Dag 3: Nice en Italie

Zoals de BBC beloofde, is het schitterend weer. Gauw gaan we naar beneden om te ontbijten en nemen onze spullen voor de dag mee. We willen er alles uithalen, wat er inzit! Vandaag hebben we zelf een auto gehuurd van Hertz. Dit keer krijgen we een Chevrolet Aveo mee.

Via de autoroute rijden we naar Nice, waar we de oude stad gaan verkennen. De schilder Matisse verkoos Nice als zijn woonplaats en ik zie meteen waarom. We parkeren onder de bloemenmarkt (de grote ondergrondse parkeergarages overal zijn ideaal!) en genieten van de kleurrijke standjes.

Dan lopen we naar de Cathedrale St. Reparate, een prachtige barok kerk, waar men net de bloemen aan het “verschonen is. We slenteren door de nauwe straatjes en onze fototoestellen werken overtijd. Op Place Garibaldi drinken we op een terrasje een capuccino, helemaal tussen de Fransen en hun kleine hondjes in. Opvallend, hoeveel Yorkshire terriers hier rondlopen!

Inmiddels heeft Rick niet alleen een laptop, maar ook twee zware kristallen en meer gekregen om mee terug te nemen. Allemaal erg mooi en leuk, maar er werd niet aan het extra gewicht gedacht, dat in het vliegtuig meemoet! Met de restricties tegenwoordig kunnen die dingen niet in onze meegebrachte tassen. We kopen dus maar een stoffen strandtas bij een standje in Nice. Hij heeft een rits en we zullen er niets breekbaars in doen, hopelijk overleeft hij het.

Na nog een paar mooie barok kerken bezocht te hebben, lopen we terug naar de markt. We zien een filmploeg bezig bovenaan een trap en als zij klaar zijn, lopen we ook naar boven. Zo hebben we prachtig uitzicht over de kleurige kraampjes en huizen erachter. Ik zou hier wel weken door kunnen brengen!

Rick probeert mij altijd zover te krijgen om een paar maanden een appartement in Nederland te huren, maar daar kan ik niet warm voor lopen. Als hij voorstelt dan hier eens te kijken, zie ik het helemaal zitten. Dit klimaat is zoveel beter voor mij en ik voel mij in Frankrijk ook thuis, tenslotte heb ik een groot gedeelte van mijn jeugd in Franssprekende landen gewoond. Dat is allemaal echter nog toekomstmuziek, maar wel leuk om eens te dromen.

We lopen nog even langs de boulevard en moeten natuurlijk ook onze voeten in de Middellandse Zee steken. Wat een rotsachtig strand hier! Je wilt zeker waterschoenen aan, die wij natuurlijk niet hebben. De zee is prachtige gekleurd, zo diep lichtblauw en blauw, alweer kan ik me helemaal voorstellen, waarom de Cote d’Azur zo graag geschilderd werd en wordt.

Dan is het tijd om afscheid van Nice te nemen, want we hopen in Italie te lunchen. We nemen de autoroute naar Italie, waar die overgaat in de Autostrada dei Fiori. Dit is voor ons beiden de eerste keer, dat we als volwassenen in Italie zijn. We rijden naar Sanremo, waar Rick zijn echte vuurdoop “Italiaans” rijden krijgt. Zijn hart klopt in zijn keel, als hij eindelijk de auto veilig in een garage heeft kunnen parkeren!

Op zoek naar een leuk restaurantje lopen we de heuvel op en komen al gauw in de nauwe straatjes van het oude gedeelte terecht. Wat is dit ook weer een leuk stadje! Overal hangt ook de was buiten, denkelijk een dag verlaat, na de regen van gisteren. Ik had nog wel langer willen verkennen, maar de magen rommelen.

Aan het grote stadsplein kiezen we een tafeltje op het terras van Il Profumo del Mosto, waar ik een quattro stagioni pizza bestel (in het Frans, want tot mijn schande kan ik, ondanks vier jaar studie, mijn Italiaans niet tevoorschijn toveren, zoals dat met Franks en Duits wel lukte), die staat voor mij synoniem met Italie. Rick neemt een zalm bruschetta. Beiden zijn weer enorme porties, waarvan we maar de helft opkunnen, en het kost nagenoeg niets.

We zoeken de auto weer op en rijden richting Menton. Op de heuvels vallen de vele kassen op. “Dei Fiori” is duidelijk een terechte naam voor deze autoweg! Bij Menton gaan we de snelweg af en vinden in het stadje weer een parkeergarage in de buurt van het Hotel de Ville. Dat is een mooi oud gebouw met palmbomen aan weerszijden.

We lopen naar de zee en dan door het oude gedeelte met zijn gezellige winkeltjes naar de Basilique St. Michel, die helaas dicht is. Daar komen de kinderen net uit school en tussen een stroom van Franssprekende kinderen en ouders lopen we weer naar beneden. Ook deze plaats ademt weer die typisch Mediterranese sfeer.

Via de kust rijden we terug richting Monaco. We genieten van prachtig Cap Martin en worden getrakteerd op mooie uitzichten op Monte Carlo en de rest van Monaco. Rick wil graag een Monaco bierflesje als souvenir, dus we stoppen bij een paar supermarkten om te kijken of ze die verkopen. Dat blijkt niet het geval.

De enige plek, waar Rick ze gezien heeft, is in het oude stadje Monaco-Ville. We brengen de auto terug en lopen dan naar de bushalte, waar de bus net aankomt. Er gaat toch niets boven Europees openbaar vervoer! We hebben het in Washington in vergelijking met andere steden in de VS niet slecht, maar zo efficient is het ook weer niet.

Bij een cafeetje tegenover het prinselijk paleis nemen we plaats op het terras. De serveerder is heel vriendelijk (de meeste mensen deze reis trouwens ook) en vertelt over de vlag van de prins, die vandaag niet waait, omdat zijn hoogheid niet thuis is. Ook verkoopt hij Rick graag een ongeopend flesje Monaco bier en geeft hem zelfs nog een paar Monaco onderzetters.

We nemen de bus terug naar het hotel en maken ons klaar voor alweer de laatste avond hier. We hebben een reservering bij Pacific en nemen een taxi daarheen, want Rick dacht, dat het ver weg was. Mij leek het op de kaart heel dichtbij, maar ik vertrouw op hem. Het restaurant blijkt nog geen vijfhonderd meter verderop te liggen. Toch vraagt de taxi chauffeur zonder blikken of blozen tien euro en Rick geeft hem nog een euro fooi ook. Die man heeft een goede avond aan ons!

Een reservering was ook helemaal niet nodig, want wij zijn vrijwel de enige gasten. We krijgen een gezellig tafeltje buiten en, omdat er niemand anders is waarschijnlijk, prima bediening. Het eten is een fusie van Aziatisch en Italiaans, wat ons nieuwsgierig maakte. Ik kies twee voorgerechten, een carpaccio van zeebaars en een gazpacho. Het is voortreffelijk bereid, maar ook hier weer zijn de porties zo enorm, dat ik het niet opkrijg! Intussen komt de serveerder lekker Frans kletsen, heel goed voor mijn vocabulaire. Al met al is het een gezellige laatste maaltijd hier in het mooie Monaco.

Ricks collega heeft hem over de Buddha bar in het casino vertelt en hij wil die graag nog bezoeken. Het blijkt er een stuk levendiger te zijn, dan in het casino zelf. We bestellen een paar drankjes en Rick vraagt de naam van de zanger, die ze hebben spelen, want het is mooie muziek. Die blijkt Turks te zijn, het zal me benieuwen of Rick er iets van online vindt.

We hebben, met alle nieuwe “cadeaus” (er liggen twee foto’s in mooie lijsten op ons bed vanavond), wat tijd nodig om te pakken, want de bagage moet morgenochtend om kwart voor zeven voor onze deur staan. Met de extra tas past het gelukkig allemaal en we denken geen overgewicht te hebben. Wat is de tijd weer omgevlogen, maar wat hebben we ook enorm veel genoten, gezien en gedaan in zo’n korte tijd! Ik kan niet wachten, tot ik mijn foto’s kan bekijken.

Dag 2: Naar Cannes via de kustroute

Midden in de nacht hoorde ik het opeens hard regenen en donderen. Het is dan ook bewolkt bij het opstaan. Vandaag is de dag van de gesponsorde activiteiten. We konden uit een heel lijstje kiezen.

Tijdens het ontbijt horen we van de mensen, die bij ons aan tafel zitten, dat er flinke regen wordt voorspeld en hun catamarantocht daarom is afgelast. Gelukkig hebben wij ons daar niet voor opgegeven, maar een huurauto voor de dag gekozen.

We moeten ons bij het L'Hermitage hotel, waar ook een deel van onze groep logeert, melden en een heel geanimeerde Francaise, die in Cannes woont, leidt ons naar het verhuurbedrijf. Terwijl Rick de formaliteiten afhandelt, vertelt zij mij, wat de mooiste weg naar Cannes is en waar we onderweg absoluut moeten stoppen. Zeer behulpzaam!

In ons schattige rode Fiat 500-tje rijden we niet veel later weg uit Monaco. Wat een leuk autootje is dit! Het is ook milieu verantwoordelijk, want de motor slaat af, als je bij een stoplicht stopt en start weer, als je de koppeling indrukt.

Rick doet het weer prima met de versnellingen, in Ierland heeft hij genoeg praktijk gehad. De heuvels zijn hier flink, dus dat is even wennen. Ook zijn hier enorm veel motoren en scooters, die overal tussendoor schieten, maar het gaat allemaal goed.

We rijden de kustweg naar Cannes en maken een klein omweggetje voor St. Jean Cap Ferrat. Ondanks de bewolking kan ik me zo voorstellen, dat allerlei 19e eeuwse schilders naar dit gebied trokken!

Voor Villefranche stoppen we om een foto van het uitzicht over dit kleurige plaatsje en zijn jachthaven te nemen. Bij een Carrefour daar kopen we wat soda's voor onderweg. We vinden het beiden altijd leuk om in een supermarkt in het buitenland te lopen, dus we lopen door alle gangpaden.

Ook over Nice hebben we goed uitzicht van boven. We rijden over de Promenade des Anglais (ik lees in de gids, dat de Britten Nice tot de badplaats, die het nu is, hebben gemaakt), maar stoppen hier vandaag niet. Dat staat voor morgen op het programma. Vandaag rijden we door naar Antibes. Ondanks het dreigende weer moeten we hier gewoon uitstappen. Niet voor niets was Picasso verliefd op dit middeleeuwse stadje!

We lopen wat rond en ik vooral geniet van de ambiance van de Provence, die hier zo goed naar voren komt. Wat zou ik hier graag foto's maken van de bloeiende lavendel en zonnebloemen, als die bloeien! Het waait enorm en als we een flinke donderklap horen, gaan we gauw terug naar de auto. Niets te vroeg, want er barst een gigantisch onweer los!

Dacht ik, dat we in ons gebied zware buien krijgen, hier kan het er ook wat van! Ook in Cannes plenst het nog flink en dondert en bliksemt van jewelste. Ik zegen het feit, dat ik, behalve een paraplu, mijn regenjack ook mee heb.

We haasten ons naar een rijtje restaurants en kiezen Le Caveau, waar er nog plaats is op het (overdekte) balkon. Mijn bouillabaise smaakt heerlijk en Ricks tournedos zo te zien ook.

Het geluk is met ons. Het is droog, als we het restaurant uitkomen. We lopen door de gezellige winkelstraat naar het Palais des Festivals. Het is zo'n onwerkelijk gevoel, dat we nu zomaar even in Cannes lopen! In mei lopen hier alle filmsterren en andere bekenden ook. Bij het Palais is het druk, want zo te zien begint er net een conferentie over tekenfilms.

Net voor het weer begint te regenen, lukt het me nog wat foto's van de jachthaven met het oude gedeelte van de stad op de foto te krijgen. Helaas hebben we geen tijd die oude stad te verkennen en in de regen is dat toch al minder. We lopen dus weer naar de auto en zetten onze tocht voort.

Van verschillende kanten is mij aangeraden St. Paul de Vence te gaan bezoeken en terecht! In dit dorpje zou het zo nog 1600 kunnen zijn! Als we aankomen zien we het al bovenop een heuvel liggen.

Het is net weer even droog, dus we verkennen de straatjes en kijken naar de kunst in de vele galerijen. Onderaan de heuvel drinken we nog snel een drankje bij Cafe de la Place en halen onze auto nog net voor er weer een bui losbarst.

De tijd begint nu wel te dringen, want de auto moet voor zes uur terugzijn. We nemen de autoroute dus maar terug. Eenmaal terug in Monaco kunnen we niet meer vinden, waar we de auto moesten afgeven. Ik bel het bedrijf en we mogen gewoon naar het L'Hermitage hotel gaan.

Daar staat de medewerker al klaar en checkt of we geen extra schade (er is al heel wat hagelschade aan dit autootje) hebben aangebracht. Gelukkig was er vandaag geen hagel en heeft Rick ons veilig tussen de motoren e.d. heen gelaveerd, dus we kunnen de auto met een gerust hart teruggeven.

