Een broodnodige massage

Alweer is het een mooie zonnige dag en vandaag zal het kwik tenminste weer boven de tien graden uitkomen.  Ik heb dan ook voor mijn gevoel meteen meer energie als ik opsta.  Rick heeft de koffie al klaarstaan voor mij en ik lepel mijn yoghurtje met uitzicht op de nog steeds dieprode Japanse esdoorn van onze achterburen.  Zoals altijd mag Cosmo daarna mijn yoghurtbakje uitlikken.

Donderdag is op het moment mijn tweede gewichtendag.  Bij Anytime Fitness stel ik mijn workoutapp in op vier keer twintig seconden met iedere tien seconden rust ertussendoor.  Zo werk ik de apparaten af, verstand min of meer op nul.  Na afloop nog een half uurtje cardio en klaar is het weer voor vandaag.

Een paar weken geleden, toen ik lunch haalde bij Noodles & Company, had ik extra betaald voor spinazie in mijn Bangkok curry.  Eenmaal thuis zat die er niet in en belde ik om te kijken of ik die dan de volgende keer gratis zou kunnen krijgen aangezien ik een online account heb.

Helemaal goed verstond ik de manager niet, maar die besloot een kaartje te sturen met van wat ik verstond een gratis frisdrank.  Ik heb zin in Bangkok curry vandaag en lees het kaartje eens goed.  In plaats van slechts een gratis drankje blijkt het om een hele maaltijd inclusief frisdrank te zijn.  Wauw, dat vind ik toch wel heel goede service!

In het restaurant spoort de medewerker mij zelfs nog aan een grote portie te nemen en later de rest op te eten.  Dat doe ik niet, maar ik vraag er wel weer extra spinazie bij.  Gratis smaakt deze lunch bijna nog beter!

Intussen voelt het alsof er messen in mijn nek en schouders steken, dus ik ben zeer blij als Laura om twee uur voor de deur staat.  Inderdaad zit alles enorm vast, ze vindt knopen zo groot als een golfbal in mijn nek!   Hoeveel pijn het soms ook doet, het voelt goed het eruit gemasseerd te krijgen.  Na drie kwartier voelt het al wat losser en volgens Laura moet het morgen nog beter gaan.

Na mij is Saskia aan de beurt en ook bij haar vindt Laura flinke knopen.  Hopelijk helpt de massage haar ook goed, want gisteren kwam Saskia's rapport wat erg goed was ondanks de 11 keer dat ze sommige vakken had moeten missen.  Dat is natuurlijk veel te vaak!

Als ik Laura om een uur of vier weer gedag zeg vallen me de bomen voor ons huis op.  In het late daglicht lijken die compleet in brand te staan, zo dieprood zijn ze!  Natuurlijk kan ik niet laten mijn fototoestel te pakken.  Cosmo gaat ook mee naar buiten en poseert warempel gewillig tussen de gevallen blaadjes.

Buiten rennen maakt hongerig en Cosmo deelt weer eens gewillig met Flapjack

Zodra de zon onder is valt de temperatuur ook snel, dus Saskia en ik doen de haard weer aan.  Hoezeer ik een echte open haard nog gezelliger vind, het gemak van een gashaard is niet te evenaren. 
Rick is naar de sportschool geweest en komt thuis met eten van Plaka Grill. 

Hun linzensoep en dolmadakia (druivenbladeren gevuld met gehakt) zijn mijn keuzes van vandaag.  Voor het haardvuur gaan we lekker tv kijken, want de massages maken me altijd erg moe.

PS: Wij dachten dat dit het eerste jaar zou worden dat we niet als compleet gezin Thanksgiving zouden vieren.  Vanavond verraste Katja ons en vertelde dat ze er dat weekend wel zal zijn.  We zijn natuurlijk helemaal blij!  Als ik het goed heb is dat voor het eerst sinds begin juli dat het hele gezin weer bijeen zal zijn.  Opeens heb ik veel meer zin in Thanksgiving!

Foto's van de cul de sac en Cosmo staan hier.

Alweer "hump day"

In vergelijking met vorige week is dit maar een saaie week.  Maar ja, ik kan natuurlijk ook niet iedere week mooie steden verkennen.  Gelukkig is het ondanks de kou wel mooi zonnig weer.  Het was de vroegste vorst in zeven jaar hoor ik op de radio!

Saskia heeft besloten haar AP Calculus te laten vallen.  Ze heeft genoeg wiskunde om haar diploma te halen en het was veel te moelijk voor haar en zou haar GPA erg naar beneden halen.  Om de AP's hoeft ze het ook niet te doen, want daarvan zal ze er uiteindelijk zes hebben.  Nu heeft ze ieder eerste uur vrij en hoeft dan pas na negenen naar school wat ook zal helpen met de hoofdpijnen.

We eten dus samen ontbijt bij de open haard, want Saskia is net als ik een koukleum.  Als zij naar school is vertrokken ga ik naar de sportschool.  Ik merk dat de pijnen me een beetje down maken en dan is het beter om tussen te mensen te gaan sporten, in plaats van alleen boven, al zou dat laatste natuurlijk makkelijker zijn.

Bij Whole Foods haal ik wat boodschappen en sushi voor mijn lunch.  Dat eet ik in het cafe in de winkel op.  Ze hebben daar een soort bar en ik zit naast een praatgrage meneer.  Dat vind ik altijd zo leuk van mensen hier, altijd is er wel een praatje.  Niets diepgaands, maar net genoeg om me weer wat op te vrolijken

Vanochtend heb ik bij Walgreens eindelijk de foto voor in het lijstje wat we van vrienden voor ons 25-jarig huwelijk  kregen besteld.  Het is zo handig, je bestelt het online en een uur later kun je het voor 20 cent per foto ophalen (afhankelijk van de grootte natuurlijk).  Het is een foto van ons vijven in Hawaii.  Ernaar kijkend mis ik Katja opeens vreselijk!  Kai vanzelfsprekend ook, maar die zien we nog wat vaker tegenwoordig.

Ondanks de kou heeft Cosmo natuurlijk wel een wandeling verdiend.  Voor het eerst dit jaar draag ik mijn lange winterjas en handschoenen.  Gelukkig wordt het morgen weer warmer.  Er zijn wel nog steeds mooie herfstkleuren te zien, vooral in onze cul de sac. De boom voor ons huis lijkt nu in brand te staan!

 

Voor mijn dagelijkse foto voor het thema "Very..." is het even zoeken.  Dan zie ik een antieke truck en besluit die foto ook antiek te maken.  Hij staat ook bij een van de oudere huizen in de buurt, dus de foto zou zo in de jaren vijftig gemaakt kunnen zijn.

 





 Thuis gaat de haard weer aan.  We bestellen kabobs van Friends en die worden door de gewoonlijke vrolijke bezorger hierheen gebracht.  Met de katten en Cosmo uitgeteld in de kamer is het wel heel gezellig. 

Nog even over de titel van dit blog, "hump day" is hoe veel Amerikanen woensdag aanduiden, halverwege de week.  Een tijdje geleden maakte de verzekeringsmaatschappij Geico een reclame hierover met een kameel (de bult van de kameel heet in het Engels ook "hump"), waarna iedereen "humph day" ging zeggen op zijn kameels, soms slaan reclames dus wel aan:

Brrr, koud opeens!

Midden in de nacht word ik rillend wakker.  We hebben nog steeds het winterdekbed niet op ons bed en dat is duidelijk hard nodig.  Ik vind gelukkig nog een deken in een van onze lades en slaap verder.

Rick staat op en zegt dat Saskia zich weer helemaal niet lekker voelt.  Als ik met veel moeite mijn warme bed verlaat blijkt dat Saskia weer hoofdpijn heeft.  Ik doe Mineral Ice op haar nek en dat helpt haar gelukkig wel wat.  Het is maar goed dat Laura donderdag komt, want de massages lijken het enige wat Saskia goed helpt.

Nadat Saskia naar school is ga ik naar de sportschool.  Het is zo koud en waait hard.  Ik doe de stoelverwarming in de van aan en wil er bijna niet meer uit.  Maar goed, dat uur cardio op de ARC trainer warmt natuurlijk ook goed op.

