Terugreis naar huis

Zoals meestal als ik een wekker heb gezet ben ik al ver van tevoren wakker.  Die van zeven uur laat ik gaan, maar om kwart over zeven sta ik op.  Een blik naar buiten en op mijn radar app laat zien dat het vannacht geregend heeft en er nog (veel) meer op komst is.

Wat heb ik gisteren geluk gehad met het weer!  Vandaag zou het een stuk minder leuk zijn geweest om door de stad te lopen. Gelukkig heb ik mijn paraplu nog van Seattle.

Na me gedoucht en aangekleed te hebben pak ik alles weer in en ga dan naar de overkant voor mijn ontbijt.  Bij het Hollywood Café moet ik vijf minuten wachten en dan heb ik een tafeltje. Dit keer bestel ik de gepocheerde eieren met een van hun heerlijke fruit bowls.  Die zit zo vol dat ik hem niet eens op kan!

Als ik terug naar het hotel loop zie ik een taxi staan wachten.  In San Francisco kun je taxi's niet reserveren.  Ik had gedacht een Uber te nemen naar het vliegveld, maar de app zegt dat de dichtstbijzijnde twintig minuten weg is.  Uit ervaring weet ik die tijden niet te serieus te nemen.

Een vogel in de hand is beter dan tien in de lucht en ik vraag de taxichauffeur of hij even op mij kan wachten.  Dat doet hij graag en ik haal gauw mijn bagage.  Die wordt dit keer vriendelijk in de auto geladen en we gaan op weg.

Deze chauffeur is veel aardiger dan degene, die me naar het hotel bracht! Hij is duidelijk allerminst een Trump fan en we praten daarover.  Verder wil hij van alles over de oostkust en Washington weten, want daar is hij nog nooit geweest.  Ook onze honden komen ter sprake en we laten elkaar foto's zien.

Al met al zijn we naar mijn gevoel, ondanks toch wel een aantal files, snel bij het vliegveld. De rekening is weer even slikken maar ik ben ondanks dat ik zoveel reis toch altijd bang te laat te komen en zo ben ik er maar veilig en wel meer dan twee uur voor vertrek.

Het inchecken gaat heel snel en de TSA Pre veiligheidscontrole ook.  Gelukkig hebben ze op dit vliegveld overal stopcontacten dus ik laad mijn telefoon weer op.  Ik koop nog een flesje water en ga dan in rij 2 staan om aan boord te gaan. Die rij wordt steeds langer want veel mensen gebruiken net als ik de United Explorer credit card.

Keurig op tijd gaan we aan boord.  Ik heb een raamplaats in Economy Plus (meer beenruimte, al wordt dat ook steeds minder) en een man zit al in de stoel aan het gangpad. Lange tijd lijkt het of er niemand in het midden zal komen, maar zoveel geluk hebben we niet.

Een oudere man heeft de middelste stoel en de man aan het gangpad vraagt hem of hij misschien in eerste klas wil vliegen.  Ik baal eerst even dat ik niet in het midden zit, maar zie mijn kans schoon als de man in het midden weifelt.  Ik bied mijn raamstoel aan en dan offer ik me wel op om in eerste klas te gaan zitten.

Beide mannen kijken me opgelucht aan.  Ik vraag ze nog of ze het echt menen, maar de man in het gangpad moet werken met zijn collega in eerste klas en de man in het midden wil dicht bij zijn vrouw blijven zitten.  Bijna huppelend baan ik me dus een weg naar voren en wissel van plaats met de collega.

Een van de flight attendants ziet het en behandelt me de rest van de vlucht als een derderangs passagier.  Ik voel me soms als een derde klas passagier van de Titanic.  Ze snauwt nog net niet, maar alles gaat niet van harte, terwijl ze tegen de man naast mij poeslief is. 

Vind ik toch niet professioneel, ze heeft geen idee hoe vaak ik met deze luchtvaartmaatschappij vlieg (vrijwel altijd) en wat mijn status is (op het moment niets, maar met deze reis al ver op weg naar Premier status). 

Voor we opstijgen krijgen we een drankje en opties voor de lunch.  Er zijn vegetarische noedels, kip en zalm met rijst en groentes.  Die flight attendant verzekert zich ervan dat ik de laatste keus krijg ondanks dat ik in de tweede rij zit en de man naast mij gewoon mag bestellen, gelukkig is er nog een keuze. Een frequente bloglezer weet vast al wat ik kies. 

Alleen vertrekken we maar niet.  Er is een mankement aan dit toch vrij nieuwe vliegtuig.  Gelukkig is het gauw verholpen, maar we hebben een half uur vertraging.  De piloot denkt dat in te kunnen halen, maar het duurt zo lang voor we op kunnen stijgen dat we waarschijnlijk toch wat later aan zullen komen dan verwacht.

Het slechte weer rond San Francisco zorgt voor zoveel turbulentie dat we een uur moeten wachten op ons eten. Eigenlijk prima, want zo kom ik weer een beetje in het ritme.  We krijgen eerst een lekkere salade met een broodje en daarna komt mijn zalm met rijst en groentes.  Het gaat er goed in en de vriendelijke van de twee flight attendants zorgt ervoor dat mijn wijnglas goed gevuld blijft.

Als toetje krijgen we frambozensorbet, ook erg lekker.  Dan begint het vliegtuig weer te schudden en moet de bemanning ook blijven zitten.  Mijn wijn schudt inderdaad opeens uit mijn glas, oeps! 

Gelukkig is dat allemaal gauw voorbij en glijden we over de Verenigde Staten. Onder mij zie ik de Rocky Mountains, en dan vlak land met allerlei windmolens.  Op het moment van dit schrijven zie ik allerlei meren onder me.  Jammer genoeg heeft dit vliegtuig geen tv's, maar op Flight Aware zie ik dat we boven Illinois vliegen.

 

Al kletsend online met Rick en de meisjes gaat de rest van de tijd snel voorbij.  Een half uur verlaat landen we op Dulles. Natuurlijk ben ik als een van de eersten uit het vliegtuig, maar we moeten een "people mover" busje naar de hoofdterminal nemen dus de rest van het vliegtuig volgt.

