Herten in de cul de sac

In plaats van de gewoonlijke HLN met het nieuws, gaat vanochtend ESPN aan.  De wedstrijd Nederland-Denemarken begint hier om half acht.  Met mijn eieren en een kop koffie kijken we de eerste helft. Eerlijk gezegd vind ik het een beetje saai en Rick ook.

Om half negen moet ik eigenlijk weg voor de core training, maar blijf nog even het begin van de tweede helft kijken. Ik zie dus nog net het eigen doelpunt van Denemarken. Kirsten kijkt duidelijk ook, want ik krijg meteen een Facebook berichtje van haar, dat ze baalt. Kan ik me voorstellen!

Blij, dat Nederland voorstaat, rijd ik gauw naar Anytime. Daar is de klas al in volle gang. Sharon vertelt de indianenverhalen over haar 18- en 20-jarige zonen dit weekend. We hebben heus weleens wat op Kai aan te merken, maar als ik die verhalen hoor prijs ik ons gelukkig met onze rustige basgitaarverslaafde zoon!

Na het uur gewichtheffen ga ik nog een half uur op de stairmaster. Ik stel het in op een interval, niveau 8 als "rust"stand en niveau 11 als interval. Tijdens de intervals is het echt afzien en kan ik niet lezen. Precies goed, dus, maar ik ben blij, als ik de laatste interval heb gedaan!

Zoals wel vaker ben ik net in een spannend gedeelte van mijn boek beland, dus ik verhuis naar de fiets. Die stel ik ook zwaar in en mijn hartslag blijft goed verhoogd, maar in vergelijking met de stairmaster is het een vakantie!

Thuis tref ik Katja met haar oppaskindje Katie aan. Dat meiske is bijna 3 en een schatje met haar enorme bruine ogen. Of het is, omdat nummer twee op het punt staat uit huis te gaan of iets anders, maar ik heb opeens enorme neigingen om kleintjes te knuffelen.

Katie is een knuffelkindje, dus vindt het prima om op mijn schoot te kletsen over welke prinses haar favoriet is (Sneeuwwitje). Katja grapt, dat ik misschien toe ben aan kleinkinderen, maar dat ik dan nog even moet wachten. Ik druk haar op het hart daar inderdaad zeker geen haast mee te maken!

Katja en Katie gaan naar het zwembad en ik bel Pat. Vandaag zijn de verhuizers bij haar aan het inpakken en ze is heel dankbaar, als ik aanbied lunch langs te brengen. Ik neem haar sandwichbestelling op en ga naar Whole Foods.

Daar blijken de broodjes toevallig $2 afgeprijsd te zijn en maar $4 te kosten. Pat wil een broodje met kalkoenborst, sla, tomaat en mayonnaise (ik vind nog steeds mayonnaise als "boter" niet lekker). Voor mezelf bestel ik een meergranen boterham met ham, spinazie, geraspte wortel, komkommer, tomaat en mosterd.

Bij Pats huis zie ik haar man Rob op de oprit. Hij begroet mij heel enthousiast. Ik verontschuldig me, dat ik voor hem geen broodje meeheb, maar ik wist niet, dat hij nog hier zou zijn. Hij antwoordt, dat hij een uur geleden al terug naar New Jersey had willen rijden, dus geen probleem.

Pat is heel blij me te zien en haalt zelfs nog wat pastasalade tevoorschijn voor bij ons broodje. We gaan bij het zwembad zitten, want daar zijn de enige stoelen nog te vinden. Ik vind het lekker buiten, maar Pat heeft het al gauw te warm.

We verhuizen naar binnen en ik laat haar wat van mijn foto's van vorige week zien. Zijzelf heeft alweer een tijdje geen kans gehad te fotograferen. Ze geeft toe, dat ze opgelucht is, dat dit huis is verkocht, maar het jammer vindt, dat ze haar makkelijke excuus om naar Vienna te komen nu kwijt is. Ik verzeker haar ervan, dat onze logeerkamer altijd klaarstaat voor haar.

Ook voor vannacht bied ik die aan, want hun bed is al weg en Pat moet op een kale matras slapen. Ze slaat het aanbod af, want de verhuizers zullen al voor zevenen komen. Terwijl we kletsen, zie ik, dat Pat haar ogen nauwelijks open kan houden. Ik neem afscheid en druk haar op het hart even te gaan rusten. Het is zo stressvol, zo'n verhuizing en het gros ervan rust op haar schouders.

Zelf rijd ik terug naar Whole Foods. Daar zag ik eerder zalm kabobs en die wil ik meenemen voor het avondeten. Als marinade raadt de medewerker een Caribische saus aan. Rick kennende, die alles wat met dat gedeelte van de wereld te maken heeft super vindt, neem ik die mee. Daarbij gegrilde asperges en een paar zakken oven gebakken chips en we hebben een maal.

Thuis zet ik de kabobs in de marinade en ga dan buiten zitten lezen. Het is raar weer, de ene keer warm en zonnig en dan komt er opeens een hoosbui, die me naar binnen jaagt. Cosmo volgt mij, zoals gewoonlijk, als een schaduw.

Saskia komt vragen of haar vriend Jordan mag komen. Zijn moeder belt eerst keurig, of het goed is. Op mijn vraag aan Saskia, of ze hem misschien erg leuk vindt, vertrekt haar gezicht. Dat is zeker niet het geval! Het is gewoon een vriend. Ok, sorry, gewoon een bezoek, dus. Als zo'n moeder zo belt, krijg ik een erg chaperone gevoel, vandaar. Saskia snapt dat gelukkig wel.

Cosmo en ik zitten rustig buiten, als hij opeens helemaal geagiteerd wordt. Dat gebeurt wel vaker, want hij "verdedigt" onze achtertuin, als er andere honden langslopen. Ik denk dus, dat dat dit keer weer het geval is. Als ik opkijk, zie ik echter twee enorme dieren in onze achtertuin, die zeker geen honden zijn!

Het zijn twee witstaartherten en Cosmo jaagt ze, zoals het een echte "herder" betaamt, keurig op. Zijn blaf is ook anders, merk ik nu. De herten zijn echter geen vee en springen over het hek de tuin van de achterburen in en dan de straat achter ons huis over. Dat ze hoog kunnen springen blijkt wel, want ze kwamen uit de cul de sac en zijn over ons bijna twee meter hoge hek gesprongen!

Voor het huis spelen Saskia, Mary Kate en Jordan basketbal. Ik vraag ze, of ze de herten ook hebben gezien. Dat blijkt het geval, ze kwamen uit de tuin van onze overburen. Volgens Mary Kate waren ze wat agressief en zaten achter de kinderen aan. Later vertelt Saskia, dat het eerder Mary Kate was, die achter de herten aanzat. Over het algemeen zijn de herten niet agressief.

De regenbuien en zon blijven elkaar afwisselen. Rick komt thuis en gaat, geheel tegen mijn advies in, met naderende donder hardlopen. Gelukkig komt dat onweer niet dichterbij.

Dit is de eerste keer, dat we vis grillen op deze gasbarbecue en Rick heeft er een speciaal mandje voor. We kunnen helaas niet buiten eten, want het blijft maar druppen. De zalmspiesjes met Caribische marinade gaan er bij iedereen, behalve Saskia, voor wie ik kipsate heb genomen, goed in.

Na het eten neemt Rick de kinderen mee naar Nielsen's voor een custard ijsje. Ik houd daar niet zo van, dus blijf thuis.

Uit Blacksburg hebben we vuurwerk, dat Katja nog had, meegenomen. Rick wil dat meteen even afschieten. Het zijn illegale vuurpijlen, dus het kan maar met een paar tegelijk.

Er zijn twee vleermuizen, die rakelings langs onze hoofden vliegen in de cul de sac. Ik roep Rick toe uit te kijken. Ik wil beslist, dat die diertjes niet worden geraakt. Dat is gelukkig niet het geval en de paar vuurpijlen zijn prachtig, maar net niet genoeg om de boze buurman uit te lokken, die Rick met Oud en Nieuw de huid vol schold.

Al vinden we het allemaal maar vreemd, dat mensen zich ervoor inschrijven, kijken we gefascineerd naar de Bachelorette. Mijn hemel, wat een stelletje goodie two shoes dit seizoen! Ik hoop, dat Justin, de "bad guy" wint (al zal dat geen levenslange unie tot gevolg hebben).

Nog leuker is het daarop volgende programma, True Beauty. Wat ze al niet verzinnen voor reality tv!

Katja verhuizen

Zaterdag

Al om zeven uur gaat de telefoon. Saskia moet om negen uur babysitten en de moeder belt om zeker te zijn, dat ze zal komen. Ze staat erop met Saskia zelf te praten. Inwendig brommend maak ik een nog diep in slaap zijnde Saskia wakker, die uiteindelijk precies hetzelfde beaamt, als ik een minuut eerder.

Het lukt me niet meer in slaap te komen, want ik ben nu bang, dat Saskia zich zal verslapen. Dat gebeurt gelukkig niet, want ook zij kon niet meer slapen. Ben ik nu vreemd, als ik vind, dat zeven uur 's ochtends veel te vroeg is om mensen te bellen op het weekend? Tenzij je natuurlijk weet, dat ze al zo vroeg op zijn. Dit had net zo goed een uur of zelfs anderhalf uur later gekund, want ze wonen op nog geen vijf minuten lopen afstand van ons.

Rick en ik nemen onze tijd met ontbijten en gaan dan naar Microcenter. We hebben besloten Kai een minilaptopje voor zijn graduation te geven. Rick heeft, zoals altijd, van tevoren onderzocht, welke de beste is (een Toshiba) en gelukkig heeft deze winkel die, want we hebben geen tijd meer er een online te bestellen.

Al een tijdje loop ik ook met het idee rond er voor mezelf zo'n netbook aan te schaffen. Rick en Katja hebben er al een paar jaar een en het is heel handig op reis en voor Katja om mee naar lessen te nemen, in plaats van een zware laptop.

Een van de Acer computertjes heeft allerlei snufjes en kost minder dan $300. Maar ja, toch best wel veel geld voor "zomaar". Dan herinnert Rick me aan mijn spaarpotje, dat ik al jaren heb voor precies zoiets, maar nog nooit heb aangeraakt. Hij vindt, dat ik daar best eens wat van kan kopen.

Wetend, dat ik het machientje veel zal gaan gebruiken, vind ik dat een prima idee. En nu typ ik dit blog dus op de weg terug uit Blacksburg op mijn nieuwe Acertje, dat maar net meer dan een kilo weegt! Ik ben er dolblij mee!

Na de lunch pakken we snel in, want we willen zodra Katja terugkomt van haar oppasnacht op weg naar Blacksburg. Om kwart over twee komt zij helemaal blij binnenzeilen, want ze heeft maar liefst $275 verdiend. Ik vind het knap, dat ze zo 24 uur voor vier kinderen heeft gezorgd.

Een kwartiertje later rijden we weg naar Blacksburg. Kai en Saskia blijven thuis. Kai heeft een graduation feest en Saskia een verjaarsfeest morgen. Cosmo gaat met ons mee, want Katja zal vannacht alleen in haar oude appartement slapen en voelt zich veiliger met hond.

We vertrekken met zonnig en heel warm weer, maar zien naarmate we verder naar het westen rijden de lucht steeds dreigender worden. In Front Royal stoppen we om benzine te tanken, zodat we dat niet in de regen hoeven te doen.

Wonder boven wonder ontwijken we de buien precies. Het verkeer op de I-81 is rustig en ik geniet zoals altijd van de mooie uitzichten over de Shenandoah vallei en de Blue Ridge bergen. Intussen lukt het me via mijn mobieltje online te gaan op mijn nieuwe minilaptop. Zo gaan de 400 kilometer redelijk snel voorbij.

Pas bij Blacksburg begint het toch echt te regenen. Het is hier in de bergen ook zo'n tien graden koeler. Daar hebben Rick en ik qua kleding niet op gerekend. Ik heb alleen een korte broek met een mouwloos topje mee.

Als we bij Katja's appartement aankomen houdt het op met zachtjes regenen. We rennen naar binnen, maar zijn toch nog flink nat. Gelukkig kan ik een van Katja's sweatshirts lenen, maar Rick moet kou lijden.

