Dag 1 Canada: De heenreis

Om de een of andere reden zijn Rick en ik om kwart over zeven klaarwakker. Mooi, dan kunnen we ons klaar gaan maken voor onze rit naar Canada. Tijdens het ontbijt, ik weer een crumpet met zalm, boekt Rick Katja's reis naar Australie. Binnenkort moeten we de binnenlandse vluchten gaan regelen.

Als dat allemaal klaar is gaan we inpakken. We gaan maar kort weg en het is zomers weer dus veel is het niet.  Wel zaak om de paspoorten niet te vergeten!

Terwijl Rick alles in de van laadt geef ik Orion nog een goede wandeling en dan gaan we op pad. We hebben voor vanavond nog geen hotel dus we zien wel hoe ver we komen.

In Vienna halen we nog drankjes van Starbucks. Ik probeer eens de Iced Tea Infusions, de aardbeien groene thee. Erg lekker moet ik zeggen!

We gaan de stad uit en het verkeer is prima.  We zitten zo in Maryland en rijden de I-270 en I-70 af naar de I-81.  Die laatste kunnen we rechttoe rechtaan naar de Canadese grens nemen.  Tot onze schrik zien we in mijn blog dat het alweer zes jaar geleden is dat we voor het laatst naar mijn broer gingen! De tijd vliegt toch!

De I-81 is een mooie weg met allerlei boerderijen aan weerszijden.  We schieten lekker op en om een uur gaan we op zoek naar een lunchrestaurant. Zoals zo vaak tijdens autoritten valt de keuze op Subway.  We bestellen beiden een broodje met gegrilde kip en veel groentes.

Als ik mijn Facebook lees zie ik dat Ricks favoriete tante is overleden. Zij was ook weer veel te jong, maar kanker is meedogenloos. Als het ons gaat lukken willen we naar de begrafenis. Dan kunnen we Ricks vader ook gelijk zien, die ook minder nieuws kreeg vorige week. Maar voor nu proberen we ons op dit weekend te concentreren.

In de auto eten we onze lunch op en zo verliezen we maar twintig minuten, die Rick al gauw weer inhaalt. De rit gaat door Pennsylvania en dan komen we rond drie uur de grens met de staat New York over. Het landschap is hier prachtig, heuvelachtig met gele, paarse en witte wilde bloemen overal. Jammer dat we te snel gaan om er een goede foto van te maken.

Er zijn hier ook al meer herfstkleuren te zien dan bij ons. We rijden door Syracuse en dan langs Watertown. De natuur is prachtig en het verkeer licht. Bij Watertown maken we een pit stop, tanken en kopen wat drankjes.

In de staat New York zijn er overal parkeerplaatsen om te sms-en, in plaats van dat achter het stuur te doen. Goed idee!

Intussen hebben we besloten in een keer door te rijden naar Ottawa. Ik boek voor vannacht ook bij het hotel waar we morgen en overmorgen hebben gereserveerd, wel zo handig dus ik ben blij dat het nog plaats heeft.

Bij de grens staat een flinke rij. Het wordt een zomers weekend en de Thousand Islands trekken veel toeristen. Gelukkig gaat het vlot en een half uurtje later zijn we in Canada. Het is nog zo'n 150 kilometer naar Ottawa en mijn lichaam protesteert op alle manieren.

Die Thousand Islands zijn zo mooi!

We schieten, zoals de hele dag al, weer goed op en opgelucht stappen we voor het Arc The Hotel uit. Het is een boetiekhotel en onze van wordt door de valet geparkeerd.  Bij het inchecken wacht ons een verrassing: we krijgen een suite zonder er meer voor te hoeven betalen.  Heerlijk!

Moe en gepijnigd als ik ben heb ik geen zin om nog op zoek te gaan naar een restaurant. We zetten onze bagage op de kamer en gaan dan beneden eten. We zijn vrijwel de enigen, maar de keuken is heel goed!

We delen de calamari vooraf en dan heeft Rick fish and chips en ik neem de zalm, die werkelijk voortreffelijk bereid is, met farro risotto, erwtenpuree en spruitjes. Dan is het voor mij tijd om op de hotelkamer te relaxen. Rick gaat nog op verkenning uit en vindt een biergarten vlakbij het hotel. Morgen zien we de familie.