Als ik thuiskom kan ik onze oprit niet op, want de bladeropzuigdienst van Vienna staat ervoor.  Die komen drie keer per herfst langs om opgeharkte bladeren op te zuigen.  Daar maken ze zakken gesnipperde bladeren van, die mensen in hun tuinbedden kunnen strooien.

Met dit koude weer heb ik zin in soep als lunch.  Ik heb de cheddar broccoli soep van Panera helemaal ontdekt als "comfort food".  Die klinkt heel zwaar, maar is het niet en heeft toch een heerlijke kaassmaak en groentes erin.

Na de lunch voel ik me toch verplicht Cosmo uit te laten.  Lang wordt het helaas voor hem niet, want de wind snijdt door merg en been.  Ik zie zelfs een paar sneeuwvlokjes, flurries, zoals ze die hier zo mooi noemen.  Op Facebook zag ik dat ten noorden en westen van ons een laagje sneeuw is gevallen.

Mijn nagels zijn weer aan een nieuwe beurt toe.  De gel nagellak duurt langer, maar een nadeel is dat het op een gegeven moment gaat bladderen en dan voelen de nagels heel raar aan.  T. maakt alles weer keurig.  Dit keer kies ik een mooie kleur blauw. 

Voordeel van kale bomen is dat we de zonsondergang weer beter kunnen zien

Als Saskia thuiskomt gaat de open haard aan.  Prompt gaan de katten erbij liggen, zo grappig.  Helaas heeft Saskia nog steeds hoofdpijn.  Ik had op haar leeftijd ook zoveel problemen en heb vandaag ook veel pijn, erg vervelend en ik tel de uren tot donderdag! 

Laura moest eens weten hoe belangrijk zij is voor ons.  Goed nieuws voor ons is dat onze ziektekostenverzekering beginnend volgend jaar ook massagetherapie zal vergoeden.  Dat scheelt toch weer flink.

Als avondeten bestellen we van het nieuwe Vietnamese restaurant in Vienna.  Dat is lekker, maar zo goed als Four Sisters helaas niet.  Maar ja, ze zijn net open en ze bezorgen dus we zullen ze nog meer kansen geven.  Hopelijk krijgen ze binnenkort ook een website. 

Vannacht gaat het flink vriezen, tijd voor fleece en extra dekens!  En wensen om toch de winter maar in Florida door te brengen, maar gelukkig wordt het na morgen weer wat warmer.

Nog een "warme" dag voor de ijskou

Maandagochtend is altijd moeilijk en ook voor Saskia.  Om kwart voor zes staat zij aan mijn bed dat ze weer zo'n hoofdpijn heeft.  Het arme kind, Rick belt de school om te melden dat Saskia later zal komen. 

Ondanks dat het een federale vrije dag is wegens Veterans Day moet Rick werken en heeft Saskia dus ook school.   Rick is dus al vertrokken als ik opsta, maar heeft wel heel lief de koffie al gezet voor mij.  Ik lepel een yoghurtje naar binnen en wek dan Saskia, die zich wat beter voelt en naar school gaat.

Sharon wacht mij al op bij de sportschool.  Ik heb echter enorme last van mijn schouders.  Het voelt alsof er messen in steken.  Sharon geeft me oefeningen om die wat los te maken.  Na drie kwartier gewichten rolt zij ook een bal over mijn spieren, die inderdaad wegspringen, zo vast zit het allemaal.  Gelukkig komt Laura donderdag weer voor een massage!

Na nog een half uur cardio ga ik weer huiswaarts.  Bij Manhattan Bagel haal ik een dunne bagel met gerookte zalm en een beetje cream cheese.   De zon schijnt weer zo lekker dat ik hem voor het huis buiten opeet.

Cosmo heeft ook wel weer eens een wandeling verdiend, dus ik lijn hem aan.  Ik neem ook mijn fototoestel mee, want al rijdend door de buurt zag ik nog heel wat felle kleuren aan de bomen.  Eerst wilde ik naar Great Falls gaan, maar nu heb ik meer zin om de laatste kleuren nog even vast te leggen.

Vooral de Japanse "maples" zijn op het moment vlammend rood.  Het zijn meestal kleinere boompjes dan de "gewone" maples, maar zijn dus later op hun hoogtepunt.  Hoewel de bomen voor ons huis ook nu pas tegen hun hoogtepunt aanzitten.  Alsof ze in brand staan, zo mooi. 

Om zoveel mogelijk van de voorlopig laatste warme zonnestralen te kunnen genieten ga ik voor het huis zitten lezen.  Zodra de zon achter de huizen verdwijnt is het te koud en vannacht komt er koude lucht uit Canada en morgen zal het zeker tien graden kouder zijn.  Er worden zelfs sneeuwbuien voorspeld, brrr!!!

Weer een erg mooie zonsondergang vanavond

Rick komt thuis met Thais eten van Natta Thai en het menu van een pas geopend Vietnamees restaurant in Vienna, Viet Aroma.  Dat restaurant bezorgt ook tot onze vreugde, nou ja, vooral die van mij, want ik ben dol op Vietnamees eten. 

Foto's van vandaag staan hier.

Haring en Paling Avond

Zaterdag

Het belooft een rustig weekend te worden. We slapen uit en na het ontbijt doe ik boven een uur interval op de elliptical, terwijl Rick in de tuin werkt.  Het gros van de bladeren is nu wel van de bomen, hoewel er nog vlekken rood en geel te zien zijn.

Rick stelt voor om te gaan lunchen en dan boodschappen te gaan doen.  Prima.  We kiezen Elevation Burger voor de lunch, ik vind hun veggie burger in sla erg lekker.  Daarna lopen we eerst The Fresh Market binnen voor een paar spullen en halen de rest van onze boodschappen bij Giant. 

Giant is van Ahold en dat zien we aan bepaalde internationale produkten, die ze hebben.  Zo slaat Rick er altijd Mars repen in, die vindt hij veel lekkerder dan de Milky Way repen hier.  Ook vinden we er een schrijfblok met een magneet om op de ijskast te hangen.  Dat is altijd handig voor lijstjes e.d.  Vroeger kon je die dingen overal vinden, maar nu is het er echt naar zoeken.

Katja heeft haar eerste echte volwassen salaris gekregen.  Zij verrast Rick en mij met een ontzettend lieve brief, waarin ze ons bedankt voor alles wat wij voor haar gedaan hebben om haar op deze plek in haar leven te krijgen. 

Net als Rick weet Katja altijd precies het goede te schrijven en we pinken dan ook beiden even een traantje weg bij het lezen van de brief.  Katja verrast ons ook met een cadeaubon voor een speciale lunch voor ons tweeen.

Na de spullen opgeborgen te hebben volgt een rustige middag.  Ik schrijf mijn laatste Charleston blog en zet de laatste foto's online.  Dat is altijd nog even nagenieten, want wat waren het leuke dagen!

De zonsondergang was prachtig vanavond

Tegen vijven maken Rick en ik ons klaar om naar de Nederlandse ambassade te gaan. Daar wordt weer de jaarlijkse haring- en palingavond gehouden.  Het wordt een gezellige en lekkere avond.  Er zijn dit keer ook garnalen en daar ben ik dol op!  Ook de paling is heerlijk, maar de haringen vind ik dit jaar te zout en ik eet er maar eentje van.

Zo lekker!

 

Een echte ouderwetse viskar

Intussen zie ik een aantal mensen, die ik in januari heb ontmoet en sinsdien Facebook vriend(inn)en zijn.  We kletsen gezellig en ik ontmoet ook L. die in Delaware woont en met wie ik via Facebook aardig wat contact heb. 

Erg leuk, allemaal!  De tijd vliegt dan ook en ondanks mijn hoofdpijn blijven we langer dan verwacht.  Vorige haring- en palingavonden waren ook altijd wel leuk, maar dan zagen we hooguit een enkele bekende.  Ik vind het heel leuk nu dit groepje ontmoet te hebben!

Zondag

Alweer een schitterend zonnige dag daagt.  Rick en ik halen ons gebruikelijke zondagse ontbijt bij Starbucks.  Nu Kerstsmaken er zijn neem ik eens een Americano met pepermuntsmaak.  Overal om ons heen is er al Kerst, trouwens.

Als ik na mijn cardio op de elliptical naar Panera rijd om brood te halen, zie ik dat de Kerstkransen al aan de lantaarnpalen hangen in Vienna!  Ik ben daar zo nog helemaal niet voor in de stemming!  De bladeren zijn nog niet eens helemaal van de bomen.

