.com vind ik uit dat dat voor de bezorging van de post ook kan.  Voorheen stak ik een geel papier met die informatie in onze brievenbus, maar die zijn op.  Even wat letters intypen op mijn laptop is natuurlijk nog makkelijker.

Cosmo's reservering bij de kennel is ook geen probleem en ik krijg zowaar de schoonmaaksters zover om op maandag in plaats van dinsdag te komen.  Mijn lijstje wordt rap korter, maar ik doe natuurlijk ook nog maar de taken, die weinig tijd nemen.

Eergisteren viel de nummer 7 van onze grootvaderklok, dus ik bel de Vienna Clock Shop om advies.  Daar hebben we die klok 13 jaar geleden gekocht en ze zijn geschokt dat hij het zonder onderhoud van hen nog doet.  Wist ik veel dat zo'n klok onderhoud nodig heeft.  Je windt hem toch gewoon op, wanneer het nodig is?  Gewoon met Crazy Glue terugplakken, zeggen zij, maar pas op, want dat is moeilijk.  Het lukt me redelijk, maar niet zonder een beetje smeren, helaas.  Ach, dat draagt bij aan de antiquiteit grapt Rick later.

Saskia heeft haar examen van vandaag klaar en komt daarna terug uit school.  Met zijn drieen eten we lunch.  Donderdag wordt haar zwaarste dag met Latijn en Engels.  In tegenstelling tot haar broer heeft Saskia niets met talen (hoewel zij op zich het beste Nederlands spreekt, maar er minder moeite voor doet dan haar broer en zus).  Net als Katja is ze meer van de exacte vakken.

Voor we op vakantie gaan wil ik ook de al geboekte rondleidingen voor juli voor elkaar krijgen.  Sommigen daarvan zijn vorig jaar al geboekt, dus ik check of de interesse er nog is op die data.  Dat blijkt allemaal zo te zijn, dus ik maak vijf reserveringen bij de Old Ebbitt Grill.  Ik vraag altijd om half een, maar krijg als antwoord dat ze kwart over twaalf of kwart over een hebben.  Het blijkt dat half een niet een van hun reserveringstijden is.  Knap onhandig!!  Gelukkig doen ze niet moeilijk als je wat later aankomt.

Gisteren kreeg ik een telefoontje dat mijn reserve paren contactlenzen binnen waren.  Ik draag harde lenzen, maar verlies er weleens een of er breekt er een stukjes, zoals laatst.  Dan is het fijn om wat reserve te hebben.  Door de stromende regen rijd ik naar Falls Church.  Hopelijk krijg ik spoedig ook een telefoontje dat mijn nieuwe bril klaar is.

Onderweg stop ik met een lijstje bij de Rite Aid.  We gaan weliswaar in eigen land op vakantie, maar ik wil toch een goede voorraad zonnebrandsprays mee.  Hopelijk zullen we zo vlak aan het strand niet zoveel muggen hebben, maar ik neem voor de zekerheid ook maar een spuitbus Off! mee.   Ook vind ik er een stel leuke vaderdagkaarten voor zondag.

Intussen is Kai gekortwiekt bij de "barber" en heeft Saskia boven gesport met vriendinnen.  Saskia's Rainbow teenslippers, die ze al een paar jaar bijna constant droeg, zijn stuk.  We gaan dus naar Tysons Corner en Saskia slaagt binnen vijf minuten bij Journeys voor exact hetzelfde paar slippers als ze eerst had.

Soms kunnen vuilnisbakken niet lelijk zijn

Zondag is het dus vaderdag en ik wil wat leuke dingen voor Rick vinden.  Brookstone is daar meestal een heel goede winkel voor.  Inderdaad zijn Saskia en ik al heel gauw geslaagd daar.  Ik weet zeker dat Rick blij gaat zijn met onze keuzes.  In de mall vind ik gelukkig ook mijn abstracte foto voor vandaag, want met die regen is het moeilijk buiten zoeken.

Na Saskia thuis afgezet te hebben rijd ik door naar de nagelsalon.  Daar maakt "T" handen en voeten weer keurig.  Op mijn teennagels neem ik een zeeblauwe kleur en op mijn vingers weer oranje. ik ben toch wel bijgelovig, kennelijk.  Ik heb vandaag ook de hele dag mijn nieuwe Nederlandse armband gedragen en kreeg daar erg leuke reacties op.  Ook van de Vietnamese dames, die volgens mij geen idee hebben, waar Nederland ligt.

Tussen de bedrijven door heb ik ook bergen was weggewerkt en opgevouwen.  Ik ben heel erg trots op mezelf, want op dagen als vandaag heb ik meestal helemaal geen energie.  Mijn laatste puntje op de lijst is het boeken van onze hotelkamers in Aruba.  Dat is dus een leuk puntje en gelukkig zijn onze favoriete kamers nog te reserveren.

Alles op mijn lijst is afgestreept, hoera!  Ik had niet verwacht het allemaal in een dag gedaan te krijgen.  Rick belt dat hij Thais eten mee naar huis neemt, voor mij mijn favoriet "pu nim", soft shell krabben met een heerlijk zoet-pittige gember-basilicum saus.  Die wordt met gestoomde groentes bezorgd, een verrukkelijke maaltijd is het.

Katja's Zorro zorgt iedere dag voor lol, hier zit hij in een pc doos, die Rick weg wilde gooien

Met een voldaan gevoel kijk ik nu tv.  Een nieuw seizoen van Hell's Kitchen is begonnen en America's Got Talent is in de voorrondes en erg leuk.  Ik had niet verwacht dat ik Howard Stern een leuk jurylid zou vinden, terwijl Rick juist om hem kijkt, want hij is grote fan.  Howard valt me alles mee, ik mis Piers Morgan zelfs niet.

Regenachtig White Oak Canyon Trail

Voor degenen, die nieuwsgierig zijn en het nog niet bij de reacties van gisteren hebben gelezen, de eerste abstracte foto was van de lampen boven de bar bij Ozzie's.  De tweede was een gedeelte van het Coca Cola logo on een doos met 12 blikjes Coke Zero.

Zodra Kai vrij kreeg van school merkte hij op dat hij graag nog eens het White Oak Canyon Falls trail zou willen lopen, net als vorig jaar.  Deze week moest dat er dan van komen, want volgende week vertrekken we naar Florida.  Het leek om te beginnen de hele week mooi te worden en dus hadden we de hike voor morgen gepland.

Alleen zag ik gisteren op het weerbericht dat er voor morgen 80% kans is op regen- en onweersbuien.  Met onweer wil ik beslist niet buiten in de natuur zijn en de rest van de dagen deze week zijn er al plannen.  Dat liet dus vandaag als enige optie. 

Alweer worden we met zonnig en heel warm weer wakker.  Ik eet mijn gepocheerde eieren en mijn door Rick al gebrouwde koffie buiten op.  Daarna maak ik Kai wakker, want ik wil wel bijtijds op pad naar de Shenandoah.  Er is opeens ook weer een kans op onweer daar in het westen en dat wil ik absoluut voor zijn.

Terwijl ik boven een half uur cardio op de crosstrainer doe, denk ik dat Kai zijn Max Capacity doet.  Hij neemt echter overal flink de tijd voor en pas tegen elven kunnen we op pad.  Ik heb de radar angstvallig in de gaten gehouden en zie een aantal onweersbuiten ten zuidwesten van waar wij willen gaan wandelen.  Gelukkig lijken die niet onze kant op te komen, dus ik hoop er maar het beste van.

We stoppen bij Whole Foods om wat proviand te kopen voor een picknick.  Het worden gezonde repen, bison jerky, minikaasjes, verschillende bessen en pure chocolade.  Natuurlijk hebben we ook meer dan genoeg water mee, ook voor Cosmo.

Dan gaan we eindelijk op weg.  Eerst nemen we de I-66, die voor de verandering rustig is.  Daarna draai ik bij Warrenton de 29 op en vervolgens nemen we de 211 naar het westen.  Dit vind ik altijd zo'n mooie weg!  Er liggen allerlei wijngaarden en boomgaarden aan.  Ook zijn er allerlei standjes langs de weg en kun je zelf fruit plukken, bosbessen op het moment.

Naarmate we dichter bij de bergen komen betrekt de lucht ook steeds meer.  Op de thermometer in de auto zie ik dat het ook telkens koeler wordt.  Na bij de ingang mijn pas te hebben laten zien moeten we nog zo'n zestien kilometer rijden naar het begin van het pad.  Hier zijn we ook op het hoogste punt van Skyline Drive, 1121  meter.

Omdat het bij ons zo warm was, ben ik gekleed in een (fel oranje) t-shirt en korte broek.  Het is echter maar 17 graden hierboven!  Gelukkig heb ik heen baddoek meegenomen, die ik dan maar als sjaal gebruik.   Onderweg zagen we in de verte flinke buien, maar hier is het nog droog. 

Na de lunch besluiten we het er dus maar op te wagen.  Het pad loopt eerst naar beneden en ik voel me voor het eerst een beetje ongemakkelijk tijdens een "hike".  We zijn hier zo compleet alleen in de natuur en ik maak me toch wel zorgen om onweer.  Ik probeer die gedachtes van me af te zetten en te genieten van de prachtige natuur om me heen.  Het enige geluid zijn zingende vogels en het "chip" geluid van de chipmunks.

Ongeveer anderhalve kilometer naar beneden begint het te regenen.  Ik heb een paraplu mee, dus dat is het probleem niet, maar ik heb geen idee of dit het begin van een onweersbui is.  Verder trekken naar de waterval, die minstens nog eens anderhalve kilometer verder naar beneden is, durf ik niet.  Vooral ook omdat de terugweg helemaal naar boven loopt en dus langer zal nemen.  Na wat overleg besluiten we terug naar de van te keren, better safe than sorry.

