Ons pleintje nu:

woensdag, april 14, 2010

De zon is terug!

Ok, ik weet het, iedere titel heeft iets met het weer te maken. Maar dat is op het moment ook zo belangrijk voor mij. In deze tijd van het jaar merk ik het best, hoezeer mijn lichaam daarop reageert. Mijn spieren zijn letterlijk een barometer.

De regen van gisteren is weer verdwenen en de zon schijnt de kamer binnen. Saskia vraagt, of ik een doktersafspraak kan maken, want haar nek en schouders doen erge pijn. Op maandag kwam ze verkeerd terecht op de trampoline in de tuin van onze overburen en ging haar hoofd snel heen en weer. Ik ben dus een beetje bang voor whiplash.

Nadat Saskia haar trampoline kreeg, moesten die buren er ook opeens een. Hun regels zijn slapper, dan die van ons. Er mogen maar liefst zes kinderen tegelijk springen daar. Rick en ik hebben een limiet van drie gesteld op onze trampoline en vinden dat eigenlijk al veel.

Gevolg is nu wel, dat iedereen op de trampoline van de buren gaat, maar als er iets gebeurt, zullen zij ook aansprakelijk zijn. Het verbaast me, dat ze zich daar niet druk om lijken te maken in dit land, waar je toch vrij snel aangeklaagd kunt worden. Goed, ik maak een afspraak voor Saskia voor drie uur vanmiddag in de hoop, dat het allemaal wel meevalt. Intussen gaat zij wel naar school.

Christine belt en we besluiten ouderwets een powerwalk te gaan doen, kletsend aan de telefoon. Zij loopt in haar buurt en ik in de onze, die op het moment wel een botanische tuin lijkt. Alle dogwoods, azalea's en andere bomen en bloemen bloeien, zo kleurig als nu wordt het tot de herfst, als de bladeren kleuren, niet weer.




Christine en ik hebben van alles te bepraten, maar wat telkens weer terugkomt is, hoe ze het toch moeilijk vinden daar de sociale aansluiting te vinden, die ze zoeken. Ik vind het naar om te horen, dat ze letterlijk de jaren tellen, dat ze er weg kunnen verhuizen. Ik snap het wel, want het is zo'n andere wereld, dan hier.


Al met al loop ik 10 kilometer. Aan het einde maak ik foto's van de bloemen en vooral Ware Street hierachter. Ik rijd daar met veel genoegen doorheen iedere keer.



Het is inmiddels lunchtijd en ik heb een onbedwingbare zin in Pho, de Vietnamese soep. Pho Thang Long zit altijd vol en er staan altijd mensen op hun eten te wachten. Ik bestel de vissoep en geniet er thuis volop van.

Dan is het tijd om Saskia op te halen voor haar doktersafspraak. We krijgen een nieuwe (voor ons althans) jonge vrouwelijke dokter. Ze laat Saskia allerlei bewegingen doen en vraagt of ze pijn doen. Daarna gaat ze nog wat dingen opzoeken om zeker te zijn, dat ze niets over het hoofd heeft gezien. Het lijkt in ieder geval geen whiplash te zijn, gelukkig. De pezen lijken wat gerekt, dus raadt ze ijs op de pijnlijke plekken aan en ibuprofen, als het erge pijn doet.

Thuis ga ik nog even voor het huis in het zonnetje zitten lezen. Cosmo komt me gezelschap houden en Snickers wil ook naar buiten. Gisteren las ik het blog van Sally over huisdieren en dat doet me aan alle dieren in mijn leven denken.

Vrijwel vanaf mij geboorte ben ik opgegroeid met dieren. Mijn vroegste herinneringen zijn vooral verhalen. De wilde boskat, die in de gordijnen of erger nog iemands vinger hing. De asielhond, die vals werd en een buurvrouw in de kuit beet en helaas afgemaakt moest worden. Tito, de Dalmatier van mijn grootouders, die een flinke hap uit de neus van mijn jongste broertje nam. Allemaal vage herinneringen zijn dat.

Pas nadat wij terugkwamen uit Senegal en ik bijna tien was kregen we echt veel huisdieren. Parkieten, konijnen, cavia's, hamsters, ze waren er allemaal, maar het zal niemand verbazen, dat mijn broers (2 en 4 jaar jonger) en ik de kooien niet schoonhielden. Op een gegeven moment had mijn moeder er genoeg van en bracht het hele zootje naar de kinderboerderij. Toen wij uit school kwamen, waren alle dieren weg!