Leah en Kelly en hun ouders zijn al enkele uren aan het verhuizen geweest. Het grote gemeenschappelijke meubilair staat al in de nieuwe flat. De meisjes verhuizen van een vier- naar een driekamerflat twee gebouwen verderop. Hun nieuwe onderkomen ligt gelukkig op de begane grond, zodat we alles alleen traf af hoeven te dragen.

Het blijkt al vanaf hun aankomst te hebben geregend, dus het was een miserabele middag om te verhuizen. Katja moet nog bijna alles inpakken, dus we werken een uurtje aan haar kamer. Zij belooft vanavond zoveel mogelijk in dozen te pakken, zodat we het morgen kunnen overhevelen.

Kelly's ouders zijn alweer naar huis vertrokken, maar Leahs ouders, Janet en Paul, blijven net als wij overnachten. Ze hebben voor half acht een reservering voor ons allen gemaakt bij India Garden, het enige Indiase restaurant, dat Blacksburg rijk is.

We bestellen allerlei gerechten om te delen. Janet, Leah en Kelly houden het bij vegetarisch en niet zo gekruid. Katja, Rick, Paul en ik nemen garnalen en scallops en vragen ons eten extra heet (wat uiteindelijk erg meevalt, zoals wel vaker in de Indiase restaurants hier).

Dit is voor ons allemaal de eerste keer hier en het blijkt een goede keuze te zijn. We zijn het erover eens, dat Blacksburg voor zo'n klein plaatsje een ruime selectie aan lekkere restaurants heeft. De universiteit heeft daar natuurlijk grote invloed op.

Na een gezellige maaltijd brengen we de meisjes terug naar hun kamers en gaan dan inchecken bij ons hotel. We logeren, zoals altijd het afgelopen jaar, in de nieuwe Hilton Garden Inn. Voor we gaan slapen kijken Rick en ik nog naar License to Wed met Robin Williams, een erg vermakelijke film.

Zondag

Rick en ik zijn allebei voor de wekker afgaat wakker. Ik heb heerlijk geslapen, maar Rick vond de matras te hard. Met grote opluchting zien we blauwe lucht door de vitrage schemeren. Het weerbericht geeft 40% kans op regen en onweer, dus we hopen, dat dat tot later in de middag wegblijft.

Katja belt, dat ze ook wakker is en geeft ons haar ontbijtbestelling voor Subway. Deze keten verkoopt sinds kort ook ontbijtsandwiches, maar het menu kan Rick en mij niet bekoren. We lopen naar Starbucks ernaast en bestellen onze gewoonlijke drankjes en wraps daar.

In Katja's kamer wacht ons een verrassing. Haar vriend John (bijna "de" vriend, maar nog niet helemaal) is gisteravond vanuit Salem gekomen en met zijn tweeen hebben ze alles ingepakt en al heel wat overgeheveld. Dat gaat tijd schelen!

Terwijl Rick en Katja haar futonbed en bureau verhuizen, loop ik ettelijke keren naar de vuilnisbelt. Die ligt onderaan een flinke heuvel, dus ik krijg mijn beweging wel. Het regent dan wel niet, maar is ontzettend warm en vochtig. Iedere keer werp ik een verlangende blik op het zwembad, waar ik vlak langs kom!

Cosmo en Diego hebben intussen de tijd van hun leven. Dit complex is heel hondvriendelijk. Er ligt zelfs een hondenparkje vlak naast Leah en Katja's nieuwe flat. Cosmo voelt zich duidelijk als een kind in de snoepwinkel, zoveel "vriendjes" om te besnuffelen!

Na zo'n anderhalf uur is het oude appartement leeg en kan aan de schoonmaak worden begonnen. Dat laten we (met plezier) aan de meiden over. Wij gaan bezig in het nieuwe (hoewel nieuw, dit flatje is volgens ons ouder, dan de vorige) onderkomen. Paul en Rick sluiten de electronica aan en Janet en ik maken de keuken op orde. Kelly heeft nog school tot 1 juli, dus die moet hier wel een beetje comfortabel kunnen wonen.

Tegen enen is het oude appartement schoon en klaar om opgeleverd te worden. Hopelijk krijgen we de borg terug, want het ziet er werkelijk keurig uit. Na alle kartonnen dozen en glas bij het recycling center en de laatste vuilnis weg te hebben gebracht, zijn we tegen enen zover gevorderd, dat wij ouders onze taak hebben volbracht.


We besluiten de honden in de airco te laten en onszelf op een lunch bij Macado's te trakteren. Kijk voor de grap eens alleen al naar hun sandwich menu, dan wordt duidelijk, waarom het iedere keer weer even duurt voor iedereen een keuze heeft gemaakt!

Toevallig kiezen Leah, Janet, Kelly en ik dezelfde sandwich met portabello en kaas. Rick stelt zijn eigen sandwich samen met wel tien ingredienten! Katja neemt hun Carpetbagger en Paul een cheeseburger. Het smaakt allemaal heerlijk na al die inspanning.

Dan is het tijd om de honden op te halen en afscheid van Kelly te nemen. Net als we wegrijden begint het te druppen. Wat een geluk, dat we het vanochtend althans vanuit de lucht droog hielden!

Rick en Katja willen mij graag laten zien, waar ze in april hebben gehiket (ik maak er gewoon een nieuw ver-Nederlandst woord van, relaxet bestaat tenslotte ook). Daarvoor nemen we een langere weg naar de I-81, die prachtig is! Aan weerszijden groene heuvels met zo af en toe een pittoreske boerderij, Katja laat het allemaal zo trots zien, leuk! Ze vindt het duidelijk heerlijk om in dit gebied te wonen.


In Roanoke tanken we bij de Citgo, waar we anders nooit tanken. In dit gebied is BP groot en Katja wil per se niet, dat we daar tanken. Ik leg haar uit, dat we daarmee meer de eigenaren van de tankstations duperen, dan BP zelf, maar ik moet toegeven, dat ik ook liever geen enkele cent in de zakken van BP steek. Dat dat een emotionele reactie is, want het had wel iedere oliemaatschappij kunnen zijn, weet ik ook.

Op de interstate zijn ontzettend veel vrachtwagens en komen we zo af en toe in langzaamrijdend verkeer terecht. Naarmate we noordelijker komen verbetert het weer. Het wordt ook een stuk warmer, in Vienna is het maar liefst 33 graden en dat nog om kwart voor zeven!

Kai en Saskia hebben goed voor het huis en de katten gezorgd. Beiden hebben leuke feestjes gehad. Wij drie Blacksburggangers zijn uitgeteld en ik ben altijd daas na zo'n lange autorit. Ik ga niet eens buiten zitten, zo verlang ik naar de koelte van de airco!

We zijn allemaal opgelucht, dat we dit verhuisweekend achter de rug hebben. Hopelijk blijft Katja nu de rest van haar tijd bij Virginia Tech in dit appartement!

Via Take Out Taxi bestellen we van de Cheesecake Factory voor ons avondeten.  Ik neem een van hun "weight management salads", de kip met peer, pecans en witlof en andere bladsalades.  Deze heb ik nog niet eerder op en is werkelijk een heerlijke combinatie. 

Laat ga ik het vanavond niet maken. We gaan een heel drukke week tegemoet, zoals altijd aan het einde van het schooljaar.  Kai heeft nog maar twee dagen met drie examens te gaan en dan is ook hij helemaal klaar met high school!

Laatste doktersafspraak van de week

Rick en ik hebben gisteravond allebei vergeten de airco aan te zetten. We hebben een fan boven ons hoofd, die voor wat verkoeling zorgt, maar midden in de nacht werd ik drijfnat wakker. Vreemd genoeg stond ik er niet bij stil, dat de airco weleens uit zou kunnen staan en sliep verder.

Iedere twee uur werd ik badend in het zweet wakker, maar schreef het toe aan *kuch* "hormonen". Als zijn wekker gaat, vraagt Rick mij of ik het ook zo warm had en Saskia staat vroeg op, omdat zij het zo warm had. Oef, dit kan dus niet aan "the change" worden toegeschreven.

Tijdens de core training komen de vossen weer ter sprake. Sharon en Emily hebben er gisteravond twee gezien. Iedereen krijgt ze te zien, behalve ik! Volgens Rick ben ik erdoor geobsedeerd, maar als dat zo is, dan met mij een heel aantal van onze buren! Er lijkt echt een vossenplaag te zijn in de buurt.

Het uur gewichtheffen gaat snel voorbij. Ik haast me naar huis, want heb dit keer echt duidelijk met Kirsten afgesproken te gaan lopen. Voor ik naar Whole Foods rijd, doe ik nog gauw wat huishoudelijke taken.

Daardoor ben ik toch weer iets later dan afgesproken, maar er is weer geen Kirsten. Net als ik haar wil gaan opbellen, zie ik haar witte van aankomen. We lopen dit keer weer een stuk naar het westen op het W&OD pad, want daar is de natuur mooier en hoef je niet over te steken.

Het is flink warm, maar de luchtvochtigheid valt erg mee. Iedere keer, als er een man met ontbloot bovenlijf of een skater langskomt, houd ik Cosmo kort. Dat werkt goed. Onderweg zien we een heel aantal chipmunks en een dikke groundhog het pad oversteken. Na precies 2,5 mijl wil Cosmo niet verder. Ons komt dat wel goed uit, acht kilometer bij elkaar.

Katja past vandaag en vannacht op de vier kinderen van kennissen van ons. Zij varieren in leeftijd van twee to acht en het oudste jongetje is zwaar autistisch. Ik moet zeggen, dat ik het heel wat vind van de ouders, om hun kroost aan een twintigjarige over te laten, al kan ze nu wel een ervaren babysitter genoemd worden. Vooral het oudste jongetje vergt heel wat aandacht en het tweejarige jongetje ook. Katja is er koel als een komkommer onder.

Als ik terugkom van mijn wandeling met Kirsten gaat mijn telefoon. Het is Katja, die vraagt of ik haar (berg!) was naar haar kan brengen met een bestelling van Noodles & Company.

Eigenlijk had onze oudste advocaat moeten worden, want ze kan prachtig oreren en haar zaak bepleiten. Rick en ik klagen al een week over die was en nu is Katja zo goed om die zelfs terwijl ze aan het werk is (de tweejarige houdt zijn middagslaapje) op te vouwen! Bovendien heeft ze een heel zware oppasbaan (waar ze ook flink voor betaald krijgt) en dan is een lekkere lunch toch wel de minste beloning. Toch, toch? (horen jullie haar?)

Het is, dat ik zelf ook nog moet lunchen en ook best zin heb in Noodles. De tijd begint wel te dringen, want ik heb een doktersafspraak en moet nog douchen. Gelukkig is er op de minieme parkeerplaats voor het restaurant nog wonder boven wonder een plek. Katja wil de Bangkok curry en ik probeer eens hun nieuwe gerecht, linguine met limoensaus, champignons, asperge en feta kaas. Die valt absoluut niet tegen.

Gauw breng ik Katja haar propvolle wasmand en eten. Ik schrok mijn lunch naar binnen (wel proevend, dat die erg lekker is, hoor) en spring onder de douche. Met nog nat haar, want ik ben bang te laat te zijn, rijd ik, net als woensdagochtend, naar Fair Oaks Hospital.

Op de radio hoorde ik, dat op de hoofdwegen al vroeg files staan, dus ik ga binnendoor. Dat is ook een veel mooiere weg en tot mijn verbazing ben ik er sneller, dan gewoonlijk! Maar goed ook, want ik ben hier blijkbaar al drie jaar (lang leve harde contactlenzen) niet meer geweest, dus moet allerlei formulieren invullen.

Naar aanleiding van de wachttijden bij andere dokters heb ik mijn boek mee en verwacht lekker te kunnen lezen. Deze oogarts blijkt echter voor te lopen, want ik word meteen binnengeroepen.

Bij deze dokter kom ik al jaren en de kinderen ook, en, in tegenstelling tot bij de reumatologe, word ik hier meteen herkend. We praten even over tweetaligheid, want dr. Vu Gia is getrouwd met een Koreaan en zij wil weten, hoe het bij ons gaat. Tja, goed, maar perfect is het natuurlijk niet.