Orion naar de dierenarts

Om tien voor half negen word ik met schrik wakker. Ricks kant van het bed is al leeg en ik heb daar niets van gemerkt! Kennelijk had ik het nodig. Ik voel me ook wat beter, eindelijk zijn niet al mijn spieren aan het protesteren zodat het makkelijker is om op te staan.

Rick en Orion tref ik beneden en de koffie al klaar. Rick gaat zich klaarmaken voor zijn werk en ik maak een crumpet met gerookte zalm en een glas groentesap als ontbijt. Alweer is het lekker genoeg om buiten te eten, zo'n luxe op deze laatste officiele zomerdag!

Doordat ik zo lang heb geslapen haast ik me daarna naar de sportschool voor mijn personal training om tien uur. Ik heb nog even tijd om op te warmen voor Sharon me komt halen. Ze houdt de gewichten vandaag wat licht zodat ik niet bovenop mijn pijnen ook nog spierpijn van gewichten krijg.

Het halve uur is zo voorbij en dan "moet" ik nog een uur cardio doen van mezelf. Het is heel rustig en ik heb niet de gewoonlijke hardloper waar ik mijn tempo op kan zetten. Ik zwoeg tot ik 8000 stappen bijeen heb en dan heb ik er echt genoeg van.

Thuis neem ik Orion nog mee voor een korte wandeling en neem dan een verfrissende douche want het is al zeventwintig graden. Dan ga ik lunch eten bij Noodles & Company.  Op hun terras geniet ik van de Mediterraanse salade met kip, feta, olijf en meer. Vooral de yoghurt dressing is heerlijk!

Net op tijd ben ik thuis voor Lisa, mijn masseuse.  Orion gaat keurig op zijn mat zitten als ik de deur open, maar als Lisa met haar tafel binnenkomt blijft hij maar tegen haar blaffen.  Hij houdt op als ze aan de massage begint en blijft rustig tot Lisa haar tafel gaat inklappen. Wij denken nu dat het de tafel is waar Orion bang voor is, niet Lisa.

De massage was flink pijnlijk en Lisa kon merken dat mijn lichaam op "high alert" staat. Dit komende weekend is waarschijnlijk een van de redenen, hoezeer ik mezelf ook rust inpraat. Na afloop van de massage zegt Lisa dat ik de rest van de middag rust moet houden om de massage te laten inwerken.

Dat laat ik me geen tweede keer zeggen en ik ga lekker in mijn hangmatstoel liggen. Om me heen vliegen de vogels en vlinders en de krekels houden hun concert. Het blijft mijn oase en ik ga die weer zo missen als het er te koud voor wordt! Voorlopig is dat gelukkig nog niet het geval.

Om vier uur geef ik Orion zijn medicijnen om rustiger te zijn bij de dierenarts. De hoop is dat hij niet, zoals vorige keer, platgespoten hoeft te worden. Ik had verwacht dat hij er bijna niet meer van zou kunnen lopen, maar dat valt alles mee.

Rick komt op tijd thuis, we doen Orions muilkorf aan en rijden dan naar Town and Country Animal Hospital.  Rick blijft met Orion in de van en ik wacht tot we een kamer hebben. Dan neemt Rick Orion mee naar binnen, die om te beginnen al niet reageert op een andere hond vlakbij. Dat is een goed teken.

Hij ziet er wel uit als Hannibal Lechter, zoals mensen op Facebook opmerkten, hi hi

Hij blaft wel tegen de dierenartsassistente, maar als Rick hem bij zich houdt en aait kalmeert hij snel. Dat was voorheen onmogelijk.  We kunnen zijn gewicht makkelijk krijgen. Hij is zwaarder dan Cosmo, die groter was, maar Orion is ook zwaarder gebouwd. Meer werkende hond dan show hond wat Cosmo zeker was.

De dierenarts vindt onze muilkorf toch niet veilig genoeg dus we doen Orion er een om van de praktijk. We moeten meer gaatjes in het riempje van de onze maken zodat hij strakker kan zitten.  Dan komen ze met een deken en een van de assistentes houdt Orion daarmee vast.

Een andere assistente aait hem over zijn kop terwijl de dierenarts hem zijn hondsdolheid, distemper en Lyme vaccinaties geeft.  Ze luistert ook nog naar zijn hart en longen en dan zijn we klaar. Rick en ik zijn zo blij dat er geen verdoving aan te pas kwam!