Jammer genoeg zie ik de mensen aan wie ik de eerste klas stoel te danken had niet meer, anders had ik nogmaals bedankt.  Ik voel me zoveel beter dan verkrampt in economy zitten!

Bij de baggage claim staat Rick me al op te wachten.  De arme ziel is alweer verkouden.  Katja is ook ziek en Annette begon op de laatste dag in Maui te hoesten. In het vliegtuig hoorde ik ook heel wat gehoest. Hopelijk gaat het mij dit keer voorbij!

Mijn tas komt al snel en de rit naar huis gaat ook vlot.  Zoals zo vaak na een vlucht heb ik niet veel trek dus Rick stelt voor wat soep te halen.  De avgolemono soep is licht en heerlijk, precies goed.

Intussen geniet ik van mijn hondenbabies.  Beiden zijn duidelijk blij me te zien.  Op een gegeven moment vindt Snickers dat het zijn beurt is en met een paar slagen op Orions neus gaat hij pontificaal naast mij zitten.  Hij is al bijna zestien en ik hoop dat dit katertje nog lang zal leven, zo'n leuke persoonlijkheid!

Natuurlijk voelt het voor mij drie uur vroeger dus ik weet niet wanneer ik moe genoeg ga zijn om te slapen.  Wat een reis was dit maar ik heb genoten van iedere dag!

Een dagje San Francisco

Net voor negenen belt Rick en wekt mij uit een diepe droomslaap.  Dat vind ik altijd het moeilijkst wakker worden, maar ik moet er van mezelf een kwartier later uit.  Ik douche, kleed me aan en loop naar het Hollywood Café aan de overkant.

De afgelopen jaren is dat mijn favoriete ontbijtrestaurant in San Francisco.  Het ligt recht tegenover mijn hotel, makkelijker kan niet.  Ik kan ook meteen aan een tafeltje buiten plaatsnemen.  Ik bestel twee gepocheerde eieren, die met een beetje fruit en natuurlijk sourdough brood worden geserveerd.  Het smaakt me prima en mijn koffie wordt constant aangevuld.

Als ik afgerekend heb ga ik nog even terug naar de kamer en begin dan aan mijn dagje San Francisco.  Ik heb enorm veel geluk want de weersvoorspelling was voor regen en het is nota bene zonnig!  Hoera! Zoveel leuker om dan rond te lopen.

Een plan heb ik niet, maar zie dat de Golden Gate Bridge ook prachtig zichtbaar is.  Die ligt meer dan vijf kilometer verderop en even overweeg ik een fiets te huren.  Dat moet ik ooit nog een keer doen, maar dat gaat teveel van mijn dag innemen.

 

In plaats daarvan loop ik naar het Maritime National Historic Park vanwaar ik goed zicht heb op de beroemde brug. Ik maak een paar foto's en loop dan door het park naar het Ghirardelli Square.  Zodra je daar dichtbij komt ruik je de chocola al.  Ik kan me ervan weerhouden wat zoetigheid te kopen.  Ik ben niet zo'n zoetekauw, een hapje zou al genoeg zijn, maar dit is nooit per hapje te koop.

Er zijn bepaalde dingen in San Francisco, die ik iedere keer weer wil zien. Lombard Street is er een van.  Die heb ik nog nooit in de winter gezien.  Hoewel, de lente is hier al begonnen. Ik loop langs allerlei bloesembomen. 

Onderweg kras ik een andere "must see" van mijn lijstje, de cable car. De weg naar Lombard Street is zo stijl als het maar kan.  Seattle heeft flinke heuvels, maar niets haalt bij San Francisco! Zoals altijd komen er auto's naar beneden op Lombard Street en fotograferen toeristen, waaronder ik, het.

Intussen loopt het alweer tegen lunchtijd en ik loop naar Fisherman's Wharf.  Daar loop ik langs de standjes en wil eigenlijk een cioppino (tomatensoep met vis erin).  De prijzen daarvan zijn helaas niet geschikt voor een lunch.

Uiteindelijk kom ik in het oudste restaurant hier terecht, Alioto's.  Het is boven en heeft mooi uitzicht over de baai.  Ik bestel een broodje Dungeness krab op sourdough brood.  Het smaakt allemaal heerlijk. 

Boudin, de oorspronkelijke sourdough bakkerij, is vlakbij

Na het eten loop ik naar Pier 39 en ga bij de zeeleeuwen kijken.  Er zijn er niet zoveel als ik andere keren gezien heb, maar ze zijn zeer vermakelijk.  De meesten willen op een vlonder, maar ik zie er een paar die heerlijk in hun eentje liggen te zonnen.  Een daarvan doet me echt lachen, zo helemaal ontspannen terwijl zijn vriendjes op de achtergrond ruzieen.

Deze twee plaatjes doen me lachen! 

Panorama met de Golden Gate en Alcatraz

Intussen speel ik ook Pokémon Go en zie opeens heel onbekende nieuwe Pokémon verschijnen.  Het blijkt een nieuwe lading te zijn en die zijn ruimschoots te vangen in dit leuke winkelcentrum aan het water. Ik kijk in een aantal winkeltjes en drink een diet Pepsi om een van de bankjes.

Even kijk ik een grappige jongleur show

Er is een tulpenfestival dus overal die mooie bloemen

Al spelend gaat de tijd snel en voor ik het weet is het vijf uur.  Ik voel mijn maag rommelen, maar het is te vroeg om te gaan eten.  Ik besluit een krabcocktail te halen bij een van de standjes aan Fisherman's Wharf.  Die smaakt heerlijk en de saus erbij is heel bijzonder.  Alleen jammer dat het staande gegeten moet worden.

Mijn plan was om nu een bar te vinden voor een drankje en dan terug te gaan naar het hotel om mijn telefoons op te laden.  Ik vind echter een stoel aan de gezellige bar van Sabella & La Torre. Eddy, de bartender, geeft mij zijn enorme telefoonoplader.  Nu hoef ik niet terug naar het hotel.  Het is zo gezellig hier en Eddy vertelt over zijn zoon, die danser wil worden.

