World Cup finale

Zaterdag

Gisteravond begon het al te regenen en vannacht heb ik het horen gieten.  Dat hebben we al een tijd niet meegemaakt!  Bij het opstaan regent het nog gestaag en de natuur ziet er meteen een stuk groener uit.  De temperatuur is een stuk gedaald, het zal "maar" 28 graden worden vandaag.

Katja belt op en ik bel haar terug, omdat ze niet lang internationaal kan bellen daar.  We kletsen lekker bij en zij vertelt honderduit over haar  avonturen.  Ze heeft al een nachtduik gedaan en enorme schildpadden gezien.  Bij het snorkelen zag ze een rog en een haai.  Het programma is echter niet, wat zij en de andere deelnemers ervan hebben verwacht.  Ze doen bijna niets met schildpadden, zoals werd beloofd, en het werken in de natuur is zwaar. 

St. Eustatius is wel erg mooi en heeft uitzicht op Saba en St. Kitts, waar Katja ook met een groepje heen wil een komend weekend. Het eiland heeft verder weinig voorzieningen, zo is er op het hele eiland dit weekend geen benzine en kunnen Katja en haar teamleden niet naar de douches.  Het is een goede ervaring voor haar, zeker, omdat ze over het Vredescorps denkt.  Ze zegt ook geen spijt te hebben van haar beslissing dit te gaan doen, maar is wel teleurgesteld, dat er zo weinig met de zeedieren wordt gedaan.

Na het telefoongesprek ga ik naar de sportschool.  Ik doe mijn halve uur stairmaster en dan de fiets.  Als ik weer buitenkom is het inmiddels droog.  Op weg naar huis ga ik even langs Whole Foods.  Daar is het op zaterdag altijd luilekkerland.  Ik probeer kip in een heerlijke marinade, crackers met superromige kaas (een soort, waar ik nooit eerder van heb gehoord)  en brood met een lekkere dip.  Ook zijn er wijnen om te proeven.  Ik doe er mijn lunch mee, zoveel is er!

De zon schijnt inmiddels alweer vrolijk, dus ik ga even buiten zitten lezen.  Dan roept Rick me naar binnen, want de wedstrijd Duitsland-Uruguay is heel spannend.  Rick is de afgelopen maand een ware voetbalfan geworden!  Inderdaad is het een leuke wedstrijd om te kijken.

Rick en ik gaan er vanavond voor onze "date night" op uit.  Eerder, omdat de kinderen niet mee willen of kunnen, dan omdat het zo gepland was, maar dat zal de komende jaren wel vaker voor gaan komen.  Saskia blijft voor de tweede nacht achtereen bij Shannon logeren.  Die krijgt haar deel van logeerpartijen wel bij elkaar deze maand! 

Kai gaat met een vriend Kyle en zijn familie mee naar  het Watermelon Park Rock Fest in Berryville.  Daar zal hij ook een aantal liedjes spelen.  De meeste mensen blijven daar kamperen, maar Kai's vriend is net aan zijn rug geopereerd, dus zij komen vanavond nog thuis.  Zo kan Kai morgen met ons de World Cup finale kijken

Wij beginnen onze avond met Toy Story 3 in 3D.  Geen wonder, dat die goede recensies krijgt, wat een creatieve film is dat!  Ik lach een paar keer hardop om Barbie en Ken, kostelijk!  Het is ook precies de goede mix van grapjes, die alleen volwassenen begrijpen, en een goed verhaal voor de kinderen.  Als de moeder het even moeilijk heeft met het naar college vertrekken van haar zoon moet ik ook hard slikken.  Dat komt me bekend voor!

Met dit heerlijke weer willen we graag ergens buiten op een terrasje eten.  Gelukkig hebben meer en meer restaurants hier die mogelijkheid.  We hebben allebei zin in Vietnamees en Taste of Saigon heeft plaats op hun terras.  Ik bestel de garnalen in caramelsaus, een heel bijzondere smaak, die me een beetje aan ketjap manis doet denken.  Rick heeft een gerecht met biefstuk, dat hem ook goed bevalt.  We blijven nog lekker lang natafelen.

De erge hitte van vorige week is (voorlopig) weer verdwenen, maar Accuweather.com maakte een compilatie van foto's van thermometers boven de honderd graden Fahrenheit.  Ik stuurde de foto van mijn van in, die ik een paar dagen geleden plaatste.  Die staat op de collage net onder de neus van de hond.  Wel leuk om te zien, al die hoge temperaturen. 

Zondag

De grote dag: Nederland speelt in de World Cup finale!  De laatste keer, dat dat het geval was, zat ik nog op de middelbare school.  We hebben dan ook besloten deze historische wedstrijd met een heel aantal andere Nederlanders te gaan kijken.

Eerst haalt Rick ons traditionele Starbucks ontbijtje, wat we buiten in het zonnetje opeten.  De regen van gisteren heeft voor nu alle luchtvochtigheid verdreven, dus het is heerlijk op het deck.  We bespreken, dat we maar beter al voor de opening bij de pub in DC kunnen zijn, waar we de wedstrijd gaan kijken.  Er zijn heel wat Nederlanders in Washington en we willen graag een tafeltje.

We steken ons in onze oranje shirts en ik verf een Nederlandse vlag en HUP!!! op mijn wangen.  Zonder oponthoud rijden we vervolgens naar L Street in Washington, waar we ook meteen een heel gunstige parkeerplaats vinden.  Even verderop zien we al heel wat oranje staan, duidelijk was het een goed idee vroeg te komen!

De pub zou om half een opengaan, maar we mogen om kwart over twaalf al naar binnen.  De identiteitsbewijzen worden gecheckt en Kai krijgt een zwarte X op zijn hand, omdat hij te jong is om alcohol te bestellen.  Veel tafeltjes worden al meteen in beslag genomen, maar wij vinden er nog een achterin, vlak onder een tv scherm.  Perfect, dus!

Al snel zijn alle zitplaatsen ingenomen en staan er heel wat mensen.  Hoe druk het precies is, hoor ik pas even later van Martine.  Zij konden er nog net voor de pub vol was in!  Het is pas kwart voor een en de tweehonderd gasten zijn er al!  Een grote rij wachtenden wordt naar de zusterbar gestuurd.  Mijn kennis Guus stuurt me een Facebook berichtje, dat ook zij elders moesten gaan kijken.

NL Borrels heeft voor kroketten gezorgd, dus daar bestellen wij een portie van voor de lunch.  Het zijn heerlijke kroketten en de frietjes komen met mayonnaise.  Rick bestelt er ook nog een portie "Reuben skins" bij.  Dit zijn gefrituurde uitgeholde aardappel gevuld met corned beef, zuurkool en een saus.  Ik probeer er een stukje van en het smaakt best lekker.

Shanti van de Nederlandse Vereniging doet de ronde met een rood-wit-blauwe vlaggenstift.  Rick en Kai hebben zo ook een vlag op hun wangen.  De stemming zit er helemaal in.  Sommige mensen hebben vuvuzela's bij zich, wat een lawaai maken die dingen!

Eindelijk is het tijd voor de volksliederen.  Het Wilhelmus wordt wel meegezongen, maar ik krijg het gevoel, dat men de woorden een beetje vergeten is.  Ik moet toegeven, dat ik me er ook maar gedeeltes van herinner.  Hoe anders is dat met de "Star Spangled Banner", waarvan vrijwel iedereen het eerste couplet kent.  De Spanjaarden hebben het makkelijk, hun volkslied heeft geen tekst.



Voor de aanvang



Het Wilhelmus

Wat een nagelbijter wordt de wedstrijd!  Alom wordt de scheidsrechter uitgescholden, want die lijkt toch wel erg te paaien voor de theatrale vallen van de Spanjaarden.  Maar dan heeft de Jong weer geluk, want zijn nare trap had ook een rode kaart kunnen zijn.  Naarmate de wedstrijd vordert wordt het publiek steeds stiller. 


De spanning is van de gezichten af te lezen.  Als Spanje scoret druipt de teleurstelling ervan af.  Zodra het eindsignaal klinkt, vertrekken veel mensen al.  Wij blijven nog even wachten, want DC Dutch verloot een aantal spullen.  Wij winnen niets, maar ik neem een t-shirt mee voor Martine, die al naar huis is.

Guus is inmiddels ook naar Mackey's gekomen.  We kletsen even bij en zijn het erover eens, dat het Nederlandse team er echt (soms wel wat te letterlijk) voor heeft gevochten.   Een van de frustraties in de zeventiger jaren was, dat het Nederlandse team zo verdedigend speelde.  Dat kan van dit team niet worden gezegd.  Guus deelt ook visitekaartjes uit voor zijn website DutchinAmerica.com.

We nemen afscheid en lopen de donkere pub uit.  Wat is het dan opeens schel buiten!  Het is heerlijk weer, dus thuis gaan we allemaal buiten zitten computeren.  Saskia vraagt alweer om een logeerpartij, dit keer met Alexandra.  Ik stel als voorwaarde, dat haar kamer keurig netjes wordt opgeruimd en haar was wordt gedaan.  Zo krijg ik zonder protest voor elkaar, wat anders met een boos gezicht gedaan zou worden.

Rick heeft bij Mackey's nog een burger gegeten en heeft dus geen trek in avondeten.  Saskia heeft al gegeten, dus Kai en ik bestellen Chinees.  Ik gewoon een lichte hot and sour soep en Kai zoetzure kip (die heel anders wordt geserveerd, dan Koe lo yuk).  Eigenlijk had ik na vanmiddag erge zin in Babi Pangang of Mihoen Goreng, maar de Chinezen hier serveren voornamelijk Sechuan en Hunan gerechten.

Met het krekelconcert op de achtergrond en dansende vuurvliegjes voor me, zit ik nu om negen uur nog buiten.  Helaas zijn de muggen ook volop aanwezig en vinden mij, ondanks de Off!, met ongekende precisie.  De zomer zou perfect zijn zonder die vervelende bijtende beesten!

Door alle drukte is het er niet van gekomen rond vier juli ons eigen vuurwerk af te schieten.  Om ons heen hoor ik allerlei geknal, wat Rick op een idee brengt.  Hij haalt zijn voorraadje naar buiten en Kai en hij steken het af.  Wat dat betreft zijn mannen toch halve pyromanen, hoor!  Ik vind het mooi, maar houd mijn hart vast, als Rick een heel illegaal stuk afsteekt met wel tien vuurpijlen, zoals je ook bij het professionele vuurwerk ziet (op de terugweg van New Orleans gekocht).  Gelukkig rijdt er niet net een politiepatrouille voorbij!  Gauw ruimen we het bewijs op, want ook Rick schrok van het aantal vuurpijlen, ha ha.  Hier in Virginia is alleen grondvuurwerk toegestaan.

Geen pijn!

Zo vaak schrijf ik hier over mijn pijndagen, dus ik ben helemaal blij, dat ik ook eens over een "geen pijn dag" kan schrijven.  Als ik mijn ogen opendoe merk ik het al, ik heb geen hoofdpijn!  Vrijwel iedere ochtend moet ik toch even de pijn "wegslikken".  Vanochtend is die er niet!

Eigenlijk kan mijn dag nu al niet meer stuk, dus blij sta ik op. Saskia zei gisteren, dat ze met mij mee naar Sharons core training zou gaan, dus ik kijk voorzichtig haar kamer in.  Daar kijken een paar ogen terug, die vastbesloten zijn inderdaad op te staan.  Voor haar doen is het vroeg, pas kwart over acht.

Na een snel ontbijt rijden we samen naar de sportschool.  Natuurlijk is Saskia verreweg de jongste deelneemster aan de klas, maar ze wordt vriendelijk ontvangen.  Veel maakt het ook niet uit, want er speelt muziek en Sharon vertelt ons wat te doen. 

Het is ook goed, omdat Sharon Saskia's houdingen verbetert.  Er zijn nog wat andere nieuwen, dus het is niet zo'n kletsclubje, als gewoonlijk.  Ik ben trots op mijn jongste, dat ze zo meedoet, en ook wel een beetje geschokt, dat dit meiske al oud genoeg is, om hier naast mij te staan.  Slik, Saskia was altijd nog zo mijn "kleintje" en nu is ze toch echt een jonge vrouw.

Het uur gaat vrij snel voorbij en na afloop spreken we met Sharon af, wanneer ze met Saskia zal gaan werken.  Dinsdag en donderdag komen het beste uit.  Deze wil om te sporten komt helemaal van Saskia zelf, wat hopelijk tot succes zal leiden.  Saskia heeft al een tijdje veel onzekerheid over haar lichaam, ik hoop, dat dit haar gaat helpen er trots op te worden.  Ze deed tenslotte ook zomaar even dit hele uur training, wat echt niet makkelijk is.

Nu Saskia serieus lijkt te zijn over het sporten heeft ze natuurlijk ook sportkleding nodig.  Ze heeft maar een  sportbroekje en een t-shirt.  We gaan dus naar Dick's om nog een short en t-shirt te kopen.  Zelf koop ik ook een bijna lichtgevend groen shirt met een bijpassend short.  Eigenlijk loop ik meer tijd in sportkleding, dan in gewone kleding, dus ik wil ook weleens wat nieuws.