Terwijl we naar het hotel lopen, zie ik achter ons een wel zeer dreigende zwarte lucht en inderdaad, zodra we binnen zijn barst het los. Wat hebben we vandaag geluk gehad! Iedere keer, als we buiten wilden zijn, werd het net even droog!

Moe van alle indrukken wil ik even op de kamer bijkomen. Rick wil wel graag naar de cocktailreceptie van zes tot zeven, dus kleedt zich in zijn tweede mooie pak en trotseert de stortregens. Ik ga lekker lezen en nagenieten van de prachtige dag, die we hadden, ondanks het weer. Met mijn liefde voor geschiedenis is dit helemaal "mijn" soort van gebied!

Het miezert nog wat, als we niet veel later naar de overkant lopen voor ons avondeten, maar ik heb op de BBC gezien, dat het morgen schitterend weer gaat worden, helemaal goed! Vanwege de regen krijgen we een tafeltje binnen in het Cafe de Paris. Dit Cafe staat bekend om zijn terras, vanwaar je goed uitzicht hebt op het befaamde casino. Ook binnen is het gezellig, een typische Franse brasserie.

Mijn favoriete steak tartare staat op het menu en die bestel ik dus. Ik krijg er sla en frietjes bij en die sla vooral vind ik heerlijk. Hij wordt met echte vinaigrette geserveerd en is, wat wij "butter lettuce" noemen en die nog steeds vrij duur is in ons gebied, maar feitelijk de "Nederlandse" sla, die ik mijn hele jeugd gewend was.

In dit restaurant werd, volgens het verhaal, de crepe Suzette uitgevonden. Groot is onze teleurstelling, als die ("nog", volgens de serveerder) niet op het menu staat. Dan bestellen we maar de profiterolles, die lekker zijn, maar meer dan we opkunnen.

Het valt ons al de hele tijd op, dat de porties hier enorm zijn, overal. Het is al een tijdje geleden, dat we in Frankrijk waren, maar ik kan me zulke hoeveelheden niet herinneren. De hors d'oeuvres zijn genoeg voor een hoofdmaaltijd!

Vanavond is onze casino avond. Met onze hotelkaarten komen we gratis binnen en nemen plaats aan de 25 euro minimum black jack tafel. Het is er stil en saai, tja, we zijn de glamour en glitz van de Amerikaanse casino's gewend. Daar wordt nog weleens gegrapt en is er regelmatig commentaar. Hier is het muisstil en het "spel"gevoel krijg ik niet, het is me net te serieus.

Rick heeft geen geluk, ik een beetje, maar we geven het al gauw op. We proberen nog even het casinogedeelte naast Cafe de Paris, maar ook daar is het een saaie boel. Misschien wel, omdat het maandag is, kan ook heel goed. Bijkomstig voordeel van vroeg stoppen is, dat we niets verliezen. Doodmoe rollen we ons bed in, wetend, dat we het uiterste uit deze dag gehaald hebben!

Dag 1: Monaco verkennen

Gisteravond na de receptie vonden we twee van onze drie tassen in onze kamer. Dat was al een hele opluchting, want die bevatten onze kleding en toiletspullen. Om de een of andere heel stomme reden hadden we echter alle schoenen in de derde tas zitten. Ook bevatte die mijn speciale fibromyalgie kussen, wat mij nerveus maakte, want daarmee heb ik de minste pijn en die wil ik dus absoluut niet kwijt! Gelukkig kunnen we extra kussens van het hotel krijgen, die helpen op de juiste plekken steun te geven.

De missende tas was dus inderdaad de tas, die ik het vliegtuig naar Stuttgart in had zien gaan. Hoe de andere twee dat vliegtuig niet haalden zal altijd een raadsel blijven. De twee tassen, die in de kamer stonden, waren uit Frankfurt gekomen. Helaas zijn alle winkels hier op zondag dicht, dus we zagen ons al op onze niet bepaald nette schoenen uit het vliegtuig naar het gala gaan (de mijne waren wel zwart, maar wel echt wat je noemt "stappers"). Gelukkig zijn wij geen “sneakers” mensen (die overal witte gymschoenen onder dragen), maar toch.

Bang, dat die andere tas helemaal kwijt zou zijn tussen Lufthansa en Air Berlin (waarover een van de medewerksters van de Platinum Club allerminst positief was), belde ik Air Berlin om te vragen, of zij wisten, waar de tas zich bevond (dat hij in Stuttgart was, was zeker). Het was inmiddels 22 uur en er was niemand meer aanwezig, die Engels sprak. Gelukkig is mijn Frans goed genoeg, dat ik de situatie uit kon leggen en ik kreeg het telefoonnummer voor bagage in Stuttgart. Dat kon pas vanochtend gebeld worden.

De hele nacht droomde ik rare dingen van naar gala's gaan op modderschoenen en zelfs helemaal bloot. Dan is het echt maar goed, dat dromen bedrog zijn, hoor, want dat was voor alle partijen een schokkende gebeurtenis. Wat jetlag al niet me je doet! Ver voor de wekker gaat ben ik klaar wakker! Rick heeft ook geen moeite met opstaan, we hebben al met al toch goed geslapen.

Om kwart voor negen wordt de hele Platinum Club winnaars groep voor het casino verwacht voor een groepsfoto. Het is werkelijk schitterend weer en we hebben zin om Monaco te gaan verkennen. Eerst willen we echter zekerheid over de verloren tas. Inmiddels werken de Platinum Club mensen in de VS er ook aan en een ervan zegt, dat het erop lijkt, dat de tas gisteravond om half elf nog is aangekomen. Niemand in Nice kan dat bevestigen.

Rick en ik gaan eerst ontbijten in de hoop, dat de tas intussen boven zal staan. Voor de Platinum Club is er een speciale, prachtige ontbijtzaal opgezet. De muren en plafonds zijn met goudverf beschilderd. Het is helemaal in de negentiende eeuwse stijl van het hotel. Het buffet is erg lekker, vooral de croissants, die krijg je toch nergens zo lekker, als in Frankrijk (ok, Monaco). Tijdens het eten kletsen we gezellig met een Brits stel. De Platinum Club winnaars komen van over de hele wereld, er moeten ook een paar Nederlanders zijn, maar die heb ik nog niet ontdekt.

Eenmaal boven bel ik naar Stuttgart en leg in mijn beste Duits onze situatie uit. Ik verbaas me erover, dat ergens achteruit mijn brein deze talen, die ik al jaren niet heb gesproken, weer zo boven komen drijven. Na enig onderzoek wordt me meegedeeld, dat onze tas is gevonden en via Zurich naar Nice zal komen. Wanneer precies kunnen ze me niet vertellen, maar we zijn natuurlijk al heel blij met die mededeling, want de volgende vlucht uit Zurich komt om 15 uur aan, op tijd voor ons gala, dus.

Net als ik op heb gehangen, horen we een bescheiden klop op de deur. Daar staat een hotelmedewerker met onze tas!!! De arme gereserveerde Fransman weet niet, wat hem overkomt, zo enthousiast begroeten we hem. Hij blijft maar herhalen "Ce n'etait pas moi!", maar vindt Ricks fooi toch wel erg leuk.

Opgelucht, dat we er vanavond toch keurig uit zullen zien, beginnen we aan ons dagprogramma. We lopen via de haven met de prachtigste jachten naar het oude Monaco stad. Daar lopen we de heuvel op naar het paleis, want we hebben gehoord, dat de wisseling van de wacht om 11:55 uur plaats zal vinden.

We zijn er ruim op tijd en stellen ons vooraan op. Te laat realiseren we ons, dat we beter ergens anders hadden kunnen gaan staan, want het vult zich enorm snel op met toeristen. Het regiment komt vlak langs ons lopen, maar de werkelijke wisseling zien we dan wel van verre, maar is toch erg mooi. Interessant detail is, dat geen van de paleiswachten Monegasken zijn, maar Fransen. Dit om een coup te voorkomen.

Nadat de ceremonie voorbij is, kopen we kaartjes voor een bezoek aan de appartementen in het paleis. Prins Albert is niet thuis en dus mogen we naar binnen. We krijgen een audiotour en ik kies de mijne in het Nederlands voor de verandering. Ik vind het bere-interessant hierbinnen. Deze Grimaldi familie is voor mij toch altijd een beetje een sprookjesfamilie geweest met Grace Kelly en haar mooie kinderen. Vooral de troonzaal voldoet helemaal aan dat sprookjesgevoel!

Het is inmiddels al lunchtijd geweest, dus we zijgen neer op een van terrasjes in het pittoreske stadje. Het St. Nicolas restaurant ligt aan een gezellig pleintje. Het is lekker warm buiten, dus perfect weer voor een salade Nicoise. Waar beter die te eten, dan in dit gebied? Hij smaakt dan ook prima.

Het restaurant ligt naast de cathedraal, dus dat is onze volgende stop. In deze prachtige kerk liggen alle prinsen en hun echtgenotes (er was slechts een prinses ergens in de 18e eeuw) begraven, zo ook Prinses Gracia en Prins Rainier. Het graf van Prinses Gracia heeft als enige (permanente) bloemen. Overal in Monaco word je aan dit stel herinnert, zoveel gebouwen en wegen zijn naar hen genoemd.

We hebben het voornaamste van Monaco stad nu gezien en nemen de bus naar de Jardins Exotiques. Dit is de grootste cactustuin, die ik ooit heb bezocht. Hij is helemaal tegen een heuvel op gebouwd en levert prachtige uitzichten op Monaco en het prinselijk paleis. We lopen hier even rond, maar beginnen onze voeten en de jetlag flink te voelen. We willen vanavond nog lang mee, dus besluiten terug te gaan voor een paar uur rust.

De bus neemt ons terug naar boven het casino en we lopen, al foto's nemend, via de fonteinen naar beneden. Grappig is, hoe er telkens een hele groep toeristen voor het casino staat om te kijken, welke dure auto's er parkeren.

Ons hotel, Hotel de Paris, ligt vlak naast het casino. Het is een prachtig hotel en onze kamer super deluxe. Het enige vreemde vinden we, dat het internet idioot langzaam is, terwijl je er 20 euro per dag voor moet betalen! Vreemd voor zo'n heel luxe hotel.

Na een paar uur lekker rustig op ons balkonnetje met uitzicht op de jachthaven te hebben gelezen, kleden Rick en ik ons voor de gala avond. We waarderen onze kleding en schoenen natuurlijk extra! Nu kunnen we erom lachen, maar het was toch echt niet leuk geweest om als enigen met schuiten van schoenen onder elegante kleding te lopen. De hoogste bazen van Microsoft zijn aanwezig en dit is toch ook wel een manier voor Rick om opgemerkt te worden (hoewel, de COO zag ons gisteravond in de lift en herkent ons, als we er, keurig gekleed, vanavond weer uitstappen, misschien was onze ongewone kleding gisteravond toch nog ergens goed voor).

Als eerste worden we naar buiten genomen voor een foto met het casino op de achtergrond. Daarna worden we in bussen naar de Salle des Etoiles vervoerd. Daar begint de avond met een cocktailreceptie gesponsord door het koninklijk huis van Monaco. We voelen ons meteen heel belangrijk en dat gevoel wordt de hele avond bevestigd. Slechts 289 mensen van de meer dan 90000 medewerkers van Microsoft hebben deze prijs gewonnen en ik voel me nog eens extra trots op Rick, die dat toch maar even voor elkaar heeft gekregen!

Na buiten gezellig met deze en gene gekletst te hebben (en bevestigend op de vele opmerkingen, dat onze bagage wel aan moet zijn gekomen te hebben geantwoord), worden we naar binnen geloodst voor het diner. Dat vindt plaats in de schitterende Salle des Etoiles, waarvan de zwarte muren met twinkelende lichtjes inderdaad het gevoel geven tussen de sterren te zitten.

Wij krijgen een tafel met vier andere stellen. Twee uit Michigan, wat meteen een band met Rick schept, want ze gingen vroeger allemaal naar Michigan State University. Opvallend vind ik dat hier altijd, die "school spirit" nog lang na het afstuderen. De andere twee stellen komen uit Colorado en Oregon. Al gauw is het gesprek geanimeerd over van alles en nog wat.

Op ieder bord ligt een menu en dat ziet er heel erg lekker uit. We zullen getrakteerd worden op vijf gangen, maar eerst spreekt Kevin Turner, de Chief Operating Officer, ons toe. Hij maakt wel zeer duidelijk, hoe speciaal deze winnaars voor het bedrijf zijn en ook wij als partners, die het allemaal mogelijk maakten, krijgen een applaus.

Gisteravond stonden er al een paar cadeautjes in onze kamer voor Rick, waaronder een leuk rood Platinum Club jack. Vanavond krijgen de winnaas nog meer. Als eerste mogen ze een envelopje openmaken, dat hun nieuwe visitekaartje blijkt te bevatten. Daarop staat een heel duidelijk "Platinum Club" embleempje. Ik kan aan Rick merken, dat hij die niet gaat uitgeven aan klanten, daar is hij te bescheiden voor. Toch is zo'n erkenning leuk.

