Zomers weer, weer

Zo schattig, dit panda baby-tje!

Vrijdag vind ik altijd een heerlijke dag, het lijkt al een beetje weekend, al is het dat niet. Meestal ben ik niet wakker genoeg om met Kai en Katja op te staan, maar vandaag lukt dat wel. Het is ook weleens heel fijn om hun schoongewassen, bijna volwassen gezichten een afscheidsknuffel te geven, voor ze naar school vertrekken. Ze ondergaan het beiden gelaten, maar het maakt mijn dag! Ik word oud, want ik kan me herinneren, dat mijn oma ook zo blij met een simpele knuffel kon zijn.

Saskia snottert wat als ze opstaat, maar gaat gewoon naar school. Mary Ellen heeft een kappersafspraak, dus ik ga er alleen met Cosmo op uit. Het is weer perfekt weer, blauwe luchten en warm! Ik wissel het lopen en hardlopen af en zo leggen we net iets meer dan vijf kilometer af. Dat mat Cosmo nog steeds flink af, maar ik zie nu al, dat dat over een paar maanden niet meer genoeg zal zijn.

Om kwart over tien ontmoet ik Kirsten bij Whole Foods. Wij lopen nog eens meer dan vijf mijl op het W&OD pad. Het is prachtig weer, geen wolkje aan de lucht en we hebben het zelfs flink warm! Het lijkt meer een juli dag, dan een late september dag! Bij elkaar loop ik vandaag 8,63 mijl! Maar met dit weer wil je ook gewoon buiten blijven!

Katja zou om twaalf uur vervroegd thuis komen, dus ik haast me naar huis. Zij gaat met Leah en haar ouders naar Virginia Tech voor een football wedstrijd. Rick en ik vinden het jammer, dat wij hier niet in gekend zijn, want we zouden deze school ook graag meemaken.


De vlinders blijven prachtig!



Maar Paul en Janet, hoe aardig ook, denken daar niet echt aan (waarschijnlijk omdat zij al een kind op die school hebben). Pas vorige week hoorden we over dit plan. We zijn echter vast van plan deze school ook te bezoeken, voor Katja zich inschrijft om er te gaan studeren. Niet omdat we twijfelen aan haar inzicht, maar omdat we gewoon een goed idee willen hebben over wat voor school het is.

Nadat ik Katja heb uitgezwaaid ga ik lekker met laptop op het deck zitten. Helemaal leuk als Petra ook online komt! En daarna belt mijn zusje ook nog om te kletsen (helaas stoot ik wel een kwart van mijn grote teen nagel eraf in het donker, terwijl ik aan de telefoon zit, wat bloedt zo'n ding, zeg!).

Het wordt een rustige en gezellige middag buiten. Saskia en Tabby zijn helemaal bezorgd over mijn teen, maar die zal wel overleven. Zij gaan bij Tabatha thuis logeren. Kai logeert bij Charlie en dan hebben Rick en ik opeens een unieke situatie: we zijn de hele nacht alleen thuis!

We gaan lekker eten bij Jaipur, het Indiase restaurant van een paar weken geleden. En alweer zijn we onder de indruk! Super lekker eten, heel goede bediening en veel Indiaers zelf, die er eten.

Thuis kijk ik een stomme show op BVN, iets met Willem van Hanegem, die er als een strooienpop bij zit. Wat een verschil met 1974, toen het Nederlands elftal weliswaar verloor, maar toch ook echt speelde in de finale. Toen was ik, als 13-jarige, een echte voetbalfan!

Chippen!

Gisteravond zagen we op het nieuws, dat Dulles Airport op het moment een tekort van 6,61 inches regen heeft. Dat is bijna 17 centimeter! De natuur ziet er echt droog uit, maar ook vanochtend toont de zon haar vrolijke gezicht weer (ik klaag absoluut niet!).

Om half tien heb ik mijn tweede personal trainer sessie met Marceleus. Voor we beginnen moet ik allemaal formulieren invullen met medische informatie en mijn doel met deze trainingen. Heel professioneel en het geeft me een goed gevoel. Hij specialiseert zich in het verhelpen van blessures en het aanleren van goede houdingen.

Grappig is, dat zijn oefeningen helemaal niet moeilijk lijken. Tot ik ze moet doen, dan trillen mijn spieren en hoop ik, dat hij gauw gaat aftellen tot het einde! Erg goed en het halve uur vliegt voorbij! Dinsdag is de volgende afspraak. Intussen mag ik wel de oefeningen doen, die hij met mij doet en cardio, maar geen andere gewichten routines.

Thuis wacht Cosmo geduldig op zijn wandeling en ik parkeer bij de Koreaanse kerk naast het W&OD pad. We lopen anderhalve mijl naar het oosten dit keer en in tegenstelling tot een paar dagen geleden is het flink druk! De "Passing on the left"'s zijn bijna constant, het is vandaag fietsdag kennelijk.


Deze paarse bloemen zien we nu overal



Deze besjes doen me aan kralen denken

Zo lopen we meer dan drie kwartier en dan begint de tijd te dringen. Ik moet nog lunch eten en douchen en heb om een uur afgesproken met Karin en Sylvia om ons "putten" te oefenen op de golfbaan. Het laatste stuk lopen we dus maar hard, zo krijg ik mijn workout wel, vanochtend!

Als ik, te laat, om tien over een bij Oak Marr aankom staan Karin, Sylvia en Lia er al. Vlak na mij komt Lilian ook aanlopen. Scott geeft ons een club en een bal en dan gaan we putten. Laten we zeggen, dat ik daar nog wel heel wat meer oefening in nodig heb!

Om half twee komt Scott er weer bij en gaan we naar een ander gedeelte van de baan. Hier gaan we "chippen" leren. Natuurlijk heb ik geen idee, wat de termen in het Nederlands zijn, maar het komt erop neer, dat je met een aantal clubs de bal op verschillende manieren de lucht in kan krijgen.

Maar het belangrijkste van alles is, volgens Scott, de grip, die we hebben. Hij zegt, dat hij die tijdens de komende lessen nog zeker twintig tot vijfentwintig keer zal verbeteren! Zo! Maar zonder goede grip ben je nergens, vindt hij.

Dus grijpen wij heel serieus onze clubs vast. Voor mij voelt het redelijk natuurlijk, misschien door het hockeyen, of omdat Chuck het me goed geleerd heeft een aantal weken geleden.

En dan chippen we naar hartelust. Het valt absoluut niet mee! Lilian klaagt over haar rug net als ik denk, dat mijn rug best wel pijn doet. Gelukkig, ik doe het niet verkeerd! Het uur vliegt in ieder geval voorbij! Alweer heb ik wel echt het gevoel ook iets geleerd te hebben.

Thuis zie ik de buddleia's weer vol vlinders en ik kan het niet laten, het fototoestel komt tevoorschijn. De monarchs zijn zo mooi en zo moeilijk echt goed vast te leggen, dat ik zo weer tig foto's schiet.


Snickers houdt me gezelschap



De struik zit vol van dit soort enorme bijen



Een painted lady



Het gestippelde lijfje van de monarch vind ik prachtig!

Saskia gaat naar de ice cream social op school met Aoife. Gelukkig kan ze daar nu alleen naar toe. Ik heb echt een hekel aan avondfuncties op de scholen en Rick ook! Ze zijn leuk voor de kinderen, maar de ouders hangen maar wat rond.

Wij hangen voor de tv, meer energie heb ik na al die beweging niet meer!!

Theodore Roosevelt Island

Wat ben ik blij, dat ik het gisteravond rustig aan heb gedaan! Vannacht heb ik heerlijk geslapen en ik voel me bij het opstaan stukken beter!

Buiten is het tot mijn verbazing bewolkt (ja, je raakt heel erg gewend aan iedere ochtend stralende zon!). Maar als Mary Ellen me komt halen om te gaan lopen blijkt het een stuk warmer, dan gisteren. Cosmo gaat mee, maar we lopen maar twee mijl, want Mary Ellen heeft een afspraak om tien uur.