 

Het is zelfs zo lekker buiten met zo'n 19 graden dat ik tot de zon achter de huizen verdwijnt buiten ga zitten lezen.  Er staat wel een fikse wind, die alle opgeharkte bladeren enthousiast weer het gazon opblaast.  Er wordt zelfs een "red flag warning" uitgegeven, wat betekent dat de omstandigheden gunstig zijn voor bosbrand. 

 

De boom voor ons huis lijkt al in brand te staan door de kleuren van de blaadjes!

 



Rick stelt voor om ergens te gaan eten, ongewoon voor zondagavond, maar ik ben natuurlijk meteen voor.  Vooral als Rick ook nog eens bereid is om mijn favoriete Vietnamese restaurant, Four Sisters, te proberen.  Daar is wel een wachttijd, maar niet te lang en terwijl Rick de auto parkeert gaat mijn "pieper" al af en ik zit al aan tafel als Rick het restaurant weer binnenkomt.

Hier kan ik het niet laten hun loempiaatjes te bestellen, die Rick en ik delen.  Die doen me aan Senegal denken waar ik vroeger met mijn vader bij een van de vele Vietnamese restaurants daar "nem" ging halen, die precies zo smaakten.  Als hoofdgerecht neem ik de gegrilde met gehakt gevulde druivenbladeren, altijd heerlijk. 

En dan is het alweer zondagavond.  Het was een rustig en fijn weekend, die gaan altijd veel te snel voorbij!

Charleston verkennen

Stralend weer lacht me tegemoet als ik de gordijnen van de hoge ramen in de hotelkamer opentrek.  Gauw maak ik me klaar en pak in, check uit het hotel en geef dan de bagage af aan de bellman.  Die houdt die tot later vanmiddag voor mij in bewaring.

Online heb ik een ontbijttentje vlakbij gevonden dat goede recensies kreeg op Yelp.  Another Broken Egg ligt maar een blok verderop bij de oude stadsmarkt.  Ik krijg een stoel aan de bar en meteen een lekker sterke kop koffie voorgezet.  Ik bestel hun omelet met diverse groentes en dat smaakt prima.

Nu ben ik klaar voor mijn wandeling door Charleston.  Ik begin met Meeting Street wat Charleston's Museum Mile wordt genoemd.  Hierlangs staan allerlei musea, kerken en andere historische gebouwen, die te bezoeken zijn.  Tijd om veel ervan te zien heb ik niet, maar ik loop wel een oud kerkhof op om het graf van Charles Pinkney, een van de ondertekenaars van de Amerikaanse Constitutie (grondwet), te bekijken. 

Al foto's nemend loop ik naar het Nathaniel Russell huis.  Er is mij verteld dat als ik een huis in Charleston wil bezoeken dit het meest interessante is.  Ik koop een kaartje en zie dat er een combinatie mogelijk is met een ander huis verderop in de stad.  Dat lijkt me leuk om vanmiddag te doen, dus ik koop de combi, die $4 goedkoper is dan twee aparte kaartjes.

Inderdaad is het een heel mooi en bijzonder vroeg 19e eeuws huis.  De bouw is weer heel anders dan de landhuizen uit die tijd in onze buurt.  Duidelijk had deze meneer flink wat geld!  Hij liet ook een houten spiraaltrap bouwen, die zeer ongewoon is en zelfs in deze tijd moeilijk na te maken. 

Zoals vrijwel altijd mag er hier binnen niet worden gefotografeerd.  Jammer, want ik zie allerlei prachtige potentiele foto's.  Ellen, de oudere dame, die ons rondleidt, let echter met argusogen op dat ik mijn camera niet gebruik.  Als ik hem even verhang, zodat ik mijn jas uit kan doen, komt er meteen "No photography!" van haar.   Ze vertelt wel interessant over het leven in dit huis in de 19e eeuw.

De rondleiding duurt zo'n drie kwartier en daarna zet ik mijn wandeltocht voort.  Ik loop naar de Battery waar nog steeds kanonnen uit de Burgeroorlog staan, gericht op Fort Sumter verderop in de haven.  Bij dat Fort begon in 1861 de Amerikaanse Burgeroorlog. 

Hier zijn ook weer prachtige huizen van voor de Burgeroorlog te zien, "antebellum houses" genoemd hier in het Amerikaanse zuiden ("antebellum" is Latijn voor "voor de oorlog").  Duidelijk maakten de rijst- en katoenplantages de eigenaren zeer welvarend.  Dit waren hun stadshuizen, terwijl ze op het platteland meestal een meer bescheiden boerenhuis hadden.

Via Rainbow Row loop ik naar het Waterfront Park.  Dit is een mooi aangelegd park met zicht op Fort Sumter.  Ook ligt er vandaag, zoals iedere dag tot nu toe, een cruiseschip.  Verder zijn er twee fonteinen waarvan een in de vorm van een ananas.  Daar moet natuurlijk ook een foto van nemen.

Intussen loopt het al bij enen en ik sms Melanie, die gisteravond liet weten misschien tijd te hebben samen te lunchen.  Dat is niet het geval, maar ze schrijft terug dat ze tegen tweeen klaar hoopt te zijn.  Prima, ik vind alleen lunchen ook niet erg.

Door het gezellige French Quarter loop ik Queen Street af.  Hier heb ik gelezen over een paar gezellige restaurants, Husk en Poogan's Porch.  De menu's bekijkend kies ik Poogan's Porch.  Zoals meestal als ik alleen ga eten neem ik plaats aan de bar. 

Daar zitten nog een paar "alleeneters" en genietend van mijn spinaziesalade met zalm raak ik in gesprek met de vrouw en man naast mij.  We blijken nota bene allemaal uit Noord-Virginia te komen, de man zelfs uit Reston, de plaats naast Vienna!  Kleine wereld is het weer.  Het wordt zo een gezellige lunch en ik blijf langer dan ik had gedacht.

Als ik afscheid heb genomen en net weer naar buiten stap sms-t Melanie dat ze klaar is.  Ik ben vlakbij haar kantoor dus loop erheen om haar op te halen.  Melanie heeft de rest van de middag vrij en we hebben nog een paar uur voor ik naar het vliegveld moet.

Aangezien ik vanochtend een kaartje heb gekocht voor een rondleiding in het Aiken-Rhett House stel ik voor daarheen te gaan.  Dat vindt Melanie ook een erg leuk idee, want ze speelt maar weinig toerist in eigen stad en heeft veel van dit soort rondleidingen nog niet gedaan in de twintig jaar dat ze in Charleston woont.

In het huis krijgen we een apparaatje met een koptelefoon.  Daarop staat een rondleiding van drie kwartier.  Dit huis stamt uit 1806 en hier zijn slavenverblijven uit die tijd nog te bekijken.  Niets aan dit huis is gerestaureerd wat het extra interessant maakt.  Je voelt gewoon de sfeer van de negentiende eeuw overal. 

We leveren de apparaatjes weer in en lopen dan terug naar mijn hotel.  Het is echter nog te vroeg om te vertrekken, want in uren op het vliegveld zitten heb ik geen zin.  We besluiten op het gezellige dakterras van Henry's een drankje te gaan drinken.  Het is vandaag wel een stuk koeler dan de afgelopen dagen, maar in het zonnetje is het goed vertoeven.

Omdat we rekening moeten houden met het spitsuur nemen we ruim de tijd om naar het vliegveld te gaan.  Ik haal mijn bagage op, terwijl Melanie de auto haalt.  Echt heel fijn dat ze me weg kan brengen, dat is natuurlijk veel leuker dan een taxi!

Het valt alles mee met het verkeer en ruim twee uur voor vertrek komen we op het vliegveld aan.  Dan is het toch echt tijd om weer afscheid te nemen van Melanie.  Het was echt of alle jaren dat we elkaar niet zagen wegvielen deze week.  Ik hoop dan ook dat we nu weer meer regelmatig contact zullen houden.  Het is in ieder geval wel zo'n vriendschap waarbij het duidelijk niet uitmaakt hoe vaak of juist niet we elkaar zien.

Bij het restaurant op het vliegveld bestel ik een kippanini.  Ik zit weer aan de bar en raak in gesprek met een Afrikaans-Amerikaanse man uit Charleston.  Het wordt een heel interessant gesprek over racisme. 

