Spring fever!

Zelfs de media vinden het nu toch wel heel bijzonder, dit warme weer in begin februari (ik kan me eerlijk gezegd niet zo'n periode herinneren). Het werd vandaag maar liefst 17 graden en mensen liepen in een short en reden rond in een cabriolet met het dak naar beneden!

Ik ben bijna de hele dag buiten geweest. Met Christine liep ik eerst naar het Community Center, om daar het inschrijfformulier voor een fotowedstrijd op te halen. Daarna liepen we door naar Starbucks, waar we een iced Frappuccino bestelden. Het was te warm voor een hete koffie!


De Starbucks, waar we onze koffie haalden

Rond 11 uur waren we terug en heb ik gauw gedoucht voor de schoonmaakladies kwamen. Iedere dinsdag heb ik hulp in de huishouding. Twee Spaans sprekende vrouwen (ze verstaan vrijwel geen Engels, wat communicatie nogal moeilijk maakt), die werkelijk heel goed poetsen. Ik heb ze vandaag een extra fooi gegeven, omdat ze met alle dieren hier in huis best een hele kluif hebben.

Het was zulk prachtig weer, ik kon gewoon niet binnen blijven. Fairfax County heeft een heel stel mooie parken (je hebt national parks, state parks, Northern Virginia parks, county parks en town parks, aan parken geen gebrek!).

Een ervan is Colvin Run Mill, waar een oude (nog werkende) molen uit 1811 staat. Ik heb al een tijdje de bijna onbedwingbare neiging daar met mijn fototoestel heen te gaan en vandaag was het de perfecte dag: staalblauwe hemel, dus de rode molen zou daar mooi bij uitkomen.

Dus stapte ik na de lunch in de van en reed naar Great Falls, waar de molen staat. Op dinsdag zijn er geen rondleidingen, wat ik eerst jammer vond, maar achteraf gezien betekende dat ook, dat er niemand anders was. Ik heb er heerlijk rondgelopen, gefotografeerd en genoten van de zeker honderd eenden en ganzen in de vijver! Ik zag er ook het eerste bloempje van het seizoen, de natuur is echt in de war!

Colvin Run Mill

Op de terugweg besloot ik te kijken of er nog steeds zo'n lange rij stond bij Lee's Carwash. Mijn auto was niet om aan te zien zo vies van al het zout! Gelukkig stonden er maar twee auto's te wachten en heb ik nu weer een blauwe, glimmende van.

Bij de Shell ernaast heb ik ook maar meteen getankt, want de komende dagen wordt het weer weer minder en het is natuurlijk veel fijner om in de warmte te tanken. Een gallon met 87 Octaan gehalte kost op het moment $1,95.

Daarna nog een stop bij Whole Foods om spullen voor het avondeten te kopen. We aten pita's gevuld met kalkoengehakt, spinazie en worteltjes, gekruid met chili kruiden en ranch dressing, in de crockpot gekookt. Een maaltijd, die het hele gezin lekker vindt en ongemerkt eten ze zomaar twee groentes!


De Whole Foods hier in Vienna

Net op tijd om Saskia op te halen was ik weer thuis. Met haar heb ik een tijdje basketbal gespeeld en ben daarna weer voor op de stoep tijdschriften gaan lezen. Dit keer de achterstallige Family Circles en Woman's Days, ik ben weer helemaal bij.

Luie vroege lentedag

De dag na de Superbowl. Het grote onderwerp is dan de reclames, die zoiets als 2,4 miljoen dollar per stuk kostten. Er was een controversiele reclame, die van Go Daddy.com, hij mocht maar een keer gezien worden, verder niet. Stel je voor, dat er een Janet Jackson achtig schandaal van zou komen! Hier kun je de reclames zien, die gisteravond getoond werden. Mijn favoriet was de Mustang reclame.

Helaas gaan na zo'n sportfeest ook veel mensen achter het stuur zitten met een glaasje te veel op. Fairfax County politie arresteerde gisteravond 20 mensen, omdat ze onder de invloed reden. En niet zo'n beetje ook! Gelukkig hoefden, op mijn vader na, geen van onze gasten naar huis te rijden. En mijn vader had zoveel last van jet lag, die was al vroeg vertrokken.

Vandaag moet ik toegeven, dat ik heel, heel lui ben geweest. Ik heb het allernodigste in het huishouden gedaan, maar daar is het bij gebleven, ik schaam me diep!

Christine belde vanochtend of ik alsjeblieft bij haar in de buurt wilde komen wandelen. Zij moest haar auto naar de garage brengen omdat er een "recall" op was. Als er een recall is voor een auto wordt wat er mis is gratis gemaakt. Bij de Ford garage, waar zij en ook wij onze auto's hebben gekocht, krijg je een leen-auto mee, terwijl die van jou gemaakt wordt. Heel handig!

Ze voelde zich niet op haar gemak in die leenwagen te rijden, dus reed ik naar Fairfax. Het was alweer prachtig weer. We liepen zonder er erg in te hebben een uur en vijfenveertig minuten door de prachtige natuur. Het leuke van de kale bomen vind ik, dat je alle vogels, die erin zitten, ziet. En er zijn werkelijk prachtige vogels in dit gebied.

Toen ik thuiskwam was Rick ook al thuis. Vanmiddag werd namelijk een nieuwe DSL lijn geinstalleerd in ons huis. We hadden kabel, maar deze service maakt het internet supersnel! Bovendien kunnen we nu binnenkort onze eigen server beginnen.

Heel lui heb ik vanmiddag eerst een tijd met Wendy in Nederland gekletst via MSN. Erg leuk en gezellig, net alsof je een vriendin op de koffie hebt, maar dan virtueel.

Daarna heb ik als een soort witte duivel door het huis geraasd om alles op te ruimen en te wassen. En toen ben ik weer heel lui op de stoep voor het huis in de zon gaan zitten en heb tijdschriften gelezen tot ik in de schaduw zat.

In de zomer is het fijn, dat onze achtertuin op het noorden ligt, maar in de winter is het te koud om dan op het deck te zitten. Voor het huis is het minder gemakkelijk zitten, maar wel veel warmer!

Ik heb vandaag zoveel zon gezien, dat ik waarempel verbrand ben! Helaas zal het warmere weer niet lang meer aanhouden, voor donderdag worden alweer sneeuwbuien voorspeld.

En tot slot nog even een paar idiote ideeen voor nieuwe wetten hier in Virginia:

De wet om het zonder helm motorrijden toe te laten is gelukkig weggestemd.

Maar helaas gaat een wetsvoorstel, waarin een boete van $50 gevraagd zal worden van mensen, die hun "ondergoed" laten zien, wel naar het House of Representatives. Zucht!

The Patriots win!

Oh, wat heerlijk vind ik dit weer! Ik heb vanochtend met Christine zonder jas gewandeld. Zonder jas op 6 februari! Het zal wel weer kouder worden, helaas, maar ik geniet nog even met volle teugen van dit prachtweer.

Gisteravond hebben we op het History Channel nog een documentaire gekeken over wie de boeken van het Nieuwe Testament nu eigenlijk geschreven heeft. Alles wijst erop, dat die niet door de apostels zelf zijn neergepend.

Al zal dit geen nieuws zijn, toch blijft het me fascineren. We wonen hier in een land, waar religie belangrijk is. Dat is ook te zien aan de vele kerken met tientallen geloofsrichtingen. De meesten van onze kennissen en vrienden behoren tot een kerkgemeenschap.

Het blijft interessant om erover na te denken. Wat brengt heel intelligente mensen ertoe om zonder twijfel te geloven in de verhalen in een boek, die in feite niet meer zijn, dan overgedragen legendes? Daar zal wel nooit een antwoord op komen, want hoe leg je "faith" uit, het geloof in iets onbepaalds, iets ongrijpbaars?

Vanmiddag kwam Kirsten haar dochter Madison ophalen, die met Saskia in de hot tub had gespeeld. De meisjes wilden nog verder spelen, dus besloten Kirsten en ik naar Starbucks te gaan om even lekker te kletsen.

Daar konden we nota bene buiten zitten en het was heerlijk ontspannen met een Chai tea latte in het zonnetje.

Voor het avondeten kwam mijn vader langs. Hij is net terug uit Nederland en had overheerlijke paling meegenomen. Die lieten we ons prima smaken!

We aten vroeg een makkelijk maaltje, want al om 18 uur kwamen de eerste gasten om de Superbowl te kijken. Iedereen bracht iets lekkers mee, vooral de 7 layer dip en de honing-barbecue kippenvleugeltjes verdwenen snel!

Het was een spannende wedstrijd, hoewel ik moet toegeven meer met Mary en Lorraine gekletst te hebben, dan te hebben gekeken naar het football. Wel hebben we naar de half time show van Paul McCartney gekeken op het grote scherm. Hij deed het prima, we waren er helemaal enthousiast over. De tieners dachten daar anders over, die verklaarden de half time show "saai". Generatieverschil moet er zijn!

Phantom of the Opera

Gisterochtend bouwde ik nog een sneeuwpop en vanmiddag zat ik lekker met een boek op de stoep voor het huis te lezen! Heerlijk, 15 graden en volop zon! Van mij mag de lente komen. De kinderen maakten ook gelijk gebruik van het lekker weer en speelden een spelletje basketbal op het plein. En Kai is vanmiddag met een vriendje een heel eind gaan fietsen.

Morgenavond hebben we hier een Superbowl feestje, dus ging ik naar Giant om nog wat snacks daarvoor te kopen. Het was er druk, maar zoals gewoonlijk kwam ik zo door de kassa rij heen door de Self Checkout te gebruiken. Ik kocht wijn en bier en dan moet je leeftijd gecheckt worden door iemand van het personeel. Die man zei heel vriendelijk, dat ik er eigenlijk te jong uitzag om alcohol te mogen kopen, maar vooruit. Yeah, right!

Er zijn zoveel mensen, die een Superbowl feestje geven, dat de hele winkel erop was ingesteld. Overal hingen speciale Superbowl ballonnen, vastgebonden aan een knijper, handig als decoratie.

Ook vond ik een schaal met fruit, dat al schoongemaakt en in stukjes gesneden was. Zo ook een soortgelijke schaal met in blokjes gesneden kaas. En tot slot een enorm chocolate chip cookie met Superbowl XXXIX erop in frosting. Ik hoef alleen de deksels er maar af te halen en klaar is Kees!

Katja en ik wilden al een paar weken naar de film "The Phantom of the Opera" en vanmiddag zagen we onze kans. Het was gezellig weer eens zoiets met mijn oudste dochter te ondernemen.

De film is een van de beste films, die ik in jaren gezien heb, en dat zegt heel wat! De scenes, het verhaal, de emoties, de muziek, het is allemaal even indrukwekkend! Superlatieven schieten te kort.

We hebben ademloos gekeken, het was zo intens! Toen het over was bleef het even heel stil in het theater, alsof iedereen even bij moest komen.

Toen we naar buiten liepen vroeg iemand hoe het was geweest. Ik had er even geen goede beschrijvende woorden voor. "Mooi" is niet genoeg, "betoverend" komt er dichter bij! Ik probeer Rick nu over te halen ook te gaan, zodat ik de film nog een keer kan zien.

De rest van de avond hebben het bordspel "Life" gespeeld. Eindelijk is Saskia ook oud genoeg om mee te doen! Heel gezellig zo als gezin bezig te zijn.

Sinds kort lees ik een blog van een Amerikaanse soldaat in Irak, me door Annemiek aangeraden. Ik vermeld het hier ook, want ik vind het persoonlijk heel interessant te lezen hoe iemand het leven daar meemaakt. Het is toch vaak anders, dan wat je in de media hoort en ziet.