Kevin praat verder en kondigt dan het grote cadeau (alsof deze reis dat al niet was) aan: 's wereld's dunste laptop (waarop ik nu dit verslag typ en hij werkt lekker) voor iedere winnaar! Dat ontlokt natuurlijk een enorm enthousiast applaus, vooral, omdat de andere laptops altijd weer moeten worden ingeleverd, maar deze is voor persoonlijk gebruik.

De maaltijd bestaat uit een heerlijk groentetaartje vooraf, gevolgd door een champignon risotto (ik moet meteen aan Gordon Ramsay denken), het hoofdgerecht is zeebaars en filet mignon en we krijgen per stel een chocolade en een sorbet dessert, zodat we kunnen delen. Het smaakt allemaal even lekker en de wijnglazen worden vol gehouden door de attente serveerders. Koffie met diverse chocolaatjes maakt het geheel af.

Tijdens de laatste gang zien we het dak en de ramen achter ons opengaan. Opeens zitten we vrijwel in de open lucht. Kevin Turner komt weer aan de microfoon en kondigt aan, dat er nog een grote verrassing komt. Van een boot vlakbij wordt een schitterend vuurwerk afgeschoten! Niets is teveel vanavond!

Dan kondigt Kevin de artiesten van vanavond aan: KC and the Sunshine Band! Erg leuk, zo'n bekende band van zo dichtbij te zien, al grapt KC zelf over zijn omvang en is hij zeker niet meer de hartedief van weleer. Zijn stem is nog prima en Rick en ik dansen de eerste vijf liedjes mee.

De zo begeerde elegante schoenen beginnen nu wel erg te knellen, dus we nemen de volgende bus terug naar het hotel. Daar wil Rick dolgraag even het casino in, maar je moet 20 euro contant entree betalen (bijt de chagrijnige Francaise ons toe). Dat hebben we niet bij ons, maar de mensen achter ons logeren ook in ons hotel en vertellen, dat hotelgasten gratis naar binnen kunnen. Dat vindt de Francaise duidelijk niet fijn, maar ze kan er niets tegenin brengen.

We kijken even in het casino, waar we morgen ook wat willen spelen, rond. Het valt ons op, hoe weinig tafels er zijn, vergeleken bij de casino's in Las Vegas en Atlantic City. Duidelijk speelt men hier niet veel in het klein, de grote spelers hebben hun eigen deuren, zo te zien. Het is van binnen wel net zo'n schitterend historisch gebouw, als van buiten, jammer, dat er geen foto's mogen worden gemaakt.

Het is nog steeds heel aangenaam buiten, dus we nemen plaats op het terras van Cafe de Paris om mensen te kijken en een drankje te drinken.

Dan wil Rick ook graag nog de Bar Americain in het hotel aandoen. Daar raak ik in gesprek (in het Frans!) met de barman, die ons ook vertelt, dat de fles Louis XIII Black Pearl van Remy Martin, die op de bar staat, 50.000 euro kost! Hij laat ons trots de lijst met dure drankjes zien. Wauw, ik kan me niet voorstellen een cognacje van 400 euro achterover te gooien!

Van de Platinum Club hebben Rick en ik ieder een Mastercard gekregen voor al ons eten en drinken, echt super deluxe. Zoiets hebben we geen van beiden ooit meegemaakt. Wel, dat je eten betaald werd, als je met de groep ging eten, maar dan was alles, dat buiten de groep geconsumeerd werd voor eigen rekening. We voelen ons (letterlijk, ha ha) als koningen in Frankrijk (ok, Monaco). Wat hebben we vandaag genoten, de stress over de verlate bagage is alweer vergeten.

De tas is er!

Even gauw een update: na veel Franse en Duitse telefoontjes gisteravond en vanochtend hebben we onze tas op tijd terug!  Hoera!  Hij kwam net voor we Monaco gingen verkennen, dus we hebben daar zonder verdere kledingzorgen van kunnen genieten.  Wat is het hier prachtig!  Later zal ik een uitgebreid verslag schrijven, maar denkelijk pas op de weg naar huis, want morgen zijn we de hele dag en avond op pad en dinsdag idem.  Allemaal heel hartelijk dank voor het duimen!!!

De reis naar Nice en hoe wij gewoon niet meer zonder problemen kunnen reizen :(

Na afscheid van ons genomen te hebben vertrekt Saskia naar school en Rick gaat vanochtend nog naar zijn werk.  Ik haal het waarempel naar Sharons core training klas, die dit keer intensief is.  Na afloop doe ik een half uur interval op de stairmaster, wat lekker gaat.

Inmiddels is de regen van gisteren alweer helemaal verdwenen en schijnt de zon vrolijk.  Ik heb Saskia beloofd haar spullen vast naar de Leogues te brengen.  Ik besluit de benenwagen te nemen en Cosmo gaat mee, zodat ik twee vliegen in een klap kan slaan.  Het zal een grappig gezicht zijn, want Saskia heeft net zo'n groot kussen, als ik, dus het is een flinke tas, die ik door de straten van Vienna trek.

Niall en Serena zijn beiden thuis en Serena en ik bespreken vooral morgenavond, de Homecoming Dance.  Daar is weer allerlei drama gaande tussen vrienden en vriendinnen van Saskia en Aoife, terwijl die twee nogal nuchter zijn.   De een wil wel van tevoren uit eten, de ander niet, de een wel foto's, de ander niet (ik hoop niet, dat zij wint!). We zijn het erover eens, dat we alleen kunnen luisteren en voorzichtig adviseren, ze zullen het allemaal toch onderling moeten uitvechten.

Cosmo en ik wandelen verder en dan is het tijd om hem naar de kennel te brengen.  Hij vindt het daar duidelijk heerlijk, want de medewerksters worden zeer enthousiast begroet.  Hij kent ze duidelijk goed en zij hem.  Ik laat hem daar altijd met een goed gevoel achter.

Als Rick thuiskomt pakken we de auto in en rijden naar Dulles Airport.  Alles lijkt van een leien dakje te gaan.  We checken bij Premier in, krijgen stoelen in Economy Plus (lekker veel beenruimte!) aan het gangpad, Rick voor mij, er zijn geen stoelen naast elkaar, maar ach.  Ook de veiligheidscontrole, waar we ook in de Premier rij mogen, verloopt snel.  In de C terminal drinken we even een drankje en gaan dan naar de gate.

Net als ze aan het boarden beginnen, komt de piloot naar buiten.  Uh oh, dat is nooit een goed teken!  En inderdaad, een van de brandstofmeters werkt niet goed en we krijgen een vertraging van zeker een half uur.  We hebben een overstaptijd van een uur en veertig minuten, dus we maken ons nog geen zorgen, want door de wind mee zal er ook nog tijd worden ingehaald.

Echter, een half uur later komt een sombere piloot omroepen, dat dit vliegtuig niet zal vertrekken.  Er wordt nu zo spoedig mogelijk een nieuw vliegtuig gezocht.  Gauw bel ik Niall, die reisagent is, en vraag hem, welke latere vluchten er van Frankfurt naar Nice gaan morgen.  Dat zijn er drie, maar er is alleen nog plaats op de vlucht van 22 uur!  Ik bel United om te kijken, of ze ons op een van de eerdere vluchten op de wachtlijst kunnen plaatsen, maar de agent, die ik aan de telefoon krijg, is heel optimistisch, dat we onze oorspronkelijke vlucht gaan halen.  Nou, dat hopen we dus maar.

Wonderbaarlijk snel wordt er een nieuwe 777 gevonden en een uur te laat kunnen we daar aan boord.  Het duurt nog bijna drie kwartier voor we ook echt het luchtruim kiezen, dus we hebben een flinke vertraging.  De piloot belooft echter zoveel mogelijk tijd in te halen.  We moeten het nu toch overgeven, dus ik neem me voor er de komende zeven uur niet over te zitten stressen.

Voor we opstijgen, verhuizen de moeder met zoontje, die naast Rick zaten, naar achteren om dichter bij de vader te zitten.  Dit laat de twee stoelen naast Rick open en dat lijkt me wel wat.  In het midden zitten vind ik niets, maar op deze manier is mijn rechterarm helemaal vrij.  Ook heeft de oude man naast mij al aangekondigd vaak op te zullen moeten staan, waar ik weinig zin in heb.  Ik ga dus lekker toch naast mijn mannetje zitten.

Dit keer heb ik voor het avondeten eens een "special meal" gereserveerd en wel een lfml (low fat meal).  Ik heb zo'n hekel aan die massale kip- en pastamaaltijden en mijn ervaring is, dat de speciale maaltijden veel lekkerder zijn.  Dat blijkt inderdaad ook nu het geval te zijn.  Ik krijg kip in een lekker sausje met een mix van allerlei granen en broccoli en worteltjes.  De brei van Rick, die kip moet voorstellen, ziet er zeer onappetijtelijk uit!

Na het eten gaan we een poging wagen toch wat te rusten, al kunnen we geen van beiden echt slapen in vliegtuigen.  Het helpt, dat we veel meer beenruimte hebben en de stoel naast mij leeg is.  Zo kan mijn tas onder die stoel en ik mijn benen helemaal strekken.  Zoals altijd slaap ik niet, maar doezel toch wel en dat is ook rust.  Iedere paar uur neem ik Jet Zone, het homeopathische middeltje tegen jet lag, dat volgens mij echt helpt.

Toch al vrij snel, dus ik denk, dat ik toch zo af en toe even ben weggezakt, gaan de lichten weer aan voor het ontbijt.  Dat voelt gewoon zo raar, ontbijt, als het voor jouw gevoel een uur 's nachts is.  We krijgen een yoghurtje en een bananenbroodje, best lekker.  Maar de koffie, die erbij geserveerd wordt, is het lekkerst.  Voor de verandering is hij echt sterk, precies, wat ik nodig heb.

Spoedig na het ontbijt landen we in een regenachtig Frankfurt.  Het is 8:13 en onze vlucht naar Nice zal om 8:40 vertrekken.   Als blijkt, dat we, net als met de Air Canada vlucht in juni, met bussen naar de terminal gebracht worden, vervliegt ieder sprankje hoop, dat we nog hadden om die vlucht te halen.  De Nederlandse flight attendant vertelt ons, dat er zestien mensen in hetzelfde bootje (of in dit geval niet-vliegtuig) zitten.  Ik zal eens een internationale reis zonder problemen maken, zeg (nou ja, eerlijkheidshalve ging Aruba goed)!  Rick grapt al, dat hij voortaan maar apart van mij gaat reizen.

We sluiten aan in de rij bij de United transfer desk, die flink lang is, want er zijn ook mensen met andere bestemmingen, die hun aansluitingen hebben gemist.  Ik hoor een Lufthansa medewerker tegen een ander opmerken, dat al die Nice mensen met de vlucht van 22 uur vanavond meemoeten.  Het zal toch niet?  Ik moet er niet aan denken, dertien uur op deze luchthaven!

Gelukkig kan de baliemedewerkster ons geruststellen.  We kunnen via Stuttgart een stuk vroeger weg.  We zullen nog zo'n zes uur later, dan geboekt, aankomen, maar ik ben al blij, dat we uit Frankfurt wegkunnen.  Het meeste van de communicatie laat Rick aan mij over en ik ben er trots op, dat ik me, na het heel veel jaren niet te hebben gesproken, nog redelijk goed kan uitdrukken in het Duits.

Op de regionale vlucht van Frankfurt naar Stuttgart krijg ik business class en Rick economy.  Ik heb meer beenruimte, maar kan me niet voorstellen, dat business op zo'n korte afstand zoveel meer voorstelt, dan economy.  Dat heb ik mis.  In die vijfentwintig minuten krijgen we een drankje en een  minimaaltje met haringsalade, een hamcanape en een toetje geserveerd en daarna nog een reep chocolade.  Leuk!

Tijdens de landing in Stuttgart zie ik allemaal leuke dorpjes onder ons wegglijden met van die typisch Duitse kerkjes.  Dit is toch ook een mooi land.  Ook in Stuttgart moeten we weer in de bus.  Dit is wel een mooier vliegveld, dan dat van Frankfurt.  We nemen plaats in het cafe en eten ham- en kaaspanini's.  We hebben hier bijna drie uur overstaptijd.

Eindelijk is het tijd om naar de gate te gaan, maar we hebben nog geen boarding passes.  Bij geen enkele Air Berlin balie staan medewerkers.  Pas drie kwartier voor ons vertrek komt er iemand bij onze gate.  Bijna stuurt ze ons nog buiten de veiligheidscontrole om in te checken, maar kan dan toch voor onze boarding passes zorgen.  Over de bagage kijkt ze nogal bedenkelijk, alleen, en Rick en ik zien die ook het vliegtuig niet ingaan.  Het zal toch niet?