Cosmo lijkt van alles te ruiken, maar mist het grootste wild ooit.  Op een gegeven moment kijk ik naar rechts en zie nog geen drie meter van me af een hert staan.  Ze staat vrijwel helemaal achter een boom, vandaar dat Cosmo haar waarschijnlijk niet zag.  Ik fluister Kai toe door te lopen en fotografeer het hert dan in alle rust.  Dat fotograferende in fel oranje geklede mens doet haar absoluut niets en ze eet rustig door.  Dat was toch wel weer heel bijzonder!

Teleurgesteld dat we niet verder konden lopen, komen we bij de van terug   Het is inmiddels opgehouden met zachtjes regenen, dus we zijn blij met de droogte binnen.  Gelukkig hebben we nog geen donder gehoord.  Ik zou echt niet met onweer in het woud willen lopen.  Er is absoluut geen schuilplaats en het kan zeker hier in de bergen enorm huishouden. 

Verder naar het noorden weet ik nog een leuke wandeling naar een waterval, die veel korter is.  Ik stel Kai voor te kijken of we die kunnen gaan doen, denkend dat het daar wel droog zal zijn.  Ondanks de regen is de rit langs Skyline Drive prachtig.  Alles is een diep groen en de bloemen zijn op de diverse hoogtes allemaal anders.

Helaas regent het ook bij het begin van het andere pad nog flink.  Kai heeft geen zin om dat te lopen, dus ik rijd door.  Bij Front Royal verlaten we het nationale park.  De rit over de I-66 gaat vlot en de temperatuur loopt gestaag op.  Tegen de tijd dat ik vlakbij ons huis weer uitstap is het weer 30 graden.  Wat een verschil!

Dat uitstappen gebeurt bij de Giant.  Ik laat Kai met Cosmo in de auto en ga ingredienten halen om taco's te maken.  Dat is altijd een lekker makkelijk en zomers gerecht.  Rick had nog gehakt over van hun hamburgers gisteren, dus ik haal verse salsa, kaas en tortilla's. 

Thuis wacht me een leuke verrassing.  Bloglezeres Naomi heeft me een pakketje gestuurd met wel heel erg Hollandse spulletjes, behalve de Suske en Wiske, die natuurlijk Belgisch is.  Er zit een Nederlands en een oranje vlaggetje in, maar waar ik het meest blij mee ben is het armbandje met echt Nederlandse kleuren en bedeltjes.  Ik zag dat al eerder en vind het super er nu een te hebben!  Heel, heel hartelijk bedankt, Naomi! 

Het tweede pakketje dat op de stoep op mij wacht zijn mijn nieuwe Teva sandalen.  Helaas heb ik een paar van de sandalen, die ik een maand of zo geleden kocht, terug moeten brengen.  Alleen het paar van Keen is echt goed voor de rondleidingen.  Ik heb een heel oud Teva paar, waar ik ook heerlijk op loop, dus daar heb ik de nieuwe generatie van besteld.  Ik ben benieuwd.

De taco's smaken prima en hier is de regen (nog) niet gearriveerd, dus we eten buiten.  Na het eten belt Christine van uit Los Angeles, waar ze net een week vakantie hebben gehouden.  Ze hebben genoten, maar zijn klaar om naar huis te komen.  Grappig te horen dat veel van hun ervaringen de onze waren.  Een leuk gebied om te bezoeken, maar niet "Amerika" en een groot contrast tussen "haves" en "have nots".

Foto's van vandaag staan hier.

De zomer is er nu echt

Zaterdag

Na lekker uitgeslapen te hebben tot een uur of half tien bemerk ik een kleine ramp: de koffie is op! Rick stelt voor dan maar naar Starbucks te gaan. Geen protest van mij, natuurlijk, ik bestel ook gelijk een ijs venti Americano met zes extra shots, melk en caramelsyroop. Buiten zie ik Chris, een van onze buurvrouwen, de krant lezen en we kletsen even bij.

Het is weer heerlijk weer, zo vroeg al 28 graden! Vandaag heb ik mezelf vrijgegeven van sporten, want we willen samen met andere Nederlanders de voetbalwedstrijd Nederland-Denemarken kijken. Kai heeft ook wel zin om mee te gaan. Rick en ik doen onze oranje shirts aan, maar Kai vindt dat dit keer niet nodig.

Als we bij de Front Page in Arlington aankomen, ziet het er al aardig oranje. De wedstrijd begint net en we vinden een tafeltje met zicht op een aantal tv's. Er worden heerlijke bitterballen rondgebracht en we bestellen lunch. Ik neem de Chesapeake eggs Benedict, gepocheerde eieren met crab op een Engelse muffin. Alleen de Hollandaise saus wil ik er niet bij, in plaats daarvan doe ik er Tabasco saus op. Lekker pittig en het smaakt me goed. Alleen verslik ik me bijna als de Denen een doelpunt scoren!

Tijdens de pauze gaan Rick en ik even kletsen met Shanti, Guus en de vader van Guus, Jaap. Natuurlijk hebben we nog goede hoop dat Nederland in de tweede helft wel tenminste een schot op het doel zal kunnen verzilveren. Vijfenveertig minuten later blijkt die hoop onterecht geweest. Wat een frustrerende wedstrijd was dit! 

Toch was het leuk om het zo in gezelschap van andere supporters te kijken, al keek ik het laatste kwartier wel verlangend naar buiten, want de warmte en zonneschijn lonkten. Het is altijd zo fris in restaurants in de zomer met de airco!

Thuis installeer ik me dan ook met mijn Kindle en een groot glas ijswater op het deck. Ik kijk ook nog even naar de vogeltjes onder het deck en maak er zo goed en zo kwaad als het door de spleet gaat een foto van. Ik hoop maar dat de ouders ze wel voeren, als wij zo vaak buiten op het deck zijn. Aan de andere kant hebben ze daar ook de eieren uitgebroed, dus zijn toen ook niet afgeschrikt door ons.

Gisteren wilde Rick eigenlijk al graag naar de bioscoop, maar ik had teveel schouderpijn. Vandaag voelt het een stuk beter, dus we kiezen Men in Black III 3D bij Fairfax Corner Deluxe. Met dit mooie weer is het helemaal niet druk in de bioscoop, dus de zaal is vrij leeg. Wij kunnen zitten in de rij met het metalen hek ervoor, zodat we onze voeten daarop kunnen laten rusten.

De film is erg leuk en Fairfax Corner is 's zomers ook buiten erg gezellig.  Er zijn allerlei restaurants met terrasjes en kinderen spelen in de fontein op het pleintje.  We besluiten dus te kijken of we ergens plek kunnen vinden om een hapje te eten. 

Aan de open bar bij Ozzie's zijn nog twee krukken vrij.  Hier hebben we nog niet eerder gegeten, dus dat is ook leuk.  We bestellen wat calamari en kletsen met anderen aan de bar en de bartender Gonz aan wie ik een compliment geef, want hij spelt meteen mijn naam goed. 

Als hoofdgerecht heb ik de bruschetta besteld en die komt in de vorm van dunne tosti's met druiftomaatjes en verse mozzarella erop.  Werkelijk om je vingers bij af te likken!  Ook Rick smult van zijn gerecht, een flatbread pizza.  Deze Great American Restaurants keten is niet voor niets zo populair.  Hun restaurants zijn een grote aanrader in dit gebied (Old Ebbitt Grill hoort er ook bij).

Kai en Saskia zijn intussen naar Washington vertrokken voor een concert van Unknown Mortal Orchestra bij het Rock n Roll Hotel.  Die club ligt in het noordoosten van de stad, meestal niet het beste gedeelte, hoewel het er de afgelopen jaren flink is opgeknapt.  Ze zullen pas na middernacht thuiskomen, dus ik heb Kai gevraagd mij wakker te maken om me te laten weten als ze thuiskomen (dat doen ze dan ook keurig om een uur).

Zondag

Alweer een heel zomerse dag met al 27 graden als we opstaan.  De tijd dat ik mijn Starbucks drankjes "iced" bestel (light ice, weliswaar, want anders krijg je meer ijs dan drankje) is zeker weer aangebroken.  Rick en ik halen ons ontbijt, voor mij weer de overheerlijke chicken sausage wrap, en schuiven de dekstoelen in de schaduw om het op te eten.  In de zon is het al te warm.

Een mooie gedachte om de zondag mee te beginnen

Toch ga ik boven in de warme zolderkamer een uur sporten.  Die kamer ligt recht onder het garagedak, dus het is transpireren geblazen!  Wie weet verbrand ik zo ook nog meer calorieen, toch ook altijd weer meegenomen.  Al Wordfeudend en mijn boek uitlezend is het uur toch vrij snel voorbij.

Het wordt verder een lekker ontspannen zondag.  Ik haal avondeten bij Whole Foods en krijg gelijk ook advies van hun wijnexpert voor een lekkere rose voor vanavond.  Het is daar het perfecte weer voor en ik lees op het moment een boek wat zich in de Provence afspeelt, waarin de hoofdpersonen ook telkens aan de rose zitten.  Gelukkig komt rose er hier ook steeds meer in.  Vroeger had je alleen de mij te zoete white zinfandel, nu een vrij ruime keuze aan drogere rose's.

Ondanks dat de weerman het vanmiddag "muggy" noemde buiten vinden Rick en ik de vochtigheid alles meevallen.  We gaan lekker bij het zwembad lezen en nemen af en toe een duik in het koele, maar voor mij net niet te koude, water.  Ik krijg hier altijd zo'n vakantiegevoel van, heerlijk!

Thuis zet Rick de salsamuziek aan buiten en genieten we van een roseetje voor mij en een biertje voor Rick en Kai.  De grill gaat aan en er zijn hamburgers voor de heren en zalmburgers met spinazie en fetakaas voor mij.  Daarbij vier kleuren paprikaschijven als groente, erg lekker!

Katja is intussen aan haar eerste boy scout kamp begonnen vandaag.  Vorige week heeft ze de hele week training gehad en naar haar zeggen het lelijkste uniform ooit moeten kopen.  Ik ben heel benieuwd hoe ze zo'n kampweek gaat ervaren.  De kampeerders zijn jongens tussen de acht en achttien. 