Mijn vlucht vertrekt gelukkig netjes op tijd en we landen zelfs vroeg in Washington.  Rick wacht me al op en mijn bagage komt vrijwel meteen op de band.  Het was een superverjaarscadeau van Rick en ik heb volop genoten, maar ik ben ook weer blij thuis te zijn.

Foto's van vandaag staan hier

Nog twee plantages

Na alweer een heerlijke nacht sta ik om een uur of half negen op.  Ik heb vandaag besloten beneden in het hotel te eten.  Hun buffet kost $15, dus dat moet wel iets te bieden hebben, denk ik onterecht.  Het is werkelijk het saaiste en kleinste buffet voor die prijs dat ik ooit heb gezien!

Met wat moeite vul ik mijn bord toch met vers fruit, een muffin (niet lekker!), grits, echt zuidelijk en meestal vind ik het lekker met Tabasco, maar deze grits zijn veel te waterig.  Alleen het roerei kan er nog mee door.  Morgen wordt het dit dus zeker niet!

Op de kamer doe ik een Max Capacity routine om de spieren wat los te krijgen en maak me dan klaar om op pad te gaan.  Melanie heeft het erg druk vandaag en heeft gevraagd of ik de auto bij haar werk kan komen ophalen.  Natuurlijk vind ik dat prima, ik vond het al bijzonder dat ze hem gisteren kwam voorrijden!

Melanie's kantoor ligt op een steenworp afstand van mijn hotel.  Ze heeft een heel drukke baan en vertelde dat ze nauwelijks tijd heeft om zelfs lunch te eten.  Zonde, want ze zit midden in het gezellige historische district van de stad.

Melanie brengt me de sleutel van de auto en ik stel mijn telefoon gps in op Middleton Place.  Hier bevinden zich de oudste aangelegde tuinen in de Verenigde Staten.  Het was ook tot na de Burgeroorlog een rijstplantages, zoals zoveel hier aan de South Carolina kust.

Rijst werd verbouwd met behulp van veel slaven en dus stortte de rijstteelt na de afschaffing van de slavernij compleet in.  De eens zo rijke blanke planters verloren in sommige gevallen hun gehele vermogen.  Wat moet het echter erg geweest zijn om hier slaaf te zijn!  Niet alleen werden die mensen vaak slecht behandeld, maar de hele dag in dat water vol slangen en ander ongedierte te moeten werk, brrr.

Na de toegangsprijs betaald te hebben besluit ik er ook het koetsritje bij te kopen.  Maria, met wie we gisteravond aten, vertelde dat het huis niet erg de moeite waard is.  Aangezien dat ook weer extra kost en ik al heel wat achttiende en negentiende eeuwse huizen in onze omgeving heb gezien besluit ik me dat geld te besparen.

Het koetsritje is leuk en Ashley, de gids, een enthousiaste klets.  Alleen vertelt ze eigenlijk meer over May en June, de paarden, die de koets trekken, dan de plantage zelf.  Er lopen hier ook een aantal schapen, koeien, geiten en andere dieren rond.  Het is dan ook populair voor schoolreisjes, zien we.

Het restaurant bij deze plantage staat heel goed bekend en het is lunchtijd, dus ik ga het uitproberen.  Ik krijg een tafeltje aan het raam en zie bij het water een paar Amerikaanse krokodillen (alligators) liggen.  Daar ga ik straks een foto van maken!

Als lunch bestel ik een kop she crab soep.  Die is werkelijk heerlijk!  Erbij heb ik een salade met peer, pecans en gorgonzola, ook zeer smakelijk.  Het is allemaal duizend keer lekkerder dan mijn lunch van gisteren!

Na het eten loop ik naar het water en fotografeer de krokodillen en schildpadden, die liggen te zonnen.  De krokodillen eten 's nachts en liggen nu warmte van de zon op te nemen.  Hun lichaamstemperatuur moet 21 graden zijn om goed te kunnen eten.  In de winter houden ze een soort winterslaap.

De tuinen bestaan verder uit verborgen tuintjes, rozentuintjes, een vroeger rijstveld dat nu een vijver is en meer.  Ik loop er doorheen en zie ook hun enige overgebleven rijstveld, maar dat is nu slechts water, want de rijst is net geoogst.  Wel zie ik boven de rivier een aantal bald eagles vliegen.

Na een uurtje heb ik hier wel gezien en rijd naar de volgende plantage, Magnolia on the Ashley.  Bij Boone Hall gisteren zat alles in de toegangsprijs inbegrepen, maar bij deze twee plantages dus niet.  Ik kies er weer voor het huis over te slaan.  Het is zulk lekker weer met zo'n 25 graden dat ik buiten wil blijven.  Wel koop ik een kaartje voor de tram door de natuur.

Daar krijg ik geen spijt van.  Als ik hem vertel dat ik oorspronkelijk uit Nederland kom, zegt Rick, de gids, vertelt dat hij in Soesterberg heeft gewoon als militair. Hij vond het daar heel leuk, want ze mochten van Koningin Juliana niet op zondag vliegen, dus hadden ze altijd vrij.  Grappig, natuurlijk was Paleis Soestdijk heel dicht bij die basis.

De tramtocht is ook erg leuk.  We zien een enorm aantal krokodillen, sommigen echt enorm!  Ook zien we een aantal prachtige vogels.  Ik had helemaal niet verwacht zoveel wilde dieren te zien vandaag.

 

 

Na drie kwartier zijn we terug en wandeling ik nog een tijdje door de mooie tuinen.  Het zijn Engelse tuinen, dus niet precies aangelegd.  Erg mooi!  Er zijn heel veel camellia's, die de hele winter door bloeien.    Ook lopen er een aantal pauwen rond waarvan ik de staart probeer te fotograferen, maar ze zijn zo beweeglijk dat ik niet weet of daar een foto scherp van is geworden.

 

Tegen vieren ben ik ook klaar met deze plantages en rijd terug naar Charleston.  Daar parkeer ik Melanie's auto weer en geef haar de sleutel terug.  Nog net voor hij sluit loop ik even door de oude City Market.  Daar zijn allemaal leuke kleine winkeltjes met kunst, sieraden en lokale produkten. 

Dan gaan mijn voeten even omhoog in het hotel en ik zoek uit waar we vanavond zouden kunnen gaan eten.  Melanie neemt even een pauze van haar werk en komt me ophalen om te gaan eten.  We gaan vanavond naar Amen Street.  Dat restaurant heb ik online gevonden en Melanie is er nog niet eerder geweest.

Het blijkt een goede keuze.  We krijgen een tafeltje en al gauw is het restaurant ook vol.  We nemen een oester "shooter", een oester in een klein glaasje met bloody mary, en hush puppies, want daar ben ik hier in het zuiden dol op, als voorafjes.

Als hoofdgerecht neem ik de scallops (St. Jacobsschelpen) met speklap, boerenkool en andere lekkere dingen.  Het smaakt prima, maar is, zoals bijna alles hier in het zuiden, veel zwaarder dan ik gewend ben te eten.  Melanie neem een salade met een plaatselijke gegrilde vis (black drum voor de kenners, ik heb er nog nooit van gehoord).

Wat "even" samen eten had moeten zijn worden maar liefst twee uren.  We hebben dan ook zoveel te kletsen en ik weet weer helemaal waarom Melanie bijna 30 jaar geleden mijn beste vriendin was.  We lachen wat af en er is zoveel herkenning.  Ik ben heel blij dat we elkaar "hervonden" hebben.  Hopelijk blijft het contact nu weer.

Bij het hotel nemen we afscheid.  Melanie gaat nog terug naar haar werk om een deadline af te maken.  We zullen elkaar morgen weer zien, want ik heb het merendeel van de dag nog hier in Charleston.

Foto's van vandaag staan hier
.

Boone Hall plantation en een ritje met een koets

Heerlijk heb ik vannacht geslapen!  Om kwart over acht sta ik dan ook uitgerust op.  Mijn eerste doel is om ergens ontbijt te gaan halen.  Het hotel ligt midden in het historische district van de stad, dus ik verwacht makkelijk iets te kunnen vinden.

Dat valt een beetje tegen.  Het enige tentje dat ik tegenkom ziet er niet zo heel schoon uit en het menu is erg zwaar.  Na nog even onverrichterzake (maar wel genietend van de mooie oude huizen) door het French Quarter gelopen te hebben, stel ik mijn GPS in op de dichtstbijzijnde Starbucks.