De vlucht naar Nice verloopt snel.  Ik probeer wat te slapen, want ben inmiddels echt uitgeput.  We landen op tijd en worden door mensen van de Platinum Club opgevangen.  Onze bagage is er inderdaad niet, balen!!  We geven het aan bij de balie en men zegt, dat alles vanavond om tien voor half zeven aan moet komen.  Ik geloof het pas, als ik het zie, want het was een heel ingewikkeld gedoe tussen Lufthansa en Air Berlin.  We komen wel in grote problemen, als we het morgen niet hebben, want zonder cocktailkleding is er geen gala en alle winkels zijn zondags dicht.  Allemaal even duimen, dat het vanavond inderdaad aankomt!

Verder zijn we met een chauffeur naar Monaco gebracht, waar we een werkelijk schitterende kamer met uitzicht op de jachthaven hebben.  Ik probeer heel hard er toch van te genieten, maar vind het even erg moeilijk.  We hadden ons hier zo op verheugd en nu moeten we in onze vieze vliegtuigplunje naar de receptie.  Als alles vandaag of morgen aankomt, gaat het nog wel, maar ik hoop dus heel hard, dat de bagage niet zoek is!

Update: We hebben een heel gezellige receptie gehad, ondanks onze plunjes, hoewel Rick zich duidelijk niet op zijn gemak voelde bij een van de grote bazen.  Voor mij is dit een snoepreisje, voor hem heel belangrijk werk gerelateerd, ondanks de "prijs", ik vind het voor hem dan ook het vervelendst, dat het niet zo loopt, als gehoopt. 

Twee van de drie tassen zijn er (de derde staat in Stuttgart weet ik zeker, want ik heb hem de band op zien gaan, dus daar moeten we morgen achteraan).  De kleding en toiletspullen dus, maar stomgenoeg zitten alle schoenen in de derde tas (en mijn fibromyalgiekussen, wat ik ook erg nodig heb).  Gewoonlijk pakken we niet zo, zul je net zien, dat het nu dus misgaat. 

Enfin, morgen komt die andere tas hopelijk en anders gaan we op blote voeten of alle foto's zijn voetloos, want onze schoenen zullen als modderschuiten staan.  Gelukkig is dat maar een klein gedeelte van het geheel.  Ik moet trouwens zeggen, dat ik heel blij ben  met het Duits en Frans, dat ik vandaag ergens vandaan haalde, want een heel aantal medewerkers op de vliegvelden spraken maar erg weinig Engels.

Het internet is superlangzaam hier, dus het kan zijn, dat ik gewoon in woord schrijf en jullie het hele verhaal in een keer te lezen krijgen.

Tropische storm Nicole veroorzaakt flinke overlast

Het is alweer een hele tijd geleden, dat de overblijfselen van een orkaan of tropische storm over ons heenkwamen en ik was vergeten, wat ze met "torrential rains" bedoelen!  "Nicole" komt zo hard naar beneden, dat er een letterlijk riviertje van onze oprit loopt en dat uren achtereen.  Gelukkig zijn de windvlagen geen tropische storm sterkte meer.

Overal zijn dan ook plotselinge overstromingswaarschuwingen (de beste vertaling voor "flash flood warning", die ik me kan bedenken) en Rick belt me, dat hij vaststaat, want op de weg, die hij gewoonlijk naar zijn werk neemt, staat een halve meter water.  Er staan enkele auto's in en de inzittenden moesten ze ontvluchten.

Soortgelijke verhalen hoor ik op het nieuws vanuit het hele gebied.  Niemand zal vandaag op tijd hun werk zijn.  Treinen zijn vertraagd en overal staan files.  Rondom ons onweert het ook flink en het verbaast me weer eens, hoe plaatselijk dat is.  Washington is hier nog geen twintig kilometer vandaan en daar wordt een tornado waarschuwing afgeroepen vanwege een heel zwaar onweer, terwijl het bij ons wel plenst, maar ik geen donder of bliksem waarneem.

Arme Cosmo heeft een hekel aan regen en loopt de hele tijd te schudden.  Hij zal toch zijn behoeftes moeten doen, dus neem ik hem mee rond de cul de sac.  Hopelijk droogt het vanmiddag wat op, zodat hij een langere wandeling kan krijgen.

Zonder overstromingen rijd ik naar de sportschool, waar ik twee keer een half uur interval op de stairmaster doe.  Op die manier is de interval twee minuten intensief, twee minuten "bijkomen", als ik een uur tegelijk instel, is het vier minuten van ieder en vier minuten intensief houd ik niet vol!

Na de nagels moeten mijn haren natuurlijk ook aan de beurt komen voor onze reis, want ik kan Rick geen stinkdier streep in mijn haar aandoen zondagavond.  Mona's salon heeft een "special" voor de maand oktober: een roze lok in je haar voor $10.  Alle opbrengsten gaan naar de Susan G. Komen Foundation voor borstkanker. 

Mona heeft zelf net een roze lok en haar medewerksters ook.  Het staat best leuk, maar wel erg opvallend.  Mona probeert mij ertoe over te halen er ook een te nemen, maar dat lijkt me niet zo'n succes met Ricks belangrijke reis voor de boeg.  Kirsten heeft toevallig tegelijkertijd met mij een afspraak en weigert ook.  Ik ben er eigenlijk nog niet over uit of ik het wel of niet wil doen en ben blij met mijn excuus.  Ik altijd later in de maand teruggaan, misschien dichter bij Halloween of zo.  Wat denken jullie?

Het vreemde van zo'n tropische storm is, dat het buiten heel warm is.  Als ik uit de kapsalon kom, is het zowaar droog.  Er staat een keiharde wind, het is 27 graden en de zon probeert even tevoorschijn te komen.  Ik haast me naar huis om Cosmo zijn wandeling te geven.

Maar goed ook, want Nicole weet niet van ophouden.  Een tweede ronde harde regen volgt al gauw en de mogelijkheid voor tornado's is ook terug.  In North Carolina zijn er helaas levens te betreuren door deze storm.  Ik ben wel heel blij, dat we dit weer vandaag hebben en niet morgen als we moeten vliegen!

Terwijl Saskia bij haar personal training met Sharon is, ga ik gauw naar Giant.  Saskia zal voor de katten zorgen de komende dagen, maar Cosmo gaat naar zijn vrienden bij de kennel.   Ik vind het dan altijd fijn om botjes voor hem mee te geven, zodat hij iedere dag een traktatie heeft.  Die vind ik bij Giant en Saskia's yoghurt voor morgen ook. 

Dan rijd ik door de drive thru van de bank om geld voor Saskia voor volgende week te halen.  Wat kan ik zo'n drive thru zegenen met deze keiharde regen, zeg!!  Er is vandaag al meer dan 8 centimeter gevallen en er komt nog veel meer aan.  Gelukkig is de Shell ook overdekt, want ik heb hard benzine nodig.  Met onze Giant kaart krijg ik 20 cent korting op iedere gallon.  Dat scheelt nogal, want een gallon (ongeveer 4 liter) kost nu maar $2,48.

Na Saskia weer te hebben opgehaald, begint zij aan haar huiswerk en pakt in om bij Aoife te gaan logeren.  Ik pak mijn spullen zover dat kan al in.   Het voelt nog steeds zo onwerkelijk, dat we overmorgen in Frankrijk zullen zijn.  Ik denk, dat ik het niet echt zal geloven, tot we in het vliegtuig naar Frankfurt zitten.  Een snoepreisje noemen mijn Nederlandse vriendinnen hier het.  Een woord, dat ik allang was vergeten, maar dat de lading inderdaad helemaal dekt. 

Foto's van de overstromingen in dit gebied van vandaag kun je hier zien.  Degene met Fairfax County tekst is hier vlakbij.

Gele slippers

Als ik Cosmo zijn eerste wandeling geef en in mijn zomersportkleding naar buiten loop, ga ik gauw terug om een jasje aan te trekken. Opeens is het een stuk koeler, logisch natuurlijk ook, zo eind september.

Na een half uur interval op de crosstrainer, waar ik het vandaag bij laat, ga ik naar Pro Nails 3, waar ik een afspraak met Thu heb om mijn nagels te laten doen. Na een uurtje zijn ze weer keurig gelakt, alleen heb ik de verkeerde slippers mee. Om mijn teennagels netjes te houden moet ik de dunne slippertjes van de salon en Thu geeft me knalgele!

De nagelsalon bevindt zich in het winkelcentrum met de Safeway en ik wilde nog wat boodschappen doen. Ook had ik mezelf een soep van Pho Thang Long beloofd als lunch.

Eigenlijk is met die slippers in het openbaar lopen ongeveer gelijk aan met krulspelden de winkel ingaan, maar eerst naar huis rijden vind ik ook weer zonde van de benzine. Dus schuifel ik op mijn gele slippertjes met roze teennagels eerst door de Safeway en dan naar het restaurant. Het siert de mensen, die ik tegenkom, dat ze niet naar mijn voeten staren, want die moeten toch schijnen als zonnetjes.

Na mijn lunch zie ik, dat het begint te regenen. Gauw neem ik Cosmo nog eens uit. Er wordt voor vanmiddag, vanavond en morgen zware regen en onweer voorspeld, overblijfselen van tropische storm Nicole morgen (hoi Nicole ;)). Volgens het verhaal krijgen we tien of meer centimeter en er is dus ook een "flash flood watch" afgeroepen, want met zoveel water in een keer kunnen beken en rivieren heel plotseling flink overstromen.

Laura komt om me een heel nodige massage te geven. Eerst zou ze morgen komen, maar vorige keer had ik de dag na de massage juist heel veel pijn. Dat risico wilde ik niet nemen met een nachtvlucht voor de boeg op vrijdag. Gelukkig kon Laura vandaag ook en helpt haar "marteling", want ik voel het zware weer weer goed aankomen.

Katja heeft vanmiddag een interview bij Jimmy Johns. Zij heeft helemaal genoeg van haar werk bij de dining hall op campus. Gelukkig voor haar wordt ze ter plekke aangenomen. Als ze me vertelt, dat het eten bezorgen is, ben ik minder enthousiast, maar Katja verzekert me, dat het veilig is, ze heeft tenslotte ook pepper spray. Ah, to be young again. Ze zal niet in zeven sloten tegelijk lopen, zullen we maar denken.

Saskia moest na school blijven om een wiskunde proefwerk in te halen. Ze zag er vanochtend erg leuk uit als "cowgirl" met mijn cowboylaarzen, maar ik mocht geen foto nemen, want ze had haast. Als ik haar ophaal heeft ze zich helaas al verkleed, want haar laatste uur was gym. Geen cowgirl foto's dus voor het nageslacht.

Morgen is het "jersey" dag en iedereen moet dan een officieel shirt van een sportteam aan. De meesten zullen football en baseball jerseys dragen, maar die hebben wij niet. Saskia zal dus haar Nederlandse kant laten zien en mijn officiele oranje KNVB shirt dragen. Ik ben benieuwd hoe dat ontvangen zal worden.

Saskia gaat bij Shannon huiswerk maken en blijft daar ook eten, erwtensoep nota bene en ze vindt het nog lekker ook! Door de massage ben ik, zoals gewoonlijk, doodmoe en al mijn spieren protesteren. Ik ben Rick dan ook erg dankbaar, als hij op weg naar huis bij Plaka Grill avondeten voor ons haalt.

Nu zit ik Man vs. Food te kijken met ogen als schotels. Adam bezoekt de California State Fair en eet daar het ene na het andere enorme gefrituurde gerecht! Wat te denken van een enorme hot dog met een aardappel eromheen gerold en gefrituurd, of drie Twinkies op een stok in pannenkoekdeeg gedoopt en dan gefrituurd. Hoe hij dat allemaal opkan is me een raadsel! Ik word regelmatig misselijk van dit programma en toch heeft het een fascinerende aantrekkingskracht.

Golfles

Het heeft vannacht flink geregend en dat is prima, want we hebben de regen hard nodig met bijna twintig centimeter achterstand op de regenval door de droge zomer. Gelukkig is het vanochtend echter droog!

Het vergt weer even aanpassen, nu de pijnen terug zijn, dus ik sta heel rustig op. Rick heeft mijn koffie al aangezet en ik lees al drinkend en een ontbijtreep etend, zoals iedere ochtend, op mijn gemak de reacties op mijn blog, Facebook en het Alles Amerika forum. De reacties op mijn blog blijven een van de redenen, dat ik het schrijven zo leuk vind en ik krijg regelmatig goed advies, zoals de melatonine voor Saskia.

Cosmo heeft alweer een snee in een van de kussens van zijn poten. Dit keer bloedt het niet of nauwelijks, maar hij heeft er wel wat last van, dus ik kort zijn wandeling maar een beetje in vanochtend. Het ziet er verder goed uit, voor zover ik het kan zien en hij likt er niet meer aan, dus hopelijk heelt het dit keer zonder dierenartsenbezoek.

Bij de sportschool doe ik drie kwartier op de stairmaster. Eigenlijk wil ik langer, want mijn boek is weer zo spannend, maar daar heb ik geen tijd voor vandaag.