Het oogonderzoek begint. Ze vraagt, of ik mijn leesbril veel gebruik. Huh, leesbril? Die heb ik nog niet nodig, hoor. Zij drukt me een vel tekst onder mijn neus met de vraag, of ik de kleinste letters, die ik kan lezen, voor kan lezen. De onderste zin ziet er zeer helder uit voor mij, dus ik lees hem voor. Ok, zegt de dokter met grote verbazing (ik dacht niet, dat ik al zo oud was), een leesbril is duidelijk niet nodig!

Dan doet ze een goedje in mijn oog, dat het tijdelijk verdoofd. Een blauw lampje raakt mijn oogbol aan en ik blijk een goede spanning te hebben. Geen glaucoma, dus, gelukkig.

Daarna druppelt ze allebei mijn ogen en moet ik in de wachtkamer wachten tot mijn pupillen groot worden. Als die genoeg gedilateerd zijn, gaat het onderzoek verder. Ik heb nogal wat "floaters" en iedere keer maak ik me weer zorgen, dat er iets ergers aan de hand is. Ook dit keer blijkt dat niet het geval, gelukkig. Mijn broer heeft ze ook, maar verder heb ik nog nooit van iemand gehoord, dat ze er last van hebben.

Op mijn vraag, of mijn netvlies schoongemaakt kan worden, lacht de dokter, want dat blijkt een erg ingewikkelde procedure te zijn, die niemand wil ondergaan tenzij het heel hard nodig is. Ok, dan maar niet (al zou ik die floaters echt heel erg graag kwijt zijn!).

Na een uur is gebleken, dat er niets mis is aan mijn ogen. De sterkte van mijn contactlenzen blijft ook hetzelfde, dus ik bestel een extra paar. Ik heb een bril, die al zeker vijftien jaar oud is, dus vraag ook een brillenrecept. Het is tijd om eens een moderner montuur te krijgen, zeker nu we een paar keer gaan reizen en ik dan (misschien, want ik heb er een hekel aan) een bril zal willen dragen.

Met mijn zonnebril op loop ik naar buiten. Oei, dat is schel! Ondanks de donkere glazen knijp ik mijn ogen toch bijna dicht. Alle doktersafspraken zijn voorbij voor nu, hoera! Toch blij, dat ik ze allemaal in een week heb gepropt.

Thuis trakteer ik mezelf op een bak met kersen en installeer me buiten op het deck. Vandaag is er een hek geinstalleerd, waardoor het deck meer een kamer wordt. Rick vooral wilde dit hek, zodat Cosmo niet meer zomaar de tuin in kan en later voor eventuele kleinkinderen. Het ziet er in ieder geval netjes uit.

Terwijl ik van het lekkere weer zit te genieten, gaat de telefoon. Roland, die hier voor het laatst in 2007 op bezoek was, is weer in Washington. We spreken af samen te gaan eten en Roland zal hierheen komen, want Rick is nog niet thuis uit zijn werk.

Rick komt thuis en verkleedt zich. Saskia maakt zich mooi voor de eighth grade dance. Dit is eigenlijk de "graduation" van middle naar high school, want een officiele graduation hebben we hier niet. Onze veertienjarige ziet er erg mooi uit en denkt stiekem nu al aan de homecoming dance volgend jaar. We zullen nog "maar" een kind thuis hebben, maar die zal ons bezighouden, daar ben ik van overtuigd.

Terwijl Rick en ik met Leah staan te kletsen en Cosmo en Diego spelen, zien we een zwarte Mustang cabriolet aan komen rijden. Ik herken Roland meteen. Wat een leuke auto om zijn vakantie over Route 66 in door te brengen!

De kinderen zijn allemaal druk, dus Rick en ik nemen Roland in het "DRAAKJE" mee naar Cafe deLuxe. Daar heb ik via "call ahead" een tafeltje voor ons drieen op het terras gereserveerd.

Het wordt een gezellige maaltijd. Ik kan er niet omheen en bestel de altijd geweldige tonijn mignon. Rick neemt de tonijntaco's, die er ook erg lekker uitzien en Roland neemt de special, de babyback ribs. Na afloop zegt hij, dat die voortreffelijk smaakten. Ik heb nu ook ontdekt, dat ze een heel lekkere mint julep serveren. Cafe deLuxe wordt snel een van mijn favorieten!

Thuis kletsen we buiten nog even na. Rick bestelt eten voor Katja en gaat het bezorgen. Roland neemt ook afscheid, want voor hem voelt het al als vroeg in de morgen. Het was toch weer leuk een "oude" bekende weer even te zien en de stroopwafels, die hij meebracht, zullen blije magen vinden!

Roland met zijn Mustang Cabrio

Het is een van die avonden, waarop ik gewoon niet naar binnen wil, zo lekker is het buiten. Het is nu kwart voor twaalf en nog hemels. Tegen de muggen heb ik Off! clip on, die erg goed lijkt te werken. Ik heb althans vanavond geen beet opgelopen en dat zegt wat. Off! spray is nogal sterk gif, dus dit is een aanrader.

Heel vlakbij hoor ik een vos roepen en ga nog even kijken, of ik hem of haar misschien te zien zal krijgen. Dat blijkt niet het geval. Tijd voor bed dan maar, want morgen moeten we naar het zuiden om Katja te verhuizen.

Een mooie donderdag

De grijze wolken van gisteren hebben plaatsgemaakt voor een prachtig blauwe lucht met een vrolijk zonnetje. Ik maak weer eens gepocheerde eieren voor ons ontbijt en Rick, Katja en ik eten samen buiten.

We zijn alweer de laatste weken van Katja's tijd thuis ingegaan. Over minder dan een maand gaat ze al naar haar internship op St. Eustatius. Ik denk er nog maar even niet aan, want geniet erg van de tijd met zijn allen bij elkaar.

Als Katja en Rick naar hun werk vertrekken (Katja moet weer oppassen), ga ik naar Sharons interval klas. Haar zoon was gisteren jarig en ze heeft cake gegeten en wil dat er vanochtend afsporten. Dat zullen wij weten! Het wordt een uur intensief bewegen, waardoor de tijd vliegt.

Na afloop wil ik nog graag lezen en waar beter, dan op de stairmaster. Na twintig minuten zit ik net in een spannend gedeelte van mijn boek. Ik verplaats me naar een makkelijker apparaat, de fiets, en lees nog een stuk verder.

Thuis zie ik tot mijn verbazing Katja en Leah op de oprit liggen zonnen. De honden lopen om hen heen en Cosmo rent op de van af en springt naar binnen. Leah hoeft pas om een uur naar haar internship en Katja's oppaskindje Katie ligt diep in slaap in haar Kevertje. Die staat in de schaduw met alle deuren open geparkeerd, anders is het veel te warm voor het kindje.

Als Katie, die ik een schattige tweejarige vind en waar Katja dol op is, eindelijk wakker is, neemt Katja haar mee naar het zwembad. Ik ga boodschappen voor het avondeten doen bij Whole Foods.

Daar zijn de kipsate's afgeprijsd en met dit lekkere weer heb ik daar meteen zin in. Er zijn twee marinades, een teriyaki en een Thaise pinda. Erbij kies ik de chipotle zoete aardappelovenfrietjes, die iedereen lekker vindt, en haricots verts. Pindasaus en komkommersalade, die ik zelf maak, zullen de maaltijd volledig maken.

Op de terugweg zit ik me toch boos te maken over het doktersbezoek van gisteren. De kans is vrij groot, dat we, net als vorig jaar, zelf voor de kosten van dit bezoek zullen moeten opdraaien. Ik vind $200 sowieso al veel voor een praatje van minder dan tien minuten met een dokter, maar goed, ze is een specialiste.

Dit keer heeft ze me zelfs niet eens gezien en heeft haar medewerkster ook niets gedaan, behalve een recept uitgeprint. Het zit me niet lekker om dan voor een compleet consult te zullen moeten betalen. Ik bel haar receptionist en vraag hem duidelijk te maken, dat ik niet het volle pond wil betalen.

Hij vindt dat duidelijk maar vreemd. Volgens hem klaagt niemand daarover. Waarschijnlijk, omdat hun verzekering het wel zal betalen. Toch doet hij verder zonder morren, wat ik vraag. Eens kijken, hoe dit verder gaat.

Met een picknick van brood, kaas en kersen (mijn favoriete fruit is op het moment goedkoop) voor Katja en mezelf loop ik naar het zwembad. Het water is nu wel aan de koude kant, dus Katie speelt in het zand. Aan een van de picknicktafels eten we in het zonnetje. Het loopt tegen de dertig graden, maar is nauwelijks vochtig, dus heel goed uit te houden.

Terwijl Katja Katie naar huis brengt, verkleed ik me in mijn bikini. Of ik ook daadwerkelijk de moed ga opbrengen om in het water te gaan, betwijfel ik, maar lekker op een luie stoel aan het zwembad liggen is al zo'n luxe.

Katja gaat ook mee. De zon staat hier erg hoog en binnen de kortste keren verbrand je. Ik ga dus met zonnebrandcreme op in de schaduw liggen. Katja wil echter bruin worden en gaat in de zon liggen. Gelukkig wel met SPF 30 op, zodat ze niet verbrandt.

Niall bracht gisteren een heel aantal brochures over Ierland mee en ik had er al een paar van Petra uit Nederland toegestuurd gekregen (nogmaals bedankt!). Op mijn gemak lees ik ze door en krijg al een goed beeld van wat we willen gaan zien.

Helaas duurt het ontspannen aan het zwembad niet lang. Katja moet naar haar volgende oppasbaantje en Saskia heeft een afspraak bij de orthodontist. Daar is het erg druk, maar hier lopen ze nooit meer dan tien minuten achter op schema.

Saskia krijgt een nieuwe draad voor haar boventanden en tot haar ergernis wil de tandarts nog steeds niet zeggen, wanneer haar beugel eraf mag. Ik kan me die frustratie voorstellen, maar haar gebit is ingewikkeld, omdat er een aantal tanden en kiezen missen, en het moet goed gedaan worden.

Na Saskia thuis afgezet te hebben, rijd ik door naar Pats huis. Zij houdt vanaf vandaag door het weekend een "garage sale". Ik tref haar dan ook in de garage aan. Ze heeft van alles te koop, van sofa's tot kerstspullen. De officiele geadverteerde sale begint pas zaterdag, maar ze heeft vandaag al heel wat van de hand gedaan.

Emily van de gym komt ook en Pats vriendin Debbie is er uit New Jersey. Zij gaan allemaal Chinees bestellen en nodigen mij ook uit. Helaas moet ik dat afslaan en ga naar huis om aan ons eten te beginnen. Met wat moeite neem ik afscheid, al zal ik Pat maandag weer zien.

Natuurlijk ben ik heel blij voor Pat, dat hun huis eindelijk verkocht is, maar, zoals iemand al opmerkte, het betekent ook, dat ze niet meer zo vaak hier in Vienna zal zijn. Na dinsdag zal ze echt verhuisd zijn en zullen we iedere samenkomst met tenminste een overnachting moeten regelen.

Iedereen is er vanavond voor het diner en we eten gezellig buiten. Dan komt Laura om mij een broodnodige massage te geven. Ik heb dat een beetje verwaarloosd, want het is pijnlijk en ook best duur.

Dit keer heb ik wat te lang gewacht. Ik heb echt tenminste eens per maand een massage nodig. Laura doet goed haar best de ergste knopen weg te werken. Na afloop heb ik een flinke hoofdpijn, maar hopelijk voel ik er morgen de goede gevolgen van. Laura zegt ook altijd, dat dat even duurt.

Rick, Katja en Kai zijn naar Get Him To The Greek, een film, die mij absoluut niet trekt. Saskia en ik zijn dus samen thuis. Zij gaat al gauw naar bed en ik zit nog tot laat buiten, genietend van de vele vuurvliegjes.

Een vreemd doktersbezoek en Sex and the City 2

Na de late avond van gisteren gaat Ricks wekker al om vijf uur vanochtend!  Hij moet de trein van zeven uur naar Philadelphia halen.  Al doet hij het zachtjes aan, ik word toch wakker.  Zelf moet ik ook voor mijn doen vroeg op, want ik heb mijn jaarlijkse afspraak met de reumatologe.

Door het drukke spitsverkeer baan ik mijn weg naar het Fair Oaks ziekenhuis, waar haar praktijk gevestigd is.  Ik ben op tijd vertrokken, want ze zijn verhuisd en ik weet niet precies, waar het is.