Onderweg komen we langs de oudere Indiase dame, die iedere morgen met wandelstok haar moeizame wandeling maakt. Om de een of andere reden moet Cosmo altijd heel hard tegen haar blaffen tot mijn schaamte!

Intussen wordt het weer steeds mooier en ik lees eens op Localhikes.com welke trails dichtbij zijn. Ik kies Theodore Roosevelt Island aan de Potomac rivier vlakbij Washington. Hier ben ik al eerder geweest, maar Cosmo nog niet.

Via de interstate 395 rijd ik naar de George Washington Memorial Parkway, waar het eiland aan ligt. Dit is hoogstwaarschijnlijk lang niet de kortste weg, maar het probleem is, dat je de parkeerplaats alleen van de noordelijke richting van de Parkway kunt bereiken en ik ken die weg niet goed.

Cosmo lijkt rustig aan zijn nieuwe autoharnas achterin te liggen. Maar halverwege zie ik hem opeens in allerlei bochten draaien en voor ik het weet is het harnas uit! Die moet duidelijk strakker, want een hond van zijn gewicht heeft natuurlijk geen kans bij een ongeluk of zelfs heel hard remmen!

Dichter bij de stad zie ik het nieuwe en indrukwekkende Airforce Memorial, wat ook nog op de "te bezoeken" lijst staat. Daarachter zie ik de contouren van de stad opduiken. Ik ben er al veel te lang niet meer geweest!

In de tussentijd is het helemaal opgeklaard en met stralend blauwe lucht lopen Cosmo en ik de brug over het eiland op. Op "Localhikes.com" heb ik gelezen, dat iemand vond, dat er geen herten op het eiland waren. Daarop kwamen heel wat commentaren van mensen, die ze wel degelijk gezien hebben. Nu zijn wij twee keer op het eiland geweest en geen hert gezien, dus ik verwacht er om elf uur 's ochtends met hond niet veel van.


En dan begint Cosmo opeens heel hard te blaffen! Ik kijk naar links en daar staat een hert ons van nog geen tien meter afstand aan te kijken. Het heeft een klein gewei en lijkt absoluut niet aangedaan door dat opgewonden lawaaierige dier. Het geeft me ruim tijd om foto's te maken, al is het moeilijk de camera stil te houden met een rondspringende, blaffende hond aan mijn pols!


Na een paar minuten verdwijnt het hert in de bosjes en lopen wij verder naar het beeld van Teddy Roosevelt. Het memorial is heel mooi in zijn eenvoud, er staat een beeld, tekst en er zijn fonteinen. Heel anders, dan de memorials op de Mall en vrijwel altijd overgeslagen door toeristen. Jammer is dat wel, want in feite is dit een van de mooiste plekken bij de stad.


Cosmo en ik lopen verder en als mijn Garmin als tijd 9 minuten en 13 seconden aangeeft (ja, ik heb gekeken, vanwege het commentaar op die website) zien we een groot mannelijk hert met een enorm gewei. Alweer niet meer dan tien meter bij ons vandaan en zeker niet onder de indruk van Cosmo's geblaf! Mijn grote beschermer is duidelijk bang van deze vreemde dieren.




Dit hert ziet er wel erg hongerig uit en lijkt absoluut niet bang voor ons. Eigenlijk begin ik langzamerhand bang te worden, want hij heeft een flink gewei. Wat als hij opeens besluit dat even uit te proberen op ons. Gauw lopen we verder!

Behalve het zo af en toe luid overvliegende vliegtuig, dat bij Reagan National Airport gaat landen zou je nooit weten, dat je zo vlakbij een grote stad loopt. We komen ook nauwelijks anderen tegen, slechts een paar joggers.

Het is hier prachtig, de uitzichten over de Potomac op Georgetown, het houten weggetje (boardwalk) door het moerassige gedeelte, ik geniet! Cosmo blijft zenuwachtig de bosjes in kijken en niet veel later rent er nog een hert het pad over. De vraag of er herten op dit eiland zijn is nu wel beantwoord!


Het moerassige gedeelte



De boardwalk



Uitzicht op de Key Bridge en Georgetown University

We lopen bijna drie mijl over het eiland en eigenlijk wil ik zeker vijf kilometer lopen. Dus neem ik Cosmo, die ook nog best lol erin heeft, verder mee het Potomac Heritage Trail op. Dit gaat helemaal langs de Potomac naar de Chain Bridge (4 mijl) en de American Legion Bridge (10 mijl) zegt het bordje. Dat zal voor een andere keer zijn. Nu lopen we maar eventjes op dit door de indianen begonnen pad.

Inmiddels is het lunchtijd en het asfalt pad is druk met fietsers en joggers. Het is opeens veel drukker, dan toen ik aankwam. Veel Washingtonians (en Virginians en Marylanders) sporten tijdens hun lunchpauze.


De kantoorgebouwen, zodra je het park uitloopt

Op de terugweg haal ik gauw een kalkoen en artisjok sandwich bij Starbucks voor de lunch. Ik ben dol op dit broodje! Het is licht en super lekker! Cosmo is nu goed moe, hij probeert dan ook niet uit zijn harnas te kruipen (wat ik wel wat strakker heb gemaakt). Hij slaapt ontspannen op de stoel.

Thuis installeer ik me met een stapel Nederlandse tijdschriften buiten op het deck. Het is perfect weer! Intussen maak ik weer eens een aantal Cosmo portretten:


Onze "waakhond"





Kai gaat met Cosmo spelen en leert hem een frisbee vangen. Saskia en Laura gaan bij Tabatha spelen (en Saskia blijft er eten).

Katja en haar klasgenootje Bethany werken aan een projekt voor Natuurkunde. Ze moeten uitvinden, wat de massa van een mens is. Hiervoor nemen ze ons zes-jarige buurmeisje en een badkuip. Met behulp van Sebu, een buurjongen, die in zijn tweede jaar college zit en autistisch is, krijgen ze het gedaan.


De monarchs hebben onze vlinderstruiken gevonden!

Katja en Sebu zijn heel goed bevriend, die jongen zou echt alles voor haar doen, zo lief! En zij misbruikt hem niet, integendeel, ze is dol op hem en denkt erover aan zijn school (Christopher Newport University) te gaan studeren. Maar ze is zich wel bewust van zijn extreme intelligentie met betrekking tot bepaalde onderwerpen. Ik vind die vriendschap mooi om te zien.

Eigenlijk had ik voor vanavond een pasta maaltijd in gedachten, maar Saskia eet hier niet en Rick heeft zin in Mexicaans. Hij is vanavond laat terug van zijn werk, dus haalt het eten op bij Tequila Grande.

Terwijl Katja nog aan haar projekt bezig is en eet, zitten Rick, Kai en ik op het deck. Op 19 september nog buiten eten is toch wel speciaal! Vooral als er om de haverklap een nieuwsgierige vleermuis langs komt fladderen. Kai probeert nog wat voedsel op te gooien voor hem (of haar), maar het lukt niet het op te vangen.

De nieuwe shows op tv zijn begonnen en er zijn een aantal heel leuke tussen. Zo vinden wij de pilot van Back to You met Kelsey Grammar super!

Back to school night 2

Zo had mijn blog vanavond moeten heten, nadat ik de Back to School Night van Katja en Kai had bezocht. Maar de werkelijkheid is, dat Rick daar nu heen is en ik gewoon te uitgeput van de pijn ben om te gaan. Ik voel me een heel slechte moeder, vooral nu het Katja's laatste high school jaar is. Maar drie en een half uur in stijve schoolbanken zitten gaat me op het moment niet lukken.

En dat terwijl de dag toch erg goed begon. Na een heerlijke nachtrust word ik vol energie wakker. Heerlijk, de zon schijnt weer stralend en het is niet zo koud als gisterochtend.