Saskia is ook bezig met gezond eten en wil graag meer aardbeien.  Bij Whole Foods hadden ze die in de aanbieding en de grote Whole Foods in Fairfax ligt naast Dick's.  Saskia is nog nooit bij deze supermarkt geweest en kijkt haar ogen uit.  Ik neem meteen mijn lunch mee van de uitgebreide exotische salade bars hier.  Waar anders vind je verboden rijstsalade met mango of zwarte quinoa, het is allemaal even lekker en gezond.  De Whole Foods bij ons heeft lang niet zoveel van die bijzondere salades.

Zodra Saskia thuiskomt, vertrekt ze met Shannon naar de mall.  Kai gaat op weg om een baantje te zoeken, al is dat meer voor de vorm.  Hij heeft nauwelijks meer tijd om te werken deze zomer.  Volgende week gaan zijn verstandskiezen eruit, de week daarop moet hij een paar dagen naar Richmond voor orientatie en dan is er nog maar een week, voor we naar Aruba vertrekken.  Het solliciteren zelf is echter al een les en Kai heeft verder toch niets belangrijks te doen.

Het is eindelijk eens iets koeler, "maar" 34 graden, en ik merk aan Cosmo, dat hij het thuiszitten zat is.  Iedere keer, dat ik binnenloop, komt hij met zijn bal aanzetten.  De hond verveelt zich en geen wonder, hij is gewend aan lange wandelingen en de afgelopen week wilde hij nog niet eens de cul de sac uit door de hitte.

We lopen naar Nottoway Park en Cosmo geniet zichtbaar, overal ruikend.  Ook ik vind het lekker weer eens een goede wandeling te maken.  Ik bel Pat en bedank haar voor het leuke t-shirt, dat ik zondag tijdens de wedstrijd ga dragen.  Daarna klets ik bij met mijn zus.  Ook in Boston en omgeving was het ongehoord warm.  Gelukkig hebben zij airconditioning, want dat is in dat gebied nog vrij ongewoon.

Intussen voel ik me nog steeds prima.  Ik kan intens genieten van een dag, waarop ik me compleet "normaal" voel.  Het klinkt raar, maar ik ga telkens mijn lichaam na, want er is geen pijn.  Ik krijg er een huppel gevoel van, dit is echte blijdschap!  Alles ziet er nog mooier uit, de diepgroene bomen, de felblauwe lucht en zelfs het "gezang" van de cicades klinkt me vandaag goed in de oren (soms erger ik me eraan, het is een doordringend geluid, dat teveel kan worden).

Na van de lekkere salades van Whole Foods te hebben genoten, ga ik naar Micro Center met mijn mini laptop.  Die heb ik halverwege vorige maand gekocht en in Ierland werkte de muis opeens niet meer.  Ik baal ervan, want Rick heeft net Windows 7 erop gezet en andere programma's, die maar voor een keer opladen bedoeld zijn. 

Bij Customer Service ben ik meteen aan de beurt.  Ik leg uit, wat er gebeurde met de muis, terwijl de medewerker de computer opstart.  Hij raakt een paar toetsen aan en hup, de muis werkt weer.  Ok, ik zou me zo'n stereotyp vrouwmens, dat niets van computers weet, voelen, ware het niet, dat Rick, de computerexpert bij uitstek, er een avond aan heeft besteed deze muis weer aan de praat te krijgen. 

Wisten wij veel, dat er een functie F7 combinatie bestond, die de muis kan uitschakelen?  Hoe ik dat getypt kan hebben ontgaat me nog steeds, maar het werkt allemaal weer, veel beter, dan het alternatief van de computer weer inleveren.  Kennelijk kan het uitschakelen van de muis handig zijn, als je documenten moet typen (zo vertelt de man achter me in de rij, kennelijk is iedereen van deze functie op de hoogte, behalve Rick en ik!).

Thuis wacht ik een tijdje in de hoop, dat Katja online zal komen.  Iedere middag komt ze op MSN om te kletsen en ik miste haar gistermiddag al.  Als er om half drie nog geen teken van haar is, maak ik me klaar voor het zwembad.  Het is lekker buiten, in vergelijking tot eerder deze week.  34 graden voelt ronduit koel nu, vooral omdat er ook een briesje staat.

Iedere keer, als ik bij of in het zwembad lig, krijg ik een gevoel, alsof ik op reis ben.  Het doet me ook denken aan onze eerste zomer hier, toen het zo bijzonder was, dat het iedere dag warm genoeg was voor het zwembad!  Ik luister naar de cicades en kijk naar al het groen, wat om ons heen groeit.  Dit zwembad is van de weg niet te zien, helemaal omringd door bos, wat het zo mooi maakt.  Een paar palmbomen zouden het vakantiegevoel perfect maken.

Vandaag houd ik het bij twintig banen zwemmen om mijn aanwezigheid hier te rechtvaardigen.  Een halve kilometer is toch best een afstand?  Het water is nog steeds eigenlijk te warm om banen te trekken.  Dat maakt me ook luier.  Al voel ik me op mijn best met deze warme temperaturen, ik snap ook wel, waarom mensen langzamer gaan functioneren en het voor sommigen te warm is. 

Tegen vijven ga ik weer huiswaarts.  Saskia is inmiddels terug van de mall en gaat met Shannon mee naar de "pep rally" voor het zwemteam bij het zwembad.  Daarna wordt ze weer bij Shannon uitgenodigd voor een logeerpartij.  Het is leuk, dat de meisjes het zo goed met elkaar kunnen vinden.  Shannon is een lieverd en minder tot "tienerdrama" geneigd, dan sommigen van Saskia's andere vriendinnen.
Kai heeft tot nu toe geen succes met solliciteren gehad (verbaast mij niets en hem ook niet).  Met mijn mannen ga ik naar Uno's voor het avondeten.  Daar krijgen we een tafeltje op hun gezellige terras.  Het is heerlijk buiten, warm met een briesje. 
Mijn hoofdgerecht wordt hetzelfde als altijd: de "BLT" met kreeft, zonder bacon en met vijf granen pizza eronder.  Rick neemt een simpele burger en Kai tot onze verbazing een pizza met allerlei groentes.  Voor Kai is er zo'n prima Amerikaanse uitdrukking, waarvoor ik zo gauw niet op een Nederlands equivalent kan komen (iemand?): "He beats to his own drum".   We genieten nog even van zijn gezelschap, voor ook hij uit huis gaat.  Ik denk er nog maar even niet aan.

Rick en Kai vertrekken naar de bioscoop en ik blijf alleen thuis achter.  Recentelijk hebben we HBO en Cinemax herontdekt, dus ik kijk een heel stel films gedeeltelijk.  Ik heb ze allemaal al eerder gezien: What Happens in Vegas, The Ugly Truth en Angels and Demons, bijvoorbeeld.  Ik ga er zo in op, dat voor ik het weet Kai en Rick alweer binnenstappen.  Gauw zoeken we onze bedden op.

Iedere avond, als Cosmo rustig gaat liggen, komt Meike om zijn ogen en oren schoon te likken.  Cosmo laat dat gemoedelijk toe:


PS: Of het in Nederland te verkrijgen is, weet ik niet, maar voor degenen, die hun haar kleuren raad ik van harte Clairol Nice 'n Easy Root Touch-Up aan.  Ik begon alweer wat grijs te zien en het is nog veel te vroeg om naar de kapper te gaan.  Vanavond heb ik dat produkt gebruikt en het past perfect bij mijn haarkleur en er is geen grijs meer te bekennen.  Zo kan ik een haarbeurt zeker een paar weken uitstellen.

Eclipse

Het lijkt wel of het hele gezin in stroop vastzit, vanochtend!  Met moeite kom ik om kwart voor negen mijn bed uit.  Ondanks de airco was het toch flink warm en ik slaap niet goed in warme kamers (zou het met een hittegolf in Nederland dus helemaal niet uithouden).  Tot mijn verbazing is Rick zelfs nog niet op!

De afspraak van tien uur, om de van naar Merchant's te brengen, halen we ternauwernood.  Ik ga alvast vooruit en Rick zal me daar ontmoeten.  Als ik bij de Merchant's zaak hier in het centrum van Vienna aankom, staat mijn naam niet op het lijstje met afspraken.  Ik leg uit, dat ik gisteren met George heb gesproken.

Oh, George, die werkt bij hun andere zaak in Vienna.  Die is een paar kilometer verderop.  Gauw bel ik Rick, dat hij daarheen moet rijden.  Mentale notitie: check ook het adres, als je op Bing "Merchant's Vienna" intikt.  Gelukkig is de andere zaak ook vlakbij en valt het spitsverkeer mee.  George, de manager, die trots is op de goede prijs, die hij mij kon bieden, checkt mij zelf in.  Hij belooft mij, dat ik straks het gevoel van een heel nieuwe van zal hebben.  Ik ben benieuwd!

Saskia staat te popelen om haar nieuwe sportschoollidmaatschap te gebruiken.  Ze heeft nog nooit op een crosstrainer gestaan, dus ik stel die voor haar in op een kwartier op niveau 2.  Ze vermaakt zich prima met de televisie van het apparaat en het kwartier vliegt voorbij.  Daarna zet ik haar een kwartier op de fiets en kwel mezelf met een kwartier stairmaster op niveau 9, hoger, dan gewoonlijk. Tot slot doen we buikspieroefeningen met een bal van 2kg, die we naar elkaar gooien.  Het is nog leuk ook. zo met mijn dochter sporten!

Doordat we vanochtend zo langzaam op gang kwamen, is het inmiddels al lunchtijd.  We rijden langs Noodles & Company en Saskia heeft erge zin in hun maccaroni met kaas (waarvan de kleine portie verbazingwekkend laag in calorieen is).  Ik protesteer wat, maar ze merkt terecht op, dat ik ook vaak met Katja lunch.  Stiekem geniet ik ook van deze tijd alleen samen met mijn jongste, want meestal is er een vriendin van haar bij.  Ik bestel de linguine met asperge en garnalen, die echt heerlijk is.

Het weer is iets minder heet, dan gisteren, maar door de luchtvochtigheid voelt het bijna hetzelfde aan.  Ik heb besloten om, als het even kan, iedere dag tenminste een uur naar het zwembad te gaan, zo ook vandaag.  Omdat ik "maar" een half uur cardio heb gedaan vanochtend, begin ik met baantjes trekken. 

Het water is zo warm, dat het bijna als badwater aanvoelt.  Zo warm kan ik het me niet herinneren.  Vreemd genoeg maakt het het baantjes trekken moeilijker.  Toch heb ik na een half uur een kilometer gezwommen en ben daar tevreden mee.

Saskia helpt intussen onze overbuurmeisjes mee met een limonadestandje.  De opbrengst zal naar de Vanessa Pham Memorial Foundation gaan.  De moord op hun schoolgenote heeft de kinderen diep geraakt.  De hele buurt is ervan ondersteboven en overal hangen politieberichten, die getuigen vragen naar voren te komen.  Verscheidene restaurants houden ook inzamelingen voor haar familie, voor wie een mooie begrafenis te duur was, dus een deel van de opbrengsten werd voor Vanessa's uitvaart gebruikt.  Ik vind het altijd hartverwarmend hoe de omgeving samenkomt om families in moeilijke tijden te helpen.  De meisjes halen in minder dan twee uur $50 op.

Shannon komt (terug) en de meisjes en ik rijden in Katja's kevertje naar Tysons Corner.  Daar kopen we kaartjes voor Eclipse.  Ik vergeet iedere keer hoe enorm de soda's bij deze bioscoop zijn en met een teil vol Coke Zero en een "small" popcorn, die een half leger kan voeden, nemen we plaats in de zaal.  De film is onderhoudend en beter, dan de eerste twee.  Het boek wordt redelijk goed gevolgd, de speciale effecten zijn geloofwaardiger.  Ik ben heel benieuwd naar de verfilming van het laatste boek (wat twee films gaat worden, hoorde ik).

Inmiddels is de van klaar en Rick brengt me naar Merchant's Tire om hem op te halen.  George heeft niets te weinig gezegd, het is alsof ik een nieuwe van heb!  Ik had er geen idee van, dat de banden er zo slecht aan toe waren.  Het voelt nu alsof ik gewoon over de weg glijd, heerlijk!  Mag ook wel voor de prijs van de banden, maar goed.

Saskia is met mij meegekomen, want op de terugweg stop ik bij Rite Aid om al (vijf!) Kai's recepten op te halen.  Drie daarvan zijn van de dermatologe, twee van de kaakchirurg alvast voor volgende week.  Wat de meisjes met hun shampoo en conditioner doen, weet ik niet, maar die van Saskia is nu alweer op.  Ik doe maanden met die flessen!  Ok, mijn haar is korter, maar ik was het dagelijks.  In ieder geval zal Saskia's haar de komende tijd een kokosnoot en vanille geur hebben (die ruikt zo lekker, Mammie!).

