Memorial Day

Een zomerse dag lacht ons weer toe.  Het is al 23 graden als ik beneden kom!  Rick stond vroeger op en komt al thuis met ontbijt voor iedereen.  Katja en Kevin hebben een veel betere nacht achter de rug en zijn ook van de partij.

We eten gezellig met zijn allen op het deck en dan moet ik weer aan sporten geloven.  Vandaag doe ik een half uur op de elliptical.  De rest van de tienduizend stappen hoop ik in de loop van de dag bijeen te krijgen.

Memorial Day is altijd een dag om na te denken dat wij ook o.a. aan de Amerikanen te danken hebben dat Nederland een vrij land is.  Meer dan 400000 gaven hun leven in de Tweede Wereldoorlog

Katja en Kevin willen graag naar een wijngaard vandaag en we kiezen de dichtstbijzijnde, the Winery at Bull Run.  Die heb ik een aantal weken geleden met Anja ontdekt en ligt mooi en is erg gezellig.  Vandaag helemaal, want er is live muziek.

Eerst halen we een picknick bij Panera en rijden dan de twintig minuten naar de wijngaard.  Het is er vrij druk, maar we vinden nog een lege picknicktafel.  Met een glas wijn, rose voor Rick en mij en witte wijn voor Katja en Kevin genieten we van het meegebrachte eten.

Het is altijd zo ontspannend bij de wijngaarden.  Het weer werkt ook enorm mee.  Het is tegen de dertig graden, maar niet vochtig en er staat een lekker briesje.  Zo zitten we en kletsen we een paar uur.

Deze wijngaard ligt vlak naast het Manassas Battlefield Park en ze hebben dan ook allerlei gevonden dingen van de Burgeroorlog in de wijngaard om te bekijken.  Ernaast ligt het historische stenen bruggetje dat een paar keer verwoest is door gevechten tijdens de Burgeroorlog.  We lopen er overheen en lezen de informatieborden over die geschiedenis. 

Op de terugweg halen we spullen voor het avondeten bij Giant en Whole Foods.  Zoals zoveel Amerikanen willen we buiten grillen en eten.  Thuis bereiden we het samen voor en dan doet Rick het op de grill.

Intussen komt Saskia thuis met een poezendrager.  Daarin zit een heel klein poezenbeest.  Saskia's vriendin en huisgenootje volgend jaar wilde een kitten, maar kan die deze zomer niet bij haar thuis hebben.  Wij hebben toegestaan dat het beestje tot ze in augustus in hun appartement gaan bij ons te laten wonen.  Zo kan Flapjack er ook alvast aan wennen en omgekeerd.

En zo hebben we dus een schattige acht weken oud lapjeskatje hier.  Bella, Saskia's vriendin, heeft besloten haar Mira te noemen.  Na het eten gaan de meiden er een kitten kattebak en eten voor kopen.

We genieten van burgers (voor de K's en Rick en een veganistische voor Saskia) en kip spiesjes voor Kai en mij.  Daarbij lekkere groene asperges en een witte maiskolf.  Toe hebben we schijven watermeloen en voor Katja, Kai en mij decadente chocolade met caramel mini dessertjes.

Dan nemen Katja en Kevin weer afscheid.  Hopelijk valt het verkeer terug mee voor ze, want dat kan erg druk zijn op Memorial Day, het eerste "unofficiele" zomerweekend hier.  Het was weer erg gezellig ze hier te hebben.  En zo eindigt een heel leuk lang weekend.

Foto's van Mira staan hier

Memorial Day weekend

Zaterdag

Gisteravond laat zijn Katja en Kevin inderdaad aangekomen.  Nog net voor ik naar bed ging dus ik kreeg nog een knuffel van Katja.  Daarna ging iedereen meteen plat en dat was na middernacht.  Rick en ik slapen vanochtend dan ook lekker uit. 

Alleen Saskia is al weg als we opstaan.  Zij heeft een interview met een familie voor een mogelijk babysitbaantje.  Het is een goed idee van haar om te gaan babysitten, want zo verdien je een stuk meer geld dan met een baantje voor minimumloon.

Het weer is alweer schitterend.  Rick geeft me een kop koffie en een quesadilla en we eten buiten op het deck.  Het valt me op dat het kolibri buisje alweer bijna leeg is!  Hij of zij of beiden moeten wel vaak komen nu.

Terwijl we zitten te eten zie ik dat er een eerst van de grote bak drinkt en dan doorvliegt naar het buisje.  Ook het andere voederhuisje wordt druk bezocht tot vermaak van Zorro, die daar "thuis" nooit iets van ziet.  Gelukkig hangt het hoog genoeg dat de vogels niet door de katten gevangen kunnen worden.