Met Mary Ellen loop ik door een bedauwde buurt. Waar dat vocht vandaan komt is me een raadsel, want de atmosfeer is zo droog als gort. De lucht is zo diep azuurblauw, helemaal mijn lievelingskleur. Het lopen gaat ook erg lekker met deze temperatuur.


Zo blauw is de lucht

Zolang het zulk prachtig weer is, wil ik vooral buiten zijn. En Cosmo heeft wel zin in een lange wandeling, dus ik rijd naar het Community Center. Daar lopen we het W&OD pad op in westelijke richting.

Als er een hond zichtbaar kan genieten, is het Cosmo wel! Hij snift en ruikt en wordt geaaid door een paar voorbijkomende fietsers. Tot mijn verbazing is het heel rustig op het pad, ondanks het stralende weer.

Een jaar of zo geleden is bij een storm een van de bruggen over het pad verwoest. We werden sindsdien omgeleid over een gravel weg en een tijdelijk bruggetje. En eigenlijk zag ik nooit iemand aan die kapotte brug werken. Ik ben dan ook helemaal verbaasd, als ik zie, dat hij weer open is! Alleen is hij nu niet erg nodig, de anders zo brede stroom eronder is gereduceerd tot een ondiep kreekje.

Na zo'n viereneenhalve mijl ben ik terug bij de auto met een lekker vermoeide hondenbaby! Ik merk wel aan hem, dat hij het steeds langer volhoudt en ik ook echt wel even moet joggen, zodat hij zich wat meer moet inspannen. Bij de Dog Whisperer heb ik gezien, hoe die de honden een rugzak omdoet en ze er water e.d. in laat dragen. Ik denk, dat dat op een gegeven moment ook een goed idee is voor Cosmo.

Omdat we vanavond haast hebben met eten besluit ik een heel makkelijk maaltje bij Whole Foods te halen: paprika en knoflook worstjes (hot dogs voor Kai en Saskia), tomatensoep en stokbrood. Heerlijk, waarom ik dat niet vaker maak, weet ik eigenlijk niet!

Voor Laura komt stort ik me op de bergen was, die zich hebben opgebouwd boven. Het is eigenlijk Katja's taak om de was van de kinderen te doen (die 90% van haar is, tenslotte).

Maar in een vlaag van medelijden met haar, toen ze gisteravond om elf uur nog huiswerk aan het maken was, heb ik haar beloofd het dit keer te doen. Het is dan ook hard nodig. Dat ze nog kleding heeft is me een raadsel, want ik vouw een hele berg topjes op!

Laura komt voor de massage en hij is pijnlijk! De laatste tijd twijfel ik ook een beetje aan hoe effectief deze wekelijkse marteling nu echt is. Ik voel me naderhand zonder uitzondering als een complete vaatdoek en echt enorme verschillen in mijn pijnniveaus merk ik niet.

Al ben ik overtuigd van de gezondheidsvoordelen van een regelmatige massage heb ik toch besloten het voorlopig van iedere week naar om de week te veranderen. Laura is het daarmee ook eens, gelukkig.

Zo wil ik eens kijken hoe mijn lichaam daarop reageert. Bovendien bespaar ik zo ook genoeg geld om twee keer per week met Marceleus, de personal trainer, te werken. Het idee, dat hij met oefeningen mijn pijnen een heel eind zou kunnen verminderen, intrigeert me erg.

Na tot oktober afscheid van Laura te hebben genomen ga ik op zoek naar de laatste foto voor mijn fotografie les van deze week. Die vind ik bij onze voordeur in de persoon van mijn favoriete Gargoyle.


Intussen zie ik ook allerlei vlinders op onze Buddleia zitten. Foto's van mooie insekten nemen vergt weinig energie en hun prachtige kleuren maken me vrolijk.




Een Variegated Fritillary



Een Painted Lady





Een Monarch

Met alle macht probeer ik de pijnen en vermoeidheid te negeren. Maar het lukt niet en Rick stelt meteen al voor om alleen naar de Back to School Night te gaan, hij wil mij niet oververmoeien. Gelukkig kan ik het later dit jaar allemaal goedmaken door naar de parent-teacher conferenties te gaan, die hebben altijd 's ochtends plaats. Dan ben ik fris en fruitig, maar 's avonds iets doen, zeker omdat het nu de vierde avond achtereen zou zijn geweest, vind ik heel moeilijk.

Maar luisteren naar mijn lichaam blijft moeilijk en vooral de schuldgevoelens, die daarbij komen negeren. Ik zou soms willen, dat er een rood licht ging branden op mijn voorhoofd, als het niet goed gaat!

Back to school night 1

Mijn lichaam is werkelijk meedogenloos, als ik twee dagen achter elkaar laat naar bed ben gegaan. Na een slechte nacht met veel nekpijn word ik nogal geradbraakt en vreselijk moe wakker. Gelukkig moet ik eruit, want Katja is er nog en Cosmo heeft vanochtend training.

Het makkelijkst en de eerste gedachte is om te blijven liggen, maar dat is funest! Mijn spieren zijn daar absoluut niet bij geholpen!

Saskia vertrekt rillend in een dun jasje met nat haar naar school (het is maar 39 graden, 4 graden Celsius!). Dat terwijl we vorige week nog opstonden met twintig graden! Ze spreken op het nieuws van oktober temperaturen, maar hopelijk duren die niet te lang, want de zomer is nog niet eens voorbij (ik weet het, ik mag niet klagen, sorry!).

Met Katja drink ik gezellig een kop koffie en dan nemen we Cosmo mee voor een lange wandeling. De zon is lekker sterk, dus we gaan weg met fleece jassen aan, maar al gauw stropen we onze mouwen op. Nottoway Park is stil en mooi, een groene oase in dit stedelijke gebied.

Om kwart voor tien moet Katja naar de orthodontist en ik met Cosmo naar zijn training. We nemen afscheid, maar weten, dat we elkaar al gauw weer zullen zien, want Katja komt begin oktober weer deze kant op.

Cosmo is, ondanks zijn wandeling, nog erg hyper tijdens de training. Hij springt ook telkens tegen mij aan, iets, wat hij voorheen niet deed. Volgens de trainer is hij aan het puberen en ik geloof het grif! Het is dus zaak om zeer consequent te zijn met meneer.

We leren ze nu "Park it", waarbij ze op een kleedje moeten blijven zitten of liggen. Grappig genoeg heeft Cosmo daar helemaal geen problemen mee. Iedere training moeten we ook de winkel (Petsmart) in voor "praktijk". Dat doet hij dan wel weer erg goed. Het zijn de andere honden om hem heen, die hem zo afleiden.

In ieder geval vind ik hem in veel opzichten nog erg "beginner" en niet "intermediate". Hij rent ook zo de voordeur uit, als de kinderen hem open doen. De trainer gaf een paar suggesties daarvoor, maar ik zou wel van hondenkenners hier willen horen, of zij suggesties hebben.

Nadat ik Cosmo thuis heb afgezet ga ik gauw naar Safeway. Vanavond eten we weer eens een crockpot maaltijd: Italiaanse kip. Een heel eenvoudig recept van kip, boontjes, aardappelen en fat free Italian dressing. Bij de Starbucks daar haal ik lunch, ik ben helemaal dol op hun kalkoen met artisjokken sandwich! Daarbij een lekkere chai tea en ik geniet!

Saskia, Tabatha en Laura zijn al thuis als ik terug kom. Soms denk ik, dat ik minstens twee kinderen meer heb, dan in werkelijkheid! Ik zeg ze stil te zijn, want ik wil echt even gaan liggen.

Pas als ik probeer te slapen realiseer ik me, hoe vaak de telefoon en de bel gaan, als de kinderen eenmaal thuis zijn! Toegegeven, het is een paar keer voor mij en Saskia vertelt netjes, dat ik slaap en terug zal bellen. Maar om de tien minuten rinkelt er wel iets, om gek van te worden!