Kai is al weken op zoek naar een baantje zonder succes.  Nu is dat niet ongewoon, want de meeste high school en college studenten, die wij kennen, hebben deze zomer niets kunnen vinden en Kai heeft eigenlijk maar bar weinig tijd om te werken. 

Vandaag kreeg Kai eindelijk een interview bij Vector, niet wetend, wat het precies is.  In keurige professionele kleding, overhemd en das, ging hij ernaartoe.  Het "interview" duurde meteen drie uur!  Het is echter gewoon weer een huis aan huis verkoopbedrijf en Kai zou om te beginnen $150 moeten betalen als "borg".  Dat heeft hij niet en de kans, dat hij die terug zal verdienen deze zomer is vrijwel nihil.  Hij gaat er dus niet mee door, maar krijgt zo wel ervaring met interviewen, wat ook waardevol is.

Mijn Amerikaanse vrienden en kennissen beginnen iedere keer over het feit, dat Nederland in de finale van de World Cup zit.  Dat vind ik al erg leuk, maar de post brengt vandaag iets nog leukers.  Pat is net op vakantie in Aruba geweest en stuurde mij een t-shirt van Moomba Beach, een restaurant, waar we daar regelmatig hebben gegeten.  Zij keken daar de match tussen Nederland en Brazilie en zij moest aan mij denken.  Het t-shirt is oranje met Moomba Beach op de voorkant en het Fifa Zuid-Afrika embleem op de achterkant (zie hun website).  Dat doe ik zondag zeker aan (dan kan Rick mijn oranje voetbalshirt dragen).  Zo lief van Pat!

De dokter, die Rick gisteren bezocht, werkt ook aan een onderzoek bij Georgetown University hospital over hoe probiotica helpen bij het nemen van antibiotica.  Rick heeft zich opgegeven om aan dat onderzoek mee te werken.  Vandaag is daarom zijn bloed afgenomen en materiaal afgegeven om de komende twee weken zijn ontlasting mee op te vangen (ik zal de walging daarover van de kinderen maar niet beschrijven).  Voor het meedoen krijgt Rick ook nog eens $150, de moeite waard, dus.

Nu ben ik al heel lang voorstandster van probiotica, vooral als er antibiotica in het spel zijn.  Voor mij en de kinderen heeft het altijd gewerkt.  Ik ben dus heel benieuwd naar de resultaten van deze studie.   De GoodBelly's, die Saskia en ik bijna dagelijks nemen (de rest van het gezin wil het niet) zijn ook gedeeltelijk probiotica.  Ik zou het prachtig vinden, als mijn bevindingen bewaarheid worden en zelfs skeptische Rick er niet meer omheen zal kunnen!

We eten wraps als avondeten.  Saskia maakt quesadilla's voor zichzelf en voor Rick en Kai heb ik kip, salsa en kaas als vulling.  Voor mezelf en Rick besmeer ik de meergranen tortilla met cream cheese, gerookte zalm, tomaat, ui en kappertjes.  Ik ben dol op de combinatie van zalm en cream cheese en het is een lekker luchtig maal met deze warmte.

De rest van de avond hangen we voor de tv.  Die bestaat nu voornamelijk uit reality tv, maar dat is precies het breinloze vertier, waar ik nu nog zin in heb.

Record hitte

Als ik beneden kom, zit Rick nog rustig aan zijn ontbijt. Dat verandert binnen een paar minuten, als hij uitvindt, dat hij over elf minuten bij een vergadering een presentatie moet houden. Oeps!!! Ik heb Rick nog nooit zo snel klaar gezien. Hij heeft een "Franse" douche genomen en vertrekt meteen. Later hoor ik, dat hij net, toen zijn beurt kwam, binnenliep!

De hitte duurt voort, vandaag belooft zelfs nog wat warmer, dan gisteren te worden. Cosmo blijft maar een paar minuten buiten en rent dan weer naar binnen. Wandelingen met hem zitten er dus even niet in.

Op het moment ben ik dankbaar voor mijn lidmaatschap bij Anytime. Nog steeds heb ik er geen moment spijt van, dat ik daar bijna twee jaar bij ben gegaan. Vandaag houd ik het vijftig minuten vol op de stairmaster en fiets dan nog een kwartiertje.

Saskia wil ook graag lid worden, dus ik haal haar en Shannon op en rijd terug naar de sportschool. Het plan is dus, dat Saskia met Sharon gaat werken en ik haar ook regelmatig meeneem. Shannon vindt het er ook leuk en denkt er nu over ook lid te worden. Dat zou het natuurlijk makkelijker maken voor Saskia om vaker te gaan. Met een vriendinnetje is het aantrekkelijker.

Kai staat al klaar om achter mij aan naar de garage te rijden. De van maakt al een tijdje een beetje een zeurderig geluid, wat ik na wil laten kijken. Eerst wilde ik een auto huren, terwijl de van in de garage is, maar bedacht me toen, dat Kai rijdt en Katja's auto ongebruikt op de oprit staat.

De monteur denkt, dat het de banden zijn, die er inderdaad nogal versleten uitzien bij nadere inspectie. Wetend, dat die bij de Toyota garage waarschijnlijk een stuk duurder zijn, bel ik thuis een aantal bandenzaken af voor prijzen. Merchant's is verreweg de goedkoopste. Ik wacht nog even de evaluatie van de garage af, voor ik een afspraak maak.

In Katja's gele kevertje rijd ik naar Safeway. Wat een leuk, pittig autootje is het toch! Ik voel me een stuk "cooler" erin, dan in de "soccer mom" van (hoewel die laatste alle nieuwste snufjes heeft). Ik voel me in de winkel wel wat opvallend met haar sleutelbos inclusief nieuwe pepper spray om mijn nek, maar ach.

Kai en ik kijken naar de wedstrijd Duitsland-Spanje, waarbij ik niet weet, voor wie ik ben. Een finale Duitsland-Nederland zou zoveel herinneringen uit 1974 terugbrengen, maar ik denk, dat ik een verlies dan erger zou vinden, dan een verlies tegen Spanje. Ik ben dus voorzichtig opgelucht, als Spanje wint.

Tot mijn schrik zag ik vanochtend, dat ik per ongeluk Kai's dermatoloog afspraak en Saskia's chiropractor afspraak op dezelfde tijd heb gezet! Gelukkig zijn de praktijken maar een paar straten van elkaar verwijderd in het centrum van Vienna.

Na Saskia bij de chiropractor te hebben afgezet, ga ik met Kai mee naar de dermatologe. Hij wil graag, dat ik bij de afspraak ben. De dokter loopt uit en intussen belt de garage me terug. Op de gang, want in de wachtkamers mag (terecht) niet getelefoneerd worden, luister ik naar het "vonnis".

De van is helemaal goed, behalve de banden. Het slechte nieuws is, dat ik geen gewone banden heb, maar "run-flat" banden. Die banden raken niet lek, maar zijn ook bijna twee keer zo duur, als gewone banden. Op mijn vraag, of ik er niet gewone banden onder kan zetten, is het antwoord, dat ik geen reserveband heb. Tja, dat is dan wel riskant, want we rijden wat af met die van en lang niet altijd in dichtbevolkte gebieden.

De prijs van de garage voor vier nieuwe banden doet me bijna flauwvallen, dus ik bel gauw Merchant's weer op. Tot mijn teleurstelling is hun prijs maar $15 minder, wat ik ook uit, want dan is het net zo makkelijk om het nu gewoon bij de garage te laten doen.

Opeens zijn er allerlei mogelijkheden tot het verminderen van de prijs en besparen we $75 door naar Merchant's te gaan. Dat is wel de moeite waard, dus ik maak een afspraak voor morgenochtend. Kennelijk heeft de garage die speling niet, want de monteur vraagt wel, hoeveel ik bespaar, maar biedt geen tegengas (helaas).

Intussen zit Kai eindelijk in de behandelkamer, maar is er van een dokter nog geen sprake. Arme Saskia, die bij de chiropractor zit te wachten. Ik wil niet weg om haar te gaan halen, want dan komt natuurlijk net de dokter binnen. Ik bel de chiropractor dus om te laten weten, dat dit bezoek nogal uitloopt. De receptioniste daar is een lieverd en belooft Saskia bezig te houden.

Dr. Nims komt eindelijk binnenzeilen, natuurlijk zonder verontschuldiging, dat ze drie kwartier verlaat is. Ze is vriendelijk genoeg tegen Kai, maar k vind haar nogal een "ik ben de dokter en jij maar de moeder" houding hebben jegens mij.

Naar mijn mening terecht vraag ik over de antibiotica, die Kai nu voor zijn huid slikt en de (zo lijkt het zelfde, maar kennelijk niet helemaal) antibiotica, die de kaakchirurg hem voor heeft geschreven voor na zijn verstandskiezenextractie. Ze kijkt me nogal geergerd aan en vermeldt kortaf, dat haar antibiotica onder geen beding onderbroken mogen worden. Dat geeft mij geen antwoord, dus ik zal de kaakchirurg morgen maar opbellen.

De antibiotica hebben gelukkig wel goed gewerkt voor Kai's huidinfectie, dus krijgt hij dezelfde antibiotica voor nog een paar maanden. Hij heeft ene paar cysten, die de dokter met cortisonen inspuit. Dat is pijnlijk voor Kai, het arme joch! In ieder geval gaat het allemaal de goede kant op.

Eindelijk kunnen we Saskia ook weer ophalen. Thuis zie ik dat Katja mij op MSN heeft geprobeerd te bereiken. Gelukkig zie ik haar nog online. Het is zeker heel wat, daar. "You have no idea!", schrijft ze. Zoals altijd kan Katja de humor van haar situatie wel inzien. Ze is avontuurlijk genoeg om meer de uitdaging, dan het ongemak te benadrukken.

Het slapen in het tentje is zeker wennen. In de botanische tuinen, waar ze kamperen, komen ook tarantula's voor (brrr!), dus ze moeten hun tenten en tassen potdicht houden. Dat was ze vanochtend vergeten, dus ze hoopt, dat er niets tussen haar lakens kruipt. Er zijn ook veel hagedissen, vertelt ze.

Qua eten is er weinig te bieden, zegt ze. Het zullen pasta- en rijstgerechten worden. Nederlandse produkten heeft ze helaas in de supermarkt (nog?) niet gezien. Wel zijn er veel Nederlanders, getuige het feest in de bar gisteravond na de winst van het Nederlandse elftal. Katja belooft foto's op Facebook te zetten en sluit dan het gesprek af, want het is haar douchetijd.

Kai rijdt mij naar de garage, waar ik de van ophaal. Op de thermometer in de auto zie ik, dat het buiten 105 graden Fahrenheit is (104F is precies 40C) en dat wordt op de radio bevestigd. Overal in de omgeving werden vandaag warmterecords van meer dan tien jaar geleden verbroken.

Dit is de enige keer, dat ik Fahrenheit beter de echte temperatuur vind uitdrukken, dan Celsius. Het voelt inderdaad letterlijk kokend heet buiten, dus 100+ graden geeft dat beter weer, dan 40 graden. Verder ben ik nu wel "tweetalig" qua temperatuurschalen, maar vind ik 0 voor het vriespunt en 100 voor het kookpunt nog steeds veel logischer.

Op de radio hoor ik hoe een paar mensen in Washington hot dogs en eieren kookten op de kap van hun auto. De kinderen (Kai, Saskia en Laura) en ik besluiten eens te kijken, of we een ei kunnen bakken op het asfalt van de oprit. Dat lukt niet helemaal, maar het eiwit stolt wel. Met blote voeten is de oprit in ieder geval te heet om op te lopen.

De hele dag kijk ik al uit naar een duik in het zwembad, dus ik verkleed me snel en loop naar de overkant. Het water voelt vandaag nog warmer, dan gisteren en is nu bijna niet meer verkoelend. Ik ben ook aan het einde van alweer een spannend Amelia Peabody boek, dus lees op een luie stoel verder.

Saskia en Shannon komen ook. Zij bestellen pizza om bij het zwembad te eten. Saskia heeft gisternacht bij Shannon gelogeerd en Shannon komt vannacht bij ons logeren. Ik ga eens kijken, wanneer de logeermarathon tot een einde komt. We zijn op nacht vier nu.

Rick sms-t, dat hij bij de dokter zit. Die constateert sinusitis, dus Rick krijgt antibiotica. Twee dagen geleden dacht ik al, dat dat het geval was, dus ik ben blij, dat Rick is gegaan. Hopelijk voelt hij zich nu snel beter.

Wijngaarden en record warmte

Vandaag is het de eerste werkdag, sinds onze Ierse vakantie, voor Rick. Hij voelt zich echter nog steeds niet goed, dus begint met thuiswerken. Hij is wel van plan vanmiddag naar kantoor te gaan, want hij heeft heel veel te doen en thuis zijn er toch teveel afleidingen (o.a. de X-box, waar Kai en Rick opeens weer heel druk mee zijn).

