Bezorgd om Katja

Zaterdag

Er staat helemaal niets op het programma vandaag, dus ik blijf lekker lang nadoezelen.  Het is wel weer schitterend weer en daar moet van genoten worden.

Na het ontbijt gaat Rick een stukje hardlopen en ik gauw voor een half uurtje cardio naar de sportschool.  Dat gaat altijd lekker snel, zeker omdat er een kennis is, die ik allang niet heb gesproken.  We kletsen gezellig al sportend bij.

Daarna neemt Saskia de van mee naar haar werk.  Hopelijk kan ze de uren waarvoor ze volgend weekend is ingeroosterd wat terugbrengen.  Op het moment moet ze op "Black Friday" 9,5 uur werken en de zaterdag 9 uur.  Saskia heeft een groot AP scheikunde proefwerk op de maandag daarop waar ze flink wat uren aan zal moeten besteden. 

Cosmo heeft wel weer een kambeurt nodig getuige de plukken haar op het kleed.  Ik neem hem mee op het deck en inderdaad, er komt weer een tweede hond uit aan haar!  Gisteren zag ik bij Petco de Furminator, maar die kost $50, toch wel erg veel.  Gelukkig zie ik er later een op Amazon.com voor de helft van de prijs.  Eens kijken of alle enthousiaste verhalen erover waar zijn.

Cosmo laat het zich altijd gedwee welgevallen dat kammen.  Als hij er weer keurig uitziet vind ik dat hij wel een wandeling heeft verdiend.  De bomen worden langzaamaan steeds kaler, dus ik geniet nog van degenen, die nog wat felle kleuren laten zien.

 

Overgebleven herfstkleuren

 

 

Rick wil oranje verkeers pionnen kopen om Saskia beter te leren parkeren.  Na lang zoeken heeft hij een winkel in Falls Church gevonden, die ze verkoopt.  Hij vraagt of ik zin heb om mee te gaan en onderweg te lunchen bij de Silver Diner.  Rick hunkert opeens naar dit restaurant.

 Dat vind ik ook gelijk een goed onderwerp voor mijn "All American" dagelijkse foto, dus ik ga graag mee.  We hebben al lang niet meer bij deze diner gegeten.  Het menu is dan ook een heel stuk gezonder, dan ik me herinner.  Natuurlijk staan er nog de typische jaren 50 milkshakes, malts en typische dinergerechten, zoals meatloaf, op, maar er is ook ruime keuze aan vegetarische en niet al te vette dingen.

Mijn vegetarische chili is bijvoorbeeld ontzettend lekker en licht.  Rick neemt de bisonburger.  Helaas voor hem heeft die een beetje te lang op de grill gelegen. Verder is alles echter prima.  Ik heb dit restaurant lang gemeden, maar zie ons er met dit gezondere menu weer vaker heengaan.

Even verderop vindt Rick inderdaad de winkel met de pionnen.  Ik ben benieuwd hoeveel succes hij gaat hebben met Saskia om daarmee te oefenen.  Inderdaad worden ze door haar niet met groot enthousiasme begroet.  Parkeren gaat Saskia nog steeds niet zo goed af, dus ik begrijp Rick wel.  Hopelijk krijgt hij haar zover om toch met hem mee te gaan.

Het is weer zo lekker zonnig en niet zo koud dat ik voor het huis kan zitten lezen.  Ik neem Cosmo en zijn favoriete snack, Pupperoni, ook mee.  Zijn favoriete spelletje is als ik stukjes daarvan de tuin in gooi en hij ze op moet snuffelen.  Ik vind het bijzonder dat hij niet opgeeft tot hij het stukje heeft gevonden, zelfs als het in een heel ander gedeelte van het gras dan waar hij begon ligt.

Helaas verdwijnt de zon al te gauw achter de gebouwen.  Zonsondergang is op het moment tegen vijven.  Met dit weer zijn de zonsondergangen altijd erg mooi.  Saskia komt ook helemaal enthousiast daarover terug uit haar werk.  Haar uren zijn nog niet veranderd, maar ze vindt het misschien ook niet zo erg om dat extra geld te verdienen. 

Rick en ik hebben zin in een romantisch dinertje.  We zijn al een hele tijd niet bij Bazin's geweest.  Dit is Vienna's meest populaire restaurant en we konden met moeite een reservering voor zes uur krijgen vanavond.  Dit restaurant ligt recht onder mijn sportschool en ik zie de eigenaren, Patrick en Julie, dan ook regelmatig bij Anytime Fitness.  Zij kennen mij dus ook tenminste van gezicht.

Vanavond is Patrick er ook en zorgt ervoor dat wij een leuk tafeltje krijgen.  Rick en ik beginnen met een paar crostini's.  Een ervan is met kippenleverpate en de andere met witte bonen puree.  Beiden smaken heerlijk! 

De bediening is ook heel erg goed.  Zo goed zelfs dat we een tweede bordje met dezelfde crostini's krijgen.  Het is dat we niet zo'n enorme trek hebben, anders hadden we die ook nog wel gegeten.  Nu sturen we ze maar terug.

Mijn hoofdgerecht is schol gevuld met crab en een tomaten-mosterd saus (die ik aan de zijkant vraag, maar goed ook, want vrij machtig) geserveerd op jasmijnrijst (die daar ook echt naar ruikt) en groentes.  Het is werkelijk fantastisch.  Rick is ook helemaal blij met zijn zalmgerecht.  Niet voor niets is dit een populair restaurant.

Terwijl we op ons hoofdgerecht wachten, komt M. binnenlopen met een groepje andere Nederlanders van de Nederlandse school.  Hoe toevallig!  M. vraagt mij wat "flounder" in het Nederlands is en ik antwoord "schol".  Maar dan ben ik daar opeens niet zeker van en zoek het thuis op.  En jawel, flounder of plaice (waarschijnlijk Brits) is schol in het Nederlands. 

Saskia is intussen naar de voorsteling op haar school van "Lend Me A Tenor" met Laura.   Rick en ik blijven de rest van de avond lekker thuis relaxen.  Rick heeft een nieuw X-Box spel en ik kijk naar de Undercover Boss uitzending over Cinnabon.  Ik vind het leuk om te zien dat die keten een vrij jonge vrouw aan het roer heeft.  Het is alweer lang geleden dat ik zo'n lekkere Cinnabon op had. 

Zondag

Gisteravond kwam Katja opeens online en schreef dat ze zo'n vreemde buikpijn rechts onderaan in haar buik had. Rick en ik drukten haar op het hart om naar de Emergency Room te gaan, want wij dachten natuurlijk meteen aan blindedarmontsteking.

Om tien voor half drie vannacht gaat de telefoon en we schrikken wakker.  Beiden weten we meteen dat het Katja moet zijn.  Ze is inderdaad naar het ziekenhuis gegaan en nu, drie uur later, heeft ze de diagnose: nierontsteking.  Ze krijgt antibiotica mee en mag daarna naar huis.

Na dat telefoongesprek hebben Rick en ik moeite weer in slaap te komen.  Katja deed er wel lakoniek over, maar nierontsteking vinden we niet niks.  Zodra Katja vanochtend dan ook wakker is, bellen we haar op.  Ze voelt zich al een stuk beter, vindt het niet nodig dat ik naar Blacksburg kom en lijkt onze bezorgdheid maar overdreven te vinden.  Hopelijk houdt  ze zichzelf in acht en zorgt genoeg rust te krijgen om te genezen!

Rick en ik halen ons wekelijkse ontbijtje van Starbucks en dan komt Mary Ellen me ophalen voor een wandeling met de hondjes.  Ook zij heeft met een zieke en koppige college studente te maken.  Het zal fijn zijn ze met Thanksgiving even, hoe kort ook, in de watten te kunnen leggen, verzuchten we beiden.

Online heb ik gezien dat Shutterfly tot en met morgen 40% korting geeft op hun foto Kerstkaarten.  Ik weet al maanden welke foto ik daar dit jaar voor wil gebruiken, dus heb de kaart in een mum van tijd ontworpen.  Waarschijnlijk is dit wel het vroegste ooit dat ik onze Kerstkaarten al heb besteld!  Hieronder de link van Shutterfly:

Photo Card

View the entire collection of cards.

 

Intussen vraag ik Katja telkens hoe het ermee gaat.  Ze zegt dat het wel gaat en gaat haar antibiotica halen bij de apotheek.  Die ziet dat het een sulfa is waar Katja allergisch voor is.  Ik moet zeggen we zijn allerminst onder de indruk van de arts, die Katja vannacht zag. 

Hij heeft in het ziekenhuis niet eens antibiotica gegeven en nu een medicijn waar ze allergisch voor kan zijn voorgeschreven.  Gelukkig vond de apotheker het uit en kreeg toestemming voor een ander medicijn.  Zucht, wat zou ik graag willen dat Katja hier was!

Op het moment zijn er allerlei goede films uit.  Rick wil heel graag Flight zien met Denzel Washington.  We gaan hem bij het Angelike Film Center kijken.  Het is zo fijn om weer een bioscoop op vijf minuten afstand te hebben.