Met moeite onttrek ik me aan deze bar en loop naar Fog Harbor Fish House.  Hier neem ik ook plaats aan de bar, die een stuk minder gezellig is.  Ik weet echter mijn bestelling al, de hele Dungeness krab! Wat een delicatesse is dit toch!  Hij wordt met broccoli en aardappeltjes geserveerd, maar daar heb ik echt geen ruimte meer voor!

Het loopt al tegen negenen als ik een Uber bestel om me terug naar het hotel te brengen.  Ik ben nota bene bijna twaalf uur op stap geweest!  Het is dan ook zo'n leuke stad! 

Wilma brengt me terug naar het hotel waar ik nog even wat tv kijk.  Ik moet van mezelf wel op tijd naar bed, ondanks dat ik toch vreemd genoeg last heb van het tijdverschil met Hawai van maar twee uur. Morgen wil ik nog hier ontbijten voor ik naar het vliegveld ga.

Reis van Maui naar San Francisco

Wekkers hoef je in dit hotel niet te zetten.  Alweer ben ik rond acht uur klaarwakker van het geklap met deuren en geklop op deuren van de schoonmaaksters.  Ik heb zelfs mijn fan app aan en nog word ik er wakker door. Je zou denken dat ze niet iedere ochtend op iedere verdieping zo vroeg beginnen, maar kennelijk wel.

Afijn, ik vind het wel best en ga me dan maar aankleden.  Rick belt en maakt zijn verontschuldigingen want het boeket bloemen dat hij voor Valentijnsdag voor mij besteld had is niet aangekomen. Ik had absoluut geen boeket bloemen verwacht! Zo lief van hem! Hij baalt er enorm van dat het nu aan zal komen als ik al weg ben. Hopelijk krijgt hij zijn geld terug.

Bij het koffiewinkeltje bestel ik weer de ijs Americano en de bagel met ham en kaas.  Ik zie ernaar uit eens een ander ontbijt te eten!  Het is ook veel te zout en ik eet er minder dan de helft van. Maar ach, beter dan tijd verliezen in het dure restaurant.

Boven pak ik alles in en ga dan op het balkon zitten.  Dat verveelt echter al gauw.  Dit is echt zo wachten tot ik weg kan.  Ik besluit naar het zwembad te lopen en neem daar een stoel aan de rand van het strand.  Zo zie ik de rustgevende golven en ook de walvissen in de verte. 

Dat is even lekker ontspannen en ik blijf er tot kwart voor elf zitten.  Dan haal ik mijn spullen op en check uit.  Mijn bestelde taxi is er ook al, maar ik wil eerst nog afscheid van Annette nemen. De anderen zijn al vertrokken voor een vliegtochtje dus daar heb ik gisteren afscheid van genomen.

Annette heeft een nachtvlucht vanavond dus zal nog de hele dag hier doorbrengen.  We geven elkaar een hug en dan stap ik in de taxi.  De chauffeur is een aardige en nieuwsgierige geboren en getogen Maui bewoner.  Hij vraagt me de oren van het hoofd waardoor we plotseling bij het vliegveld zijn (onderweg heb ik nog de laatste walvissen zien springen, ik zou ze mee willen nemen!).

Volgens mij is dit mijn duurste taxirit ooit met $100 (inclusief fooi).  Ik had een Uber kunnen nemen, maar durfde dat toch niet aan.  Ik denk dat ik het in San Francisco wel ga doen, want daar is het moeilijk om aan taxi's te komen.

Binnen een paar minuten is mijn tas ingecheckt en kan ik door naar TSA Pre.  Ook dat neemt een paar minuten en dan heb ik zomaar meer dan twee uur voor vertrek.  Mijn maag rommelt wat en er blijkt een restaurant schuin tegenover de gate te zijn.

De bar daar heeft stopcontacten en die heb ik nodig om mijn telefoon op te laden.  Ik bestel een wijntje en een ahi poke, die opperbest smaakt.  Al gauw is het tijd om naar mijn gate te gaan.

Daar duurt het even voor we aan boord kunnen, maar wat ik gehoopt had gebeurt, er zit niemand in het midden in onze rij. Heerlijk, zoveel plaats!

Op de heenweg waren de films gratis, maar nu moeten we ervoor betalen.  Ik wil dolgraag Queen of Katwe zien en betaal dus maar.  Ik krijg er geen spijt van!  Wat een goede film is dat! Ik zou graag weten hoe het verder met haar ging, maar ik kan online maar tot 2014 vinden.

Een bijzonder iets, de schaduw van ons vliegtuig in een prisma

Daarna kijk ik Miss Peregrine's Home for Peculiar Children voor de tweede keer en aan het einde daarvan zetten we de landing in.  De vrouwelijke first officer kondigt aan dat we hopelijk ver voor op schema om kwart voor negen zullen landen.

Dat lijkt ook het geval en de landingsbaan is al in zicht (landen vind ik het engste deel van een vlucht).  We zijn er bijna als het vliegtuig weer optrekt.  Niet veel later kondigt de first officer aan dat er verkeer was op de landingsbaan en er een tweede poging komt.

De landing is niet bepaald zacht en ik ben erg blij weer op vaste bodem te zijn! We taxieen even en dan is het zoeken naar de baggage claim.  Tot mijn verbazing komt mijn tas vrij snel op de band, want ik checkte al erg vroeg in.

Nu is het zoeken naar een taxi en die vind ik al gauw.  Zoals altijd op vliegvelden is er iemand die iedereen naar hun taxi's dirigeert.  "Mijn" chauffeur is niet bepaald de aardigste. Hij laat mij zelf mijn tassen inladen en reageert geergerd als ik mijn bestemming opgeef.

Eenmaal bij het Hyatt Centric Fishermans Wharf snauwt hij dat we er zijn en laat mij weer mijn tassen uit de auto laden. Ik geef hem dan ook maar tien procent fooi.  Meer heeft hij echt niet verdiend en ik hoop een Uber terug naar het vliegveld te nemen.