Omdat ik vandaag met Christine heb afgesproken erop uit te gaan, beperk ik me tot een half uur cardio bij de sportschool. Daar zie ik Sharon en bespreek met haar de sessies, die ze met Saskia zal gaan doen deze maand. Saskia heeft er helemaal zin in.

Na een snelle douche, die met dit enorm warme weer nauwelijks opfrist, ga ik op weg naar Herndon om Christine op te halen. Zij logeert daar bij vrienden.

Christine is expres wat langer in dit gebied gebleven, zodat zij en ik elkaar een paar keer kunnen zien. Morgen zal ze met Mallory naar Princeton, New Jersey, gaan en over een paar dagen terug naar Alabama rijden.

Vandaag is dus voor ons tweeen en het vergde even tijd om te bedenken, wat in deze hitte leuk zou zijn om te doen. De stad is geen optie, want daar is het helemaal niet te harden. We besluiten dus naar het westen te gaan.

Christine mist dit gebied enorm en is al haar hele vakantie bezig bekende geliefde plekjes te bezoeken. Een daarvan is het Tuscarora Mill restaurant in Leesburg. We besluiten daar te gaan lunchen.

Binnen twintig minuten rijden we via de tolweg Leesburg binnen. Het is nog te vroeg om te gaan eten, dus we parkeren de auto en gaan wat door het gezellige oude centrum lopen. Alles is nog heel mooi versierd voor 4 juli. We kijken rond in een paar van de snuisterijen winkeltjes en zien, dat er een aantal nieuwe restaurants bij zijn gekomen. Dit stadje wordt steeds populairder bij toeristen.


Net als we het kookpunt hebben bereikt, lopen we de koelte van "Tuskies" in. Dan kan airconditioning zo heerlijk aanvoelen! We krijgen meteen een flink glas ijswater voorgezet, wat ik in een keer leegdrink!

Het menu is lekker zomers met koude soepen en veel salades. Ik kies de koude komkommersoep, die werkelijk verrukkelijk is. Ik had er wel drie kommen van op gekund! Verder de fried green tomatoes met garnalen en kreeft salade, ook dat is een heel bijzondere combinatie, die goed werkt. Ook Christine smult van haar bietensalade en biefstuk fondue.


Mijn fried green tomatoes

Na de gezellige lunch gaan we de "country" in. De natuur is hier zo mooi, alleen daar geniet Christine al van (en ik ook, natuurlijk, maar zij kan er niet over uit). Christine is ook vooral dol op wijn, dus we hopen ook een paar wijngaarden te bezoeken.


Onderweg

We beginnen bij Tarara. Dit is een van de grootste wijngaarden in dit gebied en ligt prachtig aan een meertje. Behalve de wijngaard worden er ook appels en bramen verbouwd. Heel idyllisch is het allemaal.

Christine wil hier graag een wijnproeverij doen. Ik doe mee, maar proef en spuug uit, omdat ik moet rijden. Er is nog een ander stel daar op vakantie uit Naples, Florida. Christine en de Floridiaanse klagen er beiden over, dat er geen wijngaarden in hun omgeving zijn. Het andere stel is hier speciaal voor een Virginiaanse wijngaardentoer. Ze hebben er al heel wat bezocht.


Christine en ik kopen allebei een fles rose en gaan dan verder. Dit stukje Loudoun county is prachtig met zijn boerderijen en ik rijd langs de lama en de emoe boerderij en de boomgaard, waar we weleens perziken zijn gaan plukken. Daar krijg ik prompt weer zin in, maar Christine heeft wijn in gedachten.

Helaas is de volgende wijngaard, Hidden Brook, gesloten en zijn buur, Lost Creek, ook. Het is pas kwart over twee, dus we willen nog niet huiswaarts gaan.

Er zijn verschillende andere wijngaarden in de buurt, maar een telefoontje wijst uit, dat die ook gesloten zijn op dinsdag. De beslissing is niet moeilijk. We komen tot dezelfde conclusie en het wordt onze favoriete wijngaard: Chrysalis in Middleburg.

Over plekjes, waar herinneringen liggen, gesproken. Christine en ik hebben hier verjaardagen gevierd, gepicknickt, gewoon, omdat het zo'n mooie dag was en meer. We kennen alle wijnen, dus hoeven niet te proeven.

We nemen allebei een glas Mariposa rose en gaan buiten in de schaduw op de gerieflijke Adirondack stoelen zitten. We hebben prachtig uitzicht over de wijngaard en de heuvels op de achtergrond. Dit is zo ontspannend!


Af en toe moeten we even binnen afkoelen. Christine neemt nog een glas wijn, maar ik houd het verder bij lekker koud water. We delen een assortiment Italiaanse kazen met o.a. asiago en gorgonzola. Heerlijk!


Intussen houdt Rick mij via sms-jes op de hoogte van de Nederland-Uruguay wedstrijd. Christine en ik toasten op de Nederlandse overwinning. Ik kan me de finales van 1974 en 1978 nog herinneren. Vooral 1974, want toen waren we in Zeeland op vakantie en waren er ook veel Duitsers. Ik zal de teleurstelling van het verlies toen nooit vergeten. Hopelijk wordt het zondag de euforie van de winst!

Veel te snel is het weer tijd om huiswaarts te gaan. In de van wijst de thermometer 104 graden aan, dat is 40 graden Celsius! Sinds 1999 hebben we niet zulke hoge temperaturen meegemaakt. Het warmterecord voor delen van ons gebied wordt ermee gebroken.

Met een grote hug neem ik afscheid van Christine, niet wetend, wanneer we elkaar weer zullen zien. Dat is toch iedere keer weer moeilijk, zeker na zo'n nostalgische middag samen.

Thuis vind ik een berichtje van Katja op Facebook. Ze vertelt, dat het daar "crazy" is. Ze is heel vuil na het werk en de douches zijn aan de andere kant van het eiland (misschien had ze toch haar campingdouche mee moeten nemen). Ze heeft al projecten, het in kaart brengen van zeedieren en snorkelles geven aan kleine kinderen (wel aan Katja besteed).

Ook denkt ze geen minuut te zullen slapen, zo warm is het. De muggen hebben haar ook gevonden en ze zit onder de bulten. Duidelijk is dit geen luxe vakantie, zoals in Aruba, maar ze zal veel leren. Aan die warmte zal ze op een gegeven moment wel wennen, weet ik uit ervaring van toen wij kampeerden in de subtropen. Voor degenen (Marion), die geinteresseerd zijn in het programma, dit is de website.

Over warm gesproken, ik vind het niet gauw te warm, maar nu heb ik toch wel enorme behoefte aan een plons in het zwembad! Voordeel van later in de middag gaan is, dat er niet ingesmeerd hoeft te worden. Gauw bikini aan, baddoek en boek mee en binnen tien minuten spring ik in het water. Aaaaahhhh!!!

Kai en Saskia hebben eerder vandaag Rick ervan overtuigd om bij Glory Days te gaan eten. Saskia's vriendinnetje Shannon gaat ook mee. Hoe ik ook probeer, geen van hen wil op hun terrasje eten.

Tot mijn verbazing eet er inderdaad niemand buiten! Lichtgewichten zijn het, plaag ik, wie wil er met 40 graden en een gevoelstemperatuur van nog hoger nu niet lekker buiten eten? Ok, er is een punt, waar het zelfs voor mij te warm en vochtig is om dat te doen, vind ik vandaag uit.

Binnen staat de herhaling van de Nederland-Uruguay aan en speciaal voor mij zet de serveerder de tv het dichtst bij ons op dat kanaal. Dit restaurant blijft goedkoop en goed. Mijn zalm is werkelijk super bereid! De zoete aardappelfrietjes zijn een favoriet bij ons allemaal.

Saskia gaat voor een logeermarathon (gisteren logeerde Laura hier en eergisteren Mallory) en gaat vannacht bij Shannon logeren. Wat een rijkdom is het toch voor haar, al die vriendinnen. Dat had ik vroeger ook zo graag gehad, misschien ben ik daarom toegeeflijker met al die logeerpartijen, dan Rick, die er weleens helemaal genoeg van krijgt en soms zonder reden weigert.

Zondag gaan we zeker de finale kijken. Nu nog even uitvogelen waar. Er gingen al stemmen bij onze buren op, dat we een feestje zouden moeten houden, maar ik neig er meer naar om het met andere Nederlanders in de Mackey's pub in DC te kijken. Als "we" verliezen, wil ik ook met andere lotgenoten zijn, al is het natuurlijk al fantastisch, dat Nederland ueberhaupt in de finale staat.

En de hittegolf duurt voort, morgen zal het nog warmer worden. Het ergst is het voor diegenen, die geen airconditioning hebben of dakloos zijn. Overal zijn opvangplaatsen om af te koelen opgezet.

PS: Aan mijn Web-log.nl medeloggers, als ik een reactie wil geven op jullie logs krijg ik ze niet te zien. Dat gebeurt regelmatig 's avonds mijn tijd. Ik lees dus wel, maar kan geen reactie achterlaten, sorry!

4 juli Onafhankelijkheidsdag, lang weekend

Zondag

Alle mineral ice en de tennisbal hebben gelukkig wel geholpen, want de zware hoofdpijn is er vanochtend niet. Uitgerust sta ik voor mijn doen vroeg op, voor de rest van het gezin. Om ze te verrassen rijd ik naar Starbucks om ontbijt en ijskoffies te halen.

Als ik ermee thuiskom, is tot mijn verbazing iedereen ook wakker. Kennelijk is er toch nog wel een beetje jet lag, want de tieners op voor negen uur gebeurt niet vaak. Het is nog lekker buiten, dus we ontbijten op het deck. De spinaziewrap gaat er weer goed in!

Wonder boven wonder heb ik zelfs zin om te gaan sporten. Buiten is het veel te heet en er is een code oranje voor luchtkwaliteit, dus ik ben blij met mijn lidmaatschap bij Anytime. Tot mijn verbazing ben ik helemaal alleen!

Op vakantie deed mijn linkerknie, door het met een zware tas over het vliegveld van Toronto rennen, toch weer zo af en toe pijn. Hardlopen durf ik dus niet, maar de stairmaster gaat gelukkig vrijwel pijnloos. Daarna nog een half uurtje fietsen en ik heb mijn portie weer bij elkaar gezweet. Wat voelt dat toch altijd weer goed!

Het is vandaag Amerika's verjaardag, 234 jaar oud zijn "we" alweer! Dat gaat natuurlijk gepaard met veel festiviteiten, waar wij dit jaar alleen het grote vuurwerk van gaan zien.

Katja moet morgen vroeg alweer op reis, dus Rick en ik helpen haar met alles inpakken. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde, want op de vlucht van St. Maarten naar St. Eustatius mag ze maar een tas zeker mee, de andere zal standby mee moeten.

Voor de zekerheid doet ze dus haar tent, luchtbed en andere benodigdheden voor de eerste paar nachten in een tas. Met maar een tas reizen is geen optie, want ze gaat voor meer dan een maand weg en moet ook haar SCUBA apparatuur mee.

Hopelijk valt het mee en zullen beide tassen gewoon meemogen. Met al die extra's voor bagage zal ze meer dan $100 bij moeten betalen op de heenreis alleen al. US Airways brengt zelfs voor de eerste tas $25 in rekening, ook naar het Caribisch gebied! Belachelijk!

Vier juli zou vier juli niet zijn, zonder een barbecue. Bij Whole Foods haal ik kip- en biefstukstokjes, gemarineerd in teriyaki en pindasaus. Die zijn zo voordelig, dat je je het werk van aan stokjes rijgen en zelf marineren wel kunt besparen. Daarbij neem ik een paar stokbroden, maiskolven en komkommers om een salade te maken mee. De kersen zijn heel goedkoop, dus dat wordt ons toetje.

Nadat Katja vrijwel helemaal klaar is met inpakken, vertrekt ze met haar vriendenschaar naar Washington. Daar gaan ze eten en het vuurwerk kijken. Wij vonden het maar een matig idee, want morgen moet Katja om vier uur op, maar dit is de laatste keer, dat ze haar vrienden ziet tot eind augustus.

Kai gaat bij vriend Michael eten en met Charlie en Michael naar het vuurwerk hier in Vienna kijken. Intussen maken Saskia, Laura en Delaney een feestcake met de Amerikaanse vlag in bosbessen en frambozen erop. Helaas letten ze even niet op en heeft Cosmo er, voor we het weten, een deel van op. Gelukkig is de taart vrij groot, zodat we er allemaal toch nog een lekker stukje van kunnen proeven.


De taart

Tegen half drie arriveren Christine en Mallory. Zij blijven eten en het vuurwerk met ons kijken. Christine en ik installeren ons met een ijskoud glas thee op het deck en praten eindelijk eens goed bij. Mallory, Laura, Delaney en Saskia spelen spelletjes binnen en gaan dan op de trampoline kletsen.