Daarna hebben we in mijn jeugd enkel nog katten en honden gehad. Uitzondering was de beo, die mijn broer per se wilde hebben. Die vogels, die niet tam te maken zijn, moeten makkelijk leren praten en we probeerden van alles, maar het leek niet te lukken. Tot we in de kamer zaten en het klonk, alsof de deur, die piepte, openging. Alleen was er niemand...

Het duurde even voor we doorhadden, dat de beo dan wel geen woorden sprak, maar wel het deurgeluid en het geblaf van de poedels perfect nadeed! Na een tijdje leerde hij (of zij) ook Koekoek en andere woorden zeggen. Toen we naar de VS gingen verhuizen praatte hij zo goed, dat hij voor een flinke som verkocht werd.

Witte mini poedeltjes Farida en Fatou en mijn dikke witte kater Romeo (die niet toegestaan was in mijn studentenhuis) verhuisden mee naar de VS. Romeo was een heerlijke kat, die ik als kitten kreeg, toen ik een kamer, die wel dieren toeliet huurde. Helaas was die van korte duur en moest Romeo bij mijn ouders gaan wonen, toen ik verhuisde.

Voor deze drie hadden we een zwart poedeltje, Black Beauty, dat helaas tijdens een vakantie in Zwitserland werd overreden. De poes, die we voor Romeo hadden, was een schildpadkleurige Pers, Candy. Zij zal altijd in ons geheugen blijven, omdat ze tijdens een Kerstdiner in brand kwam te staan! Ze haalde haar staart door een kaars en voor we het wisten stond de kat in lichterlaaie! Gelukkig was dat in de tijd van echte kaarsjes in de Kerstboom, dus konden we de emmer met bluswater over haar heen gooien. Ik zal die geur nooit vergeten.

Eenmaal naar de VS verhuisd, wilde ik ook weer een eigen dier. Een paar vriendinnen hier hadden fretten en dat leek mij ook wel leuk. Zo kwam Saskia, de fret, in mijn leven (ja, we hebben even moeten nadenken, of we een kind ook nog wel Saskia zouden kunnen noemen). Rick herinnert zich zijn eerste kennismaking met mij met de fret in mijn armen.

Rick zelf had een husky als huisdier, toen ik hem ontmoette. Apollo was een prachtige en heel lieve hond. Alleen is een apartement en later een klein huisje en nog later een basement geen plek om een husky te houden. Apollo deed alles, wat hij kon, om te ontsnappen. Eens werd hij door de politie teruggebracht, omdat hij achter de paarden in Oakton (hier zo'n tien kilometer vandaan) aanzat.

Apollo is het voorbeeld van een dier, dat op het verkeerde moment in het leven van zijn eigenaars (Ricks zus was mede-eigenares, maar kon er al helemaal niets op de militaire basis, waar zij inmiddels woonde) was aangeschaft. Een husky heeft ruimte nodig en die hadden wij niet.

Een collega van Rick nam hem tijdelijk bij haar en daar kon hij tenminste in de grote tuin rennen. Helaas kreeg zij kanker en kon hem niet meer hebben. Wij woonden destijds tijdelijk bij mijn ouders, die hem ook weigerden, begrijpelijk, want Apollo maakte veel stuk.

Hij kon buiten aan een ketting bij de vriend van mijn zus, maar ontsnapte steeds en de laatste keer ging hij naar een aziel, waar een ziekte heerste, die ook gevaarlijk voor mensen zou zijn. Wij hadden geen keuze met twee kleine kinderen, Apollo moest (op aanraden van de dierenarts) worden afgemaakt. Ik krijg er nog een knoop van in mijn maag en brok in mijn keel, terwijl ik dit typ. Zo verschrikkelijk en wat hebben wij ons schuldig gevoeld!

Toen we gingen samenwonen hadden Rick en ik ook een kitten geadopteerd, Miep. Zij was, na Apollo's overlijden, ons enige huisdier. In ons nieuw gebouwde rijtjeshuis zorgde zij nog voor grote schrik door weg te lopen, terwijl ze geen buitenkat was.

Intussen probeerden wij voor het eerst onze airconditioning, maar die werkte niet goed. De monteur kwam om dat na te kijken en even later wat timide naar buiten met een verdroogde kattenachterpoot. Misten wij soms een poes, vroeg hij. Ja, dat wel en mijn hart zonk in mijn schoenen. Het zou toch Miep niet zijn?

Half misselijk hielp ik hem de rest van de kat uit de ketel te vissen. De kleuren waren echter niet die van Miep en laat ze nou die avond weer bij de voordeur staan miauwen! Wiens kat in onze ketel zat zullen we nooit weten. Miep werd uiteindelijk zeventien jaar oud en overleed in 2005.