In het hotel ben ik zo ingecheckt en wordt mijn bagage alvast naar boven gebracht.  Prima, want ik wil in het restaurant nog even wat eten.  Ik bestel de krab en clam chowder in sourdough brood (waar San Francisco beroemd om is) en het smaakt me prima. 

Dan ga ik naar de kamer waar mijn bagage inderdaad al klaar staat.  Het is heel modern met veel stopcontacten e.d., maar ik vind nergens waar ik mijn toilettas kan ophangen.  Ach, zo is er altijd wel iets te klagen, maar ik zie ernaar uit morgen weer even van de City on the Bay te genieten!

Dag 4 Maui: De bruiloft!

De schoonmaaksters in dit hotel vinden het zeker niet nodig om stilletjes aan te doen. Ze beginnen ook al om half acht en ik word wakker van het lawaai buiten mijn deur, ondanks dat ik de "Do not disturb" kaart aan de deur heb gehangen.

Ach, zo erg vind ik het ook weer niet want ik begin mijn laatste volle dag hier op Maui maar liefst vroeg. Jammer genoeg is het bewolkt, terwijl er een zonnige dag werd voorspeld.  Ik ga naar beneden en bestel een ijs Americano en een warme bagel met ham en kaas als ontbijt.

Op het balkon eet ik het op en dan belt Rick om mij een fijne Valentijnsdag te wensen.  Onze eerste niet samen sinds we elkaar ontmoetten en ik moet toegeven dat dat me even deed twijfelen om hierheen te gaan.  Rick moedigde me echter aan te gaan en wij hadden ons speciale maal vorige week.

Terwijl ik met Rick sta te kletsen loop ik op de plaats om wat stappen bijeen te krijgen. Opeens zie ik in de verte een paar walvissen springen.  Wat een geweldig gezicht is dat toch! Ik vind mijn uitzicht fantastisch, dat ga ik echt weer missen!

Rick wil graag macadamia noten uit Hawaii hebben en ik heb meer water nodig dus loop naar het winkeltje.  Daar koop ik drie verschillende smaken macadamia noten.  Opeens zie ik ook plumeria haarspelden en elastiekjes.  Die vind ik altijd zo leuk dus neem er drie mee. Plumeria is mijn favoriete bloem hier.

Op de kamer zorg ik ervoor 6500 stappen bijeen te krijgen en maak me dan klaar.  Ik ontmoet Annette in de lobby en we rijden naar het Whalers Village. Vorige keer vonden we daar geen parkeerplaats, maar dit keer is het geen probleem.

Er zijn twee lunchrestaurants om uit te kiezen. De Hula Grill heeft een wachttijd dus we gaan naar Leilani's on the Beach.  Bij beide restaurants hebben wij drie jaar geleden ook gegeten. Annette en ik delen mini loempiaatjes en smullen dan van de ahi poke bowl.

Het weer ziet er intussen niet goed uit.  Gelukkig zitten we redelijk overdekt want de ene na de andere bui komt langs.  Ik bestel nog eens een wijntje en we blijven kletsen aan het tafeltje tot het weer droog wordt.  We vrezen voor de bruiloft vanavond als het zo blijft!

Terug in het hotel gaan we naar onze respectievelijke kamers.  Vrijwel meteen komt de schoonmaakster voor mijn kamer en ik ga dus maar pootje baden in zee. Eigenlijk had ik willen zwemmen, maar daar is het me toch te koel voor.

Als het weer gaat regenen haast ik me weer naar binnen.  Daar is de schoonmaakster net klaar met mijn kamer en er liggen twee hartjeskoekjes met een kaartje op het bed.  Een leuke Valentijnsdag verrassing van het hotel!

Tijd voor mijn douche en netjes aankleden voor de bruiloft.  De bruid, Ingrid, zal om kwart voor vijf naar beneden komen om haar bruidegom, Dan, te zien. Amerikaanse traditie is dat de bruid haar bruidegom niet voor het huwelijk mag zien. 

Dat gaat wat moeilijk als je met zijn allen in een busje naar het strand wordt gebracht, dus dit is een prima compromis. Het is werkelijk prachtig om te zien hoe het bruidspaar elkaar begroet.  Ik fotografeer natuurlijk en het is niet moeilijk om speciale momenten vast te leggen.

Na nog wat familiefoto's worden we in een busje naar Kapalua Beach gebracht.  Daar wachten de bruidsconsultante en de fotograaf ons al op.  Zij leiden ons naar het plekje op het strand waar de bruiloft plaats zal vinden.

We zien nog twee andere stellen, die op hetzelfde strand gaan trouwen.  Ondanks dat er ook gewoon mensen op het strand liggen voelt de ceremonie helemaal prive.  Ik moet toegeven dat dit denk ik wel de mooiste bruiloft wordt, die ik bij heb gewoond.

Er komt een Hawaiiaanse huwelijksvoltrekker, die eerst op zijn grote schelp blaast, zoals ze hier bij ceremonies doen.  Dan zegt hij van alles in het Hawaiiaans, waaronder een gebed.  De ceremonie is verder in het Engels. 

Ingrid en Dan zeggen hun ja woord na van alles beloofd te hebben en dan gaan de ringen aan hun vingers, altijd grappig hoe het opeens wat moeilijker is dat te doen, de vingers net iets gezwollen. Dan mogen ze elkaar zoenen en zijn ze man en vrouw.  Ik ben zo blij voor ze, echt een superleuk stel is het samen!

We toasten met appel cider want alcohol mag niet op het strand.  Dan neemt de fotograaf over en zet ons in allerlei formaties.  Ik heb de hele tijd ook foto's genomen en tot mijn genoegen zijn veel daarvan gelukt.

Dan worden wij gasten weggebonjourd en gaat de fotograaf nog meer foto's van het bruidspaar maken.  Intussen geniet ik van de walvissen, die ik overal zie, en de zonsondergang.  Het is al bijna donker als we terug naar het busje lopen.

 

Dat brengt ons terug naar het hotel en iedereen gaat zich even gauw opfrissen.  Dan treffen we elkaar weer in de bar.  Tot mijn verbazing ben ik, ondanks dat ik mijn foto's nog gauw liet opladen, als eerste vrouw weer beneden.