Katja komt terug van haar eerste Powder Puff training. Ze is uitgekozen voor het vrouwelijke senior football team dit jaar (nogal een eer). In oktober is er een eenmalige wedstrijd tussen de meiden. Er zijn wel allerlei regels, die heel anders zijn, dan het echte football.

Met mijn fototoestel probeer ik met alle macht originele foto's voor mijn cursus te maken. Ik wil eigenlijk "ergens" heen, maar daar heb ik noch vandaag, noch morgen tijd voor. Het moet dus rond het huis. Daar zie ik weer een bijzondere gebeurtenis in de natuur: een bidsprinkhaan, die een vlinder opeet!


Blijf van mijn maaltje af!

]

Mijn tweede inzending deze week

Als Rick thuis komt eten we gauw en lopen dan naar Saskia's school. Daar is vanavond "Back to School Night". Dit is onze laatste op de elementary school en mijn eerste gelegenheid om Saskia's lerares, Alison Phillips, te ontmoeten.

Bij het binnenlopen introduceer ik mezelf en Rick en ik gaan bij Saskia's tafeltje zitten. Ze heeft een brief voor ons geschreven en wij schrijven een stukje terug, een jaarlijks terugkerend ritueel.

Een van de dingen, waar Saskia heel enthousiast over is, is het Smartboard, dat ze in hun klas hebben. Helaas werkt het nog niet, maar volgende week hebben ze niet alleen dat, maar ook splinternieuwe laptops!

Dit is Alisons eerste jaar voor de klas en ze is vreselijk serieus. Ieder jaar is het weer een verrassing om te horen, hoe de kinderen aangemoedigd worden tot goed gedrag en werk. Dit jaar krijgen ze daarvoor "Speed Passes". Als ze aan het einde van het kwartaal 75 van die dingen hebben, krijgen ze een lekker ontbijt op school.

Misschien is het voor de leerkrachten, die hier meelezen, interessant om eens te zien, wat een groep 8 hier als onderwerpen krijgt (even in het Engels, als jullie iets niet begrijpen zal ik het proberen uit te leggen):
- Math (wiskunde) -- Place value, graphing data, geometry, fractions, decimals, measurement, probability, algebra (ze worden in groepen naar kunnen opgebroken)

- Reading and writing -- hier doen ze heel veel journalistiek en worden in verschillende groepen opgedeeld, afhankelijk van spellingsvaardigheid.

- Social Studies -- Geografie, Native Americans, African Nations and Explorers, Coloniaal Amerika, The Revolutionary War, Writing the Constitution, Westward Expansion, Civil War & Reconstruction

- Science -- Weather, Earth and Space, Astronomy, Investigation, Measurement

Verder hebben ze natuurlijk nog koor, muziek, handvaardigheid en gym. Social Studies zou absoluut mijn favoriete vak zijn!

Ook leuk in de sixth grade is het wassenbeeldenmuseum. Ieder kind leert van alles over een persoonlijkheid uit de geschiedenis en aan het einde van het jaar wordt het het "wassenbeeld" van die persoon. Saskia wil graag Shirley Temple doen, dus hopelijk lukt dat.

Dit jaar is hun lunch teruggebracht van een half uur naar twintig minuten en verder krijgen ze een speelkwartier. Een lange dag dus, vooral voor de kleintjes, van 8:35 tot 15:10 met maar 35 minuten pauze!

Een Back to School Night klaar, nog een te gaan! We ontmoeten Serena en Kelli in de gang en de eerste biedt ons een rit terug naar huis aan. Hopelijk is morgen lichamelijk een veel betere dag!

Feestweekend

Zaterdag

De regen van gisteren heeft flink koelere temperaturen gebracht en dat is echt even wennen! Wel lijkt de wereld weer helemaal schoongewassen, zo felblauw is de lucht en het groen van de bomen lijkt ook te fluoresceren.

Na al het flinke sporten van de afgelopen week doe ik het vandaag rustig aan. Cosmo en ik gaan op een lange wandeling. Mijn fototoestel gaat mee, want ik ben op zoek naar close up foto's.

Deze les gaat over compositie en ik vind het maar moeilijk. Uiteindelijk maak ik een heel stel foto's van het zijspiegeltje van een schoolbus en zend daar een van in. Nu moet ik nog twee inzendingen vinden. Het is wel leuk speurwerk, maar absoluut niet makkelijk!


Als Cosmo lekker moe gelopen is, gaan Rick en ik op pad om inkopen te doen voor het feest van vanavond. Rick heeft besloten, dat het tijd is een eigen chocolade fontein aan te schaffen. Daarvoor gaan we bij Linens n Things kijken.

Tot onze verbazing vinden we er een van Rival, wat een goed bekend merk is, voor maar $39,99 ($10 afgeprijsd)! Dat wordt hem natuurlijk!

Bij World Market, naast Linens n Things, vinden we allerlei lekkers om neer te zetten. En bij Giant halen we fruit (ananas, banaan, aardbeien en druiven), pretzels en marshmallows om in de chocola te dopen.

Na nog een stop bij Party Mania voor bordjes, tafelkleden en dergelijke gaan we weer huiswaarts. Daar maak ik schalen met de verschillende koekjes, snoepjes, fruit etc. klaar, terwijl Rick en de kinderen het huis versieren.

Precies als Katja om half zes aankomt uit North Carolina zijn wij helemaal klaar om de gasten te ontvangen. Het is heel leuk om Katja weer te zien en we bestellen wat Thais eten, dat we, ondanks het koele weer, toch lekker buiten opeten.

Na het eten smelten we de chocola voor de fontein, wat kinderlijk makkelijk blijkt te zijn! Drie zakken Nestle Tollhouse chocolate chips en 2,5 cups Canola olie gaan in een glazen bowl en binnen tien minuten hebben we een egale massa vloeibare melkchocola.

Kai heeft inmiddels de fontein in elkaar gezet en zodra we de chocola erin doen wordt het een prachtige bruine fontein! Natuurlijk kunnen Saskia en Tabatha zich niet bedwingen en dippen er meteen een paar pretzels in. Het feest kan beginnen!


Om half acht komt Sylvia als eerste binnen en binnen het kwartier staan de keuken en het deck vol met gezellig kletsende mensen. Ik word ontzettend verwend met leuke cadeautjes.

Daarbij zitten onder anderen het boek "The Memory Keeper's daughter", een prachtige turquoise ketting, lekkere zeep, mooie handbeschilderde wijnglazen, een leuk klein fotolijstje, chocola en een heel stel flessen lekkere wijn! Zelfs van Katja's vriendinnen krijg ik een enorme chrysant en een Starbucks kaart.

Zes van mijn Nederlandse vriendinnen zijn er en tien bevriende Amerikaanse gezinnen, bij elkaar zo'n veertig mensen. Iedereen vermaakt zich prima en ik voel me heel rijk met zo'n fijne vriendenkring!


Katja en Mary hebben dikke pret!

Tegen negenen maakt Rick de ijstaart klaar en wordt er natuurlijk keihard Happy Birthday gezongen met mij als verlegen middenpunt. Gelukkig hoef ik maar twee kaarsen uit te blazen, de vier en de zes, en dan begint Rick met het aansnijden van de Baskin Robbins ijstaart. Zoals altijd is die weer superlekker!




Ook de rest van de lekkernijen verdwijnen tot mijn grote verbazing als sneeuw voor de zon! En ik heb vanochtend nog wel tegen Rick gezegd, dat hij insloeg, alsof we een weeshuis zouden moeten voeden!

Saskia heeft een logeerpartij voor elkaar met Aoife, Madison en Tabatha. Ze gaan in de basement slapen, na beloofd te hebben heel stil te zijn, omdat Katja daar ook logeert. Om een uur gaan bij ons de lichten uit en we kunnen weer terugkijken op een ontzettend geslaagd feest!