Gelukkig is het makkelijk te vinden en keurig op tijd loop ik de wachtkamer binnen. De reden, dat ik zo'n vroege afspraak heb, is, dat deze dokter altijd enorm uitloopt. Ik heb meegemaakt, dat ze een wachttijd van drie uur had op een middag!!!

Zelfs nu om half negen zit er nog een patiente in de wachtkamer. Ik hoor de medewerkers fluisteren, dat de dokter er nog niet is. Even later komt een boze patiente naar buiten, die haar geld terugvraagt.

Zij had de eerste afspraak van acht uur en moet bij een vergadering zijn. Logisch, dat ze flink pissig is. Net voor ze vertrekt komt de dokter binnenzeilen, dus ze heeft de kans haar gal te spuwen. Ik vind het ook heel ergerlijk, dat wij als patienten altijd op tijd moeten zijn, maar zo'n dokter gewoon rustig meer dan een half uur te laat kan zijn (zonder reden, overigens, want ze doet geen rondes in het ziekenhuis of zo).

Nu loopt Dr. Gradzka dus al twee patienten achter. Ik mag meteen door naar een van de twee behandelkamers. Ik heb mijn boek mee, want verwacht te moeten wachten. De verpleegster, die de enige is, die hier ieder jaar nog werkt, komt binnen.

Ze vraagt, wat het probleem is. Ik antwoord, dat ik hier feitelijk ben om mijn jaarlijkse recept verlengd te krijgen. Oh, zegt ze, ik vond je er al zo goed uitzien voor deze praktijk. Hm, eens kijken, een bijna slapeloze nacht en toch redelijk wat pijn (hoewel een stuk minder, dan gisteren, gelukkig) en ik zie er goed uit? Dan moeten de andere patienten er wel vreselijk uitzien!

In ieder geval vind ik het dit keer allemaal wel prima. De verpleegster schrijft het recept uit en overhandigt het mij met een "see you in a year". Op mijn verbaasde vraag of ik de dokter niet eerst moet zien, antwoordt ze, dat ze al achterlopen en zij daar de noodzaak niet van inziet (ik ook niet, hoor).

Toch wel een beetje verbijsterd sta ik dus om kwart voor negen alweer buiten. Nu maar hopen, dat ze onze verzekering weer aannemen, want dat was vorig jaar niet het geval. Anders heeft deze dokter de $200, die ze vraagt, even makkelijk verdiend!

Op de terugweg vermijd ik de interstate, die om deze tijd nog vaststaat. De sluipweg is prachtig en landelijk. Een paar herten staan vlak langs de weg te grazen. Vroeger werkte ik deze kant uit en zie, dat mijn oude sluiproute nog nauwelijks is veranderd.

Om te vieren, dat ik halverwege ben met de vervelende medische afspraken van deze week, stop ik bij Starbucks. Ik had vanochtend geen trek in ontbijt, dus neem een spinazie wrap en een ijskoffie. Het gaat er goed in.

Het is een beetje een druilerige dag, wat het ook koeler houdt. Lekker wandelweer met Cosmo, dus, en ik besluit naar Sharons straat te lopen om te kijken, of een van de vossen te zien zal zijn.

Zoals ik gisteravond al schreef, begint onze buurt op een dierenpark te lijken. Bij de speelzaal achter ons huis loopt net een hert, waar Cosmo hard tegen blaft. Allerlei eekhoorns zijn druk bezig in de tuinen en ik zie drie chipmunks. In de straat naast die van Sharon komt net een vos om de hoek, maar rent gauw weer weg, als hij Cosmo ziet, helaas. Ik wil zo graag vossenfoto's!!!

Rick belt vanuit Philadelphia, dat Vivid Seats, waar hij de kaartjes voor gisteravond heeft gekocht, heeft gereageerd op zijn e-mails. Niet alleen krijgen we ons geld terug voor die zitplaatsen (toch meer dan $100 per persoon!), maar daarbij ook nog een extra $100 (waardoor de show nu bijna gratis was!). Ook kunnen we voor een volgende show 50% korting krijgen. Toch erg schappelijk en we zijn enorm opgelucht, dat het een legitiem bedrijf blijkt te zijn.

Katja komt terug van haar oppasbaantje en we gaan op een moeder-dochter "date". Eerst gaan we bij Coastal Flats lunchen, want daar kunnen we bioscoopbonnen krijgen voor $7,50 per stuk. Ik weet al voor ik het menu zie, wat ik wil. Hun Yucatan garnalencocktail is zo groot en lekker, het is meer dan genoeg voor een lunch. Katja neemt de gegrilde garnalen met orzo salade.

Zoals altijd in de zomer is het ijskoud in de mall! Vooral op dagen als vandaag, wanneer het buiten ook niet zo warm is, is het heel onplezierig en funest voor mijn spieren. Voor we naar de film gaan, schiet ik Old Navy dus even binnen. De zwarte "hoodie", die ik daar voor $15 aanschaf, voelt hemels aan!

Bij AMC wissel ik de bioscoopbonnen in voor kaartjes voor Sex and the City 2. Rick wil daar absoluut niet heen en Katja en ik zijn fans. We halen drinken (de "small" soda is bijna een liter!) en zijn blij onze favoriete plaats (met railing voor de voeten) nog open te zien. De zaal is vrijwel leeg, zo vroeg op de dag.

De film is precies, wat we ons ervan voorstellen: 2,5 uur vermaak. Zo af en toe is het wat teveel, vooral Samantha, maar dat is precies, wat bij Sex and the City hoort. Chris Noth heeft in deze film tot mijn genoegen een vrij grote rol. Ik ben benieuwd of er een derde film zal komen.

Zodra we thuiskomen gaat Katja gauw Cammie ophalen. Dat is de makkelijkste oppasbaan ooit voor haar, want Saskia speelt Webkinz met Cammie! Als bedankje neemt Katja Saskia ook mee naar de mall, waar ze de meisjes op Subway en Yogen Fruz trakteert. Cammie's ouders geven Katja iedere week geld om haar eten te geven.

Intussen werkt onze satelietschijf sinds gisteren opeens niet meer, of liever de ontvanger reageert niet meer op onze afstandsbediening en gaat ook niet meer uit. Ik bel Directv en het blijkt, dat veel mensen dit probleem hebben. Het vergt even experimenteren, maar dan krijg ik het geheel weer aan de praat. Daar ben ik echt trots op, want erg technisch ben ik niet.

Rick heeft op zijn weg naar huis kabobs opgehaald als avondeten bij Neighbors. Zijn eerste opmerking is, dat de tv niet werkt. Mijn lief is dol op tv. Zijn avond is dus helemaal goed, als ik het ding aandoe en alles weer werkt.

We zijn allemaal moe van gisteren en hangen wat in onze stoelen. Niall komt langs met nieuws over onze Ierse reis. Over twee weken vertrekken we al! Wat een speciale reisagent is hij! Wie heeft zulke persoonlijke service? Ons huidige "probleem" is een groot genoege huurauto voor ons vijven vinden. Zij hebben nog kleine kinderen, maar de onzen zijn van volwassen grootte. Het verschil in prijs tussen een personenauto en minivan is enorm. We zullen licht moeten pakken en dat is moeilijk met drie vrouwen!

Conan O'Brien

Oei, ik had gisteren niet zo optimistisch moeten schrijven, dat Saskia vrijwel geen hoofdpijnen meer heeft. Prompt wordt ze vanochtend met erge pijn wakker en blijft thuis van school. Ze verwoordt, waar mijn gedachten ook meteen naartoe gaan, dat het bezoek aan de chiropractor hier weleens de oorzaak van zou kunnen zijn. Reden te meer om er volgende keer over te praten daar.

Katja vertrekt om te gaan oppassen. Ik sta in dubio of ik lang met Cosmo zal gaan wandelen, want het is prachtig weer, of een kortere wandeling en een bezoek aan de fitness. Cosmo geeft zelf het antwoord, want om de een of andere reden heeft hij er na een paar straten al genoeg van.

Mijn nek en schouders zitten vooral erg vast, dus ik ga dan toch maar wat cardio op de crosstrainer doen. Daarbij beweeg ik mijn armen, waardoor de spieren ietsje losser komen. Het is maar goed, dat Laura donderdag zal komen, want die massage heb ik wel nodig.

Pats huis is eindelijk verkocht en zij is hier in Vienna om het leeg te halen. Dit weekend houdt ze een grote uitverkoop van het meubilair, want het meeste willen ze niet mee naar New Jersey nemen. Het huis daar is al helemaal gemeubileerd, tenslotte.

Om de verkoop te vieren heeft Pat Marcella, Karen en mij uitgenodigd om te gaan lunchen bij Natta Thai. Karen heeft een aantal jaren in Thailand gewoond en raadt een paar gerechten aan, die ik nog nooit heb besteld. Vooral de rode kerriesaus met ananas en grote garnalen is werkelijk heerlijk!

We delen met zijn vieren drie porties, wat meer dan genoeg is. Dan wil Karen nog graag, dat we kleffe rijst met mango proberen als toetje. Ook dat herinnert zij zich van haar Thaise tijd. Inderdaad is ook dat verrukkelijk.

Al te gauw moet ik afscheid nemen, want ik heb een tandartsafspraak. Ik baal, dat ik nu zoveel pijn heb, want dan is de schoonmaakbeurt bij de tandarts helemaal een kwelling. Gelukkig weten ze daar, dat ik fibromyalgie heb en Jodi belooft zo voorzichtig mogelijk te zijn.

Helaas moet ik wel geloven aan een panoramafoto van mijn hele mond, want die is al zes jaar niet gemaakt. Ik ben eens benieuwd, hoe vaak Nederlandse tandartsen roentgenfoto's van het gebit maken? Hier worden ieder jaar foto's genomen en eens per drie jaar een uitgebreide serie.

De praktijk zit op het moment zonder mondhygienist(e), dus maakt de tandarts zelf mijn gebit schoon. Hij is zeer te spreken over hoe goed ik het schoonhoud en gelukkig zit er maar heel weinig tandsteen. Kennelijk helpt het eens per week poetsen met baking soda goed.

Na een uurtje mag ik opgelucht de tandartsstoel weer verlaten. Het moet gezegd, ze waren heel voorzichtig en mijn hoofdpijn is gelukkig niet erger geworden.

Op de terugweg kom ik langs Penn Camera. De perfecte gelegenheid om mijn in Bull Run verloren lensdop te vervangen. Deze winkel is een soort luilekkerland voor mij en ik zou er uren kunnen doorbrengen. Daar heb ik geen tijd voor, dus ik vraag gauw naar de dop, reken af en ga huiswaarts.

Daar zie ik een prachtige vlinder op de lelies in de tuin van onze buren twee deuren verderop. Gauw grijp ik mijn fototoestel. De vlinder is heel rustig bezig, dus is een prima fotomodel. Daarna zie ik nog een bijtje op de echinacea. De spanning van de tandarts is weer helemaal vergeten. Wat is fotograferen toch een lekker ontspannende bezigheid! 

Rick komt vroeg thuis en we verkleden ons om naar Washington te gaan. Een aantal maanden geleden heeft Rick kaartjes gescored voor Conan O'Briens show. Nu ken ik die comedien niet zo goed, maar Rick is er dol op.

Na de auto in een van de parkeergarage geparkeerd te hebben, gaan we eerst bij Kinkead's een hapje eten. Dit visrestaurant is gesitueerd in een oud "townhouse" (rijtjeshuis) aan Pennsylvania Avenue en staat erg goed bekend. Rick en ik hebben er nog niet eerder gegeten.

We krijgen een tafeltje aan het raam met uitzicht op een balkon en bomen. Het lijkt zo, alsof we niet midden in de stad zitten. Het menu biedt allerlei heerlijkheden en we vinden het moeilijk kiezen.

Ricks keuze valt uiteindelijk op de garnalencocktail met de grootste garnalen, die ik ooit heb gezien, en de zalm. Ik ga voor drie voorgerechten. Zes oesters uit verschillende delen van Noord Amerika, gevolgd door een "tonijn"soep, die werkelijk verrukkelijk is.