Saskia gaat haar laatste week van school alweer in.  Helaas voor haar heeft ze wel iedere dag examens.  Vrijdag kan voor haar niet snel genoeg komen!  Dit schooljaar is werkelijk omgevlogen, maar de laatste loodjes wegen zwaar voor Sas.  Ze heeft enorm veel zin om volgend jaar met een schone lei te beginnen en ik denk dat ze dan ook meer vakken heeft die haar echt zullen liggen.

Het maandelijkse thema voor foto van de dag is deze maand dus abstract.  Het is niet makkelijk daarvoor iets interessants te vinden, kan ik melden!  Onderstaanden zijn de foto's van gisteren en vandaag.  Ik ben wel benieuwd of het heel duidelijk is wat het onderwerp was:

River Trail, Great Falls NP

Helaas heb ik de afgelopen week weer erge last van mijn nek en schouders. Vanochtend is het zelfs zo erg dat ik er om half zes wakker van word en niet meer kan slapen. Ik rol op mijn nieuwe roller en steek een tennisbal tussen mijn schouderbladen en eet Advil. Veel baten doet het niet, helaas, als ik mijn hoofd beweeg voel ik een scherpe pijn in mijn linkerschouder.

Toch ga ik maar naar Sharons core training klas. Daar komt Mai Lan ook even gedag zeggen, die een jaar geleden naar Mississippi verhuisde. Ik mis het groepje van toen, waar ook Pat van deel maakte. Het is nu ook een leuk groepje, maar niet zo hecht dat we bijvoorbeeld samen zouden gaan lunchen.

Dat is wel een nadeel van dit gebied, veel militaire families (waaronder die van Mai Lan) of internationaal/buitenlandse zaken, dus veel mensen zijn er maar voor een paar jaar. Gelukkig heeft Vienna (veel) meer permanente bewoners, dan waar we voorheen hebben gewoond.

Af en toe doen de oefeningen zo'n pijn dat ik mijn tranen moet terugbijten, vooral als Sharon bezorgd vraagt of het gaat. Ik baal, baal, baal! Maar toch helpt het een beetje en na nog een half uur cardio is tenminste mijn hoofdpijn weg. Het is super lekker weer buiten en gewoonlijk voel ik me dan ook top, dus ik denk dat die spier ontstoken is en een soort kettingreactie met de andere spieren gaande is. Ik doe dus voorlopig voorzichtig met schouder- en rugoefeningen.

Als ik thuiskom is Kai bezig met een "placement test". Hij praat daarvoor via Skype met een lerares in Wenen, die zijn niveau Duits gaat bepalen voor de cursus, die hij in Oostenrijk zal volgen. Om zich daarop voor te bereiden heeft Kai de afgelopen weken Rosetta Stone Duits gedaan. Dat heeft zeker geholpen, want hij krijgt niveau B1, boven de beginnersklassen, het eerste niveau voor gevorderden. Erg goed van hem!

Met dit mooie weer moeten we gewoon de natuur in vinden Kai en ik. Na wat overleg komen we toch weer op Great Falls uit. Eerst halen we lunch en wat te drinken bij Starbucks. We besluiten dit keer een heel stuk te gaan wandelen langs het River Trail.  Dat hebben we eigenlijk nog nooit gedaan, alleen een klein stukje tot de houten brug. 

Onderweg komen we allemaal klimmers tegen, die hun touwen aan het spannen zijn om naar de rivier af te dalen.  In die rivier zien we kayakers tegen de stroom op proberen te peddelen. Allemaal veel avontuurlijkere mensen, dan ik, al vind ik mezelf heel avontuurlijk als het pad ons herhaaldelijk vlak langs de kant van de kliffen leidt.

Al heb ik geen erge hoogtevrees, ik krijg toch de kriebels zo aan de rand tientallen meters boven de kolkende rivier.  Kai heeft daar helemaal geen last van en klimt met Cosmo overal heen.  Ik moet hem regelmatig toeroepen niet te dicht bij de rand te gaan.  Met Katja is Cosmo eens zo'n tien meter van een heuvel gegleden, dus de hond heeft duidelijk geen gevoel voor zulk gevaar.

Op een gegeven moment wordt Cosmo heel onrustig.  Hij wil rennen, dus Kai rent met hem.  Opeens hoor ik Kai roepen: "Mammie, herten!"  En jawel, daar staat een tweetal herten slechts een paar meter van ons af.  Ze kijken nog even verbaasd naar die blaffende hond en nemen dan de benen. 

Niet veel verderop zie ik een medewandelaar bij een stil water fotograferen.  Al gauw wordt het onderwerp me duidelijk: een waterslang, die op een stuk hout ligt.  Zij (of hij) is dik en volgens de wandelaar of zwanger of heeft net gegeten. 

De wandelaar laat me ook trots een foto zien van een black widow spin, die hij eerder in het park heeft gemaakt.  Dat is een mooie spin, maar ik ben wel blij hem niet tegen te zijn gekomen.  Hij wijst ons ook nog een kikker aan in dit stille water, maar het is te donker om daar een goede foto van te maken.

Wij vervolgen ons pad wat soms moeilijk te vinden is, gelukkig zijn er overal blauwgroene markeringen.  Soms lopen we heel dicht bij de afgrond.  Dit is deel van een zestien kilometer lang pad dat de Indianen ver voor de Europeanen kwamen als reisroute gebruikten.  Veel van de paden in de wouden hier zijn op Indianen routes gebaseerd.

 Op een gegeven moment komen we op een geasfalteerd weggetje uit.  Dat gaat opeens omlaag naar de rivier.  Van tientallen meters erboven staan we opeens aan de rivier.  Ook hier is het weer heel erg mooi.  Geen wonder dat dit een Nationaal Park is.

Eenmaal terug bij de uitkijkpunten van de Great Falls zien we een aantal kayakers naar boven klimmen om weer van de watervallen af te varen.  We hebben geen zin daarop te wachten, maar er zijn ook wat kayakers al beneden, waar ik foto's van neem.  Ook de reigers zijn ruimschoots aanwezig, dus daar neem ik ook foto's van, vliegend voor de watervallen.

Kai heeft het wel weer gezien en ik heb enorme dorst.  We hadden wel water mee, maar dat is helemaal warm geworden  Ik koop een flesjes G2 Gatorade voor Kai en mij en er ligt een bak met koel water voor de honden, waar Cosmo lekker uit drinkt.

Thuis zie ik vader en moeder Robin af en aan vliegen om hun babies onder ons deck te voeden.  Cosmo en Snickers hebben het nestje door en er wordt flink gesnuffeld boven de kopjes van de kleintjes, maar die zitten verder, tot ze gaan uitvliegen, veilig.   Cosmo heeft sinds kort een nieuw speelmaatje bij de buren, hun Deense dog Apollo.  Apollo is nu met vijf maanden ongeveer even groot als Cosmo, maar dat zal niet lang zo blijven.

Rick stelt voor om te gaan eten bij een restaurant met terras.  Dat wordt Uno's en op hun zomermenu staat een heerlijke, gezonde salade met spinazie, goji bessen, druiven, feta, kip, pepita's en meer.  Ik heb echt het gevoel een berg vitamines binnen te hebben gekregen!

Intussen heeft Saskia wat wij gekscherend haar "hemem" (tegenovergestelde van een harem) noemen op bezoek.  Vier jongens met wie ze goed bevriend is en verder geen meisjes, zo grappig.  Ze kletsen een tijdje op het deck.  Wij bestellen intussen een film op de televisie, Journey 2: the Mysterious Island, een leuk verhaal.  En zo begint een heerlijk zomers weekend.

Foto's van vandaag staan hier.

Een gezellige rondleiding

Zoals wel vaker als ik weet dat ik op tijd op moet, ben ik al heel vroeg wakker. Eigenlijk al om kwart over vijf, zelfs nog voor Saskia opstaat. Het raam staat open en dat zal ook meegewerkt hebben, want nu worden de vogels wakker.  Er wordt wat afgezongen in onze tuin. Ik herken het cardinaaltje, maar ook andere vogeltjes hebben een mooi lied.

Zo lig ik te luisteren en te denken en voor ik het weet is het tijd om op te staan. Rick is ook al op en we eten samen ontbijt. Gelukkig lijkt hij helemaal beter en zegt ook beter geslapen te hebben. Maar goed ook. want hij heeft het enorm druk op zijn werk.

Het plan is dat Rick mij op weg naar zijn werk bij de metro af zal zetten. Alleen kan hij nergens zijn autosleutels vinden. Dat zou een grote ramp zijn, want dit is het enige paar dat hij nog heeft, een van de sleutels is hij al kwijt. Gelukkig kan Rick in het ergste geval Kai's auto nemen voor zijn afspraken, maar dat is natuurlijk verre van ideaal.

Omdat ik echt om half tien in Washington moet zijn, brengt Rick mij in Kai's auto naar de metro. Ik ben dus al later dan ik had gewild en de metro blijkt ook een of ander probleem te hebben, waardoor we een kwartier moeten wachten voor we vertrekken. Ik laat dus maar gauw een berichtje achter voor C. in hun hotel. Of ze het zullen krijgen weet ik niet. Gelukkig belt Rick net voor we de tunnel ingaan dat hij zijn sleutel heeft gevonden. Opluchting!

Precies om half tien stap ik uit bij McPherson Square. Tot mijn verbazing zie ik niemand, die C. en T. zouden kunnen zijn. Dan zie ik in de verte een stel aan komen lopen, wat er erg Europees uitziet. En inderdaad, het zijn C. en T., voor de verandering een broer en zus, die samen op reis zijn.