De film is erg goed.  Denzel Washington zal voor zijn rol vast voor een Oscar worden voorgedragen.  Toch is het niet helemaal mijn genre.  Geef mij maar een romantische komedie. 

Over romantische komedies gesproken, ik heb net ook de laatste aflevering van Boer Zoekt Vrouw gekeken.  Jammer, dat het alweer voorbij is, maar ik verbaas me toch over het succes van die serie in het bij elkaar brengen van stellen.  Zeven van de elf is toch best bijzonder.  Geen verrassingen wat mij betreft over wie er nog bij elkaar waren, trouwens.

Voor degenen, die op het vorige blog de foto's niet konden zien, hier een slideshow:

Frank Lloyd Wright's Pope-Leighey House

Voor de verandering ben ik, als ik om acht uur opsta, helemaal uitgerust.  Dat gebeurt niet vaak!  Ik voel me dus helemaal klaar om Sharons core training klas te gaan doen.

We werken vandaag weer met de grote en kleine bal, maar ook met papieren bordjes.  Ja, je leest het goed.  We moeten een voet op het bordje zetten en daarmee lunges naar achteren en opzij doen.  Dat is een stuk moeilijker dan gewone lunges, want dat bordje glijdt natuurlijk weg.  Ik vind het altijd weer leuk en knap hoe Sharon telkens nieuwe dingen bedenkt.

Het uur vliegt dan ook voorbij en na afloop doe ik mijn gewoonlijke halve uur cardio.  Daarna haast ik me naar huis, want ik heb met Scarlett afgesproken voor de lunch.  We hebben afgesproken in Lorton wat gunstig ligt voor Scarlett, die nog steeds erge rugklachten heeft.  Over een paar weken wordt zij daaraan geopereerd.

Voor mij ligt Lorton nogal uit de weg en ik moet over de altijd qua verkeer onbetrouwbare I-95.  Ik trek dus een goede drie kwartier uit om er te komen.  Natuurlijk gaat het dan allemaal van een leien dakje en ik kom ruim een kwartier voor onze afspraak bij het restaurant, de Fireside Grill, aan.

Scarlett is nog nergens te bekennen, maar ik vraag alvast een tafeltje in het restaurant.  Ik bestel een Diet Coke en bestudeer het lekkere menu.  Niet veel later arriveert Scarlett ook.  Het wordt een heerlijke lunch!  Ik bestel een half flatbread met wilde paddestoelen en geitenkaas en een kop vissoep.  Vooral van die laatste zou ik nog wel drie koppen op kunnen, zo lekker!

Nadat we uitgegeten en bijgekletst zijn, stappen we in Scarletts mooie nieuwe Mercedes cabrio.  Wat een leuk autootje is dat!  Mijn van laten we even staan, zodat we samen naar Woodlawn Plantation kunnen rijden.  Helaas is dit mooie landhuis van de neef van George Washington alleen op het weekend open, maar wij willen het andere huis dat op dit landgoed staat bezoeken en dat kan gelukkig wel.

 

Woodlawn

Het Pope-Leighey House is een door de beroemde architect Frank Lloyd Wright ontworpen huis.  Het stond vroeger niet ver van waar wij wonen, maar precies op de plek waar men wat nu de interstate 66 snelweg is wijder wilde maken.  De toenmalige eigenares van het huis was zich bewust van het belang dat het bewaard zou blijven en vonden de eigenaren van Woodlawn Plantation bereid het huis daarheen te verplaatsen.

We kopen kaartjes voor het huis in het Woodlawn landhuis, a $8,50 per persoon, en lopen dan door het bos naar het Pope-Leighey huis.  Daar worden we opgewacht door Bob, die flink bejaard is.  Achteraf vinden we het jammer de andere gids, Peter, niet gehad te hebben, want die klonk een stuk energieker tijdens de rondleiding, die hij een ander stel gaf.

Bob is een beetje saai en erg langzaam, maar toch vertelt hij ook wel interessante dingen.  Het huis is helemaal gemaakt van hout, baksteen, glas en cement.  Ook het meubilair, wat nog bijna helemaal origineel is uit de jaren veertig, is allemaal van goedkoop hout gemaakt.  Aan de muren hangt niets ander dan houten boekenplanken.  Ondanks de spaarzaamheid heeft het huis een warme, gezellige sfeer.

De rondleiding duurt, mede doordat Bob zo langzaam is, meer dan veertig minuten.  Toch vrij lang voor zo'n klein huisje.  Binnen mag helaas niet gefotografeerd worden, al lukt het me een tweetal clandestiene foto's te maken.  Buiten fotograferen we naar hartelust.  Frank Lloyd Wright noemde dit soort van zijn huisontwerpen "Usonian".  Behalve dit huis zijn er nog een aantal anderen elders in de VS te bezoeken.

Scarlett rijdt mij weer terug naar mijn van en we nemen afscheid.  Als ik net aan de terugweg begonnen ben, belt Saskia om te vragen wanneer ik thuis zal zijn.  Dat zal zeker nog een half uur duren, dus ze vraagt aan een van haar vrienden om haar van school te halen.  Maar goed ook, want ik kom ruim een half uur vast te zitten achter een ongeluk.

Gisteren was Cosmo jarig, maar voelde ik me niet lekker genoeg om hem mee te nemen voor wat verwennerijtjes.  Vandaag is dat wel het geval en ik haal Cosmo op om samen naar Petco te gaan.  Dit alleen is altijd al een grote tractatie voor hem.  Al die luchtjes en lekkernijen, die op de grond liggen, hij kan er geen genoeg van krijgen.

Zes jaar oud is onze lieverd alweer!  Ik kies een paar lekkere botjes en zijn grote favoriet, een varkensoor, voor hem uit.  Ook neem ik een blikje organische kip met zoete aardappelen mee voor Cosmo's avondeten.  En als speeltje kiest hij een blauwe Kong uit en loopt daar blij mee naar de kassa.  Dit speeltje ziet er wat steviger uit, dus hopelijk blijft het wat langer heel.

 

De birthday boy

 

Alles Kerst voor de hond!

Intussen sms-t Katja dat ze dit weekend toch maar niet naar huis komt.  Dat is even een teleurstelling, maar ik begrijp het ook wel.  Ze heeft van alles gaande, waaronder een paar tentamens.  Het is toch ook iedere keer weer 4 uur rijden en dat zou ze dan deze week twee keer achter elkaar moeten doen vanwege Thanksgiving. 

Katja loopt nu ook een paar keer per week stage bij een dokter op de EHBO van het ziekenhuis in Blacksburg.  Ze heeft al een aantal keren een infuus mogen inbrengen en vandaag zelfs een patient mogen intuberen.  Wie had ooit gedacht dat onze dochter, die vroeger bloed echt vreselijk vond, dat zou doen, ik niet!

Rick stelt voor om bij de Lebanese Taverna te gaan eten.  We krijgen een tafeltje bij de bar en delen o.a. Kibbeh Nayeh, het rauwe lamsvlees, en druivenbladeren gevuld met kikkererwten, rijst en tomaat.  Erg lekker is het allemaal, zoals gewoonlijk.  Een goed begin van wat, zoals het er nu uitziet, een rustig weekend zal worden.

Foto's van het Pope-Leighey House staan hier.

Over rondleidingen en massages

Woensdag

Vandaag staat tot nu toe de enige rondleiding in november op mijn programma.  Wetend dat de dag koud zal beginnen, maar het volgens het verhaal 's middags tegen de tien graden zal worden, vind ik het moeilijk te bedenken wat ik aan zal trekken.  Natuurlijk warm genoeg, maar ik wil het 's middags natuurlijk ook niet te warm krijgen.

Na veel beraad besluit ik dus mijn skijack niet aan te doen, maar wel een winddicht jack met een sjaal en handschoenen.  Nou, dat skijack had ik echt wel lekker gevonden, bleek, want waar die tien graden waren weet ik niet, maar ik heb ze niet gevoeld.

Saskia heeft nu geen Latijn meer en begint volgende week met haar online Duits.  Hierdoor vielen de schooluren Latijn uit en nu heeft Saskia om de andere dag het eerste uur vrij, beginnend vandaag.  Dat betekent dus ook dat er geen schoolbus is om haar naar school te brengen. 

Vandaag komt het mooi uit dat ik de auto niet nodig heb, zodat zij zichzelf naar school kan rijden, andere dagen zal ik meestal haar chauffeur zijn.  In ieder geval hoeft ze zo ook een stuk minder vaak om vijf uur op te staan, dus dat is ook fijn.

Op weg naar school zet Saskia mij bij de metro af.  Net als ik het perron oploop, gaat mijn mobieltje.  Het is A. met wie ik om half tien in de stad heb afgesproken.  Hij vraagt of het ook goed is om het tien uur te maken, want ze hebben wat meer tijd nodig.  Natuurlijk is dat prima wat mij betreft.