Miep was ook wel de reden, dat kleinere huisdieren het hier niet goed deden. Twee keer gooide ze de kooi van een parkiet om. Jimmy 1 en Jimmy 2, Katja's vogeltjes, reageerden daar op zijn minst gezegd niet goed op.

In de tussenliggende jaren hadden we het nodige kleine grut. Kai had Hammie, de hamster, die onstnapte. Daarop kreeg hij twee gerbils, die nooit tam werden. Kai en Katja wilden allebei ook fretten. Met mijn voorgeschiedenis was ik daar ook voor, maar dat bleek een grote fout. De kinderen maakten de kooien niet schoon en ik bevond mezelf in dezelfde positie als mijn moeder jaren geleden. We gaven de gerbils en fretten weg en de kinderen kregen er een poes voor in de plaats.

Meike en Snickers, de zwart-witte broer en zus, die hier nog zijn, werden deel van ons huishouden. Kai probeerde nog wat reptielgedoe met een albino cornsnake en daarna een regenboogboa, maar dat werkte beiden niet.

Dit alles over de katten en klein grut, maar de honden zijn wat mij betreft de echte huisgenoten. Toen Katja en Kai twee en vier waren, voelden Rick en ik, dat we weer plek voor een hond hadden. We wilden vooral een ras, dat heel lief met kleine kinderen was. Zo vonden we Brynna, een Brittany Spaniel vrouwtje.

Brynna was een superlieve hond. Haar hele leven hebben we haar nooit horen grommen of grauwen. Helaas was het wel heel moeilijk haar te trainen. Bij de hondentraining kreeg ik te horen, dat de trainer twee honden niet zou kunnen trainen, mijn Brittany en een beagle. Nu weet ik, dat dat meer de trainer, dan de hond was. Brynna overleefde een ongeluk met een Jeep, waarbij zij gescalpt werd, en leefde tot de toch rijpe hondenleeftijd van 12 jaar oud. Gek, hoe ik bij de hondenverhalen mijn tranen weg moet drukken.

Lang kon ik toch niet zonder hond. Het huis was zo leeg, ondanks de katten, dus we gingen op zoek naar een nieuwe viervoeter. Jaren geleden had ik een blue merle Australian Shepherd puppy gezien in een dierenwinkel. Die vond ik prachtig en de eigenschappen van dat ras stonden ons ook erg aan. We vonden een nest in Midlothian bij Richmond en zo kwam Cosmo bij ons. Ik kan serieus zeggen, dat hij mijn vierde kind is. Met hem voel ik een enorme connectie. Als je mij zou vragen, of ik een hond- of katpersoon ben, dan antwoord ik hond (al vind ik katten erg lief).

Tot zover ons dierenverhaal, al is er natuurlijk nog veel meer. Sushi, Katja's poes, staat er niet in, omdat dat niet "ons" huisdier is. Zij kreeg Sushi, omdat haar fret "Playful" werd weggegeven.

Nu ben ik even heel benieuwd, wie hier meeleest. Ben je een hond of een kat persoon? Wat voor exotische huisdieren heb je gehad? De beo was toch wel het meest exotisch voor ons. Of misschien heb je wel helemaal niets met dieren? Lijkt me allemaal leuk om te lezen, dus laat het even weten.

20 reacties:

Natasja zei

Ondanks dat ik twee katten heb, ben ik een hondenmens. Al van kleins af aan wilde ik een hond. Mijn ouders zagen dat niet zo zitten, dus kreeg ik een parkiet. Ik was toen nog erg jong (lees kleuterjaren), dus op dat moment was het al gauw goed. Maar zodra er een verlanglijstje gemaakt moest worden voor Sinterklaas en mijn verjaardag, kwam er steevast 1 wens op te staan; een hond! Helaas blijven mijn ouders bij hun standpunt, met als gevolg dat ik door de jaren heen een pluche hond, een houten hond op wieletjes etc. heb gekregen. Toen ik eenmaal hing samenwonen was het onmogelijk om een hond te nemen. Wij werkten allebei fulltime en dan moet je het beestje dat niet aan doen, vind ik tenminste. Wel zijn er twee katten gekomen! Die kunnen toch wel makkelijker alleen blijven. Meestal liggen ze de hele middag te slapen. Ze zijn meeverhuisd naar Amerika en ik hou erg veel van ze! Wie weet krijg ik ooit in mijn leven nog een hond. Nou Petra, het is een heel verhaal geworden. Ik begon met het feit dat ik een hondenmens ben, maar kom er na het schrijven van dit verhaal erachter dat ik eigenlijk ook wel een kattenmens ben!