Zij hebben als kinderen in de VS gewoond en zijn hier daarna nog vele malen geweest. Dat merk ik aan hun Amerikaanse accent, als ze Engels spreken, en gewoon hun gemak van hier zijn. Het zijn kleine nuances, maar net die omgangsvormen hier, die een beetje anders zijn dan in Europa, zoals telkens "thank you" zeggen in een restaurant. Ik weet het niet goed uit te leggen, maar het valt me op.

Het is werkelijk schitterend weer, warm, maar niet vochtig. Om te beginnen hebben we een wolkenloze blauwe lucht. Als eerste laat ik de kerk van de presidenten zien. Vandaag is die gelukkig open, want het is zo'n mooi voorbeeld van een laat 18e eeuws, begin 19e eeuws kerkje hier en de glas in lood ramen zijn schitterend.

Bij het Witte Huis is het een drukte van jewelste met schoolgroepen. Ik bereid me alweer voor die bij alle monumenten aan te treffen, maar dat valt gelukkig mee. Onderweg komen we telkens een groep hardlopende mariniers tegen (zeker dertig). Onderwijl gaat het er echt Amerikaans aan toe. Een leider roept op zingende toon "Who is going to go faster than he can?" (ik verzin dit even, maar zoiets is het) en dan antwoordt de groep "We are going faster than we can!" en dat soort zinnen, de hele tijd door. Dit soort onverwachte dingen maken de rondleidingen iedere keer nog weer anders.

Bij het Tweede Wereldoorlog Monument is weer een groepje veteranen aanwezig. Mij wordt gevraagd een foto te nemen van een van hen met zijn zoon. Ik bedank de veteraan voor zijn dienst en vertel hem dat ik uit Nederland kom. Daar leeft hij even bij op, maar ik weet niet in hoeverre het tot hem doordringt. Ik krijg het gevoel dat hij er niet meer helemaal is, zowel mentaal als fysiek. Toch bijzonder dat deze heel oude mensen nog zo'n reis maken om hun monument te zien. Het raakt me dat die monumenten zo belangrijk zijn voor de veteranen.

Bij het Vietnam Memorial liggen vandaag heel veel spullen (zie foto's). Ook zie ik een veteraan de namen aanraken op zo'n melancholieke manier dat ik een brok in mijn keel krijg. De sfeer hier is altijd zo anders dan slecht tientallen meters verderop bij het vorige monument. Geen overwinningen hier, enkel leed, zo lijkt het.

Al vond de Korea veteraan een paar weken geleden zijn tijd in Korea "hel" was. Wat die mensen mee hebben moeten maken en dan vrijwel zonder steun van het thuisland is onvoorstelbaar. Gelukkig worden de militairen tegenwoordig zeer gerespecteerd. Voor Europeanen misschien op het overdrevene af, maar het is allemaal gebaseerd op de (nog vrij recente) geschiedenis.

Voor de zoveelste keer kon ik niet reserveren op mijn gewenste tijd van half een bij de Old Ebbitt Grill, terwijl ik altijd half een probeer, want dat wordt het meestal gewoon.  Ook nu weer, want ik wil dat iedereen geniet van de monumenten en de foto's neemt, die ze willen.  Kwart over twaalf is te vroeg en kwart over een is te laat, ik bel het restaurant dus maar weer eens om te zeggen dat we een kwartier te laat zullen zijn.  Dat is gelukkig geen probleem.

De lunch wordt gezellig en lekker. Ik kies weer mijn favoriete sandwich, de Norwegian, met gerookte zalm, olijf cream chees, tomaat, ei en arugula.  Ik vraag het "open faced", want ik wil niet twee boterhammen.  Dat begrijpen ze kennelijk niet, want ik krijg het wel zonder boterham bovenop, maar die hebben ze nu maar onder de onderste gelegd.  Nog geen brood bespaard, want die onderste eet ik dus niet.  Het smaakt verder weer prima en het verse fruit is ook lekker rijp.  Ook C. en T. eten smakelijk van hun burgers.

Tijdens de lunch heb ik de optie gegeven om of de Chinatown route te doen of de kortere route.  Ze kiezen voor de kortere, want zijn geen fans van Chinatowns.  Via Pennsylvania Avenue, waarlangs van alles interessants ligt, lopen we dus naar het Capitool.  C. en T. blijven hier nog een aantal dagen en zullen ook een rondleiding in het Capitool en Supreme Court krijgen.  Ik zou willen dat meer mensen echt de tijd namen voor deze stad.

Bij de Library of Congress gaan we natuurlijk naar binnen.  We moeten in de rij wachten en kletsen met de medewerkster.  Ze zijn de hele dag druk geweest met allerlei schoolgroepen.  Zij klaagt erover dat het allemaal 13 en 14 jarigen zijn, die gewoon niet geinteresseerd zijn.  Dat kan ik beamen, pas nu begint Saskia bijvoorbeeld weer interesse te krijgen, onder invloed van haar geschiedenislessen.

Na alle mooie dingen in de bibliotheek bekeken te hebben, lopen we langs de musea naar het Smithsonian metrostation.  In de verte pakken donkere wolken zich samen, maar die lijken niet hierheen te komen.  Later hoor ik van Rick dat het in Falls Church geplenst heeft, ik heb vandaag geen druppel gezien. 

Bij de ingang van het station nemen we afscheid, zoals altijd raar na zo'n gezellige dag samen.  Gelukkig is C. op Facebook, dus kunnen we zo contact houden, zoals ik ook met een aantal mensen van vorig jaar heb.   Zij gaan terug lopen naar hun hotel. Ik vind het altijd weer knap dat mensen zo'n lange wandeling met een jet lag volhouden. 

Intussen heb ik de hele dag naar een goede abstracte foto gezocht en vind die uiteindelijk in het metrostation.  De Washington metrostation zijn heel fotogeniek, vind ik.  De treinen zijn vol met honkbalfans, maar gelukkig krijg ik wel meteen een zitplaats.  Kai wacht me al op in Vienna, echt fijn zo'n rijdende zoon.

Het is zo lekker dat ik weer buiten ga computeren.  Als Rick thuiskomt stelt hij voor bij Glory Days te gaan eten.  Daar zijn Kai en ik prima voor te vinden.  Ik neem de crabcake, die hier erg lekker is.  Net als we klaar zijn met eten zien we een gezin uit de buurt en kletsen even bij. 

Hun zoon was Kai's beste vriend en vorig jaar het eerste semester zijn kamergenoot bij VCU.  Nu praten de twee niet meer, heel vreemd.   Wij kunnen het echter erg goed met de ouders vinden, dus we negeren het gedoe met de heren.  Voor we het weten zijn we een half uur aan de praat.  Zij moeten nog naar een wedstrijd, dus nemen gehaast afscheid. 

Wij rekenen af en dan brengt Rick nog een oude computerbatterij naar Micro Center voor recycling.   Intussen zien Kai en ik de mooiste wolkenpartijen, want rondom ons zijn er allerlei onweersbuien.  Hier blijft het echter droog.  De komende dagen worden erg zomers, hopelijk wordt het zwembadwater dan ook warm genoeg voor mij.  Met die gedachte sluit ik vandaag af.

Foto's van vandaag staan hier.

Nieuwe brillen

Jongens, ik vind mijn bed 's ochtends veel te lekker tegenwoordig!  Schandalig laat sta ik ook vandaag weer op, pas net na negenen!  Rick staat ook op en gaat naar zijn werk, ondanks dat ik hem er nog erg moe uit vind zien en hij zelf ook zegt moe te zijn.  Maar ja, hij heeft een goed argument dat hij op zijn werk ook voornamelijk aan de computer zit, net als thuis.

Het is prachtig weer, maar er staat een half uur Tabata training op mijn sportagenda.  Rick heeft daar een app voor geschreven op mijn telefoon en ik zet hem zachter, zodat andere sporters geen last van het piepje hebben.  Met Tabata doe je iedere oefening heel intensief voor 20 seconden en dan 10 seconden rust, herhaal acht keer.  Aan het einde van iedere oefening voelen mijn spieren als pudding.  Ik doe oefeningen, die de grote spieren vooral gebruiken.

De 32 minuten vliegen voorbij en het halve uur cardio ook.  Bij binnenkomst merkte ik dat ik mijn sportschool"sleutel" kwijt was.  Heel vreemd, want dat is gewoon een grijs "lelletje" dat aan mijn sleutelhanger hangt.  Het moet eraf gevallen zijn toen ik mijn sleutelbos aan mijn tas hing gisteren.  Gelukkig is het makkelijk een nieuwe te krijgen van Travis.

Bij Manhattan Bagel haal ik wat dunne bagels voor de lunch, die Kai en ik samen op het deck nuttigen.   Het is heerlijk weer, zo'n 25 graden en niet vochtig.  Ik hoop het morgen voor de rondleiding ook te hebben.  Dat loopt wel zo lekker.

Gisteren heb ik bij de oogarts ook een recept voor een nieuwe bril gevraagd.  Kai heeft ook hard een nieuwe bril nodig en een ogencheck.  Dat is ook voor hem alweer een aantal jaren geleden en zijn bril is helemaal gekrast.   We gaan dus naar Lenscrafters in Tysons Corner. 

Daar staat bij de opticien dat je zo binnen kunt lopen, maar het is half drie en ze zullen pas om vier uur tijd hebben voor Kai.  Teruggaan naar huis is geen optie, want overal staat het verkeer vast.  Ik ga dus om te beginnen mijn nieuwe bril in de winkel uitzoeken.

Mijn huidige bril heb ik al meer dan tien jaar en natuurlijk is het montuur compleet uit de mode.  Maar ja, ik draag het ding vrijwel nooit, dus het ging nog wel mee.  De afgelopen week had ik echter wat last van mijn lenzen en werd dus gedwongen die afzichtelijke bril te dragen.  Het werd me wel heel duidelijk dat die aan vervanging toe is, want ik kan er ook minder goed mee in de verte kijken.