Voor de "foodies" hier

Als "hoofdgerecht" kies ik de soft shell crab, die met een lekker pittige rauwkostsalade wordt geserveerd. Het is allemaal precies genoeg en we hebben dan ook geen ruimte over voor een dessert, hoewel die lijst ook verleidelijk is. Dit alles gepaard met een zeer attente bediening maakt dit een nieuw restaurant voor speciale aangelegenheden voor ons.

Omdat ik nogal wat pijn heb en daar moe van ben, nemen we een taxi naar DAR Constitution Hall, waar Conan zal optreden. Als Rick onze kaartjes afgeeft om te laten scannen, piept het apparaat, dat die zitplaatsen al eerder gescand zijn. Oh jee, hij heeft ze via een broker gekocht, we zullen toch niet zijn opgelicht?

De manager wordt erbij geroepen en we lopen naar de desbetreffende plaatsen. Inderdaad zitten daar al anderen met kaartjes voor die stoelnummers. Dat is flink balen, want de show was uitverkocht. Toch raadt de manager ons aan naar het loket te gaan om te zien of er nog plaatsen te verkrijgen zijn.

Gelukkig is dat wel het geval. We krijgen gunstige plaatsen boven, vooraan naast de geluidstechniciens (wat een apparatuur is er nodig voor zo'n show!). De prijs valt mee, maar we zijn nu toch wel heel erg veel geld kwijt voor een paar uur vermaak. Hopelijk kan Rick het geld voor de andere kaartjes terugkrijgen, want volgens hem was het een grote, legitieme broker.

Als we eindelijk zitten, komt Reggie Watts het publiek opwarmen. Ik moet toegeven, dat ik er maar bar weinig aanvind. Er zijn niet zoveel Amerikaanse stand-up comedians, waar ik echt enorm om moet lachen. Ik ben meer voor de droge Britse humor.

Na nog een pauze komt om negen uur de band van Conan het podium op en daarna Conan zelf. Zoals ik al schreef, kende ik zijn programma niet en wist dus ook niet wat te verwachten. Tot mijn verbazing zit ik de hele tijd met een lach op mijn gezicht te luisteren! Conans humor kan ik zeker waarderen en voor we het weten is het half elf en neemt hij afscheid.


Een paar filmpjes van Conan:




Nog nagenietend rijden Rick en ik naar huis. In onze buurt wanen we ons even in Northern Exposure (je weet wel, met die eland, die door de straten loopt), want Rick moet heel langzaam rijden voor een hert, dat rustig voor ons op straat loopt. We bedenken, dat onze buurt wel een mini-natuurpark lijkt te worden met alle vossen en herten, die er opeens doorheen lopen.

Thuis rollen we gauw ons bed in, want de wekker zal morgenochtend onerbarmelijk vroeg afgaan!

Een "medisch" weekje begint

De onweersbuien van gisteren hebben alle vochtigheid weggeblazen. Het is een stuk koeler vandaag, maar nog lekker zomers. Wat is het toch een luxe om in korte mouwen zonder jas naar buiten te kunnen.

Tijdens de core training, waarbij ik van 12 naar 15 pond gewichten ga vandaag, vertelt Sharon, dat ze mij gisteravond op had willen bellen. Ze weet, dat ik heel graag foto's zou maken van de jonge vosjes in hun buurt en twee ervan speelden wel drie kwartier in hun achtertuin! Ik geef haar mijn telefoonnummer, voor het geval dat nog eens gebeurt.

Na het uur met gewichten blijven Karen en ik met een paar nieuwe dames wachten op de zumba les. Die zou om tien uur moeten beginnen, maar om tien over tien is Sonya er nog niet. Karen geeft het op en ik ga dan maar op de stairmaster staan.

Mijn boek heb ik thuisgelaten, dus neem een Self van de stapel tijdschriften van de sportschool. Amper tien minuten later komt een van de andere dames me waarschuwen, dat Sonya aan is gekomen. Zij was laat, omdat de schoolbus van haar dochter laat was.

Met zijn zessen proberen we Sonya's stappen weer na te doen. Ik ben een beetje teleurgesteld, dat het precies dezelfde les en danspassen zijn, als twee weken geleden. Misschien is dat gewoon met zumba? Ik hoop toch, dat de volgende keer ietsje anders is, eigenlijk. Nu gaat de tijd nog snel, maar telkens hetzelfde gaat mij, denk ik, gauw vervelen.

Thuis staan Leah en Diego al op onze oprit op mijn thuiskomst te wachten. Cosmo en Diego spelen enthousiast, terwijl Leah en ik kletsen. Leah traint voor haar zoveelste triathlon en gaat vandaag een lange fietstocht maken. Ik sport, omdat ik weet, dat het goed voor me is. Leah lijkt geboren om te sporten!

Katja past op kleine Katie van twee en belt, dat ze in ons zwembad zijn. Ze wil graag, dat ik Katie ontmoet, want daar past ze heel veel op. Ik loop dus naar de overkant, waar Katja en Katie in het water spelen.

Het is inderdaad ene schattig kindje en een echt waterratje. Pas als ze blauwe lipjes heeft en klappertandt, kan Katja haar overtuigen zich af te drogen. Ik herinner me dat van onze kinderen ook, toen ze klein waren. Ze voelen de kou gewoon niet.

Katja brengt Katie terug naar huis en heeft het zelf ook koud gekregen. Ze smeekt me om "pho" te gaan halen bij Pho Thang Long. Moeilijk te overtuigen ben ik allerminst, want ik vind die soep ook superlekker.

Samen smullen we van de soep en gaan dan gauw op weg, want Katja heeft een doktersafspraak (de eerste voor mij van een heel aantal deze week) om twee uur. Ze heeft al weken last van kriebelogen en een verstopte neus. Allergie, dus, en ik vermoed voor katten, want ze had er in de winter ook last van.

Terwijl we daar in de wachtkamer van de kinderarts zitten, waar we Katja en de andere twee al sinds hun geboorte heen hebben gebracht, vraag ik me af, of dit voor Katja de laatste keer hier is. In maart wordt ze tenslotte 21 en dan is ze te oud voor deze praktijk. Eigenlijk voelt het nu al vreemd om zo tussen de babies en kleintjes te zitten.

We zijn dan ook blij, als we de behandelkamer inkunnen. Al zijn hier nog een paar doktoren, die er ook twintig jaar geleden waren, de meesten zijn nieuw. Tot mijn genoegen zijn dat veelal vrouwelijke artsen.

Vandaag zien we een van hen, die duidelijk niet aan twintigjarige patienten is gewend. Ze weet niet, of ze zich tot Katja of tot mij zal wenden. Met kleintjes is die keuze er natuurlijk niet. Ze schrijft precies voor, wat ik had verwacht, een neusspray tegen allergieen.

Terwijl we bij de dokter zitten, krijgt Katja een telefoontje, dat haar oppasbaantje van vanmiddag niet meer nodig is. Leah heeft vandaag ook vrij, dus de dames gaan samen naar het zwembad.

Saskia moet naar de chiropractor vandaag, al heeft ze er helemaal geen zin in. Na de Ierse vakantie ga ik vragen om een nieuwe evaluatie, want Saskia heeft vrijwel nooit meer hoofdpijn. Ik zou tenminste naar eens per maand willen gaan.

Het is druk in de wachtkamer, dus ik laat Saskia achter en ga naar Rite Aid om Katja's recept te vullen. Daar moet ik een kwartier op wachten en ben dan ook verbaasd, als Saskia bij terugkomst nog in de wachtkamer zit. Zij baalt enorm, want ze wil naar het zwembad met Mary Kate.

Daarom stelt ze voor, dat ik nu naar Whole Foods ga om de boodschappen voor het avondeten te halen. Daar breng ik ten eerste de wijn terug, die ik vrijdag kocht.

Die was afgeprijsd van $10,99 naar $4,99, dus een koopje en geen wonder. Hij bleek zo zuur, het leek wel azijn! Ik houd van een droge witte wijn, maar deze was wel heel erg! Ik had twee flessen gekocht, waarvan er een open en half op is (Rick en ik hadden beiden een glas geprobeerd). Keurig krijg ik er een bon met de kost van beide flessen voor terug. Prima service!

Voor het avondeten wil Rick worstjes grillen. Ik kies verschillende soorten uit, bratwurst, chorizo, kipworstjes met spinazie en feta en gewone hot dogs. Daarbij natuurlijk brood, aardappel hot dog broodjes voor Rick en de kinderen en voor mij een meerzaden brood.

Groente is altijd moeilijk, want daar is iedereen zo kieskeurig in! Ik besluit voor makkelijk te gaan met rauwe babyworteltjes en een yoghurt met dille dip. Dat vindt iedereen, inclusief Saskia, lekker.

Eigenlijk zou ik zo graag een van de heerlijke combinaties, die ik vorige week als ideeen zag, maken, maar een familiegesprek dit weekend over het respecteren van ieders smaken weerhoudt me daarvan. Ik bewaar die recepten voor later en benijd intussen diegenen onder jullie, die geen kieskeurig gezin hebben.

We eten gezellig buiten. Rick heeft bij de Giant ook zuurkool gehaald voor zijn bratwurst. Dat hoort er voor hem bij en ik zie dat ook bij veel hot dog standjes hier. Ik ben niet met hot dogs of worstjes opgegroeid en ken relish of zuurkool op het broodje niet. Wel zuurkoolstamppot met rookworst, natuurlijk, maar laat ik nu even kieskeurig zijn, dat was nooit mijn favoriet.

Het koelt al snel af, dus we gaan naar binnen. Het is ook nog lente, dus niet verwonderlijk, dat de zomerse hitte nog niet duurde. Ik ben, denk ik, een van de weinigen, die daarom treurt. Voornamelijk, omdat het zwembad nu weer zo gaat afkoelen, dat het te koud zal zijn voor mij, want verder is het natuurlijk voortreffelijk weer.

Saskia en ik vermaken ons met de Bachelorette. Ik weet het, we zouden de show moeten boycotten, maar het is zo'n melodrama iedere keer weer! Ik heb nog nooit een groepje mannen zo horen roddelen. Het maakt geen van hen aantrekkelijk. Ik blijf me afvragen, hoeveel van die shows geregisseerd is.

Lui weekend

Zaterdag

Het is warm en vochtig vanochtend en ik kom maar heel langzaam op gang. Vaag had ik met Mary Ellen afgesproken te gaan lopen, maar ik hoor niets van haar en ben daar stiekem blij om. Zou ze wel bellen, dan zou ik me genoodzaakt voelen te gaan, terwijl ik gewoon geen zin heb.

Rick en ik zitten op deck te zonnen en lui te zijn, als de telefoon gaat. Het is Christine. Alweer een goed excuus om welke activiteit dan ook uit te stellen. Christine heeft het helemaal niet makkelijk daar in het zuiden.

Ze mist het sociale leven hier en alles, wat dit gebied te bieden heeft. Ik benijd haar absoluut niet en mis haar net zo goed, als zij mij. Tegen haar zeg ik het niet, maar ik hoop in stilte, dat Chuck en zij op een gegeven moment besluiten hierheen terug te verhuizen. Of dat een realistische hoop is? Geen idee.

Na de lunch gaan we naar het zwembad. Althans, Saskia, Rick en ik, want Kai heeft nooit van zwemmen gehouden. Mijn beweging van vandaag bestaat uit dertig banen trekken, 750 meter zwemmen, dus.

Mary Ellen zit in de schaduw te lezen en geeft toe, dat zij ook geen zin had in lopen. Dit is gewoon van dat benauwd warme weer, waarbij alleen zwemmen lekker is. Dat heb ik gedaan, dus ik luier de rest van de middag verder in een ligstoel met mijn boek.

Katja en Leah daarentegen besloten te gaan hiken in Great Falls Park. Ze vertrokken rond half een met de honden en als ik om half vijf uit het zwembad thuiskom, zijn ze nog niet terug. Dat is wel erg lang voor dat park.

Vorige week zijn een moeder en dochter verdronken in de Potomac rivier, dus ik heb natuurlijk alweer allerlei visioenen. Ik probeer Katja's mobieltje zonder succes. Dan maar onder de douche, want we hebben een afspraak vanavond.

Intussen komt Rick vertellen, dat Katja heeft gebeld, dat ze inderdaad verdwaald zijn in het park. Net hebben ze een paar andere hikers gevraagd en ze liepen de verkeerde kant op!