marijke zei

Ik heb bij mijn ouders altijd een hond en kat gehad, en nu we eindelijk zelf een huis met tuin gevonden hebben, komt er bij ons ook een hond. Katten: Poes, Pluche (wit, blauwe ogen en doof), Rosco (rosse kater, mooi beest) en nu Frodo (prachtig beest, zo'n echte "kat"). Honden: Jan (old english sheepdog of bobtail, "samson"), Dixie (Beagle, inderdaad niet te trainen) en nu Sam (Scottish Terrier). Ik zou zelf een English Springer Spaniel willen kopen binnen enkele jaren als Milla Rose wat groter is. Meest bijzonder huisdier: de luipaardgekko van mijn broer die ondertussen meer dan 10 jaar oud is, heeft ook voor de nodige ontsnapte sprinkhanen enzo gezorgd. En dan hebben we nog enkele maanden op 2 slangen gebabysit ook. ;-) Kippen, konijnen, kalkoenen die opgegeten werden, tel ik niet mee. ;-)

Manon zei

In Brunei waar ik van mijn 6e tot 10e woonde had mijn zus een doos met puppys gevonden en een daar van mochten wij houden: Noeska een kruising van een Australische Kelpie en een vuilnisbakkie met een krulstaart. een super lief beest deed geen mens kwaad, zelfs een inbreker zou ze kwispelend begroeten. Alleen moest ze niks van andere honden hebben. Ze is meegegaan naar Nederland en is iets van 14 jaar geworden. Daarna hadden we nog wel een aangelopen kat, maar dat vonden we toch minder.
Toen Glenn en ik samen gingen wonen kregen we Patch en Sally, en die hebben we nu nog. Hou heel veel van mijn poesjes maar als ze er niet meer zijn willen we graag een hond. Nu nog niet, want die arme beestjes raken helemaal gestressed als ze ene hond zien, dus we moeten nog even wachten.
Denk dat ik meer een hondenmens ben, maar je moet er wel meer de tijd voor hebben en de ruimte en die hadden we voor dit huis niet.

Anoniem zei

Ben dus een hondemens. Kreeg ooit voor me verjaardag een teckel me moeder had hem (haar) gekocht en had het over een mannetje, ze had het alleen steeds over een teefje. Het bleek dus een vrouwtje te zijn.
Mijn broer had een poes. En later kregen we ook nog cavias en een schilpad. Nu dat ik zelf een gezin heb waren er altijd cavias voor me oudste dochter die nu 24 is en altijd gek is op cavias dus hebben we er weer 2 in huis. Ook hebben we altijd honden gehad hier in mexico. Zijn begonnen met een labrador die na 1 week is dood gegaan aan hondeziekte. Toen een cocker spaniel die na 5 jaar ontvoerd is. Weer een labrador die 10 jaar geworden is en in de tussentijd is mijn andere dochter met konijnen begonnen. hebben dus ook heleboel konijnen gehad op een gegeven moment wel 40 waar ze geen afstand van kon nemen. Nee die zaten niet binnen hadden een hele groot hok (buitenverblijf). En nu hebben we 4 honden 2 cavias en 1 konijn. Honden zijn 1 teckel, 1 frenche bulldog, 1 blue hiller en 1 kreusing tussen labrador en samoyed. De laaste 2 wonen op ons buitenhuis. Want in mexico is het niet gewoon dat je honden ook binnen hebt. Mensen vinden het toch al raar dat we cavias en konijnen in huis hebben en nog 2 honden. Alleen is het wel een gesleep als we op vakantie willen dan moeten de dieren van de stad naar het buitenhuis. Normaal neem ik alleen de honden mee en laat die cavias en het konijn voor het weekend thuis.

HESTER

Petr@ zei

Gelukkig dat Saskia geen whiplash heeft! Onvoorstelbaar dat sommige mensen zo laks omgaan met de veiligheid van kinderen: 6 op een trampoline is echt veel te veel.

Nou de huisdieren: als kind hadden we altijd een hond en een kat in huis. De kat heette Gijs, naar Holle Bolle Gijs, omdat hij zoveel at. Als eerste herinner ik me een boxer, genaamd Katja(!). Daarna geen rashonden meer. Zij is maar heel kort gebleven omdat ze niet alleen kon zijn en alles kapot maakte. Daarna een andere hond die een jaar of 10 is geworden. Ook hadden we cavia's en konijnen en heb ik zelf als tiener woestijnratjes gehad.

