Columbus Day

Na de hele nacht nachtmerries over volle wasmanden te hebben gehad, is het eerste, dat ik vanochtend doe, een van die manden opvouwen. We hebben drie wasmanden, die allemaal vol zitten, dankzij onze tieners. Het gros is baddoeken, waarvan ik een stapel opvouw, waar je u tegen kunt zeggen. Ik draag Saskia op de andere twee manden te doen, want dat heb ik al de hele week gevraagd.

Saskia heeft vandaag vrij van school, dus ruimschoots de tijd om dat te doen. Het is Columbus Day en in Canada Thanksgiving. Columbus Day is nogal een controversiele "feestdag", omdat velen vinden, dat Amerika natuurlijk allang ontdekt was door zijn oorspronkelijke bewoners. Ondanks dat leren schoolkinderen nog altijd over de Nina, de Pinta en de Santa Maria, de schepen van Columbus en kennen zij allen dit gedichtje.

Veel bedrijven sluiten echter vandaag niet, dus Rick moet wel werken, al zijn zijn klanten van de federale regering allemaal vrij. Tegelijk met Rick vertrek ik naar de sportschool. Daar wacht Sharon me al op.

Het wordt een intensief uur met gewichten. Ik blijf het fijn vinden, dat Sharon me net iets verder pusht, dan ik zelf zou gaan. Na afloop wilde ik eigenlijk nog cardio doen, maar het is zo lekker buiten, dat Sharon me aanraadt met Cosmo te gaan wandelen. Ik neem haar advies ter harte.

Saskia wordt door Laura's ouders opgehaald om appels te gaan plukken. Dat is op het moment haar favoriete vrucht, dus dat komt goed uit. Het is er ook de perfecte dag voor, lekker warm en zonnig.

Cosmo en ik lopen bijna een uur door de kleurige buurt. Sommige bomen beginnen echt prachtig te kleuren! Een van de maples lijkt wel in brand te staan. Gek genoeg zijn het er maar een paar, de rest is nog helemaal groen. Ik neem ook weer wat foto's van Halloween versieringen.


Bij Whole Foods haal ik alvast dessert voor de Nederlandse damesavond morgen. Ook neem ik wat sushi mee voor de lunch. Die peuzel ik buiten op het deck op en geniet daarna van het lekkere weer, voorlopig de laatste warme dag. Ik lees en kijk shows online, dus ben gewoon lekker lui en dat bevalt me prima!

Saskia komt met een flinke zak appels thuis en niet veel later komt Rick ook vroeg uit zijn werk. Hij heeft vandaag een zakenlunch thuis bij de eigenaar van het vroegere huis van de Kennedy's hier gehad. De huidige eigenaar is er trots op, wat hij ermee heeft gedaan en gaf een tour van zijn landgoed. Zo zag Rick, waar Bobby Kennedy de moord op zijn broer te horen kreeg. Bijzonder, wel.

Samen gaan we naar Clawes Carpets, want we willen het tapijt in huis geleidelijk vervangen. Ons huidige tapijt is twaalf jaar oud en vooral de katten hebben er de nodige schade aan berokkend.

Voor het einde van het jaar willen we de basement laten doen. Omdat we nogal last hebben van een (of meerdere) kat(ten), die op het tapijt daar plassen, kiezen we speciaal tapijt, dat die lucht en vlekken absorbeert. Ik kan niet wachten! Ook de trap naar boven wordt eindelijk van hout met een loper, een wens van mij, waar Rick voorheen niets van wilde weten. Ook zijn smaak is aan het veranderen, duidelijk.

Als we klaar zijn met uitzoeken is het etenstijd. Rick stelt voor bij Yama sushi te gaan eten. Daar zeg ik natuurlijk nooit "nee" tegen!! Ik dwing mezelf eens iets anders, dan gewoonlijk te nemen, want ik heb hier mijn favorieten. Ik begin met een zeewiersoep, die werkelijk heerlijk is. Daarna een Mexicaanse rol met o.a. jalapeno's en eentje met tonijn en avocado. Alles smaakt weer voortreffelijk en het is gezellig zo met zijn tweetjes.

Tijdens het eten bemerkt Rick, dat hij de verkeerde datum terug heeft geboekt voor zijn reis morgen. Dat is balen, want het kost altijd heel wat om dat te veranderen. Thuis help ik hem daarmee en nu moet hij weer uit BWI vertrekken, maar dan is het wel een heel stuk goedkoper. Hij moet mij gewoon maar als zijn persoonlijke reisagente aanstellen!

Renaissance Festival

Zaterdag

Dit weekend wordt er voortreffelijk weer voorspeld en ik ben vastbesloten daar met volle teugen van te gaan genieten! Eerst slapen Saskia en ik een beetje uit en eten dan samen ontbijt. Rick belt, dat hij op het punt staat in te stappen. Hij heeft een nonstop terug uit Seattle en zal halverwege de middag hier aankomen.

Saskia heeft vanochtend wel zin om met mij mee naar de sportschool te gaan. Door het zonovergoten Vienna met allerlei joggers en fietsers rijden we erheen. We werken ons halve uur cardio af, Saskia op de loopband en ik op de stairmaster.

Op het moment vliegen we door onze appels, dus we besluiten even naar de Vienna Farmers Market te lopen. Daar staan iedere zaterdagochtend tot eind oktober boeren en andere standjes met verse produkten.

Bij het McLeaf standje proeven we de vele verschillende appels. Ze hebben honey crisp, maar die zijn nogal duur. Wij vinden de Nittany soort ook erg lekker, dus kopen daar een zak van.

Daarna kijken we nog even rond en ik zie mijn ex-collega Mimi (van zo'n 20 jaar geleden) bij haar Guata Java standje. We kletsen even en ik krijg een heerlijke ijskoffie gezoet met gecondenseerde melk van haar. Eigenlijk zou ik veel vaker naar dit marktje moeten gaan om plaatselijke produkten te kopen.


Om half een heb ik een haarafspraak met Mona. Eigenlijk zou ik gisteren gaan, maar Mona had een sterfgeval in de familie. Na het snacken bij de markt heb ik nog geen trek voor de lunch, dus besluit die tot na de kapbeurt uit te stellen. Dom!

Natuurlijk is het beredruk, want Mona heeft mij ertussen gepast. Mijn haar wordt mooi, maar ik ben pas om kwart over twee klaar en mijn maag rammelt inmiddels flink. Gauw rijd ik naar Manhattan Bagel, waar ik mijn bagel zo ongeveer inhaleer!

Saskia heeft twee vriendinnen op bezoek en de muziek staat hard. Ik ga lekker voor op de stoep zitten, op een kussen, want door de zon is het zo heet, dat ik eraf word gebrand! Rick belt, dat hij geland is, dus ik ga hem opwachten, onderwijl verder lezend in de Nederlandse tijdschriften. Op dinsdag zal ik de stapel, helemaal gelezen, meenemen om door te geven aan de andere Nederlandse dames.

Aan weerszijden van ons huis hebben we grote vlinderstruiken staan. Zo groot, dat Rick klaagt, dat het wel onkruid lijkt. Maar ik wil ze niet kwijt, want ze trekken inderdaad allerlei vlinders aan. Vandaag is er een prachtige en heel rustige "Buckeye" vlinder, waarvan ik natuurlijk de nodige foto's moet maken. Die staan hier.

Tegen vieren zie ik Ricks auto de cul de sac inrijden. Altijd zo fijn om elkaar weer te zien! We bespreken meteen onze plannen voor vanavond. Oorspronkelijk wilde Rick naar het Oktoberfest feest van een collega, die zo'n uur rijden hiervandaan woont. Stiekem (of eigenlijk niet zo, want Rick wist wel, dat ik voor hem mee zou zijn gegaan) ben ik blij, als hij aankondigt daar geen zin in te hebben.

In plaats daarvan maken we het een "date night". Rick maakt een reservering bij Bonaroti, ons favoriete Italiaanse restaurant. Gelukkig, want het blijkt er erg druk te zijn.

Sergio, de eigenaar, begroet ons als oude vrienden. Dat is de sterkte van dit soort restaurants, het gevoel, dat je welkom bent. We vertellen hem over onze Italiaanse reis en ik wissel een paar Italiaanse zinnen uit met hem. Het is te druk om lang te praten.

We genieten van onze maaltijd. Allebei bestellen we carpaccio, die bij dit resstaurant voortreffelijk is. Rick alleen de biefstuk, voor mij ook zwaardvis en zalm, allemaal erg lekker. Als hoofdgerecht neem ik gegrilde schol met een champignon risotto. Rick is dol op lam, dus kiest de lamsbout met cassissaus. Het is allemaal prima bereid.

Als "toetje" krijgen we nog gratis biscotti en Rick neemt pistache gelato. Dit is een gezellige, ouderwets Europese maaltijd, die meer dan twee uur duurt. Wie zei, dat je hier niet lekker lang kunt tafelen?

Zondag

Om half negen hoor ik Saskia al opstaan. Een paar minuten later gaat de deurbel en is onze Peapod bestelling er. We beginnen deze prachtig zonnige zondag dus lekker vroeg.

Rick gaat ons wekelijkse Starbucks ontbijt halen en dit keer neem ik een kalkoenbacon met ei sandwich. De spinaziewrap begon me te vervelen, dus tijd om eens af te wisselen.

Na het eten maken we ons snel klaar om naar het Maryland Renaissance Festival te gaan. Gisteren hoorde ik op de radio, dat het verkeer daarheen verschrikkelijk was, dus we willen de files voor zijn. Dat lijkt goed te lukken, maar zo'n vijf kilometer voor het festival staat het muurvast.

Op de kaart heb ik gezien, dat we via een kleine omweg het park van de andere kant kunnen benaderen. Niet geschoten is altijd mis en hooguit komen we daar ook in een file te staan, dus we gaan dat proberen. Met ons draaien nog vier auto's hetzelfde weggetje in.

Kennelijk is dit helemaal niet bekend, want er is geen verkeer te bekennen! Vrijwel naast de parkeerplaats van het festival komen we weer op de hoofdweg uit, waar we heel vriendelijk tussen het langzaamrijdende verkeer mogen aansluiten. Nog geen vijf minuten later staan we geparkeerd! Wauw, deze moeten we zeker onthouden, want we hebben onszelf zeker een half uur filetijd bespaard!

Bijna huppelend lopen we het park binnen, dat was nog eens een meevaller! Aan de ingang staat de spreuk "Prepare yourself for merriment" en dat is het ook echt in dit "middeleeuwse" dorpje. Iedereen is vrolijk, het is zo kleurrijk en mijn fototoestel werkt weer overtijd.

We lopen langs de standjes en luisteren naar de grappige shows. Een ervan is een "stand up tragedy" (i.t.t. comedy) en hilarisch! Bij een winkeltje met ingegraveerde stenen vind ik zowaar ook mijn naam, verwonderlijk, aangezien dit een Iers standje is. Saskia vindt dan ook de namen van Aoife en haar broer en zus.

Na een uurtje rondgelopen te hebben beginnen de magen te rommelen. We lopen naar het grote veld, waarlangs een heel aantal eetstandjes staan. Ik ga, zoals bijna ieder jaar, voor de Maryland crab soep in een uitgehold broodje. Rick en Saskia nemen een gyro, Rick met rundvlees en Saskia met kip. Rick en ik delen er nog een portie zalmcakejes bij, die ook erg lekker zijn.