Zondag

Oef, het is heel moeilijk opstaan vanochtend! Hoe ouder ik word, hoe minder ik tegen laat naar bed gaan kan! Pas om half elf komen Rick en ik weer in het land der levenden.

Vriendin Katja is al op en zelfs gedoucht en netjes aangekleed. Ze heeft alleen niet zo op het koele weer hier gerekend. Als ze kippenvel op haar armen heeft en ik het ook kil vind in huis gaat voor het eerst dit seizoen de verwarming even aan. Jakkes!

Rick neemt alle vier de meisjes mee om donuts te halen bij Dunkin Donuts. Voor Katja, mij en zichzelf doet hij Starbucks aan. Met genoegen drink ik mijn grande non fat, sugar free caramel, triple shot latte. Vooral dat laatste is belangrijk, die caffeine heb ik even hard nodig!!

Katja vertrekt om met een vriendin in Georgetown te gaan shoppen en ik maak mijn eigen Katja wakker. Samen maken we een lange wandeling met Cosmo. Altijd goed zo, een op een tijd met deze drukke tiener, zo kunnen we even bijpraten, wat er gaande is in haar leven.

De rest van de middag lummelen we wat in en rond het huis. Ik ga zelfs nog als een oude vrouw even rusten, want vanavond kan het ook wel weer eens laat worden.

Rick heeft, als ik opsta, goed nieuws. Zijn zus heeft ons uitgenodigd om Thanksgiving bij hen te komen vieren dit jaar. En niet gewoon bij haar thuis, maar in Breckenridge, zodat we ook net als in 2005 met elkaar kunnen gaan skien!

Omdat we zijn enige zus en haar gezin al weer meer dan twee jaar niet hebben gezien wil Rick dit heel graag doen en vandaag heeft hij een condo voor ons geboekt. Nu de vliegtickets nog, die op het moment vrij duur zijn. Ik heb er wel vreselijke zin in, er is geen beter skien, dan in de Rockies!

Als Katja straks terugkomt gaan we naar Martine's huis, om daar gezellig met het Nederlandse dames clubje te gaan eten. Een heel feestweekend, dus!

Riverbend Park revisited

Oh, wat is het vandaag moeilijk om op te staan! Er is geen vrolijke zon, die door de lamellen schijnt en ik voel mijn spieren van gisteren (wel op een goede manier, gelukkig). Het is zo verleidelijk om langer te blijven liggen!

Maar dankzij Cosmo, die het nodig vindt om mij echt wakker te maken met zijn koude neus! Om wakker te worden doe ik mijn ochtendoefeningen en kijk de tuin in. Het valt me op hoe de bladeren al aan het kleuren zijn. De dogwoods zijn al bijna rood, de tulpenbomen een soort lappendeken van geel en groen en de uiteinden van de maple takken zijn al rood. Misschien herinner ik het me verkeerd, maar volgens mij is dit allemaal heel vroeg! En ik ben er niet klaar voor!

De ochtend begint bewolkt en koel, maar ik drink op mijn gemak koffie en lees email en fora, langer, dan gewoonlijk. Kennelijk te lang voor Cosmo, want opeens zit hij voor me met een poot op mijn schoot. "Gaan we nu nog eens?", lijkt hij te zeggen. Kostelijk!

Na de gewichten van gisteren is het vandaag tijd voor een cardio routine. Ik stel mijn Garmin in op een interval van twee minuten hardlopen, twee minuten gewoon lopen. Cosmo doet graag mee!

Via Southside park, waar ik uitvind, dat je een trap op kunt en dan nog meer moois te zien krijgt, lopen we door de straten van Vienna. Als Cosmo achter me blijft lopen, weet ik, dat hij moe is! Al krijgt hij bij iedere eekhoorn hernieuwde energie. Na tien intervals en iets meer dan 3,5 mijl zijn we terug bij ons huis.

Thuis gaat de telefoon. Het is Katja in North Carolina. Zij komt morgen deze kant op en blijft hier morgen en overmorgen logeren. Hartstikke leuk!

Al aan het begin van de week heb ik met Christine afgesproken naar Riverbend Park te gaan. Toen Rick en ik er twee vorig weekend waren viel me op, dat er mooie wandelpaden zijn langs de rivier. Christine had behoefte aan eens wat nieuws, met de dreigende verhuizing is het stressniveau hoog daar. Dus ik stelde voor een van de trails te gaan lopen.

We rijden via de prachtige weg naar het park, al is het helaas niet zonnig, zoals het de rest van de week is geweest. Als ik de weg naar de parkeerplaats indraai, zien we meteen een groep herten langs de weg, waaronder schattige "bambi's". Het begint al goed!

Bij het visitor's center parkeer ik de van en we lopen naar het pad. Het wordt een echte "hike", met klimmen op rotsen en prachtige uitzichten over de rivier. Ik geniet!! Christine is duidelijk minder een "nature girl", zoals ze zelf ook toegeeft. Voel ik me in mijn element al klimmend, zij gaat liever terug, maar laat zich toch ook niet kennen, als ik verder ga.

Na ongeveer 1,75 mijl komen we bij Great Falls en kunnen de watervallen bekijken. De rivier staat erg laag, al is het niet zo droog, als ik had gevreesd. De watervallen zijn nog steeds aanwezig. Stom genoeg ben ik vergeten de batterij terug te doen in mijn fototoestel, dus de enige foto's, die ik kan maken zijn met mijn telefoon.






Veel rotsiger, dan gewoonlijk, maar nog erg mooi!

Een kayaker probeert de wilde rivier te navigeren en slaat daarbij herhaalde malen over de kop. Ik vind het een eng gezicht! Intussen vissen de reigers naar hartelust en vliegen heen en weer over de rivier. Hier moet ik toch weer eens gaan picknicken!

Dat vind ik helemaal erg, als we op de terugweg een groepje van vier herten heel dichtbij zien. Ze lijken ook helemaal niet bang voor ons. Met mijn telefoontje loop ik zo dicht mogelijk bij ze en neem redelijke foto's.


Hier ga ik zeker met Cosmo en waarschijnlijk de kinderen weer heen! Het is een prachtig pad en de rivier is altijd weer anders (bovendien is dit een gratis manier om Great Falls te bekijken, want Riverbend Park kost niets, behalve onze belasting dollars).


Na iets meer dan een uur zijn we terug bij de van. Ik heb enorm genoten en zou zo nog langer blijven. Maar het is weer tijd om terug te gaan naar de bewoonde wereld. En die vinden we in het Tysons Corner gebied. Van de prachtige en stille natuur staan we opeens weer vast in het verkeer tussen de hoogbouw. Letterlijk tien kilometer van elkaar verwijderd!

Christine en ik nemen afscheid en de kinderen komen thuis. Saskia voelt zich niet lekker, ze heeft hoofdpijn. Kai en Katja zijn doodmoe van de week en vallen allebei in slaap! Gelukkig helpt een Advil Saskia en gaat ze zelfs bij Tabatha logeren.

Natuurlijk moet ik er voor mijn party morgen perfect uitzien (voor zover dat kan, dan) en daarbij horen mijn nagels. Thu wacht al op me en ik mag een kleur uitkiezen. Dat wordt dit keer "Dutch Tulips". De meeste nagelsalons hier gebruiken het merk "OPI", dat van Nederlandse origine is. De "Nederlandse tulpen" zijn althans mooi rood!

Thu is een schat, ze vindt, dat ik moet lezen, want anders heb je daar geen tijd voor. Dus geniet ik van de nieuwe Jan, Jans en de Kinderen en Suske en Wiske, die ik net van Petra voor mijn verjaardag heb gekregen vandaag. En in dat pakje zat ook een ontzettend mooie armband, die morgen als feestgerei zal worden gedragen!

Als ik de nagelsalon uitkom regent het. Ik weet meteen weer, waarom ik daar een hekel aan heb: het is nat!