De meisjes kunnen het allemaal goed met elkaar vinden en Delaney blijft op het laatste moment ook eten. Mallory en zij zingen allebei graag en hebben beiden al in een aantal schoolmusicals gespeeld. Dat schept een band en de conversatie aan tafel is geanimeerd.

Voor we het weten loopt het tegen negenen en is het tijd een goede plek te gaan zoeken om het vuurwerk te bekijken. Wij hebben sinds vorig jaar geluk, dat het in het park onderaan de straat achter ons wordt afgestoken. We hoeven dus maar een klein stukje te lopen. Onderweg komen we ook Mary Ellen en familie en met zijn allen vinden we al gauw een plekje.

We hebben niet zulk goed uitzicht, als vorig jaar in de tuin van Niall en Serena, vooral, omdat ik geen foto's kan nemen zonder electriciteitsdraden in beeld. Toch is het weer prachtig, vooral de finale, die de grond onder onze voeten doet trillen.


Meer vuurwerkfoto's hier

Een paar filmpjes:


De finale:



Christine gaat terug naar de vrienden, waar ze al de hele week logeert, maar Mallory blijft bij Saskia logeren. Tot mijn grote verbazing komt Katja al om half elf binnenlopen. Ze waren de menigte in de metro voorgeweest (een jaar moesten we tot half een wachten, voor we met een trein meekonden, zo druk was het!). Rick, Katja en ik gaan meteen naar bed, want de wekker zal morgen wel heel vroeg gaan!

Maandag


Om vier uur hoor ik Katja al bezig. Ik zet koffie voor haar en Rick is ook al op. Keurig om half vijf is ze klaar om te vertrekken en Rick zal haar naar het vliegveld rijden. Ik neem afscheid van haar en ga terug mijn bed in, waar ik prompt weer in slaap val.

Pas om negen uur schrik ik wakker door de telefoon. Het is Katja alweer, die al in Charlotte is aangekomen en al aan boord gaat op weg naar St. Maarten. Haar grote reis is nu echt begonnen. Ik ben zo benieuwd, hoe ze het gaat hebben! Zo te lezen zal het af en toe flink afzien zijn, want behalve schildpaddenconservatie, zal ze ook aan het milieu op het eiland werken en dat schijnt vrij zwaar te zijn.

Gisteren had ik me nog enthousiast voorgenomen de core training van half negen te gaan doen vandaag, maar daar ben ik duidelijk te laat voor. Op mijn gemak eet ik ontbijt en drink koffie. De anderen liggen allemaal nog op een oor. Rick heeft vandaag, omdat 4 juli op zondag viel, ook nog vrij.

Het zal vandaag nog warmer worden, dan gisteren, met temperaturen van meer dan 35 graden en meer vochtigheid, waardoor het als tegen de 40 graden zal aanvoelen. Het zal hier nota bene warmer worden, dan in Miami de komende dagen! Daarbij komt, dat de luchtkwaliteit "code red" is, wat het gevaarlijk maakt om buiten te sporten.

Dat doe ik dan ook maar niet en zet een gewichtenroutine op mijn programma. Die heb tenslotte vanochtend gemist. Tot mijn verbazing is het erg druk bij de sportschool. Vooral veel mannen, die al kreunend de zwaarste gewichten heffen. Soms vind ik de geluiden, die ze daarbij maken, ronduit onsmakelijk. Ik krijg er ook altijd zo'n hanengevoel bij, van zie mij eens stoer zijn.

Daartussenin doe ik dus mijn routine op de bosu en de bal. Ik besluit zwaardere gewichten te gebruiken. Twintig pond voor been-, rug- en borstspier oefeningen, 15 pond voor biceps en triceps en 10 pond voor mijn altijd zwakke schouderspieren. Daarmee doe ik, zo om me heen kijkend, niet eens zoveel onder voor die kreunende mannen, maar ik laat geen kik horen.

Na een uurtje ga ik huiswaarts en tref Mallory, Saskia en Rick op. Mallory wordt door Christine opgehaald en zal misschien (iets waar Saskia erg op hoopt) vanavond terugkomen. Ik bel Susan, de hostess van de barbecue vanavond, om te vragen, wat wij mee kunnen brengen. Dat wordt een dessert, lekker makkelijk.

Met dit warme weer vind ik angelfood cake met verse aardbeien en slagroom altijd lekker en licht. De ingredienten ga ik bij Whole Foods halen. De aardbeien zien er heerlijk uit en kosten $7,99 voor vier pond. Ik moet me inhouden er bij het schoonmaken niet al een aantal te eten!

Het zwembad lonkt wel erg nu en ik besluit een paar uurtjes te gaan. Rick voelt zich nog steeds niet lekker en zo'n vroege rit naar het vliegveld helpt natuurlijk niet. Ik bonjour hem naar bed voor een middagslaapje, waar hij tot mijn verbazing gehoor aan geeft. Hopelijk helpt hem dat een beetje op te knappen. Ook Saskia voelt zich niet zo lekker, dus blijft lekker rustig in de airco binnen.

Tevergeefs probeer ik Kai zover te krijgen me te vergezellen. Die houdt al van heel klein kinds af aan niet van zwemmen, dus het verbaast me niets, als hij weigert. Hij gaat liever gitaar spelen, iets, wat hij duidelijk in Ierland erg heeft gemist.

Voor ik ga bel ik Katja even. Online zie ik, dat ze in St. Maarten is aangekomen. Ze heeft haar bagage al doorgecheckt, maar het is inderdaad niet zeker, dat de tweede tas vanavond meekan. Gelukkig wist Katja dat van tevoren, zodat ze maatregelen kon nemen.

Ze reist ook toevallig samen een ander meisje van haar leeftijd uit Virginia, die hetzelfde programma gaat doen. De rest van de vrijwilligers is waarschijnlijk een stuk ouder, dus een leeftijdgenote daar is wel erg leuk voor Katja.

Het zwembad voelt ontzettend lekker aan. Het water is precies goed om even af te koelen en in de schaduw is het goed uit te houden. Het is vrij druk op deze vrije dag voor de meesten, dus ik moet even zoeken naar een stoel met schaduw, want in de zon is het niet te harden (hoewel ik een aantal mensen wel in de volle zon zie zitten). De luchttemperatuur is warmer, dan onze lichaamstemperatuur en dat is een vreemd gevoel.

De barbecue van vanavond is nog om de graduation van Kai, Charlie en Michael te vieren. Het wordt erg gezellig en het eten is zeer smakelijk. Susan, de hostess, was nog bang, dat het te warm zou zijn, maar dat is het (net) niet.

De kinderen spelen croquet en andere tuinspelletjes, terwijl Charlie's vader Matt de bratwurst grilt. Het is een pot luck, dus iedereen heeft wat meegebracht. De salades vind ik erg lekker. Er is een kerrie-kipsalade, een orzo salade met kikkererwten, een salade met boontjes en pecannoten en een heel ongewone salade van mais, gesneden augurk en bosbessen. Allemaal zeer smakelijk.

Als toetje is er, behalve mijn angelfood cake met aardbeien en slagroom, ook een bosbessentulbandcake. Dit vind ik zo lekker zomers, met zijn allen in de tuin, vuurvliegjes om ons heen (muggen ook, maar daar werkt de Off! tegen) en gezellig eten en praten.

Morgen is het wel weer een werkdag voor de meesten, dus na het eten is het al gauw afscheid nemen. Rick voelt zich nog steeds helemaal niet lekker, dus denkt erover morgen thuis te werken. Hij is zo weinig ziek, dat hij nog nooit, in mijn herinnering, een ziektedag heeft opgenomen. Morgen heeft hij teveel te doen om niet te werken, dus thuis werken is dan hopelijk een goede optie. De kinderen zijn inmiddels oud genoeg om hem met rust te laten.

Gammel dagje

Zodra ik wakker word voel ik al, dat het helemaal mis is. Mijn schouders en nek zitten helemaal vast, waardoor mijn hoofd ook voelt, alsof het gaat ontploffen. Ik probeer nog wat verder te slapen in de hoop, dat de pijn wat vermindert, maar dat is eerder omgekeerd het geval.

Meestal helpt het opstaan en wat bewegen, maar vanochtend absoluut niet. Ik herinner me deze helse pijnen nog goed van toen ik nog niet wist, hoe ermee om te gaan. Wat ik vandaag ook probeer, het helpt niet en ik word zelfs misselijk. Ik zal geen vies verhaal op gaan hangen, dus laat het verloop maar achterwege.

De meisjes zijn ook al op en zien meteen, dat het helemaal mis is met me. Saskia rent heel bezorgd naar boven en smeert mineral ice op mijn rug en nek. Dat brengt al iets verlichting, gelukkig. Katja heeft wat Excedrin Migraine en raadt dat aan.

Dat ik me zo heel erg voel gebeurt tegenwoordig zo weinig, dat Saskia ook Rick wakker gaat maken. Die komt ook vol zorgen voor mij naar beneden, terwijl hij zich zelf nota bene ziek voelt. Kennelijk zie ik er als een geest uit. Een half uurtje later helpen de mineral ice en Excedrin en voel ik me gelukkig weer een stuk beter.

Dat is maar goed ook, want er moet vandaag, behalve uitpakken, heel wat gedaan worden. Katja heeft maar twee dagen om zich voor te bereiden op haar St. Eustatius reis en morgen is het hier een feestdag (hoewel de meeste winkels dan toch open blijken te zijn).

Om Rick te ontzien bied ik aan de laatste inkopen te gaan doen met Katja. Rick staat erop om dan uit te pakken en de was te doen, wat ik een prima verdeling vind. Saskia gaat met ons mee, want zij wil morgen graag een cake bakken voor 4 juli.

Eerst gaan we bij Pei Wei een hapje eten. Het is schitterend warm weer, dus we nemen plaats op hun terrasje. Terwijl we in de rij staan om te bestellen, krijg ik een ongewone knuffel van Katja, die zegt blij te zijn, dat ik me beter voel. Ik moet ze wel erg hebben laten schrikken vanochtend (ik schrok zelf ook, want zo'n scherpe aanval in de zomer is erg ongewoon).

De Vietnamese "spring rolls" (kip met salade gerold in rijstpapier), die Katja en ik hebben besteld, en Saskia's kip in pittige honingsaus smaken allemaal heerlijk. Zo gezellig, zo samen met de twee dochters op pad, ik probeer er maar niet te veel aan te denken, dat Katja straks weer voor de rest van de maand weg is.

Het is vreemd, hoe we eigenlijk geen van drieen de vijf uur tijdsverschil met Ierland voelen. Onze interne klokken hebben zich meteen weer aan deze tijd aangepast.

Bij Dick's gaan we op zoek naar dikke lange sokken voor Katja. Ze gaat op St. Eustatius allerlei werkzaamheden in de natuur verrichten en heeft daarvoor een hele lijst benodigdheden gekregen, waar ze natuurlijk nog vrijwel niets van in haar bezit had.

Mijn op het programma staande sporten heb ik vandaag maar achterwege gelaten, maar ik krijg genoeg beweging met door de enorme winkels te lopen! Bij Target vooral lopen we van hot naar her, want ze hebben vrijwel alle afdelingen verplaatst in afwachting van de supermarkt, die er eind juli bij zal komen.

Een paar dingen vielen ons in Ierland op en een daarvan was, dat de drankjes uit de ijskast niet echt koud waren. Ik heb dorst en neem een soda uit de ijskast bij Target en kan het bijna niet vasthouden, zo koud is het! Wat een verschil! Nu is het hier ook wel meestal zo warm, dat zo'n drankje binnen de kortste keren kamertemperatuur heeft.

Een van onze tassen op wieltjes is in Ierland stukgegaan en dat was nu precies degene, die Katja mee wilde nemen. Het is dus zaak een nieuwe te vinden. Target heeft geen groot genoege tas, want er moeten onder anderen een tent en een duikvest in.

US Airways vraagt $25 voor de eerste tas en $35 voor de tweede tas, ook naar het Caribisch gebied (belachelijk vind ik, maar goed). Een derde tas zou zelfs $100 kosten, dus het is zaak alles in die twee tassen te proppen en onder de 50 lbs te blijven. Dat zal niet makkelijk worden.

Ook bij Sears in Fair Oaks Mall slagen we niet. Als laatste proberen we Macy's en daar vinden we precies, wat we zoeken.

Als laatste gaan we naar Giant voor Saskia's boodschappenlijstje. Dan is mijn energie helemaal op. De rest van de middag plant ik mezelf op het deck met veel water, mijn boek en een tennisbal in mijn rugspieren om ze wat losser te rollen.

Katja pakt in, Saskia gaat met vriendinnen zwemmen en Kai is zo te horen weer heel blij, dat hij zijn basgitaar weer heeft. Rick houdt zich, op mijn bevel, heel rustig en kijkt naar zijn gemiste tv shows.