Die blijkt ongeveer een kilometer weg te zijn, maar het is een mooie wandeling.  Ik heb spijt dat ik mijn grote fototoestel niet meeheb en neem me voor er voortaan niet meer zonder op uit te gaan.  Ik bestel mijn favoriete ijs Americano en een tomaat met kaas pasteitje. 

Die laatste hebben ze niet bij onze Starbucks, dus ik eet toch nog iets nieuws.  Het smaakt me prima en het is precies genoeg ontbijt voor mij.  In het hotel begeef ik me naar de fitnessruimte.  Daar doe ik een half uur op de enige elliptical, die er is.

Dan maak ik me klaar om aan mijn Charleston en omgeving dag te beginnen.  Ik zend Melanie een sms-je en niet veel later komt zij haar auto voorrijden.  Wat een service!  Ik bedank haar dan ook zeer hartelijk.  Misschien toch een geluk bij een ongeluk dat ik gisteren pas zo laat hier was, anders had ik vast een of meerdere dure tours gekocht niet wetend dat ik Melanie's auto zou kunnen lenen.

De rit naar Boone Hall plantation is heel makkelijk en rechttoe rechtaan, al heb ik mijn telefoon gps wel aan gezet.  Zo'n vijfentwintig minuten later betaal ik de $20 toegang en rijd op de beroemde laan met de enorme oude eiken met Spaans mos.  Prachtig, hij lijkt ook wel eindeloos!  Die ken ik alleen uit foto's en films.

Na de auto geparkeerd te hebben lees ik wat er zoal te doen valt.  Ik besluit als eerste de tramrondleiding over de plantage te doen.  Erg mooi is die en goed om een idee te krijgen hoe groot die is.  Het was vroeger een katoen en pecannoten plantage, maar van dat katoen is nog maar een heel klein veldje over en de meeste pecanbomen zijn door orkanen verwoest.

Toch zien we van beiden nog voorbeelden.  Hier is het voor het eerst dat ik katoen nog aan de plant voel, want die groeit vlak langs de parkeerplaats.  Na een half uurtje zijn we terug bij het cafe.  Het is lunchtijd en ik koop een salade, die maar zeer matig is, maar het vult de maag weer even.

Na nog wat foto's in de vlindertuin te hebben genomen loop ik naar het huis.  Daar wordt ieder half uur een rondleiding gegeven en ik ben net op tijd.  Het huis stamt uit 1936 en zou zo in Gone With The Wind mee hebben kunnen doen (foto's van de beroemde eiken zijn wel in die film te zien). 

Bij Boone Hall zijn verscheidene films en tv series opgenomen, waaronder North and South.  Het is ook de oudste nog werkende plantage in de VS.  Voor het huidige huis stonden er nog een aantal, dus.  De gids vertelt interessant over de geschiedenis en de families, die hier gewoond hebben.

In een van de kamers wijst hij ons op een boodschappenlijst uit de 19e eeuw.  Hun beschamendste stuk geschiedenis noemt hij het en ik ben er erg van onder de indruk.  Bovenaan de lijst met boter, melk, eieren en groentes staat "one negro girl $995". 

Slaven werden als dingen verkocht, families uiteengerukt en meer.  Ik denk meteen weer aan Senegal waar we plaatsen bezochten vanwaar de slaven naar de "Nieuwe Wereld" werden verscheept, zelfs als acht- of negenjarige staan die beelde nog in mijn geheugen gegrift.

Na nog even door de mooie tuin gelopen te zijn bezoek ik als laatste de enige nog bestaande "slavenstraat" in Amerika.  Dit zijn negen kleine hutten, die slaven huisden.  Nu heeft iedere hut informatie over de geschiedenis van de slavernij en segregatie.  Het is en blijft een hartverscheurende en wrede bladzijde uit de geschiedenis.

Er is nog een presentatie om drie uur, maar ik heb geen zin om daarop te wachten.  Het was zo al een interessant genoeg bezoek.  Ik bel Melanie dat ik weer richting Charleston ga en zij wacht me voor mijn hotel op om haar auto weer mee te nemen.  Hopelijk kan ik hem morgen weer lenen voor de meer zuidelijke plantages.

In het hotel koop ik een kaartje voor een ritje in een koets van Carolina Carriages.  Zo'n ritje moet je in Charleston gedaan hebben.  Er zijn acht koetsenbedrijven en overal zie je ze rijden.  Ik kan over een half uur mee, dus ga me even op de kamer opfrissen.

Dan loop ik naar de overkant waar de koets net aan komt rijden.  Omdat ik alleen ben krijg ik een hele bank voor mezelf.  Fijn om aan beide kanten foto's te kunnen maken.  We rijden mee met Kayla en haar paard Carolina.  

Een mooie regenboog onderweg

Kayla vertelt heel enthousiast over de verschillende huizen en gebouwen waar we langskomen.  Ik hoop deze dagen ook nog een lange wandeling door de stad te kunnen maken en te fotograferen.  Dat had ik eigenlijk voor gistermiddag gepland, maar dat lukte dus niet.

Een uurtje later zijn we klaar.  Carolina, het paard, houdt van pepermuntjes vertelt Kayla.  Toevallig heb ik nog een rolletje King pepermunt in mijn tas.  Ik voer er een en geef er een aan de vrouw achter mij, die ook zo graag wil.

Mijn maag rammelt, want die salade eerder was wel heel erg weinig. Ik vraag aan Kayla of er ergens een supermarkt is om wat snacks te kopen.  Zij verwijst me naar de Harris Teeter een paar blokken verderop.  Daar koop ik wat gekookte pinda's, een zuidelijke specialiteit, die ik lekker vind (als enige van ons gezin).

Terug in het hotel wacht ik tot Melanie me belt dat ze klaar is met haar werk en mij op komt halen.  Samen rijden we een paar straten verderop waar vrienden van haar net vanuit Stuttgart hun nieuwe historische huis aan het inrichten zijn. 

Na kennis gemaakt te hebben met Maria en Steven, laat Maria ons hun 218 jaar oude huis zien.  Dit huis stamt uit 1795 en heeft nog de originele vloer, muren en meer.  Echt bijzonder om dat zo te zien.  Alles is van hout, dus het fabeltje dat houten huizen niet duurzaam zouden zijn wordt weer eens tegengesproken.

We bespreken waar we willen gaan eten en de keuze valt op Low Country Bistro.  Het is zelfs warm genoeg om buiten op de veranda te zitten.  Het gesprek is geanimeerd, want Maria is ook een leuke klets. 

Melanie en ik, eerste foto samen na achttien jaar

In het zuiden van de VS moet je gewoon eens "shrimp and grits" eten en dat bestel ik hier.  Het is een enorme portie met fried green tomatoes (gefrituurde groene tomaten, nog een specifiek zuidelijk gerecht) en een jam van tomaat en bacon.  Heel erg lekker, maar veel en veel te veel voor mij!  De porties hier zijn beduidend groter dan ik in onze omgeving gewend ben, gisteren ook al met de tonijn.

Het miezert wat als we klaar zijn met eten.  Hopelijk is dat morgen niet meer het geval, maar ik heb vandaag al veel geluk gehad met het weer.  Ik ben voorbereid op regen, want hier aan de kust weet je maar nooit, waarschuwde Melanie al.

De anderen lopen mee naar het hotel en dan nemen we afscheid.  Leuk om Maria ontmoet te hebben en Melanie zie ik morgen ook weer.  Ik weet weer helemaal waarom we beste vriendinnen waren, die klik is er meteen weer en we hebben zoveel bizarre dingen meegemaakt die eerste jaren dat ik in de VS woonde.  Nu gauw slapen, zodat ik morgen weer alles uit de dag kan halen.

Foto's van vandaag staan hier.

Naar Charleston, South Carolina

Rick en ik gaan vandaag beiden op reis vanaf hetzelfde vliegveld.  Zijn vliegtuig vertrekt echter al om half negen en dat van mij pas na twaalven.  Zin om uren op het vliegveld te wachten heb ik niet, dus neem in alle vroegte afscheid van Rick en draai me nog een heel aantal keren om.  Rick gaat naar Minneapolis en zal morgenavond weer terugkomen.