Iedereen is vanavond moe, Rick haalt eten van Amphora en dan is het "veggen". Onderuit in de stoelen, domme tv programma's kijken en dan naar bed! We gaan een leuk weekend tegemoet!

Sportief dagje

Allereerst bedankt voor alle stemmen voor de foto's. Leuk om te zien, dat iedere foto tenminste een stem kreeg! De foto, die ik heb ingestuurd gisteren, was foto 3 en daar kreeg ik het commentaar "Verrrry nice" op, met uitleg, dat hij de compositie super vindt en dat het een goed voorbeeld van een interessante foto close up is.

Daar ben ik dus heel blij mee (de paraplu foto kreeg trouwens ook positief commentaar, alleen had hij daar liever meer diagonale lijnen gezien). In ieder geval is het zeer goed voor mijn fotografenzelfvertrouwen, als een professionele fotograaf niets aan heeft te merken op mijn foto's!

Ook al is het wat koeler, dan vorige week, het weer verdient een grote ster! Het is zonnig en zeer aangenaam! Alleen 's ochtends vroeg is het vestjesweer, dus als ik met Cosmo en mijn gewichten op stap ga, doe ik mijn "Holland" jasje aan (past goed bij mijn oranje en blauwe driekwart broek en officieel Oranje voetbalshirt (wat veel te groot is, dus dat is dan weer minder modieus)).

Al na vijf minuten is dat echter te warm, de zon heeft nog enorme kracht! Onderweg merk ik ook andere herfsttekenen op: spinnewebben overal (waarom worden spinnen in de herfst opeens zo actief? Iemand?) en een aantal mooie paddestoelen.

Rick werkt vanochtend thuis, dus ik laat Cosmo bij hem achter. Ik loop naar Mary Ellens huis, waar ik vanochtend voor het eerst met haar personal trainer zal werken. Marceleus (spreek uit "Marcellus", Afrikaanse Amerikanen hebben wel vaker ongewoon gespelde voornamen) heb ik gedurende de zomer al met haar en haar kinderen in "actie" gezien en hij is heel professioneel. Mary Ellen is ook zeer over hem te spreken.

Aangezien ik iedere dag sport wordt het, ondanks ijzeren zelf-discipline en fitness tijdschriften met gewichtenroutines, toch gauw een sleur. Van deze personal trainer hoop ik nieuwe dingen te leren en mijn spieren optimaal te leren versterken.

Om half tien beginnen we onze sessie. Eerst vraagt Marceleus mij over mijn gezondheid en natuurlijk vertel ik hem, dat ik fibromyalgie heb en wijs de grootste probleemspieren aan (nek en schouders vooral).

Dan beginnen we en alle oefeningen lijken op het eerste gezicht simpel. Maar dat valt tegen! De gewichten zijn lager, dan wat ik gewoonlijk gebruik, maar omdat het allemaal combinatie bewegingen zijn, voel ik mijn spieren hard werken!

Marceleus analyseert intussen, wat ik nodig heb. Hij heeft een achtergrond in fysiologie en wijst perfect op mijn zwaktes. Mijn houding is niet goed (weet ik al jaren) en de spieren in mijn schouders zijn sterk en te gespannen (ook geen nieuws). Daarentegen zijn de spieren in het midden en de onderkant van mijn rug weer te zwak, waardoor mijn lichaam overcompenseert. Enfin, hij legt het allemaal haarfijn uit en ook, waar we aan moeten werken om dit alles te verbeteren.

In het verleden heb ik al vaker met personal trainers gewerkt en heb zelf ook de cursus gedaan. Maar nog nooit heeft er eentje echt naar mijn persoonlijke fysieke problemen gekeken! Het liefst zou hij twee keer per week met me werken, maar ik wil om te beginnen een keer per week. De tweede keer kan ik ook thuis doen.

Echter, als ik hiermee echt resultaten zie (lees minder last van de fibromyalgie), zal ik de massages op twee keer per maand zetten en een extra sessie per week met hem doen. Ik ben heel benieuwd en heel enthousiast hierover na de eerste workout.

Stel je voor, dat hij echt mijn houding zo zou kunnen verbeteren door bepaalde spieren te versterken, dat ik minder pijn zou hebben?! Dat zou echt Utopia voor mij zijn, zeker als ik daardoor minder van de pijnlijke massages nodig zou hebben, hoe aardig ik Laura ook vind!

Blij door deze positieve ervaring loop ik terug naar huis (ok, eigenlijk huppel ik, ik lijk wel een kind! Maar hier heb ik zin in!). Rick is bezig met iemand om aan al het automatische hier in huis te werken. Er zijn problemen met de muziekspeakers. Voor mij is dat alles abracadabra, ik weet nog net hoe de panelen te bedienen!

Gauw ontvlucht ik alle technische talk en neem Cosmo mee naar het hondenpark. Het is altijd een gok op deze tijd van de dag, want ik wil het niet weer met een of andere kleine hondeneigenaar aan de stok krijgen!

Als ik aankom zie ik allerlei auto's en vans op de parkeerplaats, maar er zit maar een man in het park. Zijn hond, waarvan ik meteen zie, dat het een pit bull is, staat Cosmo al enthousiast op te wachten. Zijn eigenaar zit er een beetje verloren bij.

Hij lijkt heel dankbaar, dat wij komen en zegt, dat hij hier al een uur ziet en een aantal mensen hebben, bij het zien van zijn hond, rechtsomkeerts gemaakt. Hij vertelt, dat "Buddy" een Amerikaanse pit bull is, die niet zo agressief zijn, als zijn soortgenoot, die voor hondengevechten wordt gebruikt.

Buddy en Cosmo spelen schattig samen, het is echt een genot om te zien. Terwijl ik er ben komt er een dame met een grote zwarte labrador en ik hoor haar tegen haar partner zeggen, dat ze die hond in het rood (Buddy heeft een rood harnas om) maar eng vindt. Ze besluiten een wandeling te gaan maken, in plaats van het park binnen te komen. Ik vraag Buddy's eigenaar of hij vaak tegen dit soort vooroordelen aanloopt en hij knikt van wel.

Bij de dierenwinkels ontlopen mensen hem en Buddy constant. Lijkt me helemaal niet leuk, eerlijk gezegd! Maar ja, pit bulls hebben nu eenmaal, niet onterecht, een heel slechte naam. Cosmo maakt zulk onderscheid niet en heeft de tijd van zijn leven met dit energieke dier!

Na Cosmo thuis afgezet te hebben, is Whole Foods mijn volgende stop. Hier ga ik alvast op zoek naar lekkernijen voor mijn verjaarsfeest zaterdag. Onderweg bedenk ik me, hoe vreemd het is, dat ik eigenlijk een hekel heb aan boodschappen doen, maar bij Whole Foods vind ik het leuk. Er is zoveel lekkers en bijzonders te vinden.

Voor zaterdag vind ik mini brownies en meringues. Ook koop ik een groot stuk brie en een potje vijgenjam en toastjes. Het eten van kaas met verschillende soorten jam en jellies is hier erg "in" en zeker zeer smakelijk!

En dan is het tijd om me klaar te maken voor mijn eerste golfles ooit. Al vorig jaar opperde Sylvia de mogelijkheid om met een groepje lessen te gaan nemen. Dat ging toen, om allerlei redenen, niet door.

Maar toen ik eenmaal met Rick, Christine en Chuck had gegolfd, leek het me toch wel erg leuk om beter te leren. Sylvia was gelukkig ook nog steeds geinteresseerd en ging op onderzoek uit. Uiteindelijk wist ze een prive les voor ons te regelen om half twee op donderdag. "We" zijn Karin, Lilian, Lia, Sylvia en ik, een gezellig groepje, dus.

Om kwart over een treffen we elkaar voor het golf complex van Oak Marr en lopen naar het lesgebouwtje van de "Every Body Golf School". Dat zit op slot, maar er komt meteen een man aanlopen om de deur te openen.