We bestellen kabobs als avondeten en hopen ons morgen een stuk beter te voelen. Terwijl ik dit buiten typ is het inmiddels donker (nog een verschil met Ierland, waar het tot na elven licht bleef) en is het een geknal van jewelste om me heen. Morgen is het 4 juli, Onafhankelijkheidsdag, en de feestdag om vuurwerk af te steken. Fairfax heeft het vuurwerk vanavond en het lijkt werkelijk wel om de hoek!

Iets naars, wat ons de afgelopen dagen bezighoudt, is de moord op een schoolgenootje van de kinderen hier vlakbij. Het negentien jaar oude meisje werd nog geen vijf kilometer hiervandaan op klaarlichte dag dood aangetroffen in haar auto vorige zondag. Katja las het al in Ierland en is er flink van ondersteboven.

De dader wordt gedacht een vreemdeling te zijn, dus er loopt "gewoon" een moordenaar in deze omgeving rond. Doodeng! Ik ben bijna blij, dat Katja op reis gaat, zodat zij geen volgend slachtoffer kan worden. Het verhaal van Vanessa staat hier, zo erg en verdrietig, er zijn geen woorden voor.

Laatste dag in Dublin en terugreis

Donderdag

De hele nacht heeft het geplensd van de regen, maar een voorzichtig zonnetje laat zich zo af en toe zien, als we opstaan. Met zijn vijven gaan we ontbijten en pakken dan de spullen weer in de auto. Het moet gezegd, dat onze kinderen goede reizigers zijn. Ze hebben zich de kunst van snel in- en uitpakken helemaal meester gemaakt.

De weg naar Dublin verloopt snel. Het merendeel is een snelweg en eigenlijk hebben we alleen in Dublin druk verkeer meegemaakt. Dit land is ook vrij dun bevolkt met maar net zes miljoen inwoners. Een paar dagen geleden hebben we op de valreep ons door Niall geboekte hotel in Skerries geannuleerd en nog een nacht in het Camden Court hotel in Dublin geboekt. Zo kunnen we in alle rust van de stad genieten en hoeft Rick vanavond niet meer te rijden.

Bij het inchecken blijken de kamers al klaar te zijn, dus brengen we de bagage naar boven. We krijgen weer een twee- en een driepersoonskamer. Alleen is het bed in de tweepersoonskamer geen Amerikaanse (zoals de eerste nacht hier), maar een Europese king. Die is te smal voor mij en mijn kussen en Rick samen. We besluiten dus, dat Saskia bij Rick zal slapen en ik op een van de drie bedden in de driepersoonskamer.

Buiten miezert het wat, dus gewapend met regenjassen en paraplu’s gaan we de stad in. Al vrijwel meteen komt de zon door en wordt het het warmst, dat we deze vakantie hebben meegemaakt. Gelukkig heeft mijn regenjas ruime zakken en kunnen de kinderen er hun paraplu’s in kwijt. De meisjes en Rick zijn slim geweest, want ze hebben korte mouwen aan onder hun jassen. Kai en ik hebben het flink warm met onze lange t-shirt. Ik besluit bij de eerste gelegenheid iets met korte mouwen te kopen!

Opeens hield gisteravond de muis van mijn nieuwe netbook ermee op. Gelukkig had Rick vorige week al een computerzaakje vlakbij het hotel gevonden. Daar doen ze ook reparaties, maar de medewerker zegt, dat het hele keyboard dan vervangen moet worden. De netbook is nog geen maand oud, dus die gaat terug naar de winkel, als we thuis zijn. Tijdelijk lossen we het probleem op door een externe muis te kopen.

Via de gezellige voetgangersstraat Grafton Street lopen vervolgens we naar Trinity College. Mijn nummer een bezienswaardigheid voor vandaag is het Book of Kells. Als ik niets anders zie vind ik het prima, dat bijzondere boek wil ik met eigen ogen aanschouwen. Vooral Kai is er ook erg in geinteresseerd en Rick en de meisjes volgen gedwee. Kai en ik delen onze interesse in geschiedenis, wat ik erg waardeer in hem.

De tentoonstelling is alles, wat ik ervan gehoopt had. Fascinerend is de geschiedenis van het boek, dat het ueberhaupt bewaard is gebleven is een wonder. Ook de manier, waarop het werd geschreven vind ik bere-interessant. Dat er inkt werd gemaakt van verschillende kleuren lood, lapis lazuli en dergelijke en de heel regelmatige calligrafie van de monniken. Ik heb ooit een cursus calligrafie gedaan en weet, hoe ongelooflijk moeilijk dat is. Grappig is ook, dat foutjes letterlijk werden verbloemd (zou het woord daarvan komen?). De letters werden uitgewist en een rij kleine bloempjes ervoor in de plaats getekend.

Na een half uurtje rondkijken en de vier te bezichtigen pagina’s van het boek te hebben bestudeerd, lopen we naar boven de grote bibliotheekzaal binnen. Het is een indrukwekkende zaal met veel houtsnijwerk en bustes van bekende figuren uit de geschiedenis. Katja fantaseert over hoe het zou zijn een uitwisselingsstudent aan dit college te zijn. Zij heeft echter haar zinnen op Spanje gezet.

In de souvenirswinkel zie ik mijn kans schoon en koop een groen Trinity College t-shirt met korte mouwen. We lopen terug naar Grafton Street op zoek naar een restaurant om te lunchen. In de zijstraten zijn allerlei terrasjes, maar het duurt even voor we een groot genoeg tafeltje vinden. Dat komt net vrij bij de Bruxelles Bar en we nemen in het warme zonnetje plaats. In het toilet verruil ik gauw mijn lange mouwen voor het t-shirt, dat voelt stukken beter!

De special bij dit restaurant zijn mosselen uit Galway. Die smaken me zeer goed. Helaas heb ik geen restaurant meer kunnen vinden met St. Jacobsschelpen. Die vind ik het lekkerste, dat ik hier in Ierland heb gegeten. Na de lunch wil ik nog het Middeleeuwse gedeelte van de stad gaan verkennen. Rick en de meisjes hebben genoeg geschiedenis gezien voor vandaag en willen gaan winkelen. Kai gaat met graagte met mij mee.

We beginnen bij de St. Patrick’s Cathedraal. Deze kerk uit de dertiende eeuw ziet er van buiten al imposant uit. We betalen entrée en zijn meteen onder de indruk van dit eeuwenoude bolwerk. Jonathan Swift, schrijver van Gulliver’s Reizen, was hier in de achttiende eeuw jarenlang decaan en ligt in de kerk begraven. Zoals altijd bewonder ik de prachtige glas in lood ramen. Wat een kunst is dat toch!

Via de nog oudere Christ Church, waar we niet naar binnen gaan, want we zijn een beetje “uitgekerkt” lopen we richting de rivier. Op de kaart zie ik Isolde’s toren uit de 14e eeuw staan en daar wil ik heen. Kai’s tweede naam is Tristan en ik vertel hem over Tristan en Isolde, een verhaal, waar hij (toch enigszins tot mijn verbazing, dat ik hem het nooit eerder heb verteld) nog nooit van had gehoord.

De toren is helaas nergens te vinden (later zie ik, dat er een pub met die naam is, dus misschien was dat het), dus we lopen door naar het Dublin kasteel. We zijn waarschijnlijk al verwend door de andere kastelen, die we deze vakantie hebben bezocht, want aan dit kasteel vinden we niet veel. Rick belt, dat hij en de meisjes uitgeshopt zijn. Wij hebben gezien, wat we wilden zien, dus we zullen elkaar in Temple Bar ontmoeten.

Onderweg komen we langs de Ha'penny brug, die ik een week geleden met nogal donker weer fotografeerde. Vandaag staat de zon er mooi op, dus ik maak nog een paar foto’s. We treffen Rick en de meisjes luisterend naar een van de straatmuzikanten aan.

We hebben allemaal dorst, dus gaan de gezellig drukke beer garden van de Temple Bar, waar deze buurt zijn naam aan dankt, binnen. Daar vinden we wonder boven wonder nog een tafeltje vrij. Rick en ik proberen eens shandy, een drankje, dat ik me uit mijn jeugd herinner. Ik merk wel, dat ik in de VS gewend ben geraakt aan heel koude drankjes. Bijna alles hier in Ierland smaakt bijna lauw. Ook met deze shandy is dat het geval en daardoor smaakt het me minder goed.

Onze serveerder is Braziliaans, dus we kletsen even over de wedstrijd Nederland-Brazilie morgen. Een man in een groepje Canadezen heeft een Hup Holland Hup petje op. Hij blijkt half Nederlands te zijn en een fervent supporter. Hij zoekt nog naar een pub om de wedstrijd morgen te gaan kijken. Ik vertel hem, dat we toevallig al lopend hebben gezien, dat de Whelan pub Nederland steunt. Die is helemaal versierd met oranje vlaggetjes en de Nederlandse vlag hangt uit.

Terug in het hotel frissen we ons even op en nemen dan een taxi terug naar Temple Bar. Daar gaan we eten bij Gogarty’s, wat achteraf niet zo’n goede keuze blijkt te zijn. Het ziet er erg gezellig uit, maar is enorm duur, het eten matig en de bediening ronduit slecht.

Alleen Kai vindt zijn maaltijd echt lekker. Mijn kreeftgerecht smaakt wel redelijk, al zwemmen de paar stukjes kreeft in de saus. Katja bestelt echter het plaatselijke garnalengerecht en het is schandalig, dat ze voor die paar garnalen 31 euro vragen! Ricks Ierse stew lijkt wel iets uit de achttiende eeuw met heel veel vet. Kortom, helaas is onze laatste avondmaaltijd in Ierland de minste van de hele vakantie.

We laten onze pret er niet door bederven en gaan allemaal, behalve Saskia, naar de pub naast ons hotel. In de Bleeding Horse heeft ieder tafeltje een eigen Smithwick’s en Guinness tap. Alle tafeltje zijn echter bezet, dus we nemen plaats aan de bar. Katja heeft van een vriend gehoord, dat ze een Irish car bomb moet proberen. Dat is Guinness met een shot whiskey met Bailey’s. Dat shot gooi je als een “bom” in de Guinness. Kai en Rick nemen het ook, maar ik probeer enkel een slokje. Zoals ik al dacht, is het een nogal onsmakelijke combinatie.

Dan is het toch echt tijd om onze vakantie in Ierland af te sluiten. Morgen vertrekt ons vliegtuig voor tienen, dus we zullen vroeg op moeten.

Vrijdag

Om vier uur gaan kennelijk de pubs dicht en onze kamer ligt aan de voorkant van het hotel. Mijn hemel, wat een gegil en gejoel op straat! Ricks wektelefoontje om half zeven komt dan ook wel even hard aan. Slaapdronken laden we alles in de auto en gaan op weg naar het vliegveld.

Als we daar bijna zijn, komt Katja tot de ontdekking, dat ze haar nieuwe Bose geluidwerende koptelefoon in het hotel heeft laten liggen. Ze wil per se een taxi terugnemen, maar daar hebben we geen tijd voor. Na de nodige tranen van Katja komt Rick op een briljant idee. Hij belt het hotel en vraagt, of zij de koptelefoon met een taxichauffeur naar het vliegveld kunnen sturen. Dat blijkt geen probleem te zijn.

Door al het gedoe en een zeer trage shuttle van het autoverhuurbedrijf Sixt zijn we meer dan een half uur kwijt. We checken als laatsten in voor onze Air Canada vlucht naar Toronto. De taxichauffeur arriveert net voor we door de veiligheidscontrole moeten (gelukkig, want daar is het erg druk en Rick had subiet het vliegtuig gemist, als hij erna weer naar buiten had gemoeten).

Zwaaiend met de begeerde koptelefoon komt Rick niet veel later terug. Hij heeft de taxichauffeur een flinke fooi gegeven, dus die heeft ook een goede dag. Een enorm opgeluchte Katja bedankt haar vader met een grote knuffel voor zijn doortastendheid.

Intussen is het boarden van ons vliegtuig al begonnen en wij zijn nog niet door de controles. Gelukkig gaat dat vrij voorspoedig, maar dan zien we, dat we nog een enorm eind moeten wandelen naar de gate. We hebben honger en dorst, dus snellen een winkeltje binnen, waar alleen snoep en chocola wordt verkocht. Dan maar een Milky Ways en Marsen als ontbijt!

Eindelijk bij de gate staat er nog zo’n lange rij met mensen, dat Rick besluit even naar het dichtstbijzijnde restaurantje te gaan voor iets meer ontbijtachtige etenswaren. Hij komt terug met heerlijke muffins, dat gaat er goed in! Als een van de laatsten gaan we eindelijk aan boord. Ik moet zeggen, dat ik vliegreizen steeds zenuwslopender vind worden!

Als er iets goed was aan de gemiste vlucht op de heenweg, was het het prachtige moderne vliegtuig naar Frankfurt. Ik heb nog nooit zo’n gerieflijke nachtvlucht in economy meegemaakt. We hadden ook ons eigen entertainment system en dat heeft deze Boeing 767 op de terugweg niet. Dit oudere vliegtuig heeft enkel een centraal scherm met heel slecht beeld. Gelukkig kwam deze minilaptop met een heel arsenaal van spelletjes, dus gaat de tijd lekker snel.