Dan lopen we verder door het bos. We zien kinderen proberen een Jacob's ladder te beklimmen en dat lukt een van hen zelfs. Een tovenaar laat zijn kunsten aan een aandachtig publiek zien en verderop proberen macho mannen een "wench te drenchen" (een vrouw in het water te gooien door een bal tegen een knop te gooien). Er is veel vertier en we vermaken ons prima.

Zoals ieder jaar staan we soms weer versteld van hoe sommige mensen zich uitdossen. De prachtigste kostuums komen voorbij, maar ook dingen, waarvan je je afvraagt, hoe de drager of draagster erin rond durft te lopen. Een oudere vrouw met een metalen bh wint het meest foute kostuum dit jaar (zie foto's).

Bij het Renaissance festival hoort voor mij een glaasje mead (honingwijn). Al sippend lopen Saskia en ik langs een paar juwelierstandjes. Daar ziet zij een leuk paar oorbellen met veertjes, die ze aanschaft.

Als laatste kijken we bij de artiest, die allerlei gekke prenten met draken maakt, en ook daar kiest Saskia een t-shirt uit met een duikende draak. Ook voor de andere twee kinderen vinden we hier een paar leuke cadeautjes.

Intussen is het werkelijk beredruk geworden. Je kunt over de hoofden lopen en er staan overal lange rijen. Tijd voor ons om huiswaarts te gaan, want dan vinden wij het niet leuk meer. Op de terugweg zien we, dat de file nu minstens drie keer zo lang is. Het festival is zo populair en toch is er geen verkeersregeling, wat heel veel klachten oplevert. Hopelijk wordt daarnaar geluisterd en gaat het volgend jaar beter. Wij hebben in ieder geval weer genoten.

Thuis ga ik op het deck zitten computeren. Het is maar liefst 28 graden! Rick doet wat werk in de tuin en Saskia gaat met een vriendin naar Caffe Amouri in Vienna lopen. Die lange wandelingen door de stad zijn opeens populair bij de meiden.

Wat beter als avondeten met dit schitterende weer, dan een barbecue? Rick en ik gaan naar Giant en Whole Foods om daar de ingredienten voor te halen. Het wordt een zomers maaltje van kipspiesjes, paprikasalade en maiskolven. Als voorafje trakteren we onszelf op een grote garnalencocktail.

We vragen ons af, of dit de laatste keer dit jaar zal zijn, dat we buiten kunnen eten. In ieder geval hebben we het hele weekend ruimschoots van het lekkere weer kunnen genieten!

Foto's van het Renaissance Festival staan hier.

Mooie vrijdag

Het was toch wel lekker om vanochtend niet om half zes wakker te worden. De zon schijnt alweer uitbundig, als ik wakker word. Ik check even hoe Saskia zich voelt, maar dat lijkt meer op een zware verkoudheid, dan meer, gelukkig. Dat vroege opstaan hakt er bij haar ook echt in en dan gaat de weerstand omlaag.

Tijdens mijn ontbijt lees ik, zoals altijd, de reacties op mijn blog, emails, Facebook en het Alles Amerika forum. Voor het eerst in lange tijd had ik afgesproken vanochtend een stuk met Kirsten te gaan lopen. Zij emailt en Facebookt echter, dat het weer niet gaat lukken. We hebben deze afspraak nu al een paar weken achtereen moeten verzetten. Hopelijk lukt het volgende week.

Onmiddellijk gooi ik mijn sportprogramma voor vandaag dan maar om. Ik ben nog op tijd om mee te kunnen doen met Sharons core training. Dat uur gaat weer snel al kletsend voorbij. Grappig is, hoe vaak we het over eten hebben. Na afloop ga ik nog een half uur op de fiets.

Saskia is inmiddels op en gelukkig inderdaad wat beter, dan gisteravond. Ik wil dit prachtige weer niet voorbij laten gaan en neem Cosmo mee voor een wandeling door de buurt. Iedere dag komen er wat meer herfstkleuren in de bomen en met de knalblauwe lucht, het felrode en gele is het een genot voor het oog.


Interessante verzameling in een voortuin



We lopen een paar kilometer en dan begint Cosmo opeens met zijn achterpoot te trekken. Hij heeft er duidelijk pijn aan en begint eraan te bijten. Hij wil er ook niet op staan. Ik zie er echter niets aan.

Een paar kennissen komen langslopen en een ervan biedt aan haar auto te halen om ons thuis te brengen. Ik begon me inderdaad al af te vragen, hoe dat zou moeten met een hond van 30 kilo.

Net als ik het aanbod wil aannemen, staat Cosmo weer op de poot. In het gras loopt hij zelfs gewoon. Ik waag het er dus op en gelukkig lijkt het leed geleden en komen we zonder verdere kleerscheuren thuis. Ik (en Cosmo vast ook niet) zat niet op nog een gewonde poot te wachten!

Saskia heeft met haar verkoudheid zin in soep van Panera. Die ga ik graag halen, want hun tonijnsalade op tomaten-basilicumbrood is een van mijn favorieten. Ook de kippesoep met citroen en orzo is heel erg lekker.

Als ik betaal, haal ik een bonnetje uit mijn tas en herinner me opeens, dat ik nooit een telefoontje heb gekregen, dat het slotje van mijn Pandora armband was gemaakt. Ik bel de juwelier en hij blijkt allang klaar te zijn. Gauw haal ik hem op. Nu heb ik dus twee armbandjes, maar goed ook, want de eerste zit bijna vol!

De rest van de middag besteden we voornamelijk buiten in het zonnetje. Cosmo houdt mij voor het huis gezelschap. In het kader van meer beweging voor hem spelen we een tijdje "voetbal" met een van de plastic Halloween schedels. Saskia voelt zich goed genoeg om met een paar vriendinnen een flinke wandeling te gaan maken.

Nu mis ik Rick wel erg. Het is toch altijd weer leuk om op vrijdag het weekend samen te beginnen. Rick wil ook dolgraag naar huis. Hij houdt er helemaal niet van om de hele dag in conferenties te zitten. Hij is meer een doener, dan een luisteraar en wordt van het laatste doodmoe. Helaas neemt de vlucht uit Seattle bijna de hele dag, dus we zullen hem pas laat morgenmiddag weer zien.

Voor het avondeten bestel ik sushi van Yama. Daar kennen ze mijn keuzes al. Ik ben waarschijnlijk de enige klant, die alle drie de soorten viseitjes bestelt. Ik smul van de delicatessen.

Sas en ik gaan bank hangen en tv kijken. Een klein voordeel van Ricks afwezigheid is, dat we zonder schuldgevoelens de shows, die wij leuk vinden en Rick vreselijk, kunnen kijken, zoals Say Yes to the Dress, Four Weddings, Kitchen Nightmares, etc.

Nu wens ik iedereen, dat ze vannacht als een kitten zullen slapen:

Lekker buitendagje

Gisteravond zat ik toch flink met die stukke vriezer in mijn maag. De vriezer beneden is veel kleiner en al bijna vol. Ik vertelde Rick erover en die kwam met het genieuze idee de deur dicht te plakken met een reepje duct tape. Dat ik daar zelf niet aan heb gedacht! Hij blijft nu keurig dicht, gelukkig.

Vannacht heb ik de ramen wijd open gezet. Eindelijk is het niet meer vochtig en wordt het lekker koel. Ik heb dan ook als een roos geslapen. Dit mooie, lekkere (maar niet zo hete) weer geeft me op de een of andere manier ook veel meer energie.

Na mijn ontbijt van twee gepocheerde eieren met kaas en Tabasco en natuurlijk de nodige koppen koffie ben ik dan ook helemaal klaar om Max Capacity te doen. Zoals altijd zorgen Cosmo en Flapjack ervoor, dat ik af en toe uit moet kijken, waar ik mijn handen en voeten neerzet.


Maar weer eens een foto van onze deugniet

Na afloop rijd ik naar de sportschool, waar ik eigenlijk de stairmaster wil doen. Helaas is die bezet (ik doe meteen nog maar eens een briefje met het verzoek om een tweede stairmaster in de suggestiedoos). Dan maar de crosstrainer, die ik op een half uur en zwaarder dan gewoonlijk instel.

Nu het weer zo prachtig is, hebben Claudia en ik weer eens afgesproken een stuk met de honden te gaan wandelen. Ik krijg vandaag mijn beweging wel, lekker! Cosmo is helemaal enthousiast om Ranger weer te zien. We lopen een goed uur en spreken dan af dit weer vaker te gaan doen.

Na Cosmo thuis afgezet te hebben, rijd ik door naar Whole Foods. Daar zie ik allerlei lekkere herfstvruchten liggen, zoals granaatappels. Ik weersta de verleiding er een te kopen, want het is me nog nooit gelukt zo'n ding te pellen.

Op weg naar huis lopen er in de straat naast ons huis opeens vier herten de straat over. Doodgemoedereerd blijven ze in de tuin daar planten staan eten. Daar moet ik natuurlijk een foto van maken. Het doet me altijd aan de serie "Northern Exposure" denken, waar een eland door de straten liep.


Het is vandaag iets koeler, dan gisteren, maar warm genoeg om voor het huis te zitten lezen. Intussen let ik ook op onze vlinderstruiken, die gewoonlijk rond deze tijd vol vlinders zitten. Het aantal is dit jaar beduidend minder, helaas. Gelukkig zie ik er wel een paar, die op moeilijk te fotograferen plekken zitten, helaas. Er komt een goede foto uit:


Laura komt om mij een massage te geven. Ik heb enorm met haar te doen, want ze heeft serieuze problemen met haar knie. Haar been ziet er ook heel eng uit, letterlijk in een halve O vorm naar buiten gebogen. Ze zal er in november aan geopereerd worden en dan een lange weg moeten bewandelen voor ze een kunstknie kan krijgen. Daarna zal ze volgens haar dokter nog maar een jaar of tien, twaalf die knie kunnen gebruiken. Natuurlijk heel heftig, voor iemand, die haar fysieke krachten hard nodig heeft om haar kost te verdienen.

Bij Whole Foods heb ik mijn avondeten voor vanavond gekocht van hun al bereide gerechten. Hun zalm vind ik sowieso altijd een van de lekkerste ooit, dus daar heb ik een moot van.

Verder hadden ze allerlei Joodse gerechten vanwege Rosh Hashannah. Daarbij zat Tzimmes. Daar heb ik nog nooit van gehoord, maar het zag er lekker uit, dus ik nam een bakje mee. Een ontzettend vers broodje met olijven erin rondt de maaltijd af.

Ieder hapje is genieten, kan ik melden. Ik bedenk me, dat de rest van de familie die tzimmes ook wel lekker zou vinden. Die ga ik onthouden voor een nieuw gerecht met Thanksgiving.

Helaas voelt Saskia zich helemaal niet lekker. Ze is koortsachtig en heeft keelpijn en hoofdpijn. Volgens haar zijn een flink aantal mensen ziek op school. Ik meld haar ook ziek voor morgen, want ze moeten 24 uur koortsvrij zijn om te mogen gaan.

Als laatste herinneren jullie je misschien nog de grootmoeder, die in november haar tweejarige kleindochter over de railing van een brug in Tysons Corner gooide. Iedere keer, als ik over die brug loop, moet ik weer aan dat drama denken.