Een bril kopen is ook helemaal geevolueerd, vind ik uit.  Allison helpt me heel goed en ik kies vijf monturen, die ik leuk vind staan.  Dan neemt ze met de computer foto's van mij met de brillen op, eentje van voren en eentje van de zijkant.  Telkens zet ze twee brillen naast elkaar en het is verbazend makkelijk op die manier een keuze te maken.  Kai, Allison en ik zijn het erover eens dat mijn keuze het beste staat.

Dan wacht me wel een kleine teleurstelling, want ze hebben de glazen, die ik nodig heb, niet voorradig.  Ik zal dus een week tot tien dagen nog met mijn oude bril moeten doen.  Ach, na een decennium moet dat ook nog kunnen.  Met mijn AAA kaart krijg ik 30% korting, dus ook weer meegenomen.

We hebben nog ongeveer een half uur voor Kai's afspraak, dus we gaan wat winkelen.  Mijn oogpotlood van Sephora kon ik vanochtend niet slijpen, vanwege slecht hout, en het is een favoriete kleur.  Ik laat het zien, want het was nog vrij nieuw, en mag een nieuwe uitzoeken.  Het is een van de kleintjes van $5, maar ik vind het weer prima service. 

Ze hebben op het moment zulke leuke kleuren en ik wil wel wat experimenteren.  Behalve het blauwe oogpotlood neem ik ook paars en koper.  Eens kijken hoe dat staat.  Ik weet dat het ook "mijn" kleuren zijn na de kleurenanalyse van vorig jaar.  Daarbij nog wat mooie oogschaduw en bruine mascara en Petra is weer happy.  Behalve rond mijn ogen gebruik ik geen make up, dus dat mag wel wat opvallender.

Intussen heb ik Kai opgedragen te bedenken of hij nog iets nodig heeft voor zijn reis naar Oostenrijk eind deze maand.  Hij wil nog wel graag wat t-shirts van PacSun, waarvan er een wit wordt, als je erop blaast (door de hitte).  Dat vindt Kai natuurlijk prachtig, dus hij loopt er de hele tijd op te blazen.  Het kind zit er nog in.

Kai's ogen zijn maar een klein beetje achteruit gegaan en hij kiest een Oakley bril, die iets lichter is dan zijn oude.  Ook daarvoor moeten de glazen besteld worden.  Hopelijk komt alles voor we naar Florida gaan aan.  Zo waren we toch meer dan tweeeneenhalf uur in de mall voor "even" een paar brillen bestellen.  Zogenaamd heb je je bril in ongeveer een uur bij Lenscrafters, maar wij natuurlijk weer niet.

Tysons Corner heeft de beste abstracte foto mogelijkheden

Op de terugweg stop ik bij de ABC winkel (ABC staat voor Alcoholic Beverage Control).  Hier in Virginia (het verschilt per staat) kun je wijn en bier in de supermarkten e.d. krijgen, maar andere alcoholische dranken moeten bij de ABC winkel gekocht worden.  Onze Aperol is op en dat is mijn favoriete zomerse aperitiefje, dus ik koop een nieuwe fles.  Hij is in de uitverkoop wat me doet vrezen dat ze hem niet goed genoeg verkopen.  Hopelijk blijft het wel in het assortiment.

De volgende stop is Whole Foods, waar Kai ook van alles lekkers vindt.  Hij heeft een liefde opgevat voor Parrano Robusto van Uniekaas en ik vind die ook erg smakelijk.  Ook zijn we beiden dol op de Sahale snacks, niet te versmaden mixen van noten met gezonde andere dingen, zoals gedroogd fruit en vlas (?, hier flax) zaden.  En natuurlijk hoort bij een Aperol spritz ook Prosecco, die ik in de speciale koeler gauw koud laat worden.

Thuis vind ik een berichtje voor Rick op het antwoordapparaat.  Het is van een verpleegster van het Fairfax County Health Department over zijn recente ziekte.  Ze wil dat hij haar terugbelt voor een routine gesprek.  Rick vindt het vreemd, maar ik vind het juist goed.  Zij wil waarschijnlijk nagaan of Rick ergens heeft gegeten, waar hij die bacterie op had kunnen lopen of anders een bepaald produkt heeft gegeten.  Rick herinnert zich niet iets ongewoons te hebben gegeten, maar ik vind het goed dat ze zulk soort dingen in de gaten houden.

De beste foto die ik van het nestje kon maken (klik voor de grote versie)

Het is lekker genoeg om avondeten buiten te eten.  Cosmo is vreemd aan het snuffelen vlak naast de eettafel.  Eerst denk ik dat er eten is gevallen, maar er ligt niets.  Dan kijk ik door de spleet in het hout en zie een vogelnest.  Dat niet alleen, maar er liggen tenminste twee roze babyvogeltjes in.  Zo te zien pas geboren, nog geen veertjes.  Ik denk dat het robins zijn.  Heel slim gebouwd, want geen van onze huisdieren kan erbij.

Wat een genot is dit weer zo buiten te zitten.  En nee, het wordt nooit gewoon, al is dit in de zomer bijna dagelijks mogelijk.  Daarvoor heb ik, denk ik, te lang in West Europa gewoond en altijd geleerd om zulke dingen niet als vanzelfsprekend aan te nemen.

Dokterdagje en geen Venus voor mij

Het is zo koel voor juni dat ik vannacht met het raam open heb geslapen. Heerlijk, ik heb dan ook diep en lang geslapen. Als ik opsta is Rick warempel al op. Hij heeft eindelijk wat beter geslapen en staat erop tenminste een tijdje naar zijn werk te gaan. Ik druk hem op zijn hart niet teveel opeens te willen, want hij voelt zich nog erg zwak. Maar stel je voor dat je meer dan een dag werk mist. Dat kan niet in Ricks wereld.

Na mijn gepocheerde eieren ontbijt ga ik naar Anytime Fitness. Het is er tegenwoordig druk, want de college studenten kunnen een zomerabonnement nemen en maken daar gretig gebruik van.  Ik moet zelfs even op een machine wachten. 

Dan ga ik naast mijn buurmeisje Katarina op de Cybex crosstrainer.  Katarina's naam is op dezelfde manier gespeld als Katja's volle naam, wat ik altijd bijzonder heb gevonden, want meestal is het hier Katherine.  Katarina is enorm verlegen en er kan net een hoofdknikje af voor mij.  Na een half uur op de Cybex stap ik over op de andere crosstrainer, waar ik een interval van een half uur op doe, afwisselend vooruit en achteruit.

Thuis eet ik gauw een bakje cottage cheese en een heerlijk rijpe perzik en ga dan op weg naar de oogarts.  Ik ben daar al twee jaar niet geweest en heb nog maar een paar contactlenzen.  Ook had ik een paar weken geleden mijn eeuwenoude bril weer eens op en besloot dat het nu echt wel tijd wordt voor een nieuwe. 

De dokter staat al voor me klaar en is allereerst onder de indruk van hoe goed ik nog zonder leesbril kan.  Ze maakt dan dat ik me zo oud voel, maar gelukkig is die nog lang niet nodig.  Mijn contactlenssterkte is nog hetzelfde, wat ik ook wel wist. 

Dan worden mijn ogen gedruppeld en de glaucoma test is ook goed.  Daarna moet ik een kwartier in de wachtkamer wachten tot mijn pupillen groot genoeg zijn.  Het onderzoek is erg grondig, maar uiteindelijk worden mijn ogen gezond bevonden, gelukkig.  Met een zonnebril op loop ik naar buiten, want met die grote pupillen is dat heel erg nodig.

Slim als ik ben had ik voor Saskia een dermatoloogafspraak geboekt voor half drie vanmiddag, terwijl mijn oogarts afspraak om half twee was.  Natuurlijk zou het onmogelijk voor mij zijn geweest, zeker met het verkeer hier, om op tijd klaar te zijn voor die afspraak.  Voor beide doktoren moet je weken van tevoren, dus ik baalde van die fout! 

Kai to the rescue!  Hij haalde Saskia op van school en ging met haar naar de dermatologe.  Zelf had hij ook een afspraak nodig en het kwam zo uit dat ze een afmelding hadden vanmiddag.  Zo zijn beide kinderen weer een tijdje onderdak voor hun acne medicijnen.

De dokter van de Urgent Care belt voor Rick en vraagt of hij haar terug kan bellen.  Het blijkt dat hij de campylobacter bacterie had.  Om de een of andere reden had ik al het gevoel dat het een bacterie en geen virus was.  Gelukkig voelt Rick zich vandaag duidelijk een stuk beter, want hij hield het uren uit op zijn werk.

Vanavond is astronomisch bijzonder, want het is voor de laatste keer in 105 jaar dat Venus voor de zon langs zal komen.  Vanaf 18 uur tot zonsondergang zouden wij dat hier kunnen zien.  Helaas is het nogal bewolkt, maar we besluiten het er op te wagen en naar Washington te rijden.  Daar staan bij het National Air and Space Museum een aantal speciale telescopen opgesteld om naar de zon te kijken.

Een mooie lucht, maar niet om naar de zon te kijken

Saskia, Kai en Laura gaan ook mee.  Tot onze verbazing is het niet druk, maar er staan toch groepjes mensen voor het museum.  Ondanks de bewolking willen Rick en Kai toch gaan kijken.  We vinden al meteen een parkeerplaats en voor het museum staan allerlei apparaten en mensen, die daarover vertellen.

Optimistisch als Rick altijd is gaan we toch maar in de rij staan voor een van de telescopen.  En, geloof het of niet, de zon komt net even door de wolken tevoorschijn.  Kai en Rick krijgen allebei een kijkje door de telescoop en zien Venus!  Ik ben net te laat, de zon zit weer achter de wolken.  Ik weet ook niet hoe gauw ik uit de rij moet gaan, want de man achter mij stinkt zo erg naar knoflook dat ik bijna kokhals.  Helaas dus geen Venus voor de zon bezichtiging voor mij of de meisjes, maar ik ben blij dat de mannen het nog wel konden zien.