Als we weer boven Noord-Amerika vliegen, worden de douaneformulieren uitgereikt. Aangezien wij in Toronto door de Amerikaanse douane zullen gaan, hebben we een Amerikaans formulier nodig. Dat blijkt alleen in het Frans aanwezig te zijn. Gelukkig ben ik die taal machtig en help een heel aantal Amerikanen om ons heen met het formulier invullen. Dat scheelt straks toch weer tijd.

De maaltijdservice op deze vlucht bestaat, zoals gewoonlijk, uit een maaltijd en een snack. De keuze bij de maaltijd is kip of biefstuk. Ik kies de kip, die met wilde rijst en groentes wordt geserveerd. Het is een typisch vliegtuigmaaltijd, maar gaat er door het gebrek aan ontbijt goed in. Grappig is, dat er Echte Boter bij wordt geserveerd, heerlijk! Wat Nederlandse boter zoveel smakelijker maakt, dan de Amerikaanse heb ik nooit begrepen.

De snack voor we gaan landen is deze keer veel lekkerder, dan de muffin, die we tijdens de vlucht naar Frankfurt als “ontbijt” kregen. Er is een keuze tussen twee wraps, een kip fajita en een zoete aardappel salsa van Monty’s Bakehouse. Ik kies de laatste en die is werkelijk heerlijk. Dat hoor je mij niet snel van eten aan boord van een vliegtuig zeggen!

Met prachtig weer landen we in Toronto. We halen onze bagage op en gaan door de Amerikaanse immigratie. De beambte is erg vriendelijk. Als ik opmerk, dat ik veel liever hier door de douane ga, dan in Washington, antwoordt hij, dat het hier ook “crazy” kan zijn. Voor ons is het een fluitje van een cent. We doen de bagage weer op de band en gaan dan in de rij voor de veiligheidscontrole. Daar zien we ook het stel, dat vorige week met ons de vlucht naar Dublin miste. Zij gingen op huwelijksreis naar Ierland en hebben ook een leuke tijd gehad. Grappig, hoe zo’n avontuurlijke reis verbroedert.

Bij de Molson pub lopen we binnen om een hapje te eten. Daar ziet Rick het eerst op tv: Brasil is out. Betekent dat, wat we hopen, dat het betekent? De serveerster beaamt het, Nederland heeft gewonnen en Brazilie huilt (volgens haar). Ik moet eerlijk toegeven, dat ik dat niet had durven hopen, maar wat een leuk nieuws! Hopelijk kan ik de halve finale wedstrijd eindelijk eens zien!

De wrap in het vliegtuig was voor mij genoeg lunch, maar de kinderen vonden die niet lekker en hebben dus honger. We bestellen een bord nachos, zoete aardappelfrietjes en kip nuggets. Vooral Saskia had in Ierland vaak moeite iets van haar gading te vinden in restaurants, dus die is helemaal in haar element. Rick en ik hebben het erover, dat we maar vier uur rijden weg zijn van mijn broer en schoonzus. Het wordt hoog tijd, dat we hen weer eens een bezoekje brengen.

Met zo’n drie kwartier vertraging, omdat de bemanning vier minuten voor de officiele vertrektijd pas op kwam dagen, vertrekt onze laatste vlucht van deze reis. Ik ben niet erg onder de indruk van de stiptheid van GoJet, die deze United Express vluchten uitvoert. Gelukkig is het een korte vlucht en na een uurtje zie ik de bossen van Virginia onder ons verschijnen. Opvallend vind ik dat altijd, die eindeloze lappen bos.

We nemen de nieuwe ondergrondse trein naar de bagage, die al op de band ligt. Met een SUV taxi worden we thuisgebracht. Het weer is schitterend en ik ga meteen buiten zitten. Straks haal ik Cosmo op (die moet eerst een bad krijgen bij de kennel) en vanavond komen Christine en Chuck even buurten. We hebben een fantastische week om op terug te kijken! Niall heeft niets teveel gezegd, als hij hoog opgaf over zijn land!

De foto's van de laatste dagen staan hier.

PS: Dank aan iedereen voor de leuke reacties! Ik had meestal erg langzaam internet, dus kon niet makkelijk reageren. Vooral bedankt voor het liedje over Tipperary en de informatie over de St. Jacobsschelpen.

De Blarney Steen gezoend

Alweer word ik door het gezellige deuntje van de kerkklok gewekt. Ik ben blij de zon te zien, want het weerbericht zag er gisteren niet veelbelovend uit. Als Ricks horloge om kwart voor acht afgaat, ben ik al klaarwakker. De kinderen hebben kennelijk ook wel zin om de Blarney Stone te gaan zoenen, want ze zijn ongewoon makkelijk op te krijgen.

In de mooie lichte eetzaal krijgen we een tafel bij het raam met vol uitzicht op het Kilkenny kasteel. Dat gebeurt toch niet vaak, dat we met een dertiende eeuws kasteel op de achtergrond eten. Vandaag probeer ik eens de “witte” pudding, maar die vind ik minder lekker, dan de zwarte.

De stemming zit er goed in, als we aan onze rit naar het zuiden beginnen. Het duurt even, voor de GPS ons naar de goede weg leidt. Recentelijk zijn er een aantal motorways geopend, die nog niet op de GPS kaarten staan. Gelukkig kan ik ook goed gewone kaarten lezen, dus navigeer ik Rick de juiste richting op.

Onderweg zien we weer allerlei ruines van kerken en kasteeltjes en proberen ons voor te stellen, hoe het leven hier al die eeuwen geleden moet zijn geweest. Rick is inmiddels helemaal aan het links rijden gewend. Hij vraagt zich af, of rechts rijden nu straks thuis vreemd zal voelen. Dat lijkt me sterk, want we zijn maar een weekje hier.

Over de M8 racen we naar het zuiden. Al zijn snelwegen natuurlijk een goede manier om snel van A naar B te komen, in de meeste landen, zo ook in Ierland, is het uitzicht een stuk saaier, dan op de secundaire wegen. Toch zien we zo af en toe een kasteel of een Keltisch kruis in de verte. Ooit wil ik een speciale reis langs de kastelen maken. De geschiedenis van dit land fascineert me.

In Cork kopen we bij een Texaco soda’s en wat snacks. Katja en ik delen een zakje Aero (Bros) Bubbles. Die kunnen we in de VS niet krijgen en ze happen zo heerlijk weg. De aardige dame achter de kassa vraagt, waar we vandaan komen. Als ze Washington hoort, vraagt ze of het thuis warm is. Dertig graden klinkt voor haar heel heet, want zij vindt het vandaag hier warm. Dat, terwijl ik het bij het uitstappen nogal frisjes vond.

Om kwart over elf komen we in Blarney aan. Na entree te hebben betaald lopen we naar de eeuwenoude toren, die over is van dit kasteel, dat aan de MacCarthy’s, de koningen van Munster, behoorde. Op zeer humoristisch geschreven borden kunnen we de geschiedenis van dit kasteel en zijn beroemde steen lezen.

Bij de toren aangekomen worden we gerustgesteld, dat Winston Churchill en Oliver Hardy ook naar boven konden, dus gaat het ons ook lukken, al voelt het erg nauw. Na de nodige foto’s genomen te hebben, beginnen we aan de 127 treden naar de top van de toren, waar de Blarney Stone zich bevindt. Daar wachten we even in de rij en dan instrueert een gids ons te gaan liggen en ons hoofd naar achteren te doen om de steen te kussen.

Katja doet het zo snel, dat we geen tijd hebben een foto te nemen. Omdat er toch heel weinig mensen zijn, stappen we over het hekje heen en gaat Katja weer liggen. Alweer doet ze te snel om een foto te nemen haar hoofd weer omhoog. De officiele fotograaf krijgt medelijden met Katja en zegt haar nog eens te gaan liggen, dan neemt hij wel een foto met haar fototoestelletje. Zo zoent Katja drie keer de Blarney Stone, nu moet ze wel heel welbespraakt worden!

Precies op tijd zijn we hier gekomen, want nu komen de busgroepen aan en wordt het druk. Beneden kopen we allemaal, behalve Saskia, die de hare niet leuk vindt, de door de fotograaf genomen foto. De Blarney Steen zoenen doe je tenslotte maar eens in je leven (behalve, als je Katja heet).

Wij zetten ons avontuur voort en gaan op weg naar Kinsale, de “foodie” hoofdstad van Ierland naar verluid. In dit pittoreske vissersplaatsje, dat nu best toeristisch is, hebben we geluk met het vinden van een parkeerplaats. Het weer blijft droog met zonnige periodes, dus we gaan op zoek naar een terrasje. Helaas heeft het door Fodor’s aangeraden Fishy Fishy alleen visgerechten op het is erg duur. We zoeken dus verder.

Het aanbod aan restaurants valt ons tegen voor een plaatsje, dat er zo bekend om staat. Misschien zoeken we ook niet in het juiste gedeelte, hoewel dit toch wel het centrum lijkt te zijn. Iedereen heeft flinke trek, dus we kiezen op de gok Hamlet’s. Daar kunnen we in een soort prieeltje buiten zitten. Het menu is niet bijzonder, helaas.

Dat we allemaal de ham en kaas tosti bestellen is daar wel getuige van, maar die smaakt dan ook prima. Het buitenzitten maakt veel goed. De salade wordt met een heerlijke mosterddressing geserveerd en ik vraag de serveerster, waar we die kunnen kopen. Dat blijkt vlakbij te zijn bij het Old Bank House. Daar neem ik een fles van mee naar huis!

Onze volgende stop is Cobh (spreek uit Cove), wat tot 1920 Queenstown heette. Hier was de laatste stop van de Titanic, voor haar noodlottige reis. Ook werd de Lusitania in 1915 voor de kust hier door de Duitsers getorpedeerd. Voor veel emigrerende Ieren was dit plaatsje van waaruit ze naar Australie, Amerika en Canada vertrokken. Bij het Heritage Center hoopt Rick informatie over zijn overgrootouders te vinden. Hij heeft de stamboom mee, inclusief de plaatsen, waar zij vandaan kwamen.

Voor het eerst in jaren moeten we onderweg een veerboot nemen. Natuurlijk vinden de kinderen dat heel bijzonder (en wij ook). Na vijf minuten en vijf euro arriveren we aan de overkant van de rivier. Daarna is het even zoeken, maar vinden we het leuke centrum van Cobh en zoeken naar een parkeerplek.

Na even in het kleurrijke plaatsje te hebben rondgelopen, gaan we op zoek naar het Heritage Center en betalen entree. Helaas voor Rick is de dame, die helpt met geneologie er vandaag niet. Wel krijgt hij een email adres om zijn vragen heen te sturen. De tentoonstelling gaat over de meer dan 4 miljoen Ieren, die in de afgelopen 120 jaar emigreerden (1,5 miljoen in de zes jaren van 1845 naar 1851 alleen al). De bevolking van Ierland is nog steeds niet zo groot als voor de hongersnood halverwege de negentiende eeuw.

Het is een interessante tentoonstelling. Ook de Titanic en Lusitania’s nare eindes worden uitgebreid besproken. Na een half uurtje hebben we alles gelezen en kijken nog even rond in de souvenirswinkel. Daar zie ik Ierse bedeltjes van Tara’s Diary, die met Pandora blijken te werken. Ik kies het Claddagh symbool uit als aandenken aan deze vakantie.

Onze tocht zet zich voort naar Waterford. Het is nog steeds droog, maar ziet er dreigend uit. Wel een geluk, dat het nog zolang lekker bleef vandaag. De weg naar Waterford is ook weer prachtig. We komen af en toe door slaperige kustdorpjes en worden getrakteerd op prachtige uitzichten. Vooral bij Dungarvan is het erg mooi.

Helaas zijn we te laat voor het bezoekerscentrum van het befaamde Waterford Crystal. Dan gaan we maar op zoek naar een restaurant, wat nog niet mee blijkt te vallen. Waterford mag dan de oudste stad zijn in Ierland, zo ziet het er ook uit. Posters hebben het over een tall ships race hier dit weekend, maar daar is niets van te merken. Het ziet er allemaal nogal ongezellig uit.

Het eerste restaurant is ons veel te duur en het tweede ziet er een beetje louche uit. We lopen verder langs het water en komen dan bij het Granville Hotel, dat er ouderwets chique uitziet. De bar hier heeft een uitgebreid menu, waar iedereen iets van zijn of haar gading op vindt. Rick en ik delen de gerookte zalm en als hoofdgerecht neem ik de vissalade met garnalen, gepocheerde zalm en gerookte makreel, erg lekker.

Rick en Saskia halen de auto en we zijn helemaal blij, als de weg terug naar Kilkenny een splinternieuwe snelweg blijkt te zijn. Binnen de kortste keren zijn we terug bij het hotel. Intussen regent het helaas wel. Hopelijk is die depressie morgen weer vertrokken. Dat is alweer onze laatste dag in Ierland, deze week is, zoals altijd, voorbij gevlogen!