Dan, Eric en Scott zorgen goed voor me en voor ik het weet heb ik een wijntje in mijn handen. De anderen volgen niet veel later en we toasten natuurlijk op het bruidspaar. Langzamerhand zijn alle ouders er ook.

In het restaurant staat er een tafel voor tien mensen klaar.  We krijgen dezelfde serveerder als zaterdagavond, heel aardig.  Annette en ik delen het sushi voorafje wat erg goed smaakt.  Ik neem dan de ahi nachos, die ook erg lekker smaakt, maar wel erg pittig.  Ik krijg er maagpijn van en Annette redt me met een maagzuurremmer.

Na het eten gaan de meesten nog even naar de bar, maar ik heb hoofdpijn en weet dat het beter is me naar boven te begeven.  Ik neem afscheid van iedereen al hoop ik ze morgenochtend voor mijn vertrek nog te zien.  Deze dagen zijn weer omgevlogen en wat houd ik van dit eiland, maar dat heb ik al gezegd.

Op de kamer zet ik alle foto's online en schrijf dit blog. Het was werkelijk een voorrecht om Ingrid en Dan's bruiloft mee te maken!  Ik ben zo blij dat ik gegaan ben, hoewel ik mezelf eerst voor gek verklaarde. 

Maar hier doe ik de rondleidingen voor, ik heb heel wat getranspireerd om dit te kunnen bekostigen en het was het helemaal waard. Ook Annette nog beter leren kennen was erg leuk. Wij "kletsen" online veel, maar in persoon is het toch ook weer anders.

Alle trouwfoto's staan hier

Dag 3 Maui: Walvissen spotten en een Luau

Alweer ben ik om kwart over acht klaarwakker.  Het helpt ook niet dat de mensen boven of rondom mij rond half acht met de deuren beginnen te gooien.  Ik verdenk de schoonmaaksters ervan, die de eerste dag idioot vroeg langskwamen en iedere dag als een soort gieren al vroeg van kamer tot kamer lopen.

Het valt me dan ook op dat de meeste mensen hun "Do not disturb" bordje aan de deur hebben hangen.  Ik ook, tot ik echt voor de dag wegga. Vandaag ga ik beneden even een ijs Americano halen. We hebben om half elf afgesproken voor een brunch dus ik neem niets te eten. Dom!!!

Boven doe ik zo'n drie kwartier op de pas lopen, als ik 6500 stappen bijeen heb is het genoeg. Ik maak me klaar en loop naar beneden . Daar is iedereen al verzameld om te gaan brunchen. Annette en ik volgen Ingrid en Dan en we parkeren waar we tot 16 uur maar $3 hoeven te betalen.  Alleen zullen zij na 16 uur terug zijn. Niemand behalve Annette en ik lijkt er ongerust over dus we laten het maar gaan.

Met zijn allen lopen we naar Cheeseburger in Paradise en krijgen boven een tafel. Sottie neemt alle bestellingen op. Annette en ik nemen beiden de BLT, die erg goed smaakt.  Er worden foto's gemaakt en dan worden we verrast als we willen betalen.

Dan's stiefvader heeft de rekening op zich genomen! Heel fijn, want ik wil niet zeuren, maar het is hier superduur overal! We bedanken hem dan ook uitbundig!

Met zijn allen lopen we de gezellige, maar ook wel erg toeristische hoofdstraat van Lahaina af. Zoals altijd met grotere groepen splitsen we op. Ingrid, Annette en ik lopen naar de Pacific Whale Foundation om in te checken voor de whale watch tour. Dat gaat van een leien dakje en met ons instapkaartjes vertrekken we weer.

Klein probleempje is dat er iets met de boot is waardoor we een half uur later zullen vertrekken dan gewoonlijk.  Niet getreurd, Annette weet een leuk Zwitsers cafetje om iets te gaan drinken. Het is er heel roze, erg leuk!

Na een uurtje wordt het tijd om ons naar de boot te begeven. Gelukkig vertrekken we nu keurig om half drie anders zou onze luau tijd in het gedrang komen.  We hebben nog geen tien minuten gevaren of we zien de eerste groep walvissen al.

Dit is een groep van vijf, waarschijnlijk vechtende mannetjes volgens de naturaliste aan boord, die erg interessant vertelt. We volgen de groep een tijd en een paar komen op een gegeven moment vlakbij de boot. 

Er zijn minuten dat we het zeevlak afspeuren naar meer walvissen, maar dat duurt nooit lang.  In de verte zien we een walvis een paar keer uit het water springen (breach, heet dat in het Engels, ik weet niet of er een Nederlands woord voor is).  Gelukkig krijg ik er een paar goede foto's van voor de boot de andere kant opvaart.

De twee uur vliegen om en ik ben dolblij dat ik anti-zeeziek pillen heb meegenomen.  De golven zijn nogal hoog en de boot schommelt zo dat het zaak is je goed vast te houden als je wil lopen.  We vallen dan ook regelmatig tegen elkaar aan maar niemand vindt dat erg.

Eenmaal weer aan wal nemen Annette en ik afscheid van de anderen en lopen zo snel mogelijk terug naar de auto.  Onderweg naar het hotel bekijk ik mijn foto's vast en ik ben zeer tevreden moet ik zeggen! Het was weer een geweldige gewaarwording.  Ik zou best zo'n vakantie willen boeken en dan enkel en alleen iedere dag zo'n walvistochtje plannen!

In het hotel hebben we nog een half uurtje en bel ik Rick even om hem goedenacht te wensen. Alles gaat thuis goed en ik mis hem en de hondjes. Hoe heerlijk het hier ook is, laat me dit soort reisjes wel goed beseffen dat ik niet wekenlang alleen in de warmte wil gaan zitten, hoeveel beter het me ook doet voelen.

Om kwart voor zes lopen Annette en ik naar beneden naar de Luau ingang.  Wij hebben VIP kaartjes en kunnen zo naar binnen.  We krijgen hiermee zitplaatsen dicht bij het podium waar de show zal worden gehouden en mogen als een van de eersten van het buffet gaan opscheppen.