Intussen hebben Kai en ik enorme trek, want het is al bij achten en lunch was de laatste maaltijd, alweer vele uren geleden.  Onderweg bestellen we van Zpizza en halen dat op.  Zij hebben werkelijk de lekkerste pizza in de omgeving, wat het mij betreft.  Ik eet er een met kerriekip, zoete aardappel, rozijnen en mozzarella, heerlijk!

Picknick bij Great Falls

Rick blijft vandaag dus ziek thuis van zijn werk.  Het moet gezegd, hij is een van de makkelijkste zieken, die je je kunt bedenken.  Hij zorgt voor zichzelf, wimpelt al mijn pogingen af en slaapt in de basement om ons verder niet tot last te zijn. 

Dat vind ik natuurlijk wel ongezellig, maar eerlijk gezegd slaap ik er ook beter door.  We moeten toch echt, echt, echt eens serieus op zoek naar een king bed!  Met moeite verlaat ik mijn comfortabele bed, al schijnt de zon weer uitbundig wat zeker helpt.  Kai en Rick liggen nog in diepe rust, maar Saskia is naar school.  Nog twee schoolweken voor haar vakantie begint.

Na een paar flinke bakken koffie en wat Griekse yoghurt ben ik klaar om Sharons training te ondergaan.  Dat wordt een rigoureuze training!  Heel wat spiergroepen trillen na afloop.  Gelukkig neemt Sharon tegenwoordig ook echt de tijd om te rekken en strekken, waar zij mee helpt, dus hopelijk heb ik morgen niet teveel spierpijn. 

Halverwege de training realiseer ik me dat ik vergeten ben mijn Fitbit aan mijn bh te klippen.  Oei, dilemma, ga ik naar huis om daar de Fitbit aan te doen en een half uur cardio te doen, of doe ik de cardio hier, maar krijg er geen stappen voor.  Het laatste wint toch, want ik weet niet zeker of ik de zelfdiscipline heb om, eenmaal thuis, nog meer te sporten. 

Thuis tref ik mijn heren wakker aan.  Voor Rick is dat dan ook wel alles gezegd, want hij voelt zich nog steeds als een vaatdoek.  Het is dus zeker goed dat hij thuis is gebleven.  Als ontbijt stel ik yoghurt voor hem voor.  Gelukkig heeft Saskia daar een enorme voorraad van.

Het is zulk prachtig weer, koel voor de tijd van het jaar met zo'n 24 graden en vrijwel zonder luchtvochtigheid.  Ik stel aan Kai voor bij Great Falls te gaan picknicken en daar is hij meteen voor te vinden.  Cosmo gaat natuurlijk ook mee.  Die vindt met Kai klimmen op de rotsen je van het.

Eerst rijd ik langs de Urgent Care kliniek om een, zoals ze dat hier zo keurig zeggen, "stool sample" van Rick af te geven voor het laboratorium.  Men wil kijken of er geen bacterie aanwezig is, omdat zijn koorts langer dan 24 uur aanhoudt. 

De picknick benodigdheden halen we bij Whole Foods.  Voor mij een meergranen sandwich met ham en allerlei kleurige groentes.  Kai kiest een Italiaans broodje en een groot chocolate chip koekje als dessert.  In het park lopen we naar een mooi plekje ver boven de razende rivier om van dit lekkers te genieten.

Kai kiest het uit en ik vind het zelfs een beetje eng.  Ik heb niet echt hoogtevrees, maar een paar stappen van mijn zitplaats af zou het letterlijk dertig meter recht naar beneden de rivier in zijn!  Het smaakt allemaal voortreffelijk hier in de natuur.  We nemen de tijd en kijken naar een kayaker diep onder ons op de kolkende rivier.

Dan stelt Kai voor naar beneden te klimmen tot zo dicht mogelijk bij de waterrand.  Dat kan via een klein beekje en vergt nogal wat evenwichtsoefening.  Bij laag water in de rivier is hier een strandje, maar nu staat de rivier vrij hoog, dus zover naar beneden kunnen we niet.  Er is hier ook een man aan het proberen om zonder touwen te klimmen.  Voor het geval hij valt heeft hij een soort luchtkussen bij zich.

Langzaam klimmen we weer naar boven.  Ik neem de tijd, want Kai kiest zeker uitdagende routes uit.  Ik moet mijn voeten voorzichtig neerzetten om niet in de stroom terecht te komen of uit te glijden!  Kai en Cosmo zijn me dan ook telkens ver vooruit.

We lopen terug naar de watervallen en bezoeken alle drie de uitkijkpunten.  Ik wil ook nog erg graag naar het adelaarsnest gaan kijken, wat Kai ook prima vindt.  Zo krijg ik nota bene toch mijn 10000 stappen op de Fitbit vandaag.  Op het nest staat een vogel de hele tijd zijn of haar vleugels uit te slaan.  Zou het een jong zijn die het vliegen oefent?   Begin juni is ongeveer de tijd dat de jongen uit gaan vliegen.

Na een tijdje het nest gadeslaan merk ik dat Kai en Cosmo zich vervelen.  Misschien zit er wel een vogelaar in mijn verborgen, want ik zou hier uren kunnen zitten kijken en wachten tot de ouders terugkomen.  Maar we lopen terug naar de van, ondertussen bijna struikelend over de vele felblauwe waterjuffertjes, die rondvliegen.  Prachtige diertjes zijn het en ik neem er een aantal foto's van.

Op de terugweg brengen we Saskia's laptop naar FedEx om terug naar Dell te worden gestuurd.  Hij is voor de zoveelste keer stuk, gelukkig valt het onder de garantie.   Voor Rick haal ik bij Giant meer Gatorade en wat kip om te grillen als lichte proteine.  Hij haat zijn dieet, maar houdt zich er goed aan, want hij wil natuurlijk wel zo snel mogelijk weer de oude zijn.

Als avondeten ga ik sushi voor mezelf halen en Kai wil de kip Katsu.  Voor Rick maak ik gegrilde kip met rijst en appelmoes.   Hij eet het, maar kan duidelijk niet wachten tot hij weer gewoon en vooral gekruid kan eten.  Voor iemand, die met gemak verse habanero pepers naar binnen werkt is zulk ongekruid eten natuurlijk vrijwel niet te pruimen.

Gelukkig zie ik echt een verbetering in Ricks manier van doen, zelfs vergeleken met vanochtend.  De hele tijd maar lamlendig zijn is zo ongewoon voor hem.  Het doet me goed hem het gras te zien maaien, bijvoorbeeld, weliswaar op een rijdende maaier, maar die energie had hij gisteren zeker niet! 

We zitten nog een tijdje buiten en als het te koel wordt gaan alle ramen open.  Net daarbuiten zijn de vuurvliegjes kleine lichtjes in het donker.  Het lijken er dit jaar zelfs meer te zijn, dan vorig jaar.  We horen ook een vos gillen, in deze tijd van het jaar vaker voorkomend en nogal eng klinkend!

Foto's van Great Falls vandaag staan hier.

Over Planetarium en Post Hunt en het BRATY dieet

Zaterdag

Rick blijkt echt ziek te zijn, iets wat in ons huwelijk nog maar heel zelden is voorgekomen.  Ik maak me dan ook best zorgen erom. Hij heeft in de basement geslapen, want hij had het telkens warm en dan weer heel koud en wilde de hete fan op zich.  Daar zou ik niet bij kunnen slapen, dus gelukkig hebben we die optie van de logeerkamer. 

Als ik opsta ga ik eerst bij hem kijken of hij iets nodig heeft.  Dat is niet het geval, hij voelt zich doodmoe en heeft zijn koorts niet gemeten, maar dat hij die heeft is wel duidelijk.  Hij heeft ook darmproblemen en ik spoor hem aan in ieder geval goed te drinken.  Hij ziet eruit als een vaatdoek!

Saskia heeft bij Alexandra gelogeerd en daar kennelijk niet geslapen, want ze vertrekt bij thuiskomst meteen naar haar bed.  Kai slaapt, zoals gewoonlijk, het grootste deel van de ochtend uit.  Wat een vreemde zaterdagochtend is dit! 

Het is wel schitterend weer na alle geweld van gisteren (er blijken maar liefst 9 tornado's geweest te zijn bij die stormen, gelukkig niet hier in de buurt!).  Ik eet op het deck ontbijt en doe daarna een half uur boven op de crosstrainer.  Maar eigenlijk wil ik gewoon naar buiten.

Cosmo gaat maar al te graag mee en al zoekend naar een abstracte foto, wat deze maand het thema voor de dagelijkse foto is, lopen we door het bos.  Nu vind ik het moeilijk om iets abstracts in de natuur te vinden, dus die foto lukt niet.  Maar genieten is het wel tussen al het groen.  Op een gegeven moment hoor ik luid geklop in een boom en zie een prachtige "Woody Woodpecker" specht met knalrood kopje.  Helaas lukt een foto niet, want hij vliegt net weer weg.

Thuis is Kai ook op en Rick heeft ook wel zin in wat lekkers voor de lunch.  Hij negeert mijn advies om zijn darmen rust te gunnen en het BRATY dieet te volgen (banaan, rijst, appelmoes, toast en yoghurt, grappig genoeg zijn alle initialen van die woorden hetzelfde in het Engels en Nederlands).  De keuze valt op Cafe Nemooneh, waar ik natuurlijk de Kookoo sandwich van neem.   Kai vindt die ook erg lekker.

Uiteindelijk heeft Rick toch geen zin in zijn sandwich en gaat terug naar bed.  Het is hoogst ongewoon voor hem om ziek te zijn en hij baalt enorm.  Hij is zo eigenwijs, ik moet hem gewoon opdragen naar zijn lichaam te luisteren!  Terecht merkt Rick op dat dat meestal zijn taak is met mij, oeps. 