Foto's van gisteren staan hier.

Kilkenny

Door een spelende kerkklok word ik al vroeg gewekt. Het doet me aan mijn studententijd in Utrecht denken, waar ik ook vlakbij een kerk woonde. Omdat Rick zich gisteren niet zo lekker voelde, maak ik me stilletjes klaar. Inmiddels is hij ook wakker en klaar om de dag aan te vallen. Gelukkig voelt hij zich ietsje beter.

Alleen Katja vinden we bereid om mee te gaan ontbijten. Saskia en Kai blijven liever nog even liggen. In de gezellige eetzaal met prachtig uitzicht op het kasteel aan de overkant van de rivier staat een gratis ontbijtbuffet klaar. Ook hier eet ik weer de black pudding en bruin brood met marmelade.

De lucht vanochtend is felblauw, maar ik zie alweer wolken aankomen in de verte. Ik wil per se het kasteel met blauwe lucht kunnen fotograferen. Katja gaat douchen, maar Rick gaat met mij mee.

Drie van de torens van het Kilkenny kasteel waren deel van het originele gebouw uit de dertiende eeuw. Na de nodige foto's buiten kopen we kaartjes voor de rondleiding binnen. Daar zien we hoe het er in de negentiende eeuw uitzag in dit kasteel.

Helaas kunnen we geen van de torens in en dat vind ik jammer. Ik ben blij, dat we gisteren naar Bunratty zijn gegaan, al is dit kasteel zo'n tweehonderd jaar ouder. Maar ach, wat is op zoveel tijd een jaartje meer of minder.

Op de weg terug naar het hotel bezoeken we de toeristeninformatie. Behalve het kasteel willen we nog meer van dit gezellige en heel oude stadje zien. De stadswandeling wordt ons aangeraden en de rondleiding bij de Smithwick's brouwerij.

Terug in het hotel treffen we enkel Saskia aan. De andere twee zijn er samen op uitgetrokken. Volgens Saskia zijn ze ons aan het zoeken. Terwijl Rick een reservering gaat maken voor de brouwerijtour, stel ik me centraal op, zodat ik Katja en Kai niet kan missen, als ze terug uit het kasteel komen. Althans, dat denk ik, niet wetend, dat er ook een uitgang bij de rivier is.

Intussen vermaak ik me met mensen kijken. Het valt me op, dat ik veel Amerikaans Engels hoor. Kennelijk is Ierland een populaire vakantiebestemming voor onze landgenoten. Geen wonder, dat Nialls reisbureau goede zaken doet. Daartussendoor lopen natuurlijk de inwoners van Kilkenny. Ook hoor ik veel Duits om me heen.

Rick belt, dat Katja en Kai op de hotelkamer zijn en hij kaartjes heeft voor de Smithwick's rondleiding van 13 uur. Saskia mag om twee redenen niet mee: ze heeft alleen teenslippers mee als schoenen en dat mag niet en ze is onder de 18.

Zij en Kai hebben geen ontbijt gegeten, dus bij de Spar koop ik wat saucijzebroodjes voor ze. Saskia blijft op de hotelkamer internetten, wat ze helemaal prima vindt. De rest van ons gaat op weg naar de brouwerij.

Alles hier ligt vlak bij elkaar en aan de voetgangersstraat naar de brouwerij liggen allerlei restaurantjes met terrasjes. Wij strijken neer bij de Playwright. Ik kan het niet laten en neem weer de bruine boterham met gerookte zalm. Rick en Katja krijgen een erg lekker uitziende quiche en Kai neemt de "goujons" (kip nuggets).

Katja heeft last van krampen en niets mee, dus ik ga met haar naar een apotheek. Daar raden ze Feminal aan, waar tot onze verbazing codeine in zit. Dat is iets, wat je absoluut niet zonder recept in de VS kunt krijgen!

Keurig op tijd voor de brouwerijtour lopen we het gebouwtje binnen. Er wordt nog op een paar anderen gewacht en intussen lezen we de geschiedenis van deze dit jaar driehonderd jaar oude brouwerij. Het is jammer, dat we hier donderdag niet meer zijn. Dan is hun grote feest, want 1-7-10 en de brouwerij is in 1710 gesticht. Rick zou dat super hebben gevonden!

De rondleiding is heel interessant! We moeten een reflecterend vest aan met Diageo op de rug (het overkoepelende bedrijf, dat zowel Smithwick's als Guinness beheert) en een beschermende bril op. Verder draagt Suzanne, onze heel enthousiaste gids, ons op vooral de blauwe lijnen te volgen voor onze veiligheid. Ik verwacht heel wat van deze rondleiding met zoveel veiligheidsmaatregelen!

Suzanne vertelt ons over de familiegeschiedenis van de brouwerij, die pas sinds 1993 in handen van Guinness is. Deze brouwerij is in een Franciscaanse abdij gevestigd. De ruine van de twaalfde eeuwse abdij staat nog steeds midden op het terrein van de brouwerij. Je kunt van alles over de Ierse geschiedenis zeggen, tumultueus is volgens mij de beste beschrijving.

Hoogst interessant vind ik het allemaal. Suzanne vertelt, dat de ruines pas sinds kort bezocht mogen worden. Het is onvoorstelbaar, hoeveel er zonder enige restauratie van deze structuur bewaard is gebleven. Hier mogen we uitgebreid foto's nemen en in het kapelletje ernaast, waar de medewerkers mogen bidden ook.

Pas als we de werkende brouwerij binnengaan moeten de brillen op en mag er niet meer gefotografeerd worden. Eerst leren we, hoe iedere dag alles door twaalf proevers getest wordt. Bier moet consistent zijn en het kleinste verschil in watertemperatuur bijvoorbeeld kan daar verandering in brengen.

Daarna zien we de enorme vaten met ongefermenteerd bier. Het ruikt er heerlijk naar hop. Alles wordt hier gedaan, behalve het bier in flessen en blikjes doen, dat gebeurt in Belfast. Ook Kilkenny bier (logisch voor dit stadje, maar voornamelijk voor de export bedoeld) en het Amerikaanse Budweiser worden hier gebrouwen. Als laatste zien we de enorme silo's, waar het bier in wordt opgeslagen.

Al met al is het zelfs voor iemand, als ik, die niet zoveel met bier heeft, erg interessant. Aan het einde van de tour krijgen we allemaal een pint met Smithwick's. We doen een ware bierproeverij en zo vind ik het zelfs wel lekker. Toch kan ik maar de helft van die pint op, terwijl de anderen het hele ding naar binnen werken. Suzanne was werkelijk een prima gids.

Behalve over de brouwerij vertelde ze ons ook het een en ander over Kilkenny (oorsprong van de naam: Cill (kerk in Gaelic) Canice (verengelst Kenny)). De St. Canice cathedraal verderop heeft een toren uit de negende (!) eeuw, die te beklimmen is.

Dan vind ik het zo leuk om een paar avontuurlijke kinderen te hebben. We laten het ons geen tweede keer zeggen en kopen kaartjes om de dertiende eeuwse cathedraal te bekijken en de toren te beklimmen. De cathedraal is prachtig!

Kai is gefascineerd door het oudste graf daar. Men weet niet of dat van de bischop, die er van 1251 tot 1260 heerste, is of zijn opvolger. Hoe dan ook, het is een meer dan zevenhonderd jaar oud graf. Ik merk, dat Katja en Kai van zulke nummers toch wel erg onder de indruk zijn (tot mijn genoegen, overigens).

Met enige zenuwen begin ik aan de klim in de toren, die gedacht wordt uit St. Canice's tijd te stammen. Dat maakt hem zo oud als uit de 7e eeuw, maar men denkt, dat hij uit de 9e eeuw stamt. Naar verluid vluchtten de moniken hierheen om de vikingen te ontlopen.

Met houten ladders lopen we naar boven. Het is enorm nauw, mijn fototoestel kan bijna niet mee. Niets voor iemand, die wat gezetter is! Toch valt het me alles mee. Het is minder inspannend, dan het beklimmen van de vuurtoren in Atlantic City. Ladders zijn makkelijker, dan trappen, kennelijk.

Bovenin hebben we een superuitzicht over Kilkenny en omgeving! Het weer is al de hele dag prima, dus we kunnen ver kijken. Een pas getrouwd stel uit Californie voegt zich bij ons en we kletsen wat. Het valt me op, dat Amerikanen onderling wel altijd even een praatje maken in den vreemde. Als we dat met Nederlanders in de VS proberen krijgen we vaak het gevoel, dat men niet om een Nederlands praatje verlegen zit. Grappig, toch.

Weer beneden gaan we terug naar het hotel. Saskia heeft intussen een flinke trek gekregen en Rick neemt haar mee voor een snack. Katja, Kai en ik ontmoeten hen weer bij het toeristenbureau. Hier wacht Caroline, onze gids, op ons voor de stadswandeling.

We betalen ongeveer 5,50 euro per persoon. Eerlijk gezegd had ik me van deze stadswandeling meer voorgesteld. Al bij het afrekenen krijg ik niet direct de "ik heb zo'n zin om jullie rond te leiden" "vibe" van Caroline. Er kan nauwelijks een lachje vanaf.

Ze vertelt interessant over de geschiedenis van de stad, maar het klinkt allemaal als een opgezegd lesje. Dat houdt natuurlijk de interesse van de kinderen niet. Gelukkig zijn ze oud genoeg om toch beleefd te blijven luisteren en niet vervelend te worden.

Er zitten wat leuke feitjes bij en we lopen de Black Abbey binnen, met zijn prachtige glas in lood ramen. Ook is dit een van de laatste Dominicaanse abdijen in Ierland.

De geschiedenis hier is groots, maar Caroline niet. Ik heb al heel wat gidsen meegemaakt, inclusief Suzanne bij Smithwicks en ik vind het jammer, dat Caroline er niet meer van maakte. Het is niet anders.

Voor we teruggaan naar het hotel gaan we een drankje drinken in de beer garden van Kyteler's pub. Deze pub stamt uit 1324 (!) en de originele eigenaresse werd verdacht van hekserij.

Saskia wil er eigenlijk niet in, maar de beer garden ziet er onschuldig uit. Ik probeer eindelijk de tip van onze busgids in Dublin: een glas Guinness met wat zwartebessensiroop. Hier wordt dat een "snake bite" genoemd en vooral bij de dames is het, volgens onze Ierse contacten, populair. Ik moet toegeven, dat het de Guinness inderdaad ronduit lekker maakt!

Rick en ik bespreken intussen onze laatste nacht hier. Niall heeft ons zo'n half uur buiten Dublin geboekt, maar wij zijn nog lang niet uitgekeken in die stad. We willen liever nog een nacht in de Camden Court, waar we de eerste nacht logeerden.

Na overleg met Niall bel ik het hotel in Skerries, waar we 48 uur van tevoren moeten annuleren. We zijn nog precies op tijd. Camden Court heeft de kamers, die we zoeken, dus die boek ik en annuleer Skerries. Zo kunnen we nog lekker van Dublin genieten, dan maar wat vroeger op om naar het vliegveld te gaan!

We hebben de hele dag op restaurants gelet, maar er geen gevonden, die zo leuk is, als Langton's gisteravond. De kinderen beginnen dan ook een ware campagne om daar vanavond weer te eten. Geen probleem vinden Rick en ik tot hun vreugde.

We krijgen dezelfde tafel als gisteravond. We zijn een stuk vroeger, dus er is nog geen band. Als voorgerecht bestel ik de "black pudding", Rick en Katja proberen die ook, gewoon om het geprobeerd te hebben. Het hoofdgerecht, de zeebaars, is lekker licht.

De anderen nemen allemaal dessert, maar daar heb ik geen zin in. Katja vindt, dat ik in Ierland toch wel Ierse koffie moet bestellen, dus doe ik dat. Ik moet zeggen, het smaakt heerlijk! Intussen proef ik ook een paar van Ricks aardbeien, die zoveel smaak hebben.

De match tussen Spanje en Portugal is bezig en Katja en ik zijn voor Spanje. Hetzelfde bandje, als gisteravond, begint te spelen, dus we hebben geen haast om te vertrekken. Pas als de eerste helft voorbij is, betalen we en gaan hotelwaarts.

Rick en Katja gaan nog naar de pub aan de overkant. Eigenlijk is Rick doodmoe, maar hij heeft deze zomer nog niet zoveel tijd met zijn oudste gehad. Ik geef mijn plek graag op, want we hebben morgen weer een vol programma.

Dit soort "vakanties" zijn meer zoveel mogelijk zien in zo min mogelijk tijd, dan echt ontspannen. Dat laatste kan volgende maand aan het zwembad of tijdens onze vakantie in Aruba (zei de wrede, zweep zwaaiende, reisleidster van dit gezin, gna gna gna!). Rick hoopt morgen meer over zijn Ierse achtergrond te weten te komen, dus ik ben niet alleen de boosdoener!

Foto's van de eerste drie dagen van deze vakantie staan hier.