Thuis maak ik me gauw klaar en rijd naar Oak Marr voor de (voor mij, voor de anderen derde) tweede golfles. Ik ben zeer onder de indruk van deze instructrice. Ik vertel haar, dat ik na de vorige les pijn in mijn nek en schouders had en ze laat mij zien, hoe ik dat kan voorkomen. Ik "mag" mijn hele bovenlichaam draaien, terwijl de anderen alleen hun schouders "mogen" draaien. Ik moet zeggen, dat ik vanavond inderdaad niet meer pijn heb, dan toen ik vanochtend wakker werd. Zo zie ik mezelf nog wel doorgaan en ook eens "echt" golfen.

Op weg terug naar huis haal ik bij Whole Foods avondeten. De zon schijnt inmiddels weer en de temperatuur is heel aangenaam met zo'n 26 graden. Tijd om te grillen, dus, en Whole Foods heeft veel keuze daarin.

Tot Saskia uit school komt zit ik lekker buiten. Er zijn een paar stink bugs, maar de plaag lijkt gelukkig over. De regen heeft wel de muggen teruggebracht, die zich met de droogte koester leken te houden. We hebben gewone zwarte mugjes, maar ook de gemene tijgermug, die flink bijt. Gelukkig werkt Off! goed, maar het is wel vergif.

Saskia voelt zich gelukkig goed genoeg om naar haar personal training te gaan. Terwijl Sharon met haar werkt, klets ik bij met mijn zus. Saskia heeft vijf pull ups gedaan, vertelt Sharon me blij. Saskia zelf ziet het nog niet, maar ze is een stuk sterker met de training. Het helpt zeker.

Iedere lekker warme avond is nu een extra cadeautje, dus we zitten buiten, terwijl Rick de kip- en biefstukspiesjes grilt. We eten er zoete aardappelfrietjes en rauwe paprika reepjes met hummus bij. Toevallig vond ik uit, dat Saskia paprika nu lekker vindt. Er is hoop! Voorheen vond ze enkel worteltjes lekker.

Saskia was gisteren en eergisteren de avond tevoren hard op zoek naar Spirit Week outfits. Ze leek ze gevonden te hebben, maar beide ochtenden ging ze toch in gewone plunje naar school. De thema's zijn inderdaad ook niets "leuks", zoals pijamadag. Morgen is het "Cowboy" dag en ze heeft weer een heel goed cowgirl ensemble bij elkaar geraapt: geruite blouse, jeans rokje en mijn cowboylaarzen. Eens kijken, of ze dat morgen ook draagt, want de schoolfoto's zullen ook genomen worden.

Norman Rockwell

Eigenlijk hoef ik mijn ogen niet eens te openen om te weten, wat voor weer het is. De fibromyalgiepijnen, die de afgelopen maanden zo licht waren, dat ik hoopte, dat dat zo zou blijven, zijn weer in volle mate aanwezig. Levende barometer, mijn lichaam voldoet weer aan die beschrijving.

Mijn plan om Sharons core training van half negen bij te gaan wonen, laat ik varen. Liever blijf ik nog even rusten. Dan maar later alleen gewichten heffen.

Saskia voelt zich ook weer niet lekker, dus ik maak op haar verzoek een doktersafspraak voor haar. Omdat ik vanmiddag met een vriendin heb afgesproken, belooft Rick heel lief haar erheen te nemen. Ik bied aan de afspraak met haar uit te stellen, tenslotte is dat maar een leuk uitje, maar Rick wil daar niets van weten.

Daarmee realiseer ik me weer, hoeveel geluk ik heb met een man, die zoveel begrip heeft voor mijn lichamelijke pijnen en weet, dat zo'n uitje mijn gedachten daarover verzet. Gelukkig zijn ze niet (meer) zo erg, dat ik zo'n uitje niet aankan, dat was ooit ook het geval.

Bij de sportschool doe ik een routine van een half uur op de verschillende gewichtenapparaten. Alleen de binnenkant van mijn dijbenen sla ik over, die doen nog pijn van afgelopen maandag! Daarna onderwerp ik mezelf aan een interval op de stairmaster. Doordat ik toch aardig wat pijn heb, stel ik de snelheid een stuk lager in, dan gewoonlijk. Het gaat om de beweging, niet de intensiteit, vandaag.

Als ik thuiskom, heeft Saskia uitgevonden, dat ze een "F" staat voor PE & Health (gym, kortom). Dit komt niet, doordat ze te langzaam heeft gelopen of niet mee heeft gedaan, nee, het komt, doordat ze een paar formulieren nog niet door ons heeft laten tekenen en in laten leveren.

Dat is echter niet Saskia's fout, want de lerares heeft haar nog geen toegang tot Blackboard gegeven en daar staan die formulieren. Ik vind het sowieso idioot, dat een cijfer afhangt van ingeleverde formulieren. Maar dit is high school en Saskia wil dit absoluut zelf afhandelen.

Daarom wil Saskia ook toch maar naar school, ondanks, dat ik kan horen, dat ze zich ziek voelt. Ze kan zich geen "F" veroorloven, want haar wens is om in de voetstappen van haar zus te volgen en naar Virginia Tech te gaan straks. Daarvoor heeft ze een hoog GPA nodig. Vorig jaar was ze absoluut thuisgebleven met verhoging en keelpijn, maar nu staat ze erop, dat ik haar naar school breng. Prima, ik bel Scarlett, dat ik wat verlaat ben, en zet Saskia af op school.

Als ik de cul de sac weer inrijd, staat Scarlet al te wachten. Het is vrij warm, maar plenst ook. We besluiten toch alleen paraplu's mee te nemen en geen regenjassen. Gelukkig heb ik al gevraagd, of we op Claudia's oprit mogen parkeren, want zij woont tegenover de metro en als het hier regent, dan plenst het!

Dat zullen we weten ook, want de paraplu's doen niets om ons droog te houden! In het kleine stukje van Claudia's huis naar de metro worden we allebei doorweekt. Ik ben blij, dat ik een dunne capri aanheb en hoop, dat die in de metro zal opdrogen. Scarlett heeft een spijkerbroek aan, die minder snel droogt.

Scarlett woont in "the country", een half uur bij ons vandaan, en heeft al jaren niet met de metro gereisd. Ik help haar een kaartje kopen en kleddernat nemen we plaats in de al wachtende trein. We hebben enorm veel bij te kletsen, want we hebben elkaar de hele zomer niet gezien.

Scarlett is half Roemeens en net zo reislustig, als ik. Zij heeft met haar moeder een cruise over de Donau gemaakt deze zomer en ging met haar zestienjarige dochter naar Beieren om daar rond te reizen. De 18e zou ze met haar gezin naar Bermuda gaan voor een paar dagen, maar orkaan Igor gooide roet in het eten. Gelukkig konden ze al hun geld terugkrijgen.

Na een half uurtje stappen we, wonder boven wonder bijna weer droog, uit bij Metro Center. In de stad miezert het wat, maar dat is niets. Scarlett is hier al sinds de jaren tachtig niet geweest en het is nogal veranderd. Vroeger was dit een nogal louche buurt en nu is het trendy met allerlei winkels, restaurants en musea.

Voor de lunch stel ik een van mijn favoriete restaurants voor, waar ik al een tijdje niet heb gegeten: Zaytinya. We krijgen een gezellig tafeltje en een heel leuke serveerster, die zelf Grieks-Amerikaans is, en vertelt, dat het eten hier authentiek is. Ik geloof dat meteen, want mijn Grieks-Canadese schoonzus vond dat een aantal jaren geleden ook.

We bestellen allebei de avgolemeno soep, die werkelijk heerlijk is. Daarna delen we een vegetarisch kroketje bereid met wortel en abrikoos, pijnboompitten en een sausje van pistaches. Het klinkt vreemd, maar is verrukkelijk. De scallops met een yoghurt dille sausjes maken het een complete lunch. Ik ben dol op restaurants met mezze of tapas, zodat je kleine hapjes van allerlei dingen kunt proberen.

Het regent nog steeds niet, dus we lopen droog naar de overkant de National Portrait Gallery binnen. We hebben de plastic zakken voor de natte paraplu's ook niet nodig, hoe handig die ook zijn. Dit museum is ook anders, dan degenen op de Mall, je hoeft niet door een veiligheidscontrole. Dat vind ik opvallend.

We beginnen met de Norman Rockwell tentoonstelling, waar ik allang naar uit heb gekeken om te bezoeken. Ik vind zijn printen altijd zo leuk, maar heb nog nooit een origineel werk van hem gezien. We worden getrakteerd op de collectie van Steven Spielberg en George Lucas, die gezamenlijk een heel aantal Rockwell werken hebben verzameld.


Dit gaat over de tentoonstelling, het is wat lang, maar interessant

De tentoonstelling is nog leuker, dan ik had gehoopt. Zijn schilderijen zijn zo vrolijk. Hij gebruikte zulke sprankelende kleuren en de gezichtsuitdrukkingen zijn zo sprekend. Ik ben teleurgesteld, als we klaar zijn.

De rest van het museum heb ik al vaker gezien, maar Scarlett nog niet. We lopen langs de Folk Art afdeling ons afvragend, wie ooit besloot, wat kunst is en wat niet, getuige de wel heel simpele dingen, die we zien. Een kleuter had ze kunnen schilderen.

We bevinden ons aan de American Art kant van het museum, dat drie verdiepingen beslaat. Scarlett wil nog graag de portretten van de presidenten zien, die in het Portrait Gallery gedeelte op de tweede verdieping hangen.

Al die portretten heb ik al eens gezien, behalve die van Clinton. Dit portret stond er de laatste keer. Deze hangt er nu (ik lees, dat dat tijdelijk is, maar een heel knap schilderij is het zeker).


Helaas geen fotografie bij Norman Rockwell, maar hier een paar dingen uit het museum

Scarletts kinderen hebben activiteiten na school, de rest van het museum moet maar tot later wachten. De Rockwell tentoonstelling was voor mij al genoeg, die wil ik nog weleens zien. Hij blijft tot 2 januari, dus wie weet lukt dat.

De beloofde harde regen kwam kennelijk, toen wij naar de metro liepen, want het drupt wat, maar regent niet, als we terug naar de metro lopen. We moeten tien minuten op een trein wachten, wat ongewoon is. Dan krijgen we gelukkig wel een zitplaats, want het loopt al tegen het spitsuur.

Zonder oponthoud komen we terug in Vienna en Scarlett gaat meteen huiswaarts. Rick en Saskia komen al snel thuis van de dokter. Arme Saskia heeft bloed moeten geven om zeker te zijn, dat ze geen ziekte van Pfeiffer heeft. Ik zal zeer verbaasd zijn, als dit niet gewoon een nare verkoudheid is, die niet snel beter wordt door het idiote schema, dat Saskia iedere schooldag heeft. Ze kan gewoon niet in slaap komen en moet dan toch zo enorm vroeg op.

Saskia heeft dus Duits als vak. Ze vraagt mijn hulp daarbij (lees: kun jij even de antwoorden geven). Ik probeer haar tenminste "ich bin, du bist" etc. te leren opzeggen, maar zo leren ze het niet op school. Het zal mij benieuwen, hoeveel Duits zij na dit jaar zal kunnen spreken!

Het is deze week "Spirit Week" op school en iedere dag mogen de leerlingen in een ander costuum komen. Morgen is dat een zakentenue. Saskia toont ons verschillende combinaties, de meesten uit Katja's kast. Zo worden die jurken ook weer eens gebruikt. Ze kiest een leuk jurkje met schoenen van mij, die ze goed past. Hopelijk voelt ze zich morgen beter, zodat ze gewoon naar school kan. Ik heb echt met haar te doen, ze wil zo graag, maar haar lichaam werkt niet mee (heel herkenbaar voor mij, dus ik moet hard proberen niet te "projecteren").

Shoppen tot we droppen

Zaterdag

Na Sharons klas gisteren voel ik zo ongeveer iedere spier in mijn lichaam vanochtend. Ik bel Mary Ellen om nog te proberen tenminste een flinke wandeling te maken, maar zij is niet thuis. Ik besluit het uitgebreide winkelen, dat we vandaag op het programma hebben staan, als beweging te zien.

Een deel van de prijs, die Rick heeft gewonnen, was een flinke bonus en hij wil een deel daarvan besteden aan wat nieuwe kleding voor ons tweeen. Het is eeuwen geleden, dat we met zijn tweeen gingen winkelen! Saskia heeft natuurlijk geen zin om mee te gaan, dus zij blijft met Mary Kate en Parker buiten spelen. Het zal vandaag (waarschijnlijk voor het laatst dit jaar) weer dertig graden worden.

We beginnen bij Pentagon City Mall. Daar is nog een vestiging van Ricks favoriete winkel, Bachrach, helaas is die in Tysons Corner gesloten. Hier hoopt hij een modern pak om op de cocktailavond in Monaco te dragen, te vinden.

Het personeel is nogal aangeslagen, want ze hebben net te horen gekregen, dat een van hun medewerkers dood in zijn appartement is aangetroffen. Het lijkt me ook erg moeilijk om dan gewoon te blijven werken en glimlachen naar klanten.