Genieten van het leven

Het was moeilijk Saskia vanochtend zover te krijgen om op te staan. Ze stond 10 minuten voor we uiterlijk weg moesten om naar school te lopen op. Wonder boven wonder kleedde ze zich aan, at ontbijt en stond precies op tijd klaar om naar school te gaan! Tot mijn verbazing kwamen we niet te laat.

Tijdens deze koude dagen worden heel wat kinderen, die gewoonlijk wandelen, naar school gereden. Zelfs toen ik Saskia afzette, bijna te laat, stond er nog een file van minivans en SUV's om hun kinderen te brengen. Alleen daarom neem ik de auto al niet, het duurt langer op die manier, dan als we de kou trotseren!

Met Brynna liep ik verder, waardoor zij een lekkere lange wandeling kreeg. Het viel me op, dat er in bijna iedere straat nog tenminste twee huizen zijn, die al hun kerstversieringen nog hebben hangen, buiten althans. Er is een huis, dat nog uitgebreid verlicht is. Anderen hebben de verlichte rendieren nog staan of zelfs een opblaasbare sneeuwman. Maar 's avonds ziet het er wel leuk uit, moet ik toegeven.

De kinderen hebben tot nu toe geen poging ondernomen om een sneeuwpop te maken. De sneeuw was vanochtend perfekt om dat te doen, dus besloot ik er dan maar een in elkaar te zetten (wat een inspanning is dat!). Ik flanste binnen de kortste keren een mooie sneeuwvrouw in elkaar en gebruikte onze "sneeuwpop kit" om haar een neus, ogen en mond te geven.


Gelukkig heb ik bovenstaande foto gemaakt als herinnering, want nog geen twee uur later, toen Christine en ik terugkwamen van onze wandeling, was ze omgevallen omdat het zo hard dooide! We stonden versteld hoe alle sneeuw in de tuin was gesmolten in die paar uur! Maar ja, de zon is sterk, we zitten tenslotte op de hoogte van Madrid.

Tijdens onze wandeling door Vienna werden we "gevolgd" door een havik. Ik zie dit dier vaak op mijn wandelingen en ik weet, dat hij (of zijn maten) heel wat problemen veroorzaakt. Zo had een familie in de buurt 30 kippen, meer dan 20 daarvan zijn in een keer door de haviken vermoord. Mijn vriendin Claudia had ook twee kippen en een daarvan heeft een havik meegenomen, de ander is vermoord. Het zijn mooie vogels om naar te kijken, maar het blijven echt roofvogels!

Het grote nieuws voor ons vandaag was, dat de eigenaren van Tysons Corner mall het winkelcentrum in grootte willen verdubbelen! Als dat gebeurt, zal het een van de grootste malls in het hele land worden.

Katja paste vanavond op voor ons (ze krijgt ervoor betaald, ik vermeld dat maar even, we buiten haar niet uit!). Rick en ik gingen eten bij La Provence. Dit restaurant is een nog (steeds) niet ontdekt juweeltje. De gerechten zijn origineel en heel goed voorbereid. Vooral de desserts zijn om je vingers bij af te likken. En toch is het er altijd rustig. Ik hoop, dat dat niet betekent, dat ze het niet gaan halen!

Toen we thuiskwamen hebben we ons zwempak aangetrokken en een cognac gedronken in de hot tub buiten. Altijd een heel speciaal gevoel om in het warme water te liggen, terwijl er overal sneeuw ligt! Ik heb er een van de drie Margrieten, die ik achterloop uitgelezen en heb het nu nog warm van het water! Saskia kwam mee, maar de twee oudsten hadden geen zin. Wij gebruiken de hot tub veel te weinig! Iedere keer als ik erin ben geweest neem ik me voor het vaker te doen, het is altijd zo ontzettend rustgevend. Het is eigenlijk de ultieme luxe!

Meer sneeuw!

Het is officieel: ze kunnen hier niet voorspellen hoeveel sneeuw er zal komen. Gisteren werd er gezegd, dat we vandaag misschien een "passing flurry" zouden zien, wat zoveel betekent als een enkele verdwaalde sneeuwvlok.

Maar toen Kirsten en ik om 11 uur gingen rennen begon het al te sneeuwen en dat heeft het voor de rest van de middag flink hard gedaan, waardoor alles nu weer prachtig wit is. Het waren prachtige grote vlokken, wat een genot was om naar te kijken. En nu is het weer of er een bus met poedersuiker over de huizen en bomen is uitgeschud. De "flurry" werd dus 4 centimeter sneeuw!

Saskia werd vanochtend met een migraine wakker, dus die bleef vandaag lekker thuis. Gelukkig hielp de medicijn en voelde ze zich al gauw weer beter.

Onze melk was bijna op en we krijgen pas zaterdagochtend de volgende Peapod bestelling bezorgd. Bovendien heb ik gisteren voor een ovenschotel onze Goudse kaas opgesneden en dat is Saskia's favoriete kaas.

Door de harde sneeuw reden we dus naar Whole Foods. Voor Saskia is deze winkel een tractatie, overal staan dingen om te proeven!

Ze haalde me ook over lekkernijen voor haar te kopen (want, Mammie, ik had toch hoofdpijn? Ha ha, ze weet het uit te buiten!) Gelukkig zijn de produkten van Whole Foods vrij gezond.

Als eerste kwam ze aandragen met een doos "Ranch Bunnies". Dit zijn kleine crackertjes in de vorm van een konijntje met een sterke ranch smaak. Je kunt allerlei diervormige crackertjes krijgen, veelal met Cheddar smaak, copieen van de verschrikkelijk populaire Goldfish crackertjes van Pepperidge Farm.

Natuurlijk zou ze dorst krijgen van die crackertjes en haar keus voor een drankje viel op vruchten Kefir, een soort drinkyoghurt.

We kochten Starbucks ijsjes voor vanavond, ze hebben een nieuwe smaak: Java Fudge Frappuccino Bars. Die dingen zijn me toch lekker! En ze zijn goedgekeurd voor een Weight Watcher's dieet, wat willen we nog meer?

Bij de bakkerij probeerden we ontzettend lekker gemberbrood. Ik moet me daar wel erg inhouden, er staan de heerlijkste vlaaien en taarten en cakes!

Whole Foods heeft een enorm assortiment kazen en Saskia probeerde Leerdammer. Tot mijn verbazing vond ze die heerlijk, dus daar ook maar een stukje van meegenomen. Het is echt een delicatessenzaak in de vorm van een supermarkt! Ik geef er ook altijd veel meer uit, dan ik oorspronkelijk van plan was.

Rick heeft al de hele week Mexicaans willen eten, dus ik hoefde vanavond niet te koken. Hij haalde eten bij Tequila Grande hier vlakbij. Een populair voorgerecht in veel restaurants, niet alleen Mexicaanse is "Jalapeno Poppers". Dit zijn hele jalapeno pepers, gevuld met kaas (meestal cream cheese, maar bij dit restaurant is het cheddar gemengd met spinazie of kip) en daarna gerold in broodkruimels en gebakken. Heel pittig, maar oh zo lekker!

Vanavond kijken we de reunie van Happy Days. Ik weet niet of die serie ook in Nederland speelde. Toen ik hier kwam, heb ik eindeloos reruns gezien van de groep met Richie en "Fonz". Nu is Ron Howard (Richie) een heel bekende director, maar van de rest van de acteurs hoor je niet veel meer.

Katja is niet geinteresseerd in zo'n oude show, dus rent zij boven op de lopende band, terwijl ze naar de O.C. kijkt. De 50's betekenen niet veel voor de kinderen van nu, kennelijk.

Phil en Beau, hun voorspellingen verschillen

Al heel vroeg vanochtend had Punxsatawny Phil zijn schaduw gezien en was zijn hol weer in gerend. Helaas betekent dat, dat de winter nog minstens 6 weken zal duren. Twee februari is Groundhog Day hier in de VS en dat wordt zeer serieus genomen, hier aan de oostkust tenminste. Ieder nieuwsprogramma bericht erover. Grappig genoeg schijnt Phil meer dan 90% van de tijd gelijk te hebben. Misschien ook niet zo verwonderlijk, want de winter hier aan de oostkust duurt toch meestal wel tot half maart.

Dit jaar echter heb ik vernomen, dat er ook een zuidelijke groundhog is, General Beauregard Lee. Deze groundhog (ik weet niet of er een Nederlands woord voor dit dier is, het is een grote marmot) uit Georgia voorspelt de rest van de winter voor het zuiden van het land. Vandaag zag hij zijn schaduw niet, wat een vroege lente voorspelt. Volgens de boeken heeft hij het 97% van de tijd bij het rechte eind, een keer voorspelde hij verkeerd en kreeg het zuiden te maken met een grote sneeuwstorm. "Beau" woont op de Yellow River Game Ranch.

Ik moet toegeven, dat deze Groundhog Day tradities op mijn lachspieren werken. De in het zwart geklede oudere heren, die plechtig verklaren wat hun marmot gezien heeft. Het geeft een Carnavalesque gevoel, terwijl zij het allemaal heel serieus lijken te nemen.

Ok, dan, wij zitten precies op de grens van noord en zuid, dus wat zal het zijn? Beau of Phil? Ik hou het (met grote hoop!) op Beau. De komende dagen zien er in ieder geval gunstig uit, wat dat betreft.

Een aantal weken geleden heeft Katja een soldaat in Irak "geadopteerd". Vandaag kreeg ze zijn naam en platoon leider, hij heet Daven. Ze heeft vanmiddag geconcentreerd een brief zitten schrijven. Ook vertelde ze me, dat er om "care packages" wordt gevraagd. Ze was verbaasd, dat een van de dingen, die nodig zijn, een vlooienkraag is. Ik denk, dat dit een zeer leerzaam iets is voor haar. Ik hoop alleen dat ze niet te begaan raakt, want daar heeft ze nogal de neiging toe.

Ikzelf heb vandaag genoten van een gewone dag. Ik heb eindeloos veel was gedraaid, onvoorstelbaar wat een stel tieners vies maakt! Maar er is iets therapeuthisch aan, hoewel het niet te lang moet duren. Daarom heb ik Kai vanavond eens geleerd hoe hij een was moet draaien.

De nieuwste foto's staan online. Vienna heeft een foto wedstrijd in maart en ik probeer te bepalen welke foto ik ervoor zal inzenden. Maar ik wil wel meedoen!

Vanavond luisteren we naar de State of the Union van President Bush. Er is echt geen keus, alle kanalen laten dit zien, dus zelfs als je niet geinteresseerd bent moet je een uur iets anders gaan doen. Maar ik zal wel luisteren (met een half oor), zodat ik er een mening over kan schrijven.

Intussen ga ik in mijn nieuwe boek "Washington Itself" bladeren, me aangeraden door een lokale blog lezer (dank je, Guus!).

Het kijken naar een State of the Union is heel grappig. Je kunt meteen de Republikeinen en Democraten onderscheiden. De grimlach van Dick Cheney op de achtergrond was grappig (gaf hem vast kaakkramp), in tegenstelling tot de man naast hem, Dennis Hastert, die eruit zag of hij ieder moment in slaap zou vallen en wiens mondhoeken constant naar beneden stonden, er was letterlijk geen uitdrukking op zijn gezicht.