Samen met mijn man hebben we twee honden gehad, moeder en zoon, die van mijn schoonouders zijn geweest. Beiden zijn ze erg oud geworden, 17 jaar maar liefst! Ook kregen we twee poezen uit één nest, waarvan één na een paar maanden ziek werd en overleed. De andere is een aantal jaren geleden verdwenen en hebben we nooit meer teruggevonden. Nu hebben we alleen nog poes en daar blijft het voorlopig bij.Even de kikkervisjes niet meegeteld die de kinderen uit de vijver hebben gevist.
Voor een jonge hond zijn we teveel van huis, vind ik.
Maar misschien ooit.

Martine zei

Ik ben helemaal geen (huis)dieren mens. Ben eigenlijk van alle dieren wel een heel klein beetje (of een groter beetje...) angstig. Maar desalniettemin vind ik dieren wel fantastische wezens.

Ik moet wel zeggen dat jullie veel mee hebben gemaakt met jullie dieren over alle jaren hoor... en een kat in de ketel van de airco...brrr...lijkt me niet echt fijn!

Anoniem zei

Wat een ontroerend verhaal.
Ik ben een hondevrouw.
We hebben altijd katten gehad maar toen onze dochter 5 maanden was hebben we een langharige teckel gekocht. Ik ging minder werken en Cherrie kon met onze dochter Kim mee naar de oma's.
Toen Cherrie en Kim 6 jaar waren hebben we een tweede teckel gekocht, Tessa.
Cherrie is 12 jaar geworden.
Tessa miste haar heel erg dus besloten we om weer een teckel erbij te kopen, dat werd Sandy.
6 jaar geleden werd ik na 33 jaar ontslagen bij een reorganisatie en heb mezelf toen een derde teckel cadeau gedaan, Beau.
We hebben hele leuke jaren met die 3 dames gehad.
Helaas is in februari Tessa overleden, ze is 16 jaar geworden.
Inmiddels ben ik al weer jaren aan het werk bij Beeld en Geluid, de archieven van de publieke omroepen.
Nu is mijn man thuis ook na 33 jaar weggereorganiseerd.
En hebben we sinds bijna 2 maanden een man bij onze dames. Natuurlijk weer een langharige teckel, we hebben hem Reus genoemd.
De dames zijn stapelgek op hem en natuurlijk ook soms van hem!!

Groet, Bea

Ella, Iowa zei

Toen ik klein was heb ik altijd hamsters, konijnen en cavia's gehad. Later kwam daar nog een poes bij. Een rode kater die mijn moeder Brandy noemde.
Nog steeds noemen de kleinkinderen mijn moeder "Brandy Oma" om de oma's uit elkaar te kunnen houden.
Later toen ik getrouwt was met kids hadden we de nodige cavia's, ratten en konijnen en toen we met ons gezin naar Curacao verhuisden kregen we onze eerste hond. Met de pups die we in onze tuin en omgeving vonden hadden we een wisselend aantal honden.
Toen we naar de US verhuisden misten we de hondjes zo dat we een English pointer adopteerden. Sasha was haar naam en ze was een schat. Helaas moesten we na een paar jaar haar laten inslapen. Nu hebben we Kat, een zwarte lab. Ze is een huricane Katrina survivor en komt vanuit New Orleans. Ze is een schat! Zo gek als een achterdeur, maar lief!
Verder hebben onze 2 dochters elk 2 ratten. Dat is onze beestenboel voor nou.
Ik zou nog graag een poes erbij hebben maar mijn man is absoluut geen kattemens! Dus dat gaat niet lukken.

Margreet zei

Ik kreeg een hondje voor mijn 8e verjaardag en was er dol op. Ik zou nu ook graag een hond hebben, maar we gaan vaak weg, zijn ook dol op kamperen, en dan is dat toch moeilijker volgens mij. Toen bleek dat we permanent in de VS zouden blijven, haalden we dus een poes uit het asiel. Die vond de verhuizing naar CO niet prettig en kwam op een dag niet meer terug.
Toen kwamen er 2 kittens. Eentje is, vrees ik, door de coyotes opgepakt, en zo kwam er later nog eentje bij. Inmiddels zijn ze 2 en 3 en ik ben dol op ze. Ze gaan wel naar buiten, en er zijn veel coyotes hier, dus ik neem wel een risico. 's-Avonds zijn ze binnen. Het is erg moeilijk ze binnen te houden, miauwen dan aan een stuk door.
Er wordt nog steeds gezeurd om een puppy hier, dus wie weet!