Vorige week zei Saskia opeens: "Mammie, je neemt mij nooit mee naar een museum!". Ik wist niet wat ik hoorde en moest de verleiding weerstaan haar voorhoofd te voelen. Dit van het meisje dat nooit mee wilde, want musea waren saai. Wie ben jij en wat heb je met mijn Saskia gedaan?

Maar Saskia meende het serieus en zij en Kai bedachten dat ze graag naar het National Air and Space Museum's Planetarium wilden gaan.  Dat gaan we dus vanmiddag doen.  Het is wel pech voor Rick dat hij niet meekan, maar hij spoort ons aan toch te gaan.

We rijden naar de metro en daar staat de trein al te wachten. Een geluk op het weekend, wanneer de treinen ieder kwartier komen. Alleen moeten we er twee stations later bij West Falls Church weer uit, want er rijden geen treinen tussen West en East Falls Church. De trein zit vol met voetbalsupporters voor El Salvador en Honduras, die naar een vriendschappelijke interland hier in DC gaan, en baseballsupporters voor de Nationals.

Hierdoor vrees ik dat we lang zullen moeten wachten voor de shuttlebus tussen de twee metrostations.  Ik bereid me al voor maar een taxi te nemen om tijd te besparen.  Maar Metro heeft het goed geregeld, er staat een hele rij Metrobussen om ons mee te nemen en zo'n kwartier later zijn we al bij East Falls Church.  Zo hebben wij ook eens in de moderne, op aardgas rijdende, Metrobus gezeten.

We stappen uit bij het Smithsonian station en lopen via de Mall naar het museum.  Zoals altijd is het daar flink druk, maar we krijgen met gemak kaartjes voor de Planetarium shows.  Met mijn Smithsonian lidmaatschap krijgen we korting en verkiezen twee shows achter elkaar te zien (ieder duurt ongeveer 25 minuten).  Het worden Dynamic Earth, door Liam Neeson ingesproken, en
Journey to the Stars met Whoopi Goldberg.  Vooral die laatste vind ik heel interessant.

Na afloop lopen we nog wat door de verschillende tentoonstellingen.  Mijn favoriet is de Apollo tentoonstelling over de maanlandingen en die spreekt de kinderen ook aan.  Eigenlijk wilden ze ook nog naar de National Gallery of Art, maar die gaat om vijf uur al dicht.  Dat moet voor een volgende keer zijn, dus.  Gelukkig wonen we er zo dicht bij.

Op de terugweg verloopt de bustocht tussen de Falls Church stations net zo vlot.  Het is leuk om zo met de twee jongsten op pad te zijn geweest.  Ik zie meteen allerlei mogelijkheden, waaronder hun eens de rondleiding langs de monumenten te geven.  Ze beginnen zich te realiseren dat ze echt wel bij een interessante stad wonen.

Voor het avondeten bestellen we Chinees.  De kinderen en ik zijn daar dol op en Rick niet, dus perfect voor vanavond.  Voor Rick maak ik kippensoep, die hij gelukkig helemaal opeet.  Hopelijk is hij morgen wat beter.

Foto's van Air and Space staan hier.

Zondag

Rick heeft weer beneden geslapen en ik word door de zon gewekt.  Ik ga ons zondagse Starbucks ontbijt halen, alleen voor Rick dit keer thee en geen sandwich.  Hij voelt zich nog steeds belabberd en gaat vandaag naar de Vienna Urgent Care Clinic.

Na het ontbijt gaan Kai en ik met Cosmo op weg naar Washington.  Daar gaan we meedoen aan de jaarlijkse Post Hunt.  Natuurlijk had Rick heel graag meegedaan, maar hij wil dat wij het zonder hem gaan doen.  Ik vind het ook wel erg leuk om dit samen met Kai te doen, al zouden we meerdere breinen goed kunnen gebruiken.

Het is maar goed dat we ruim van tevoren weg zijn gegaan, want mijn hoop een gratis parkeerplaats langs de weg te krijgen vervaagt al snel.  Na meer dan een half uur te hebben gezocht, besluit ik Kai en Cosmo bij Franklin Square, waar de Post Hunt begint, af te zetten.  Het begint namelijk precies om 12 uur en dan worden de coordinaten gegeven.  Zonder kun je het spel niet spelen.

Daarna haast ik me naar de parkeer garage onder het Ronald Reagan gebouw.  Natuurlijk heb ik alle lichten tegen en kom ook nog eens bij de ingang, die in het weekend dicht is, aan.  Gelukkig is de open ingang niet ver weg en de garage is vrij leeg.  Toch moet ik flink aanpoten om nog voor twaalven op Franklin Square te komen.  Vijf minuten voor de aanvang van de Hunt vind ik Kai en Cosmo daar terug!

Vorig jaar was het in een ander gedeelte van de stad, dus ik ben heel benieuwd.  Het begint met Dave Barry, die ons de vijf nummers geeft om te beginnen.  Iedereen heeft een kaart uit het Washington Post magazine, maar alleen nummers zeggen Kai en mij niets.   Dan bedenk ik me dat ik gisteren al een quiz moest doen en de antwoorden daarvan waren letters.  Zo vinden we onze coordinaten voor de eerste vijf puzzels.  Alle antwoorden van de puzzels zijn nummers en dat is de enige hint, die we krijgen.

We lopen achter de menigte aan naar K4 op de kaart.  Daar treffen we een "veiling" aan, waar vier dingen worden geveild.  De "winnende" prijzen hebben duidelijk iets met de puzzel te maken.  Nu moet ik een beetje Engels geven, want in het Nederlands klopt het niet.  Geveild werden: a pile of poop, a level, a kayak and a race car. 

Het duurt niet lang voor Kai opmerkt dat dat palindromen zijn, woorden, die hetzelfde zijn als je ze omkeert.  Kijkend naar de "bedragen" zie ik meteen dat er maar een daarvan ook een palindroom is.  Dat nummer staat ook op de lijst van mogelijke antwoorden, dus we besluiten, argwanend, want wat als we iets gemist hebben, dat als antwoord te kiezen.

Bij de volgende puzzel zien we een grote zwarte bal en krijgen een cryptisch gedichtje in de handen gedrukt.  Het is ons al gauw duidelijk dat het een bowling bal is en op Franklin Square bij het begin zagen we een grote kegel staan.  Het heeft dus allemaal iets te maken met bowling en kegels, die op verschillende plekken te vinden zijn binnen een driehoek op onze kaart.  Die puzzel besluiten we tot later te houden.

Wij lopen door naar John Marshall Park.  Dat is een flinke wandeling en we komen door delen van de stad, die we eigenlijk nooit zien.  Ik zie een grote rij mensen wachten op eten van een "cookout" bij een Gospel kerk en een prachtige bibliotheek waarvan ik het bestaan niet eens wist. 

Het is genieten voor mij en Kai vindt het ook leuk.  Het enige probleem is dat Cosmo heeft besloten op iedere langskomende hond af te gaan!  Meestal houdt hij zich in onbekende gebieden koest, maar vandaag niet.  Op een gegeven moment is hij zo sterk dat ik meegesleept word met als gevolg een pijnlijke schouder.  Volgende keer gaat de gentle leader absoluut om!

Bij de derde puzzel krijgen we een blad met een blanco "schaakbord" erop.  Dat schaakbord staat, met letters erop, ook in het Washington Post Magazine.  Alleen is het hokje, waarop staat "Start here", wit op het papier en zwart in de Magazine.  Dat blijkt later een fout te zijn, waar we gelukkig ook niet op gelet hebben. 

We gaan in het gras zitten puzzelen.  Er speelt muziek en al snel merkt Kai op dat ze "(K)night moves" zingen.  De "knight" in het Engels is het paard in het Nederlands op het schaakbord. We weten nu dus dat we moeten verspringen, zoals het paard.  Maar het lukt ons niet iets te vinden.  Aangezien het al na enen is, besluiten we een lunchplek te vinden.

Op Indiana Avenue gaan we op het terrasje van de Penn Quarter Tavern zitten.  Honden mogen op terrasjes in de stad, dus helemaal prima.  Cosmo krijgt zelfs een bak met water. Ik neem een lekker Blue Moon biertje met een sinaasappelschijf en de vistaco's.  Kai heeft een enorme barbecue kip pizza.   Het is genieten met dit prachtige weer!

Kai puzzelt tijdens de lunch

Tijdens de lunch vindt Kai het antwoord van de schaakbordpuzzel.  Het is 15 (fifteen), nu hebben we dus al twee antwoorden en denken de derde ook wel te kunnen vinden.  Maar de tijd begint erg te dringen. 

Snel lopen we naar puzzel 4.  Die wordt bij het Spy Museum uitgereikt, maar dat blijkt later helemaal een "rode haring" te zijn.  We krijgen een verhaal over een "dreaded red number".  Kai vindt 007 (James Bond, dus) in rood, maar hoe dat "dreaded" (gevreesd) zou zijn?  We komen er niet uit en hebben nog maar twintig minuten.

We besluiten te gaan kijken of we de bowling kegels kunnen vinden binnen de driehoek, die daarvoor werd gegeven.  We vinden er een, maar hebben geen idee wat ermee te doen.  Dan maar gauw naar puzzel vijf, die op Franklin Square, het beginpunt, is.  Helaas komen we daar net te laat aan, de laatste voorstelling is net klaar.

Blij met tenminste twee antwoorden, luisteren we naar de laatste aanwijzing, die ons niets zegt.  We zitten lekker op het gras en wachten op ontwikkelingen.  Helaas besluit de 20% kans op een bui zich boven ons hoofd te ontladen, maar het blijft goddank bij wat gedruppel.

Er moet nog een hint worden gegeven, maar dan is er ook een winnend team, de prijs is $2000.  Net als vorig jaar is het een vrij groot team.  Er wordt gezegd dat een ideaal team vier personen heeft, maar volgens mij is hoe meer breinen, hoe beter!   Kai en ik hopen volgend jaar ook wat anderen mee te krijgen.  Wij denken dat heel wat mensen, die wij kennen dit een leuk spel zouden vinden.