Het ziet ernaar uit, dat Bush vooral zal werken aan het vernieuwen van de AOW (Social Security) hier in de VS. Zijn suggesties om de Grondwet te veranderen wat betreft het huwelijk (lees: homo-huwelijken grondwettelijk niet toegestaan) werd niet met veel applaus ontvangen. Ook zijn commentaar op het onderzoek van stamcellen werd matig ontvangen. Hij zal best wat tegengas krijgen, ook met betrekking tot zijn benoemingen voor het Supreme Court.

Dat is, wat me in dit systeem aantrekt. Er zijn checks and balances. Niemand doet het alleen.

Laura Bush zal gaan werken aan gang geweld, prima! Mijn uiteindelijke commentaar op zijn speech: goed, duidelijk en voornamelijk gericht op de VS, zoals het hoort. Al met al is het een uur van geklets en geklap. Thomas Jefferson zag het goed: niet nodig! Pas met Woodrow Wilson kwam de "State of the Union" terug.

Rick heeft vandaag te horen gekregen, dat hij van nu af aan weer in pak en das op zijn werk moet verschijnen. Een hele stap terug van de gewoon nette kleding. Ze hebben een nieuwe vrouwelijke vice president, die dat allemaal hoogst belangrijk vindt. Natuurlijk is hij hier niet blij mee!

We zien dollartekens voor onze ogen!

Een van de rondleidingen in Washington, die ik al heel lang heb willen doen met de kinderen, is die bij het Bureau of Engraving and Printing. Hier zie je hoe de dollarbiljetten worden vervaardigd.

In de zomer is het altijd enorm druk daar en moet je al heel vroeg in de rij voor tickets. Maar vandaag was een perfecte dag: buiten het seizoen en de enige scholen, die vrij hadden, waren die van Fairfax County.

Alle drie de kinderen wilden mee, maar helaas werd Katja vanochtend met flinke hoofdpijn wakker. Zij bleef dus thuis, ook al omdat ze toch wel erg veel huiswerk had voor morgen.

Met de andere twee en Saskia's vriendinnetje Laura reed ik om 11 uur naar de Metro. Ik parkeerde de van op Claudia's oprit, die woont in onze oude buurt, recht tegenover het Metro station.

Het Bureau of Engraving and Printing

De eerste rondleiding zou om 12:30 beginnen en we waren er precies op tijd voor. Er waren geen tickets nodig, we konden zo doorlopen.

Na de altijd aanwezige veiligheidscheck van tassen en camera's liepen we door een gang met allerlei informatie over de dollar en het Bureau of Engraving and Printing. Allemaal heel interessant en ik had er graag meer tijd doorgebracht met lezen, maar de kinderen hadden daar het geduld niet voor.

Vervolgens kwamen we in een gedeelte met banken, waar al zo'n 25 anderen zaten te wachten. Keurig om 12:30 begon een korte film over de geschiedenis van het Bureau en wat er allemaal gedrukt wordt hier. Behalve dollars, worden ook (nog, binnenkort niet meer) alle postzegels van de VS en alle staatsobligatie biljetten hier (en in Fort Worth, Texas) gedrukt.

We zagen met hoeveel precisie de gravures worden gemaakt en dat zelfs iemand, die de pakjes dollars moet nakijken op fouten, daar minstens 4 jaar voor in opleiding is!

Na de film kregen we een heel interessante rondleiding. We zagen live hoe de dollars bedrukt worden en hoeveel checks er zijn om zeker te zijn, dat er geen slechte biljetten de deur uit gaan.

We leerden, dat een dollar biljet gemiddeld 22 maanden in omloop is en dat 95% van de biljetten, die nu gedrukt worden, vervanging van biljetten, die te oud zijn, zijn. Het is onvoorstelbaar hoeveel vellen geld er aan ons voorbij kwamen in die paar minuten, dat we keken!

De mensen, die met al dat geld werken, zagen er zo kalm uit. Het is gewoon een baan voor ze, natuurlijk, maar jee, er komt me toch even een fortuin hun neus voorbij iedere dag!

Ook werd ons uitgelegd hoe er kleinigheden in de biljetten verwerkt zijn om te voorkomen, dat ze worden nagemaakt.

De hele rondleiding duurde ongeveer een half uur en de kinderen waren er zeer in geinteresseerd. Natuurlijk kwamen we naderhand in een winkel terecht. Daar kon je allerlei zeldzame dollarbiljetten kopen en natuurlijk souvenirs, zoals t-shirts met het gezegde "The buck starts here" (een parodie op "the buck stops here", hier een humoristisch artikel over wat de geschiedenis van die uitdrukking is). Saskia en Laura lieten een souvenir foto maken, hun gezichtjes op een dollar biljet. Kai koos een boek met Origami projekten, die je met een dollar biljet kunt maken. Hij heeft intussen al een kikker, olifant en ring gevouwen.

De meisjes voor hoeveel dollar biljetten hun lengte waard zou zijn

Het was toen we weer buiten stonden half twee en dus hadden we honger. Ik stelde voor om bij ESPN Zone te gaan eten. Dat leek niet zo ver weg, op 11th en E Street, terwijl het Bureau of Engraving and Printing aan 14th en C Street ligt. Dus drie blokken naar rechts en dan drie blokken naar links, simpeler kan het niet. Alleen had ik me weer eens verkeken op de grootte van de blokken in deze stad!

In New York zou je binnen tien minuten op de plaats van bestemming zijn. Maar niet hier in DC! Het was een goede 20 minuten lopen, ook al liepen zelfs de meisjes zo snel mogelijk.

Maar het restaurant was het voor de kinderen meer dan waard. Ze kregen kleurmateriaal en bestelden hun favoriete "chicken tenders" en keken onderwijl tv. Ik vond dat deel ook leuk, want het ging over Joe Montana en hoe hij twee Superbowls won met de 49-ers.

Een deel van de enorme tv-muur bij ESPN Zone

Ik bestelde een, zoals het in het menu werd beschreven, "apple, walnut and blue cheese" salade. Natuurlijk had ik mijn verwachtingen moeten verlagen! De appel en blue cheese waren ruim aanwezig, ijsbergsla ook en een paar rozijntjes en rode paprika stukjes. Maar walnoten? Nergens te vinden. Ik besloot er geen werk van te maken, ondanks het constante vragen van de manager of alles naar wens was. Soms is
het gewoon te veel moeite om te klagen.

Na het eten vertrokken de kinderen naar de laagste verdieping, die helemaal vol staat met de meest moderne spelletjes. Ik had ze ieder 5 dollar gegeven, maar dat bleek maar net genoeg voor een spel. Dus nog maar wat geld er tegenaan gegooid, waardoor ze allemaal nog een keer konden.

Het was inmiddels al na drieen en ik had Laura's vader beloofd voor 16 uur thuis te zijn. We liepen dus gauw naar de Federal Triangle metro en een half uurtje later waren we thuis. De kinderen hebben genoten (en ik stiekem ook)!

Eenmaal thuis begon de werkelijkheid weer, alle kinderen hadden huiswerk, dus begonnen daar meteen aan. De Verizon meneer kwam om onze ADSL lijn aan te leggen, binnenkort zullen we ons eigen webdomein hebben! Morgen begint de school weer, snik!

Teacher's work day

Aan het einde van ieder school kwartaal krijgen de leerkrachten in Fairfax County een of twee dagen om de rapporten voor te bereiden. De leerlingen krijgen dan vrij. Vandaag en morgen zijn de dagen voor het tweede kwartaal, dus we hebben een lekker lang weekend.

Gewoonlijk gaan we tijdens dit vier dagen weekend ergens heen met zijn allen, maar deze week heeft Rick een conferentie, dus kon hij geen vrij nemen.

Misschien moet ik het maar een wekelijks uitje maken, maar de mooie sneeuw buiten trok me weer naar Great Falls National Park. Die watervallen hebben me helemaal in hun ban!

Katja logeerde bij Leah, maar ik mobiliseerde Kai en Saskia, een beetje tegen hun zin, en om 11 uur waren we bij de watervallen. Dit keer was de lucht staalblauw en scheen de zon volop. Zodra we het park binnenliepen zagen we een hert, wat het natuurlijk meteen spannend maakte voor de kinderen.

Overal zagen ze sporen in de sneeuw en de tegenzin was letterlijk als sneeuw voor de zon verdwenen. Opeens was het park een mysterie, waar verborgen al die dieren zich? Het was heel leuk om te zien, hoe die twee opeens in hun element waren, ik had er geen spijt van, dat ik ze gedwongen had mee te gaan!

De eerste uitkijk over de watervallen is heel ruig met veel rotsen, die nu bedekt zijn met ijs. Het was dus best een uitdaging om naar het beste punt te klimmen. Vooral voor mij, want ik ben bang voor alles dat glad is. Maar ja, die watervallen en het uitzicht, daar overwin je alle angsten voor!

Great Falls vandaag

Vandaag was er werkelijk niemand anders in het park, dus toen we door het bos liepen waren we echt helemaal alleen. De kinderen vonden het prachtig, ze vonden een helemaal bevroren stroompje om op te lopen en dat was het helemaal. Er zijn hier niet veel gelegenheden om op natuurijs te lopen, dus dit was hun kans.

De kinderen op natuurijs
Ik genoot, want dit is het voor mij helemaal: een zijn met de natuur, de kinderen genieten en alles is zo mooi!

Even later liep er vlak voor ons een ree het pad over, ze kwam van achter een boom, net toen Saskia mij had gezegd, dat er geen herten waren vandaag. Even later ontmoetten we een heel tam eekhoorntje, die rustig door bleef eten, hoe dichtbij wij ook kwamen. En het hoogtepunt van het hele bezoek was de grote specht, een echte "Woody Woodpecker", die ons maar bleef volgen met zijn rode kuif. Hij weigerde te poseren voor mijn camera, maar gelukkig heb ik een redelijke foto kunnen nemen. Deze specht is heel ongewoon in ons gebied, dus ik was er echt heel opgewonden over er een te zien!

De specht van heeeeel ver weg

Na twee uur ronddolen kreeg Saskia er helaas genoeg van. Kai en ik hadden nog uren kunnen blijven. Maar ja, de magen rommelden ook, dus reden we terug naar Vienna voor lunch. Bij Subway haalden we hun overheerlijke broodjes, iedereen precies wat hij of zij lekker vond.

Dit was een van die dagen, die omvlogen. Ik nam bij thuiskomst gauw een douche en vervolgens gingen we naar Michael's, waar ik zijden bloemen nodig had en Saskia me overtuigde, dat zij haar kamer ook voor Valentijnsdag moest versieren, dus kocht ze een glitterende hartjes slinger en heel wat hartjes "foam" om dingen mee te maken.

Naast Michael's ligt Microcenter en Saskia wilde haar zakgeld uitgeven aan een Barbie spelletje. Gelukkig hadden ze dat daar voorradig. Kai wilde daarna naar EB Games, want Microcenter had het X Box spelletje, waar hij zijn centen aan uit wilde geven, niet.

Gelukkig slaagde hij bij EB Games en wilden we eigenlijk een ijsje halen bij Coldstone Creamery en een drankje bij Starbucks (ik wilde Kai dat heel speciale chocolade drankje laten proberen), maar alles nam zoveel tijd in beslag, dat ik naar Tysons Corner moest racen om Katja en haar vriendinnen op te halen. Leah moest namelijk naar basketbal training en dat is serieus!

Voor we weer thuis waren was het 17 uur! Gelukkig is Rick deze week niet op reis! Saskia heeft vannacht een vriendinnetje te logeren. Helaas is dit haar beste vriendinnetje, maar zijn de ouders zich helemaal niet bewust hoeveel tijd hun dochter hier besteed versus Saskia bij hun thuis, terwijl de vader een thuisblijfvader is. Maar ja, we willen ook niet in de weg staan van een goede vriendschap natuurlijk, zucht!