Voor mijn 10000 stappen ga ik een uur op de elliptical "rennen".  Intussen lees ik en speel Word Feud en Trivia Crack.  Die laatste inmiddels in vier talen, want behalve Engels en Nederlands ook in het Spaans en Italiaans.  Kennelijk begrijp ik die talen goed genoeg, want bij beide spelletjes ben ik aan de winnende hand.  Echt sporten voor lichaam en brein is het dus.

Je wilt toch altijd kat zijn?

Inmiddels is het hele huis op, Rick heeft een fietstochtje erop zitten en we bespreken lunch.  Maar eerst moet de hele goegemeente douchen.  Ik vlucht naar boven, want het warme water is beperkt en mijn ervaring is dat jongeren nogal wat meer gebruiken dan wij.

Bijna 10000!

Als iedereen dan klaar is gaan Katja, Kevin, Rick en ik naar Viva Vienna.  Vandaag is daar de kermis en veel eetstandjes. Vorig jaar was het zelfs deel van Carnival Eats op Food Network.  Je kunt er dan ook van alles, zeker niet erg gezonds, krijgen.

Onze keuze valt op Al Nakheel, het plaatselijke Libanese restaurant.  Ik bestel de falafel in pita gerold, erg lekker!  De anderen bestellen shawarma's en kabobs.  Op de rand van een stoep eten we het in de schaduw op.

Terwijl we daar zitten komt onze overbuurvrouw Mel hallo zeggen en niet veel later onze vrienden Mary en David.  Het is enorm druk en dit is pas de eerste dag van drie dagen festival.  We kletsen gezellig bij, maar dan moet er nog iets heel slechts gegeten worden.  We zijn hier tenslotte op een kermis.

Alles kan hier gefrituurd worden

Er is een standje waar je van alles gefrituurd kunt kopen.  Van gewone dingen als aardappels en funnel cakes (een soort oliebol, maar dan dunner), maar ook augurken, een pindakaas met jam sandwich en verschillende chocoladerepen.  Ik bestel de Mars (hier Milky Way) reep gefrituurd en Katja en Kevin het chocolade chip koekjesdeeg.   Het smaakt heerlijk, maar wel (natuurlijk) heel zwaar!

Gefrituurde Milky Way (Mars), erg lekker!

We kijken nog wat rond bij de kermisattracties, maar vinden er niet veel aan.  Vroeger gingen de kinderen hier hele dagen heen, maar het is wel erg veel voor jongere kinderen en nu hebben ze daar dus geen interesse meer in.  We lopen dan ook terug naar de auto.

Rick en ik gaan het vlinderbankje dat ik heb besteld in elkaar zetten.  Online kreeg het goede recensies, behalve het in elkaar zetten.  Er zijn vier delen en ettelijke schroeven, lijkt zo makkelijk.  Maar dat blijkt het inderdaad niet!

Met veel bloed (ok, dat nog net niet), zweet en tranen (als je de zweetdruppels in mijn ogen telt) hebben we het meer dan twee uur later eindelijk in elkaar.  Dan ontbreekt nog steeds een schroef, maar het bankje zal zonder ook prima werken.  Mijn hemel, wat een slechte aanwijzingen!  We hebben het wel vijf keer weer uit elkaar moeten halen, maar nu ziet het er ook erg leuk uit.

Rick staat erop dat ik op mijn bankje poseer

De rest van de middag zitten we op het deck en genieten van het heerlijke weer en de vogeltjes.  De kolibri komt ook weer langs en ik neem een aantal foto's.  Ik kan het gewoon niet laten.  Saskia is intussen naar Lofty Salon geweest en heeft haar haar laten verbeteren door Taylor daar.  Het is nog steeds heel blauw, maar met een pony erbij ziet het er leuk uit.

Katja en Kevin gaan naar een barbecue feest hier in Vienna en willen daarheen gebracht worden, want ze zullen drinken.  Ik breng ze erheen en Rick gaat ze ophalen.  Wel goed dat ze van tevoren al besluiten dat ze dan liever niet willen rijden.

Rick en ik bedenken waar we willen gaan eten en onze keuze valt op Cafe Renaissance.  Daar zijn we alweer jaren niet geweest, maar we worden er als oude vrienden begroet door Saeed, de eigenaar.  We krijgen dan ook een leuk tafeltje aan het raam.

Saeed is Iraans, maar het restaurant heeft een sjieke Frans-Italiaanse keuken. Als voorafje neem ik de koude yoghurt komkommer soep en Rick de gerookte zalm.  Het smaakt ontzettend lekker! 