Het zijn niet eens de meisjes, waar ik bezorgd om ben, die hebben wel genoeg water mee, maar met deze hitte is het gevaarlijk voor de honden. Ik bel Katja terug en druk haar op het hart me te laten weten, als ze terug zijn bij het bezoekerscentrum. Later hoor ik, dat Janet en Paul ook bepaald niet blij waren met Leah. De meisjes vinden al onze waarschuwingen altijd maar onzin, maar er kan heel wat gebeuren in de natuur hier.

Kai vertrekt voor de tweede avond van zijn concert. Saskia heeft Laura hier voor een logeerpartij. De meisjes maken quesadillas voor hun avondeten. Dat is Saskia's nieuwste favoriet.

Rick en ik kleden ons netjes aan en dan komen Scarlett en Doug ons ophalen voor een avondje uit samen. Scarlett en ik waren in het begin van de jaren tachtig ook vriendinnen en verloren elkaar uit het oog. Toentertijd gingen we regelmatig uit in Adams Morgan en aten onze eerste sushi ooit bij Perry's daar.

We hebben een tafeltje op hun dakterras gereserveerd. Het verkeer op de I-66 staat helemaal vast, dus Rick laat Doug een sluipweg naar dit gedeelte van Washington zien. We komen door mooie buurten van Maryland en DC, want dit gedeelte is (een van de) rijke gedeeltes van de stad. Naast het restaurant kunnen we de auto voor $15 op het kleine parkeerplaatsje kwijt.

Boven staat er een mooi tafeltje met uitzicht voor ons klaar. Het weer werkt helemaal mee. Het is warm en bewolkt, maar er staat een verkoelend briesje en het blijft droog. De sushi is nog steeds heel erg goed en Rick bestelt ook een paar van hun tapas, die net zo lekker smaken. Samen met het leuke gezelschap vliegen de uren voorbij. Pas tegen tienen gaan we weer huiswaarts.


Doug en Scarlett



Rick en ik (te dichtbij voor mij, maar goed)



De sushi!

Daar zien we tot onze opluchting, dat Katja en Cosmo weer veilig thuis zijn. Ook Kai's concert is weer goed gegaan. Rick en ik zitten nog even buiten, genietend van de vele vuurvliegjes. Daarna smeert Rick mineral ice op mijn nek en rug, want om de een of andere reden heb ik enorm veel pijn (er komt zwaar weer aan, mijn lichaam is net een barometer).

Zondag

We genieten in het zonnetje van het door Rick gehaalde Starbucks ontbijt. De spinazie en eiwit wrap en ijskoffie met melk gaan er goed in. De kinderen vinden alle drie hun croissant, die echt Frans smaakt, lekker.

Gisteravond vroeg Jan of ik zin had te gaan fietsen. Toen had ik veel pijn, dus hield even een slag om de arm. De mineral ice heeft echter goed geholpen en ik heb vanochtend veel minder pijn. Ik bel Jan, dat ik om tien uur klaar zal zijn.

Onderweg vertelt zij mij over hun Europese vakantie. Ze hebben het erg leuk gehad, alleen werkte het weer helemaal niet mee. Jan is een enorme perfectioniste, erger nog dan ik, dus een ongeevenaard succes was het niet, omdat ze een heel aantal dingen niet konden doen. Ook duurden de ritten van de ene plaats naar de andere veel langer, dan ze had gedacht.

Zo luisterend ben ik benieuwd, hoe onze Ierse vakantie gaat worden. Als ex-reisagente plan ik al onze vakanties, maar deze is door Niall gepland. Het zal vreemd zijn iemand anders' suggesties te volgen, maar als die niet leuk zijn, ben ik ook niet degene, waar iedereen boos op wordt (is weleens voorgekomen).

We rijden 8,5 mijl naar het westen en keren dan om. Een volle twintig mijl is me net teveel. Het is druk op het pad, vooral met fietsers. Denkelijk is het te warm voor de wandelaars. Dat maakt het navigeren wel zo makkelijk, eigenlijk.

Als we de cul de sac binnenrijden, zien we onze buurvrouw Lorraine. Zij komt net terug uit het ziekenhuis. Haar dochter Katarina (Kai's leeftijd) blijkt vanochtend vroeg opeens een anafylachtische schok gehad te hebben. Het was Prom gisteravond en ze hadden crabcakes gegeten en daarna thuis nog iets met macademia noten.

Katarina kon bijna niet meer ademen en is met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Gelukkig is alles nu weer goed met haar, maar natuurlijk is Lorraine flink geschrokken. Ik luister met verbazing, want wij hebben geen ambulance gehoord. Onze slaapkamer ligt achter in het huis en wij horen werkelijk niets.

Rick heeft de radio aanstaan en muziek schalt door het huis. Opeens wordt het programma onderbroken. Er is een weeralert: tornado watch. Dat betekent, dat de komende onweersbuien zo zwaar kunnen zijn, dat ze tornado's kunnen veroorzaken. Het is toch altijd wat eng om zo'n weeralarm te horen, al is het een enorm gebied, dat eronder valt, en de kans, dat het hier zal gebeuren maar klein is.

Rick grilt hamburgers voor de lunch. Het is aantrekkelijk om gewoon buiten op het deck te blijven hangen, maar ik heb zo'n idee, dat vandaag even de laatste dag zal zijn, dat het zwembadwater warm genoeg is voor mij.

Na de lunch haast ik me daarom naar het zwembad. Daar is Jan ook al bezig aan haar baantjes. Zij heeft zich opgegeven voor Team in Training om een triathlon te doen. Het zwemgedeelte daarvan is precies, wat me tegenhoudt. Een mijl in donker water met allerlei anderen vlakbij zwemmen, brr!

Een halve kilometer (twintig banen) vind ik voor vandaag voldoende. Net als ik het water uitkom, hopend mijn boek uit te gaan lezen, hoor ik in de verte donder. Ik hoop nog, dat de lifeguards het niet zullen horen, want het is druk. Dan komt er een tweede donder en gaat onherroepelijk de fluit. Het zwembad is voor tenminste drie kwartier gesloten.

Rick roept me al toe, dat er een "severe thunderstorm warning" is. Het rommelt vervaarlijk in de verte en hij gaat nog gauw het gras maaien. Ik neem een douche en als ik klaar ben is het heel donker binnen. De lucht ziet er angstaanwekkend uit, maar we krijgen uiteindelijk maar heel weinig regen.


Dreigende lucht

Nu het weer minder is, is het de perfecte kans om naar de Tysons Corner mall te gaan. Kai moet voor zijn graduation straks overhemd en das dragen. Saskia heeft volgende vrijdag haar laatste dans van middle school en wil graag een nieuwe jurk daarvoor.

Onze county doet geen graduations van middle school, in tegenstelling tot andere gebieden in het land. Prima, maar het is ook weer een afscheid van een school, dus ik ben blij, dat Saskia naar die dans gaat.

Rick en Kai gaan op hun weg en Saskia en ik op de onze. Bij Delia's vindt zij meteen een jurk, die haar fantastisch staat. Natuurlijk heeft ze daar geen schoenen bij. Payless brengt uitkomst, Saskia vindt er leuke teenslippers en ik ook.

Rick en Kai zijn nog lang niet klaar, dus Saskia en ik gaan naar Barnes and Noble. Zij wil lezen en als Saskia wil lezen ben ik er meteen voor, want zij leest helaas bijna niet. De serie, waar ze in geinteresseerd is, is "Angus, thongs and full frontal snogging", is gelukkig helemaal aanwezig. We kopen de eerste drie boeken en Saskia belooft ze allemaal te lezen.

Rick en Kai zijn zeer tevreden over hun aankopen. Volgens Rick zal Kai er straks "spiffy" uitzien. Wel geeft hij toe een "vrouwelijk oog" gemist te hebben. Nu ben ik helemaal benieuwd!

Inmiddels zijn alle stormen voorbij, geen tornado's, die kwamen ten noorden van ons, en is het heerlijk buiten. Zo'n 26 graden en weinig luchtvochtigheid. Rick belt zijn vader, de arme man voelt zich heel schuldig ten opzichte van Kai. Rick stelt hem hopelijk gerust, dat Kai met ons ook een leuke reis zal maken en deze afgelaste reis nog in het vat zit.

Katja heeft een barbecue bij Leah en Saskia gaat naar Aoife's blokfeest, waar ze van alles eet. Rick en ik nemen Kai mee naar Maplewood Grill. Dit is een aardig restaurant, al zijn veel van hun gerechten me gewoon te zwaar.

Als "voorafje" (wat je echt met meerderen moet eten, veel van de voorafjes hier in de VS zijn bedoeld om te delen) nemen we een zalm quesadilla. Wetend, dat dat al zwaar is, bestel ik een scallops en garnalen salade. Die is erg lekker en licht. Ik heb, zoals altijd, de dressing ernaast gevraagd en die is ook, zoals bijna altijd, niet nodig. De salade is smakelijk genoeg zonder.

Thuis zijn alle kinderen er ook weer en we kijken eerst Night at the Museum 2 en daarna Made of Honor met zijn allen. Dan is dit leuke, rustige weekend ook weer voorbij. Voorlopig het laatste rustige weekend, maar de drukte in het verschiet is allemaal leuk.

Geen termieten!

Allereerst bedankt voor alle heerlijke recepten!  Ik krijg trek bij het lezen ervan.  Ik ga eens wat meer experimenteren, vooral met koude pasta en couscous.

De core training vanochtend is weer ouderwets gezellig.   Er wordt over van alles en nog wat gekletst en nog flink gewichten geheven ook.  Dat maakt, dat het uur voorbij vliegt.  Vandaag doe ik er geen cardio na, want ik heb met Kirsten bij Whole Foods afgesproken.

Door een telefoontje ben ik wat verlaat en verbaasd, dat ik Kirsten nog niet zie staan.  Ik neem Cosmo uit de hete auto en wacht een kwartiertje.  Zou ik het nu weer verkeerd begrepen hebben?  Ik bel Kirstens mobieltje en thuis, maar krijg op beiden het antwoordapparaat.  Dan ga ik er maar alleen met Cosmo op uit.

Misschien is het maar goed ook, want het is enorm warm en vochtig.  Het W&OD pad ligt op deze tijd van de dag vrijwel helemaal in de zon en Cosmo houdt het dan ook nog geen mijl uit.   Ik vind het ook wel best, want, al ben ik dol op de warmte, zo in de felle zon lopen vind ik ook niet lekker.  Onderweg vallen me de bloemen op, kobaltblauwe korenbloemen en oranje lelies, die langs het pad in het wild bloeien.  Erg mooi en op een koelere dag wil ik er foto's van gaan nemen.

Na Cosmo thuis te hebben afgezet, fiets ik terug naar Whole Foods voor wat benodigdheden.  Ik heb nog geen bagagedrager, dus neem een rugzak mee voor de spullen.  Ik heb alleen wat kleinigheden, die niet gekoeld hoeven te worden, nodig.  Op vrijdag liggen er altijd allerlei lekkere hapjes om te proberen en ik doe er mijn lunch mee.

Nadat ik een paar dagen geleden een grote termietenzwerm zag, heb ik gauw een afspraak gemaakt met Terminix voor een gratis inspectie vanmiddag.  De inspecteur is erg grondig, maar vindt gelukkig geen termieten in of rond ons huis.  Intussen probeert hij uit alle macht uit te vinden of wij ook last van muizen of mieren hebben, want daar heeft Terminix ook een behandeling voor.  Ik antwoord niet helemaal naar waarheid, dat we daar absoluut geen last van hebben, want die behandelingen kosten een flinke duit.

Natuurlijk betekent het feit, dat er geen termieten gevonden zijn, niet, dat er niet geprobeerd wordt ons een jaarlijks plan of een eenmalige behandeling te verkopen.  Nu zal die behandeling zeker een keer moeten gebeuren, maar op het moment hebben we daar even het geld ($1300!) niet voor over.  Ik maak wel een notitie voor ergens dit najaar om het te laten doen.

Opgelucht, want termieten wil je niet in je huis hier, ga ik naar het zwembad.  Daar zwem ik een kilometer en ga dan mensen kijken.  Ik vind het leuk om de zwemtrainingen gade te slaan en te zien, hoe het team met elkaar omgaat.  Dat het een hecht team is blijkt wel uit hun uitstekende resultaten, vooral bij het estafettezwemmen.   Katja komt ook met Cammie, wat haar de "best babysitter ever" titel bezorgt van die laatste. 