Alleen ga ik nu wel heel vroeg in de stad zijn en al die tijd in de koude snijdende wind buiten wachten lijkt me geen succes.  Ik besluit een paar haltes vroeger uit te stappen bij McPherson Square.  Daar zit een Starbucks op de hoek waar ik een lekkere peppermint mocha en een banaan koop.

Aan een tafeltje geniet ik van het warme drankje en kijk intussen naar de eindeloze stroom mensen, die hier hun dagelijkse koffiedrankje komt halen.  Dat zijn vooral veel vrouwen in mantelpakjes en mannen in pak, maar ook een aantal toeristen uit verschillende landen. 

Na een half uurtje begeef ik me weer naar de metro.  Bij het Smithsonian station stap ik uit en ga buiten in de zon op A. en S. wachten.  Het is wel ietsje warmer in de zon, gelukkig, al gaat de wind door merg en been.

 

Ik zag een paar maanden geleden een website van iemand, die stellen met dezelfde jas fotografeerde en dit stel deed me daaraan denken

Niet veel later hoor ik mijn naam en maak kennis met A. en S. We lopen richting het Capitool en ik merk aan hen dat ze daar erg graag een rondleiding zouden doen.  In deze tijd van het jaar is het daar helemaal niet druk, dus ik stel voor om eerst de Library of Congress te bezoeken en dan via de tunnel naar het Capitool te lopen.

Zo gezegd, zo gedaan.  In de bibliotheek is het heel rustig en we kunnen op ons gemak de grote leeszaal bekijken.  Intussen bel ik ook Tony bij Old Ebbitt Grill even om te laten weten dat we de reservering voor kwart over twaalf niet gaan halen.  "No problem, darling", is zijn reactie en hij zet ons neer voor een uur.  Toch handig zo'n directe lijn naar de manager.

Voorheen heb ik enkel de tunnel van het Capitool naar de Library of Congress gelopen en ik was eigenlijk altijd al benieuwd of er nog een veiligheidscontrole zou zijn om het Capitool binnen te komen vanuit de bibliotheek.  Er mag namelijk absoluut geen eten of drinken mee het Capitool binnen. 

Inderdaad moeten we weer door een screening.  De rugzakken van A. en S. worden gecontroleerd, maar of de agent ziet het eten dat ze erin hebben zitten niet, of het kan hem niet schelen.  Gelukkig, want ik heb ook meegemaakt dat alles wat maar enigszins eetbaar is weggegooid moest worden.

Eenmaal in het bezoekerscentrum lopen we zo door naar de balie en krijgen kaartjes (of liever stickers, die we op onze kleding moeten doen) en kunnen zo met de volgende tour mee.  Vijf minuten later zitten we al in het bioscoopzaaltje.  Daar kijken we de altijd weer interessante film over de geschiedenis en hoe het Congres werkt (hoewel het op het moment eerder "niet werkt" is, maar goed).

Na de film sluiten we ons aan in een van de rijen en krijgen een koptelefoon aangereikt.  Onze gids heet Ben en is een van de betere, die ik hier mee heb gemaakt.  Hij vertelt heel duidelijk en ook meer gedetailleerd dan anderen.  Misschien is dat omdat het geen hoogseizoen is en er dus minder toeristen door het gebouw geloodst worden.

Zoals altijd leer ik weer wat nieuwe dingen of word herinnerd aan dingen, die ik was vergeten.  We beginnen in de "crypt", zo genoemd omdat George Washington hier begraven had moeten worden, ware het niet dat hij voor het Capitool klaar is al overleed en in zijn testament op zijn landgoed Mount Vernon begraven wilde zijn.  De grafkamer hier in het Capitool is dus nooit als zodanig gebruikt.

Vervolgens lopen we naar boven naar de Rotunda.  Daar staan we onder de immense stalen koepel.  De Italiaan Brumidi heeft hier het merendeel van de schilderingen gedaan.  Vooral de Apotheose van George Washington, helemaal in het topje van de koepel, moet een hele klus geweest zijn, hoog boven de grond.

Als laatste krijgen we de vroegere kamer van het Huis van Afgevaardigden te zien.  Om daar te komen lopen we langs het kantoor van de Speaker of the House, John Boehner.  Dat niet alleen, maar terwijl de gids een en ander uitlegt, zie ik Boehner naar zijn kantoor lopen.  Hij is allerminst mijn favoriet, maar toch wel bijzonder om zo'n bekend gezicht vlak langs te zien lopen.

Ben brengt ons weer terug in het bezoekerscentrum en wij zetten onze tocht door de hoofdstad voort.  Ik vond het toch ook wel weer erg leuk om die rondleiding weer te doen.  De laatste keer was in maart met Anika en eigenlijk kan ik ook nooit genoeg krijgen van dit mooie gebouw.  Helaas was er dit keer geen tijd om het Huis van Afgevaardigden in te gaan, alleen.

Via Pennsylvania Avenue en de bekende gebouwen langs die weg lopen we naar de Old Ebbitt Grill.  Daar komen we precies om een uur aan, keurig gedaan, dus.  Ik kan het niet laten weer de linzenburger te bestellen, zo ontzettend lekker is die!  Ook A. en S. vinden hun eten duidelijk erg lekker.

Als we weer buiten komen is het maar nauwelijks warmer.  We lopen naar de voorkant van het Witte Huis waar een heel stuk straat is afgezet en allerlei houten dingen liggen.  Zelfs het tentje met het 31 jaar durende protest tegen nucleaire wapens is voor het eerst dat ik het heb gezien verzet.  Eerst dacht is zelfs dat het eindelijk opgeheven was, maar zie dan het tentje verderop staan.

Ook aan de achterkant van het Capitool waren allerlei werkzaamheden.  Er is nu dus al begonnen met voorbereidingen voor de inauguratie van Obama op 20 januari!   Dat is ook inderdaad nog maar iets meer dan twee maanden van nu.

Aan de achterkant van het Witte Huis zien we de nieuwe Nationale Kerstboom staan.  Het is een veel mooier exemplaar dan zijn voorganger, die het niet haalde door de hitte van vorige zomer.  Er hangt al een beginsel van Kerstversieringen in.  Ik ben benieuwd hoe hij er dit jaar uit gaat zien.

In het park tussen de monumenten vallen de nog erg mooie herfstkleuren en dikke eekhoorntjes op.  Niet dat dat die beestjes tegenhoudt om toch om wat lekkers te bedelen.  Natuurlijk worden er weer de nodige foto's gemaakt van deze tamme dieren. 

Ook ons wordt gevraagd of wij op de foto willen.  Een vader moet de tweede verjaardag van zijn dochtertje morgen missen.  Nu maakt hij foto's van toeristen met de borden "I love you, Chesney" in hun handen.  Ik krijg het bordje "I" in handen gedrukt, A. en S. LOVE en YOU.  De vader gaat daar een collage van maken, leuk idee.

Bij het Vietnam Memorial is het duidelijk dat het eerder deze week Veteranendag was.  Er staan wel tien prachtige kransen.  Ook bij de roestvrij stalen soldaten van Korea staan allerlei kransen.  Daar is ook een grote groep veteranen van de Koreaanse oorlog aanwezig.  De oorlogsmonumenten zijn erg belangrijk voor die mensen valt me altijd op.

Tegen de tijd dat we bij het Tidal Basin aankomen staat de zon al vrij laag aan de horizon.  Bij het Franklin D. Roosevelt Memorial en Jefferson Memorial is de verlichting zelfs al aan.  We zien een mooie zonsondergang boven de Potomac en even later ook achter het Jefferson Memorial.  Dat maakt voor mooie plaatjes!

Door de schemering lopen we terug naar het Smithsonian metrostation.  Na A. en S. uitgelegd te hebben waar een goede en leuke keuze aan restaurants is, nemen we afscheid.  Zij gaan vanavond met de trein terug naar New York en hebben vandaag in ieder geval heel wat van Washington gezien.

Het is inmiddels al ver na vijven, dus ik bel Rick om te kijken waar hij is.  Saskia moest om vijf uur werken, dus zij zal mij niet van de metro kunnen halen.  Rick blijkt vast te zitten in het verkeer, maar is wel op weg naar huis.  Hij verwacht ongeveer tegelijkertijd met mij bij de Vienna metro te kunnen zijn, dus dat komt mooi uit.

Vanavond is er weer een gratis maaltijd van het nieuwe wintermenu en Winterbock bier proeven voor Stein Club leden van Gordon Biersch.  We rijden er vanaf het metrostation meteen heen.  Dit keer is het evenement druk bezocht.  Er zijn geen prive tafeltjes meer vrij, dus we nemen plaats bij Randy aan tafel.  Die blijkt zelf ook een amateur bierbrouwer te zijn en Rick en hij zijn al gauw diep in gesprek.

Voor mij is dat onderwerp abracadabra, maar ik vind het prima om even stil te zijn na de hele dag praten.  Ik heb het ook nog koud van de hele dag buiten, dus bestel een warme cider, in plaats van bier.  Het eten is lekker, vooral de crab en kreeft cake, die ga ik voortaan bestellen als we hier eten!