Ik heb mijn blog een beetje veranderd. Ikzelf vind deze weersvoorspelling mooier en onze live webcam van de straat wordt iedere 10 minuten "ververst". Hopelijk vinden anderen dit ook een leuke verandering.

Een sprookjeswereld

Met schrik werd ik vanochtend om tien voor tien wakker, zo lang heb ik al jaren niet uitgeslapen! Ik sprong mijn bed uit en was meteen aangenaam verrast over wat ik buiten zag: sneeuw! En het sneeuwde nog steeds en zou tot half drie blijven sneeuwen!!

Deze sneeuw was anders, dan die van afgelopen zondag. Het plakte beter en gaf de bomen dus een sprookjesachtige witte laag van "poedersuiker". Een prachtig gezicht! We werden getracteerd op een ware sprookjeswereld buiten! En Paul was al bezig zijn oprit schoon te schuiven.

Natuurlijk kon ik hier niet vanuit mijn stoel naar blijven kijken! Maar we konden niets doen voor we Saskia weer thuis hadden van haar logeerpartij. Dus belde ik de vader van haar vriendinnetje op om te zien hoe laat we haar konden ophalen. Ze zaten net in de auto op de terugweg van Bob Evans, waar ze ontbijt hadden gegeten! Saskia had het wel prima, eerst een ijsje van Dairy Queen voor het avondeten en nu Bob Evans! Hoewel ze een ijsje als avondeten maar niets vond, want daar kreeg ze naderhand buikpijn van.

Omdat Saskia dus nog niet klaar was, besloot ik eerst maar eens de oprit schoon te gaan maken. Rick zat nog lui tv te kijken en Katja en Kai lagen nog op een oor. Nou, dat viel nog niet mee, want de ijzel van gisteravond had een vervelende ijslaag achtergelaten onder de sneeuw. Ik riep dus de troepen naar buiten, tegen hun zin, om te helpen die ijslaag weg te werken.

Een half uur later gingen we in nog steeds hard neerkomende sneeuw Saskia ophalen. Nu merk ik pas hoe ontwend wij sigarettenrook zijn! De ouders van Saskia's vriendinnetje roken (heel ongewoon hier, tenminste binnenshuis) en die rook zat in al Saskia's dingen. Rick heeft meteen haar kussen en deken gewassen, want hij heeft een grondige hekel aan alles wat met roken te maken heeft!

Het werd steeds mooier buiten en rond 12 uur lag er bijna tien centimeter sneeuw en het sneeuwde nog steeds (dat was wel iets meer, dan de twee centimeter, die gisteren voorspeld werd!). Ik haalde Rick over om mee te gaan naar de Mall in Washington en daar met Brynna te gaan lopen.

Ook daar sneeuwde het nog (het is vaak vreselijk plaatselijk, zo hebben ze 15 kilometer verderop nauwelijks wat liggen). We vonden een pracht parkeerplek langs de hoofdweg, Constitution Avenue, ongeveer ter hoogte van het Washington Monument.

Als eerste liepen we naar het Lincoln Memorial langs de besneeuwde "Reflecting Pool", die vandaag dus niets reflecteerde en waar de bordjes "No Skating" ons deden verzuchten hoe leuk het zou zijn als dat wel zou mogen, daar! De Reflecting Pool ligt tussen het World War II Memorial en het Lincoln Memorial. Het is een prachtige wandeling, beide kanten op.

Dit keer heb ik Lincoln niet van dichtbij bekeken, hoewel ik dat meestal niet kan laten, ik vind het zo'n indrukwekkend standbeeld!


Een sneeuwerig Lincoln Memorial

We brachten wel een snel bezoekje aan het al even indrukwekkende Korea Memorial. Daar "loopt" een groep soldaten en de uitdrukkingen op hun gezichten geven de angst, die ze gevoeld moeten hebben heel realistisch weer.

Het was inmiddels begonnen met waaien en dat maakte het flink koud, dus we besloten terug te gaan naar de auto en naar het Capitool te rijden. Op de terugweg liepen we langs een soort tempeltje, gebouwd in klassieke oude stijl met kolommen. We zien dit altijd vanaf de weg en ik heb me al lang afgevraagd, wat het was.

Het bleek een Memorial voor de Eerste Wereldoorlog te zijn om de burgers van Washington DC, die daarin hun leven gegeven hadden te herdenken. Interessant vonden Rick en ik, dat erop staat "The World War" en niet "World War I". Dit prieeltje staat er namelijk al vanaf 1931, toen Herbert Hoover president was en er nog geen tweede Wereldoorlog was geweest. Weer wat geleerd!

Langs het veel grotere Tweede Wereldoorlog Memorial bereikten we de auto weer. En het bleef maar sneeuwen!

Bij het Capitool parkeerden we illegaal op een van de vele lege parkeerplaatsen, waar je alleen met een permit mag staan. We waren niet de enigen, maar toch een beetje nerveus, want parkeerbonnen zijn flink duur in DC! Rick ging dus al gauw terug met Brynna, maar ik liep nog wat rond om meer foto's te maken.



Als laatste reden we voor het Capitool langs en vroeg ik Rick me er even bij het Supreme Court uit te laten. Alle gebouwen, die er gewoonlijk wit uitzien, waren vandaag grauw vergeleken bij de witte sneeuw.

Ik wilde de beelden bij het Supreme Court van dichtbij zien, maar een politie agent weerhield me ervan de stoepen op te lopen. Die waren vanwege gladheid gesloten, terwijl ze helemaal schoongeveegd waren! Ik probeerde hem daarvan te overtuigen, maar hij was onvermurwbaar. Ach ja, hij moest ook wat te doen hebben, natuurlijk, op zondag komen er weinig terroristen langs.


Een van de beelden voor het Supreme Court

Rick moest vanmiddag nog werken en had helaas geen tijd voor meer "sightseeing". Op de terugweg naar huis hield het eindelijk op met sneeuwen en kwam de zon zowaar te voorschijn, helemaal sprookjesachtig mooi!

Bij Starbucks haalden we een "Chantico", hun nieuwe hete chocolade drankje. Dat smaakt net als een vloeibare reep chocola, zo sterk! Wel onbeschrijflijk lekker!

Katja had vanavond een feestje met zeven vrienden en vriendinnen en Kai en Saskia hadden ieder een vriend(innet)je te spelen, dus het was weer de zoete inval bij huize Engle met 12 kinderen hier! De nieuwe Pizza Hut dippin strips pizzas gingen erin als koek! Die tienerjongens kunnen pas eten, zeg!

Natuurlijk heb ik vandaag vele foto's gemaakt, ik zal ze binnenkort online zetten.


Mijn uitzicht vanmiddag op de achtertuin

Een onbekende Memorial en fondue

Al jaren geleden is Rick een keer met de kinderen naar Roosevelt Island in de Potomac rivier gegaan. Ik ben toen om de een of andere reden niet mee geweest, maar ze waren er allemaal heel enthousiast over, dus ik heb al heel lang het plan gehad ook te gaan.

Het was vanochtend mooi zonnig, wel ijskoud, maar het leek me een prima dag om Brynna mee te nemen en dat eiland eens te verkennen.

Rick, Kai en Saskia waren daar ook wel voor te vinden, dus stapten we rond half elf in de auto. Het eiland is te bereiken vanaf de George Washington Memorial Parkway en het is nogal ingewikkeld om daar op te komen.

Rick reed dan ook om te beginnen verkeerd en voor we het wisten zaten we midden op de Mall in Washington. Wat wonen we toch bij een mooie stad! Nu alle bomen kaal zijn kun je nog beter zien, wat er allemaal aan moois staat. Zo viel het ons op hoeveel standbeelden er staan langs Constitution Avenue, een van de hoofdwegen! In de zomer worden die veelal door de bomen aan het oog onttrokken.

Na een rondje langs de monumenten vonden we de Memorial Bridge terug, die we over moesten om de Parkway op te gaan. Dit is een heel mooie brug, met grote gouden beelden aan het begin. Hij leidt van het Lincoln Memorial naar onder andere naar Arlington National Cemetery en is zo een symbolische schakel tussen Noord en Zuid (Lincoln, de Noorderling en Lee, wiens huis op Arlington Cemetery staat, de Zuiderling).

We parkeerden op de parkeerplaats voor Roosevelt Island en liepen de voetbrug over naar het eiland. De Potomac is op het moment helemaal bevroren en we hadden mooi uitzicht op de Key Bridge en Georgetown University.

Eenmaal op het eiland bekeken we eerst de Memorial voor Theodore Roosevelt. Hij staat daar midden in de natuur, waar hij zo dol op was. Om hem heen staan stenen met bekende uitspraken en in de zomer zijn er fonteinen, die nu natuurlijk niet werkten.


Theodore Roosevelt en een stand in

Vanaf het Memorial loopt een pad, wat voor een groot deel een "boardwalk" gemaakt van gerecycleerd materiaal door het nu bevroren moeras is. We liepen het hele rondje om het eiland, wat mooie uitzichten gaf op de Potomac, het aan de overkant gelegen Kennedy Center en Georgetown.


De "boardwalk" door het moeras

Veel dieren zagen we niet, wel hertensporen, mooie rode kardinaaltjes, die in dit seizoen zo opvallen en hele groepen roodborstjes, die deze winter in veel grotere getallen aanwezig lijken te zijn, dan anders.


Uitzicht op de Key Bridge en Georgetown over de bevroren rivier

Dit Memorial is de moeite van een bezoek zeer waard, maar ik denk, dat de meeste toeristen hier nooit zullen komen. En zo heeft Washington honderden verborgen schatten, misschien maar goed ook, zo kun je ver van de mensenmassa's ook echt genieten van de omgeving.

Na meer dan een uur in de vrieskou hadden we flinke honger gekregen. Op de terugweg kwamen we langs de Metro 29 Diner en besloten daar een hapje te gaan eten. Het was er gezellig druk, maar we hoefden maar even op een tafeltje te wachten. Terwijl we op ons eten wachtten zochten we liedjes uit van de jukebox op de tafel. Mijn keuze viel of Riders of the Storm van de Doors, lekker nostalgisch.

Het eten was beter, dan ik van diners gewend ben. Vooral hun frietjes smaakten voortreffelijk, ze deden niet onder voor Nederlandse friet! Ook de onion rings (ja, ik weet het, héél gezond allemaal) waren heerlijk.

Ik bestelde een bowl met Manhattan Clam Chowder, waarin heel wat lekkere stukjes clam zaten. Kortom, hier gaan we nog eens heen!

De diner

Vanavond hebben we een heel gezellige avond gehad met Janet, Paul en Leah bij de Melting Pot. Dit fondue restaurant blijft een favoriet! Je begint er met een kaasfondue vooraf, met appels, groentes en brood om te dopen. Dan een kleine salade en vervolgens het hoofdgerecht van vlees- en visfondue. Daarvoor kun je bouillon of olie kiezen. De kinderen vinden de olie altijd het lekkerst en wij nemen altijd bouillon. Toe is er dan chocolade fondue met vruchten om te dopen. Kortom, we gaan er niet hongerig vandaan! Bovendien was het dolgezellig en hebben we drie uur lang lekker zitten tafelen.

Het sneeuwde buiten toen we erheen gingen en er ligt een laagje sneeuw, maar op de terugweg ijzelde het. Natuurlijk kwam Rick precies achter een strooiwagen te rijden, dus mijn auto zal wel extra onder het zout zitten nu. Ik ben blij, dat we verder niet weg hoeven! Saskia logeert bij een vriendinnetje, maar dat is maar een paar straten verderop, verder hoeven we er morgen niet uit als de wegen slecht zijn!