We vragen naar Benny, waarmee Sylvia de lessen heeft afgesproken. Scott, zoals de man blijkt te heten, zegt heel geheimzinnig, dat Benny niet zal komen. Oh? Dat vinden we natuurlijk minder nieuws!

Niet getreurd, Scott heeft tijd om ons te instrueren en een voor een betalen we voor vijf lessen. Lilian, die in een ver verleden al een keer les heeft gehad van Benny, vraagt, wat er dan aan de hand is. Scott wil er duidelijk niet veel over kwijt en zegt enkel, dat Benny op een "prolonged leave of absence" is. Onze fantasien zien hem gelijk in de boeien in de gevangenis zitten! Het ware zullen we wel nooit weten, maar vreemd is het wel, vooral omdat Sylvia nog vorige week met hem sprak!

We krijgen een putting club en twee ballen en Scott vertelt van alles over hoe we moeten staan en slaan. En dan mogen we zelf proberen. Het gaat wonder boven wonder goed met mij. Vanwege mijn hockey achtergrond heb ik nogal de neiging te hard te slaan.


Lia, met achter haar Sylvia, Karin en Lilian luisteren naar Scott



Karin en Lilian en Scott

Van veraf lukt het me bijna perfekt dichtbij de hole te slaan, maar eenmaal dichtbij, ho maar! Daar moet nog hard aan gewerkt worden! Ik ben wel van plan om dat te gaan oefenen, probleem is nog even wanneer.

Het is wel erg leuk zo met zijn vijven! Hopelijk gaan we dan hierna ook met groepjes echt spelen, lijkt me ontzettend leuk!

Op de terugweg rijd ik nog even Vienna in en stop bij de Freeman Store. Hier hebben ze heel leuke plaatselijke souvenirs, waaronder Virginia pinda's, waar ik verzot op ben! Verder is het ook een ouderwets snoepwinkeltje, waar je de caramels nog per stuk kunt kopen. Erg leuk!


Even verderop, bij Vienna Aquarium and Pets, haal ik een muis voor Pandora, de slang. Dit is ook zo'n interessant winkeltje, ze hebben een papegaai bij de kassa staan en een paar reuzeschildpadden ernaast. Het is heel anders, dan de keurige Petco's en Petsmarts (die laatste verkoopt trouwens geen "feeder mice", anders zou ik er na Cosmo's training een meenemen)!

Net na drieen ben ik weer thuis, precies op tijd voor het telefoontje van Lofty Salon waar Katja blijft? Oeps, we zijn beiden vergeten, dat ze een afspraak had om drie uur. Gelukkig heeft Mona de tijd en kunnen we alsnog komen. Katja's haar ziet er weer heel mooi uit.

Na nog een lange wandeling met Cosmo kan ik me eindelijk ontspannen! Ik lees de Washingtonian om bij te blijven met de nieuwste restaurants en andere interessante dingen in dit gebied. Daarna is de beurt aan een van de Vriendinnen, die Petra heeft opgestuurd. Het is heerlijk buiten, warm met een briesje.

Rick komt blij thuis, want hij heeft een heel produktieve dag achter de rug. We zijn allebei flink moe, dus beroepen ons op Vocelli voor het avondeten. Ik ben vastberaden volgende week de slowcooker weer eens af te stoffen en te gebruiken. De oude vertrouwde recepten zullen weer als nieuw smaken!

Nazomeren

Iedere keer in de late zomer en herfst, als er een stormfront langs komt, gaat de temperatuur zo'n vijf graden naar beneden en wordt het vooral 's nachts een stuk koeler. Zo ook vandaag, na de grijze dag van gisteren worden we wakker met 15 graden! Dat klinkt misschien voor de Nederlanders heerlijk, maar voor ons is het even wennen!

Het is wel weer zo'n staalblauwe lucht, alsof de natuur gisteren is schoongewassen. Het is een genot om naar buiten te kijken en om de een of andere reden geeft dit weer meer energie. De kinderen voelen het ook, want ze zijn ontzettend stipt en voor achten (Saskia vertrekt steeds vroeger!) is het huis al leeg!

Rustig eet ik mijn ontbijt en geniet van de Starbucks koffie op het deck, dat nu nog in de zon ligt. Die is vandaag wel nodig, het is fris en ik twijfel of ik tijdens het loopje met Mary Ellen straks een jasje aan zal doen.

Maar bedenk me, dat we gauw genoeg warm gelopen zullen zijn. Mary Ellen begint wel met een jasje, maar nog geen 300 meter later doet ze het al uit. Dit weer is perfekt loopweer en de 3,5 mijl zijn zo voorbij.

Mary Ellen biedt me bij haar thuis een lekkere kop koffie aan. Het is chocola-frambozen smaak, heel erg lekker! We bespreken toekomstige reisjes naar New York, zij wil met haar oudste gaan en ik met Katja. Jammer, dat de meisjes drie jaar verschillen, anders zouden we samen kunnen gaan, vooral omdat Mary Ellen de stad niet kent en ik in ieder geval op Manhattan me als een vis in het water voel.

Thuis lijn ik Cosmo aan en neem hem mee Nottoway Park in. De Farmer's Market is vandaag gaande en ik zou er graag heen gaan, maar honden zijn niet toegestaan. Na het fitness trail neem ik Cosmo mee het dichte bos in. Het is hier zo mooi en stil, je zou niet weten, dat je midden in een stedelijk gebied loopt!

Mijn doel is om op "cardio" dagen tenminste tien kilometer te lopen en dat lukt me vandaag goed. Het is ook zo supermooi buiten! De dieren vinden dat kennelijk ook, want de chipmunks en eekhoorns zijn druk bezig hun wintervoorraad aan te leggen. Een havik roept naar ons van een hoge tak en blijft maar roepen! Cosmo geniet van alle luchtjes.

Maandag nodigde Claudia me uit voor een lunch bij haar thuis om mijn verjaardag te vieren. Zij woont in onze oude buurt van townhouses, dus minder dan vijf minuten hiervandaan.

Als ik aankom zie ik al een pluim van rook achter haar huis vandaan komen. Als Claudia de deur open doet begint ze met te zeggen, dat ze iets nieuws aan het proberen is. Ze heeft een kleine Weber grill en daarop liggen twee steaks. De rook, die eruit komt, is indrukwekkend! Dit is de eerste keer, dat ze met houtskool grilt.


De rook maakt mooie zonnestralen!

Maar de steaks smaken super en ik krijg er een tomatensalade met tomaten uit eigen (volks)tuin bij. Claudia en haar kinderen hebben een volkstuin in Nottoway Park, waar ze van alles verbouwen. Als toetje maakt ze een flourless brownie, super lekker!!!

Intussen zitten we in haar achtertuintje te genieten van het weer. We hebben van alles bij te kletsen, onze meisjes hebben dezelfde leeftijd, Abbey zit zelfs in Saskia's klas. Olivia, haar oudste, is super-intelligent en gaat voor scholen als Princeton, Yale en Columbia. Ze heeft het geluk een zeer rijke vader te hebben, die bij zulke namen zelfs niet knippert met zijn ogen.

Hoe anders gaat het hier toe! Katja is een heel ander kind, dan Olivia, maar zelfs Claudia is onder de indruk van het pakket, dat zij dit jaar heeft. Katja is gewoon zichzelf en zelf verzekerd daarin, iets, wat ik op die leeftijd niet van mezelf had kunnen zeggen!

Het is wel moeilijk om te blijven relativeren. Katja is omringd met leeftijdgenoten, die ouders hebben, die zonder blikken of blozen de duurste auto geven, de beste colleges betalen etc. etc. Dat komt terug in kleine dingen, zo is dit senior jaar op high school enorm duur! De $100+ kosten vliegen ons om de oren (jaarboek, foto's, graduation etc.)! Slik!