Op de terugweg zet ik de verwarming in Ricks auto keihard op me.  Het is twee uur na de rondleiding en ik heb het er nog koud van.  Maar behalve dat was het weer een ontzettend leuke en met het Capitool en de zonsondergang erbij ook weer unieke rondleiding.

Donderdag

Zo stralend als de zon gisterochtend scheen, zo kil en bewolkt ziet het er vanochtend uit.  Ik krijg er winterslaapneigingen van!  Maar na me nog een paar keer omgedraaid te hebben verlaat ik mijn lekker warme bed toch maar.

Na een snel ontbijt haast ik me naar de sportschool.  Tijd om een uur cardio te doen, zoals ik van plan was, is er niet.  Het worden veertig minuten, nou ja, mijn spieren zijn me in ieder geval dankbaar, hoewel het helaas niets doet voor mijn telkens erger wordende hoofdpijn.

Daarom ben ik blij dat ik om half twaalf met Matthew heb afgesproken voor een massage.  Ik ben iedere keer weer onder de indruk van hem.  Vandaag bekijkt hij mijn (niet fantastische) houding en hoe ik sta en loop.  Daarop baseert hij zijn massage "strategie".  Een doel is om mijn schouders op gelijke hoogte te krijgen, want mijn linker schouder is een stuk hoger dan de rechter.

Als ik eenmaal op de lekker verwarmde massagetafel lig, volgt een rigoureuze en bij tijden zeer pijnlijke deep tissue massage.  Vooral in mijn linkerschouder doet het zo'n pijn dat ik op een gegeven moment echt om mijn tanden moet bijten om niet in tranen uit te barsten!  Ik krijg er ontsnappingsneigingen van, maar houd me voor dat dit echt gewerkt heeft de afgelopen paar keer.

En inderdaad, bij het afrekenen merkt Matthew op dat mijn schouders vrijwel op gelijke hoogte zijn.   In de spiegel zie ik dat met eigen ogen, want eigenlijk kan ik het niet geloven. Dat is al vele jaren niet meer voorgekomen.  De hoofdpijn is er nog wel, maar door veel aan mijn nek te werken moet die volgens Matthew de komende uren een stuk verminderen.

Inmiddels is het ver na lunchtijd en ik besluit mezelf na al die pijn op een Green-V van Robeks en een panini met mozzarella en tomaat van Panera te trakteren.  Die laatste is lekker warm en precies goed met dit kille weer. 

Thuis kleed ik me om in mijn warme fleece broek.  De open haard gaat aan en ik besluit vandaag verder niet meer buiten te komen.  Met de dieren om me heen is het lekker knus zo. 

Saskia komt alleen even thuis uit school om zich warmer aan te kleden en vertrekt dan meteen weer terug naar school om te leren voor haar scheikunde proefwerk van morgen.  Ze heeft met een paar anderen een studiegroepje gemaakt voor een aantal vakken en dat lijkt erg goed te gaan.

Rick is ook moe van een drukke week met Windows 8 demonstraties.  We bestellen makkelijk Zpizza voor het avondeten.  Er bestaat werkelijk geen lekkerder pizza!  Ik heb er een met pesto. mozzarella, feta, champignons, paprika en pijnboompitten. Het is zeker niet traditioneel Italiaans, de mijne is een aanpassing (ik houd niet van aubergine, dus deed er paprika en champignons op) van hun Marokkaanse pizza.

 

De Sint kwam ook al een vroeg bezoekje brengen met allerlei lekkers en zelfs een prachtig gedicht.  Bedankt, Naomi!

Foto's van vandaag staan hier.

Opeens weer winters weer

Was het gistermiddag nog 21 graden, vanochtend hoor ik getik op het raam.  Een blik naar buiten laat hagel zien!  Ik kleed me dus maar dik aan om Cosmo uit te laten, want het is maar net om het vriespunt.  Wat een verschil opeens in temperatuur! 

 

Hagel op de tuintafel

Het heeft ook flink gewaaid vannacht, want onze boom heeft nog heel wat blad, maar een paar andere in de cul de sac zijn nu kaal.  We lopen dan ook over een tapijt van knalgele en rode blaadjes, wat ook wel zijn charme heeft.  Alleen wordt de natuur dus wel langzamerhand steeds kaler, helaas, het valt niet tegen te gaan.

Gelukkig duurt de hagel niet lang en als ik naar de sportschool rijd komt de zon alweer te voorschijn.  Ik doe een uur cardio op twee verschillende crosstrainers en als ik buiten kom is er zelfs geen wolkje meer aan de lucht.  Op de temperatuur heeft dat helaas nauwelijks effect, dus rillend neem ik Cosmo mee voor zijn langere wandeling. 

Dit weer maakt dat ik ontzettende zin krijg in comfort food.  Ik haal een Japanese pan noodles gerecht met garnalen bij Noodles & Company.  Het smaakt heerlijk en ik kijk ondertussen America's Next Top Model.  Volgt iemand hier het huidige seizoen?  Ik vind het leuk dat het college studenten zijn en ben benieuwd wie gaat winnen.

Saskia komt thuis en wil eigenlijk de van weer meenemen.  Ik heb echter een kappersafspraak en vind het ook niet nodig dat zij er iedere middag met mijn van vandoor gaat.  Dat klinkt natuurlijk niet fijn in de tieneroren, maar het blijft wel mijn van en voor haar een gunst van mij om erin te mogen rijden.  Ik vind eigenlijk zelf dat ik er nogal soepel in ben en dat ze erin mag rijden, als ik hem niet nodig heb.

Mona en haar assistente Carmen bespreken wat ze met mijn haar gaan doen.  Ze bepalen dat wat highlights erin een goed idee is.  Vind ik dat ook?  Nou, klinkt goed, hoor.  Tot ik de rekening na afloop zie.  Die vijf minuten dat Mona bezig was met highlights in mijn haar te doen, kosten me even $30!! 

Nou ja, het ziet er wel heel mooi uit, hoewel ik denk dat een buitenstaander het niet eens zou zien.   Mona heeft het ook wat korter geknipt, zodat er weer wat meer een echte coupe in zit.  Op zich ben ik er wel erg tevreden over, maar dat er zomaar wordt aangenomen dat ik wel met die prijs akkoord zou gaan, vind ik minder.   Volgende keer zal ik de prijs zeker van tevoren vragen. Eens kijken of het Rick morgen opvalt.

Saskia sms-t me of ik advocado sushi van Whole Foods voor haar mee kan brengen.  Rick heeft vanavond een Windows 8 functie tot laat.  Op Facebook zette hij al een Windows 8 cupcake van Georgetown Cupcake.  Hij zal dus goed gevoed worden daar. 

Bij het zien van die lekkere sushi besluit ik die ook als avondeten voor mezelf mee te nemen.  Ze hebben nu ook zo'n lekkere rol in rijstpapier met tonijn, zalm, advocado, komkommer en wortel en pindasaus. Niet Japans volgens mij, maar wel een nieuwe favoriet.  Daarbij neem ik sushi met tonijn en zalm.

 

Voor mijn "Amerikaanse" foto vandaag onze melkpakken van een gallon, goed voor gewichtheffen kan ik uit ervaring vertellen

Intussen hoor ik op de radio weer over allerlei schandalen.  De directeur van de CIA, nota bene de hoogste generaal zo ongeveer in het land, heeft een affaire gehad en ontslag genomen, bijvoorbeeld.  Ik verbaas me er iedere keer weer over hoe die hooggeplaatste mannen hun broeken niet aan kunnen houden. 

Is er in Nederland of Belgie aandacht voor Arnold Schwarzenegger en zijn buitenechtelijke kind, om nog een misselijkmakend voorbeeld te noemen?  Ik heb enorm met de vrouwen van deze mannen te doen.  Die hebben al heel wat opgegeven voor de carrieres van hun echtgenoten en worden zo bedankt.  Verwerpelijk vind ik het!

Enfin, er zijn zoveel dingen om me druk om te maken in de wereld.  Allemaal dingen, die ik niet onder controle heb of kan krijgen, dus ik probeer ze maar te laten gaan.  En hoe beter dan met een spinnende Meike in mijn nek en een slapende Cosmo aan mijn voeten. 

Iedere avond deelt Cosmo een paar van zijn brokjes met Flapjack

 

 

Rick komt thuis met een paar overgebleven Georgetown Cupcakes.  Cream cheese frosting en red velvet, eigenlijk vrijwel de enige combinatie, die ik lekker vind (ok, ik vind wortelcake ook wel te pruimen).  Het is in ieder geval een zeer smakelijk einde van de dag!

 



Veterans Day

Eigenlijk was het gisteren officieel Veterans Day hier, maar vandaag is het er de vrije dag voor.  De dag dat de oorlogsveteranen worden geeerd.  En dat zijn er nogal wat in dit land, natuurlijk.  Iedereen kent wel iemand, die in het leger heeft gezeten of nog zit. 