Moderne (on)gemakken

Gisteravond was ik net van plan de tweede aflevering van de derde "The Apprentice" serie te gaan kijken, toen onze sateliet tv (van Directv) opeens helemaal uitging. Toen ik hem weer aandeed, kon ik de lokale tv kanalen niet meer ontvangen. Balen!!

Ik had geen idee wat ik moest doen, want Rick is helemaal degene, die hier alle electronica onderhoudt en beheerst. En het is een gecompliceerd huis, wat dat betreft. Ik heb hem gauw in Seattle opgebeld en hij heeft Directv opgebeld om het op te lossen, mijn held!

Gelukkig bleek de televisie in onze slaapkamer er niet door aangedaan, want ik ben verslaafd aan "The Apprentice"!

Vanochtend waren alle kanalen weer aanwezig, alleen waren al onze van te voren opgenomen programma's uitgewist. We hebben een service, waarbij je tv programma's kunt opnemen direct van sateliet. Die kun je dan later, zonder reclame (belangrijk hier, want er is veel reclame!), naar believen kijken. Ik vond het vooral erg jammer, dat ik een programma over de Da Vinci Code nu kwijt was. Het leek vreselijk interessant. Hopelijk wordt het herhaald.

Bij het opstaan was het vanochtend stralend weer, we hebben in twee dagen nog geen wolkje gezien. Maar het was 4 graden Fahrenheit, of -15,5 Celsius. Oh, wat hadden we moeite met opstaan!

Maar Christine en ik hadden al zo lang niet samen een flinke wandeling gemaakt, dat het er vandaag hoe dan ook van moest komen! Ze kwam hier rond 9 uur en gekleed als twee kabouters met slechts onze ogen zichtbaar (het waaide ook nog eens flink en tijdens de wandeling naar Saskia's school deden mijn neus en wangen pijn van de scherpe kou) gingen we op weg. We bedachten, dat een stop bij de Starbucks in Vienna en een lekkere hete koffie ons halverwege lekker zou opwarmen.

En die koffie hadden we zeker verdiend! Verkleumd kwamen we bij Starbucks aan en de Caramel Macchiato's gingen er goed in. Al met al hebben we anderhalf uur door de kou gelopen, niet gek toch!

Na een snelle douche (gelukkig hebben we meerdere badkamers, zodat we niet op elkaar hoefden te wachten) maakten we een stop bij Whole Foods, omdat onze kinderen de flessen Mango Lemonade van Bolthouse Farms in een keer op hadden gedronken gisteren. De sappen van die farms zijn overheerlijk, ik ben verslaafd aan hun wortelsap.

Christine gelooft in een maand van verjaardag vieren, dus ontmoetten we een andere vriendin, Julie, bij Sweetwater Tavern in Centreville voor de lunch. Christine weet echt hoe ze van het leven moet genieten en ik geniet graag mee!

Sweetwater Tavern heeft heerlijke salades, ik bestel steevast hun tonijn salade, met bijna rauwe tonijn, dadels en verschillende groentes.

We bestelden alle drie iced tea en Christine en ik deden daar zoetstof in, maar Julie gebruikt gewone suiker. Ze schudde wat suiker op een theelepel om in haar thee te gooien en tot haar verbazig kwam er een stuk glas mee! Gelukkig had ze niet direct in haar glas gegoten.

Toevallig kwam de serveerster net met onze maaltijden en zag het stukje glas. Aan wat er daarna gebeurde kan je zien, dat dit een goed restaurant is. Ten eerste riep ze de manager. Die kwam meteen zijn verontschuldigingen aanbieden en bood ons gratis dessert aan. En even later kwam hij weer terug met drie bonnen voor $25, die we voor een volgende maaltijd daar kunnen gebruiken! En dat, terwijl we niet eens zelf over dat glas geklaagd hadden!

Dit alles deed me denken aan de film Heartbreakers, waarin Jennifer Love Hewitt en haar film moeder iets dergelijks in scene zetten.

Nu is het aftellen tot Rick thuiskomt, jippie! Katja is naar de basketbalwedstrijd van Leah. Leah speelt op staatsniveau, heel serieus dus! Het leven van haar ouders staat dan ook helemaal in het licht van de basketbaltrainingen en wedstrijden. Hun zoon zat in de band en ook voor hem waren ze constant in de weer.

Ik zie dat meer om me heen. Bij onze buren zwemt de oudste heel goed en die gaan ieder weekend voor dag en dauw de deur uit voor trainingen en wedstrijden. Ze hebben dan verder nergens meer tijd voor. Stiekem ben ik blij, dat onze kinderen nergens zo in uitblinken, dat we daar constant mee bezig moeten zijn.

Kai, Saskia en ik hebben bij Yama gegeten, sushi en kip katsu. Als ik kon kiezen zou ik iedere dag sushi eten!

Vandaag bij Whole Foods viel me weer de nieuwe trend op van de cassieres: ze vragen nu niet alleen "How are you doing?" (wat ik altijd aardig vind), maar ook "kon je alles vinden waar je voor kwam?". Ik zeg meestal maar schaapachtig "ja", ook al is het niet zo, maar ik heb me wel afgevraagd, wat het doel is van die vraag.

"How are you doing" is gewoon aardig, maar als ik nu "No" zou antwoorden op de vraag of ik alles heb gevonden? Wat gebeurt er dan? Zal de manager eigenhandig op zoek gaan naar het niet aanwezige produkt? Zal ik een tegoed krijgen, zodat ik later terugkom om het produkt alsnog te kopen? Zal iemand andere winkels bellen om te kijken of zij het produkt wel hebben?

Ik moet toch eens de stoute schoenen aantrekken en het uitproberen of er werk van maken. Ik vind het namelijk een idiote vraag. Trader Joe's is er volgens mij mee begonnen en ik heb daar heus weleens gezegd, dat ik iets niet kon vinden (ik ga meestal voor specifieke dingen). Degene, die afrekende, zei dan "I'm sorry, we're out of it", maar verder gebeurde er niets. Hoe is dat nu klantvriendelijk? Wat mij betreft kan die vraag wegblijven!

Vandaag is voor de zoveelste keer een wetsvoorstel om de goeverneur van Virginia herkiesbaar te stellen weggestemd. Virginia is de enige staat waar een goeverneur maar vier jaar, dus een term, aan de macht kan zijn en dus niet herverkozen kan worden. Dit bewijst weer hoe anders de staten onderling zijn. Maar ja, wij zijn dan ook een "Commonwealth" en geen "State", samen met maar 3 andere staten.

Thank God It's Friday!

Het weer en de wegen

Stralend blauwe lucht en een stralende zon begroetten ons vanochtend. Maar oh, hoe misleidend, het vroor 13 graden en er stond een straffe wind, wat het nog kouder deed voelen.

Katja werd te laat wakker en had maar 15 minuten om zich klaar te maken voor de schoolbus (ik neem het haar niet kwalijk in deze vrieskou!) en Kai vertrok ook net op tijd met zijn Duitse koekjes.

Maar toen ik Saskia wakker wilde maken kreeg ik een heel protest. Ze wilde niet naar school en had hoofdpijn en buikpijn. Nu had een vriendinnetje van haar hier dinsdag gespeeld en gisteren overgegeven, dus ik wilde geen risico nemen en hield haar dus maar thuis (tot haar grote vreugde, moet erbij verteld worden).

Ze at een Poptart als ontbijt en ik nam een kom met Crispix, mijn favoriete cereal waarop ik mezelf deze week getracteerd heb. Ik heb trouwens net een online test gedaan over welke Poptart ik zou zijn (klik op het plaatje om hem ook te doen):

Verder leek Saskia niet ziek, dus ik nam Brynna en mijn mobieltje (en liet mijn nummer bij haar achter) mee om toch even een half uur buiten te zijn. Poeh, dat viel niet mee!!! Ik was zo buiten adem van de kou en het was dat gevoel, dat je neusharen bevriezen als je inademt. Maar we hebben het uitgehouden! Er kwamen heel wat auto's langs terwijl we liepen en ik krijg altijd het gevoel, dat iedereen meewarig naar me kijkt, zo van "zielig, dat je nu ook nog met de hond moet wandelen". Ze moesten eens weten!

Omdat ik vandaag dan maar rekende tot Saskia's speciale dag met mij, vroeg ik wat zij wilde doen. Haar keuze viel natuurlijk op Toys R Us en dan een speeltje uitzoeken. We hebben een enorme Toys R Us winkel dichtbij, dus ik voorzag, niet met voorpret, al uren van zoeken naar precies het juiste speeltje. Maar dan kende ik mijn jongste dochter nog niet! Ze stevende recht op de My Scene poppen af en binnen 5 minuten had ze degene gekozen, die ze wilde.

Een van haar vriendinnetjes is binnenkort jarig, dus wilde ik daarvoor ook alvast een cadeautje kopen. Ook voor haar wist Saskia meteen wat te vinden. Ik stond versteld van haar vastbeslotenheid! Binnen vijftien minuten stonden we weer, helemaal geslaagd, buiten.

De wegen in dit gebied zijn op het moment net een slalom door het vriezen en dan weer dooien, dat het telkens doet. Je moet links en rechts draaien om de gaten te ontwijken. Deze gaten worden hier "potholes" genoemd en de "pothole crew" komt langs om ze te dichten (als het vriest moet dat met los asfalt), waardoor lange files ontstaan op de snelwegen. De verkeersinformatie wemelt dus de hele dag van de waarschuwingen voor "pothole crews". Maar ja, die potholes kunnen ook mooi wel zo groot worden, dat je as erop kan breken!

Na Toys R Us gingen we naar Whole Foods. Dit is ook Saskia's favoriete supermarkt, ze hebben er "haar" fruit: meloen. En je kunt dat ook proeven daar. Je kunt je in feite je lunch eten daar: stukjes kaas, brood, cake, crackers met kaas en meer kun je proeven! Wij kochten vandaag behalve melk en wijn ook ijsjes, die er gezond en lekker zijn en crackers (van hetzelfde).

Vanmiddag hebben we als laatste "Mammie-dochter" activiteit onze nagels laten doen. Saskia heeft nu blauw gelakte teentjes met een vlindertje op haar grote tenen. "Mijn" Vietnamese manicuriste vindt haar heel schattig, dus Saskia vindt het ook prachtig daarheen te gaan, ze krijgt alle aandacht!

Voor degenen geinteresseerd in geschiedenis (ikke dus!) zijn de wetenschappers in Baltimore bezig de valse tanden van George Washington te onderzoeken. Men heeft altijd gedacht, dat die van hout waren, maar nu wordt dat dus verder onderzocht. Allemaal erg interessant, deze man was tenslotte de echte "founding father" van dit land!

Wij hebben niet te klagen over ons weer, als we naar het noorden kijken. Mijn zusje had gisteren ingezworen moeten worden als Amerikaans staatsburger, maar bovenop de 50 centimeter sneeuw van het afgelopen weekend, kregen ze gisteren nog eens 20+ centimeter. Tel daarbij de heel lage temperaturen van -10 en lager en je hebt een vreselijke omstandigheid waarbij je het huis niet meer uitkomt, zeker niet met een jonge baby. Dus het is hier daarbij vergeleken zeer aangenaam en hopelijk blijft dat zo!

"Warmte", ha ha!

Vrees niet, de pity party van gisteren is voorbij. Maar wel fijn, dat ik hier gisteren even lekker kon zeuren!