Welkomstdrankje is natuurlijk een Mai Tai

De avond begint met de ceremonie om het varken uit de grond te halen waar het in bereid wordt.  Dit varken zal voor morgenavond zijn, want er is natuurlijk geen tijd het beest op te snijden voor wij aan ons maal beginnen.

Dit is mijn derde luau en ik moet zeggen dat ik het eten hier erg lekker vind.  Ik herinner me het eten van de anderen niet maar ze hebben hier lekkere salades, vlees en andere bijgerechten.  Natuurlijk is er ook de traditionele poi, een soort dikke saus van taro wortels gemaakt. 

Het is een specialiteit van de eilanden, die hoegenaamd geen smaak heeft.  Ik moet er van mezelf wel een beetje van eten, het hoort er nu eenmaal bij. Volgens mij vindt Annette het minder erg dan ik, maar ik kan het mis hebben.

Na het eten begint de show met allerlei Hawaiiaanse en Polynesische dansen.  De mythes van Maui (zoals de luau ook heet) worden verteld en als laatste is er een spectaculaire vuurdans.  We zijn het erover eens dat het een zeer onderhoudende avond was.

Annette gaat nog kijken waar de anderen zijn, maar ik ben werkelijk doodop.  Het lukt me dan ook niet dit blog te schrijven, want mijn ogen vallen toe.  Vrijwelmeteen val ik dan ook in slaap.

Walvisfoto's staan hier

Dag 1 en 2 Maui: Lahaina en Kihei op zaterdag, Haleakala op zondag

Zaterdag

Na een wat rusteloze nacht want ik hoestte mezelf telkens wakker wordt er om kwart over acht op de deur geklopt. Het is de schoonmaakster want ik ben vergeten het "Do not disturb" bordje aan de deur te hangen.  Ik zeg dat ik nog niet klaar ben, maar ik ben nu toch klaarwakker dus sta maar op.

Gisteravond was het natuurlijk donker toen ik aankwam dus ik ben heel benieuwd naar mijn uitzicht.  Nou, ik ben allerminst teleurgesteld!  Al vanuit mijn bed kan ik mooi landschap met palmbomen en bergen zien en vanaf mijn balkon de zee heel goed.

Er is een koffieapparaat op de kamer dus ik besluit een kop koffie te zetten om op het balkon op te drinken.  Alleen drupt het apparaat om de een of andere reden niet door in de kan en wordt het een geknoei van jewelste.  Dat kopje drink ik dus wel, maar hoop verder beneden koffie te vinden.

Terwijl ik op het balkon zit zie ik opeens een paar spuiten van walvissen.  Het zijn er twee en ze zijn goed te zien.  Van een ervan zie ik de staart ook. Hoe meer ik kijk hoe meer van die waterspuiten ik zie.  Het zit hier vol walvissen, ik las gisteren dat er zo'n 10000 bultrugwalvissen rondzwemmen in de winter.

Beneden ga ik in het winkeltje eens op zoek naar ontbijt.  Veel vind ik er helaas niet, want ik had gehoopt niet in het restaurant te hoeven ontbijten.  Ik kies maar een boterham met ham en kaas en zie dan dat er ook een koffieshop is.

Daar ben ik blij met mijn Americano want de koffie in de kamer was het hem niet. Ik hoop hier ook wat betere ontbijtdingen te zien, maar het is veel van hetzelfde als in de andere winkel.  Misschien ga ik toch een of twee ochtenden wel in het restaurant eten. 

Terug op de kamer zoek ik het balkon weer op.  Het brood smaakt vreselijk zoet, iets waar ik hier de VS een grote hekel aan heb. Ik besluit de ham, kaas, tomaat en sla dan maar apart te eten.  Het is tenminste wat in mijn maag.

Intussen zie ik telkens walvissen en besluit om op het balkon op de plaats te gaan hardlopen om mijn stappen te halen.  Er is behalve de walvissen veel te zien dus het uur gaat best snel.  Intussen heb ik zin om mijn voeten in de Grote Oceaan te doen.

Het hotel ligt aan het strand dus ik loop zo in het rulle zand.  Het water is niet zo koud als ik had verwacht, maar te koud voor mij om in te gaan zwemmen.  Het is een prachtig lang strand dus ik loop naar een bocht om te zien of het daarna nog verder gaat.  Dat doet het, maar ik vind het wel weer genoeg lopen voor vandaag.

Annette stuurt een berichtje dat zij over twintig minuten klaar zal zijn dus ik neem een snelle douche en verkleed me.  Dat komt er een klopje op de deur en komt Annette me ophalen.  Beneden in de lobby treffen we het toekomstige bruidspaar, Ingrid en Dan, en Ingrid's dochter Lisa.

Dan had ik nog niet eerder ontmoet en Lisa vele jaren geleden en ook Ingrid heb ik alweer jaren geleden voor het laatst gezien.  We kletsen even en dan gaan Annette en ik op zoek naar lunch.  We zullen de anderen weer voor het avondeten treffen.

Ingrid legt nog even uit waar ze een goedkope parkeerplaats in Lahaina hebben gevonden en dan gaan we op pad. We vinden de parkeerplaats zonder moeite.  Net als we uitstappen begint het te regenen en ik heb niets mee.

We lopen een winkeltje binnen en worden heel vriendelijk naar de General Store gedirigeerd.  Daar koop ik een poncho voor $2, die ik bij het schrijven van dit blog nog niet heb gebruikt.  We hebben de plensbuien precies gemist.

Bij Koa's krijgen we een tafeltje aan de rand van hun restaurant.  Er zijn geen ramen dus ze hebben schermen tegen de wind.  Het is nog steeds wel winderig, maar goed te doen.  Annette en ik delen de ahi poke, heerlijk!  Ook onze mahi mahi broodjes zijn zeer smakelijk.

Toen we hier in 2013 waren vonden we het Hawaiiaanse shave ice van Ululani zo lekker.  Annette en ik nemen de kleinste maat en ieder drie smaken, voor mij de groene thee, lychee en een Polynesische citroensmaak. Het smaakt weer heerlijk, maar zelfs deze kleinste maat is ons beiden teveel.