Het blijkt, dat de grootmoeder het deed, omdat ze boos was, dat haar dochter ongehuwd zwanger was geworden. Vandaag heeft een jury wat mij betreft het juiste gedaan en haar veroordeeld tot "murder in the first degree" (moord met voorbedachte rade) en een gevangenisstraf van 35 jaar aangeraden.

Heerlijke zonneschijn

"Wall to wall sunshine" beloofde de weerman ons voor vandaag. Inderdaad schijnt de zon voor het eerst sinds een paar weken enthousiast de kamer binnen. Heerlijk om mee wakker te worden.

Als Saskia naar school is, eet ik mijn yoghurt. Flapjack heeft uitgevonden, dat hij dat lekker vindt, dus ik moet hem regelmatig wegzetten. Die kat bedelt als een hond! Hij is nog zo schattig, dat ik er wel om moet lachen, maar ik laat het toch maar niet toe.

Het is zulk schitterend weer, dat ik eigenlijk niet naar de sportschool wil. Toch zet ik mezelf ertoe om een intensieve drie kwartier op crosstrainer te doen. Helaas kan ik nog steeds niet hardlopen, omdat de pees in mijn rechtervoet nog steeds pijn doet. Wandelen, crosstrainer en stairmaster gaan goed, hardlopen niet.

Thuis lijn ik Cosmo aan, die maar al te graag meegaat. Ik heb nog een jasje aan, maar dat kan al gauw uit. Wat is dit weer genieten! Ik neem wat foto's onderweg. Een ervan is het werkelijk vreselijkste "over the top" huis, dat ik in deze buurt ken!


Toen ik maandag lunchte met Laura vertelde ze me, dat ze ook een stapel tijdschriften meehad, maar dat die te zwaar waren om in de stad mee te sjouwen. Ze liet ze bij de receptie van het Holiday Inn in Rosslyn achter. Ik bel het hotel, dat ik ze op kom halen, ook om zeker te zijn, dat ze ze nog hebben. Dat is prima, dus ik ga op weg.

Of het door de vele regens komt of wat, maar overal zijn wegwerkzaamheden op het moment. Op mijn oorspronkelijk gekozen route sta ik meteen vast, dus maak rechtsomkeerts en probeer een alternatief. Wel handig om sluiproutes te kennen, want nu kom ik zonder oponthoud in Rosslyn aan.

De vriendelijke receptionist van het hotel overhandigt me een zware Schiphol tas. Dat is niet zomaar een stapeltje tijdschriften, dat is een Stapel met een hoofdletter! Dat wordt snel lezen, want ik wil ze dinsdag meenemen en doorgeven aan de andere Nederlandse dames.

Voor Saskia uit school komt, ga ik voor het huis in de zon zitten lezen. Buurvrouw Lorraine is in de tuin bezig en we kletsen weer eens bij. Met dit weer zijn weer veel meer mensen buiten.

Saskia heeft een kapperafspraak bij Lofty Salon. Lauren, de jongere kapster, knipt haar haar weer erg leuk.

Tot mijn schrik zag ik, dat er nog maar 7 mijl benzine in de van zat, dus intussen ga ik even tanken. Ik vraag me wel af of de waarschuwing, die ik altijd krijg, als de tank bijna leeg is, niet functioneert. Die zou met 7 mijl te gaan toch allang aan hebben moeten gaan.

Vorige week vond Saskia de tieneryoga erg leuk en heeft andere vriendinnen ervoor warm gemaakt. Na de kapbeurt halen we Samira op, die ook mee zal gaan. Samira's moeder is thuis en we kletsen even. Het gezin is Iraans en hun huis ruikt altijd naar de lekkerste kruiden.

We hebben nog een half uur voor de yoga begint, dus gaan even langs de Giant. Saskia en ik zijn allebei dol op honey crisp appels, dus die vliegen er doorheen thuis.

Na de meisjes afgezet te hebben, ga ik gauw huiswaarts, want Saskia heeft ook ijs gekocht. Als ik dat in de vriezer wil zetten, zie ik, dat de deur daarvan een stukje openstaat.

Dat was gisteravond ook al het geval en wat ik ook probeer, de deur sluit niet. Waarschijnlijk heeft het iets met de ijsblokjesmaker te maken. Het is vreselijk balen, want nu zit overal rijp op en ik weet niet in hoeverre de spullen erin ontdooid zijn. Die zullen we dus snel op moeten maken.

Online boek ik een afspraak met GE, maar de eerste is pas over een week. Gelukkig hebben we in de basement ook een kleine vriezer, dus ik draag Saskia op haar ijs daar voorlopig te zetten. Hopelijk ontdooit er niet teveel. We proberen telkens als we erlangs lopen de deur dicht te duwen, maar die springt iedere keer weer op een kier, zucht!

Voor het avondeten haal ik General Tso's Surprise van het vegetarische restaurant Sunflower. Dat is werkelijk heerlijk, maar wel het enige gerecht daar, dat ik lekker vind. Het is sojabonen "kip", die ook inderdaad naar kip smaakt, in een lekker pittig sausje met wortels en broccoli. De andere gerechten van namaakvlees smaken echt namaak, helaas.

Sas en ik kijken naar de verschillende sitcoms, terwijl zij haar huiswerk maakt. Gewoonlijk doet ze dat op haar kamer, dus ik vind het erg lief, dat ze mij gezelschap houdt. Het is toch best gezellig zo met zijn tweeen, al tel ik de nachten tot Rick er weer is (al weet ik best, dat andere mannen nog veel langer en vaker op reis zijn).

Halloweenversieringen en vlinders

Ongewoon voor mij slaap ik zo diep, dat ik pas wakker word, als Saskia opstaat om kwart voor zes. Ook Rick vertelt goed geslapen te hebben en niet zo te hebben hoeven woelen. Misschien wekken we elkaar wel andere nachten, dan.

Tijdens mijn ontbijt zie ik Katja op Skype inloggen. Zij werkte tot half twee vannacht en had om acht uur alweer les. Hoe ze het volhoudt is me een raadsel. Ik vraag, hoe ze zich voelt na gisteravond en dat is gelukkig goed. Ze vindt het alleen zo vreselijk voor de moeder van die vrouw.

Wel vertelt ze, dat ze ook aan haar medewerkers kon merken, dat het ze flink aangreep. Van een meisje zag ze het been trillen. Het is ook niet niks voor die jonge mensen om mee te maken. Ze zijn vrijwel allemaal van Katja's leeftijd. Je weet natuurlijk, als je EMT wordt, dat er nare dingen kunnen komen, maar dit is al Katja's tweede zelfmoord, terwijl anderen jaren meerijden op de ambulance en nog nooit een sterfgeval hebben meegemaakt.

Vandaag begin ik aan een nieuwe ronde Max Capacity. Ik vind het toch wel een heel goed programma, althans de eerste paar weken, om sterker te worden. Kai heeft de hele twaalf weken afgewerkt en is nu opnieuw begonnen.

Na de zestien minuten rijd ik naar de sportschool en doe een half uur interval op de stairmaster. Inmiddels is het, voor het eerst in weken, helemaal opgeklaard en schijnt de zon uitbundig. Het weerbericht voor de komende week laat steeds warmere temperaturen zien, jippie!

Thuis spring ik gauw onder de douche, want ik heb met Rick afgesproken te lunchen. Hij heeft zijn bagage mee naar zijn werk, wat dichtbij het vliegveld is. Ik rijd naar Reston en parkeer naast Ricks gebouw. Hij komt al gauw naar beneden en samen lopen we het Reston Town Center binnen.

Nu is het nog even een restaurant kiezen, want daarvan zijn hier een heel aantal goede. Na even wikken en wegen wordt het Mon Ami Gabi. Dit is een gezellige Franse bistro.

We delen een bakje met verschillende soorten olijven en bestellen beiden een quiche, Rick de Lorraine en ik met spinazie, prei en champignons. Erg lekker allemaal, al kan ik de quiche bij lange niet op. Het is me eigenlijk een beetje te machtig en dat had ik vooraf kunnen weten.

Al te snel is het weer tijd om afscheid te nemen. Rick gaat richting Dulles Airport en ik de andere kant op naar huis. Hij zal pas laat zaterdagmiddag weer thuiskomen. Saskia en ik gaan het samen gezellig maken deze week.

Voor het eerst zie ik een paar monarch vlinders in de vlinderstruiken. Misschien door het regenachtige weer, maar er lijken dit jaar veel minder vlinders te zijn, dan voorheen. Ze blijven zo prachtig, ik moet er foto's van maken. Helaas zitten ze niet zo dichtbij, dus maar een paar lukken.

Als Saskia uit school komt heeft zij zin om de tuin in Halloweensfeer te brengen. We halen gezamenlijk de spullen van zolder. Dat zijn er met de jaren heel wat geworden. Grafzerken, schedels, spinnen, griezelige vogels en een aantal heksen zijn deel van de verzameling.

Als al die spullen een strategische plek hebben gekregen, hangen we de lichtjes. Behalve paarse en oranje lampjes hebben we ook verlichte spookjes en spinnen. Als het allemaal staat en hangt ziet het er weer lekker spooky uit. Een buurvrouw, die met haar hond langsloopt, zegt, dat ze onze tuin altijd een van de beste in de buurt vindt. Leuk compliment!

Saskia gaat met Laura een stuk wandelen en ik ga met Cosmo in de voortuin in het zonnetje lezen. Achter in de schaduw is het vandaag te koel, maar de zon is nog lekker warm voor. De Suske en Wiskes zijn helaas alweer allemaal uit, maar ik hoorde vandaag, dat er meer onderweg zijn (dank je, Naomi!).

Rick houdt niet van Chinees, dus dat bestellen we voor ons avondeten. Bij East Chateau kun je vrijwel alle gerechten ook gestoomd krijgen. Vanavond bestel ik echter de Kung Pao garnalen. Kung Pao is met rode pepers en pinda's en het smaakt prima.

Bij iedere Chinese maaltijd hier krijg je een "Fortune cookie". Dit is een smakeloos stukje deeg, waarin een papiertje met je "fortune" is gebakken. Ik eet het koekje nooit, maar vind de fortune altijd wel grappig. Vanavond helemaal, want die van mij is: You have a quiet and unobtrusive nature. Ha!

Foto's van de vlinders en tuin staan hier.

Gezellig middagje Washington

Dag drie van veel kouder weer, dan gewoon is voor de tijd van het jaar. Maar dat geeft niets, want het is maandag en dan hoort alles minder te zijn, toch? Niet voor niets zijn allerlei liedjes over maandagen geschreven.

Arme Cosmo vindt zijn kap toch maar niets en wekt mij al vroeg door eraan te krabben. Jammer voor hem begint hij meteen te likken, als ik hem afdoe, dus hij zal nog even moeten blijven zitten.

Na een paar koppen koffie (wisten jullie, dat die de kans op depressie verminderen?) en een yoghurtje, wat Flapjack helpt schoonlikken, rijd ik naar de sportschool.

Sharon wacht me al op en we doen een uur intervals met gewichten en cardio. Ik heb geen tijd voor cardio naderhand, dus dit is perfect. Ik weet nu ook, dat ik op niveau 10 van de stairmaster kan lopen, iets, wat me voorheen veel te veel leek.