Mijn taxi is voor tien uur besteld.  Ik laat Cosmo nog even uit, pak wat laatste spulletjes in en neem dan afscheid van Saskia.  Zij zal vannacht haar vriendin Kaylee te logeren hebben. 

De taxi brengt me zonder oponthoud naar Dulles airport en daar ben ik ook zo ingecheckt voor mijn vlucht.  Ook de veiligheidscontrole gaat heel snel.  Het valt me wel op dat er veel politie staat.  Dat is vast na de schietpartij op TSA agenten in Los Angeles.

Ruim op tijd ben ik bij de gate en koop bij Cosi een tandoori kip broodje voor in het vliegtuig.  Keurig op tijd gaan we aan boord en dan begint het wachten.  De piloot roept om dat de Federal Aviation Administration een verrassingsinspektie van het vliegtuig doet en er problemen zijn met het papierwerk daarvoor.

Een half uur later moeten we allemaal weer van boord en wordt er gezegd dat we om kwart voor twee zullen vertrekken.  Ook dat gaat echter niet door en uiteindelijk moet er een nieuw vliegtuig uit Chicago komen.  Ik ga dan maar in de bar dichtbij een glaasje wijn drinken.  Mijn hoop om nog wat rond te lopen in Charleston is allang vervlogen.

De Nederlandse vlag in de A terminal van Dulles

Eindelijk om half vier is het nieuwe vliegtuig er en kunnen we weg.  De piloot is overduidelijk zeer geergerd dat de FAA uitgerekend nu verkoos om die inspectie te gaan doen.  Gelukkig verloopt de maar een uur en een kwartier durende vlucht verder zonder problemen.

De tas komt al gauw op de band en ik sluit aan in de rij voor een taxi.  Het duurt niet lang voor ik in een van zit en twintig minuten later zet die mij af bij mijn hotel.  Ik check in bij de Doubletree in het oude centrum.  Helaas is het al donker dus veel daarvan zie ik niet.

Intussen probeer ik Melanie, met wie ik vanavond af heb gesproken, te bellen.  Melanie was mijn eerste vriendin hier in de VS en heel lang mijn beste vriendin.  Alleen kwam het leven ertussen en was ik voor het laatst haar bruidsmeisje in 1995, zwanger van Saskia.  Daarna verwaterde het contact tot de komst van Facebook. Nu is het dus voor het eerst in achttien jaar dat we elkaar weer gaan zien.

Mijn kamer blijkt twee verdiepingen te hebben.  Een zitkamer en keukentje beneden en de slaapkamer en badkamer boven, bijzonder!  Eindelijk krijg ik Melanie na al die jaren weer aan de telefoon en zij komt mij in de lobby van het hotel ophalen.  Het is werkelijk of we elkaar gisteren nog zagen! 

We hebben ook zo'n geschiedenis samen, want de eerste jaren dat ik in de VS woonde, woonde Melanie bij ons.  Eerst in het huis van mijn ouders, daarna in de eerste paar huizen waar Rick en ik samen in woonden.  Pas net voor Saskia's geboorte vertrok Mel naar haar eigen appartement.

We lopen naar Market Street waar een aantal restaurants liggen en kiezen het Charleston Crab House.  Het blijkt een goede keuze.  Een gezellig restaurant en we krijgen lekker zuidelijk een bakje hush puppies in plaats van brood. 

Mijn hoofdgerecht wordt de wasabi tonijn met komkommersalade, daarbij collard greens (geen idee wat die in het Nederlands zijn) en kaas grits (griesmeel), beiden heel zuidelijke gerechten.  Melanie heeft de zalm, die er ook lekker uitziet.  Intussen hebben we elkaar enorm veel te vertellen en de tijd vliegt.

Het loopt al tegen tienen als we afscheid nemen.  Gelukkig zullen we elkaar de komende dagen 's avonds weer zien.  Melanie werkt overdag, maar heeft mij haar auto aangeboden om naar een paar plantages buiten de stad te kunnen gaan.  Echt heel lief, want anders zou ik dure taxi's moeten betalen.

Op mijn kamer kijk ik nog wat tv, maar ik ga het niet laat maken.  Ik ben heel benieuwd naar deze stad, waar ik rond Melanie's bruiloft wel wat van heb gezien, maar dat was al zo lang geleden en we hadden toen twee kleintjes.

Een koude maandag

We zijn alle drie een uur eerder op dan gewoonlijk.  Nog een gevolg van het extra uur dat met de wintertijd kwam.  Grappig dat je het toch wel degelijk merkt.

Rick vertrekt naar zijn werk, Saskia naar de sportschool en ik maak een ontbijt van twee gepocheerde eieren en koffie.  Saskia heeft vandaag en morgen vrij van school.  Vandaag voor de leerkrachten om de rapporten voor te bereiden en morgen voor verkiezingsdag. 

Over dat laatste gesproken, al om half acht ging de telefoon al met de eerste politieke "robocall" en die rinkelt de hele dag door met dat soort berichtjes, heel ergerlijk!  De goeverneursrace hier in Virginia is een gemeen gevecht tussen twee onpopulaire kandidaten.  Ik heb op de Democraat gestemd, omdat ik de Republikein veel te extreem rechts vind, maar niet omdat ik de Democraat nou zo fantastisch vind.  Uit polls blijkt dat ik daarin zeker niet de enige ben.

Om half elf heb ik zoals iedere week met Sharon afgesproken voor personal training.  Zij heeft een moeilijk uur voor mij in petto.  Na afloop trillen allerlei spieren!  Ik doe nog een half uur cardio en ga dan huiswaarts.

Bewolkt en koud, maar de kleuren zijn nog steeds prachtig in de straat achter ons huis

 

Het is vandaag opeens winters koud met maar een graad of 7.  Dat is wel een verschil met de 21 graden van zaterdag!  De stoelverwarming gaat dus ook aan in de van en ik kleed me thuis warm aan.

Bij Manhattan Bagel haal ik een lekker warme dunne bagel met ei, kaas, champignons en asperges.  Dan haal ik bij Whole Foods nog wat boodschappen en ga dan gauw weer ons warme huis in. 

Alleen wil Cosmo natuurlijk ook nog een wandeling hebben.  Ik kleed me warm aan, maar loop nog te rillen.  Alleen de mooie herfstkleuren maken het aangenaam om buiten te lopen.  Ik denk dat het na deze week klaar is met de mooie kleuren, dus het is nog even heel erg genieten ervan.

Opkijkend

Het kruispunt van onze straat



Thuis gaat de gashaard aan, want Saskia en ik hebben het beiden koud.  Ik pak in voor mijn reis morgen en doe de nodige huishoudelijke taken.  Dan mag ik weer even lezen van mezelf.  Ik zie Flapjack ook weer heerlijk slapen en maak een paar foto's van hem.  Hij is zo schattig!

 





 

Als Rick om kwart voor zes thuiskomt is het al ruimschoots donker.  Dat is weer het nadeel van de wintertijd.  Ik kan niet rijden in het donker, dus voel dat mijn vrijheid om te gaan en staan waar ik wil een stuk verkleind is in vergelijking met de zomer.

 

Gisteravond hadden we Indiaas eten van Curry Mantra en dat was zo lekker dat we er beiden met dit koude weer weer zin in hebben.  We bestellen een ontzettend lekker voorafje van gefrituurde spinazie, druiven, rozijnen, yoghurt en meer.  Dat had zo mijn hoofdgerecht kunnen zijn, al is de tandoori zalm ook voortreffelijk.  Hoera, een nieuw heerlijk restaurant dat bezorgt!

 

Vanavond ligt er een grote verrassing in onze brievenbus!  Een doos met chocolade pepernoten, letters, marsepein en een Libelle heeft Naomi ons gestuurd.  Super bedankt daarvoor!  De zak pepernoten was opengebarsten, dus daar neem ik er meteen een paar van.  De Libelle gaat mee op reis morgen.

 

 

Morgen vertrek ik naar een zuidelijker oord en Rick naar het noorden.  Ik ben blij met mijn windrichting, want het gaat daar tenminste warmer zijn dan hier.  Ik zie in ieder geval uit naar weer een nieuw avontuur!