Ze hebben een special, het tweede costuum is gratis! Dat is nogal wat, want zo'n pak kost al gauw $300. Rick slaagt vrijwel meteen. Voor de cocktailavond kiest hij een zwart pak met een heel subtiel streepje, daarbij een wit overhemd en een moderne felblauwe met zwart gestreepte vlinderdas (als ik de Nederlandse termen verkeerd heb, lees ik het wel). Het staat hem super!

Het tweede pak wordt een lichtbruin ook met streepjes, daarin een ecru overhemd met een goud met turquoise gestreepte das. Dat is ook een erg mooie combinatie. Het is al zeker acht jaar geleden, dat Rick een nieuw costuum kocht, dus hij is weer helemaal bij de tijd.

Verder heeft deze mall niet veel te bieden qua heren- en dameskleding, dus we rijden naar de Tysons Galleria mall. Hier zijn de wat duurdere kledingzaken gevestigd (waaronder Saks Fifth Avenue, waar de simpelste jurk $300 kost!).

Het is inmiddels al lunchtijd geweest en de magen rommelen. We besluiten Wildfire eens uit te proberen, Mary Ellen had daar lovende woorden over. We bestellen beiden de gerookte zalm flatbread en die is inderdaad heel erg lekker.

Dan beginnen we bij Neiman Marcus op de derde verdieping en lopen zo langzaam alle kledingzaken in de mall af. Dat lijkt heel wat, maar bij meesten hoef ik maar een blik binnen te werpen en ik zie al, dat er niets voor mij bijzit.

Mijn doel is een nieuwe cocktailjurk en een "gewone" leuke jurk te vinden en wat makkelijke kleding. Bij Macy's vind ik een leuk zwart spijkerrokje van Ralph Lauren met daarop een dunne paarse katoenen trui en een groen zijden truitje.


Met de jurken wil het maar niet lukken tot we Cache inlopen. Daar hebben ze een paar mooie "wikkel" (het zijn geen echte wikkels, maar zien er zo uit) jurken en een daarvan zit me als gegoten. Ik heb altijd moeite met jurken vinden, want designers schijnen te vinden, dat vrouwen met maat 38 geen grotere bh cup, dan B, moeten hebben. Hierdoor zitten de jurken of bovenaan veel te strak of ik moet zo'n grote maat kopen, dat de rest niet meer klopt. Ik ben dus dolblij met deze jurk!

Rick slaagt goed bij Tommy Bahama voor zijn makkelijke kleding. Het beetje Hawaiiaanse daar is echt zijn stijl. Hij vindt er twee shirts en een mooie broek. Gek genoeg vind ik hun dameskleding maar heel matig en veel te duur, alles lijkt wel $88 te kosten.

Omdat ik gehoord heb, dat hun lange broeken ook echt lang zijn, stappen we als laatste Max Mara binnen. Inderdaad hun broeken zijn lang genoeg voor mij, hoera! Ik koop een heel mooie zwarte broek, die straks ook goed met mijn laarzen gedragen kan worden.

Het is inmiddels al na vieren en we zijn uitgewinkeld voor vandaag. We voelen onze voeten goed en hebben dorst. Op de terugweg stopt Rick bij Taco Bell en bestelt hun heerlijke limeade bij de drive thru.

Bij Whole Foods halen we zalmburgers om te grillen. We zijn met zijn tweetjes vanavond en vannacht, want Saskia gaat Laura gezelschap houden, wiens ouders er niet zijn. Kennelijk hebben wij anderen vorige week een idee gegeven.

Wetend, dat dit misschien wel de laatste zwoele avond zal zijn dit jaar, blijven we nog lang buitenzitten.

Zondag

Eigenlijk had ik met Janet afgesproken te gaan fietsen, want volgens het verhaal zou de regen pas 's middags komen. Als ik opsta vind ik het echter al erg donker in onze kamer en een blik door de lamellen bevestigt mijn vermoeden: het plenst! Aangezien we geen van beiden regenkleding hebben, besluiten Janet en ik onze fietstocht dan maar tot oktober uit te stellen.

Na een gezellig Starbucks ontbijtje met Rick, begeef ik me dan maar naar Anytime Fitness. Daar is de stairmaster bezet, dus ik neem een van de crosstrainers. Misschien ook wel goed om eens iets anders te doen, dan trappen lopen. De crosstrainers hebben een plankje als boekenrek, waardoor een gewoon boek eraf valt of de pagina's blijven niet open. Zo ontdek ik weer een voordeel van de Kindle, die blijft gewoon op het plankje staan.

Thuis eten we gauw lunch en vertrekken dan naar Tysons Corner Center. Ik hoop nog steeds een cocktailjurk te vinden en we beginnen bij Lord and Taylor.

Het ziet er meteen al veelbelovender uit, dan gisteren, want ik vind tenminste jurken om te passen. Ik probeer zowel lang als kort, hoewel ik liever een cocktaillengte vind. Een paarse lange jurk staat heel mooi, maar zit niet netjes, dus die gaat niet door.

Na nog een paar missers probeer ik een jurk, waarvan de kleur me al zeer aanstaat, smaragdgroen. En wonder boven wonder, hij zit als gegoten en staat heel erg goed. Hallelujah! Hij is nog afgesprijsd ook, altijd meegenomen. Ik koop er een satijnen zwart vestje bij, voor het geval het koud is. We hadden eerst naar Lord and Taylor moeten gaan gisteren, want daar slaag ik vrijwel altijd.


Rick heeft nog een nieuwe portemonnaie nodig bij Macy's en ik ga dan gelijk maar even kijken, of ze leuke schoenen bij mijn jurk hebben. Ook dat lukt! Ik vind maar liefst drie paar en kies degene met een "peek toe". Er zit een leuk hakje aan, maar niet te hoog voor mij. Voila, we zijn allebei klaar voor het grote feest straks in Monaco!

Blij, dat we allebei zo goed geslaagd zijn, gaan we huiswaarts. Daar treffen we Saskia met een hele groep vrienden aan. Ook zij heeft gewinkeld en een feestelijke ketting en oorbellen voor bij haar Homecoming jurk gekocht.

Volgende week mag Saskia weer bij Aoife logeren en om hen daarvoor te bedanken nemen Rick en ik Niall en Serena vanavond mee uit eten. Saskia helpt Aoife intussen op haar jongere broer en zus te passen.

Gisteren zagen Rick en ik, dat Legal Seafoods een oester special heeft, 6 voor $6. Wetend, dat vooral Niall ook dol op vis is, stelden we dit restaurant voor. Het wordt een heel gezellige maaltijd.

We bestellen allemaal iets anders, ik, behalve 12 oesters, ook de gegrilde scallops met peultjes en bruine rijst, echt heerlijk. Omdat Niall ook Europees is, hebben we altijd interessante gesprekken over verschillen tussen Nederland, Ierland en de VS.

Voor we het weten is het negen uur en tijd om huiswaarts te gaan, want de wekkers zullen morgen weer heel vroeg afgaan. Toevallig was er net een vraag op een forum over het "natafelen" in de VS. Duidelijk kan dat wel degelijk en ook in een ketenrestaurant, wat Legal Seafoods feitelijk is. Het is zaak om per gerecht te bestellen. Eerst het voorgerecht, als dat bijna op is, het hoofdgerecht en pas als dat op is eventueel dessert. Als je voor- en hoofdgerecht tegelijk bestelt, krijg je het vaak vlak op elkaar.

Vorig seizoen vond ik Desperate Housewives wat minder, maar deze eerste aflevering van het nieuwe seizoen heeft me weer helemaal bij de leest! Wij hebben een interessante straat, maar Wysteria Lane slaat alles!

Record hitte, weer eens

Vrijdag alweer, de week is voorbij gevlogen! Vandaag wordt, naar verluid, de laatste dag boven de 32 graden dit jaar en daarmee de 66e dit jaar. Het record staat op 67, maar dat halen we dus waarschijnlijk net niet. Wel zal het warmterecord voor vandaag worden verbroken, want het zal 37 graden worden! En dat op 24 september!!

Voor de verandering ben ik eens op tijd klaarwakker en ga naar Sharons core training. Er zijn maar liefst twaalf mensen aanwezig, waarmee het lokaal volstaat. Het wordt een gezellig uur, we kletsen over van alles en nog wat.

Soms vind ik, dat we niet zo hard werken, maar vandaag zeker wel! Sharon heeft een exemplaar van het Women's Health boek, dat ik aan haar leende, voor zichzelf besteld en daaruit hernieuwde inspiratie gehaald. Zeker de buikspieren komen goed aan bod.

Na nog een half uur op de stairmaster neem ik thuis Cosmo mee voor een wandeling. Het is al flink warm en halverwege de straat achter ons heeft Cosmo er al geen zin meer in. Ik vind het wel best, want meer beweging heb ik niet echt nodig.

Vorige week vertelde een vriendin mij over een Gouda en Guinness brood bij Great Harvest Bakery. Bij deze bakkerij in het centrum van Vienna worden iedere dag nieuwe smaken brood vers gebakken.

Deze combinatie moet ik gewoon proberen en ik heb geluk, want de warme broden zijn net bezorgd. Ik krijg een nog warm brood mee, wat zo verrukkelijk is, dat ik bijna het halve brood als lunch eet. Nou ja, een grote hap gaat ook in Cosmo's buik, want die steelt het in een onbewaakt ogenblik van het eiland. Gelukkig sta ik daar meteen bovenop eb is de schade minimaal. Stout beest (maar met goede smaak)!

Het is dan wel 34 graden, maar ook officieel herfst. Ik besluit de zomerspullen op te ruimen en de herfstspullen van zolder te halen. Ondanks, dat ik het altijd jammer vind afscheid van de zomer te nemen, vind ik de herfstkleuren ook wel weer zo gezellig. Warm geel, oranje en rood, het staat super bij onze "blauwe" family room.


De kleuren zijn weer zo lekker warm (hoewel we dat nu nog niet nodig hebben met deze hitte)



Dan installeer ik me op het deck met laptop en Kindle. Ik ben vastbesloten me niet weer door de vervelende stink bugs te laten verjagen. Ze zijn gelukkig niet zo vliegerig, maar weten zich op de een of andere manier naar binnen te wurmen, dus ik gooi er ontelbare weer naar buiten. Ook voel ik opeens gekriebel en blijkt er een op mijn buik te lopen. Ieuw!!! Ze zijn werkelijk overal, het is uitkijken er niet op te stappen.


Duidelijk kunnen ze ook niet lezen, de stinkerds

Via MSN steun ik Katja. Haar goede vriend Jordan is maandag door een motorfiets aangereden en heeft ernstig hoofdletsel opgelopen. Hij ligt nu in de ICU in een coma. Jordan is pas 23 en het is al een wonder, dat hij nog leeft. Zo tragisch!

Katja ging er vandaag op bezoek en was er erg door aangeslagen. Ik heb gelukkig nog nooit iemand in coma gezien, maar zij zegt dat beeld nooit weer te zullen vergeten. Ik vind het knap van haar, dat ze gegaan is, en de ouders waardeerden dat vast erg. Ik stel voor, dat ze iets gaat doen om haar gedachten te verzetten, want zo'n bezoek is enorm zwaar.

Rick komt thuis en stelt voor om sushi te gaan eten bij Sakura. Als ik het "s" woord hoor, kan ik geen nee zeggen! Dit restaurant is echter meer een hibachi restaurant, waar je eten aan lange tafels wordt bereid. De sushi bar is wat atmosfeerloos en veel te groot. Maar het eten is voortreffelijk en daar doen we het voor.

Dit is meestal een blog voor alle leeftijden, maar nu ga ik even XXX. In dit winkelcentrum bevindt zich namelijk een van de (heel) weinige "playful adult shops" in dit gebied en Rick staat erop, dat we er binnen gaan. Mijn hemel, wat een industrie is dit!

Je kunt het zo gek niet bedenken, of ze verkopen het. De seksshops in Amsterdam zijn er niets bij, om zeker rode koontjes bij te krijgen. Ik sta versteld hoeveel verschillende dildo's er zijn en ook zulke dure ($200!). Ik ben vast heel preuts, want ik voel me er absoluut niet op mijn gemak. Ik had er geen idee van, dat we zo'n zaak zo dichtbij hadden. Dat opent horizonnen, ha ha (just kidding).

Dat is wel ons vertier voor de vrijdagavond. De rest ervan besteden we kijkend naar oude films, zoals Monster Inc en The Mask. Ook leuk! Het weekend is begonnen.

Kai's metamorphose

Kai heeft op dinsdag en donderdag pas om 14 uur les, dus een paar weken geleden spraken we af, dat ik vandaag met hem zou komen lunchen. Naar Richmond is het altijd even afwachten, wat het verkeer gaat doen, dus ik vertrek na mijn ontbijt rond kwart over negen.