Kai en ik lopen terug naar Pennsylvania Avenue.  Ondertussen zoek ik naar een abstracte foto en Kai helpt mee.  Ook hebben we dorst en ik koop ijsthee bij Starbucks.  Cosmo mag niet naar binnen bij het Reagan gebouw, dus ik haal de van en pik Kai en Cosmo even later buiten op.  De rit naar huis verloopt zonder oponthoud.

Arme Rick heeft een heel andere middag doorgemaakt.  Hij ging rond kwart voor twaalf naar de Urgent Care Center en werd daar aan een infuus gelegd, want hij was uitgedroogd.  Ook hebben ze allerlei testen gedaan.  Ze denken dat hij iets gegeten heeft, waar een bacterie inzat.  Wat ik helemaal mooi vind is dat hem is opgedragen een BRATY dieet te volgen.  Vreemde ogen dwingen en Rick heeft daarvoor nu de ingredienten in huis gehaald.

Het is zulk heerlijk weer dat we buiten eten.  Kai en ik Thais en Rick toast, rijst en appelmoes. Rick is geen fan van zijn dieet, wie is dat wel?  Ik hoop dat hij er gauw bovenop is, want hij is er zo ongelukkig door.  Dat ben ik van mijn altijd "happy go lucky" man niet gewend. 

En zo eindigt een leuk weekend, maar wel met iets missend, want het was nog veel leuker geweest natuurlijk, als Rick mee had kunnen doen.  Hopelijk heeft het doktersbezoek verschil gemaakt. Morgen neemt Rick in ieder geval zijn eerste echte ziekteverlof sinds ik hem ken, dat zegt wel wat!

Foto's van de Post Hunt staan hier.

Noodweer, blij dat we op een heuvel wonen!

Helaas vond het gesprek tussen L. en Katja gisteravond niet plaats, want er was de hele tijd een oud klasgenootje van hen bij.  Heel jammer en misschien heb ik er daarom vandaag veel meer moeite mee dan anders dat Katja vertrekt.  Ik weet dat dit alles haar pijn doet en die zou ik weg willen nemen, maar dat gaat natuurlijk niet.

Om acht uur neemt Katja afscheid en begint weer aan de lange rit terug naar Blacksburg.  Gelukkig is het weer nog rustig, al ziet het er somber uit.  Dat komt wel overeen met mijn humeur.  Ik besluit meteen een datum te vinden, waarop Rick, Saskia en ik alle drie kunnen, om Katja op haar vrije zaterdag op te zoeken.  Hopelijk wordt dat 7 juli, zo voelt het niet zo lang.  Ik weet het, er zullen tijden komen dat we elkaar nog langer niet zullen zien, maar dat maken we dan wel weer mee.

Voor de zoveelste keer ben ik blij met mijn lidmaatschap bij Anytime Fitness.  Ik kom wat laat voor Sharons klas, omdat ik mijn water was vergeten, maar word meteen door iedereen begroet en er wordt plaats voor mij gemaakt.  De core training is intensief en leidt mijn gedachten van Katja's vertrek af.  Na nog een half uur cardio op de crosstraining is het verdrietige gevoel dat ik eerder vanochtend had verdwenen.

Het helpt ook erg dat ik een gezellige lunch met Karin heb afgesproken.  Dat doen wij "traditioneel" vlak voor de zomer, want dan zijn we beiden druk en veel op reis.  Onze restaurant keuze is vandaag Seasons 52 in Tysons Corner.  Dit is een van mijn favoriete restaurants in deze omgeving.  Voor Karin is het de eerste keer hier.

We beginnen met een voorafje van gevulde artisjokbladeren.  Ontzettend lekker is het, zoals alles op dit menu.  Ik kan het niet laten en neem mijn favoriet, de chili relleno peper.  Karin smult van geitenkaas ravioli.  Na afloop komen ze langs met alle overheerlijke mini desserts, maar wij hebben genoeg gehad.  Dat vind ik altijd bijzonder, want alle gerechten hier zijn minder dan 475 calorieen en toch zijn de porties voldoende. 

Mijn favoriete maal bij Seasons 52

Veel te snel, want we hebben elkaar heel wat te vertellen, is het alweer tijd om afscheid te nemen.  Op de terugweg ga ik nog even naar de Petco vlakbij.  Saskia heeft weer eens gewacht tot Flapjack geen eten meer heeft, voor ze me dat vertelde.  Het is zelfs voor een zestienjarige best moeilijk om voor een dier te zorgen. 

Intussen zie ik in het westen de zwarte wolken samenrapen.  Op mijn laptop hoor ik het krekeltje van mijn Weatherbug app.  Er is een tornado watch, wat betekent dat de omstandigheden gunstig zijn voor tornadoontwikkeling, en een severe thunderstorm warning.  Dat laatste is iets om op te letten, wat er trekt een onweer over met constante bliksem en donder en vooral een zondvloed aan water.  Binnen het uur hebben we vijf centimeter regen! 

Gelukkig hier geen tornado, maar niet ver hiervandaan wel, waarvan spectaculaire foto's op Facebook verschijnen.  Wonder boven wonder is er alleen materiele schade en niemand gewond.  Heel bizar is het, als het werkelijk plenst van de regen en daar doorheen de zon schijnt.  Ik ga kijken of er een regenboog is, maar die kan ik niet ontdekken.

Het is net weer droog, als ik naar Northern Virginia Massage Center rijd.  Daar wacht Roger me al op.   Nog steeds ben ik niet gek op massages, maar hij is echt goed.  Hij gaat diep waar het moet, maar is veel minder pijnlijk dan Laura.   Hij heeft ook door dat ik graag praat tijdens dat uur en heeft een enorm gevoel voor humor.  Ik lig al, dus kan niet schrijven dat ik dubbel lig, maar regelmatig moet ik enorm om zijn opmerkingen lachen.  Zo gaat het uur ook lekker snel.

Bij het afrekenen hoor ik het al enorm rommelen in de verte.  Op de radio hoor ik dat er een tornado waarschuwing is voor het zuiden van Fairfax County.  Dit is een grote county, dus hier dondert en bliksemt het aan een stuk door en er komen bakken water naar beneden.  Gelukkig begint het pas als ik naar de auto loop, want tegen de tijd dat ik in de garage parkeer kan ik de overkant niet eens meer zien, zo hard regent het!

Saskia heeft een paar vrienden hier, prima.  Ik waarschuw ze niet naar buiten te gaan.  De bliksem is mijn grote zorg, want die komt bijna constant.  Ondanks mijn waarschuwing zie ik Kaylee opeens toch op het deck staan en zij lijkt te praten met mensen.  Ik beveel haar naar binnen te gaan en dan wijst ze naar het groepje, waar ze mee sprak (of liever schreeuwde over de harde donder).

Het blijkt vier andere vrienden van Saskia te zijn, die midden in de onweersbui boven op het dak van de schuur van onze buren zitten!  Ik draag Saskia op ze onmiddellijk daaraf te bevelen en vier doorweekte jongens staan even later bij de achterdeur.  Saskia smeekt me niets te zeggen tegen ze, maar ik kan zoiets niet laten gaan.

Ze hadden wel door dat dak kunnen zakken, met alle vervelende burengevolgen voor ons.  Bovendien zaten ze daar, terwijl de schichten letterlijk links en rechts van ze vlogen en het gevaarlijk hard waaide.  Ik vraag ze of ze doorhadden dat dat de schuur van onze buren was.  Nee, dat hadden ze niet, ze dachten dat het de onze was.  Alsof het dan wel ok was geweest, je moet toch lachen om die tieners!

De heren zeggen dat het ze spijt en zijn dan bang dat ze onze vloer nat maken, dus willen niet binnenkomen.  Cosmo is zo angstig met dit weergeweld dat ik zo'n beleefdheid niet hoef, binnen met jullie en achterdeur dicht.  Saskia haast zich naar boven om een baddoek te halen, zodat ze zich af kunnen drogen. 

Dan besluiten ze dat ze wel naar huis kunnen gaan lopen.  Ik steek daar een stokje voor, want ik zou Saskia ook beslist niet door dit weer laten wandelen.  Ze kunnen zich gewoon even hier vermaken.  En zo heb, met Saskia erbij, tien tieners hier.  Ze overstemmen de donder zelfs, dat zegt wat!

De tornado's blijven hier uit, maar de beelden uit de omgeving zijn indrukwekkend.  Ik ben weer eens blij bovenop een heuvel te wonen, want de overstromingen, ook in Washington zelf, zijn enorm.  We zijn er ook nog niet klaar mee, want er komt nog een ronde.  De hele avond volgt de ene weerwaarschuwing na de andere.  Uiteindelijk krijgen we bijna 8 centimeter regen over ons heen vandaag uit drie onweersbuien!  Dag droogte!

Tussen de stormen door komt Rick thuis.  Hij vertelt dat hij zich sinds de lunch ziek voelt.  Hij heeft het heel koud (terwijl het toch echt wel warm is buiten) en heeft spierpijnen.  Gek genoeg is zijn voorhoofd gewoon koel.  Hij eet nog wel pizza met ons mee, maar gaat dan naar bed.  Hopelijk voelt hij zich morgen weer beter, want we hebben een leuk weekend gepland.

PS: Bij dit schrijven komen de laatste onweersbuien over ons heen.  Bij elkaar hebben we uit 3 onweersbuien meer dan 8 centimeter regen gekregen vandaag.  Stiekem vind ik dit weer, hoewel angstig, heel spannend en interessant (zolang we allemaal veilig binnen zijn en kunnen schuilen).  Zulk noodweer heb ik in Nederland zelden meegemaakt, hoewel een van de keren dat ik echt bang was tijdens onweer juist daar was.  We zeilden op de Loosdrechtse Plassen en werden overvallen door onweer.  Dan ben je het hoogste punt, natuurlijk. Maar ook dat hebben we duidelijk overleefd.

Hoe schattiger kan het zijn?