Een herfstrondleiding en vliegeren

Zaterdag

Saskia doet vandaag haar laatste poging tot een hoge score voor de SAT.  Dit keer kan ze de test gewoon bij haar school doen.  Toch zie ik dat ze al heel vroeg op is en net na zevenen komt ze Rick om wat geld vragen.  Hopelijk wordt dit de hoogste score van de drie pogingen.

Ruim voor ik op moet staan ben ik dus al klaarwakker.  Toch blijf ik nog tot acht uur liggen .  Rick is al een kwartiertje eerder opgestaan.  We maken ons klaar en gaan dan ontbijt halen bij Starbucks. Met een kalkoenbacon, ei en kaas sandwich en een americano voor mij, dezelfde sandwich en een peppermint mocha voor Rick rijden we naar Washington.

Het is wat bewolkt, maar de zon komt regelmatig ook kijken.  Tegen de tijd dat Rick mij bij het Smithsonian station afzet is de lucht helemaal blauw.  Alleen zie ik tot mijn schrik dat het metrostation afgesloten is!

Denkend dat het misschien alleen deze uitgang is, vraag ik aan een Metro medewerker, die toevallig langskomt, of de andere uitgang wel open is.  Maar nee, het blijkt dat alle stations van Federal Triangle tot Eastern Market zijn afgesloten. In het weekend weet je het maar nooit met het openbaar vervoer hier in Washington!  Nu kan het gezin dat ik vandaag rond zal leiden dus niet met de metro komen.

Gauw sms ik M., van wie ik het gsm nummer heb.  Ik krijg een sms terug dat het langer duurt dan verwacht om hun huurauto terug te brengen en ze zullen een taxi nemen.  Ik geef de hoek waar ik sta te wachten door en ga dat wachten dus doen.

Intussen is ook de Autism Speaks walk gaande en ik hoor daar veel speeches van.  Overal op de Mall zie ik later mensen met t-shirts daarvan.  Rick en ik hebben daar een aantal jaren geleden ook aan meegedaan om een collega van hem bij te staan.  Ik vind het wel naar om te horen dat het aantal kinderen met autisme ieder jaar toeneemt.

Het wordt steeds later en ik besluit de Old Ebbitt Grill te bellen om de reservering een half uur later te maken.  De hostess is blij dat ik bel, want ze wilde mij al vragen waarom ik tafel 8 heb gevraagd als ik met zes personen kom, want die tafel kan uiterlijk vijf personen herbergen. 

Zo lief van Tony, die niet op zaterdag werkt, hij heeft die tafel bij mijn reservering geschreven!  Ik zeg dat het niet uitmaakt waar we zitten en de reservering wordt naar kwart voor een verzet.  Zo hoef ik niet ieder moment op mijn horloge te kijken om te zien of we wel op tijd gaan zijn.

Een kwartiertje later komt er een taxi aan met mijn groepje van vijf Belgen, vader, moeder, zoon en twee dochters. We maken kennis en ik vertel met behulp van de kaart bij dit station over de geschiedenis van de stad.  Dan lopen we richting de monumenten.

Het wordt steeds mooier  en warmer weer en de jassen kunnen al voor we bij het Washington Monument zijn uit.  Ik vertel over dit monument dat nu nog in de steigers staat, maar ze zijn klaar met de reparaties, dus de komende maanden gaan die steigers weer weg.  Weliswaar om plaats te maken voor steigers rond de koepel van het Capitool.  Er is nog geen jaar geweest dat ik rondleidingen gaf en geen van de bezienswaardigheden gerenoveerd werden!

We lopen verder door het schitterende park met herfstkleuren naar het Tweede Wereldoorlog monuent.  Hier is alweer een grote groep veteranen aanwezig met de Honor Flight.  Echt fijn dat die mensen "hun" monument zo kunnen bezoeken.

Het is sowieso vrij druk met toeristengroepen vandaag.  Denkelijk vanwege de herfstkleuren, die in dit gebied nu helemaal op hun hoogtepunt zijn.  Ik maak dan ook de nodige foto's met kleurige bomen en monumenten.

Ook rond het Tidal Basin zijn de kersenboompjes bijna op hun hoogtepunt.  We lopen er omheen en door de drie monumenten, die erlangs staan.  Dan is het alweer tijd om naar de Old Ebbitt Grill te lopen.

Daar krijgen we een echte VIP tafel aan het raam met zicht op het Ministerie van Financien.  Volgens mij heeft Tony dus een notitie bij mijn reservering gemaakt, want andere keren dat we in het weekend kwamen kregen we steevast een tafel helemaal achterin het restaurant.  Deze tafel is bovendien gewoonlijk voor acht personen en het is beredruk in het restaurant. 

Het wordt weer een gezellige en lekkere lunch.  Ik neem eens de flatbread pizza met gorgonzola, vijgen, pancetta en butternut squash.  Die smaakt heel erg lekker.  Ook de anderen zijn zeer te spreken over hun keuzes. 

Over keuzes gesproken, ik vraag of ze vanmiddag Chinatown ook willen zien, of direct door naar het Capitool willen lopen.  Unaniem wordt er besloten Chinatown erbij te doen.  Dat vind ik ook leuk om eens een heel andere buurt te laten zien met veel winkels en restaurants en natuurlijk de grote Chinese boog.

Via het Capitool lopen we naar de Library of Congress.  Daar gaan we naar binnen en bekijken onder anderen de grote leeszaal en de twee eeuwenoude bijbels, die er liggen.  Daarna nemen we afscheid, want zij gaan door de tunnel naar het Capitool om daar nog even de rondleiding mee te pikken.

Buiten wacht ik op Rick en zie het flink betrekken.  Zodra ik in de auto zit begint het te spetteren.  Hadden wij even geluk met het weer!  Het begint ook flink te waaien en de temperatuur valt van 21 naar 15 graden.  Hadden wij even geluk met de lekkere warmte vandaag!

We halen thuis Kai op en gaan dan naar Merrifield om een restaurant voor het avondeten te zoeken.  We beginnen bij Blackfinn, maar daar is de wachttijd een half uur.  We geven toch onze naam maar, maar gaan ook bij Ovvio kijken of het daar minder druk is.

Ook hier zijn geen tafeltjes vrij, maar wel drie stoelen naast elkaar aan de gezellige bar.  Die nemen we dus.  Rick en Kai nemen een van hun pizza's, maar ik zie een lekker exotisch gerecht op het menu staan.  Het is een soep met inktvis en groentes en zwarte (met intvisinkt gemaakte) gnocchi. Heel, heel erg lekker is het en erg gezellig zo met mijn twee mannen!!

Zondag

Vannacht is ook bij ons de wintertijd ingegaan.  We hebben dus een uur extra vandaag, wel lekker.  Iedereen is dan ook om half negen klaarwakker en op.  Het is prachtig zonnig weer, maar een flink stuk kouder dan de afgelopen paar dagen met een straffe wind.

De maples rond het pleintje zijn op hun hoogtepunt op het moment

Prima weer dus om Kai's favoriete ontbijt in Vienna te gaan eten: crepes bij Crepe Amour.  We halen eerst wat koffies bij Caribou, want Crepe Amours koffie vind ik niet te drinken. 

Bij Caribou is er iedere dag een triviavraag en als je die goed hebt krijg je tien cent korting.  Die van vandaag is makkelijk: van welk dier heet het jong "joey".  Van de kangoeroe weten wij meteen en ieder dubbeltje minder is meegenomen, toch?

In het piepkleine Crepe Amour restaurantje staan net drie mensen op om weg te gaan.  Dat komt dus mooi uit.  Volgens mij hadden ze niet verwacht zo populair te zijn, anders heb je toch niet maar tien stoelen in je restaurant?  Ik bestel de "Winnipeg" crepe met maple syrup en kalkoenbacon.  De combinatie doet me aan een spekpannenkoek met stroop denken, maar dan lichter.

Na het eten is het tijd voor mijn halve uur cardio boven op de elliptical.  Als ik weer naar beneden kom staan Rick en Kai op het punt eindelijk de vlieger, die we in de lente uit North Carolina meenamen, te gaan testen.  Vandaag staat er goede wind voor.

We lopen naar het veld van de basisschool en laten de vlieger op.  Helaas is de wind niet constant, maar hij blijft toch aardig wat tijd in de lucht telkens.  Het is hier ook weer zo mooi, omringd met felgele en oranje bomen.  Er waaien vandaag wel veel bladeren af, maar er is ook nog heel veel kleur te zien.