Thuis maak ik me gauw klaar en ga dan op weg naar Washington. Van Claudia mag ik op haar oprit parkeren. Dat is fijn met dit miezerige weer. Op het perron mogen we nog flink bibberen, want de metrotrein laat op zich wachten. Er staat een trein klaar, maar de deuren zijn dicht, echt een tantaluskwelling! Pas na twintig minuten (en dus te laat, want buiten het spitsuur rijden de treinen om het kwartier) komt de trein.


Wonder boven wonder ben ik toch keurig op tijd in de stad. Ik heb om kwart over twaalf afgesproken met bloglezeres Laura en haar vriendin bij Old Ebbitt Grill. Laura is zo lief geweest Suske en Wiskes voor mij mee te nemen.

Buiten wacht ik even en dan komen Laura en Caroline aanlopen. We maken kennis en gaan naar binnen. Dit keer krijgen we een tafeltje in een heel ander gedeelte van dit grote restaurant, dan ik gewoonlijk krijg.


Als Laura uitpakt voelt het als Sinterklaas, want niet alleen zijn er drie Suske en Wiskes, die ik alle drie nog niet heb gelezen, maar ook Tijgernootjes (mijn favoriete Sateh Curry smaak, die nota bene bijna op is) en verse stroopwafels.


Als ik het even in het Engels mag schrijven: I <3 my blog readers! Echt, ik vind het heel bijzonder, deze ontmoetingen en alle lieve cadeautjes. De lunch wordt ook heel gezellig (nog hartelijk bedankt voor alles, Laura!). We bestellen allemaal een burger, die hier echt goed zijn. Voor mij de jerk burger weer eens, want die vind ik erg lekker. De andere twee nemen een bacon cheeseburger, die ze ook zeer smakelijk vinden.

Hun plan voor vanmiddag is langs de monumenten lopen. Ik bied aan mee te lopen en te vertellen over wat ze gaan zien. Niet alleen vind ik het een leuk stel mensen, maar het is ook het minste, dat ik kan doen, na alle vrijgevigheid. En stiekem vind ik het altijd super om die mooie monumenten weer te zien.

We beginnen bij de voorkant van het Witte Huis. Daar staat een protestgroep tegen het deporteren van illegale immigranten en natuurlijk de tent met mensen, die er al dertig jaar dag in dag uit staan. Verder is het hier heel rustig vandaag.

Ook aan de achterkant is het niet druk. We zien de imker bezig met de bijen en wat Secret Service op het dak, dus een deel van de familie is zeker thuis. Michelle's moestuin staat er zeker goed bij na alle regen van de afgelopen weken.

Toen ik uit de metro kwam, zag ik de ingenieurs aan het Washington Monument bungelen, maar nu zijn ze weer naar binnen. Ik vertel de geschiedenis van de obelisk en dan lopen we door naar het Tweede Wereldoorlog Monument.

Hier staan de fonteinen uit en dat maakt het monument een stuk minder indrukwekkend, helaas. We lopen verder naar het Vietnam Memorial. Zoals altijd is dit heel indrukwekkend, zelfs met slecht weer. Gelukkig drupt het alleen maar en ik bedenk me, dat dit de eerste keer is dit jaar, dat ik hier zonder te transpireren loop.

We gaan naar boven in het Lincoln Memorial en ik laat de plek, waar Martin Luther King zijn speech hield zien. Het Koreaanse monument is uitgestorven, zo heb ik het dit jaar nog niet gezien. Laura is hier ook al vaker geweest en kan dat zeker waarderen.

Onze laatste stop is het Martin Luther King Jr. Memorial. Nu ik er vaker kom begint het me steeds meer te bekoren. Er schijnt een controversiele inscriptie te zijn, maar die vind ik niet. Nu lees in online, dat die aan de andere kant van de "Stone of Hope" staat. De volgende keer ga ik daar kijken.

We lopen langs het Tidal Basin terug naar het Smithsonian metrostation. Daar nemen we afscheid. Het was een heel leuke middag en ik hoop, dat Laura tenminste hier weer terug zal komen. Dat is wel een van de moeilijke dingen van zulke leuke ontmoetingen, je weet niet, wanneer of zelfs of je elkaar weer gaat zien.

In de metro lees ik een van de Suske en Wiskes, wat me zo trekt is de informatie in die strips. Er is altijd geschiedenis en aardrijkskunde in aanwezig. Ik ben blij, dat ik mijn auto op Claudia's oprit mocht parkeren. Mijn kaplaarzen zaten lekker, maar tegen het einde van de wandeling voelde ik mijn voeten wel!

Rick gaat de rest van de week op reis en wil vanavond samen uit eten (niet, dat je mij hoort klagen). We proberen een paar restaurants in Vienna, die op maandag gesloten zijn, en eindigen daarom bij Maplewood Grill.

Hier is het druk, waarschijnlijk omdat de rest van de restaurants dicht zijn. Wij bestellen twee voorafjes, de zalm quesadilla en garnalen en crab "poppers". Die porties zijn enorm, dus ik ben blij, dat mijn hoofdgerecht een simpele spinaziesalade met geitenkaas is. Het smaakt allemaal erg goed, al vind ik hun menu heel zwaar, dus weinig om uit te kiezen voor mij.


Thuis zitten we gezellig de nieuwe sitcoms te kijken, als de telefoon gaat. Het is Katja, die zelden of nooit opbelt, onze communicaties gaan vooral via MSN en Facebook. Er moet dus iets gebeurd zijn. Nou, zeg dat wel.

Ze werden opgeroepen voor een schietwond. Het bleek een veertigjarige vrouw te zijn, die zich door het hoofd had geschoten. Haar 64-jarige moeder had het allemaal gezien en Katja werd aangesteld om de moeder naar het ziekenhuis te begeleiden.

Onze 21-jarige klinkt zo kalm, maar vertelt, dat ze de wanhoop van de moeder nog het ergst vond. Ze probeerde haar zo goed ze kon te kalmeren, telkens hopend, dat zij zoiets nooit zou hoeven meemaken. Heel heftig en Katja doet het toch maar. Rick en ik laten haar weten hoe trots we op haar zijn. Wat een kanjer, dat "kind" (wat ze duidelijk niet meer is)!

Foto's van Washington vandaag staan hier.

Herfstachtig eerste oktoberweekend

Omdat Saskia vannacht bij Laura logeerde, heb ik Flapjack los laten lopen. Ik word vanochtend wakker met een warm licht kattenlijfje op mijn been, zo schattig. Hij heeft ons verder ook niet wakker gemaakt vannacht, zoals Meike en Snickers doen, als wij ze los lieten lopen.

We slapen lekker uit en na het ontbijt komt Mary Ellen me ophalen om eindelijk weer eens een keer samen te gaan lopen. Het weer is miserabel! Zat ik gisteren nog met 26 graden buiten, nu komt het kwik amper boven de tien graden en er valt een koude regen.

Toch lopen we een half uur en hebben enorm veel bij te kletsen natuurlijk. Drijfnat en koud kom ik weer thuis, dus spring meteen onder een warme douche. Het is lang geleden, dat we deze temperaturen hadden en gelukkig zal het niet heel lang zo koud blijven. Ik houd de zonnetjes in het weerbericht van volgende week maar in gedachten.

Rick en ik nemen Cosmo mee naar de dierenarts. Daar moeten we meer dan een half uur wachten! Ergerlijk vind ik dat altijd, dat is verloren weekendtijd. Bel dan even de klanten, dat de dokter is uitgelopen en verzet de afspraken.

Eindelijk zijn we aan de beurt en de dierenarts hoeft maar een blik op Cosmo's nagel te werpen om te zien, dat die inderdaad ontstoken is. Hij krijgt er antibiotica voor en we moeten zorgen, dat hij ophoudt met likken. Daarvoor kopen we dan maar een zachte kraag, want van zo'n plastic kap raakte Cosmo als puppy helemaal in paniek en dat wil ik hem niet aandoen.


Het is inmiddels ver na lunchtijd en Rick en ik halen in Vienna bagels voor ons en Kai. Als het eindelijk droog wordt, gaan we met zijn vieren naar het Oktoberfest in het centrum van Vienna. Heel veel stelt het niet voor, maar het is altijd leuk om even te zien.

Eerst lopen we door de braderie, waar van alles te koop wordt aangeboden. Ook zitten er, zoals altijd, plaatselijke politici, die proberen stemmen te winnen. Begin november zijn de volgende verkiezingen.

Oktoberfest is niets zonder een biertje, dus Rick en ik halen een Hofbrau. Hier zien we ook een heel aantal bekenden. Iedereen is het erover eens, dat dit verschrikkelijk koud weer is voor begin oktober. Toch gek, hoezeer ik ook niet van kou houd, het heeft toch iets knus zo met de vuurputten en iedereen, die eromheen staat om warm te worden.


Kai doet zich nog tegoed aan een broodje bratwurst met zuurkool en dan gaan we weer huiswaarts. Rick en Kai gaan allerlei karweitjes opknappen, waar Rick Kai's kracht goed voor kan gebruiken. Bijvoorbeeld een pan onder de wasmachine leggen, die er eigenlijk al een jaar geleden had moeten zijn.

Kai wil vanavond terug naar Richmond, maar nog wel met ons eten. Hij kiest het Hard Times Cafe, wat perfect eten is voor een dag als vandaag. Ik bestel eens een bowl met Terlingua chili met bonen en verse tomaat, jalapeno's en Parmezaanse kaas. Hun chili's zijn de lekkerste, die ik ooit heb gegeten.

Tijdens het eten kijken we naar de wedstrijd van Virginia Tech. Katja heeft daar vanavond ambulancedienst. Zo te zien op tv is het in Blacksburg nog kouder, dan bij ons. Katja zei gisteren, dat ze koorts en keelpijn had, dus hopelijk heeft ze zichzelf goed ingepakt.


Katja met de Hokie mascotte

Thuis treffen we een heel elegant geklede Saskia aan. Ik mag helaas maar welgeteld een foto van haar maken en ze wil per se niet op de foto met haar "date" Graham. Rick brengt haar weg naar het huis van een andere vriend, van waaruit ze als groep naar Sakura zullen vertrekken, waar ze met hun zestienen gaan eten voor de dans. Kai neemt ook tegelijkertijd afscheid.


Rick mag Saskia om kwart voor twaalf weer ophalen. Saskia en Graham zijn gewoon vrienden, maar hij heeft zich als een galante "date" ontpopt. Niet alleen kocht hij Saskia's toegangskaartje voor haar, maar hij stond er ook op haar diner te betalen. Ondanks, dat ze teleurgesteld was, dat er maar een paar vriendinnen ook gingen, heeft Saskia volgens mij toch wel een leuke avond gehad.

Zondag

Als ik beneden kom, heeft Rick het wekelijkse lekker warme ontbijt van Starbucks al gehaald. Hij heeft een venti koffie voor mij mee, een flinke stoot caffeine heb ik wel nodig.

Ondanks het alweer grijze en koele weer neem ik Cosmo mee voor een lange wandeling door de buurt. Hij is wat aangekomen de afgelopen weken zag ik bij de dierenarts, dus ik heb me voorgenomen hem weer heel regelmatig voor lange wandelingen mee te nemen. Goed voor ons beiden.

Langzaam sluipen de herfstkleuren in de natuur. De dogwoods hebben hun rode besjes, waar de eekhoorns van smullen. Aan de uiteindes van sommige maples worden de bladeren al knalrood. Ook hebben een heel aantal mensen hun tuin al voor Halloween versierd. Saskia en ik wachten daarvoor op mooier weer volgende week.