Rick neemt Orion terug de van in en ik betaal en krijg de hondsdolheidspenning mee. Op weg naar huis gooien we de van alvast vol voor de lange rit morgen en Rick haalt nog wat dingen bij Safeway. De arme Orion leegt zijn maag intussen, maar gelukkig op een van de leren stoelen. Makkelijker op te ruimen dan van de matten.

Thuis bestellen we snel Thais eten en dat wordt net zo snel bezorgd want het restaurant is maar vijf minuten hiervandaan.  Werkelijk weer heerlijk eten! We hebben dit restaurant eigenlijk pas recentelijk ontdekt en het is veel beter dan het andere Thaise restaurant vlakbij.

Orion is compleet uitgeteld voor de avond. Ik ook, trouwens, dom tv kijken wordt het. Dit wordt weer een druk weekend dus het is zaak op tijd onze bedden op te zoeken straks.

Gelukkig blijft het lekker zomers voorlopig

Ricks wekker gaat heel erg vroeg en ik kon niet slapen vanwege de pijn gisteravond. Hij doet heel stil en ik doezel nog verder. Rick doet Orion in zijn bench zodat ik echt rust heb. Misschien wat teveel rust, want ik sta pas om negen uur op! Mijn lichaam werkt allerminst mee op het moment!

Vandaag is zo'n dag zonder plan. Voor mij is het wel zaak er een te hebben, want anders verzand ik in mezelf zielig vinden vanwege de pijn. Ondanks zijn vroege vertrek heeft Rick wel de koffie klaargezet en hoef ik slechts de knop in te drukken om die te laten pruttelen.

Gisteren heb ik bij Trader Joe's crumpets en gerookte zalm gekocht en maak daar een heerlijk ontbijt van.  Met een glas groentesap en een grote bak koffie op het deck waarop ik op 20 september nog steeds geniet van de warmte!

Het is zulk mooi weer en niet vochtig dat ik besluit op het deck op de plaats te gaan hardlopen. Intussen krijgt Orion zijn beweging met langs het hek rennen met de buurhonden. Een uur later vind ik het wel weer genoeg geweest.

Orion heeft wel zin in een wandeling en snuffelt en eet enthousiast de snoepjes die ik voor hem uitgooi. Die rollen vaak het gras in zodat hij er echt naar moet zoeken. Dat maakt het ook mentaal uitdagend voor Orion.

Voor de lunch ga ik naar het Mosaic District. Als ik District Dumplings binnenloop word ik daar als een oude bekende begroet. Ik ben er inderdaad al een tijdje niet geweest. Ik bestel vijf groente en vijf vlees gestoomde dumplings. Zoals altijd is het zeer smakelijk!

Na het eten zoek ik een van de gemakkelijke stoelen in de schaduw, die overal staan, uit. Ik heb eens zin om hier op mijn gemak Pokemon Go te spelen. Het is hier ook gezellig druk en weer eens wat anders dan onze achtertuin.

Jammer genoeg voel ik me nog steeds vreselijk en die pijnen maken me zo moe! Ik val bijna in slaap in mijn stoel. Dat moeten we niet hebben dus ik ga nog wat boodschappen doen in Vienna. Ik koop o.a. vogel- en eekhoornvoer om weer leven op ons deck te hebben nu de kolibrietjes vertrokken lijken te zijn. Ondanks de temperaturen kan ik er niet onderuit dat de herfst in aantocht is.

Als ik thuiskom zie ik de ophaalauto van de schoonmaaksters onze oprit blokkeren.  Ik besluit te wachten tot zij klaar zijn en intussen komt Rick ook thuis. De oprit is inmiddels opgedroogd en we halen het lint ervoor weg.  Zo kan ik de van weer in de garage parkeren.

Rick weet altijd wat mij goed stemt als ik me zo slecht voel als vandaag. Hij stelt voor sushi te gaan eten bij Yama, hier vijf minuten vandaan.  We worden als oude bekenden ontvangen en Andy (vast niet zijn echte naam) is onze sushi chef aan de sushi bar. Hij komt, zoals de meeste sushi chefs in de VS, uit Zuid-Korea. We krijgen weer kunstwerkjes voorgezet en het is smullen geblazen.

Terug thuis is het tijd om de muilkorf weer te oefenen met Orion. Dit keer laat ik het aan Rick over en Orion doet het goed. Hij moet hem een half uur op en Rick weet niet goed wat hij er zo lang mee moet. Orion komt dan maar bij mij "klagen" en knuffelen, zo schattig.  Toch houdt hij de muilkorf redelijk goed op, hopelijk helpt het morgen bij de dierenarts.