Het zal de lezers van dit blog duidelijk zijn, dat wij het ook niet bepaald slecht hebben, maar we moeten wel op onze financien letten. Aan de andere kant betekent deze rijke county ook heel goed onderwijs voor de kinderen. Het mes snijdt aan twee kanten.

In ieder geval hebben Claudia en ik heel wat te bepraten samen en de uren vliegen voorbij. Pas als Saskia om half vier op mijn mobieltje belt realiseer ik me, hoe lang ik hier al zit. Het is echt wel genieten zo met een oude vriendin (Claudia ken ik al 13 jaar, ze is mijn "oudste" vriendin hier in de VS).

Elkaar belovend, dat we niet weer zo lang eroverheen zullen laten gaan, nemen we afscheid. Het voelde werkelijk als een klein cafeetje in Frankrijk, daar op haar terras!

Inmiddels heb ik de tweede les voor de Creative Close Ups in mijn mailbox. Maar ik moet nog een foto inzenden voor les 1. Ik besluit een studie te maken van een fire hydrant en gelukkig komen daar een paar interessante foto's uit. Ik hoor graag, welke de voorkeur van mijn lezersgroep heeft, ik laat nog even niet weten, wat mijn inzending was:


Foto een: nog een gedeelte van de fire hydrant en gras zichtbaar



Foto twee: een spel met schaduw



Foto drie: nog een schaduwspel



Foto vier: close up compositie met kettinkjes

Tot een uur of vijf zit ik nog buiten, maar daarna wordt het waarempel te koud! Wah! Opeens kan ik zien, hoe we hier weer met de open haard aan zitten. Niemand, met wie ik spreek, is klaar voor de koudere temperaturen. Ik ook niet!

We eindigen de avond met kijken naar de World Poker Tour op het Travel Channel. Steve Wong uit Haarlem speelt ook mee! Leuk, een Nederlander (weliswaar van Aziatische afkomst)! En hij doet het nog goed ook!

11 september

Onvermijdelijk is de dag na mijn verjaardag sinds 2001 "9/11", oftewel 11 september. Natuurlijk is dat al sinds mijn geboorte het geval en in 1999 was deze datum zelfs een blije dag. Toen trouwden mijn zusje en zwager en was het een prachtige dag.

Maar sinds de dag na mijn veertigste verjaardag heeft deze datum een beladen betekenis gekregen. Hoe wij die dag ervaren hebben, heb ik al eerder hier in dit blog beschreven.

Vandaag valt de dag net als zes jaar geleden op een dinsdag. Katja gaat in het rood, wit en blauw naar school, zoals de high schoolers vaker doen, als er iets te gedenken valt. Zij herinnert zich die dag nog het best van de drie, natuurlijk. Zij was net zo oud als Saskia nu en bang, omdat er duidelijk iets ergs gebeurd was.

Zij kon dat zien aan de leerkrachten en het feit, dat veel kinderen naar huis gingen. Ons was verteld ze op school te laten, maar achteraf gezien maakte Katja zich hierdoor meer zorgen. Ze heeft het daar nu nog over. Tja, wat is wijsheid in zo'n geval? Je luistert dan naar andere volwassenen, die hopelijk beter inzicht hebben.

In tegenstelling tot die dag zes jaar geleden is het vandaag grauw en regenachtig weer. De regen is meer dan welkom natuurlijk en ik verbeeld me, dat de natuur er meteen een stuk frisser uitziet.

Mary Ellen komt en zegt, dat het regent. Gelukkig is het nog wel warm en die paar spatjes deren ons (en Cosmo) dus niets. We doen een interval: een paar minuten lopen, een paar minuten hardlopen. Cosmo doet goed mee en het gaat lekker, al is het supervochtig!

Bij de school van de kinderen hangen de vlaggen halfstok en Mary Ellen vertelt, dat Phil (haar man) al jaren voor de aanslagen van 11 september voorspeld had, dat er zo'n terreuraanslag in dit land zou gebeuren. Zij geloofde hem alleen nooit. En dat is, denk ik, waarom deze dag zo'n impact heeft gehad. Niemand geloofde, dat zoiets hier ook echt zou kunnen gebeuren.

Als ik thuis even opruim en Cosmo eten geef, belt Kirsten. We zouden een stuk gaan lopen, maar het regent. Na wat overleg besluiten we toch te gaan. Het is warme regen en ik neem gewoon een paraplu mee.


Mijn paraplu (ook een foto, die ik heb ingezonden voor mijn cursus close ups)

Om kwart over tien treffen we elkaar bij de Whole Foods. We gaan vijf kilometer naar het westen lopen op het W&OD pad. Bij de nieuwe Vienna Town Green zien we een 11 september ceremonie gaande. Er wordt door een trompetspeler "Taps" gespeeld en ik krijg kippenvel. Vandaag lijken die zes jaar helemaal niets voor degenen, die toen geliefden hebben verloren, realiseer ik me.

Kirsten en ik lopen verder over het natte, mistige pad. Wat een verschil opeens met de afgelopen weken! Maar het ruikt allemaal lekker fris en ik vind deze stille mistige wereld ook wat hebben. De bloemen bloeien nog uitbundig en we zien er een paar, die we niet eerder hebben ontdekt.






Een rebel!

Als we weer terug zijn bij de supermarkt heb ik 9,75 mijl gelopen vandaag, bijna 16 kilometer, niet slecht dus! Voor mijn massage heb ik gelukkig nog even tijd voor boodschappen. Mijn darmen zijn nog steeds niet als vanouds (ik zal iedereen de details besparen), dus ik koop een potje met "probiotics". Hierin zitten o.a. acedophilus en bifidus, goede bacterieen, die de darmen moeten helpen.

Ook in de winkel valt het me op, dat iedereen het over de terreuraanslagen van zes jaar geleden heeft. Vooral hoor ik mensen vertellen, waar zij toen waren. Vrijwel iedereen in dit gebied kent ook wel iemand, die direct of indirect persoonlijk is getroffen door de aanslag op het Pentagon.

Net op tijd voor Laura ben ik weer thuis. Dankzij het warme weer voel ik me eigenlijk vrij goed, maar zij werkt hard aan de plekken, waar ik hoe dan ook last van heb. Al vind ik de massage altijd een kwelling, mijn lichaam heeft het gewoon nodig. Na een uur echt flink doorbijten voel ik de spieren inderdaad ontspannen.

Om drie uur heb ik een afspraak met Mona. Onderweg hoor ik een stukje op de radio van het moment, dat de namen van de slachtoffers bij het World Trade Center werden opgelezen. Gauw draai ik naar muziek. Ik wil dit niet telkens herleven, dan maar hoofd in het zand! Later hoor ik van Christine, dat zij hetzelfde deed.

Mijn haar ziet er na alle chloor, zeewater en zon niet uit! De wortels worden gekleurd, maar Mona merkt ook, dat ik een heel droge scalp heb. Ik moet van haar na het haar wassen met een mengsel van appelazijn en water naspoelen. Als het daarmee niet beter wordt, moet ik naar een dermatoloog! Daar heb ik geen zin in, dus spoelen met azijn wordt het.

Intussen is Katja terug naar school voor haar officiele Senior foto's. Professionele fotografen maken foto's van haar in "casual" kleding, nette "kleding" (dat blijkt gewoon een kleed te zijn) en "cap and gown", wat ze met hun graduation dragen. Katja komt thuis met vijf bladzijden vol foto's, waaruit wij kunnen kiezen. Ik moet zeggen, ze staat er goed op! Een van deze foto's gaat ook in haar jaarboek.


Voor ik het weet gaat de zon alweer onder! En hoe! De lucht kleurt helemaal roze, wat een interessant licht op alles schijnt. Als ik een foto probeer te nemen van de lucht, zie ik andere buren hetzelfde doen. Dit licht is heel ongewoon! Vast een bovenaards teken, dat deze zesde elf september na de ramp van 2001 ook weer voorbij is en ons niets anders te doen staat, dan genieten van elk moment, dat ons gegeven is.