Intussen regent het weer en we hebben alle drie zin om te "ontsnappen". Het wordt de bioscoop en wel de film "What's your number?". Dat blijkt een goede keuze, erg leuke film en Chris Evans is niet verkeerd om naar te kijken. We worden er helemaal vrolijk van.

Met dit weer krijg ik enorme zin in de Vermonter sandwich van Glory Days Grill. Het is football avond en we moeten een paar minuten wachten op een tafeltje. Ik heb eens een paar foto's genomen van deze typisch Amerikaanse sportbar. De sfeer zit er goed in, want er zijn Green Bay Packers fans en New York Giants fan en beide teams winnen. Eerder vandaag hebben de Washington Redskins ook gewonnen, dus ook de plaatselijke fans zijn in een goede stemming.


Ondanks het grauwe en koude weer was dit toch weer een heel fijn weekend. Volgens het weerbericht nog een dag en daarna moet de zon ruimschoots tevoorschijn komen. Het is tot nu toe een heel andere herfst, dan gewoonlijk, maar wie weet krijgen we die "Indian Summer" toch nog.

Nog een paar schattige poezenfoto's, Flapjack denkt, dat Meike zijn surrogaatmoeder is, volgens mij:

Gezellig Grieks eten

Met een lekker zonnetje staan we op. Wat maakt dat de dag toch meteen vrolijk! Voor het eerst in weken ga ik weer eens Sharons core training klas doen. Daar word ik als een verloren vriendin terugverwelkomd. Ik neem me meteen voor weer vaker te gaan.

Al kletsend werken we een flink rigoureuze routine af. Na dat uur vind ik eigenlijk, dat ik wel hard genoeg gewerkt heb, maar wil ook nog wat lezen. Ik kies vandaag eens de fiets en volgens het apparaat fiets ik vijf kilometer. Dan houd ik het voor vandaag voor gezien, het is te mooi buiten.

Meteen thuis neem ik Cosmo mee voor een wandeling. Ik kom mijn buurvrouw Susan tegen, die met een kleintje van een in de wagen wandelt. Dit kindje is het zoontje van de beste vriendin van haar jongste, die net zo oud als Katja is.

Dat meisje hebben Susan en haar man helemaal opgevangen. Zij woont bij hen,t erwijl ze geld verdient om terug naar school te gaan. Intussen past Susan vrijwel full time op haar zoontje. Haar eigen ouders hebben haar helemaal in de steek gelaten toen ze zwanger bleek. De vader van het jochie is een drugs verslaafde. Het klinkt allemaal als een verdrietig verhaal en dan ben ik toch maar weer blij, dat onze kinderen maar relatief kleine probleempjes hebben!

Saskia had een lijstje van boodschappen voor me achtergelaten, dus die ga ik bij Safeway halen. Bij de kaasafdeling word ik even helemaal blij, want er ligt een groot wiel Beemster kaas! Ik pak het nieuwsgierig op en dan blijkt het van karton te zijn. Na even graven vind ik een stukje Beemster, dat er niet vers uitziet en erg duur is. De "Nederlandse" kazen bij deze Safeway komen meestal uit Wisconsin of New York, dus zo'n typisch Nederlands wiel vond ik al bijzonder voor deze winkel.

Bij Starbucks zag ik, dat ze nieuwe "bistro box" lunches hebben. De Aziatische daarvan leek me wel lekker en gezond, dus die neem ik mee. Buiten op het deck is het zalig, dus daar profiteer ik nog even van. Voor dit weekend worden ronduit winterse temperaturen verwacht!

Zo langzamerhand beginnen Rick en ik te denken over het geleidelijk vervangen van het tapijt in ons huis. Rick komt even thuis uit zijn werk om de vertegenwoordiger van de tapijtwinkel in Vienna te woord te staan. Die zal ons binnenkort een offerte geven. We zullen het niet allemaal tegelijk gaan doen, maar vooral de basement is wel aan vernieuwing toe.

Saskia heeft geen zin om naar de Homecoming Parade te gaan en ik vind het op het deck te lekker en lui. Dit jaar slaan we die dus maar over. Saskia gaat vannacht bij Laura logeren, want diens ouders zijn niet thuis. Samen met haar zal ze wel naar de Homecoming footballwedstrijd gaan.

Eindelijk heb ik eens tijd om de afleveringen van Nick en Simon in de VS te gaan kijken, die me door verschillende mensen zijn aangeraden. Tot mijn verrassing vind ik het inderdaad erg leuk om te kijken. Wat zongen zij het Amerikaanse volkslied ook mooi. Dat is zo'n moeilijk lied om te zingen, zelfs grote zangeressen gaan ermee de mist in.

Cosmo likt intussen zijn voorpoot meer en meer. Hij heeft er duidelijk last van. Ik doe hem maar weer een laarsje aan en bel de dierenarts om een afspraak te maken. Helaas hebben ze er geen meer voor vandaag, dus dan maar morgenochtend.

Vanavond hebben we met Karin en Frank afgesproken te gaan eten bij het nieuwe Griekse restaurant Nostos hier vlakbij. Het kreeg heel goede recensies in de Washington Post. Het is maar goed, dat ik een reservering heb gemaakt, want door zo'n positief artikel is het er erg druk.

Het wordt een heel gezellige maaltijd, want we zijn alweer een tijd niet met zijn vieren uitgeweest. Er is dus heel wat te vertellen. Bovendien is het eten werkelijk voortreffelijk. We bestellen ieder twee van de lange lijst met "mezedes" (kleine porties) en delen die dan met zijn vieren. Zo proeven we een grote selectie.

Gerechten, die er voor mij uitspringen, zijn de geflambeerde kaas, de calamari gevuld met een kaasmengsel en de druivenbladeren met gehakt en kruiden. Maar ook de andere combinaties zijn allemaal ontzettend lekker. Als dessert delen Rick en ik een baklava. Frank neemt dat ook en Karin heeft een erg smakelijk uitziend bladerdeeg pasteitje gevuld met custard. Zeker een restaurant, waar we vaker heen zullen gaan!

Je kunt het niet heel goed zien, maar links de geflambeerde kaas (en bietjes met geitenkaas en de calamari)

Inmiddels is Kai ook thuis gekomen. Hij was vorige week zijn medicijnen vergeten en vond dat een goed excuus om weer even hier te komen. Wij zien hem graag, dus helemaal prima.

Ingenieurs werken aan het Washington Monument

Rick en ik staan vanochtend tegelijkertijd op. Hij was zo moe gisteravond, dat hij een uur langer is blijven liggen, dan gewoonlijk. Dat vind ik natuurlijk erg gezellig, want zo kunnen we samen ontbijten.

Als Rick naar zijn werk gaat, rijden we een stukje achter elkaar aan, want de sportschool is ook die kant op. Het weer is erg mooi en tijdens mijn drie kwartier op de crosstrainer bedenk ik me, dat ik wel zin heb Cosmo ergens heen mee te nemen. Hij heeft al een tijdje geen speciale wandeling gehad.

Op de radio hebben ze het de hele tijd over de vier civiele ingenieurs, die het Washington Monument nakijken op verdere beschadiging door de aardbeving. Als bergbeklimmers hangen ze van het Monument en dit is iets historisch, want het is nog nooit voorgekomen. Ik besluit ter plekke, dat ik dat ook met eigen ogen wil aanschouwen.

Na de lunch zet ik Cosmo in de auto en rijd naar de stad. Ik weet een paar parkeerplaatsen dichtbij het Jefferson Memorial, die meestal in niet-toeristische tijden wel plek hebben. Even vrees ik, dat dat vandaag niet het geval zal zijn, want alles staat vol en de verkeerd geparkeerde auto's hebben felrode bonnen achter de ruitenwissers. Maar dan zie ik een man met fototoestel lopen, die me naar zijn auto gebaart. Dat is geluk hebben!

Cosmo heeft er helemaal zin in en we lopen langs het Jefferson Memorial naar het Washington Monument. Daar zie ik wel de draden hangen, maar geen mensen. Hopend, dat ze spoedig naar buiten zullen komen, loop ik rond het Monument.

Aan de overkant staan de nieuwswagens en zitten verveelde cameramannen naast hun apparatuur. Ik bedenk me, dat het eigenlijk een doodsaaie baan is, wachten op "nieuws".

Het is warm buiten en Cosmo hijgt nogal, dus ik ga op zoek naar een karretje, dat water verkoopt. In de verte zie ik er een bij het American History Museum. Er vlakbij staan ook een paar food trucks, rijdende restaurantjes, die hier op het moment erg populair zijn.

Dit zijn de Fojol Bros, die een mix van Indiase en Ethiopische cuisine serveren. Ze wachten op een interview met PBS. Intussen jongeleren en dansen ze voor de trucks, een erg leuk gezicht.

Cosmo krijgt heel veel aandacht van de medewerkers. Hij krijgt zelfs een bakje water. Sowieso maken heel veel mensen hem complimenten en willen hem aaien. Cosmo vindt het allemaal prachtig, al die aandacht.

Bij het Monument is nog steeds niets gaande en ik wil toch echt die mensen zien bungelen. Ik heb mijn regenponcho mee en leg die in het gras onder een boom in de schaduw, zodat het niet te warm is voor Cosmo. Hier blijven we een flink tijdje zitten.

Intussen lees ik email op mijn telefoon en kijk om me heen. We zitten vlakbij de journalisten en daar is het een bedrijvigheid van jewelste. Cosmo ligt rustig te slapen. Opeens staat hij op en begint opgewonden te hijgen. Ik kijk verbaasd om me heen en jawel, hoor, aan de overkant lopen twee US Park Police paarden met hun berijders.

Cosmo moet ervan blaffen, zo graag zou hij achter die paarden aangaan. Gelukkig zijn die ver genoeg van ons verwijderd om er zelfs niet op te reageren. Stel je voor, dat hij ze zou doen schrikken en op hol doen slaan! Hoewel, politiepaarden zijn hopelijk wel wat gewend.

Na een uurtje is er nog steeds niet gaande bij het Monument. Ik heb genoeg van het wachten, dus ga er nog een keer omheen lopen. Als er dan niet gebeurt, gaan we terug naar de auto. Intussen krijgt Cosmo weer allerlei complimenten. Als hij een kind zou zijn, zou ik bang worden, dat hij buiten zijn schoenen zou gaan lopen.

Als ik de moed zo ongeveer heb opgegeven, zie ik opeens een arm naar buiten komen boven in het Monument. En inderdaad, een van de klimmers komt naar buiten. Natuurlijk fotografeer ik er meteen op los. Dit is toch wel zoiets historisch en unieks!

Niet veel later komt aan de zijkant een tweede ingenieur naar buiten. Ik blijf een tijdje kijken en neem heel wat foto's. Het is werkelijk bijzonder om te zien. Ze bekijken iedere steen van het Monument, dus het zal een paar dagen duren voor ze klaar zijn.

Helemaal blij rijd ik terug naar huis. Saskia heeft vandaag Disney dag gehad en zag er erg leuk uit. Ze was zo moe, dat ik haar in slaap aantref bij thuiskomst. Het is ook iedere ochtend wel heel vroeg, dat kwart voor zes opstaan!

Als ze weer wakker is, vertelt Saskia, dat ze lid is geworden van de Octagon Club, waarmee ze vrijwilligerswerk gaat doen. Wat dat betreft is ze net als haar zus.