Nina zei

Toen ik klein was, prijkte bovenaan mijn verlanglijstje altijd: een hont. En dan graag een dalmatiër. Juist ja, ik was weg van de 101 dalmatiërs. Mijn ouders wilden geen hond, ik kreeg die dus ook niet. Nou ja, dan wilde ik wel een...pony. Ik had al bedacht hoe we van het fietsenschuurtje een stal konden maken: gewoon de deur doormidden, met twee helften.
Dat werd 'm ook niet.

Voor mijn achtste verjaardag kreeg ik een konijn, een witte, met zwarte vlekjes op haar oren. Snuffie... Het beest kwam van de dierenwinkel en was heel druk, opgefokt...ik denk te vroeg weggehaald bij de moeder. Op mijn achtste werd ik op 3 plaatsen in mijn gezicht gebeten door een valse hond die ik niet kende, een border collie. Hij is afgemaakt. Ik heb daar nog uiteraard nog steeds gorte littekens aan overgehouden. Mijn broer was daarna nog banger voor honden dan hij al was. Ik was de eerste maanden bang, vooral voor springende en rennende honden. Nu ben ik niet meer bang, wel voorzichtig tegenover honden. Een tijdlang wilde ik ook wel een hond.

Toen ik tien was, kreeg ik een nieuw konijn. Wit, met grijze oren, een grijze neus en een grijs staartje. Snoepie. Ik was gek met haar... Ze kreeg kanker, overal en ging dus dood. Ze werd zes of 7.

Op mijn dertiende ging ik met mijn moeder kijken naar de oude kat (toen al 8) van een vrouw die maanden geleden overleden was. De kat was al 3x verhuisd, uit het asiel gehaald enzo. We zagen die kat en waren allebei verkocht... Sinds die avond woont die kat dus bij mijn ouders. Hij is nu 16 en heeft het nog steeds goed, al is hij wel erg oud aan het worden.

Op mijn kamer heb ik geen huisdieren. Ik weet eigenlijk niet of het mag, heb er niks over gelezen. Soms mis ik het, maar het is te lastig nu, als je dan ff een paar dagen niet op je kamer bent moet meteen iemand anders voor jow beest zorgen... Ik ben om begrijpelijke redenen meer een katten- dan een hondenmens, maar eigenlijk ben ik een konijnenmens...

Cisca zei

Wat een leuke logje, en al die reacties!
Ik zou dolgraag een hond willen, maar besef me ook wel dat het op dit moment (nog) niet helemaal in onze levensstijl past. Misschien over een paar jaar als de kindjes iets ouder zijn, en we iets minder reizen enzo. Je hebt het vast weleens verteld, maar ik kan het me niet exact herinneren. Wat doen jullie eigenlijk met Cosmo en Meike en Snickers als jullie langere tijd op reis zijn?

B. zei

Ik heb vroeger vissen gehad, een kat en een hond en een parkiet, toen was ik nog erg jong. Daarna heb ik eigenlijk geen huisdieren meer gehad, wel reptielachtigen omdat vriendje van toen dat leuk vond maar ik vond het een beetje saai. Nu denk ik dat ik graag ooit een sloth zou willen, zoooo schattig!! Of gewoon een hond. Zo'n enorme grote poedel lijkt me hilarish.

Bente zei

KAT!
Heb niks met honden en vind ze te veel werk.
De kinderen zeuren hier om hond en hamster maar beiden gaan dus niet gebeuren.
Misschien een kat als ik het vertrouwen heb dat mijn leven hier wat stabieler wordt.

Heb zelf altijd katten gehad en ben dol op zo'n zacht lijfje wat bij je komt liggen.

Anja zei

Ik ben toch wel een kattenmens.
Toen ik zes jaar was kreeg ik een cavia. Toen die dood ging mocht ik een poesje uitzoeken. Dat werd Vlekkie een zwart/witte poes. Vlekkie is 10 jaar geworden en helaas vergiftigd door een dierenhater. Daarna kwam Mopsie een mooie cyperse poes die is ook oud geworden en helaas dood gegaan aan kanker. Toen mijn man en ik gingen samenwonen deden Mickey een lapjeskat en Chico een cyperse poes hun intrede in ons huis. Chico is 12 geworden en Mickey 14 jaar.
Nu maken Cooper en Dixie ons huis onveilig. Ze zijn broer en zus en gedeeltelijk Main Coone katten. Ze houden erg veel van water en racen door ons hele huis. Ik heb nog nooit een kattenluikje zo hard horen klepperen als die twee mekaar achterna zitten.
Een hond zou me best wel leuk lijken maar we werken alletwee en katten kun je wel makkelijk een dag alleen laten maar bij een hond gaat dat toch moeilijk.
Groetjes,
Anja L.