Op de GPS heb ik het adres van Kai's dorm ingevoerd en die blijkt precies 110 mijl verderop te liggen (177 km). Daar geeft de GPS meer dan twee uur voor, wat ik toch echt veel korter hoop te maken. Op de radio hoor ik over wegwerkzaamheden (en dus file) op de I-95 South, dus ik besluit via de 7100 en 123 zuidelijk daarvan pas de interstate op te gaan. Dat blijkt qua afstand niets uit te maken en er is vrijwel geen verkeer, dus die route houden we erin.

Onderweg klets ik gezellig bij met Christine en voor ik het weet ben ik bij de afslag voor VCU. Het is nog even zoeken, want de GPS wil, dat ik linksaf sla op een weg, waar dat tussen negen en zes niet mag. Gelukkig ben ik al een paar keer hier geweest en vind Kai toch snel. Al met al heb ik er een uur en drie kwartier over gedaan, wat alles meevalt.

Kai heeft inmiddels flink lang haar en aangegeven, dat hij absoluut naar de kapper wil vanochtend. Hij heeft in Carytown, een gezellige historische winkelstraat in Richmond, een Hair Cuttery gevonden. We parkeren in een gratis parkeergarage in een zijstraat en gaan dan op zoek naar de kapsalon.

Al gauw hebben we die in een klein winkelcentrum gevonden. Kai is meteen aan de beurt en vertelt de kapster, die ik in de twintig schat, dat hij alles eraf wil hebben. Ik had er geen idee van, dat hij zo drastisch te werk wilde gaan! De kapster vraagt of ze een "voor" en "na" foto mag maken, want zo lang naar helemaal kort heeft ze nog nooit gedaan. Natuurlijk kan Kai dan zijn moeder ook geen foto weigeren!

Na een half uurtje ligt de vloer bezaaid met Kais rode krullen en zit er een keurige jongeman in de stoel. Wat een verandering! Zoals een van mijn Facebook vrienden opmerkte: van "rocker" Kai tot "business" Kai. Ik vind het hem bijzonder goed staan.

Kais "metamorphose" foto's staan hier.

Carytown heeft ook allerlei gezellige restaurantjes en Kai heeft het 3325 West Cafe uitgezocht. We krijgen een tafeltje op hun gezellige terras, want het is alweer zeker dertig graden. Het menu bestaat onder anderen uit allerlei verschillende wraps, die in verschillende smaken tortilla worden geserveerd (tomaat, spinazie, knoflook en jalapeno).

Kai kiest de "club" met verschillende soorten vleesbeleg en mozzarella in een jalapeno wrap en ik kalkoenborst met tabouleh ook in een jalapeno wrap. We krijgen er een fruitsalade naast. Natuurlijk zijn de wraps gigantisch en we krijgen ze geen van beiden op, maar heel erg lekker zijn ze wel!

Tijdens het eten vertelt Kai me over zijn bevindingen bij VCU. Charlie en hij hebben nog steeds maar erg weinig mensen ontmoet, waar ze iets mee willen ondernemen. We hebben het erover, dat zijn lange haar misschien ook een bepaalde persoonlijkheid uitstraalde en met dit korte haar ziet Kai er veel "opener" uit, grappig genoeg. Het heeft ook allemaal tijd nodig, er is net een maand van school voorbij.

Gelukkig doet Kai ook wel dingen zonder Charlie, zoals drie keer per week naar de sportschool en door Richmond fietsen om de stad te verkennen. Ik was eerlijk gezegd een beetje bang, dat Charlies "onavontuurlijke" instelling Kai ook zou weerhouden op onderzoek uit te gaan.

Academisch gezien vindt hij het een heel verschil met high school. Het is niet moeilijker, maar wel veel meer studeren en projekten maken. Kai denkt niet, dat hij na dit semester environmental science zal blijven doen. Zijn gedachten gaan nu naar astronomie, wel iets heel anders! Gelukkig moeten de studenten verplicht twee keer per semester met een counselor spreken, dus hopelijk kan die Kai daarin leiden.

Na deze gezellige lunch (ik heb besloten, dat ik op deze manier het beste contact met Kai heb, dus ben van plan in ieder geval maandelijks zo'n bezoekje te plegen) hebben we nog tijd om wat boodschappen te doen bij de Kroger.

Gewend als ik ben aan zeker een half uur winkelen en een volle kar, als ik met Katja naar de supermarkt ga, verwacht ik ook van Kai, dat hij flink zal inslaan. Vol verbazing hoor ik nog geen tien minuten later, dat hij klaar is. Er zitten o.a. chips, koekjes, cereal voor zijn ontbijt en bananen (voor de gezonde balans, ha ha) in zijn kar. Bij elkaar gaat alles in een van mijn boodschappentassen. Ik moet stiekem om het verschil met zijn zus lachen.

Dan is het alweer tijd om Kai bij zijn dorm af te zetten en afscheid te nemen. Ik ben blij, dat ik de rit heb gemaakt, want in persoon is het contact zoveel makkelijker. Kai is ook helemaal voor een maandelijkse lunch, zodat we ook wat restaurants kunnen uitproberen hier. Ik wil zelf ook graag Richmond beter leren kennen, want hoe meer ik ervan zie, hoe leuker ik de stad vind.

De terugrit verloopt net zo voorspoedig, als heen en tegen drieen ben ik thuis. Heel goed te doen, dus, zo'n reisje naar Richmond, zonder verkeer dan wel te verstaan.

Daar wil ik met een groot glas ijskoffie op het deck plaatsnemen, maar word al gauw naar binnen gejaagd door de horde stink bugs. Ik probeer het nog even uit te houden, maar ze vliegen in mijn haar en in mijn gezicht en op mijn laptop, kortom overal. Binnen gooi ik er een stuk of tien ook weer naar buiten. Ze komen binnen, zodra Cosmo naar buiten gaat. Vandaag is de score in de Petra - stink bug oorlog dus helaas 0-1.

Saskia gaat babysitten en Rick en ik bestellen de lekkere zalmkabobs van Friends. Het nieuwe seizoen van mijn favoriete serie begint: The Big Bang Theory. Tijd om lekker te gaan lachen, dus.

Meadowlark Gardens en stink bugs!

Oei, ik heb me toch een spierpijn, als ik wakker word! Van mijn gewichtenroutine met de apparaten op maandag in mijn benen en kennelijk gebruikt golfballen slaan (of althans doen alsof) ook allerlei spieren in mijn bovenlichaam. Toch is het "goede" pijn, hoe vreemd dat ook klinkt.

Toch besluit ik vandaag mijn plan om te gooien en geen gewichten te doen. Dat komt vrijdag wel weer. In plaats daarvan doe ik een uur interval op de stairmaster. Omdat ik alweer aan de ontknoping van een van mijn Kindle boeken toegekomen ben, vliegt de tijd voorbij. Ik dacht, dat ik het me verbeeldde, dat ik sneller lees op de Kindle, dan in een gewoon boek, maar Christine vertelde me, dat zij dat ook doet.

Het mag dan vandaag wel de laatste dag van de zomer zijn, maar het weer trekt zich daar niets van aan. Als ik een rondje met Cosmo ga wandelen, is het al 30 graden! Ik kleed me dus maar weer eens in een korte broek.

Tegen twaalven komt Natasja, we hebben afgesproken om te gaan lunchen en daarna te gaan fotograferen. Dat eerste doen we bij Maple Ave restaurant. We bestellen allebei een "tuna tartare", rauwe blokjes tonijn in een lekker sausje met wortel en radijs. Het is niet veel, maar wel erg lekker en genoeg voor onze lunch.

Na even snel getankt en water bij de Exxon te hebben gekocht, rijden we naar Meadowlark Gardens.

Hiervoor heb ik een jaarpas en mag dan een gast gratis meenemen, dus dat komt mooi uit. De tuinen zijn iedere keer weer anders, afhankelijk van wat er bloeit en (vooral) vliegt. Dit keer zijn er een stuk minder libelles, dan de vorige keer, dat ik er was.

Al rondlopend fotograferen we eens hier en daar. We zien een vrouw een gans voeren en krijgen een heel verhaal over hoe men in het park met de ganzen omgaat. Men wil niet, dat de ganzen broeden, want ze bezoedelen de vijvers en paden. Daartoe wordt er olie op hun eieren gesmeerd, waardoor die zich niet verder ontwikkelen.

Deze vrouwtjesgans, zo vertelt de dame, bleef eens zo lang op haar nest zitten, dat ze helemaal uitgemergeld was. Toen is zij de gans gaan voeren en die herkent haar nu iedere keer, dat ze naar het park komt.

Het is inderdaad duidelijk, dat ze de gans helemaal tam heeft gemaakt. Gewoonlijk vind ik het bepaald geen lieve dieren en deel eigenlijk de mening van het park wel. Maar een dier te laten verhongeren gaat me dan weer veel te ver!

In de schaduw is het lekker, maar in de zon druipt de transpiratie in mijn ogen. Sommige bomen verkleuren dan al wel en de pompoenen liggen weer in de winkels, maar een herfstgevoel hebben we geen van beiden op het moment!

Er staat een strakke wind, dus het is moeilijk scherpe foto's te nemen. Toch lukken er een aantal wel enigszins. Ik ben benieuwd, hoe het Natasja is vergaan. Na een uurtje hebben we genoeg gezweet en lopen terug naar de van.

Bij ons thuis drinken we nog even wat op het deck. Natasja vertelt me net over de stink bug plaag, die zij in en rond hun huis hebben, als ik ook zeker een dozijn van die verschrikkelijke insekten op ons huis zie zitten!!!

Deze beestjes zien er vrij onschuldig uit, maar ze vliegen zonder richting in je gezicht en in je haar en als je ze doodt komt er een vieze lucht uit. We hebben er opeens een ware plaag van! De hele middag vis ik ze met een plastic zakje van onze horrendeur, want ik wil ze niet binnen hebben en Cosmo opent die deur telkens met zijn neus!

In de verte hoor ik vervaarlijk gerommel en niet veel later bliksemt en dondert het van jewelste. Ik hoop op een lekkere onweersbui, die die stink bugs hopelijk zal verjagen. Maar er valt helaas geen enkele druppel! Onvoorstelbaar hoe plaatselijk de buien zijn, want aan de andere kant van de hoofdweg van Vienna heeft het wel geregend.

Na het avondeten, wat de overgebleven Mexican pie van gisteren met een salade wordt, komen drie buurvrouwen hier voor een kaas- en wijnavondje. Net als ik hebben zij alle drie dit jaar ook nog maar een kind thuiswonen, dus dat schept een band. Een ervan is Susan, Kais vriend Charlies moeder, en de andere twee, Freya en Kelly, ken ik van zo af en toe een praatje, maar via Facebook heb ik ze beter leren.

Bij Whole Foods heb ik een heerlijk romige brie gekocht met vijgenjam erbij op hun lekkere crostini. We zitten buiten en zien in de verte allerlei bliksem. Hier komt echter niets, wel staat er een mooie volle maan op ons te schijnen. Het gesprek is zo geanimeerd, dat het voor we het weten na tienen is. We hopen dit nu maandelijks te gaan doen.

De foto's van Meadowlark Gardens staan hier.

Over verkoudheden en golfen

Helaas klaagt Saskia bij het opstaan over erge keel- en hoofdpijn en heeft ze wat verhoging. Dat wordt thuisblijven vandaag en ik meld haar ziek op school. Om me heen hoor ik van allerlei verkouden mensen, het is kennelijk een zeer besmettelijk virusje. Ik las gisteren een interessant interview met iemand, die een boek over verkoudheden heeft geschreven, en daar stonden toch een aantal dingen in, die ik nog niet wist. Het staat hier voor de geinteresseerden (wel in het Engels).

Het is zulk mooi weer, dat ik mezelf er niet toe kan zetten binnen te gaan sporten. In plaats daarvan neem ik Cosmo na het ontbijt mee naar het W&OD pad. Het is alweer even geleden, dat we hier hebben gelopen. Ik vind dit stukje natuur midden in het stedelijk gebied altijd lekker rustgevend. Het pad is ook helemaal niet druk met een enkele fietser en jogger.

We lopen iets meer dan anderhalve mijl naar het westen en keren dan terug. Helaas zien we dit keer geen herten, alleen schiet er af en toe een chipmunk uit het struikgewas het pad over. Al is het nog overwegend groen, sommige struiken beginnen al rood te verkleuren.

Thuis verkleed ik me gauw voor mijn tweede golfles. Ik heb altijd het idee, dat je er een beetje netjes sportief uit moet zien bij golfen en dat kan ik mijn zwarte Nike short en Virtinia Tech t-shirt niet noemen.

Bij Oak Marr komt langzaam iedereen binnendruppelen en de instructrice Vicky stelt zich aan mij voor. Zij was er vorige week niet en ik had de eerste keer gemist. Vicky doet mij aan de vriendin van Ricks vader denken, een oudere dame met heel wat pit. Ze is duidelijk een goede golfster, want ze vertelt trots, dat ze dezelfde score als een hooggeplaatste professionele speler had vorige week.