Vanavond is de finale van America's Got Talent en daar is ook een vrouw met twee honden, die onvoorstelbare kunsten verrichten. Ik denk dat Orion het heel leuk zou vinden die kunstjes te doen, maar daar heb je trainers voor nodig en dat betekent vreemdelingen. Hopelijk kan het ooit met hem.

Laat ga ik het niet maken, de pijnen maken moe. We moeten dit weekend heel wat rijden dus ik hoop dat de massage morgen gaat helpen!

Een sociaal dagje

Gelukkig wil de zomer hier nog niet weggaan en is het alweer heerlijk weer als we opstaan. Rick vertrekt naar zijn werk en ik bak een paar eieren om op het deck op te eten.  Een lekker koud glas groentesap erbij en een mok koffie maken het maal compleet.

Dan neem ik Orion mee naar boven en doe een uur op de elliptical. Vandaag ben ik weer eens heel blij als dat klaar is!  Ik heb veel pijn om de een of andere reden en het sporten helpt gewoonlijk, maar niet vandaag. Ik voel me vooral moe. Een douche helpt me wel. 

Geduldig wachten tot zijn vrouwtje klaar is

De deurbel gaat als ik net weer beneden ben en ik beveel Orion op zijn mat te gaan zitten.  Hij doet dat keurig! Het blijkt de man, die onze oprit van een nieuwe laag asfalt gaat voorzien te zijn. Ik heb de auto's al op straat gezet dus hij kan meteen beginnen. Ik ben super trots op Orion die keurig op zijn mat blijft zitten!!!

We mogen nu een paar dagen niet op de oprit

Voor de lunch heb ik afgesproken met Sara, die tussen haar klassen door even tijd heeft. Zij heeft First Watch daarvoor uitgekozen, een restaurant in Fairfax. Ik ben daar nog nooit geweest dus ben benieuwd.

Meteen doet het restaurant me aan een nette IHOP denken, ontbijt de hele dag en ook wat salades en broodjes. De calorieen staan op het menu vermeld (wat zou ik willen dat ieder restaurant dat deed!).  Alles is echter meer dan 500 calorieen, zelfs in de "gezonde" kolom zijn een aantal gerechten zelfs 1000 calorieen.

Het is mij allemaal veel te zwaar en ik heb wat moeite met kiezen. Uiteindelijk wordt het een omelet met gerookte zalm, tomaat en gebakken ui.  Ik vraag het zonder de kaas en mayonnaise.  Het smaakt best okay, maar dit restaurant zal nooit mijn favoriet worden. Ik snap ook niet goed wat Sara er zo lekker aan vindt.

We hebben elkaar een maand niet gezien dus genoeg bij te kletsen en voor we het weten is het tijd voor Sara om terug naar school te gaan. Ik rijd naar de overkant om bij Trader Joe's te kijken wat ze hebben. Nou, dat is heel veel pompoen in van alles en nog wat! Van tortilla's tot granola tot soep, Amerikanen zijn dol op pompoen!

Daar koop ik niets van, want het is mijn ding niet. Met crumpets, zalm en eieren (vele malen goedkoper dan bij andere supermarkten) ga ik huiswaarts. Zoals altijd neem ik me voor hier vaker heen te gaan.

Mijn pijnen worden steeds erger en dat maakt me zo moe! Nadat ik weer de muilkorf heb geoefend met Orion (wat ook dit keer heel goed gaat) ga ik in mijn hangmatstoel liggen en val bijna in slaap. Voor ik het weet is het tijd om me klaar te maken voor het maandelijkse happy hour.

Eigenlijk overweeg ik het af te zeggen want ik voel me echt niet lekker. Maar ja, ik heb het georganiseerd dus vind dat niet kunnen. Chris komt me ophalen en we gaan naar Requin, een nieuwe locatie om uit te proberen.

Er zijn nog meer dan genoeg plaatsen aan de bar en we kiezen er een paar. Niet veel later komen Freya en Kathryn ook.  We bestellen drankjes, voor mij hun heel lekkere rose. Grappig genoeg bestellen Amerikanen dat niet vaak. Freya heeft rode wijn en Chris witte, Kathryn neemt de rode sangria.

Ook bestellen we, behalve Freya, wat eten van hun happy hour menu.  Ik probeer de crudites en gebakken oesters. De eerste is heel erg lekker, de oesters vind ik duur en niet bijzonder.  Mijn volgende keuze de levermousse met jams is daarentegen om je vingers bij af te likken!

Chris en Freya vertrekken voor zevenen en Kathryn houdt mij nog gezelschap tot Rick komt. Ook dan blijft ze nog gezellig even praten. Zij vertrekt dit weekend voor een paar maanden naar haar andere huis in Florida wat schade heeft van orkaan Irma. We wensen Kathryn daar veel sterkte mee als ze afscheid neemt.

Rick heeft een burger en ik bestel camembert en blauwe kaas, die met appel, druiven, honingraat en jam worden geserveerd. Precies genoeg allemaal en erg lekker is het.

Thuis kijken we naar America's Got Talent en ga ik het weer eens niet laat maken. Die pijnen maken me eerlijk gezegd wat gedeprimeerd. Ik heb ze zo lang niet zo erg gevoeld en nu komt dat seizoen weer. Ik steek mijn hoofd nog even in het zand en laat alle zomerspullen tot tenminste volgende week staan.

De muilkorf oefenen met Orion

Rick moet vanochtend al om kwart voor zeven op en al ben ik al wakker, ik blijf toch nog maar even liggen. Als hij en Orion een uurtje later weer bovenkomen sta ik ook op. Het is wat bewolkt want orkaan Jose hangt ergens ten oosten van ons boven de oceaan.

Toch is het lekker warm en als Rick naar zijn werk is vertrokken besmeer ik wat crackers en eet ontbijt op het deck. Buiten eten is toch wel een van de dingen waar ik zo van kan genieten, die hier meestal nog tot in de herfst kunnen.

Op weg naar Anytime Fitness zend ik bij de UPS Store een paar schoenen terug naar Amazon.com.  Die kwamen beschadigd aan. Gelukkig is het supermakkelijk om terug te sturen en is mij al beloofd dat er overmorgen een nieuw paar bezorgd zal worden.

Voor Sharon me komt halen doe ik een half uur cardio. Dan heeft Sharon een goed half uur met gewichten voorbereid. We kletsen altijd gezellig, maar Sharon zorgt ervoor dat ik al mijn spieren uitdaag.

Na nog een half uur cardio ben ik klaar met sporten voor vandaag. Als ik de garage inrijd zie ik allerlei insecten op onze vlinderstruik.  Een aantal vlinders en een bijzondere kolibrie mot en bijen, het is een drukte van jewelste.

Orion heeft wel zin om te spelen en we vermaken ons in de achtertuin.  Dan zoek ik de douche op en verfrist ga ik Vienna in.  Rick was trots dat hij tijdens mijn afwezigheid niet naar Whole Foods is geweest.

Whole Foods is mijn Mecca! Ik haal er avondeten en meer en ook lunch. Thuis smul ik van de dumplings. Ook weer buiten, want de zon komt lekker tevoorschijn en het is er goed vertoeven.

Alles op het moment is met pompoensmaak, zelfs popcorn! Ik vind het allemaal maar matig.

Deze week moeten Rick en ik Orion naar de dierenarts nemen voor een aantal vaccinaties. Voorheen was dat een nachtmerrie en moest Orion een nare muilkorf aan. Ik heb Jessey van de gedragsdierenarts geemaild en die zond instructies om de muilkorf eindelijk eens echt aan te doen bij Orion.

We oefenen al weken, maar Orion laat hem nooit vastmaken. Vanmiddag moet het daarvan komen en met veel stukjes kaas laat hij het toe! Een half uur ben ik met hem bezig. Natuurlijk probeert Orion de muilkorf wel af te krijgen, maar deze is een stuk minder vervelend, want hij kan hijgen, eten en drinken ermee. Ik ben tevreden met zijn vooruitgang vandaag.

Om de een of andere reden ben ik heel erg moe. Ik besluit eraan toe te geven en ga met mijn eindeloze biografie over Isabella van Castillie in mijn hangmat stoel liggen. De afgelopen tijd is ook wel heel druk geweest, misschien heb ik gewoon eens echt een "saaie" middag nodig.

Tot een uur of half zes voelt het heerlijk buiten en dan krijg ik het koud. Ik maak de tomatensalade voor vanavond en wacht tot Rick thuiskomt.  Die grilt de kipspiesjes en we hebben er de salade en olijfbrood bij. Echt een zomerse maaltijd op deze nazomerse dag.

Vanavond kijken we de achterstallige afleveringen van America's Got Talent. Er is heel veel talent dit keer en ik heb geen idee wie zal winnen. Deze week is de finale dus we moeten snel de afleveringen van de afgelopen paar weken zien.

Een prachtig weekend om de omgeving te laten zien

Zaterdag

Het is wel fijn met jet lag naar het westen dat ik alweer om half acht werkelijk klaar wakker ben. Het is prachtig weer en gelukkig wil Rick daarom ook vroeg opstaan. We laten Orion uit en gaan dan ontbijt halen.

Waarschijnlijk zijn we het vroegst voor ons doen bij Starbucks ooit in het weekend! Ik bestel een grande ijskoffie met melk en vanillesiroop.  Ik spel zoals altijd langzaam mijn naam, maar nog steeds krijgt die een creatieve spelling. Om je rot te lachen eigenlijk!

Thuis genieten we op het deck van ons ontbijt, voor mij de egg bites en Rick heeft een broodje.  Die egg bites zijn heel populair en ik weet waarom.  Ze zijn een aantal lekkere hapjes!

Om kwart voor tien rijd ik naar het metrostation.  Ik heb daar afgesproken J. en O. op te halen voor onze dag in Alexandria en Great Falls. Het is maar goed dat ik wat vroeg ben want ze zitten al te wachten.

We maken kennis en ik rijd als eerste naar Alexandria, want op zo'n mooie nazomerse dag zal het daar druk worden. Later ben ik daar heel blij mee, want er is van alles gaande in het stadje. Via de mooie George Washington Memorial Parkway rijd ik erheen.

De garage waar ik gewoonlijk parkeer is niet te bereiken want de straat is afgezet. Gelukkig weet ik nog een grote garage verderop en daar zijn nog meer dan genoeg plaatsen. Er blijkt een kunstfestival te zijn waardoor veel is afgezet.

We beginnen met de Torpedo Factory. Hier zijn voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog bijna tienduizend torpedo's gemaakt, maar tegenwoordig zijn er ateliers van allerlei kunstenaars.  De meest uiteenlopende dingen maken ze en we bekijken de eerste twee verdiepingen.  De derde slaan we over.

Dan neem ik ze mee voor mijn rondleiding door het oude stadje. We lopen langs de achttiende eeuwse huisjes van Captain's Row (1783).  De straat hier is ook nog altijd kinderkopjes, een van de weinige overgebleven daarmee.

Bij de Stabler-Leadbeater apotheek kopen we kaartjes voor de rondleiding over twintig minuten. In de tussentijd laat ik ze het Presbyterian Meeting House zien met o.a. het graf van de onbekende soldaat uit de Revolutionaire Oorlog. In de koloniale tijden mochten alleen de Anglicaanse kerken zich "kerk" noemen al was er vrijheid van religie.

De rondleiding door de apotheek is erg interessant. Ik heb deze al verscheidene keren gedaan, maar deze gids vertelt meer over alles. Zij is biologielerares dus misschien daarom, maar het is allemaal heel boeiend.

Na afloop lopen we verder en komen langs het controversiele standbeeld van de Zuidelijke soldaat. Op het moment wil men de standbeelden van de Zuidelijke generaals e.d. overal verwijderen. Die zijn er veelal pas in de twintigste eeuw neergezet om de zwarte bevolking te intimideren. Deze soldaat hoort daar ook bij, maar staat er voorlopig nog. Hij zendt ook wel een iets andere boodschap dan de andere beelden vind ik.

Bij de Christ Church krijgen we een uitgebreide rondleiding van de van oorsprong Franse Christine Jones. Zij vertelt heel leuk over de geschiedenis van het kerkje en de Episcopal godsdienst, ook weer beter dan ik ooit hier heb gehoord.  Het meeste weet ik al, maar ik vraag haar waarom de Anglicaanse kerk hier Episcopal heet, want dat heb ik nooit begrepen.

Het heeft te maken met de separatie van de Engelsen, de Amerikanen moesten anders zijn.  Ze veranderden de naam dus, maar de godsdienst beleving bleef hetzelfde.  Dat niet alleen, maar het hoofd van de Episcopal kerk is ook de Bisschop van Canterbury! Zo is deze religie nog altijd sterk met Engeland verbonden.

De plakkaten met gebeden zijn nog oorspronkelijk, ooit witte achtergrond en nog altijd handgeschreven!

Langs het huis waar George Washington verbleef als hij in Alexandria was, de Gadsby's tavern uit de 18e eeuw en het Carlyle House uit 1753 waar men zegt dat de zaden voor de Revolutionaire Oorlog werden gezaaid door de nare Britse generaal Braddock, lopen we naar de terrassen van de restaurants langs het water.

Daar willen we eigenlijk lunchen, maar er is of een lange wachttijd of we zouden in de zon moeten zitten. Het is dertig graden dus dat laatste is niet aanlokkelijk. O. schudt dan ook haar hoofd. Aan het water eten zit er vanmiddag dus niet in.

Ook Virtue Feed & Grain, een restaurant dat Rick en ik erg leuk en lekker vinden, zit vol. Aan de overkant zie ik Union Street Pub en daar is gelukkig wel plaats.  Hier heb ik nog nooit gegeten, maar hun menu ziet er goed uit. We bestellen alle drie de brie en ham sandwich met salade en die is erg lekker.

Na het eten lopen we terug naar de van en beginnen we aan de tocht naar Great Falls.  Ik rijd daar via de George Washington Memorial Parkway en Georgetown Pike heen, allemaal heel mooie wegen. Die laatste heeft allerlei enorme landgoederen erlangs staan.

Zoals ik al had verwacht moeten we een tijdje wachten voor we het park in kunnen. Op mooie weekenden als deze gaat iedereen hierheen, of om te picknicken of om te wandelen. Toch valt de file me mee en eenmaal aan de beurt koop ik een nieuwe Nationale Parkenpas, die weer een jaar geldig is. Ik hoop dit jaar vaker met Orion de natuur in te gaan.

De rivier staat heel laag, maar de watervallen zijn desondanks erg mooi (of misschien juist daardoor). Bij het eerste uitkijkpunt, mijn favoriet, staan we vrijwel bovenop de grootste waterval. De andere twee uitkijkpunten zijn verder weg dus hebben een beter overzicht over de watervallen.

Na de uitkijkpunten lopen we een rondje door de natuur met mooie overzichten over de rivier.  Het is jammer genoeg opeens wel heel erg vochtig en warm. Alles voelt klam aan. De airconditioning in de van is dan ook weer erg lekker.

Via het centrum van Vienna, zodat zij ook wat van de buitensteden van Washington zien, rijd ik terug naar het metrostation. Daar nemen we afscheid tot morgen want dan laat ik hen de stad zien. Ze vonden het gelukkig een leuke dag en ik ook.

Precies om half vijf loop ik ons huis weer binnen. Orion staat al bij de deur te wachten. Rick heeft, zoals ik al dacht, van alles in en rond het huis gedaan. Het gras is gemaaid en de magnolia gesnoeid.

Voor het avondeten stelt Rick voor naar Arlington te gaan. Daar zijn honderden restaurants die wij nooit geprobeerd hebben. We "landen" bij Pamplona, een tapas restaurant. Daar kun je alle tapas die je wilt eten bestellen voor $35.  Rick en ik proberen er een heel aantal (het zijn meestal kleine hapjes op een paar na).

Het wordt een heerlijke maaltijd en zeker iets om te herhalen. Om ons heen zien we ook een heel aantal interessante restaurants.  We besluiten hier vaker heen te gaan.

Thuis gaan de voeten omhoog en kijken we tv. Alweer ga ik het niet laat maken, morgen weer veel lopen en onze mooie stad laten zien. Wel erg leuk zo met dezelfde mensen!

Orions BarkBox is aangekomen en nu is hij aangenomen bij Bark Universiteit. Hij krijgt een football en andere lekkernijen. Dit is zo'n leuk maandelijks programma met iedere keer weer een thema. Orion is er dol op en ik vind het ook heel leuk!

Zondag

Ook vanochtend zijn Rick en ik zeer bijtijds uit de veren. We halen weer ontbijt van Starbucks en gaan dan ruim op tijd naar de stad om mij naar het Smithsonian station te brengen. 

Gelukkig hebben we die tijd genomen, want de Navy-Air Force halve marathon blijkt bezig te zijn en veel straten zijn afgezet. Uiteindelijk zet Rick me achter het Smithsonian kasteel af. Daar koop ik een flesje water en loop naar de ingang van het metrostation.

J. en O. wachten me al op en we beginnen aan onze wandeling langs de monumenten. Als we oversteken moeten we even een open plek tussen de hardlopers vinden. We zijn hier vlakbij de finish en iedereen wordt enthousiast aangemoedigd. 

Het is wat bewolkt en dat maakt het aangenaam wandelen. Het is weer zomers warm en ook wat vochtig. We lopen langs het Washington Monument naar het Tweede Wereldoorlog monument. Dat maakt altijd weer indruk door zijn grootte. 

Het Vietnam Veteranen Monument is weer heel anders. Daar worden namen overgetrokken en hangt een sombere sfeer. De zwarte muur is een sobere tegenhanger van het enorme eerdere monument.

We bewonderen Lincoln op zijn troon en de negentien soldaten van het Koreaanse Oorlogsmonument. Dan steken we over naar het Tidal Basin. Hier is het opeens een heel stuk rustiger! Echt een oase van alle drukte op de Mall.

Er is bijna niemand in het Franklin Roosevelt Memorial en ook niet in het tochtige Jefferson Memorial. Op een warme dag als vandaag is het hier goed vertoeven! In de winter is het echter afzien. 

We lopen terug naar het bewoonde gedeelte van de stad en bekijken het Witte Huis van achteren en dan van de voorkant. Daarna lopen we naar de Old Ebbitt Grill. Net als we over willen steken hoor ik opeens mijn naam! Het blijkt Marielle te zijn, die ook toevallig in de stad is.  Zo'n toeval! Heel grappig!

Bij het restaurant krijgen we meteen een tafeltje. De bediening is ook goed en snel. O. neemt de frittata, J. de bacon kaasburger en ik de OEG BLT met mosterd in plaats van mayonnaise.  Het smaakt werkelijk prima weer, hun tomaten zijn altijd zo rijp en de bacon lekker hard gebakken dus helemaal niet vet.

Na het eten zetten we onze tocht voort langs Pennsylvania Avenue. Ik wijs ze de National Archives waar ze morgen heen willen en dan komen we in Fiesta DC terecht. Dat is een festival door en voor de Latijns Amerikaanse bevolking van de stad en omgeving en heel vrolijk allemaal.  Leuke muziek, dansen en lekker eten zo te zien. Lijkt mij wel leuk volgend jaar eens te bezoeken.

Wij lopen er doorheen en sommige muziek is zo luid dat wij er helemaal van trillen! Bij het Capitool vertel ik over dat gebouw en dan lopen we de heuvel op.  Het is zondag dus de Library of Congress is gesloten, maar ik vertel erover zodat ze tijdens hun bezoek morgen weten wat ze moeten zien.

Dan is de rondleiding weer voorbij en nemen we afscheid. Ik wens ze nog een fijne dag morgen en ga dan op Rick wachten.  Die heeft weer moeite mij te bereiken met alle afgezette straten vanwege het festival.  

Ik stuur deze naar Kai, onze Neptunus fontein werkt, die in Bologna staat al tijden in de steigers

Als hij eindelijk komt verloopt de rit naar huis voorspoedig.  We werken nog wat in de tuin en werpen een net over de vijver om de binnenkort vallende bladeren op te vangen. Orion kan er eindelijk echt niet meer in nu. Natuurlijk weten de muggen mij wel weer meteen te vinden en lek geprikt ga ik weer naar binnen.

Gisteravond zagen Rick en ik Ambar, een restaurant met cuisine uit de Balkan. Die willen we heel graag proberen en rijden terug naar Clarendon. We krijgen een tafeltje buiten en ook hier kun je voor $35 ongelimiteerd kleine gerechtjes bestellen.  Dat is kennelijk een trend.

Eigenlijk wilden we dat niet, maar kijkend naar de prijzen is het wel de beste keuze, anders kun je hooguit twee dingen bestellen. Gelukkig staan er veel lichte dingen op het menu en het hoeft ook niet allemaal op. We hebben een heerlijke maaltijd met eten dat ik me uit het vroegere Joegoslavie herinner. Zeker een restaurant om vaker te bezoeken!

Thuis gaan we de Emmy's kijken.  Die zijn zeer politiek getint.  We lachen ons rot, maar het is duidelijk dat Hollywood geen fan is van Donald Trump. Zo eindigt weer een druk, maar leuk weekend!

PS: Reacties vind ik nog altijd erg leuk!