Het voelde vandaag warm aan buiten, ook al was het maar 7 graden. Buiten zijn is duidelijk wat ik in deze tijd van het jaar hard nodig heb, het licht, de frisse lucht, het doet altijd zoveel goed! Dus nam ik mijn tien pond gewichten en Brynna mee en nadat we Saskia naar school hadden gewandeld zijn we meteen doorgelopen voor een heerlijke wandeling van meer dan een uur. Het warmere weer had de vogels wakker gemaakt en er werd gezongen alsof het al lente was. Bij een huis zat een hele boom vol met kardinalen paartjes, er zaten er zeker 4. Prachtig, die rode vogeltjes (hoewel voor deze soort zeker geldt, dat de mannetjes mooier zijn dan de saaie bruine vrouwtjes!).

Dit keer nam ik eens een andere route dan gewoonlijk. Niet dat ik altijd hetzelfde traject loop, maar wel meestal dezelfde straten. Ik geniet iedere keer weer van de verschillen in architectuur hier in Vienna. Het is per straat zo anders! De ene straat is nog bijna helemaal de kleine, een verdieping huisjes uit de jaren 50 en de volgende staat vol met grote huizen met torentjes en allerlei frutsels en de derde heeft bakstenen huizen als de onze. Het maakt voor heel leuke wandelingen als je alleen bent! Hoewel Brynna me er constant aan herinnerde, dat ik dat toch echt niet was. Alleen haar enthousiaste gesnuffel en sneeuw eten geeft al een goed gevoel op zo'n wandeling.

Vorige week was Christine jarig en vandaag hadden we voor het eerst beiden tijd om dat te gaan vieren. Ik tracteerde haar op een lunch bij het Heart in Hand restaurant in Clifton. We zijn hier ook voor mijn verjaardag in september geweest, wie weet wordt het wel een traditie.

Net voor ik wegging belde Christine op, dat ze eerst naar de school van Mallory moest, want die was in de modder gevallen en moest schone kleren, dus we zouden elkaar bij het restaurant ontmoeten.

Gewapend met mijn ingegraveerde glas en een kaart ging ik op weg. Bij verjaardagen krijg je hier altijd een kaart bij je cadeautje, of soms zelfs alleen een kaart. Ik kan me dat uit Nederland niet herinneren, als je iemand in persoon zag gaf je, in onze kringen tenminste, gewoon een cadeautje. Maar hierdoor is Hallmark zo groot geworden, je hebt hier werkelijk kaarten voor alles wat je je maar bedenken kan! Als ik ruzie met Rick heb gehad en het goed wil maken, hoef ik niet zelf te bedenken hoe, er is zo een kaart te vinden met precies de juiste woorden erop!

Ook voor Christine had ik de perfecte kaart gevonden met als tekst "I knew, I knew, I knew and... I blew it", want ik had tot mijn schande haar verjaardag vergeten!! Ik had er de dag ervoor nog aan gedacht en het glas om te graveren gekocht en de volgende dag, floep, vergeten! Een brainfart noemen ze dat hier.

De weg naar Clifton is mooi, eerst de Fairfax County Parkway, die wel mooier is als de bomen bladeren hebben en daarna de weg, die direct naar Clifton leidt langs de mooiste landgoederen met enorme weides met paarden erin. Je ziet hier geen ouderwetse boerderijen (meer?), maar mensen, die naar het platteland verhuisd zijn om hun paarden te kunnen huisvesten.

Clifton zelf is een schattig oud plaatsje gelegen aan het spoor. Terwijl we daar waren kwamen er twee Amtrak treinen voorbij, op weg naar?

Het Heart in Hand restaurant is heel gezellig, in dit seizoen brandt er een knappend haardvuurtje en natuurlijk is Valentijnsdag over iets meer dan twee weken perfect voor hen. Met "Heart" in hun naam waren overal harten te zien: een grote bloemenkrans in de vorm van een hart, gezellige harten boeketten en zelfs het broodkorstje in onze soep had de vorm van een hart!

We hadden een heerlijke lunch van tomatensoep en gebakken brie met appel en stokbrood. We hadden elkaar ook al meer dan een week niet gezien (lang voor ons!), dus er was genoeg bij te kletsen.

Om twee uur namen we afscheid en reed ik naar downtown Vienna om voor Katja een warme bagel met cream cheese te halen. Zij was vandaag thuisgebleven omdat ze maagkrampen had. Bij Manhattan Bagel hebben ze de lekkerste bagels, die wij kennen. Ik heb dus ook gelijk een extra half dozijn gekocht, die komen wel op!

Rick belde op vanuit Seattle, hij rijdt daar prinsheerlijk rond in een Lincoln Towncar, de ziel. Hij had die natuurlijk niet gehuurd, maar Avis had geen andere auto's over.

Nu Valentijnsdag dichter bij komt liggen de winkels vol met allerlei rode, roze en hartvormige snoepjes. Er zijn hier ook hartvormige snoepjes met een gezegde erop, die "Sweethearts" heten. Ik ben dol op de Nederlandse fruit hartjes (heb er hier een hele zak van), dus toen Saskia vandaag met een doosje Sweethearts thuiskwam, moest ik die proberen, in de hoop, dat ze ook zo lekker zouden zijn. Helaas, ik kan me bijna geen saaiere snoepjes bedenken! Smakeloos! Geef mij maar vruchtenhartjes!

Altijd een prettig gevoel als het ziekenhuis waar je vlak bij woont er goed vanaf komt. Fairfax Hospital, het ziekenhuis waar alle drie de kinderen geboren zijn, staat in de top 5% van goede ziekenhuizen in het land.

Virginia heeft allerlei staatsdingen, zoals vogel, bloem, vlag enz. Nu gaat er ook een staatsvleermuis komen: de big-eared bat. Het doel hiervan is om mensen op de hoogte te stellen van de grotten in Virginia en de dieren, die erin leven.

Ik heb vandaag een leuk videootje van Washington gevonden online (de eerste video in de lijst). Het is kort, maar het laat een aantal mooie plekjes zien in deze omgeving.

En tot slot kan ik het niet laten een heel grappig artikel van "The Onion" aan te raden. The Onion is een satyrisch nieuws"blad" online.

Would you like some cheese with that whine?

Zoals altijd ben ik weer een dag te laat! Ik had me gisteren down moeten voelen volgens een bepaalde formule, maar dat lukte me vandaag veel beter!

Het is nog steeds koud weer, maar net iets minder koud en dus ging de sneeuw smelten. Geen weer meer om mijn sneeuwschoenen verder te gebruiken, dus. En ook niet mooi genoeg om er voor een gewone wandeling op uit te gaan.

Kai had ook een mindere dag, zijn oog deed nog pijn en hij was klaar voor zijn "mental health day" vandaag. Dus hebben we samen boven gewichten geheven, terwijl we tv keken. Natuurlijk erg gezellig met mijn 12-jarige, maar ik heb een hekel aan gewicht heffen. Ik doe het alleen om mijn botten sterk te houden, want mijn moeder heeft erge osteoporose.

Rick moest vanmiddag weer terug naar Seattle. Hij zal weer tot en met vrijdag avond weg zijn. Eigenlijk heb ik liever, dat hij 's ochtends vroeg vertrekt, want als het midden op de dag is, zitten we de halve dag te wachten op zijn vertrek.

Zo ook vandaag, maar Kai en ik vonden een activiteit om de tijd door te komen: glas ingraveren. Dit is een hobby, die ik al sinds mijn tienertijd heb, maar waar ik nog maar weinig tijd voor maak. Maar ik wilde voor Christines verjaarscadeautje een glas ingraveren en Kai vond dat zo leuk om te zien, dat hij het ook wilde proberen. Hij zit nog te krassen terwijl ik dit schrijf! Altijd leuk om de kinderen creatief bezig te zien.


Christine's glas

Rond kwart over twee vertrok Rick en stapten Kai en ik ook meteen in de auto. Voor zijn vak van vreemde talen moet hij donderdag Duitse koekjes meenemen. Nu heb ik absoluut geen energie om daar een recept voor te zoeken, laat staan ze te bakken, dus bracht de German Gourmet in Falls Church uitkomst.

Deze winkel heeft alle Duitse produkten, die je je maar kunt bedenken, maar ook, ontdekte ik vandaag, een heel stel Nederlandse! Zo vond ik er (en kocht meteen twee pakken, hoewel ze bijna $7 waren) rode Douwe Egberts. Ze hadden ook allerlei Nederlandse koekjes, inclusief stroopwafels en speculaas en Deventer koek.

Voor Kai's klas kochten we drie pakken chocolade spritsen, ik zal me moeten bedwingen er niet zelf aan te beginnen! Of dat nu echte Duitse koekjes zijn? Ze zullen in ieder geval goed smaken.

Op de terugweg heb ik Kai toch kunnen overhalen zijn haar te laten knippen, het zag er werkelijk niet meer uit! Dus hij loopt weer met een net hoofd rond en zijn favoriete gel kuif is weer aanwezig.

Omdat ik het fysiek even niet meer trek hebben we vanavond gewoon pizza van Vocelli's besteld. Ik ben dol op hun garlic spinaci, met knoflook en spinazie.

Adembenemende natuur

De scholen begonnen vanochtend twee uur later dan gewoonlijk, wat betekende, dat Saskia een volle dag school had, in plaats van de gewoonlijke halve dag op maandag. Het was lekker om niet zo ontzettend vroeg te hoeven opstaan! Katja kreeg een lift naar school met de moeder van haar vriendinnetje en Rick reed Kai naar school, terwijl Saskia en ik natuurlijk gewoon liepen!

Kai's oog zag er vanochtend nog blauwer en dikker en gesloten uit en ook het wit van zijn oog was knalrood, dus ik heb toch maar een afspraak bij de kinderarts gemaakt. Zodra hij uit school kwam zijn we gegaan. Gelukkig bleek het allemaal oppervlakkig te zijn en hoefde er verder niets aan gedaan.

Het vroor vandaag nog de hele dag en ik had zin in eens iets heel anders, dan de maandag sleur! Dus toen iedereen de deur uit was heb ik mijn sneeuwschoenen en mijn fototoestel gepakt en ben naar Great Falls National Park gereden.

Mijn National Parks pas heb ik er dit jaar al ruim uit, maar ik vind het toch altijd weer handig om gewoon die kaart te laten zien en binnen te kunnen. Er stonden op zijn hoogst 7 andere auto's op de parkeerplaats, waarschijnlijk dagtrekkers, dus lekker rustig in het park.

Gewoon op mijn laarzen liep ik naar het eerste uitkijkpunt. De watervallen waren adembenemend vandaag! Overal sneeuw en ijs en heel wat water in de rivier. Ik kon er geen genoeg van krijgen! Terwijl ik daar stond kwam er nog een familie met een oudere vrouw. Je moet daar best als een soort geit rotsen beklimmen om alles goed te zien en ik stond versteld hoe goed die vrouw dat deed, vooral nu er sneeuw en ijs op die rotsen lag! Zo wil ik op die leeftijd ook ter been zijn! We maakten een praatje en zij hadden net als ik zo maar besloten eens bij de watervallen te gaan kijken en waren ook niet teleurgesteld (niemand van de mensen, die ik tegenkwam, was dat!).

Na een kwartiertje van de watervallen genoten te hebben maakte ik mijn sneeuwschoenen vast aan mijn laarzen en begon aan mijn wandeling. Ik was duidelijk niet de enige, die daar met sneeuwschoenen of ski's gelopen had, dus ik volgde de sporen zoveel mogelijk. De sneeuw leek er dieper dan hier en het was best inspannend. Maar oh, wat een prachtige natuur en daar liep ik helemaal alleen, ik voelde me echt heel bevoorrecht om dit allemaal te mogen zien en meemaken.