Rick komt vroeg naar huis en samen rijden we naar Centreville voor een van Kai's laatste concerten bij de School of Rock.  De meisjes moeten allebei oppassen en gaan niet mee.  Voor het concert begint besluiten we een hapje te gaan eten bij Bonefish Grill.  Bij deze keten hebben we nog nooit gegeten en we horen er goede dingen over.

We nemen plaats op hun tropisch aandoende terrasje.  Daar staan comfortabele banken met tafeltjes en de fans draaien boven ons hoofd.  Het geeft een Caribisch gevoel zo.  Ik bestel een watermeloen martini, die werkelijk heerlijk is met verse watermeloen en niet te zoet. 

Als hoofdgerecht neemt Rick de Atlantic char, een roze vis, en ik soft shell crab.  Dit is een seizoensgebonden gerecht uit deze streek.  De blauwe crab, die in de Chesapeake Bay wordt gevist, gaat door groeistadia en tussendoor is zijn buitenkant zacht.  Je eet dus de hele crab met "schil" en al.  Ik vind het heerlijk en bestel het, zodra het ergens op het menu staat.

Het concert is net begonnen, als we Ned Devine's binnenlopen.  Het blijkt, dat een van de basgitaarspelers niet kon en Kai al zijn liedjes moet spelen.  Daardoor staat Kai bijna de hele op het podium en ziet er heel ontspannen uit. 

Het concert heet "Metal across the pond" en ze spelen muziek van Iron Maiden, Megadeath, Metallica en Judas Priest.  Ik moet toegeven, dat het niet "mijn" muziek is en ik ben dankbaar voor mijn oordopjes.  Alleen Number of the Beast van Iron Maiden vind ik nog wel aardig.  Dat heb ik Kai ook zoveel horen spelen, dat het nu bekend is, want alle andere nummers ken ik niet.  Het blijft leuk om Kai zo bezig te zien met iets, waar hij heel goed in is en wat duidelijk zijn passie is.


Het is zo'n zwoele zomeravond, dat Rick verzucht, dat hij zin in een ijsje heeft.  De Dairy Queen is enorm druk, dus we zijn duidelijk niet de enigen.  Het enige ijsje, dat ik lekker vind, is hun soft serve gedipt in butterscotch saus.  Het gaat er allemaal heel goed in, moet ik zeggen!

Foto's van Kai spelend in dit concert staan hier.

De vroege zomer duurt voort

Dankzij onze kater Snickers, die de hele nacht buiten door heeft gebracht en bij mij komt miauwen om eten, sta ik op tijd op om naar Sharons klas te gaan. Snickers is heel lief en zacht, maar ik moet toegeven, dat het me vanochtend spijt, dat ik geen pantoffel naast mijn bed heb om naar hem te gooien!

Sharon is gisteravond naar het concert van Taylor Swift geweest met haar elfjarige dochter en heeft vanochtend weinig energie. Als zij zelf niet meedoet, betekent het een pittiger uur voor ons! Dit is een intervalklas en dat zullen we weten. Ik heb een goede conditie, maar moet zo af en toe even op adem komen! Helemaal goed, dus, want ik wil altijd het uiterste uit mijn sporttijd halen.

Mijn boek is weer heel spannend.  Ik blijf de Amelia Peabody serie erg leuk vinden. Ik stel de fiets in op een heuvelprogramma van een half uur en lezen maar. Met een goed boek gaat zo'n half uur erg snel en voor ik het weet ben ik klaar.

Katja is alweer aan het oppassen. Zij heeft drie "baantjes" vandaag. Saskia voelt zich niet lekker en is thuis van school. Ze heeft buikklachten en ik verdenk het zwembad. Al zegt ze van niet, volgens mij krijgt Saskia meer water binnen, dan ze denkt.

In het halve uur voor ik met Claudia heb afgesproken werk ik een heel lijstje administratie af. Er moeten allerlei dokters- en tandartsafspraken gemaakt worden, vooral voor Kai, wiens vertandskiezen verwijderd moeten worden en de enige maand daarvoor is juli.

Leah komt Cosmo ophalen om met Diego te spelen en daarna rijd ik met hem naar het hondenpark. Daar heb ik met Claudia afgesproken. Ranger en Cosmo zijn echt vriendjes en dartelen door het park, waar even niemand anders is.

Na een tijdje komen er meer honden bij, waaronder een aantal van gisteren. Ik vind het altijd weer interessant de interacties van de viervoeters en hun eigenar(ess)en gade te slaan. Het is niet zo heel anders, dan toen de kinderen in de speeltuin speelden.


Ranger heeft het warm!
Een aantal van de honden, die gisteren zo dominant waren, zijn dat vandaag helemaal niet. Cosmo wordt geen enkele keer besprongen en rent vol levenslust rond. Ik vraag me nu af, of hij gisteren gewoon verhit en moe was en daarom zo'n makkelijke prooi voor de andere honden. Claudia en ik zijn het erover eens, dat we zeker geen hondenpsychologen zijn, net zo min, als we kinderpsychologen waren.


Cosmo kan het prima met deze bulldog vinden
Na een afgepeigerde Cosmo thuis te hebben afgezet, ga ik door naar Giant. Met dit warme weer wil ik makkelijke maaltjes. Voor vanavond haal ik pita's en de benodigdheden om ze te vullen.

Rick, Kai en Saskia zijn dol op pita's met kip, kaas en salsa. Ik heb een beetje genoeg van het Mexicaanse, dus koop voor Katja en mij ook paprika, hummus en zwarte olijven, zodat wij Mediterranese pita's kunnen maken. Ik vind tomaat lekker, maar soms wordt het me hier teveel met alle salsa's en ketchup.

Zoals altijd heb ik mijn "Delfts blauwe" 't Kruidvat tas mee. Werkelijk iedere keer, dat ik hem gebruik, krijg ik er opmerkingen over. Voornamelijk van de caissieres, maar vandaag merkt ook een medewinkelierster op, dat die tas zeker uit "Holland" moet komen. Ik beaam dat en zij vindt het prachtig. Ik word getracteerd op een heel verhaal over hun reis naar Nederland jaren geleden.

Alles was er "quaint", "cute" en "adorable", ze had er zo willen blijven. Ik heb nog nooit een negatief woord over Nederland gehoord van Amerikanen. Stuk voor stuk snappen ze absoluut niet, waarom ik er vandaan verhuisd ben. Ik antwoord dan altijd maar, dat ik aan iets nieuws toe was.

Bij Rite Aid haal ik de volgende lichting van Kai's antibiotica voor zijn huid op. Die helpen goed, want het ziet er een stuk rustiger uit. Kai voelt zich er ook een stuk zekerder door.

Hij denkt er nu zelfs over toch met de "All Night Grad" party na de graduation mee te doen. Nu Ricks vader niet komt, hoop ik, dat hij dat doet. Zo'n graduation moet toch een beetje gevierd worden? Eigenlijk zouden wij graag een feestje geven voor hem, maar Kai's agenda zit zo vol met concerten, dat er gewoon geen tijd voor is.

Eigenlijk heb ik haast met de boodschappen, want het is 32 graden buiten en nog warmer in de van. Ik heb echter bijna geen benzine meer, dus stop nog gauw bij de Shell op weg naar huis. Er is een speciaal programma tussen Giant en Shell, waardoor ik maar liefst 30 cent per gallon korting krijg vandaag! Iedere dollar besteed bij Giant is een punt en wij gebruiken Peapod van Giant. Zo kost iedere gallon mij slechts $2,47,9, nogal een besparing op 14 gallons!

Saskia is inmiddels op, maar voelt zich nog erg gammel. Ik maak kippensoep voor haar, wat er goed in gaat. Het lijkt alsof ze iets verkeerds heeft gegeten, of het is een reactie op het zwembadwater. Ik denk nog steeds aan het laatste.

Voor de voorspelde zware onweersbuien komen, wil ik nog een paar baantjes gaan trekken. Ik vind het zo bijzonder, dat dat zo vroeg in juni al kan, dat ik er zoveel mogelijk gebruik van wil maken. Het is weer erg rustig en het water precies goed.

Als ik aankom, zwem ik twintig baantjes en lees dan wat. Bij de volgende "kinderpauze" (ieder uur een kwartier) doe ik er nog tien meer. Net voor het zwemteam begint (zij nemen meer dan de helft van het bad in beslag) ben ik klaar. Dan zie ik ook een heel donkere lucht zich boven ons samenrapen, dus ga huiswaarts.

Niets te vroeg, zo blijkt, want er is al een "severe thunderstorm warning" afgeroepen. Voor we het weten plenst het en flitst het links en rechts om ons heen. Katja heeft Cammie hier, die zich met dit spektakel niet op haar huiswerk kan concentreren. Dan zie ik, hoe lief Katja straks gaat zijn voor haar kinderen. Heel bekwaam stuurt ze Cammie's aandacht terug naar het schoolwerk.

Gelukkig duurt het allemaal niet zo lang, dus tegen de tijd, dat Katja Cammie naar turnen moet brengen, is het weer bijna droog. Katja gaat daarna direct door naar haar derde oppasbaantje en belt om te vragen, of we haar avondeten daarheen kunnen brengen.

De pita's vallen in de smaak en Katja en ik houden die mediterranese versie erin. Dat was mijn zelfbedachte combinatie, die goed uitviel. Ik ben wel benieuwd, wat jullie makkelijke maaltijden zijn voor warme zomerdagen. Zoals altijd ben ik op zoek naar inspiratie. Iets wat snel klaar is, lekker licht en een minimum aan kooktijd nodig heeft. Wie biedt?

Hinderlijke insekten

Terwijl ik om half acht mijn tanden sta te poetsen (de tijd is belangrijk, omdat Katja meestal zo vroeg, net als haar vader overigens, niet aanspreekbaar is), komt een vrolijke Katja mijn badkamer binnenlopen. "High five!", zegt ze en vraagt dan: "Raad eens?" Het is vroeg en de denkkant van mijn brein werkt nog niet.

Gelukkig helpt ze me uit de brand: ze is geslaagd voor haar EMT-B examen! Nu mag ze officieel meerijden in de ambulances van Blacksburg en Christiansburg en basis EHBO procedures uitvoeren. Volgend schooljaar wil Katja verder gaan met EMT-I (intermediate). Het is in ieder geval een pak van haar hart, dat ze dit examen heeft gehaald.

Na ons ontbijt samen gaat Katja naar haar zoveelste oppasbaantje. Ik ben de tel kwijt voor hoeveel gezinnen ze deze maand oppast, maar ze heeft er bijna een volle baan aan en verdient geld als water. Dat zal ze straks in St. Eustatius wel nodig hebben.

Vandaag zet ik de stairmaster een niveau hoger en dat is nog een uitdaging, maar dat moet weer. Niveau 8 werd wat te makkelijk en ik wil me zeker opwerken naar tien. Na een half uur zie ik iemand verlangend (hoe is dat mogelijk?) naar de automatische trap kijken, dus ik verplaats me naar een cross trainer. Dat voelt toch altijd makkelijker, maar aan mijn hartslag te zien is het genoeg inspanning.

Cosmo's nagel aan zijn achterpoot is inmiddels afgebroken, maar hij lijkt er geen pijn aan te hebben. Ik vind het wel belangrijk om nu zo min mogelijk op hard cement te gaan wandelen, dus neem hem mee naar het hondenpark. Dat ligt in het bos en de grond is zacht. Tot mijn verbazing is het er vrij druk.

Het valt me op, dat Cosmo hier helemaal geen dominant gedrag vertoont. Integendeel zelfs, het lijkt wel of alle andere mannetjes het nodig vinden hem te "berijden". Ik trek de hele tijd honden van hem af en erger me aan de eigenaar van een niet gecastreerde Rhodesian Ridgeback, die niets doet, terwijl zijn hond constant op Cosmo's rug zit. Cosmo heeft het duidelijk erg warm en gaat telkens in de schaduw liggen. Lang blijven we dus niet, maar zo heeft hij wel even wat ander vertier, dan de achtertuin.