Karin (dh) zei

Hier een echt kattenmens, ondanks dat ik honden ook leuk vind hoor! Als kind kreeg ik na veel zeuren een half wilde kitten uit een nestje van familie die op het platteland woonde, Coco. Helaas heeft hij niet lang geleefd omdat hij werd aangereden voor de deur (wij woonden aan een drukke straat in Den Haag), daarna kwam er een cypers katje, Mickey en ook deze kat was na een paar jaar hetzelfde lot beschoren als de vorige. Ontroostbaar als ik was wilde ik geen kat meer, maar na een jaar of zo hebben mijn ouders een rode kat aangeschaft, Pipo, waar ik toch weer goede maatjes mee ben geworden. Pipo is ongeveer 18 jaar geworden en is gewoon van ouderdom gestorven in het huis van mijn ouders. Nadat ik ben gaan samenwonen en full time werkte heb ik jaren geen huisdieren gehad, behalve 2 tamme parkieten die we overal mee naartoe namen (zelfs op vakantie binnen Nederland). Gelijk nadat ik part time ben gaan werken hebben we 2 oude cyperse katten uit het asiel geadopteerd, Gijs en Mies. Gijs was een reusachtige kater(mijn kleine neefjes waren bang voor zijn grote verschijning) maar wel een echte schat, Mies bleek een secreet. Met veel liefde hebben we haar door de jaren heen zover gekregen dat je haar kon oppakken en aaien zonder dat je gelijk een krabbel of een knauw te pakken had, maar het bleef een onbetrouwbaar loeder :-). Nadat we Mies op hoge leeftijd hadden moeten laten inslapen vanwege nierfalen bleek de kat van mijn inmiddels volwassen neef zwanger. Ik heb een kitten genomen met het idee dat het een katertje was, dus toen kwam Teun, wederom cypers. De dierenarts hielp ons direct uit de katerdroom, maar ja, toen heette ze al Teun, dus dat is zo gebleven. Oude Gijs was het grote voorbeeld voor Teuntje, ze volgde 'm als een schaduw overal. Hij werd af en toe helemaal gek van d'r, maar bleef een goede oude lobbes. Gijs hebben we ongeveer 4 jaar geleden ook in moeten laten slapen, hij is zo'n 18 jaar geworden. Teun heeft 'm dagenlang lopen zoeken daarna, zo zielig. Teuntje is nu zes en een echte lieverd. Op dit moment worden ook in onze buurt katten vergiftigd dus ik sta doodsangsten uit als ze te lang weg is, 's nachts is ze trouwens altijd binnen, anders slaap ik zelf niet. O ja, we hebben ook nog een halve kat (Zorro) en een halve hond (Laszlo), beiden van de wederzijdse buren maar regelmatig hier omdat ik meestal thuis ben en dus de nodige aandacht, en niet geheel onbelangrijk, wat extra lekkers kan geven...
Tjonge, wat een verhaal, ik zal maar niet over de mensen in mijn leven beginnen :-))

Brin zei

Een hondemens!!!
Ben gestart met poezen toen ik klein was. Eentje is verongelukt en de ander is na een verhuis weggelopen en nooit terug gekomen. Op mijn twaalfde kreeg ik voor mijn vormsel een poedeltje Skippy. Ik hem hem 17 jaar gehad. Ondertussen had ik mijn man leren kennen en die kwam voor mijn verjaardag met een kleine Dobbermann pincher Tobby aanzetten. Die is uiteindelijk mee verhuist toen we huwden, het is 15 jaar geworden. Ik heb haar moeten laten inslapen met heel veel verdriet. Mijn man kon het niet meer aanzien en na acht dagen kwam hij met mijn huidige hondje Sacha, een Jack Russell thuis. Hij behoort bij ons gezin en ik zou hem niet kunnen missen. Je hebt zoveel plezier aan een huisdier! Jammer dat ze niet langer leven en er telkens afscheid moet genomen worden van je lieveling.

Nynke zei

leuk om je dierenverhaal te lezen!
Ik ben opgegroeid met een kat en vind katten nog steeds heel erg leuk en gezellig.. we hebben Siepie nu sinds anderhalf jaar en ik hoop zo dat we haar mee kunnen nemen naar ons nieuwe huis (we gaan terug verhuizen naar State College, PA en het is erg lastig om daar een huis te vinden waar ze huisdieren toestaan). Ze is zo'n lieve kat! We kregen haar als 4 week oude kitten samen met haar zusje Minoes die helaas vorig jaar een auto ongeluk niet overleefde..