Onze kelner is Bulgaars en hoort mij Nederlands spreken met Rick. Hij vraagt welke taal dat is en introduceert ons dan aan de mensen aan de tafel achter ons.  Een van de mannen daarvan is ook Nederlands, hier sinds 1979 dus vier jaar vroeger dan ik.  Zo toevallig dat we net allemaal in dit kleine restaurant zijn!

Ons hoofdgerecht komt op enorme borden.  Ik heb de soft shell crabs almandine met groentes en Rick de filet mignon.  Zo ontzettend prima bereid en geserveerd is het.  Niet voor niets is dit restaurant nog steeds een van de sjiekste in Vienna.

Als dessert krijgen we vijf mini hapjes, precies lekker voor iets zoets.  Saeed geeft ons ook een gratis glaasje heerlijke port en we gaan weer zeer tevreden huiswaarts.  We besluiten dit restaurant weer vaker voor een romantisch etentje te bezoeken.

Zondag

Gisteravond werd het weer laat en hoezeer ik ook eerder op wilde staan, pas om half tien staan Rick en ik naast ons bed.  We horen in de verte het geronk van de motoren van Rolling Thunder al en haasten ons naar de afrit van de I-66 waar ieder jaar een enorme groep rijders de snelweg oprijdt.  De I-66 is daarvoor ook afgezet, heel indrukwekkend. 

Een leuke verrassing op onze stoep als we terugkomen, deze "beste vriendinnen" feetjes, die Annette me toestuurde.  Zo leuk!  Het feeendorpje groeit gestaag

We hebben echter te lang uitgeslapen, want we zien nog net de laatste motorrijders en dan opent de politie de wegen weer.  Onze overburen zijn er ook.  Van die buurman leren we dat het ieder jaar tussen 9 en 10 uur is.

Wij rijden Vienna in waar het Viva Vienna festival ook weer in volle gang is.  Het is dus druk, maar bij Panera en Starbucks valt het mee.  We nemen ook eten voor Katja en Kai mee, maar Kevin heeft de hele nacht overgegeven dus die wil niets.  Hij heeft waarschijnlijk voedselvergiftiging opgelopen tijdens zijn reis naar West-Virginia.  We hopen althans van harte dat het niet een besmettelijk virus is!

Buiten op het deck eten we ontbijt en daarna gaat Katja weer naar bed.  Ook zij was de halve nacht wakker door Kevins ziekte.  Intussen is hij een stuk beter, maar zijn beiden nog moe.  Ik doe drie kwartier op de elliptical en Rick maait het gras.

We hadden allerlei plannen vanmiddag met de kinderen, maar die gaan niet door.  Kai heeft werk, Saskia gaat bij het asiel met Bella, haar huisgenootje volgend jaar, naar kittens kijken en Katja en Kevin blijven liever rusten in de tuin.

Rick en ik gaan er dus samen op uit, want ik wil heel graag Rolling Thunder meemaken.  De afgelopen paar jaar waren we niet thuis met Memorial Day en ik vind het altijd een zeer indrukwekkend evenement.

Zodra we de stad inrijden staan we in de file, maar gelukkig kennen we genoeg garages en vinden er een vlakbij de parade.  Intussen is het ruim lunchtijd geweest dus Rick stelt voor dat hij eten gaat halen bij Paul, terwijl ik alvast ga kijken en foto's maken.

Gelukkig is de route van de motoren zo lang dat er geen rijen dik publiek staat.  Ik heb dan ook goed zicht op de rijders, vooral als ik tijdens een pauze oversteek.  De parade is al anderhalf uur gaande, maar de stroom motoren zal nog enkele uren doorgaan.

 

 

Rick komt een kwartiertje later met een heerlijk gerookte zalm pistoletje voor mij en een baguette met mozzarella en prosciutto voor hem.  We nemen beiden heel wat foto's en filmpjes en pas tegen drieen hebben we het wel gezien.

Thuis treffen we een weer helemaal betere Kevin en veel uitgerustere Katja.  We genieten van de tuin voor en achter het huis.  Ik wacht op de kolibri, die gelukkig ook weer komt.  Het is een vrouwtje heb ik inmiddels uitgevonden.  Hopelijk komt er ook nog een mannetje, want die zijn nog mooier.

Voor het avondeten gaan we naar de Lebanese Taverna, een van Katja's favoriete restaurants.  We krijgen de heerlijke pita's met knoflooksaus en Katja en ik delen de kibbeh nayeh, lamstartaar, en andere lekkernijen.  De anderen smullen ook, zo leuk om voor het eerst in lange tijd weer met zijn allen te zijn en Kevin is gewoon deel van de familie.

Na het eten gaat Saskia naar vuurwerk kijken bij Wolf Trap met Laura en haar familie.  Rick, Katja en Kevin gaan naar de bioscoop voor de 3D Mad Max film.  Kai en ik blijven thuis, Kai om te werken en ik ben gewoon te moe.  Net als in Nederland is dit ook een lang weekend voor ons.  Morgen is Memorial Day (dodenherdenking).

Foto's van Rolling Thunder staan hier

Foto's van de kolibri staan hier

T.G.I.Friday!

Hoe moe ik gisteravond ook was, ik kon de slaap maar niet vatten.  Pas ver na middernacht lukte dat en daardoor heb ik ook moeite met opstaan.  De zon schijnt fel door de lamellen, maar Rick, die 3 uur jet lag heeft, en ik staan pas tegen negenen op.

Beneden doe ik meteen de achterdeur open.  Het koude natte weer van gisteren heeft plaatsgemaakt voor felblauwe luchten en al 17 graden zo vroeg.  Ik neem mijn wafels en koffie dan ook lekker mee naar buiten. 

Eigenlijk is het altijd zo verleidelijk om hier te blijven zitten, maar ik heb om tien uur bij Anytime Fitness met Sharon afgesproken.  Rick vertrekt naar zijn werk en ik naar de sportschool.  Daar komen alle spieren weer aan bod, hoewel ik best veel pijn heb.  Misschien van de lange autorit gisteren, wie zal het zeggen.

In Vienna zie ik de voorbereidingen voor de kermis en braderie, die iedere Memorial Day in Vienna wordt gehouden.  Viva Vienna! was zelfs op tv vorig jaar vanwege de "carnival eats" daar.  Wij hopen er dit weekend ook even heen te gaan.

Voor de lunch haal ik een soba noodle bowl bij Panera en eet die op het deck op.  Dan valt me op dat het buisje voor de kolibri's alweer bijna leeg is en het voederhuisje ook.  Ik vul beiden weer en de vogels komen er enthousiast op af.  Grappig hoe ze steeds minder bang zijn dat wij ook vlakbij zitten.

Dit weekend is Memorial Day en ik koop een papaver van de American Legion

Om een uur is er een klop op de garagedeur en stapt Claudia binnen.  Haar heb ik alweer maanden niet gezien en zij heeft ons "nieuwe" huis nog niet bewonderd.  Ik leid haar rond en laat haar de "nieuwe" dingen zien.  Nog steeds ben ik zo blij weer hier te wonen!

Claudia en ik lopen een stuk door de buurt voor zij weer terug naar huis moet.  Zij geeft wiskunde, natuurkunde en scheikunde bijles aan high school en college studenten en dat loopt heel goed.  Zij is mijn "oudste" vriendin hier, vorig jaar kenden we elkaar twintig jaar!  Helaas zien we elkaar tegenwoordig een stuk minder dan vroeger toen we overbuurvrouwen waren.

Korenbloemen zijn mijn favoriete blauw

In Vienna haal ik Off! bij Walgreens, want helaas zijn de muggen ontwaakt.  Ernaast koop ik eten en botjes voor Cosmo bij Petco.  Als laatste haal ik wat lekkers voor het weekend en bloemen bij Whole Foods, natuurlijk ook een paar macarons, ik kan het niet laten.

Thuis zet ik de bloemen in het water.  Het zijn boeketten uit Colombia met anjers, rozen en andere bloemen in een bepaalde kleurschakering.  Ze zijn goedkoop en gewoonlijk staan ze lang.  Maar deze boeketten zijn al verwelkt.  Eentje zelfs zo erg dat er schimmel op de bloemen zit!  Dat is me toch te gortig en ik rijd terug.  Zonder problemen mag ik een nieuw boeket uitkiezen dat er wel prima uitziet.

Mijn favoriete zomerfruit is er weer, heerlijke verse kersen!

De rest van de middag kijk ik weer eens een aflevering van Tussen Kunst en Kitsch buiten op het deck.  Intussen was ik ook Katja's lakens, zodat ze vannacht in een lekker schoon bed liggen.  Saskia heeft er een handje van vriendinnen van haar in dat bed te laten slapen dus het is tijd voor verschoning.

Over Saskia gesproken, die heeft haar haar door een vriendin weer blauw laten verven, maar is er helemaal niet blij mee. Het is erg fel nu, ik vind het wel leuk, maar Saskia vind het te opvallend en niet elegant. Daar kan ik wel inkomen, gelukkig vervagen die kleuren snel.

Rick, Kai en ik gaan eten bij Artie's.  Grappig genoeg is dit restaurant vlakbij en heel goed en toch komen we er niet vaak.  Ook vanavond is het weer smullen.  Ik bestel een salade met warme geitenkaas en hun Yucatan garnalencocktail. 

Die laatste ken ik van een ander restaurant van deze keten waar hij helaas niet meer op het menu staat. De mannen hebben varkenshaas voor Rick en een kipsalade voor Kai.  Het smaakt allemaal prima! 

En nu is het weer kijken naar 500 Questions waar ik toch wel heel veel antwoorden op weet.  Katja en Kevin zijn onderweg hierheen en dan wordt het een gezellig weekend met voor het eerst in lange tijd weer alle vijf onder een dak.

Weer naar huis

Om net voor zessen word ik wakker door een bonk boven mijn hoofd.  Ik kijk op mijn horloge en zie hoe vroeg het is.  Het lawaai blijft maar doorgaan en ik kan de slaap niet weer vatten.  Katja klaagde al eerder over hun bovenburen en nu hoor ik wat ze bedoelde!

Eindelijk als het stil wordt moet ik weer in slaap gevallen zijn, want mijn telefoonalarm wekt me om kwart voor negen weer.  Katja is intussen al naar haar werk, maar ik zie haar nog voor ik terug naar huis rijd.

Terwijl de koffie pruttelt pak ik mijn spullen in en doe ze vast in de van.  Na het ontbijt van bosbessenwafels en frambozen, bosbessen en bramen lijn ik een superenthousiaste Django aan.  We gaan nog even naar Shark River Park, net als gistermiddag.

Op de radar zie ik dat de regen heel dichtbij is en het is werkelijk heel koel met een graad of elf.  Ik heb mijn regenjas aan en neem de paraplu ook maar mee.  Django kan het allemaal niets schelen, die heeft zijn neus aan de grond en ruikt allerlei lekkers kennelijk.

 

Katja sms-t over de lunch en zij krijgt maar een half uur dus ze wil graag dat ik vroeger kom en alvast voor haar bestel.  Oeps, dan kan ik niet zo lang met Django wandelen als ik zou willen.  Vandaag haal ik dan maar voor het eerst in lange tijd 5000 stappen.

Gelukkig hebben we er wel een half uurtje in de natuur opzitten en begint het als ik terug in de auto zit ook te regenen.  Onderweg laat ik de van volgooien bij de Exxon.  Het heeft wel wat dat je niet je eigen benzine kunt pompen hier, zeker als het regent.  Mijn ruiten worden ook gelijk gewassen, maar met de regen is dat wat overbodig.

Na Django weer bij zijn thuis te hebben afgezet rijd ik weer richting Katja's werk.  We gaan lunchen waar ik gisteren koffie haalde bij Taylor Sam's.  Katja geeft mij haar bestelling en de vriendelijke bediening houdt die warm voor haar.

Voor mijn lunch neem ik de panini met kaas en verschillende groentes.  Erg lekker!  Katja vindt haar kipsandwich ook zeer smakelijk en de latte erbij ook.  Het is echt een leuk tentje en eigenlijk het enige restaurant dicht bij Katja's werk.  Zij krijgen echter vrijwel dagelijks lunch gepresenteerd door verschillende farmaceutische bedrijven.

Dan is het weer tijd om voor iets meer dan 24 uur afscheid te nemen van Katja.  Zij en Kevin komen namelijk voor het lange Memorial Day weekend onze kant op morgen.  Katja gaat terug naar haar werk en ik begin aan de lange rit terug naar huis.

Vrijwel onmiddellijk begint het flink te plenzen en dat blijft bijna de hele weg zo.  Echt verschrikkelijk rijden met de spray van de achttienwielers!  Waze blijft ook mijn aankomsttijd maar verlengen, want het verkeer wordt erger.  Opeens komt er echter een groen lichtje, want een alternatieve route is gevonden, die maar liefst vier minuten van mijn tijd afschaaft.  Ja, je leest het goed.

In de verte doemt de Mormoonse tempel, altijd een teken dat ik dicht bij huis ben

Toch neem ik die omleiding maar, want wie weet hoeveel meer verkeer erbij is gekomen in de tussentijd.  Na iets meer dan vier uur rijd ik eindelijk onze oprit weer op.  Inmiddels is het ook weer droog en voor de komende dagen wordt mooi weer voorspeld. 

Binnen tref ik het huis in redelijke staat aan, hoewel Saskia's spullen wel overal liggen.  Ik ruim mijn tassen uit en zet de feetjes, die ik van Katja heb gekregen, in de tuin.  Ik heb inmiddels ook een snoepwinkeltje en andere kleinigheden.  Het dorpje neemt al leuke vormen aan.

 

 

Rick is ook onderweg naar huis vanuit Pasadena, Californie.  Dat doet mij meteen denken aan het liedje "Little Old Lady from Pasadena" wat de Beach Boys ook zongen.  Grappig genoeg kent Rick dat niet. 

We bestellen makkelijk kabobs van Friends.  Dan kijken we 500 Questions.  Ik houd altijd wel van die trivia shows.  Het is weer fijn thuis te zijn met mijn tweevoetige en viervoetige vriendjes.  Mijn gevederde vriendjes hebben genoten van het eten buiten en ik moet het kolibri buisje alweer vullen, dat is helemaal leeg gedronken!

Als laatste weet ik dat hier heel wat mensen, die regelmatig naar de VS reizen, meelezen.  Met mijn rondleidingen valt het me op dat velen niet snappen waarom ze een 15 tot 20% fooi moeten achterlaten op hun rekening.  Feit is dat de "tip" hier geen fooi is voor werk goed gedaan, maar echt deel van het salaris van de mensen, die je bedienen.  Onderstaande laat de wet zien. Tot die wordt aangepast laat alsjeblieft nooit minder dan 15% tip achter.  Het is geen liefdadigheidsfooi, maar deel van hun levensonderhoud!

Gezellige lunch met Nederlandse internetkennissen

Of het Katja's matras is of wat, maar ik heb veel pijn als ik wakker word.  Katja hoor ik bezig en zij vertrekt naar haar werk.  Ik hoef niet vroeg op en draai me nog een paar keer om hopend me toch wat beter te voelen bij het opstaan.

Zoals altijd is dat ook wel het geval, want eigenlijk is blijven liggen juist funest.  Ik maak koffie en wafels en bessen als ontbijt en geniet daar op mijn gemakje van.  Dan douche ik en net als ik de deur uitloop sms-t Katja waar ik blijf.

De afspraak was dat ik haar een latte zal komen brengen, maar daar hadden we geen tijd voor afgesproken.  Gauw stel ik mijn GPS in op het adres van haar cardiologenpraktijk.  Vlakbij heeft Katja me Taylor Sams gewezen om de koffies te halen.

De GPS stuurt me ergens middenin een woonbuurt en zegt dan dat ik gearriveerd ben.  Gelukkig heb ik nog een andere app, die laat zien dat ik toch wel dichtbij ben.  Het duurt nog even voor ik het cafe heb gevonden.  Ik bestel een vanille latte voor Katja en een ijs groene thee voor mezelf, aangezien ik al heel wat koffie opheb bij het ontbijt.

Dan is het weer even zoeken voor ik het juiste medische gebouw heb gevonden, want het maakt deel uit van een ziekenhuiscomplex.  Eindelijk loop ik om een uur of half elf bij Katja's werk binnen.  Zij neemt de latte dankbaar in ontvangst en zegt dat "haar" dokter me ook graag zou ontmoeten, maar hij is net met een patient.

Aangezien ik geen haast heb blijf ik wel even wachten.  Het duurt en duurt echter maar en Katja komt zeggen dat hij vaak lang neemt met patienten.  Ik neem dan toch maar afscheid, want ik heb een lunchafspraak.

Terug in het appartement laat ik Django gauw uit.  Dan rijd ik naar Ocean Grove waar ik met twee Nederlandse dames, die hier in de omgeving wonen, heb afgesproken te gaan lunchen.  Het blijkt een schattig badplaatsje met kleurige Victoriaanse huisjes te zijn. 

Om de een of andere reden had ik half een in gedachten, maar als ik even sta te wachten bedenk ik me dat het een uur was.  Ik besluit even wat naar de winkeltjes te kijken.  Dit is vlakbij Katja's appartement en zo leuk!  Ik sms haar hier zeker snel eens heen te gaan.

Als ik weer terug bij het restaurant ben zie ik Aleida zitten. Ik herken haar van haar Facebook foto.  We maken in persoon kennis en vragen dan een tafeltje voor drie.  Niet veel later arriveert Toos ook en die heeft een fles wijn bij zich, een mens naar mijn hart!

Gisteravond zei ik het al tegen Katja; New Jersey is als een ander land.  Je kunt niet zelf je benzine tanken, je moet wijn in een aparte winkel kopen en in veel restaurants wordt er geen alcohol verkocht, maar kun je gewoon je eigen fles wijn meebrengen, die ze dan openen en in hun glazen serveren.

Het wordt een heel gezellige lunch.  Alle drie wonen we al decennia in de VS en het gesprek verloopt half Engels, half Nederlands.  Ik bestel de tonijnsalade en de anderen fish and chips.  Het smaakt allemaal even goed, vooral met het glaasje rose van Toos erbij.

Pas na tweeen nemen we weer afscheid. Erg leuk dat zij op mijn vraag wie er vandaag wilde lunchen reageerden.  Weer een leuke internet ontmoeting! 

Terug in Neptune City haal ik een blije Django op.  Katja heeft Shark River Park aangeraden om met hem te gaan wandelen.  Het is zo'n tien minuten rijden verderop en Django gaat met liefde mee in de van.  Het is zo'n schat van een hond, heel expressief.

We lopen in het park een aantal paden en langzaamaan krijg ik mijn tienduizend stappen bijeen.  Het is hier inderdaad prachtig en heel stil.  Ik kom maar een paar anderen tegen.  Hier in New Jersey is de natuur wat later dan de onze en alles heeft nog die mooie lichte groene lentekleur.

 

Ongeveer tegelijk met Katja kom ik thuis.  Zij verkleedt zich en dan rijden we naar Target. Daar speel ik de lieve moeder en geef haar een aantal topjes en een groter dekbed voor haar en Kevin.  Ik koop zelf ook een paar van hun t-shirts, voor $5 kun je het niet laten!

Ook vanavond willen we weer een drankje drinken aan het water bij 9th Ave Pier.  Alleen staat er een koude wind en we zitten te rillen aan de bar!  Gelukkig doen ze de verwarmers aan, maar na een biertje hebben wij het wel gezien.  Het is hier zoveel koeler dan bij ons!

Voor het avondeten gaan we naar The Mill at Spring Lake Heights.  Dit restaurant ligt aan een meertje en we krijgen een tafeltje aan het raam.  Het eten is lekker.  We delen crabcakes en Katja neemt de prix fixe, die met calamari komt.  Hun brood is ook zeer smakelijk.

Als hoofdgerecht heb ik de zalm met zoete aardappel, spinazie en venkelpuree.  Erg lekker!  Katja's viscrepes zien er ook goed uit.  Mijn portie is redelijk, maar die van haar te veel dus ze neemt de helft mee naar huis in een "doggy bag".  We delen nog de chocolade creme brulee, die met haar prix fixe komt en hebben dan heerlijk gegeten. 

Op de terugweg laat Katja me nog even de prachtige huizen in Spring Lake zien.  En ja, ook vanavond hebben we het over haar hypothetische bruiloft.  Er is niets in de nabije toekomst, maar ik kan merken dat ze er toch aan aan het denken zijn. 

Grappig dat iedereen uit mijn vorige blog meteen de conclusie trok dat ze spoedig gaan trouwen.  Ze wonen samen en kennen elkaar al jaren dus logisch is toch denken aan de volgende stap in een jaar of twee, drie.  Rick en ik trouwden na anderhalf jaar, maar de tijden zijn anders, ik las laatst dat er ook in de VS nu minder getrouwd wordt (en het aantal religieuzen neemt ook drastisch af).

Morgen ga ik dus weer huiswaarts.  Rick en Kevin komen morgen ook weer terug van hun reizen.  Het waren een paar leuke dagen met mijn oudste!

Middagje New York

Ondanks een paar keer bezoek te hebben gehad van Zorro heb ik toch erg lekker geslapen.  Ik ben al vrij vroeg wakker, maar doezel tot een uur of acht.  Ik heb Katja wel even bezig gehoord, maar door mijn fan app verder weinig last van.

Als ik opsta is Katja dus al naar haar werk vertrokken.  De viervoetige babies zijn helemaal blij mij te zien.  Ze volgen me overal waar ik ga, wel gezellig.  Ik zet koffie en rooster een paar wafels met verse bessen.  Later bedenk ik me dat ik de broodrooster niet uit het contact heb getrokken, maar hoop maar dat die niet opeens in brand gaat.  Hij is wel heel erg oud!

Na Django nog even uitgelaten te hebben rijd ik naar het Long Branch treinstation.  Hoera voor de Waze app, die me helemaal rond het spitsverkeer leidt.  Ik betaal de $3 om er voor de dag te parkeren en koop een retourtje New York voor $30.  Soms denk ik echt: "Wie had dat ooit gedacht".

De trein komt en zo'n anderhalf uur later stap ik midden in de stad New York uit.  Het is mistig en begint net wat te druppelen, reden waarom ik naar de stad ben gegaan in plaats van van het strand dichtbij Katja's appartement te genieten.

Gelukkig is de paraplu maar even nodig en al gauw is het zo warm en vochtig dat ik mijn regenjas ook uittrek.  Ik wil vandaag graag het Guggenheim museum bezoeken en begin mijn wandeling daarheen.  Het blijft zo'n bruisende stad en bijzonder om er te zijn.

Onderweg bedenk ik me dat ik beter voor ik Central Park bereik kan lunchen, want daarna zijn er geen restaurants meer.  Vorige keer dat ik hier was heb ik Maison Kayser ontdekt.  Toen had ik geen tijd om er te eten, vandaag wel.

In Washington hebben we bakkerij Paul uit Parijs, in New York is dat Maison Kayser.  Ik krijg meteen een tafeltje en de bediening is heel vriendelijk en snel.  Ik bestel de gerookte zalm tartine met creme freche en een gebakken ei.  Het smaakt prima, maar ik vind Paul's broodje gerookte zalm nog steeds ongeevenaard.

Even overweeg ik een taxi naar het museum te nemen, maar ik heb nog meer dan genoeg tijd en besluit de resterende dertig blokken toch te lopen.  Onderweg zie ik prachtige deuren van onder anderen het Franse consulaat.

Als ik het Guggenheim binnenloop wacht me een teleurstelling.  Dit is de tweede keer dat ik hier binnenkom en net als de eerste keer is er maar een interessante verdieping, de rest wordt voorbereid op een nieuwe tentoonstelling.  Ik koop toch maar een (gereduceerd tarief) kaartje en bekijk de impressionistische werken van o.a. van Gogh, Monet, Picasso en Gaugain, die er wel hangen.

Binnen het halve uur sta ik echter weer buiten.  Inmiddels schijnt de zon wel lekker dus ik besluit een wandeling door Central Park te maken.  Ik ben nu te warm gekleed en de meeste anderen met mij. 

Via Times Square loop ik langzaam terug naar Penn Station.  Onderweg koop ik nog wat te drinken bij een Cosi en ben dan precies zoals ik wilde twintig minuten voor vertrek terug in het station.  Tien minuten voor vertrek wordt mijn spoor afgeroepen.

Dit is de sneltrein naar Long Branch en duurt twintig minuten korter dan de heenweg.  Ik zoek de van weer op en rijd terug naar Katja's flat.  Ondanks de Waze aanwijzingen rijd ik een paar keer mis, maar vind het dan toch weer.

Katja is ook net thuis en geeft me mijn verlate moederdagcadeautjes.  Die zijn erg leuk voor mijn feeentuintje en een lieve kaart.  We hebben het ook over haar bruiloft en feestdagen, maar die conversatie wordt wat verhit dus dat laten we gaan.  De nieuwe realiteit accepteren, het zal moeilijk worden, want Kevin heeft zijn heel familie hier  en die van ons is over de wereld verspreid.

We laten daarna Django even uit.  Er is een strandje vlakbij hun woning.  Ze wonen hier echt leuk, maar Katja wenste gisteren toch weer in onze buurt te kunnen wonen.  Er is veel meer te doen en volgens haar zijn de mensen er ook aardiger. 

 

Het is hier aan het water wel lekker vakantieachtig in de zomer.  Bij 9th Ave Pier gaan we wat drinken met zicht op de jachten, die er in de haven liggen.  We bestellen ook een garnalen voorafje en guacamole.  Lekker ontspannen is het!

Voor het avondeten gaan we vanavond naar Brandl.  Dat restaurant komt hoog aangeschreven, maar ons valt het tegen.  De bediening is zeer arrogant, je kunt wijn alleen per halve fles bestellen en de porties zijn belachelijk klein voor de prijs. 

Nu komen wij uit een van de duurste gebieden van het land en zijn echt wel wat gewend.  Ik bestel een salade met gorgonzola en walnoten.  Het is miniem en kost $11!  Katja's oesters zijn de kleinste ooit en onze tonijn en avocado "torens" zijn misschien torens voor een muis.  Gelukkig hebben we al wat gegeten bij 9th Ave!

Katja bestelt nog de creme brulee, lekker, maar ook weer veel te duur voor wat het is.  De stijve ik zal het niet schrijven, die ons bediend heeft, krijgt van mij maar precies 15% fooi.  Ik weet niet waarom dit restaurant op Yelp zo goed aangeschreven staat!

Thuis zijn we natuurlijk heel benieuwd naar wie de Bachelorette geworden is.  Een van die heel belangrijke dingen, die we gewoon moeten weten.  Het is de dame, die wij het minst vonden, dus ook gelijk de laatste aflevering, die ik er althans van zal kijken.  Morgen nog een gezellige dag hier in New Jersey voor de boeg, ik ga een paar Nederlandse dames ontmoeten.

Foto's uit New York staan hier