Na het avondeten gaan Rick en ik naar Niall en Serena. We hebben voor hen een gerookte zalm meegenomen uit Alaska als dank voor het logeren van Saskia. We blijven nog even nakletsen, maar ik heb helaas intussen een enorme hoofdpijn, dus lang maken we het niet.

Gelukkig heb ik vandaag Laura te pakken gekregen om een massage te regelen. Helaas heeft zij pas over een week tijd. Intussen rol ik een tennisbal over mijn schouders en hoop ik, dat Rick vanavond mineral ice zal smeren.

Foto's van vandaag staan hier.

En een paar filmpjes:

Spirit week en Homecoming

Gisteravond vergat ik helemaal de vragen van een paar bloglezeressen te beantwoorden over Spirit Week. Deze week van themadagen qua kleding gaat vooraf aan het Homecoming weekend.

"Spirit" verwijst naar "school spirit", een manier om saamhorigheid te kweken tussen de studenten. Colleges en high schools hebben ook allemaal schoolkleuren en mascottes, die ook bij de "spirit" horen. Saskia's schoolkleuren zijn rood en zwart, kleuren, die ze morgen, de laatste "spirit"dag zal dragen. Hun mascotte is de Warhawk, het logo is hetzelfde, als dat van de Atlanta Falcons (professioneel footballteam).

Bijna iedere high school en college heeft een Homecoming. Oud-leerlingen van die school komen dat weekend terug voor een reunie. Meestal is het een bepaald schooljaar, soms van decennia terug. Traditioneel is er van onze school morgenmiddag een pep rally en een parade. Morgenavond wordt de Homecoming footballwedstrijd gespeeld en zaterdag volgt de dans.

Tijdens de parade rijden ook de verkozen Homecoming King en Queen en hun "court" (hof) mee. Bij deze school worden zij tijdens de Pep Rally voor de parade "gekroond". De Homecoming King en Queen zijn meestal seniors, laatstejaarsstudenten, die door hun medestudenten worden gekozen op grond van veel voor de school te hebben gedaan. Hun hof bestaat uit jongerejaarsstudenten.

We gaan dus morgenmiddag, als ik tenminste thuis ben, naar de parade en Saskia waarschijnlijk ook naar de wedstrijd. Zaterdagavond zal zij met een groepje uit eten en daarna naar de dans gaan. Ik hoop het zo een beetje uitgelegd te hebben. Als er nog vragen zijn lees ik het wel.

Hump Day

Gisteravond zag ik op het nieuws, dat de rechtszaak tegen de grootmoeder, die haar tweejarige kleindochter over de railing van een brug in Tysons Corner gooide, is begonnen. Ik word er nog steeds misselijk van en droom van de weeromstuit de hele nacht over babies, die van de trap vallen of uit armen vallen. Bah!

Om vijf uur gaat Ricks wekker al en ik ben meteen wakker. Hij maakt zich klaar om weg te gaan naar BWI. Ook Saskia vertrekt en ik draai me nog eens om. Dan denk ik in de verte gerommel te horen. Het zal toch niet?

Jawel, hoor, er komt een flink onweer om kwart over zeven in de ochtend. Ik ben blij, dat Saskia al met de schoolbus weg is, want die zou doorweekt zijn geworden. Cosmo komt angstig tegen me aanliggen, maar is wel een stuk rustiger, dan gewoonlijk. Misschien, omdat hij nu echt tegen me aan kan liggen.

Op een gegeven moment moet ik weer in slaap zijn gevallen, want met schrik word ik om tien voor half tien pas wakker! Gelukkig heb ik vandaag geen afspraken. Op mijn gemak eet ik mijn ontbijt, Griekse yoghurt en drink een kop koffie. Flapjack blijkt ook van yoghurt te houden en likt mijn bakje schoon.


Ook is hij dol op veters, wat mijn gymschoenen strikken nogal een uitdaging maakt. Na een paar nagels in mijn vingers lukt het eindelijk en ga ik op weg naar de sportschool. Op de radio hoor ik, dat er nu ingenieurs van de buitenkant steen voor steen van het Washington Monument inspecteren, hangend van touwen. Dat lijkt me een gaaf gezicht! Hier een paar foto's ervan online.


Op mijn nieuwe schoenen, die heerlijk zitten, doe ik drie kwartier op de stairmaster. Intussen schijnt de zon, dus ik haal Cosmo thuis op voor een lange wandeling. Al lopend klets ik bij met Christine. We lijken wel kersverse moeders, zoals we over onze kattenbabies praten, hi hi!

Het deck is gelukkig genoeg opgedroogd om buiten te lunchen. Het is vandaag bijkletsdag, want mijn zusje belt ook gezellig even. Als ik mijn kleine driejarige nichtje zo op de achtergrond hoor, begint het weer zo te kriebelen om ze weer te zien. Het is alweer te lang geleden!

Saskia sms-t zodra ze uit school is om te vragen of we naar Barnes and Noble kunnen. Zij moet voor Engels een non-fictie boek lezen. Ze heeft echter geen idee, waarin ze is geinteresseerd. Voorzichtig opper ik, dat ze wat recensies online leest, maar daar wil Saskia niets van horen.

Zodra ze van de bus thuis is, rijden we dus naar Tysons Corner. De Barnes and Noble hier heeft twee verdiepingen, dus het duurt even voor we ueberhaupt de non-fictie schappen hebben gevonden. Dan heeft Saskia natuurlijk geen idee, wat te kiezen. Uiteindelijk wordt het "Born on a Blue Day", wat interessant klinkt, dus hopelijk leest het makkelijk.

Thuis verkleedt Saskia zich gauw en halen we Laura op. Net als vorig jaar gaan ze naar de eerste tieneryogales bij Body Grace. Vorig jaar was dat niets, maar nu denkt Saskia toch vaker te willen gaan. Ik vind het wel goed, want yoga leert ook ontspannen en dat heeft ze wel nodig en met andere tieners is het ook leuk.

Snickers heeft al Flapjacks eten opgegeten (geen wonder, dat hij een hangbuik heeft!). Op weg terug naar huis haal ik gauw een nieuwe zak bij Giant. Hopelijk heeft Saskia nu geleerd die zak in haar kast te houden, want Cosmo heeft zich er ook al aan tegoed gedaan.

Saskia heeft met Laura en Kaylee gegeten, dus ik ben vanavond alleen voor het avondeten. Dan weet ik het wel: ik bestel sushi van Yama. Mijn hoop die buiten op te kunnen eten vergaat, als ik in de verte bliksemschichten zie. De zonnige middag produceerde genoeg warmte voor een spectaculaire onweersbui. Met een zenuwachtige Cosmo aan mijn voeten eet ik dus maar binnen.

Terwijl ik dit schrijf komt er weer een onweer aan. Hopelijk gaat Rick daar straks geen last van hebben met landen!

Nieuwe schoenen

Als ik rustig mijn koffie zit te drinken, komt Rick in paniek op MSN. Hij moet morgen naar Charlotte en dacht daarvoor vluchten bevestigd te hebben. Alleen kan hij daar niets van terugvinden en nu kosten de tickets $1300 (hoe belachelijk dat is voor zo'n relatief korte afstand zullen we maar buiten beschouwing houden).

Hij oppert al te moeten gaan rijden vanavond, wat minstens zes uur en waarschijnlijk langer zou duren vanwege het spitsuur hier. Natuurlijk baalt hij flink en belt gauw American Express. Intussen kan mijn reisagentenbrein het ook niet laten, dus ik ga op zoek naar goedkopere vluchten.

Vanuit Washington Dulles en Reagan National gaat het niet lukken, maar ik kijk ook even bij BWI. Dat is wel wat verder weg, maar geen zes plus uren. Daarvandaan kost een ticket maar $280 voor een nonstop nota bene! Gauw MSN ik Rick, die het doorgeeft aan zijn reisagente, die het eerst niet geloofde (nota bene). Ik heb nu in ieder geval een heel dankbare man, want een rit tot diep in de nacht is hem bespaard.

Blij, dat ik van dienst kon zijn, rijd ik, later dan ik wilde, naar de sportschool. Ik wilde eigenlijk een half uur cardio voor het uur personal training met Sharon doen, maar daar lukken maar tien minuten van. Dat betekent nog twintig minuten na de gewichten, zucht.

Sharon had op mijn Facebook gelezen, dat ik veel pijn heb, dus is bezorgd om die spieren niet te overbelasten. Afwisseling is ook belangrijk, vindt zij, dus we doen vooral veel machines, in plaats van losse gewichten. Ik heb toch wel het gevoel echt eraan te trekken.

De twintig minuten op de crosstrainer zijn met mijn leuke boek zo voorbij. Intussen miezert het buiten, maar ik neem Cosmo toch mee voor zijn wandeling. Zijn nagel lijkt beter, hij hinkt niet meer, maar ik zag hem vandaag wel regelmatig eraan likken. Hopelijk raakt het niet geinfecteerd.

Op mijn blog zoek ik op, wanneer ik voor het laatst nieuwe hardloopschoenen kocht. Tot mijn schrik is dat november vorig jaar! Geen wonder, dat deze schoenen geen steun meer geven, ze zijn bijna een jaar oud. Ik besluit meteen op pad te gaan voor nieuwe.

Eerst haal ik een tomaat en mozzarella sandwich en een hete passievruchtthee bij Starbucks. Het is warm, maar somber, weer buiten en dat smaakt dan extra lekker.

Bij Potomac River Running word ik meteen geholpen. Het helpt om al te weten welk merk goed zit. Met een paar New Balance 1260 schoenen vertrek ik weer. Wat een verschil, het lijkt wel of ik op een wolk loop!

Naast deze winkel ligt een Trader Joe's. Hier loop ik even binnen en vind een paar lekkere dingen. Ik wil hier altijd meer slagen, want er is van alles, maar om de een of andere reden neem ik iedere keer maar een paar dingen mee.

Op weg naar huis krijg ik een sms-je van Saskia met de vraag of we naar Michaels kunnen gaan. Natuurlijk kan dat, sms ik terug, waarop ik een "Yay!" antwoord krijg. Nu ben ik wel heel benieuwd, waarom een bezoek aan Michaels zo belangrijk is voor haar.

Het blijkt om de Spirit Day van morgen te gaan, Disney dag. Dan wil Saskia als de Mickey, de tovenaarsleerling, gaan. Daarvoor wil ze een groot rood t-shirt en "gouden" touw kopen. Nu we hier toch zijn lopen we de volle gangen met Halloween spullen ook af. We kopen alvast "spinnenwebben", want willen binnenkort de tuin versieren.


Onze appels zijn op en bij Safeway kopen we nieuwe. De "honey crisp" appels zijn werkelijk mijn favoriet! Het lijkt wel of je een kop met appelsap eet, zo sappig zijn die. Ook hier is alles in de Halloween sfeer, maar dan met snoep.


Intussen komt de zon zelfs tevoorschijn en wordt het heerlijk weer. Tijd om buiten te zitten, dus. Alleen zijn de muggen ook in ruime getallen aanwezig. Door de vochtigheid hebben we twee dingen in overvloed: muggen en paddestoelen (schimmels). Gelukkig wordt er droger weer voorspeld.