Steve en ik hebben eerder honden (Duitse herders) gehad en willen heel graag weer een puppie, het liefst een labrador of retriever deze keer (iets kindvriendelijker).. en honden vind ik ook leuk! Ik vind het heerlijk met ze in het bos te gaan wandelen. (ik wandel graag en met een hond is het helemaal leuk). Maar ja, we wachten nog even tot we weer in een wat stabielere woonsituatie zijn.. (een verhuizing naar California zit er ook nog in over een half jaar of jaar..)

HennyB. zei

Ik ben opgegroeid met katten, honden en muizen(!) Ruud is opgegroeid met honden dus wij zijn katten- en hondenliefhebbers. Toen Ruud en ik trouwden, werkten we beiden en dus kwam er geen hond, maar wel 2 katers. Daar hebben we heel veel plezier aan beleeft, behalve die ene keer toen we de oudste kat op het nippertje uit de wasmachine moesten redden, de machine zat al halfvol met water, gelukkig was het een voorwasser met zo'n doorzichtige deurtje aan de voorkant. Jemig m'n hart sloeg op hol toen ik hem voor dat deurtje zag, snel het water af laten pompen, deurtje open en hij sprong er uit en ging zich aflikken, hij had er niets van, wij beiden hadden het niet meer. Diezelfde kat is ook een keer op het nog warme as van de open haard gaan liggen en daarna nam hij een run door het huis, overal zwarte afdrukken van kattepootjes. Maar wat was het een heerlijk beest. Beide kattten zijn 17 jaar geworden, binnen 2 maanden ging eerst de 1 en toen nummer 2. Tot nu toe nog steeds geen andere huisdieren, wij reizen behoorlijk veel maar als dat minder wordt komt er een hond, een bordercollie!
Dat was ons dierenverhaaltje!
NB: Vervelend voor Saskia zeg, wat een ontverantwoordelijkheid van de buren, gelukkig is het geen whiplash, ik hoop dat ze snel van de klachten af is!

Naomi Overdam zei

Hallo

Ik wilde ook graag mijn dierenverhaal vertellen, maar had gister geen tijd dus doe het vandaag. Ik ben niet met katten of honden opgegroeid.

Heb wel toen ik 3 was een konijn gekregen zo'n mega vlaamse reus. Daarna guppy's/goudvissen en een parkiet genaamd Theo. Deze heeft 6 jaar geleefd.

Toen ik 19 was hebben mijn ouders een shi-tzu hondje aangeschaft genaamd Lady. Zij is nog steeds bij mijn ouders. Ze werd gekocht om mijn zusje uit een dip te halen na het overlijden van mijn opa. Dat is goed gelukt.

Toen ik ging samenwonen kreeg ik een dwerg konijn Koda. Die staat buiten en is een echte bitch houd niet van aanraken en optillen. Ze is er gewoon maar niet echt leuk aanwezig.

3 jaar geleden kreeg mijn oom een nestje jack russels en daar hebben wij 1 pup van gekregen. Het is een mannetje genaamd Stitch (ja we zijn gek op Disney namen voor onze dieren). Hij is echt mijn schatje en ben dol op hem. Lekker veel wandelen met hem. En gelukkig kan hij altijd bij mijn schoonouders terecht als wij weg gaan.

Dit was mijn dieren verhaal ben dus een hondenmens. En heb niets met katten.

Christa Goes zei

Hoi,

Wat leuk al die verhalen. Ik ben echt een hondenmens, vroeger altijd boxers gehad. Helaas nu niet meer. Wel hebben wij al jaren een vijver met zo'n 40 a 50 koikarpers. Vele eten uit de hand en op een zmerse dag is het heerlijk vertoeven bij de vijver.
Sinds vorig jaar heb ik ook konijnen, er wordt veelal vreemd tegenaan gekeken om als volwassenen konijnen te hebben, maar het is zo leuk. Ik heb 2 teddydwergen, en begon met 2 'gewone' dwerg konijnen. Helaas waren het niet 2 vrouwn maar man en vrouw en hebben we inmiddels 9 konijnen. Absoluut niet de bedoeling, maar zo leuk om ze groot te zien worden. Helaas heb ik nu teveel mannen en zullen er een paar weg moeten, maar er blijven er in ieder geval 6 in totaal. Een aantal krijgen dit jaar in onze tuin een heerlijke ruimte.
Groetjes,
Christa