Onze neef Lucas zit op het moment in Afghanistan als marinier.  Hij had eerst te horen gekregen dat er geen baan voor hem zou zijn na deze tour, maar [precies op tijd voor Veteranendag werden zijn smeekbeden gehoord en kan hij toch blijven.  Hij schijnt het werkelijk supergoed te doen en zeer gerespecteerd te zijn, vandaar.  Gelukkig komt hij wel voor Kerst terug uit Afghanistan en zal hij dan waarschijnlijk eindelijk een tijd samen met zijn vrouw en baby kunnen zijn hier in de VS.

Veel mensen zijn dus vrij vandaag, maar voor de verandering zijn de scholen niet gesloten tot Saskia's teleurstelling.  Anders was er geen enkele volle week school geweest voor haar in november! Ook Rick moet gewoon werken, ondanks de vrije dag voor zijn klanten, die werknemers zijn bij de Federale regering.

Voor het eerst in een paar weken sta ik op en voel me helemaal normaal.  Eindelijk is die stomme verkoudheid echt weg.  Jemig, zeg, dat heeft toch wel even geduurd.  Maar hoera, ik ben weer de oude en heb gelukkig niemand anders aangestoken hier.

Sharon wacht me al op bij de sportschool.  Zij heeft voor mij een sweater gekocht bij Athleta.  Sharon krijgt daar 30% korting en ik vond de sweater, die zij aanhad erg leuk.  Heel aardig van haar dat ik met haar korting nu die trui heb.  Wel een andere kleur dan Sharons, de mijne is wat zij olijfkleurig noemen. 

We doen een uur met gewichten en ik heb gelukkig weer energie om er echt tegenaan te gaan.  Het is druk, want veel mensen zijn toch vrij vandaag.  Het leuke van zo'n kleine sportschool is dat er veel bekenden zijn, het vervelende dat er ook irritante figuren zijn. 

Daaronder de kerel, die een paar weken geleden vond dat ik maar ergens anders mijn gewichtenroutine moest gaan afwerken.  Vandaag krijgt hij Sharon boos, want hij blijft maar voor mij langs lopen, zodat ik moet stoppen, terwijl daar geen reden voor is.  Grrr, die man denkt dat de sportschool van hem is!

Na de gewichten doe ik nog een half uur cardio.  Dan ga ik huiswaarts en lijn meteen Cosmo aan.  Dit is voorlopig de laatste dag dat het lekker warm wordt en daar wil ik volop gebruik van maken.  Ik neem mijn fototoestel mee, want de esdoorns in onze straat en elders lijken op het moment wel in brand te staan!

We lopen een flink stuk en ik zie dat Hornsby, het cementen varken, ook bijna klaar is voor Thanksgiving.  Onvoorstelbaar dat dat al volgende week is!  Twee dagen daarvoor is Rick ook jarig en ik heb nog geen idee wat hem daarvoor te geven.  Iemand een briljant idee voor een 53-jarige techie?

Natuurlijk kan het niet maandag zijn zonder dat ik naar Whole Foods ga.  Daar zie ik een heel vreemde vrucht, die Buddha's hand heet.  Het blijkt een citroenachtig iets te zijn.  Whole Foods heeft allerlei exotische groentes en vruchten, maar deze had ik nog niet eerder gezien.

Even later waan ik me gewoon bij een Nederlandse kaasboer.  Grote wielen Uniekaas liggen uitgestald.  Robusto, Parano, "gewone" oude Goudse, Oud Amsterdam, maar ook Goudse geitenkaas en "gewone" Goudse.  Echt jonge kaas vind je hier alleen helaas niet.

Natuurlijk kan ik niet vertrekken zonder wat sushi voor mijn lunch.  Die eet ik in het zonnetje voor het huis op.  Het is echt genieten met de mooie vlammende bomen in de straat.  Opeens is de boom voor ons huis ook helemaal verkleurd.

 

Mijn uitzicht vanuit mijn stoel

 

 

Al gauw zit ik weer helemaal in mijn boek.  Eigenlijk zou ik van alles binnen moeten doen, maar morgen is het weer gedaan met de lekkere temperaturen, dus ik besluit het een dagje uit te stellen.  Ik geniet van het lekkere weer tot Saskia belt of ik haar, Laura en Kaylee op kan halen bij school.

Inmiddels is de zon ook achter de wolken verdwenen, helaas.  Dan toch maar wat huishoudelijke klusjes afwerken, dan hoeft het morgen niet meer.  Net als ik daarmee klaar ben, schijnt de zon weer.  Alsof de natuur me dwong om toch aan het werk te gaan.  Nog een half uurtje lees ik buiten, voor de zon weer achter de huizen verdwijnt en het weer te koel wordt.

Rick komt wat laat uit zijn werk en brengt kabobs van Friends mee.  De afgelopen vier dagen met warmere temperaturen zijn zo'n cadeautje geweest!  Hoe ouder ik word, hoe meer ik de zogenaamde "snow birds", oudere mensen, die de winter in warmere klimaten door gaan brengen, kan begrijpen!

Foto's van vandaag staan hier.

Warme temperaturen en haring en paling

Zaterdag

Voor dit hele weekend worden heerlijke temperaturen voorspeld, dus ik neem me voor daar volop van te gaan genieten.  Na een snel ontbijt vertrek ik dan ook gauw naar de sportschool waar ik een half uur cardio op de crosstrainer afwerk.

Rick is intussen op weg met de kinderen.  Eerst met Saskia om een bankrekening voor haar te openen.  Nu ze wat geld verdient is dat wel zo handig.  Tot ze 18 is zijn er geen verdere kosten aan verbonden, dus dat is fijn.

Kai wil wat dingen voor zijn dormkamer kopen en kennelijk gaan ze ook naar Whole Foods.  Daarvandaan neemt Rick sandwiches mee voor de lunch.  Die eten we buiten in het zonnetje op.

Daarna neem ik Cosmo mee voor zijn wandeling.  Ook ga ik op zoek naar mijn "All American" foto van vandaag.  Bij het Community Center zie ik een Little League Amerikaanse footballwedstrijd bezig.  Amerikaanser kan het natuurlijk niet, dus ik maak een foto en blijf ook even kijken.  Die kleintjes in uniform zijn zo schattig, maar het zal nog even duren voor er ook echt spel in zit.

 

 

Dit mooie weer is ook perfect om Cosmo weer eens een gedegen borstelbeurt te geven.  Dat is duidelijk hard nodig, want er komt zo ongeveer een tweede Cosmo uit!  Hij ziet er na afloop in ieder geval weer keurig uit.

 



De rest van de middag lezen we buiten voor het huis.  Saskia moet werken en vindt dat nog steeds leuk.  Ze ziet ook regelmatig bekenden langskomen.  Wendy van hiernaast roept me toe dat zij en haar zus Saskia net gezien hebben.

Als de zon achter de huizen verdwijnt wordt het te koel om buiten te blijven.  We verkleden ons om naar de jaarlijkse haring- en palingavond van de Nederlandse Vereniging te gaan. Die wordt zoals altijd bij de Nederlandse ambassade in Washington gehouden.

Met nogal wat oponthoud in het verkeer duurt het een goed uur voor we daar aankomen.  Het feest is al in volle gang en wij hebben enorme trek.  Rick koopt kaartjes voor de broodjes paling, haring en kaas en drankjes. 

 

Zulke heerlijke paling!

In de rij voor een drankje ontdek ik Guus.  Door Facebook weet ik dat het vandaag zijn verjaardag is (een van de beste dingen van Facebook, vind ik) en ik feliciteer hem.  Even later komt hij ons zijn allerschattigste dochtertje laten zien.  Haar proberen ze drietalig op te voeden, dus Guus vraagt geinteresseerd aan Kai en mij hoe wij dat deden. 

In de grote zaal staat een haring- en palingkraampje opgesteld en een tafel waar je broodjes kaas kunt bestellen.  Ik begin met paling, die werkelijk heerlijk is!  Kai en Rick nemen een broodje haring, maar daar blijkt Kai niet zo van te houden, dus ik eet de helft van zijn vis op.  De haring eet ik niet met een broodje, die gaat er beter op de ouderwetse manier in.

 

 

Rick weet er ook weg mee 

Helaas is er, behalve Guus, niemand, die wij kennen.  Het zijn allemaal groepjes, die elkaar al langer lijken te kennen.  Na genoeg haring en paling gegeten te hebben en in Kai's geval kaasbroodjes, gaan we dus maar weer huiswaarts.   Het was het helemaal waard voor de lekkere verse vis!  Alleen jammer dat de garnalen het door orkaan Sandy niet hadden gehaald, hopelijk volgend jaar!

Zondag

Na lekker uitgeslapen te hebben, gaan Rick en ik naar Starbucks om ontbijt te halen.  Dit keer probeer ik eens een Americano met pepermunt siroop.  Dat smaakt ook weer erg lekker.  Net als de veggie omelet artisan sandwich, die nog steeds mijn favoriet is.

Terwijl we op onze bestelling wachten, komt Mary Ellens man Phil binnen.  Hij vertelt dat Mary Ellen gewoon thuis is.  Omdat mijn voeten eindelijk weer normaal aanvoelen, bel ik haar na het ontbijt om te zien of ze zin heeft in een wandeling.