Natuurlijk maakt een goede speler niet meteen een goede instructrice, maar ook dat blijkt Vicky zeer goed te kunnen. Voor Karin en mij is dit de tweede keer, dat we deze cursus nemen, en we staan er telkens van te kijken, hoeveel meer we dit keer leren. We krijgen zelfs huiswerk mee! Vandaag leren we de swing en dat valt nog niet mee.

We oefenen een heel uur zonder ook maar een daadwerkelijke bal te slaan en Vicky corrigeert en doet voor. Voor het eerst ooit heb ik het gevoel, dat ik niet maar wat in het wilde weg sta te maaien, maar ook echt een techniek gebruik.

Om twaalf uur neem ik gauw afscheid, want ik moet voor enen thuis zijn voor het geval de GE monteur vroeg komt. Daarvoor haal ik bij Giant wijn voor vanavond. De Barefoot wijnen zijn afgeprijsd naar $9,99 voor anderhalve liter, niet gek. Het verhaal achter de naam van deze Californische wijngaard is leuk, dus bezoek hun website om het te lezen.

Vervolgens rijd ik door naar de Pie Gourmet, waar ik een "Mexican pie" heb besteld voor vanavond. Als ik hier dan toch ben, kan ik het niet laten ook een kersentaart mee te nemen. Die is Saskia's favoriet en ze mag wel iets lekkers, nu ze zich ziekig voelt.

Inderdaad gaat een stukje taart er goed in bij haar, maar ze ligt als een bleek vogeltje op de bank. Hopelijk helpt de rust haar en kan ze morgen weer naar school, want ze heeft gelukkig een normale temperatuur nu (ze zijn heel streng op het naar school sturen van kinderen met zelfs maar de geringste verhoging).

Het wachten op de GE man kan beginnen. Die moet tussen 13 en 17 uur komen. Ik wil eigenlijk douchen, maar durf dat niet, zeker wetend, dat zodra ik shampoo in mijn haar zou doen, de deurbel zou gaan. Dat moet dus maar even wachten. Op het deck computerend wacht ik af.

Gelukkig gaat om een uur of drie de deurbel en dezelfde monteur als vorige week stapt binnen. Vorige week belde GE van tevoren en het automatische bericht benadrukte uittentreure, dat we eventuele huisdieren weg moesten houden van hun medewerkers. Toen had ik Cosmo dus netjes in de tuin gelaten. Nu ze echter niet belden, bedenk ik me pas, als de man al binnen is, dat Cosmo dat ook is. Gelukkig vindt hij honden duidelijk leuk en Cosmo is natuurlijk ook een lam.

De oven is gelukkig met het toegestuurde nieuwe element in een mum van tijd gemaakt, want ik heb hem vanavond nodig. Eigenlijk had ik niet verwacht hem zo te missen, maar in de praktijk gebruiken we de oven toch vaker, dan ik dacht.

Na mijn hard nodige douche zet ik alles klaar voor vanavond. De Nederlandse dames komen hier voor het eerst na de zomer weer eens samen voor ons maandelijkse etentje. Sommigen van hen heb ik de hele zomer niet gezien, dus ik zie ernaar uit. Hopelijk kunnen we buiten eten, maar, omdat het nu toch wel gauw afkoeld na zonsondergang, heb ik binnen de tafel voor de zekerheid gedekt.

Zonnige maandag

Al om half zes hoor ik Saskia in haar badkamer bezig. Zij heeft besloten, dat ze liever naar dezelfde busstop als Laura en Shannon loopt, die een paar minuten verderop ligt. Saskia's gewoonlijke busstop hoort nu bij een andere route en zo is de "overbevolking" dus opgelost. Maar Saskia kent niemand op die route, dus staat liever wat eerder op om met al haar vriendinnen de hele drie kilometer naar school te reizen.

Me een beetje schuldig voelend jegens Cosmo, die al sinds woensdag geen goede wandeling heeft gekregen, vertrek ik naar de sportschool. Voor ik de deur achter me dichtdoe, beloof ik Cosmo een wandeling als ik terugkom. Hij kijkt me aan, alsof hij het begrijpt en gaat met een flinke zucht liggen. Nog even geduld, lijkt hij te denken.

Vandaag heb ik besloten de gewichtenmachines te gaan gebruiken vandaag. Het is tijd voor iets anders, dan de dumbbells, want ik merk, dat ik daar een aversie tegen begin te krijgen. Ik werk de machines een voor een af en doe dan buikspieroefeningen uit Saskia's fitnessboek, die ook weer eens iet s heel anders zijn. De Kindle roept weer, dus ik sluit af met twintig minuten op de stairmaster.

Thuis lijn ik Cosmo meteen aan, althans, dat is mijn bedoeling, maar hij doet eerst zijn gewoonlijke rondje door het huis. Zo vreemd, want ik weet, dat hij uit wil. We lopen naar Nottoway Park. Onderweg schieten de eekhoorns voor Cosmo weg, die zonder succes achter ze aan gaat. Ze lijken hem soms gewoon uit te dagen en blijven dan van veilig op een tak naar hem "roepen".


Bij Whole Foods bedenk ik, wat we zullen eten. Er zijn zoveel lekkere dingen! Het wordt uiteindelijk wilde paddestoelen ravioli met champignons pastasaus voor mij en Rick en driekleurige kaastortelloni met marinarasaus voor Saskia. Buiten zie ik, dat ze de pompoenen alweer hebben staan. Ondanks het warme weer komt de herfst er echt aan! De warme kleuren vind ik zo gezellig!




Saskia belt vanuit de schoolbus, dat ze heel moe is en wat keelpijn heeft, dus geen personal training wil doen. Hopelijk krijgt zij mijn verkoudheid (die geheel onverwacht van de ene op de andere dag weg lijkt te zijn) niet! Ik bel Sharon af en ben eigenlijk wel blij met een lekker rustig middagje.

Met laptop installeer ik me op het deck. Eindelijk heb ik eens tijd om alle achterstallige email en blogs te lezen. Zo'n middagje zonder enige verplichting vind ik toch ook wel erg fijn, moet ik zeggen!

Een pastamaaltijd gaat er altijd prima in, dus we smullen van ons eten. Vanavond "opent" het tv seizoen en we kijken naar nieuwe afleveringen van "How I Met Your Mother", "Rules of Engagement" en "Two and a Half Men". Allemaal series, die we alle drie leuk vinden.

Deze rap over de Washington Metro vind ik erg leuk. Zelfs, als je hier nog nooit bent geweest, is het grappig om te kijken, denk ik. De metro hier is wel een van de mooiste, dat blijft een pluspunt:

Brookside Gardens en Homecoming jurk

Ondanks, dat we maar een paar dagen weg waren, voelen Rick en ik de drie uur verschil met Seattle wel. Hij staat eerder op, dan ik, en haalt Starbucks ontbijt voor ons. Er staat dus een lekkere koffie en spinaziewrap voor mij te wachten, als ik eindelijk ook uit mijn hol kom.

Half doezelend had ik een tweestrijd met mezelf, zoals wel vaker. Wel of niet sporten is altijd de vraag. Na veel innerlijk beraad besluit ik vandaag vrij te nemen. Morgen is het vroeg genoeg om er weer hard tegenaan te gaan en hopelijk helpt die rustdag mijn lichaam om over de verkoudheid heen te komen.

Het is weer heerlijk nazomers weer, dus buiten op het deck klets ik lekker lang bij met mijn zus. De geraniums staan er, dankzij regelmatig water geven, want het is kurkdroog, mooi bij. Het zal vandaag weer zomers warm worden en dat op 19 september!

Na de lunch heb ik afgesproken met Nanette, Ricks vroegere klasgenote in Denemarken. Wij hebben regelmatig contact nu, omdat fotografie ons beider hobby is en we nog veel meer dingen gemeen blijken te hebben. Nanette komt mij ophalen en we rijden naar Brookside Gardens.

De vlindertuin daar gaat na vandaag dicht. Eigenlijk zouden we vorige week gaan, maar toen was Nanette ziek. Nanette heeft een heel mooie nieuwe Cadillac, die lekker modern is en niet de "oude van dagen" wagen van weleer. We stellen de GPS in en gaan op weg naar Maryland.

De Washington Redskins spelen vandaag thuis, dus we komen in wat langzaamrijdend verkeer terecht, maar het valt mee. Na zo'n drie kwartier komen we bij de tuinen aan, waar het ook een drukte van jewelste is. We kopen kaartjes en wachten dan op een parkeerplek. We hebben geluk, want er gaat net een gezin met kleintjes weg.

Binnen de "Wings of Fancy" tentoonstelling is het weer prachtig. Ik hoor een van de medewerksters vertellen, dat er 800 vlinders rondvliegen. Ik geloof het meteen, want overal fladderen kleurige beestjes. Dit is de grootste vlindertuin in deze omgeving, dat is zeker.

Eigenlijk had ik gedacht me een beetje te vervelen na er maar zo pas geleden al geweest te zijn, maar niets is minder waar. Ik ben toch altijd op zoek naar de perfecte foto, die ik nog nooit heb gemaakt. En al die kleuren inspireren enorm!

Net als ik begin te denken, dat ik alles wel gezien heb, komt Nanette me vertellen, dat ze klaar is om te gaan, als ik dat ben. We nemen nog een paar foto's en beginnen dan aan de terugrit.

De vlinderfoto's staan hier.

We voelden de "klik" al in New York, maar hoe meer ik met haar praat, hoe meer we echt gemeen blijken te hebben. Nanette heeft als kind vaak buiten de VS gewoond en ik merk, dat ik me aangetrokken voel tot mensen, die een wat groter wereldbeeld hebben. Rick is er ook zo een en de meesten van mijn goede vriendinnen ook. Ik ben benieuwd hoe haar foto's eruit zullen zien.

Thuis staat Saskia te popelen om op zoek te gaan naar een Homecoming jurk. Helaas is Homecoming precies tijdens het weekend, dat wij naar Monaco zullen gaan. Dat vind ik wel jammer, maar Saskia is net als Katja en zal aan al deze belangrijke evenementen gaan deelnemen.

Shannon gaat mee om te helpen zoeken naar "de" jurk en we rijden naar Fair Oaks Mall. Ik hoop bij Macy's onze slag te slaan, maar de moed zakt me wat in de schoenen, als ik de ongeorganiseerde rekken zie. Hoe moet je daar nu de leukste jurk en dan vooral de juiste maat uitzoeken?

De eerste twee jurken, die Saskia aanprobeert, zijn dan ook te groot en te klein en superduur. Shannon "to the rescue", ik vraag haar eens te kijken of ze iets kan vinden en ze komt met twee jurken in Saskia's maat terug.

De eerste past als gegoten en staat Sas supergoed, dus die wordt het. We zijn nog geen kwartier in de winkel! Saskia is dan ook wel zo iemand, die meteen beslist en niet nog eerst even vijf andere winkels wil bezoeken om te kijken of daar iets leukers is (gelukkig!). Goed nieuws voor mij is, dat deze jurk is afgeprijsd en ik krijg er nog eens 20% korting op. Zo heeft Saskia een heel feestelijke jurk voor $55!

De volgende stop is de lingerie afdeling. Hier vindt Saskia een geschikte "strapless" bh (hoe noem je zo'n ding in het Nederlands?). Ik begin al te denken, dat we alles hier bij Macy's binnen het halve uur kunnen doen, maar de schoenen lukken niet.

Saskia heeft erg brede voeten en Macy's heeft maar weinig keuze. Ik stel Payless voor, want, al wil Saskia er eigenlijk nooit aan, zij hebben meestal schoenen, die haar goed zitten en, bijkomstig voordeel, heel goedkoop (zeker voor schoenen, die waarschijnlijk een keer zullen worden gedragen).

Na weer van alles geprobeerd te hebben in zilveren en grijze schoenen zonder succes, komt Shannon weer met een idee. Ze laat Saskia een paar zwarte satijnen schoenen met hoge hakken zien en die zijn perfect. Ik denk niet, dat we zo snel waren geslaagd zonder Shannon, want een vriendin heeft op deze leeftijd veel meer invloed, dan een moeder.


De "outfit"

Na vier dagen samen nemen de meisjes afscheid en Rick rijdt Shannon naar huis. Met zijn drietjes gaan we bij Glory Days eten. Daar zien we een prachtige zonsondergang en horen hoe de Redskins helaas in overtijd met drie punten verschil verliezen.


De zonsondergang met mooie stralen, in het echt was het nog mooier

Zo komt er langzaam een einde aan dit lange weekend voor Rick en mij. Ik help Saskia met haar Duitse huiswerk, wat nog niet meevalt. Testje: noem iets in een huishouden, dat met een "A" begint. Ik heb het maar op Ablage gehouden. Best pittig voor Amerikaanse kinderen, die nog met geen andere taal te maken hebben gehad.

Op tv kijk ik naar Undercover Boss. Onverwacht vind ik dat erg interessant. Deze aflevering gaat over 7-Eleven en het is, denk ik, heel goed voor CEO's van zulke bedrijven om "undercover" te gaan. Het is zo gigantisch, je wilt, dat iedereen de regels volgt, maar hoe controleer je dat met zoveel winkels? Heel boeiend.