Een half uur nadat ik op weg was gegaan bedacht ik me net dat het leuk zou zijn een hert te zien, toen er eentje recht voor me overstak en een kleintje er meteen achterna. Ze bleven me even nieuwsgierig aan staan kijken, want met die sneeuwschoenen maakte ik best veel lawaai. Maar net toen ik een foto wilde maken besloten ze mij hun mooie witte staarten toe te draaien en niet meer terug te kijken!

Ik heb ze nog een tijdje geprobeerd te volgen, maar ze kwamen niet meer dichterbij. Even later liep ik richting de watervallen en hoorde opeens een geluid, dat me deed schrikken. Nog geen 3 meter van me af keek een ree me net zo geschrokken aan. Ze was net lekker aan het eten, dus ging even later rustig daarmee door. Van haar heb ik tenminste wel een goede foto kunnen maken.

Even later zag ik twee oudere mannen een hondje uitlaten. Ze vroegen me hoe de sneeuwschoenen me bevielen en vertelden, dat ze uit upstate New York kwamen en ook veel met sneeuwschoenen liepen daar, maar het hier nog niet geprobeerd hadden. Ook zij waren toch zeker in de zeventig, alweer was ik onder de indruk van hun lichamelijke fitheid!

Na mijn wandeling ben ik nog verder van de watervallen gaan genieten. Het was berekoud, maar ik kon me er bijna niet van wegtrekken! Dat constante van de rivier fascineert me en kalmeert me compleet.

Ik was net op tijd terug om Kai naar de dokter te brengen. Terug naar de realiteit, zo voelde dat toch even. Het een zijn met de natuur, zoals vanochtend, is zoiets anders, ik kan het niet beschrijven.

Maar Kai en ik zagen onze eigen natuur microcosmos om te bewonderen op de terugweg. Het was tijdens het doktersbezoek begonnen met sneeuwen en omdat het zo koud was, waren de sneeuwvlokken heel klein en kon je de kristallen heel goed zien op het raam. Prachtig! Kleine bloempjes leken het wel. We kregen er geen genoeg van.

Vandaag was de grote anti-abortus demonstratie dag in Washington. Een paar jaar geleden bevonden een vriendin en ik ons er middenin en we voelden ons niet op ons gemak! Ik hoop, dat we deze vier jaar doorkomen zonder het terugdraaien van het recht op abortus!

Op veel middle schools, onder anderen die van Kai, is het deze week "no name calling week". De kinderen doen allerlei dingen om plagen en anderen neerhalen of discrimineren tegen te gaan. Ik vind het een heel goed initiatief!

We kijken nu Super Nanny, ik geloof, dat dat ook in Nederland te zien is. Ik voel me bij het zien van die show opeens een heel goede moeder, terwijl ik dat natuurlijk helemaal niet ben, maar jee, bij die gezinnen vergeleken is het onze een model gezin!

Tot slot heb ik een heel stel nieuwe foto's online gezet, ook van vandaag, in de eerste twee albums op onze Webshots page.

Serieuze diepvries!

De hele nacht heeft wind om het huis gehuild. De sneeuw werd zo rondgeblazen, dat het leek of het nog sneeuwde! Onze vijver is (ondanks het fonteintje) vrijwel geheel bevroren en in de boom vlakbij het huis zaten wel tien roodborstjes te koukleumen, de arme diertjes!

De hele dag is er een "wind chill advisory" geweest, wat betekent, dat de kou met de wind gevaarlijk lage temperaturen produceerde van meer dan -20 graden celsius.

Maar ik had me voorgenomen mijn nieuwe sneeuwschoenen, die ik met Kerst gekregen heb, vandaag te gebruiken, dus niets hield me binnen! Om 11 uur stond ik ingepakt en wel (met verschillende lagen kleding en handverwarmers) op mijn sneeuwschoenen. Tot mijn verbazing hield ik het 45 minuten uit en kwam zelfs bezweet terug!


Zelfs in ondiepe sneeuw is dit een hele oefening en ik kan niet wachten tot ik mijn sneeuwschoenen in de bergen kan gebruiken! Ik liep door de bosjes achter het zwembad en zag een stel hertenafdrukken en paar heel mooie rode (maar koude) kardinalen. Het was een heerlijke wandeling, hopelijk kan ik er morgen weer op uit.

Wij hebben geluk gehad (hoewel ik best iets meer sneeuw had willen zien hier), ten noorden van ons was het noodweer. Mijn zus in Newburyport, Massachusetts, is compleet ingesneeuwd met bijna een meter sneeuw en in delen van het noord oosten is er geen electriciteit door het noodweer, want net als hier stormde het met de sneeuw, niet te geloven met temperaturen van -20 en kouder! Vooral voor de daklozen is dit dodelijk weer.

Zelfs degenen, die gewoonlijk naar de soepkeukens komen, komen nu niet, omdat ze door die vreselijke kou moeten lopen. Het is een keus tussen voedsel en warmte en velen kiezen warmte. Heel hard!

Toen ik thuis kwam was de rest van de familie ook wakker. Ik had Kai vannacht om half vier ook al wakker gemaakt, want ik was bang, dat hij misschien een hersenschudding had van de twee klappen tegen zijn hoofd, die hij gisteren met sleeen had geincasseerd. Gelukkig werd hij gemakkelijk wakker, maar de beurse plek aan zijn slaap is nu uitgebreid naar zijn oog en hij ziet eruit alsof hij in een gevecht is geweest!!

Vanmiddag bleven we binnen bij het haardvuur. Kai en Saskia bouwden buiten een iglo en kwamen compleet verkleumd weer binnen.

Rick en ik hebben vanavond onze “date” avond gehad en hebben bij de Cheesecake Factory gegeten. Dat blijft een favoriet restaurant! Al het eten was voortreffelijk en precies waar we zin in hadden. Voor de verandering (waarschijnlijk door het slechte weer) kregen we meteen een tafel!

Het grote nieuws vandaag was, dat Johnny Carson is overleden. Hij was de grote Tonight Show man voor Jay Leno overnam. Hij deed het 30 jaar lang! En ik moet zeggen, dat ik hem vele malen grappiger vond dan Jay. Een gemis dus. Toch grappig, ik wist niets van de man tot ik hierheen verhuisde. Bijna een maand nadat Kai geboren was nam hij afscheid van tv en hij kwam vrijwel nooit meer terug. En toch herinner ik me veel van zijn grappen. Er is een grote komiek overleden.

Sneewdag

Wat brengt een sneeuwdag toch een gezelligheid! Toen we vanochtend opstonden lag er net genoeg sneeuw om alles wit te maken, maar het begon pas na 11 uur echt te sneeuwen. Toen het rond 4 uur ophield lag er iets meer dan 10 centimeter. Niet zoveel als we gehoopt hadden, maar genoeg om een prachtige witte wereld te creeren, met poedersuiker op de bomen (die er vannacht helaas afgeblazen zal worden, want het tweede deel van de storm is harde wind).

Om 12 uur had Rick opeens zin in een lange sneeuwwandeling. Het sneeuwde hard en vroor 6 graden, dus we kleedden ons (dachten we) warm genoeg aan. Het plan was via een nieuwbouwbuurt (Rick is gefascineerd door nieuw gebouwde huizen) naar Starbucks te lopen. Dit zou een wandeling zijn van ongeveer twee kilometer.

Laat ik duidelijk zijn, ik heb het in lange tijd niet zo koud gehad!! Mijn dijbenen en vingers hadden geen gevoel meer! In de nieuwbouwbuurt kwamen we langs het "model" huis, waar je gewoonlijk binnen kunt gaan om rond te kijken, dus dachten we daar even naar binnen te gaan om op te warmen. Helaas was de makelaar daar net van plan naar huis te gaan. Ik kon het haar niet kwalijk nemen, de sneeuw kwam hard naar beneden!

Gelukkig was Starbucks niet veel verder weg. Daar was het flink druk en heel gezellig. Een paar mensen zaten in de makkelijke stoelen te lezen, de rest kletste onderling over het weer en hoe koud het was. We warmden al snel op met een Caramel Macchiato voor mij en een White Mocha voor Rick.

Op de terugweg hadden we de wind mee en was het dus een stuk minder koud. Toen we thuiskwamen lag er al zeker 10 centimeter en veel meer is er niet gevallen. Ik nodigde een paar buurtkinderen uit voor poffertjes. Dit was de perfecte dag hiervoor!

Ooit heb ik een poffertjes pan gekregen van mijn tante in Nederland. Ik heb hem geloof ik een keer gebruikt! Maar hij werkte nog prima, de poffertjes (met echte Nederlandse poedersuiker, want om de een of andere reden smaakt de poedersuiker hier lang niet zo zoet) verdwenen als sneeuw voor de zon!

Intussen was het opgehouden met sneeuwen en werden er sleeplannen gesmeed. Katja, Kai en Leah gingen naar het park, waar de heuvel flink hoog is. Rick, Saskia en ik gingen naar Saskia's school, met een minder hoge heuvel, maar steiler en een (soms pijnlijke) muur om je te stoppen!

Het was venijnig koud en er waren verscheidene idioten, die de heuvel niet op kwamen met hun auto, dus Rick en onze buurman Ross hebben heel wat geduwd. Intussen suisde Saskia met allerlei vriendinnetjes de heuvel af. Toen zij er genoeg van kreeg, zijn Rick en ik nog een aantal keren gegaan. Woohoo! Dat was leuk! Ik had nog veel vaker willen gaan, maar Saskia had er genoeg van, dus gingen we huiswaarts.

Morgen wordt er harde wind verwacht met temperaturen ver beneden het vriespunt, dus Rick en ik dachten, dat we maar beter vanavond de oprit konden schoonmaken. Tot onze grote verbazing en uiterst genoegen was een groep van 6 mensen hard bezig met onze oprit! Kai, Katja en Leah, Leah's vader Paul en onze buren Lorraine en Chuck en tegen de tijd, dat we terug waren, waren ze helemaal klaar!!! We hoefden geen poot uit te steken! Wat een luxe!

De mannen gingen gauw verder met de opritten van de andere buren, zodat voor 17 uur alle opritten schoon waren! Wauw!!

Helaas heeft Kai tijdens het sleeen een paar flinke klappen tegen zijn hoofd gehad. Hij vloog eerst tegen een hek aan in de achtertuin van de buren en daarna, bij een andere heuvel, vloog een jongen met een snowboard tegen zijn slaap aan! Dat laatste resulteerde in een gemeen uitziende buil met open wond. Toch is het kennelijk niet zo erg, want hij glijdt nu, om 19:30 in het donker weer lekker de heuvels af. We zullen hem vannacht een paar keer wakker maken om zeker te zijn, dat hij geen hersenschudding heeft.

Als avondeten heb ik lekker taco soep in de crockpot gemaakt. Iedereen vindt dat heerlijk en het is een lekkere hete maaltijd met deze kou. Leah bleef ook eten en ik kreeg twee "thumbs up" van de tieners na afloop en dat zegt heel wat!!

Ik zit hier nu heerlijk relaxed in mijn Old Navy fleece pijama broek (maar hij kan ook gewoon als "lounge" broek, alleen niet buiten want hij is roze met penguins, hi hi) en fleece trui. Ik word er helemaal lui van!

De kinderen zijn nog buiten geweest en bouwden een iglo. Lekker gezond voor ze, al die frisse lucht (en Katja moet wel koud zijn, ze is buiten zonder jas in -7 graden celsius!!).