Dat is het geval en we lopen met de honden zo'n vijf kilometer door de buurt.  Cosmo en Marty kunnen het heel goed met elkaar vinden en lopen goed samen.  Marty is echt een schattige Sheltie en ook zo mooi!

Het is zulk lekker weer dat halverwege de wandeling mijn jas uit kan en ik zelfs met korte mouwen loop!  Mary Ellen en ik hebben elkaar weer heel wat te vertellen, want het is al een tijdje geleden dat we samen gelopen hebben.  Hopelijk gaat dat nu weer regelmatiger lukken.

Kai's keuze voor de lunch valt op Manhattan Bagel.  We nemen alle drie een "tuna thin", dunne bagel met hun lekkere tonijnsalade.  Alweer kunnen we die buiten opeten.  Ik zou willen dat iemand een uitvinding deed om dit weer op te kunnen slaan om midden in de winter weer te voorschijn te halen.  Ik merk ook dat mijn fibromyalgie symptomen van eerder in de week weer helemaal weg zijn.

 

Flapjack is dol op Whole Foods tassen

Het wordt alweer een heel ontspannen zondagmiddag.  Rick haalt de Adirondack stoelen naar de voortuin en we lezen een aantal uren voor het huis.  Intussen zijn de buren ook buiten en wast de buurman zijn Corvette weer eens, terwijl ik hem er nooit in heb zien rijden.  De andere buurman heeft een antieke cabriolet en gaat daar een ritje mee maken.  Een prachtig ding vind ik die auto!

Maar dan gaat onvermijdelijk ook vandaag de zon weer onder.  Zodra die achter de huizen verdwijnt is de warmte ook grotendeels vertrokken.  Morgen schijnt het nog een dag lekker te worden en daarna weer een stuk koeler.  Voor mijn gevoel is het deze herfst een stuk sneller afgekoeld, dan vorig jaar. 

Voor Kai terug naar school gaat, wil hij nog graag bij de Cheesecake Factory om te eten.  Daar zijn we al een tijdje niet geweest, dus helemaal leuk.  Er is een wachttijd voor gewone tafeltjes, maar er is er een open in de bar.  Ik bestel, zoals altijd, de luau salade.  Die is enorm en lekker, hoewel ik hem deze keer iets minder vind.  Rick en Kai genieten ook van hun vistaco's en burger.  We hebben zeker geen plaats meer voor hun fantastische cheesecakes, hoe lekker die er ook uitzien in de vitrine.

 

Luau salade

 

 

Cheesecakes

Eenmaal thuis neemt Kai gauw afscheid en gaat terug naar Richmond.  Katja voelt zich intussen eenzaam in Blacksburg, dus ik stuur haar een opkikkertje, koekjes van Campuscookie.com.  Nog anderhalve week en dan zijn we hopelijk weer als gezin herenigd voor een paar dagen voor Thanksgiving. 

Intussen hebben we de eerste Kerstbomen al gezien bij de mall en in Vienna.  Saskia zong al kerstliedjes onder de douche, hoorde ik.  Na Thanksgiving mogen we beginnen met versieren en het is een vroege Thanksgiving dit jaar.  Fijn, want dan is er veel tijd voor Kerstvoorbereidingen.

En toen was het alweer vrijdag

Alweer schitterende blauwe lucht lacht me toe bij het opstaan.  Dit hele weekend belooft het mooi en vooral warmer weer te worden, heerlijk! 

In plaats van Sharons klas heb ik een uur personal training met haar afgesproken vanochtend.  Gelukkig voel ik me weer een stuk beter en denk ik nu eindelijk over die verkoudheid heen te zien.  Ik heb ook meer energie en het uur met gewichten gaat gauw voorbij.

Daarna ga ik nog een half uur op de crosstrainer doen.  Althans, dat was het oorspronkelijke plan, maar ik zit weer zo in het verhaal van mijn boek dat het een uur wordt.  Ieder boek van Barbara Freethy is heel anders, hoewel natuurlijk wel een romance en wat mysterie, maar zo verschillend dat ik nog geen enkele keer heb gedacht "nu maar weer eens een andere auteur lezen".  Heel knap vind ik het als je zo kunt schrijven.

Inmiddels is het lekker opgewarmd tot een graad of vijftien.  Ik neem Cosmo mee voor zijn wandeling en het valt me op dat de bladeren, die na Sandy nog aan de bomen zaten, lang blijven zitten.  Vooral de Japanse esdoorns zijn een mooi dieprood nu.

Mijn nagels zien er niet uit en blijven overal aan steken.  Tijd voor een afspraak met Thu, die gelukkig tijd heeft.  Eerst haal ik een tomaat en mozzarella sandwich en een ijs passion thee bij Starbucks en laat dan mijn handen weer keurig maken. 

Omdat ik niet weet of Saskia moet werken, haast ik me daarna naar huis.  Maar goed ook, want ze hoeft niet te werken, maar moet wel terug naar school om nog een laatste proefwerk voor het einde van het kwartaal te maken.

Het is in het zonnetje voor lekker genoeg om buiten te zitten, dus dat doe ik tot de zon achter de huizen wegzinkt.  Cosmo houdt me gezelschap en speelt ook leuk met Apollo van de buren.  Apollo is inmiddels twee keer zo groot en zwaar als Cosmo, maar dat deert geen van beiden.  Regelmatig heeft Apollo ook een hap van Cosmo's vacht in zijn bek.  Het is hard nodig dat ik Cosmo dit weekend een kambeurt geef!

Kai sms-t dat hij onderweg naar huis is, maar niet op tijd thuis zal zijn voor het avondeten.  Rick stelt voor vanavond eens Iers te gaan eten.  Daarvoor treffen we nog net een tafeltje vrij bij de Auld Shebeen in Fairfax.  Het is hier dolgezellig met een haardvuurtje en live muziek.  Zo leuk bij deze restaurants is altijd dat iedereen meezingt.

Het eten is ook erg lekker.  We delen een sausage roll, die op een saucijzebroodje lijkt, maar dan met meer vlees en minder bladerdeeg.  Ik neem de zalm als hoofdgerecht, die wordt geserveerd met bruine rijst, artisjokken, zongedroogde tomaatjes en champignons.  Heel erg lekker!  Ricks sandwich met biefstuk gaat er ook goed in.

Precies tegelijk met Kai komen we weer thuis.  Het wordt weer een gezellig weekend met hem thuis!

Great Falls

Mijn excuus om pas om tien over half tien op te staan vanochtend?  Een spinnende schattige Flapjack op mijn buik.  Zo'n schattig en zacht katje is het en lekker warm op mij en ik wil me niet meer veroeren.  Ok, reden is ook dat Rick en ik bar slecht geslapen hebben.  Hij had pijn in zijn schouder en ik voel me (grrr!!!) nog steeds niet goed.

Helaas voor Rick moest hij er wel vroeg uit om een presentatie bij het Pentagon te gaan geven.  Hij was echter zo moe dat hij opeens binnen komt lopen, terwijl ik mijn ontbijt zit te eten.  Arme Rick, hij komt even op de bank liggen en moet dan weer door.  Hopelijk gaat de fysiotherapie voor zijn schouder gauw helpen.

Het is prachtig weer buiten, maar wel maar zes graden en flinke wind.  Toch besluit ik de sportschool vandaag te laten voor wat hij is. Cosmo en ik zijn helemaal toe aan een wandeling in de natuur.  Ik besluit mijn skijack en handschoenen mee te nemen en eens te gaan kijken hoe Great Falls eruit ziet, een week of wat na Sandy.

De weg erheen is altijd al zo mooi.  Veel van de maples hebben nog kleur en de meeste eiken zitten ook nog helemaal in het blad.  Het hoogtepunt is voorbij, maar het zal nog even duren voor het helemaal grijs is, gelukkig.  De enorme huizen onderweg zijn ook altijd imposant om te zien.

Het is heel rustig in het park en met de blauwe lucht kleurt de rivier ook mooi blauw.  Er is nog wat kleur te zien in het park, maar de meeste bomen zijn kaal.  Daardoor zijn de vogels ook weer beter te zien en ik probeer hard een spechtje te fotograferen.  Dat lukt alleen in de schaduw, waardoor zijn rode kopje niet mooi uitkomt, helaas.

Vorige week zag ik op de Facebook pagina van Great Falls foto's van razend water na Sandy.  Het kwam nog net niet tot het pad vorige week.  Vandaag zijn de watervallen zo ongeveer op hun mooist.  De rivier is vol, maar het zijn echte watervallen en met de zon is het water mooi blauwgroen gekleurd.

 

 

En een filmpje:

 

Zoals altijd krijgt Cosmo weer veel aandacht van toeristen.  Eentje ervan heeft een fototoestel met een gigantische lens en hij vraagt of ik het goed vind dat hij Cosmo fotografeert.  Dat is natuurlijk prima en Cosmo werkt goed mee.  Hij zou zo een hondenmodel kunnen zijn. 