Rick en ik hebben zin in hamburgers van de grill. Bij Whole Foods zie ik, dat bison(buffalo)burger dezelfde prijs heeft, als heel mager rundergehakt. Daar heb ik wel zin in en ik weet zeker Rick en Katja ook. Het zullen dus bisonburgers worden vanavond, want Kai en Saskia eten elders.

Thuis zie ik voor de tweede keer deze lente een zwerm termieten in onze achtertuin. Ik zie niet, waar ze vandaan komen, en zie ze ook in de tuinen van de buren. Al is me verzekerd, dat dit niets hoeft te betekenen, ik word er nerveus van. Meteen bel ik Terminix en maak een afspraak voor een inspectie op vrijdagmiddag. Ik krijg al visioenen van een huis, dat onder ons uit wordt gegeten door die rottige beestjes! Hopelijk valt het mee.

Het is inmiddels weer rond de dertig graden en de zon schijnt uitbundig. Dit is een stuk warmer, dan gewoonlijk, voor deze tijd van het jaar. Er is een luchtkwaliteit "code orange" voor vandaag, wat betekent, dat er veel ozon in de lucht zit. De weermensen "beloven" volgende week koeler weer, maar ik vind het juist lekker zo.

Als het huis aan kant is, loop ik naar het zwembad. Daar is het rustig. Er zijn wat collegestudenten en moeders met kleine kinderen. Gauw zwem ik twintig baantjes, want na drieen is het gedaan met de rust. Dan daalt het "Swimteam" neer op het bad en neemt daar meer dan de helft van in voor hun trainingen. Ik vind het altijd wel leuk om die gade te slaan.


Voor het zwemteam er is

Het team van ons zwembad zwemt in een hoge divisie, dus er zitten een aantal heel getalenteerde zwemmers tussen. Een aantal daarvan zal een beurs voor college krijgen en in het team daar zwemmen. Dat is een van de redenen om te proberen heel goed te worden in een sport.

Vroeger, toen de kinderen klein waren, kende ik vrijwel iedereen in het zwembad. Nu komen de tieners zonder ouders en ik ken niet zoveel ouders van de kleinere kinderen. Tijdens de training komen er wel een aantal bekenden en we kletsen even bij.

Rick grilt de burgers, zoals wij ze lekker vinden. Katja en ik willen ze vrij rood, Rick heeft hem liever wat meer doorbakken. Ik vind bison erg lekker, al zou ik het verschil met rundergehakt niet duidelijk kunnen beschrijven. Saskia heeft bij haar Relay for Life vergadering eten gehad en Kai bij zijn generale repetitie voor zijn concert dit weekend.

Tot het helemaal donker is en de muggen in alle ernst de aanval op mijn huid zijn begonnen, blijf ik buiten zitten. Eigenlijk wil ik niet naar binnen en van de vuurvliegjes genieten, maar de Off! is op. Er schijnt een nieuwe fan te zijn, die Off! verspreid zonder, dat je jezelf plat hoeft te spuiten met wat toch echt wel gif is. Daar ga ik morgen eens naar zoeken.

Helaas hebben we net van Ricks vader een email gekregen, dat hij zeker niet in staat zal zijn om met Kai naar Europa te gaan. Dat is natuurlijk een grote teleurstelling voor zowel mijn schoonvader, als Kai (en kostbaar voor Ricks vader, want hij krijgt niet alles terug).

Gelukkig hadden we al een ticket naar Ierland voor Kai gekocht, al moet hij een vlucht eerder naar Toronto nemen, dan wij. Nu moeten we de auto en hotelkamers ook veranderen. Ook ons zal het een flinke duit meer kosten nu, maar het is niet anders. Aan de andere kant vind ik het stiekem ook erg fijn om ons hele gezin bij elkaar te hebben. Wat in het vat zit, verzuurt hopelijk niet, Ricks vader kijkt nu naar de Kerstvakantie om de reis te maken.

Voor degenen, die geinteresseerd zijn in de zaak rond Henry Granju, dit artikel geeft meer informatie over wat er gebeurd lijkt te zijn. Hopelijk worden de verantwoordelijke partijen gevonden en gestraft. Zo te lezen is 911 veel te laat gebeld.

Het zwemseizoen begonnen

Het warme zomerweer duurt voort. Gewoonlijk is het begin juni lekker, maar meestal niet boven de 25 graden. De temperaturen van tegen de dertig graden van nu zijn dus boven gemiddeld, maar mij hoor je niet klagen!

Als iedereen naar school en werk is en ik net op het punt sta naar Anytime te vertrekken, belt Christine. Zij is bezig aan haar powerwalk en ik verander mijn plannen terstond. Ik lijn Cosmo aan en neem hem mee voor een powerwalk hier, intussen kletsen Christine en ik bij. Het is niet hetzelfde, als in elkaars gezelschap, maar een goede tweede.

Het is heel warm en zonnig, in tegenstelling tot het weerbericht, dat buien en onweer voorspelde. Ik heb helemaal geen zin meer in de stairmaster, ook al niet, omdat ik mijn knie voel. Gisteren vond ik het zwembadwater warm genoeg, dus ik besluit tot de opening van het zwembad te wachten en baantjes te gaan trekken.

Klokslag elf uur loop ik naar de overkant. Er zijn twee lifeguards en een ouder echtpaar aanwezig. Hij trekt heel rustig baantjes op zijn rug, terwijl zij gewoon in het water staat (wat mij nog wel wat koud lijkt). Wat een verschil met gisteren, toen er vrijwel geen stoel vrij was.

Na mijn spullen op een van de ligstoelen te hebben gelegd, maak ik me klaar voor mijn baantjes. Ik spring er in het ondiepere gedeelte in en moet me toch even mentaal klaarmaken om helemaal onder te gaan. Vooral met mijn hoofd onder water is het toch zeer fris! Na een half baantje ben ik echter al helemaal "door" en is het precies, zoals ik verwachtte, een perfecte temperatuur om banen te trekken.

In de baan naast mij zwemt de oude man ook door. Ik heb bewondering voor hem, want volgens mij herinner ik me hem van vorige zomer en zwom hij toen iedere dag 75 baantjes! Ik zwem mijn gewoonlijke schoolslag en na een kilometer voel ik me nog goed, dus ga door voor de mijl (65 baantjes). Uiteindelijk trek ik er 66 (ik moet tenslotte ook weer terug naar het trapje), 1650 meter dus, in iets minder dan drie kwartier.

Het oudere stel is inmiddels uit het water en de mannelijke lifeguard zit er dus alleen voor mij. Gelukkig voor hem heb ik nog maar een paar baantjes te gaan. Ik voel me bijna schuldig, dat hij voor mij alleen op die stoel moet zitten, maar bedenk me dan, dat hij daarvoor wordt betaald.

Om wat op te drogen ga ik in het zonnetje nog wat lezen. Het oudere echtpaar gaat naar huis en het is een vreemd gevoel het hele zwembad voor mij alleen te hebben! Dit is een van de redenen, dat ons huis mijn droomhuis is. Een eigen zwembad is veel onderhoud en zo heb ik een praktisch prive bad schuin tegenover ons!

Al gauw verdwijnt de zon achter de wolken en roepen de huishoudelijke plichten. Er ligt een berg was, die ik snel wegvouw, en dan ga ik naar Whole Foods. Voor het avondeten neem ik voor Rick en mij hun overheerlijke "exotische" champignons ravioli mee, voor de kinderen de minder avontuurlijke driekleuren kaastortellini.

Een van de dingen, waar ik hier waarschijnlijk nooit aan gewend zal raken, is de enorme keuze aan pastasauzen! Het duurt altijd even, voor ik die keuze heb gemaakt. Voor de kinderen is het makkelijk, die willen niets bijzonders. Voor Rick en mij kies ik dit keer Newman's Own Sockaroni sauce.

Op de terugweg zie ik in de verte bliksemschichten. Katja komt ook net thuis van haar oppasbaantje en we kunnen nog net naar binnen rennen, voor de zondvloed losbreekt. Het flitst en dondert en we kunnen de overkant niet zien van de regen opeens! Ben ik even blij, dat ik al gezwommen heb, want het zwembad is nu voor zeker een uur dicht.

Net zo snel als het op kwam zetten, is het ook weer vertrokken en droog, zonnig en warm. Katja wil heel graag haar nagels laten doen. Na gisteren heb ik erge behoefte om tijd met de kinderen door te brengen en Katja is straks weer de hele maand juli weg.

We gaan eerst naar onze gewoonlijke Pro Nails. Meestal maak ik een afspraak en dat blijkt nodig, want we zullen een uur moeten wachten. Daar hebben we geen tijd voor. Er is vrijwel op iedere hoek hier een nagelsalon en mijn buurvrouw Wendy raadde die aan Cedar Lane aan.

Daar kunnen we meteen terecht en ik zie, dat het er goedkoper is, dan bij Pro Nails. Ook hier zijn de stylistes allemaal Vietnamees. Het doet me alweer heel erg aan dit filmpje denken. "Kim" doet mijn nagels en ze zien er na afloop netjes uit. Deze salon is dichterbij ons huis, dus misschien blijven we hier nu terugkomen.

Katja moet om vier uur Cammie ophalen en dat halen we maar net. Met kleddernatte nagels kan ik niet rijden, dus Katja rijdt naar huis, terwijl ik mijn nagels met de airconditioning droog.

Gisteren verliep de veiligheidskeuringssticker op het "DRAAKJE", dus ik rijd de van naar Merchants Tires, waar een inspectie station is. Het lijkt me, dat daar een kortere wachttijd zal zijn, dan bij een van de benzinestations. Helaas vis ik achter het net, want zij houden om vier uur op met inspecteren (niet dat dat ergens vermeld staat!).

De vriendelijke medewerkers wijst me op de Sunoco aan de overkant, dus ik sluit daar maar aan in de rij. Er staan vier auto's voor mij, dus ik ben blij, dat ik een boek meeheb. Al met al valt het mee en binnen het uur rijd ik weg met een 6/11 sticker op het raam. Zo heb ik dertien maanden, voor ik weer moet laten inspecteren. Zo te zien was ik niet de enige met die strategie.

Op vrijdag zag ik, dat Pats huis "under contract" is. Dat betekent, dat er een bod op is gedaan en dat het nu afhangt van de inspectie. Ik heb haar tijdens het weekend al ge-sms-t, maar bel haar nu ook even om het verhaal te horen.

Helaas voor Pat en Rob is het niet zo positief, als ik had gehoopt. Ze hebben een waterprobleem en dat moet eerst opgelost en zal erg duur zijn. Toch hopen ze, dat deze mensen zullen wachten, tot alles gemaakt is. Dan zijn ze het huis in ieder geval kwijt, een hele opluchting.

De hele dag heb ik toch Henry Granju's dood en hoe zijn familie, vooral zijn ouders, zich nu moet voelen, in mijn achterhoofd. Aan het einde van de middag schrijft Katie in haar blog (dat tijdelijk niet bereikbaar was, omdat zoveel mensen erop gingen), dat ze een fonds gaan opzetten om gezinnen met aan drugs verslaafde kinderen te helpen te betalen voor behandelingen.

In plaats van bloemen vragen ze om donaties voor dat fonds. Morgen gaat onze cheque ernaartoe. Gezien de overweldigende reacties online zouden ze nog weleens heel wat geld kunnen inzamelen. Ik bewonder families, die na de dood van hun kinderen zulke dingen tot stand brengen. Daaruit kwamen bijvoorbeeld ook het Amber Alert, Megan's Law en meer.

De pastamaaltijd is, zoals ik al had gehoopt, werkelijk heerlijk! Vooral de champignonravioli. Ik vind ze zelfs ongekookt lekker. We eten buiten, want de "vele" onweersbuien van vandaag bleven beperkt tot die ene vanmiddag. Eigenlijk wil ik daarna nog buiten blijven, maar niets beschermt me tegen de hongerige muggen! Ik ben genoodzaakt naar binnen te vluchten.

Op tv vanavond weer mijn favoriete chef, Gordon Ramsay, met een nieuwe Hell's Kitchen. Daarna een nieuwe aflevering van Glee. Vroeger vond ik Fame! super en Glee doet me daar erg aan denken.

Deze maand staat mijn emigreerverhaal op de site van Emigreermagazine.nl. Hier staat dat artikel.