 

Voor Kai teruggaat naar Richmond gaan we nog even lunchen bij Panera.  Met dit weer heb ik enorme zin in soep en ik neem een bak van hun broccoli cheddar soep.  De mannen nemen ook soep met ieder een andere sandwich. 

Onderweg erheen en terug verzuchten we regelmatig hoe mooi de herfstkleuren in de buurt zijn.  Volgens Rick is dit het vlammendst dat hij ze zich kan herinneren.  Inderdaad is de voorspelling, die ik deze zomer zag, uitgekomen, de kleuren zijn schitterend waar je ook kijkt en de grootsheid ervan niet op foto's over te brengen.  Alleen jammer dat het altijd maar zo kort duurt en kale bomen tot gevolg zal hebben.

Thuis bestellen we nog even een winterjas online voor Kai en dan pakt hij in.  Rick moet zijn auto verzetten om Kai "eruit te laten" en dan zie ik een verse olievlek van onder zijn auto vandaan komen.  Ook elders op de oprit liggen flinke olievlekken, duidelijk lekt Ricks auto.

Studieuze Cosmo (met Kai's bril op)

We zwaaien Kai uit en dan spoor ik Rick aan de auto terug naar Jiffy Lube te nemen waar hij vrijdag de olie liet verversen.  Eerst wil hij daar niets van weten en morgen gewoon nog een stuk ermee gaan rijden, want hij heeft een vroege afspraak. 

Met tegenzin gaat hij even later toch, want volgens hem hoort hij mij anders de hele avond klagen.  Inderdaad, ik vind het hoogst onverantwoord met zo'n olielek door te rijden.  Rick is daar jaren geleden al eens een auto door kwijtgeraakt, ook nadat hij naar Jiffy Lube was geweest.  Reden waarom ik altijd naar de Toyota garage ga voor vanbeurten.

Een half uurtje later komt Rick met een grote glimlach op zijn gezicht thuis.  Het bleek dat er een oude dop gebarsten was, waaruit dus olie lekte.  Het was gemakkelijk verholpen met een nieuwe dop en wat meer olie en Rick hoefde er niets voor te betalen.  Hij moet toch ook wel toegeven dat ik af en toe gelijk heb met aandringen dat hij niet door kan gaan met een kapotte auto.

Er is een nieuw Indiaas restaurant geopend in de buurt wat thuisbezorgt.  Indiaas is een van onze favoriete cuisines en helemaal goed om het hier bezorgd te krijgen!  Ik neem de saag paneer, spinazie met Indiase kaas, mijn favoriete gerecht.  Het smaakt goed 

Dan is het weer genieten van een nieuwe aflevering Once Upon A Time.  De weekends gaan veel te snel voorbij, maar dit was er weer een met een sterretje!

Foto's van herfstachtig Washington gisteren staan hier.

Gezellige en warme middag bij Burke Lake

He bah, het regent als ik opsta en Cosmo uitlaat.  Gelukkig waait het niet zo hard als voorspeld en de meeste herfstbladeren zitten nog aan de bomen.  Ik lepel een yoghurtje naar binnen ne drink een paar koppen koffie en haast me dan naar boven om te sporten.

Vandaag doe ik een interval van veertig minuten op de elliptical en maak me dan gauw klaar om op pad te gaan.  Voor ik vertrek laat ik Cosmo nog even uit en is het gelukkig droog.  Dat niet alleen, maar het is ongewoon warm voor 1 november. 

Vanmiddag heb ik afgesproken met Anja.  Zij woont hier nu een maand en zal drie jaar blijven.  Anja heb ik voor het eerst in 2008 ontmoet.  Sindsdien hebben we via de blogs en Facebook contact gehouden en het is zo bijzonder dat zij nu slechts dertien kilometer bij ons vandaan woont!

Ze wonen in een mooie buurt in Reston.  Precies om kwart voor twaalf kom ik aan.  Marcel, Anja's man, is ook thuis en ze laten mij hun nieuwe onderkomen zien.  Dat is een modern huis waar ik me ook zeker thuis zou voelen. Vooral op de houten vloeren ben ik jaloers, ik neem me voor het "gevecht" daarvoor weer eens aan te spannen met Rick.

Anja en ik nemen afscheid van Marcel en rijden naar het Reston Town Center.  Ik parkeer de van bij Ricks kantoor en we steken over naar het winkel en restaurantgedeelte.  We vragen een tafeltje bij Mon Ami Gabi en krijgen dat meteen.

Het is een gezellig restaurant met een lekkere menukaart.  Anja en ik kiezen beiden een salade.  Die van mij is met brussels lof, peren en Roquefort kaas.  Het is een heel erg lekkere combinatie. Inmiddels zien we de zon zelfs verschijnen, helemaal goed.

Nadat ik thuis Cosmo op heb gehaald, gaan we naar Burke Lake.  Er was zo'n harde wind voorspeld voor vandaag, maar bij het meer blijkt het vrijwel windstil te zijn.  Daardoor kunnen we prachtige foto's maken.  Vooral als de zon helemaal doorkomt is het schitterend.  We fotograferen er dan ook enthousiast op los!

Het is ook zo warm dat we gewoon met korte mouwen kunnen rondlopen en dat op 1 november!  Terug bij de van blijkt het zelfs 24 graden te zijn, heerlijk!  Terugrijdend naar Reston tank ik nog even bij een Exxon en onderweg zijn we regelmatig zeer onder de indruk van de onvoorstelbare herfstkleuren.  Het lijkt werkelijk wel of de bomen in brand staan soms!

Dinsdag is het verkiezingsdag, maar dan moet ik al vrij vroeg naar het vliegveld.  Ik wil echter zeker mijn stem uit kunnen brengen voor o.a. de nieuwe goeverneur hier.  Niet ver van Anja's huis is een stembureau waar je vervroegd kunt stemmen.  Ik vertel Anja erover en zij biedt aan mee te gaan om bij Cosmo te blijven.

Even later bedenk ik me dat het voor Anja misschien juist wel heel interessant is om een Amerikaans stembureau van binnen te zien.  Ik stel dus voor dat ze met mij meegaat en dat vindt zij zeker leuk.  Eenmaal binnen moet ik een formulier invullen met al mijn informatie en ook de reden waarom ik vervroegd stem.

Daarna lopen we het stemlokaal binnen.  Daar vertel ik dat Anja uit Nederland komt en gewoon een keer wil zien hoe het hier toegaat.  Iedereen reageert daar heel enthousiast op.  Anja mag niet met mij mee het stemhokje in, maar terwijl ik mijn stem uitbreng hoor ik dat men haar de hele procedure uitlegt.  Ze krijgt zelfs een "I voted" sticker mee.  Zo aardig!

Bij Anja thuis nemen we afscheid en spreken af binnenkort weer iets te ondernemen.  Ik rijd, alweer genietend van de schitterende kleuren onderweg, naar huis.  Daar ben ik helemaal blij om Kai's witte Kia al op de oprit te zien. 

Kai belde vanochtend met goed nieuws.  Hij is aangenomen voor een stage voor vertaalwerk, die ook nog betaalt.  Ik wist dus ook dat Kai thuis zou komen voor het weekend, maar Rick niet.  Kai helpt mij alvast wat Halloweenspullen opruimen en het is dus een grote verrassing voor Rick hem in de voortuin aan te treffen als hij thuiskomt uit zijn werk.

Voor het avondeten gaan we naar Glory Days.  Hun vistaco's met zoete aardappelfrietjes vind ik erg lekker, maar we kennen inmiddels de manager en ik vraag hem naar de Vermonter sandwich, rozijnbrood met appelboter, ham, kaas en appel.  Die vond ik altijd zo lekker!  Hij blijkt te exotisch (!) voor hun filialen verder naar het westen te zijn.

Lonny biedt aan dat ik hem slechts hoef te emailen en hij kan die sandwich voor mij maken.  Meestal besluiten we echter op de avond zelf waar we heen willen gaan.  Maar ik ga deze winter zijn aanbod toch eens aannemen.

Wat een genot was het vandaag.  Het leuke gezelschap, de mooie herfstkleuren en de warme temperaturen maakten het speciaal.  Zoonlief hier voor het weekend is ook heel fijn.  Een dag met een grote ster, dus.

Foto's van vandaag staan hier