Na de watervallen bewonderd te hebben, besluit ik nog wat verder te lopen op het River Trail.  Hier zie ik opeens allerlei tekenen van Sandy.  En op een gegeven moment is ons pad compleet verperd door een omgevallen boom.  Ik zie er geen weg omheen, dus keer maar terug.  We hebben er toch een mooie wandeling opzitten, hoe koud ook.

Op de terugweg haal ik een Bangkok Curry bij Noodles & Company voor mijn lunch.  Daarna neem ik Cosmo mee de Petco in en koop wat snoepjes voor hem.  Thuis eten we het allemaal op.  Een hond is toch echt de beste mensenvriend!

Saskia belt of ik haar van school kan halen.  Ze heeft vanmiddag meegedaan met de PAWS Club, een schoolclub, die zich inzet voor dakloze dieren.  Zo heeft ze heel wat gaande met Honor Societies en een baantje.

Saskia heeft ook een hekel aan Latijn en wilde eigenlijk al vanaf haar eerste high school jaar Duits doen.  Dat eerste jaar lukte dat, maar daarna vertrok de Duitse lerares en kwam er niemand voor haar in de plaats.  Noodgedwongen koos Saskia dan maar Latijn, geen goede match. 

Nu heeft ze met haar counselor gepraat en kan ze via het Northern Virginia Community College online Duits doen en zo toch nog haar credits voor drie of vier jaar Duits halen.  Ik schrijf Saskia daarvoor in en morgen zal haar counselor er dan voor zorgen dat ze geen Latijn meer hoeft te doen.  Ze hebben een heel slechte leraar daarvoor wat ik erg jammer vind, want ik heb altijd veel aan mijn Latijn gehad.  Het zal discipline van Saskia vergen om dat Duits online te doen, maar Rick en ik hebben daar alle vertrouwen in.

Rick neemt eten mee van Sunflower voor mij, want hij had zin in McDonald's en daar hoef je bij mij niet mee aan te komen, tenzij het echt moet.  De vegetarische mu shu rolls en General Tso's surprise daarentegen vind ik een grote traktatie. 

Vanavond gaan we allemaal vroeg naar bed, hopend dat het een betere nacht zal worden. 

Foto's van vandaag staan hier.



Weer een gezellig avondje Nederlands kletsen

Gisteravond zijn we wakker gebleven tot er werd omgeroepen dat President Obama herkozen was.  Wachten tot Mitt Romney zijn verlies toe zou geven wilden we niet, dus mijn eerste vraag aan Rick vanochtend is of Barack Obama inderdaad nog vier jaar president gaat zijn. 

Gelukkig is dat inderdaad het geval.  Virginia is dit keer ook weer in de kolom voor de president gekomen, voor de tweede keer achtereen (met maar 100.000 stemmen verschil, maar toch).  Daarvoor was Virginia altijd een Republikeinse staat, maar de bevolkingsgroei in ons gebied zorgt er voor dat de Democraten hier steeds meer voet aan de grond krijgen.  We hebben nu een Republikeinse gouverneur, maar twee Democratische senatoren.

De enige staat waarvan nog niet bekend is wie er gewonnen heeft, is Florida.  In 2000 was dat een enorm probleem, omdat die staat toen bepaalde wie de meeste kiesmannen zou krijgen.  Daardoor duurde het weken voor het Hoog Gerechtshof bepaalde dat George W. Bush had gewonnen.  Dit keer is dat niet het geval.  President Obama heeft meer dan genoeg kiesmannen in zijn kolom staat (het moeten er meer dan 270) om te winnen zonder dat Florida meetelt.

Na rustig ontbeten te hebben, rijd ik in mijn leen Corolla naar de Toyota garage.  Daar staat de van al klaar en mag ik een fikse rekening betalen alvorens hem mee te krijgen.  Het schijnt normaal te zijn dat er na 50.000 mijl van alles vervangen moet worden, maar volgens mijn adviseur John moet de van er nu weer minstens 50.000 mijl mee door kunnen.

Op mijn sportagenda van vandaag staat weer een uur cardio op de crosstrainer.  Het gaat langzaam beter met de verkoudheid, maar mijn gewoonlijke energie is nog niet terug.  Daar baal ik van, maar ik neem maar aan dat het moet slijten.

Vanavond hebben we weer het gezellige Nederlandse eetclubje en ik heb dit keer gekozen een salade mee te nemen.  Ik heb wel zin om iets unieks te maken, dus plaats een berichtje op Facebook met de vraag voor saladerecepten.  Daar wordt enthousiast op gereageerd en ik heb meteen een heel arsenaal om eens te maken.

Bij Whole Foods ga ik kijken of ik de ingredienten voor de salade van Sylvia kan vinden.  Dat zijn bloemkool, appel,  Goudse kaas en bieslook.  De eerste drie vind ik met gemak, maar bieslook niet en ik weet ook niet wat dat in het Engels is.  Ik besluit dat lenteuitjes vast ook lekker zullen smaken erin, dus neem daarvan een bosje mee.

Het is inmiddels ook alweer ver na lunchtijd en mijn maag rammelt.  Het is vandaag 5% dag bij Whole Foods, wat betekent dat ze 5% van hun opbrengst aan een goed doel schenken.  Dat doel is vandaag CROP. 

Het is erg gezellig in het restaurantgedeelte van de supermarkt, want ter ere van CROP zingt een gitarist folklore liedjes.  Ik besluit een lekkere volkoren sandwich met veel groente en advocado erop te bestellen en die al luisterend op te eten. 

Het is berekoud buiten en er staat een ijzige wind.  Ik voel me er helemaal niet lekker door.  Als ik de bloemkoolsalade klaar heb gemaakt (de dressing is van mayonnaise, mosterd en azijn), ga ik dus een half uurtje liggen.  Gelukkig helpt dat me in ieder geval goed genoeg te voelen om vanavond te gaan.

Rick brengt me naar Karins huis en van daaruit rijden we door naar L.  Onderweg kan Karin nog net een kamikaze wasbeertje vermijden.  Gelukkig, want ik vind het altijd zo zielig dat doodgereden wild!

Het avondje wordt weer erg gezellig.  We toasten met champagne (of mousserende wijn) op L's verjaardag gisteren.  Het hoofdgerecht is een heerlijke zalm.  Daarbij is er spinazie, wilde rijst en de bloemkoolsalade valt ook in de smaak, al heb ik natuurlijk weer veel te veel gemaakt.

Als Rick me op komt halen zitten we net aan de toetjes.  Dat is een peretaart en chocolade cake, beiden heel erg lekker en Rick smult er ook nog van mee.  Dan neem ik weer afscheid, elkaar een fijne Thanksgiving wensend.  Onvoorstelbaar dat dat alweer zo dichtbij komt!

Verkiezingsdag

Eindelijk is het zover!  Na al het moddergooien naar elkaar (en niet alleen door de presidentskandidaten, want we hebben vandaag ook senatoren en afgevaardigden op ons stembiljet), de eindeloze telefoontjes over voor wie wij gaan stemmen, is het eindelijk de eerste dinsdag in november.  Of eigenlijk volgens de wet van 1845 de eerste dinsdag na de eerste maandag in november, dus het kan in sommige jaren op de tweede dinsdag vallen.

Hoe dan ook staat alles zodra ik opsta in het teken van de verkiezingen.  Mijn Facebook staat vol met opgeluchte mensen, die eindelijk hun stem hebben kunnen laten horen.  Het nieuws gonst van problemen met stemmachines en lange rijen bij stembureaus.  De beste tijd om te gaan stemmen, lees ik, is tussen tien en vier.

Op mijn gemak drink ik een paar koppen koffie en eet mijn Griekse yoghurtje.  Net na tienen rijd ik naar Cedar Lane school, waar ons stembureau is gevestigd.  Daar heb ik even moeite een parkeerplaats te vinden, maar de lange rij, die ik verwachtte, staat er gelukkig niet.

Eenmaal binnen staat er toch een redelijke rij, terwijl ik hier nog nooit heb moeten wachten.  Ik laat mijn rijbewijs zien, geef mijn naam en adres en krijg dan een kaartje aangereikt.  Dit is mijn vierde presidentsverkiezing en ik heb hier een paar keer gestaan met grote twijfel op wie ik zou stemmen.  Die heb ik vandaag gelukkig niet.

 

Obama/Biden bordjes

 

En andere kandidaten erachter

 

We hebben de keuze om op papier of electronisch te stemmen.  Er is helemaal geen wachttijd voor papier, maar ik besluit toch electronisch te kiezen.  Ik heb inmiddels, ook voor het eerst ooit, een heel aantal bekenden ontdekt.  Ik groet hen en sluit in de electronische rij aan.

Nog geen minuut later komt mijn Mormoonse buurvrouw en dus groot Mitt Romney fan, Linda, achter me staan.  "We're going to cancel out each other's vote!", zegt ze vrolijk.  Inderdaad, dit keer wel.  Maar we zijn meer dan politieke tegenstandsters, dus we kletsen gezellig over onze kinderen.  Zij heeft er zeven, waarvan drie van dezelfde leeftijd als de onzen, dus genoeg materiaal.