Ik ben dankbaar voor onze droger! Te bedenken, dat mijn moeder die vroeger nooit had! Alle kleddernatte spullen van de sneeuw kunnen nu direct naar boven en gedroogd.

Nu kijken we naar een tv-film over de Dilley zeslingen. De kinderen zijn er helemaal in. We hebben op het internet de kinderen opgezocht en verschillende sites erover gevonden.

Rick is helemaal blij met het nieuws, dat Michael Powell ontslag heeft genomen als hoofd van de Federal Communication Commission. Hij was degene, die CBS en Janet Jackson met de Superbowl duizenden dollars in rekening bracht voor de befaamde blote borst. Hij heeft werkelijk idiote bedragen als boetes ingesteld voor het gebruik van afgekeurde taal. Hij heeft daarmee natuurlijk heel wat mensen tegen zich gekregen, die zeker weten heel blij zijn hem te zien vertrekken. De vraag is alleen altijd: wie komt ervoor in de plaats?

Natuurlijk heb ik vandaag ook foto's genomen:



Ons sneeuwerige huis



Rick en Brynna trotseren de sneeuw (eventjes ;))



Een slee "ketting" bij een van de heuvels in de buurt



Saskia draagt haar slee de heuvel weer op (het vermoeiendste deel!)

Stilte voor de storm!

Ok, we zijn er klaar voor! Morgen wordt de grootste sneeuwstorm van het seizoen voorspeld, met sneeuwtotalen van 12,5 tot 22,5 centimeter. Jippie! Het ziet ernaar uit, dat ik mijn sneeuwschoenen, die ik met Kerst heb gekregen, zal kunnen gebruiken, hoewel het zondag gemeen koud belooft te worden.

Gelukkig komt Rick vanavond nog thuis uit Seattle, want als hij morgen gereisd had, had hij vast problemen gehad. Ik kan niet beschrijven, hoe blij ik zal zijn hem weer te zien! Ik weet werkelijk niet hoe alleenstaande moeders het voor elkaar krijgen. In het begin van de week liep alles van een leien dakje, maar de laatste paar dagen waren best moeilijk.

De temperatuur is vandaag niet boven het vriespunt uitgekomen, maar het is moeilijk voor te stellen, dat er zo'n grote storm aankomt. De lucht was staalblauw en de zon scheen fel. Het is vreemd hoe vriesweer met een zon de sterkte van de Spaanse zon bijna warm kan aanvoelen, als je in de luwte staat.

Kirsten en ik besloten ondanks de ijzige stoepen toch te gaan rennen. We renden vooral op straat, want veel van de stoepen waren niet geruimd en ik was veel te bang om te vallen! Ik ben bang om over ijs te lopen, omdat ik twintig jaar geleden in Utrecht fietste en uitgleed op een stuk ijs en mijn enkel op heel nare wijze brak.

Toch was het een lekker gevoel om in die vrieskou te lopen. We zagen verder niemand buiten, maar de Washington Post had woensdag een foto van een man, die in zijn short door de sneeuw jogde! Tja, je moet toch wat.

Net na de lunch kwam Laura, de massage therapiste, om mij een massage te geven. Deze was voor het eerst in lange tijd hard nodig! Laura heeft volgens mij slecht karma, ze wordt dit weekend 40 en heeft een groot feest voorbereid en nu gaat het enorm sneeuwen. Iedere keer als zij een feest geeft, doet het weer iets extreems!

Na de massage ben ik gauw boodschappen gaan doen voor het weekend. Zoals gewoonlijk bleef het weerbericht maar veranderen. En zoals altijd voor een sneeuwstorm was het razend druk overal. Ik begon bij Whole Foods en daar was geen magere melk meer te verkrijgen, tenzij je $4 wilde uitgeven voor een 2 liter pak organische speciale enz. enz. melk.

Bij deze winkel waren ze goed voorbereid op de drukte, want alle kassa's waren open en terwijl ik afrekende, kwam de manager de cassieres vragen of ze vandaag langer konden werken.

Bij Giant was het niet veel beter. Ik moest ver weg parkeren omdat het zo vol was. Gelukkig kun je je karretje meenemen naar de auto en zijn er speciale plekken op de parkeerplaats om het weer weg te zetten.

Hele schappen waren bij deze winkel leeg. Grappig was, dat er bijna geen hete chocolademix meer te krijgen was! Iedereen vindt dat natuurlijk lekker als het koud is. Gewoonlijk heb je ruime keuze aan instant pakjes: met marshmallows, melkchocolade, witte chocolade, met caramel en dan nog vele merken. Ook waren vrijwel al de yoghurts uitverkocht, vreemd.

De rijen bij de kassa's waren lang, maar vreemd genoeg kon ik meteen terecht bij een van de "self check outs", die ik toch het fijnst vind. Een medewerker van Giant pakte voor me in terwijl ik afrekende en binnen 5 minuten stond ik buiten, wauw!

Maar we zijn er helemaal klaar voor, nu. De sneeuw mag komen. En Ricks vliegtuig land over een half uur, als het goed is, dus hij zal gezellig hier zijn. Deze sneeuwevenementen blijf ik leuk vinden. Vooral als de sneeuw, zoals morgen het geval is, gedurende de dag valt. Ik hoop op een berg, zodat de scholen maandag ook vrij krijgen!

Winter blues

Tja, hoe verwend klinkt dat, we hebben lekker vriesweer, sneeuw en een grote sneeuwstorm (naar verluid) op komst voor het weekend. En ik heb er alweer genoeg van, van die kou en kilte. Het heeft namelijk een desastreus effect op mijn gezondheid. Ik voelde me zo goed deze winter tot nu toe en vandaag was weer zo'n nare fibromyalgie dag. Pijn bij het opstaan, die de hele dag bleef. Weg is mijn hoop, dat het deze winter zijn kop niet weer zo erg zou opsteken!

Maar, zoals ze hier zeggen, er was "no rest for the wicked", er was te veel te doen vandaag om op mijn pijnlijke lauweren te gaan rusten. Trouwens, mijn zusje belde vanochtend uit Massachusetts, dat het daar ook gesneeuwd had en koud, koud, koud was!

De kinderen waren vrij van school vanwege de inauguratie van President Bush. Katja heeft nog gesmeekt of ze alsjeblieft naar de stad mocht om daar mee te lopen met een groepje demonstranten. Nu heb ik er geen probleem mee, dat ze wil protesteren, maar ik vond de mensenmassa te groot en ik kon niet mee om een oogje in het zeil te houden vanwege de andere twee kinderen. Met veertien vind ik haar nog te jong om alleen te gaan (vreemd genoeg hebben andere ouders daar kennelijk geen moeite mee). De veiligheidsmaatregelen voorbij komen alleen zou al moeilijk zijn voor haar.

In plaats daarvan beval ik de kinderen hun kamers op te ruimen. Ik hielp Saskia, want haar kast was zo'n rampzone, dat het een goede twee en een half uur duurde voor we klaar waren! Hij was al een paar jaar niet opgeruimd en ze was heel wat speelgoed ontgroeid. We hebben dus weer een paar tassen om aan de buren mee te geven voor hun school, die in een minder bedeelde buurt ligt.

Kai is de nette van de drie en hij was al gauw klaar, want hij heeft gewoon niet zoveel op te ruimen. Katja daarentegen nam bijna de hele dag, ook haar kamer was rampgebied en ziet er nu stukken beter uit!

Na het opruimen hebben we de inzwering van de president gekeken en geluisterd naar zijn speech. Daarvan is me een woord bijgebleven: "Freedom". Ik ben het in grote lijnen met hem eens, maar ik wil niet dat "onze" jongens en meisjes al het werk hiervoor moeten doen!

Het voelde vandaag bijna warm buiten met +2 graden, dus nam ik Brynna mee voor een lange wandeling na de lunch. Ik hoopte, dat dat me beter zou doen voelen, maar veel verschil maakte het niet.

Kai en Saskia hadden hard nieuwe schoenen nodig en ik hoopte ook voor Kai sneeuwlaarzen te vinden. Voor Saskia heb ik die via L.L.Bean online besteld, samen met een sneeuwbroek en handschoenen.

Beiden hadden om 4 uur een orthodontist afspraak en niet ver daarvandaan is een Payless Shoe Source winkel. Daar vond Kai een goed paar schoenen en Saskia zelfs twee (een ervan voor $9 en helemaal van leer!!). Natuurlijk waren er geen sneeuwlaarzen voor Kai, maar wel voor Saskia. Die heb ik toch maar gekocht (ze waren maar $16), vanwege de sneeuw die dit weekend voorspeld wordt. Misschien kan ik die van L.L. Bean bij Tysons Corner terug brengen, anders heeft ze twee paar, maar die zullen volgend jaar ook nog wel goed zijn.

Bij de orthodontist was het druk, maar gelukkig was er geen lange wachttijd. Saskia heeft moeite haar beugel te accepteren. Maar hij is hard nodig, omdat haar tanden echt erg scheef staan en er eentje genetisch ontbreekt. Ze zal hierdoor nog een lange weg te gaan hebben voor ze haar permanente "smile" heeft. Ik voel me net een cheerleader als ik er met haar over praat (ze was vanmiddag bijna in tranen), want nu is het natuurlijk alleen maar vervelend en het kan wel 7 jaar duren, voor het over is.

Alles paste schematisch precies in elkaar vanmiddag, van de ene activiteit naar de andere. Gelukkig waren de gymnastiek lessen afgelast, anders had Saskia die ook nog gehad.

Na haar pianoles zijn we vroeg gaan eten bij Glory Days Grill. Dit is ons "stam" restaurant als Rick op reis is en wij zijn niet de enige familie, die het daar leuk vindt! Vanavond dachten we vroeg te zijn, maar het restaurant zat bijna vol en alle drie de kinderen zagen er een vriendje of vriendinnetje!

Wat de aantrekkingskracht is? Lekker, maar betaalbaar eten ten eerste, wij komen bijvoorbeeld voor de "Cheese Fries", frietjes met gesmolten kaas en bacon erover, niet te versmaden! En als hoofdgerecht had ik een grote kom met Maryland crab soep, heel erg lekker en pittig!

Het restaurant is verder lawaaierig, zodat je je er met kleine kinderen niet geneert, als die rond gaan lopen. Er hangen rondom televisies, zodat de volwassenen ook wat te doen hebben (het valt me op, dat er vaak volwassenen alleen met kinderen komen, zoals ik). Kortom, het is een gezellig geheel en heeft ook een buurt aantrekkingskracht, waardoor er altijd wel iemand is, die wij kennen.

En nu zijn we lekker vroeg weer thuis. Ik heb de kaarsen aan en het haardvuur brandt, de kinderen doen huiswerk voor morgen en ik schrijf mijn blog. Een kat ligt uitgeteld op de bank, een ander languit voor het vuur, de derde likt Brynna schoon. Hoe huiselijker kan het? Saskia's huiswerk gaat over het omrekenen van het Amerikaanse systeem naar het Metrisch systeem, gelukkig heb ik nu een redelijke kennis van beiden! In de begin jaren hier waren die inches, gallons, quarts en pints maar abracadabra!!

En in de categorie van klantenservice kreeg ik vanochtend een email over een credit card promotie van Macy's. Ik trok mijn wenkbrauwen op, want ik heb geen credit card bij dat bedrijf en het is nogal een goed bedrijf, dus "spam" emails zijn niet hun gewoonte. Vanmiddag kreeg ik een verontschuldigende email van de Macy's baas, dat de email per ongeluk naar onbestemde adressen was gegaan. Kijk, dat vind ik nu klantenservice. Macy's staat gelijk weer hoger aangeschreven bij mij!