Rick komt thuis met heerlijk Indiaas eten als verrassing. Hij is me zo dankbaar, dat hij niet de halve nacht hoeft te rijden. Nou, daar ben ik ook blij om!

Hier nog een foto van 80's Day gisteren:

Zomerse herfstdag in Washington

Voor Saskia is het deze week "Spirit Week", wat betekent, dat iedere dag een thema heeft qua kleding. Helaas voor haar dit jaar geen gemakkelijke pijamadag. Vandaag is het Jaren Tachtig dag en Saskia gaat "Fame" stijl met gympen, leggings, kort broekje daaroverheen, tank top en wijde trui. Haar haar in een schuine paardestaart en de "look" is compleet. Het staat haar goed.

Rick en ik ontbijten samen en dan brengt hij mij naar de metro. Ik heb bij McPherson Square afgesproken met V. en E.. Bloglezeres Karin heeft hen mij aangeraden, waarvoor hartelijk bedankt! Het is weer een gezellig, spontaan stel, dus het gesprek loopt makkelijk.

We lopen naar het Witte Huis, waar het heel rustig is. Alleen de protesteerders en een paar toeristen staan voor het huis. We nemen foto's en lopen dan naar de andere kant. Ook daar is het rustig. Het is natuurlijk ook maandag en het gros van de toeristen is verdwenen.

V. en E. komen ook net uit New York en zijn, zoals iedereen, verbaast over het verschil tussen de twee steden. Zij hebben ook al het een en ander over de stad gelezen, dus stellen gerichte vragen. Zoals altijd maken de memorials indruk.

Bij het Tweede Wereldoorlog monument zien we een heel oude man in een oud marinekostuum lopen. Duidelijk een veteraan van deze oorlog, die nu toch zeker ver in de tachtig moet zijn. En toch loopt hij nog zo zelf zonder steun of wat ook rond. Dat vind ik zelf het meest treffende van de oorlogsmonumenten, dat die voor de veteranen zo belangrijk zijn.

Ook bij het Vietnam Memorial zijn meestal bezoekende veteranen. Vandaag zie ik er geen, maar hoor wel een Park Ranger vertellen over de dingen, die bij de muur worden achtergelaten. Daar zaten twee Harley Davidson motoren bij en zelfs de as van een van de soldaten (dat laatste vind ik wel heel moeilijk te geloven, maar hij zou het niet zeggen, als het niet zo was). Alles, wat niet naar familie kan worden doorgestuurd, wordt in een museumpje bewaard.

In het Lincoln Memorial zit Lincoln nog altijd met zijn ene hand in een vuist, de andere los, in zijn stoel. Veel mensen kennen dit beeld vooral het meest recentelijk uit de film "Night at the Museum 2", die hier in Washington speelde.

Wat het Koreaanse monument zo indrukwekkend maakt is de angst, die op de gezichten van de beelden staat gegrift. Hier komt een hele groep Italiaanse toeristen aanlopen, dus we blijven maar kort, want zij nemen het hele Memorial over.

We lopen verder naar het Tidal Basin, waar nu de ingang van het Martin Luther King Memorial is. We lezen de spreuken op de muren en maken wat foto's. Vooral E. is duidelijk ook dol op fotograferen.

Via het Franklin D. Roosevelt Memorial en het Jefferson Memorial lopen we rond het Tidal Basin. De kersenboompjes zijn nog vrijwel helemaal groen, dus het zal nog zeker een maand duren, voor de herfstkleuren hier op hun hoogtepunt zijn.

Hoe anders de rondleiding iedere keer ook is, op de een of andere manier zijn we altijd tussen kwart over twaalf en half een bij Old Ebbitt Grill. Ik word inmiddels al als een oude bekende begroet door de oudere host.

Ze hebben hun nieuwe herfstmenu, waar lekkere dingen op staan, maar ik ga voor de jerkburger. Die is lekker pittig met een fruitsalsa. V. kiest een pastrami sandwich en E. de "Senator" met ham en kalkoen. Het smaakt ons allen goed en we genieten van het uurtje rust na de lange wandeling.

Als onze voeten wat uitgerust zijn, gaan we verder. Via Pennsylvania Avenue lopen we naar Chinatown. Deze buurt ligt vlakbij de Mall en is toch heel anders. Het is een beetje verder lopen, maar geeft een meer gevarieerd beeld van Washington.

Via het Capitool en Supreme Court gebouw lopen we naar de Library of Congress. Hier gaan we naar binnen. Niet alleen om hoe mooi het hier is, maar ook om even in de airco te zijn en er zijn twee waterfonteinen, want het is inmiddels flink warm buiten.

Zoals altijd is dit gebouw een grote hit. Het is dan ook werkelijk beeldig van binnen in de letterlijke zin van dat woord. Ik ben er nu al zo vaak geweest en zie nog steeds nieuwe spreuken. Gelukkig ben ik niet de enige, die weg is van dit gebouw. We bekijken de grote leeszaal en lezen wat op de interactieve schermen over de "putti", de engeltjes langs de trap.

Daarna lopen we de Mall af richting het Smithsonian metro station. Ik wijs de vele musea aan en bij het Smithsonian kasteel bekijken we het graf van James Smithson en lezen erover. Alleen staat er nergens, waarom deze Brit, die zelf nooit in de VS is geweest, zijn vermogen aan dit land afstond.

In het cafe van het museum drinken we wat en kletsen na. Dan lopen we naar het metrostation, waar we afscheid nemen, want ik heb de oranje lijn en zij de blauwe lijn nodig. Mijn trein komt eerst en na nog een paar laatste zwaaien rijd ik weg. Zoals altijd heb ik een vreemd "afscheid" gevoel. De afgelopen uren hebben we elkaar wat leren kennen en wie weet, of en wanneer we elkaar weer zullen zien.

Gelukkig krijg ik meteen een zitplaats in de trein, want eerlijk gezegd doen mijn benen flink pijn. Ik moet duidelijk nieuwe sportschoenen kopen. Deze geven geen steun meer. Eenmaal terug in Vienna heb ik zo'n pijn in mijn heupen en enkel, dat ik een taxi naar huis neem. Ik hoop echt, dat die problemen niet erger worden, want dat zou betekenen, dat ik deze rondleidingen niet meer zou kunnen doen. Stomme spieren!

Thuis klets ik even bij met Saskia en ga dan buiten op mijn laptop America's Next Top Model kijken. Deze All Star serie is leuk. We eten vanavond ook buiten en daarna geniet ik nog tot acht uur van het krekelconcert. Het is nu zaak zoveel mogelijk van elke warme avond te genieten, want die zullen steeds minder worden.

Rick neemt Saskia mee naar de grote parkeerplaatsen bij Wolf Trap om te oefenen met rijden. Eindelijk regent het niet, want ze is nog wel een heel erg beginnende chauffeuse. Saskia zelf is ook wat "banger", dan Katja bijvoorbeeld, die vond, dat ze meteen de weg wel op kon.

Vanavond hangen we lekker voor de sitcoms. Erg leuk, dat het nieuwe seizoen is begonnen. Rick is een echt tv freak, dus we kijken van alles (ik met een half oog, want ik kan mijn aandacht er niet de hele tijd bijhouden, tenzij het echt heel interessant is).

Foto's van vandaag staan hier.

Alle kinderen thuis en een uitje naar Leesburg

Zaterdag

We beginnen de dag met schandalig lang uitslapen. Voor ons doen, althans. Ik ben eigenlijk allang wakker, maar wacht tot Rick om tien uur opstaat. Saskia is alweer een tijdje weg, die moest om zeven uur oppassen. De andere twee liggen nog op een uur en ik verwacht dat ze flink lang zullen slapen. Vooral Katja heeft een heel drukke week achter de rug.

Rick en ik eten samen ontbijt en dan ga ik naar boven om een half uur op de crosstrainer hier thuis te sporten. De interval gaat lekker snel voorbij. Soms is het goed om nergens heen te hoeven, ik ben nog altijd blij met dit apparaat. Het doet al elf jaar trouwe dienst.

Tot mijn verrassing zijn Katja en Kai inmiddels ook op. Arme Zorro kan zijn draai nog maar niet vinden met de andere dieren, vooral Flapjack and hij doen een wedstrijdje hoge ruggen. Wat is Zorro trouwens gegroeid! Hij is nog geen jaar oud, maar groter, dan Meike en Snickers! Hij heeft wel wat van een lynx met de pluimpjes op zijn oren. Helaas is hij nog te schichtig om een mooie foto van hem te nemen.

Al de hele week heeft Katja geschreven, dat ze zo'n zin heeft in pho. Ik neem haar daarom mee naar Pho Thang Long om te lunchen. Rick zal met Kai een "mannen"lunch gaan eten. Katja en ik bestellen een summer roll, garnaal en vermicelli in een rijstpannekoekje. Daarna een bak met de vis pho, die altijd zo lekker is! We bestellen ook "bubbel"thee, met tapioca balletjes. Die vind ik steeds lekkerder.

Tijdens het eten hebben we van alles te bepraten. We hebben wel vrijwel dagelijks contact, maar diepgaande gesprekken zijn dat bijna nooit. Het begint zo langzamerhand wel duidelijk te worden, dat Katja tenminste een extra semester zal doen, zo niet een heel vijfde jaar.

Ze wil dolgraag de medische wereld in en zal met het overdoen van een aantal vakken en andere nieuwe vakken een veel betere kans hebben aangenomen te worden. Rick en ik weten, dat zij echt hard studeert en de kantjes er niet vanaf loopt, dus als dit haar brengt, waar ze wil zijn, dan moet dat maar. Voor mij is dit collegesysteem nog steeds een beetje abracadabra, eerlijk gezegd. Het is wel fijn, dat er zoveel verschillende mogelijkheden zijn en dat je niet meteen een richting op wordt geduwd.

Na de lunch gaan we buiten op het deck zitten. Het is erg lekker weer, zeker vergeleken met de afgelopen natte dagen. We geven de kinderen onze meegebrachte cadeautjes uit Alaska, jade oorbellen voor de meisjes en een totempaaltje uit Ketchikan voor Kai. Gelukkig hebben we zo te zien goed gekozen.

Alle drie de kinderen willen wel naar de mall om wat kleding te kopen. Onderweg halen we Laura op en Saskia en zij gaan op hun eigen pad in de mall. Ik ga met Katja en Kai hun programma aflopen.

We beginnen bij Old Navy, waar Kai naar broeken wil kijken. Katja heeft hier jaren geleden gewerkt en meteen ziet ze een vroegere medewerkster. Een grote hug volgt en de medewerkster zegt, dat Katja maar blij mag zijn, dat ze er niet meer werkt (fluistert ook tegen mij om er maar niets te kopen). Het management is volgens haar verschrikkelijk. Deze winkel is spotgoedkoop, maar dat moet duidelijk ergens vandaan komen. Gek genoeg slagen we hier vrijwel nooit, ook dit keer vindt Kai hun broeken niets.

Volgende stop is PacSun, waar beiden slagen. Kai met drie broeken en Katja met twee leuke vesten en een topje. Hier zien we ook Saskia en Laura weer, deze winkel is populair bij zowel tieners, als jong volwassenen.

Katja wil nog naar Express. Kai is in zijn eigen auto met ons meegereden, zodat hij terug kan gaan, als hij er genoeg van heeft. Kennelijk vindt hij ons gezelschap nog leuk, want hij gaat nog verder mee. Katja koopt een leuke trui bij Express. De kleuren daar zijn ook mijn kleuren, dus daar ga ik ook eens kijken in de komende weken.