Zo gaat het halve uur wachten op de stemcomputer lekker snel.  Het gaat zo langzaam, omdat er lang niet alleen mensen op het stembiljet staan om op te stemmen.  Zo wil Virginia twee veranderingen in de constitutie van de staat aanbrengen en Fairfax County extra bonden verkopen voor drie verschillende dingen. 

Lappen tekst staan er om te lezen in een moeilijke taal, dus het neemt iedereen langer dan gewoonlijk om die rode "VOTE" knop in te drukken.  Voor wie wil weten, wat ik voor mijn neus krijg, klik hier.  Ik heb al van tevoren al die lappen tekst doorgelezen en besloten dat ik ze allemaal wel goed vind.  Ik stem op Obama/Biden, Tim Kaine voor de Senaat, Gerry Connolly voor het Huis van Afgevaardigden, helemaal Democraat, dus, dit keer.  Binnen twee minuten ben ik klaar.

Meteen rijd ik door naar de sportschool.  Onderweg kom ik langs twee andere stembureaus en zie daar files in de parkeerplaatsen en lange rijen buiten de deur.  Ik ben maar blij dat wij zo'n "rustige" locatie hebben.

Sharon is er ook en heeft ook gestemd.  Heel veel mensen hebben een "I voted" sticker op hun kleding.  Die van mij ligt nog in de van, want die gaat niet op mijn shirt blijven zitten tijdens het sporten.  Bovendien loop ik toch al niet zo graag met zo'n stickertje op.

Na bijna een uur op de crosstrainer is het inmiddels al ruimschoots lunchtijd.  Ik rijd naar Whole Foods om hun nieuwe lekkere rijstpapier rol gevuld met wortel, komkommer, advocade en tonijn en zalm als lunch te halen.  Ik besluit ook meteen maar avondeten voor mezelf mee te nemen, want Rick zal pas later vanavond weer thuis zijn.

Cosmo heeft wel weer eens een wandeling verdiend, dus ik neem hem mee de buurt in.  Onderweg kom ik Niall tegen.  Hij is van oorsprong Iers en we hebben het erover hoe fijn het is om mee te kunnen stemmen in dit land.  Voor mij heeft het vijftien jaar geduurd voor ik dat mocht, want met een groene kaart mag je niet stemmen.  Maar sinds 1999 heb ik een Amerikaans paspoort en sindsdien heb ik geen verkiezing overgeslagen.

Saskia wil de van meenemen naar Caffe Amouri met Kaylee, maar dat gaat niet door.  Ik heb een afspraak bij de Toyota garage voor een beurt voor de van, dus zet de dames af.  Ik begin echt uit te zien naar het moment dat Saskia haar eigen auto heeft!

Bij de garage krijg ik te horen dat er nogal wat gedaan moet worden.  Het zal zeker drie uur duren.  Ik heb geen zin om daarop te wachten en bovendien zal het dan donker zijn en ik wil niet in het donker hoeven rijden.  Gelukkig mag ik dan een leenauto meenemen tot morgen.

In een zwarte 2012 Corolla rijd ik niet veel later naar huis.  Net als ik de oprit oprijd, belt Saskia dat ze opgehaald willen worden.  De zon gaat net onder en doet de lucht vrijwel in brand staan!  Nog een paar uur en de stembureaus gaan dicht. 

Virginia is een van de belangrijkste staten in deze verkiezingen.  Ik vind het heel bijzonder om daar deel van te maken.  Het is een ding om een stem uit te brengen in een staat, waarvan al van tevoren bekend staat wie er gaat winnen.  Het feit dat dat in Virginia niet zo is, maakt dat ik het gevoel krijg dat mijn stem ook echt meetelt. 

Katja heeft vandaag ook in Blacksburg gestemd en Rick en Kai dus al twee weken geleden.  Al kijkend naar de nieuwsberichten smul ik van een stuk zalm van Whole Foods en hun spruitjes met ui.  Toen ik hoorde dat Rick niet thuis zou zijn voor het avondeten, heb ik die meteen ook aangeschaft voor vanavond en ze zijn weer heerlijk!

Het wordt vast een heel lange avond en nacht, maar ik hoop toch van harte niet op een herhaling van 2000, toen we wekenlang niet wisten wie er president zou worden.  Wat er ook gebeurt, ik hoop op een duidelijke uitslag.  Als Obama niet wint, zal dat voor mij de eerste keer zijn dat ik op een verliezende kandidaat heb gestemd.

Een gezellig dagje met Saskia

Al vroeg vanochtend neemt Kai afscheid om terug naar school te gaan.  Hij moet om tien uur weer in Richmond zijn.  Gelukkig rijdt hij helemaal tegen het spitsverkeer in, dus dat moet lukken.

Rick verrast mij met een Starbucks ontbijt op bed.  De Kerstsmaken siroop zijn daar binnen en ik vind mijn peppermint mocha heerlijk!  Daarbij weer de veggie omelet artisan sandwich en het is een prima begin van de dag.  Rick is meer een gingerbread latte man en geniet daar ook van. 

Na het ontbijt vertrekt Rick naar het vliegveld.  Hij heeft morgen werk in Cambridge, Massachusetts, dichtbij Boston.  Hij gaat vanavond dan ook eten bij mijn zusje en nichtjes en neefje.  Mijn zwager is weer op reis.  Toch grappig hoe ik vorige week met mijn zwager at en Rick straks met mijn zusje!

Saskia heeft vandaag en morgen vrij van school en Kaylee logeert bij haar.  Ik laat de meiden in diepe slaap achter en rijd naar de sportschool.  Daar wacht Sharon me al op.  Al voel ik me vandaag iets beter, ik ben zeker nog niet de oude.  Toch wordt het een intensief uur gewichten en volbreng ik het allemaal prima.

Na nog een half uur op de crosstrainer ga ik weer huiswaarts.  Inmiddels is Saskia ook op.  Ik ben echt dankbaar dat zij nog thuis woont.  Het is over het algemeen een gezellig kind dat niet op haar kamer gaat zitten.  Vooral als Rick op reis is, vind ik dat natuurlijk heel fijn.

Saskia heeft een spray nodig voor haar neuspiercing, die alleen bij Marlowe Ink in Fairfax te krijgen is.  We eten een vroege lunch, want we zijn nog niet helemaal aan het uur tijdverschil gewend, en gaan dan op weg. 

Fairfax is het stadje naast Vienna en gewoonlijk heel makkelijk te bereiken.  Dat blijkt tijdens lunchtijd niet het geval.  Opeens staan we in de file en duurt het meer dan een half uur voor het korte ritje van zo'n vijf kilometer. Niet voor niets staan we op nummer twee van het slechtste verkeer in Amerika hier, je weet nooit hoe lang het kortste ritje zal duren.

Eindelijk komen we in Old Town Fairfax aan.  Bij Marlowe Ink is de H2Ocean snel gekocht, maar Saskia ziet natuurlijk ook meteen een aantal leuke dingen voor haar verscheidene piercings.  Daar kiest ze er een paar van uit en met een blije tiener loop ik weer naar buiten.

Onderweg vertelt Saskia dat ze zoveel leuke spulletjes bij Michaels heeft gezien, toen ze er dit weekend werkte.  We besluiten de winkel een bezoekje te brengen.  De meeste leuke dingen zijn Kerstspullen, dus we zullen later dit seizoen zeker vaker terugkomen.  Met een paar hebbedingetjes vertrekken we en krijgen een leuke korting, omdat Saskia werkneemster is. 

Daarna stoppen we nog even bij Safeway.  Daar maak ik ook mijn "All American" foto van vandaag, want waar anders vind je zoveel verschillende soorten cereals?  Zo ongeveer voor elke dag van het jaar is er wel een!

Saskia gaat nog naar de mall om haar verdiende centen aan warme kleding te besteden.  Ik klets met Katja, die van alles gaande heeft in haar leven.  Ze is begonnen met het "schaduwen" van een dokter in de Emergency Room (EHBO ziekenhuis).  Ze mag nu zelfs infusen aanbrengen en zag gisteren een intubatie waar ze helemaal door gefascineerd was.  Soms denk ik wel "wie is dit en wat heb je met mijn Katja, die bij medische films flauwviel, gedaan?"

Katja heeft het nu ook wel flink druk met alles wat er gaande is in haar leven.  Eigenlijk wilde ik deze of volgende week naar haar toe gaan, maar deze week heeft ze al geen tijd en voel ik me niet optimaal en volgende week is maar een week voor Thanksgiving.  We kijken wel.  In ieder geval zal ze met Thanksgiving thuis zijn, al moet ze de woensdag ervoor wel haar dienst bij de Rescue Squad doen.

Saskia komt blij thuis, want ze heeft een lekker warm vest gevonden.  Ik haal even Grieks eten voor mezelf bij Plaka Grill.  Lekkere avgolemono soep en dolmadakia (druivenbladeren gevuld met rijst, gehakt en kruiden).  Saskia maakt haar maaltje en we eten samen met onze borden op de schoot.  Lekker makkelijk.