We lopen terug naar de auto en halen die maar net voor het begint te plenzen.  We rijden langs de beroemde banyan boom, die een heel park omvat.  Dan stel ik de GPS in naar Kihei en we rijden er langs de zee heen.  Ik ben toch zo dol op dit eiland, zelfs al werkt het weer niet mee.  We hebben hier zoveel leuke herinneringen!

In Kihei zijn we echter volgens mij nooit geweest dus dat is nieuw voor mij. Het blijkt een klein plaatsje aan het strand te zijn.  We hebben allebei dorst en vragen een tafeltje in de Ohana Bar & Grill. Ohana doet me altijd aan de Lilo & Stitch Disney film denken waarin Stitch zegt "Ohana means family" en Saskia kan dat perfect nadoen.

Buiten begint het weer te plenzen dus we nemen lekker de tijd.  Genoeg gesprekstof want daar hebben Annette en ik nooit gebrek aan.  Het is al bij vieren als we aan de terugweg beginnen.

Onderweg komt de regen in bakken naar beneden.  Hopelijk blijft dat niet zo!  Gelukkig komen we zonder kleerscheuren terug bij het hotel.  We halen nog even water en wijn (voor mij) bij het winkeltje en gaan ons dan op onze kamers opfrissen.

Tot mijn verbazing na alle regen is er een prachtige zonsondergang.  Daar staat Maui bekend om en Rick en ik hebben er een foto mee van onze huwelijksreis.  Toen wij hier drie jaar geleden waren zagen we ze niet zo mooi, maar kennelijk werkt een regenachtige dag goed mee met de kleuren. Het is een prachtige constant veranderend schouwspel.



Annette zendt een berichtje dat zij en Lisa beneden wachten.  Ik ga ook naar beneden en dan is het wachten op Ingrid en Dan met Ingrids moeder, die uit Nederland komt. Lisa heeft haar oma al zes jaar niet gezien dus het weerzien is natuurlijk heel blij.

Ingrid en Lisa helpen oma naar boven en wij wachten op een vriend van Dan.  Het is al half negen en ik begin me weer niet lekker te voelen.  Ik stel voor dat Annette en ik alvast een tafel voor zes vragen en de anderen zich dan later bij ons zullen voegen.

Terwijl wij ons eten bestellen vertelt de serveerder dat de keuken om negen uur sluit!  Belachelijk op een zaterdagavond in een hotelrestaurant, maar hij is onvermurwbaar.  Gauw sms-t Annette de anderen, die gelukkig nog op tijd komen om ook te bestellen.

Mijn gazpacho en ahi poke zijn ok, maar niet spectaculair en flink duur! Het is wel erg gezellig en het gesprek verloopt vlot.  Tegen tienen neem ik afscheid, want ik voel me doodmoe.  Ik hoop vannacht toch echt beter te slapen!

Zondag

Gelukkig is dat laatste het geval, ik heb vannacht een stuk minder gehoest en voel me bij het opstaan dan ook beter.  Dit is de makkelijkste verkoudheid, die ik ooit gehad heb moet ik zeggen.  Meestal duurt het maar voort bij mij.

Alweer ben ik om kwart over acht helemaal wakker.  Ik snap niet waarom ik thuis vrijwel nooit zo makkelijk opsta met het gevoel echt genoeg geslapen te hebben.  Toegegeven is dat in de lente en zomer veel vaker dan in de winter.

De zon schijnt mijn kamer binnen en ik zie dat het prachtig weer is.  Ik stap naar buiten en zie meteen weer allerlei walvisspuiten in de zee.  Ik besluit eerst ontbijt te halen en dan te bedenken wat ik ga doen als beweging.

In het koffiezaakje bestel ik een Americano en een warme bagel met ham en kaas.  Op het balkon in de kamer eet ik het op.  Bagels zijn tenminste niet zoet en het smaakt me een stuk beter dan gisteren, al is het nog niet mijn ideale ontbijt.

Intussen kijk ik naar de vele mensen die de "beach walk" lopen.  Dat ga ik ook doen naar het Westin hotel waar wij tijdens onze huwelijksreis en drie jaar geleden logeerden. "Beach walk"  is een beetje een misleidende naam, want ten eerste loop ik niet op het strand en ten tweede loopt het pad regelmatig niet eens langs het strand.

Langs het Sheraton en Ka'anapali Beach Hotel loop ik richting het Westin hotel.  Net daarvoor is een leuk winkelcentrumpje met een Pandora winkel.  Hier wil ik eens kijken of ze een walvis bedel hebben.  Dat is niet het geval en de Maui bedels bekoren me niet (het zijn gewoon ingegraveerde bedels en uit ervaring weet ik dat die al gauw vervagen). Zonder bedel loop ik dus de winkel uit.

Bij het Westin hotel heb ik zoveel herinneringen, het voelt een beetje als thuiskomen. Ik loop er wat rond en denk terug aan de leuke tijden hier.  Ik vind het Royal Lahaina Resort waar ik nu logeer ook erg leuk, hoor, maar hier ligt mijn hart in Maui.  Hier beleefden Rick en ik onze eerste paradijselijke reis samen.

Op de weg terug zie ik voor het eerst in de verte een walvis uit het water springen.  Veel te ver weg voor een foto, maar wauw!! Alleen dat al maakt deze reis het helemaal waard.

Terug in het hotel maak ik me snel klaar.  Annette en ik gaan er vandaag weer samen op uit.  Het bruidspaar en familie zouden vanochtend gaan zip lijnen, maar dat werd naar vanmiddag verplaatst.  Ik heb dat al een aantal keren gedaan en Annette wilde het niet doen dus wij besloten die excursie niet te boeken.

Eerst reserveren we een luau voor morgenavond. Annette komt waarschijnlijk niet terug naar Hawaii en wie weet is dit mijn laatste keer hier (hoop het niet).  Zo'n luau is echt iets wat je meegemaakt moet hebben. Ik ben benieuwd hoe die van dit hotel is.

Dan rijden we richting Westin en eigenlijk wilde ik Annette een restaurant naast het hotel laten zien.  Daar is echter geen parkeerruimte dus we proberen het bij het Westin hotel.  Om daar gratis te parkeren moeten we echter in het restaurant in het hotel eten.  We besluiten dat dan maar te doen.

Wij aten regelmatig lunch in dat openlucht restaurant naast het zwembad en het heeft een prima menu.  We smullen van een Hawaiiaanse bento box met zalm, kimchi edamame, worst en rijst.  We hebben zicht op het zwembad en de zee, helemaal goed.

Na afloop halen we de auto weer op en beginnen aan onze excursie voor vandaag.  We gaan naar de top van Haleakala, de meer dan 3000 meter hoge slapende volkaan op Maui (de andere volkaan die het deel van het eiland waar wij logeren vormt is een stuk lager).

Onderweg stoppen we even bij een benzinestation voor wat drankjes en daar zie ik Sprite Zero.  Ik weet dat Annette dat ook graag drinkt dus ik neem wat flesjes daarvan mee. We hebben het elders op het eiland nog niet gevonden.

Al gauw vinden we de Haleakala highway en beginnen aan de klim.  Annette rijdt als een pro en geniet er duidelijk van.  De weg is dan ook heel mooi aangelegd.  Ik ben blij dat ik van de uitzichten mag genieten want zo vaak ben ik degene, die mensen rondrijd.

Dit is voor mij de derde keer dat ik deze berg bezoek.  Op onze huwelijksreis gingen we nog enthousiast om drie uur 's nachts naar boven om de zonsopgang te zien.  Tegenwoordig moet dat gereserveerd worden, zien wij.

Toen wij hier in 2013 waren zagen we de zonsondergang en vandaag gaan we gewoon midden op de dag naar boven.  We hebben heel veel geluk want de hele berg is uit de wolken!  Dat komt maar zelden voor, volgens mij.

De rit naar boven gaat best snel.  We stoppen een paar keer en waaien dan bijna de berg af.  Als we de top bereiken moet er natuurlijk gefotografeerd worden.  Ik ben blij mijn donzen jasje mee te hebben. Gelukkig heeft Annette ook geluisterd en een jack mee. Het is hier maar tien graden en het waait keihard. Het is wel warmer dan de andere twee keren dat ik hier was, geloof het of niet.

Behalve de mooie vergezichten, we kunnen zelfs Mauna Loa en Mauna Kea op het eiland Hawaii zien, is er ook de zeldzame Ahinahina plant (in het Engels silversword) te bewonderen.  Die groeit enkel en alleen op Haleakala!

We zijn al gauw klaar met het fotograferen, want het is zo koud.  We warmen weer even op in de auto en rijden dan naar het bezoekerscentrum voor een pit stop. Daar hebben we ook prachtig zicht op de kleurrijke krater van Haleakala.  Deze vulkaan is in de afgelopen 900 jaar drie keer uitgebarsten.

Deze berg heeft iets mysterieus voor mij en ook voor de oorspronkelijke bevolking, die er allemaal legendes over hebben. Boven de wolken zijn is een interessante gewaarwording alleen al.

Annette brengt ons bekwaam weer beneden en we rijden naar Lahaina.  Nu ik weet dat Pandora geen leuke walvis bedel heeft wil ik degene, die ik gisteren zag bij een winkeltje aan de hoofdstraat in Lahaina, kopen. Dat is een zilveren walvisstaart en die heb ik al een paar keer van verre van mijn balkon gezien.

Hij past leuk aan mijn armband en ik ben er blij mee.  We hebben heel vroeg geluncht en onze magen knorren.  Lahaina heeft meer dan genoeg restaurants en gisteren was het heel druk bij de Lahaina Fish Co.  Dat moet dus goed zijn en we vragen een tafeltje. 

Dat krijgen we boven met mooi uitzicht op de zonsondergang.  Die is mooi, maar haalt niet bij gisteren, die was echt spectaculair. Terwijl we bedenken wat we willen eten bel ik Rick even om hem goedenacht te wensen.  Vijf uur tijdverschil is een beetje onhandig, maar het lukt.

 

Annette en ik bestellen beiden een voorafje.  Voor mij de ahi katsu, een soort tonijn sushi zonder rijst, ontzettend lekker!  Annette geniet ook van haar chowder.  Als hoofdgerecht neem ik de tonijnbiefstuk maar met de Aziatische lekkernijen, die gewoonlijk met de mahi mahi worden geserveerd. Het is perfect en lekker.  Annette heeft een monchong visgerecht en ook dat vindt zij zeer smakelijk.

Duur is dit eiland zeker! Iedere keer als we een menu onder ogen krijgen is het even slikken en neus dichthouden om in het diepe te duiken. De man waarvan ik mijn walvis bedel kocht vertelde dat de winkels aan de hoofdstraat in Lahaina de hoogste huurprijzen in het land betalen.  Wie weet of dat waar is.

Wij rijden terug naar ons hotel en geven de auto weer af.  We vinden Ingrid, Dan, Lisa, Scott en Eric nog buiten aan hun tafel.  De ouders zijn allemaal al naar bed. Annette gaat erbij zitten, maar ik heb nog wat water en wijn nodig wat ik gauw ga kopen.

Dat doe ik zo gauw dat Annette niet eens denkt dat ik naar de winkel ben gegaan.  Ik sleep een stoel dichtbij Ingrid en Lisa want ik wil ook eens echt met hen praten en niet iedere keer aan het einde van de tafel zitten. Ik ben hier tenslotte voor Ingrid vooral.

We kletsen gezellig over van alles en nog wat en bestellen nog een drankje. Tegen negenen begint iedereen te gapen.  Zij hebben ook telkens zulke vroege excursies, maar ik moet toegeven dat ik ook moe ben.

We nemen afscheid tot morgenochtend.  In de kamer ga ik op het bed HGTV kijken.  Er is Caribbean Life en Island Life en hier in paradijselijk Maui krijg ik bijna zin om ook naar zo'n paradijs te verhuizen.  Maar ik weet dat ik geen eiland persoon ben.  Dat gaat vervelen.  Ik houd het maar bij ons huis van waaruit er van alles en nog wat te doen is.