Bij Bath and Body Works , Saskia's favoriete winkel (ze heeft de helft ervan in haar kamer staan), zijn de luchtjes overweldigend, maar lekker. We zoeken naar goede luchtverfrissers, ook Kai wil er een voor zijn kamer. Ik neem ook nog een leuke Jack o' Lantern zeeppompje mee voor onze wc beneden. Al met al besteden we toch aardig wat tijd in deze winkel.


Honderden geurtjes!

Als laatste wil Katja naar de MAC make up balie bij Macy's. Daar kiest ze een oogschaduwpoeder uit.

Nu zijn wij klaar, maar moeten Saskia en Laura nog zien te vinden. Ik bel Saskia's mobieltje herhaalde malen, maar krijg haar "It's Saskia, just do it!" berichtje iedere keer. Katja heeft Laura's nummer, dus belt haar.

De dames zijn, hoe kan het ook anders, bij Bath and Body Works aan de andere kant van de mall. Katja en ik gaan op hen wachten, Kai gaat naar huis. Wij hebben wel erge dorst, dus kopen een Coke Zero van de machine. Dat gaat nog niet zonder slag of stoot, althans niet voor mij, die van Katja komt er zo uitrollen. Kennelijk zijn er toch af en toe problemen met de electronica. Gelukkig rolt er na wat geworstel ook een Coke Zero voor mij uit.

Het weer is nog steeds zo lekker, dus ik ga buiten zitten lezen. De anderen komen er ook bij zitten, al zijn de katten het hoofdvertier vandaag. Zorro en Flapjack zijn zeker goed voor de fitness van Meike (vooral) en Snickers. Je zal toch op je oude dag nog worden nagezeten door zulke jonkies!

Vanavond hebben we een reservering bij Sushi Yoshi. Dit is een uniek Japans restaurant met een exotisch menu. Katja wilde "echt" sushi eten dit weekend (en ik ook). We krijgen van alles, van gegrilde roggevin tot gebakken makreelgraat. Het smaakt ook allemaal even lekker.


Grilled stingray fin



Hier in de omgeving (zo is mij verteld) worden de meeste Japanse restaurant door Koreanen gerund. Dit restaurant heeft een Japanse eigenaar en de andere sushi chefs zijn nota bene Chinees. Geen wonder, dat dit menu zo afwijkt van de andere "Japanse" restaurants hier. Hun prijzen zijn ook goed, dit is verreweg mij favoriet hier (en die van Rick en Katja ook)!

Thuis maakt Rick de tv in de basement klaar om foto's te kijken. Met zijn allen bekijken we mijn foto's op het grote scherm. Dan zien een aantal daarvan er wel zo goed uit, dat ik er een poster van zou willen maken! Rick moet zijn foto's nog online zetten. Hij is minstens zo'n goede fotograaf, als ik, dus ik ben benieuwd.

Zondag

Vandaag staan we een stuk vroeger op. Rick gaat naar Starbucks om ons zondagse ontbijtje en (belangrijkst) koffie te halen. Ik maak me ondertussen klaar om op weg te gaan.

We ontbijten samen en dan rijd ik naar het metrostation. Daar staan Susan en Jack me al op te wachten. We gaan vanochtend op fotosafari. Jack is een enorme treinfan, dus ik stel voor bij de "caboose" (soort locomotief, die achteraan de treinen werd gekoppeld vroeger) hier in Vienna te beginnen. Dat vinden ze een prima plan.

Suus en Jack heb ik in 2009 al een keer ontmoet, dus we zijn al oude bekenden. Dat helpt ook met het gesprek, natuurlijk. Bovendien hebben ze de afgelopen week in onze omgeving getourd en vind ik het leuk over hun avonturen te horen.

Na de caboose en andere oude gebouwtjes in de omgeving te hebben gefotografeerd rijd ik door naar Herndon. Ook hier staat een antieke caboose en is er een klein stationnetje. Bovendien is het centrum hier ook erg fotogeniek met oude houten kleurige gebouwtjes.

Oorspronkelijk was het plan om in Leesburg te gaan fotograferen, dus daar rijden we nu heen. Ik denk, dat de cabooses wel een hit waren bij Jack aan zijn enthousiasme te zien. De rit naar Leesburg neemt ongeveer een half uur, maar het is een mooi groene weg, dus meer dan genoeg te zien buiten.

Leesburg is de grootste plaats in Loudoun County ten westen van ons en heeft een vrij groot historisch centrum. Eenmaal in het oude plaatsje parkeer ik de auto bij het Market Station. Dit is onder anderen een oude molen, waar nu een restaurant in is gevestigd en waar ik hoop, dat we zullen kunnen lunchen.

Als eerste gaan we op zoek naar een toilet, wat we bij South Street Under vinden. Daar bestellen we ook wat thee voor we op weg gaan. Suus en Jack nemen hete thee, ik, zoals het een Amerikaanse betaamt, iced tea, hi hi.

We hebben bij de ingang van het stadje al wat leuke fotogenieke huisjes e.d. gezien, dus lopen daar eerst heen. Daarna lopen we de leuke hoofdstraat af links en rechts foto's nemend. Het Court House (gerechtsgebouw) is mooi met kolommen, dus ook dat gaat op de gevoelige plaat.

Na nog wat zijstraatjes ingelopen te zijn en meer dan genoeg schattige huisjes, beginnen de magen te rommelen. We lopen terug naar het Tuscarora Mill restaurant. Alleen blijken ze daar een buffet te serveren en Suus heeft voedselallergien, dus moet voorzichtig zijn.

Niet getreurd, meer dan genoeg restaurants in dit plaatsje. Het wordt uiteindelijk de Georgetown Bakery, waar we alle drie lekkere sandwiches bestellen. Die van mij is met brie en Virginia ham, een goede combinatie.

Suus en Jack willen vanmiddag nog naar Georgetown, dus we rijden terug naar Vienna. Ik laat hen nog even ons pleintje en huis zien en zet ze dan weer af bij de metro. Het was weer leuk ze te zien en ik hoop, dat ze Washington nog eens hun bestemming zullen maken. Ze lijken in ieder geval zeer gecharmeerd van deze omgeving.

Intussen heeft Rick met alle drie de kinderen bij Panera geluncht. Katja en Saskia hebben nog wat dingen van CVS nodig, dus daar gaan we heen. Mijn dames hebben meer cosmetica e.d., dan ik!

De rest van de middag zitten we lekker buiten. De wolken maken plaats voor schapewolkjes en daarna zon. Heerlijk! De enige, die dit weekend echt helemaal niet leuk vond, is Zorro. Hoe dat straks moet, als hij langere tijd hier gaat blijven, weet ik niet. Het is een en al hoge rug en geblaas tegen de andere dieren. Arm dier, hij is heel anders, dan de vrolijke Zorro van deze zomer.


Flapjack daarentegen is helemaal op zijn gemak met iedereen

Katja en Kai willen nog graag samen avondeten. Daarvoor gaan we naar Uno's. Ik bestel een pizza met vijgen, geitenkaas en meer. Helaas krijg ik de verkeerde en dat vindt de manager zo erg, dat ze het van de rekening haalt. Het wordt een gezellige maaltijd en ik ben blij, dat Katja en Kai het leuk vinden zo af en toe naar huis te komen.

Thuis vertrekt Katja vrijwel meteen, want het is toch later geworden, dan ze had gehoopt. Zij heeft nog 400 kilometer te rijden, tenslotte. Kai volgt niet veel later en dan zijn we weer met zijn drietjes over. Ook voor Saskia is het afscheid iedere keer moeilijk, want ze mist haar broer en zus beslist. Maar we kunnen weer terugkijken op een supergezellig weekend!

Foto's van de fotosafari vandaag staan hier.

Warme regen

Deze vrijdag daagt weer somber. We hebben zeker geen regen meer nodig, maar Moeder Natuur heeft daar geen boodschap aan. Ik kan me zo'n lange regenperiode in september niet herinneren. Hopelijk krijgen we nog wel wat mooie "Indian Summer" dagen, want mijn spieren zijn niet blij met dit weer.

Terwijl ik ontbijt, zie ik op Facebook, dat Christine ook een nieuwe kitten heeft. Ik bel haar natuurlijk meteen nieuwsgierig op. Het is een vrouwtje van een week of zeven, licht orangje gekleurd. Ook hier weer een geval, dat de oorspronkelijke eigenaren de kittens naar het asiel gingen brengen vandaag. Wat bezielt zulke mensen toch? In ieder geval is Christine er erg blij mee en bedenkt nu een naam (update: het is Cat-Adora Tonks, vrij naar Harry Potter).

Het is weer tijd om te gaan sporten. Het regent flink, maar is zo'n 24 graden, dus ik kan nog steeds met korte mouwen naar buiten. Ik doe een half uur een gewichtenroutine, waarbij alle spieren aan bod komen. Ik ben best wel trots op mezelf, want ik heb er zo'n grondige hekel aan gewichten in mijn eentje te doen!

Na afloop lees ik een half uur op de crosstrainer en dan zit mijn zweetuurtje er weer op. In ieder geval voelt mijn rechterbeen een stuk beter, gelukkig. Ik ben met zulke pijnen toch altijd weer bang, dat ik niet zal kunnen sporten ermee en dat zou met dit weer echt funest voor mijn spieren zijn.

Het is wel perfect weer om het huis gezellig te maken. Na de lunch ruim ik de zomerspullen (die ook gezellig zijn, daar niet van) op en haal de herfstspullen van zolder. Die warme tinten vind ik wel erg leuk aan de herfst.


Als Saskia thuis komt, wil ze graag naar Rite Aid. Dat komt mij mooi uit, want het postkantoor ligt daar praktisch naast. Ik zet Saskia en Kaylee bij Rite Aid af en verzend dan mijn pakketje. Onderweg bedenk ik me, dat ik het toch wel heel leuk vind om in een stadje met een echt centrum te wonen. Vrijwel alles is vlakbij.

Als we thuiskomen zien we Kai's Kia op de oprit staan. Hoera, hij is thuis! Hij had wel een verschrikkelijke rit met twee erge ongelukken onderweg, dus ik ben maar weer blij, dat hij het er heelhuids vanaf heeft gebracht.

Katja heeft nog ontzettend veel huiswerk, dat voor zes uur vanavond moet worden ingeleverd. Van haar krijg ik regelmatig gefrustreerde updates, want ze wilde al om een uur op weg gaan. Uiteindelijk wordt dat pas kwart voor zes. Het pluspunt daaraan is, dat het inmiddels droog is. Die I-81 in de regen moeten rijden is echt gevaarlijk. Ik zal weer blij zijn, als ze hier binnen komt lopen.

Kai kiest vanavond het restaurant, waar we gaan eten. Dat wordt Glory Days Grill. Tot mijn grote vreugde hebben ze de Vermonter sandwich weer. Die combinatie van zoet, zuur en zout (rozijnenbrood, appelboter, ham, Granny Smith appels en kaas) is zo ontzettend lekker! Ik hoef de rest van het menu al niet meer te zien.

Precies op tijd voor een mooie zonsondergang wordt het droog. Hopelijk blijft die zon nu even! En nu is het wachten op Katja en dan is moederkloek hier weer helemaal blij!


Tot slot meer poezenfoto's: