Weekend Blacksburg

Zaterdag

Nog geen minuut nadat Rick vorige zondag verzuchtte dat dit eindelijk een heel rustig weekend zou worden, belde Katja op.  Zij zou dit hele weekend vrij zijn en hoopte dat wij zin zouden hebben om te komen.  Natuurlijk hebben we dat, Ricks rustige weekend verzetten we gewoon een weekje.

Saskia moet vanavond werken, dus zij blijft thuis, maar Rick, Kai en ik maken ons na het ontbijt klaar om naar het zuidwesten te rijden.  Eigenlijk waren we van plan er voor de lunch te zijn, maar met van alles en nog wat is het al half elf voor we wegrijden. 

Cosmo gaat ook mee en slaapt braaf achterin bij Kai.  We rijden eerst via de I-66 naar Front Royal.  Daar gaan we door een Starbucks drive thru.  Ik bestel behalve mijn passion ijsthee ook een salted caramel cake pop.  Gewoonlijk ben ik niet zo'n zoetekauw en cake vind ik maar zeer matig, maar deze cake pops vind ik heerlijk!

Zoals altijd is de weg naar Blacksburg erg mooi.  Glooiende heuvels met mooie boerderijen en in de verte zien we het Blue Ridge gebergte. De rit begint met dichte mist, maar eenmaal op de I-81 wordt het zonnig en loopt de temperatuur ook steeds verder op. 

Met nog zo'n 90 mijl te gaan neemt Kai het stuur over van Rick.  Ik kijk eens naar de benzinemeter en zie tot mijn schrik dat er nog maar 20 mijl in de tank zitten.  Ik instrueer Kai naar de eerste Exxon te gaan, die we tegenkomen, want afritten en benzinestations kunnen in deze contreien ver uit elkaar liggen.

Tot onze schrik staat echter op iedere pomp hier dat hij "out of service" is.  Het station heeft geen benzine!  Kai draait de 81 weer op en daar zien we dat de volgende afrit 11 mijl verderop is.  We hebben nog 15 mijl in de tank, dus hopelijk gaat dat lukken.

Het eerste station waar we bij die afrit stoppen, met nog 5 mijl in de tank, is opgedoekt.  Oei, dat is geen fijn iets!  Gelukkig zien we aan de andere kant van de snelweg nog een Shell en daar is wel benzine.  Oef!

Net voor Roanoke moet Kai ook nog eens heel hard remmen om een enorme ijzeren balk te vermijden, die de linkerweghelft helemaal blokkeert.  Die is kennelijk net van een tanker afgevallen en het is een wonder dat er geen afschuwelijk ongeluk door is gebeurd!  Als die balk op een auto zou zijn gevallen zou er weinig van de inzittenden zijn overgebleven.  Doodeng, maar gelukkig allemaal goed afgelopen.

Omdat we een stuk later zijn dan verwacht hebben we met Katja afgesproken haar voor een late lunch bij Macado's te ontmoeten.  Ze wacht ons al op als we er eindelijk om kwart voor drie aankomen.  Het is fijn Katja's vrolijke gezicht weer te zien, zelfs Cosmo is super enthousiast.  Hij mag echter in de auto blijven wachten tijdens ons eten.  Gelukkig vindt hij dat helemaal geen straf.

Dit restaurant heeft een enorme lijst met allerlei verschillende sandwiches. We hebben allemaal flinke trek en de sandwiches gaan er goed in.  Ik heb de "Titanic", een stokbrood met biefstuk "au jus', een soort bouillon erbij om in te dopen.  Erg lekker!

Het is intussen maar liefst 22 graden en we besluiten een lekkere wandeling met Cosmo te gaan maken.  Eerst gaan we nog even bij Katja langs, die zich verkleedt in korte broek en t-shirt.  Zulke luchtige kleding hebben wij niet mee, maar gelukkig zijn we ook niet heel warm gekleed.  Het is werkelijk ongekend deze temperaturen half januari!

22 graden Celsius

Katja leidt ons naar het Jefferson National Forest waar ze een leuk pad rond de grote Pandapas vijver weet.  We parkeren en lopen erheen.  We zijn zeker niet de enigen, die van deze mooie dag gebruik maken om te gaan wandelen of vissen.  Er zijn veel families en een man speelt zelfs gitaar, terwijl zijn vrouw en kinderen om hem heen dansen.  Het is hier dan ook prachtig.  Deze vijver is gedeeltelijk gecreeerd door een bever waarvan we het onderkomen wel zien, maar hij of zij (of meerdere) zijn duidelijk in slaap.

Grappig bord bij de ingang

Het is een heel mooie wandeling en gezellig met de twee oudsten.  Ook voor Katja en Kai is dit leuk, want ze zien elkaar natuurlijk maar bar weinig en versterken zo hun onderlinge band toch weer, merk ik.  En wat zou ik dit weer graag houden!  Eigenlijk is het gemeen van moeder natuur, want nu krijgen we zo'n zin in de lente, terwijl er nog zeker anderhalve maand winter aankomt.

Na de wandeling stoppen we nog even bij een van de Virginia Tech boekenwinkels.  Katja neemt van Ricks aanwezigheid gebruik om haar boeken voor dit komende semester te kopen.  Dat is altijd een flinke hap geld.  Ook probeert Rick een goede joggingbroek te vinden, maar dat is geen succes.  Intussen fotografeer ik de prachtige zonsondergang.

Nu rijden we terug naar Katja's huis.  Daar zien we met eigen ogen wat een rotzooi haar huisgenoten ervan maken.  Ze laten werkelijk alles achter zich slingeren en het is een vieze boel in de keuken.  Katja wordt er wanhopig van, want ze loopt constant achter ze aan op te ruimen.  Ze wil dan ook zeker niet weer met deze meisjes wonen volgend jaar.  Dat zegt wat voor Katja, die ook echt niet Mrs. Clean is.

Behalve Zorro woont er nu ook de kitten Indie.  Die is van huisgenote Anya, maar Katja vertelt dat zij er eigenlijk voor zorgt.  Zolang Indie maar niet naar ons huis komt, want vier katten is echt de limiet!

Indie

 

Het is een schattig klein poesje met een roze halsbandje om en heel dapper, want ze is bang voor Cosmo, maar komt wel telkens kijken waar hij is.  Zodra Cosmo dichterbij komt gaat het kleine ruggetje omhoog en komt er een vervaarlijk gegrom uit dat kleine lijfje.  Wat zijn babypoesjes toch enorm schattig!

Voor het avondeten wil Katja een nieuw restaurant in Eggleston proberen, The Palisades.  Ze heeft hier veel goede dingen over gehoord.  Eggleston ligt zo'n twintig kilometer ten westen van Blacksburg en voor we het weten rijden we in niemandsland.  Wat is dit gedeelte van Virginia toch schaars bewoond vergeleken met ons gebied!

Via een een heel donker kronkelig bergweggetje zien we opeens Village Street en het restaurant.  Dat ziet er heel gezellig uit en is ook flink druk.  Er speelt een jazz bandje en terwijl we op een tafeltje wachten gaan we aan de grote bar zitten en bestellen een drankje. 

Even later komt de heel erg vriendelijke hostess vertellen dat het toch langer zal duren dan gedacht of we moeten een heel klein tafeltje nemen met zijn vieren.  We besluiten dan maar gewoon aan de bar te blijven zitten, want die is heel gezellig.

De football wedstrijd tussen de Denver Broncos en Baltimore Ravens is bezig en die is heel spannend.  Nu de Washington Redskins vorige week hebben verloren is het duidelijk dat de meeste mensen hier nu voor de Ravens zijn.  Wij ook, al ben ik niet zo'n enthousiaste fan als van de Redskins, Baltimore ligt nog geen uur rijden bij ons vandaan.

Intussen speelt een trio erg mooie jazzmuziek en er hangt een supersfeer in het restaurant.  Ook het eten is erg lekker en goed.  We delen eerst de tortilla met brie en peer en tomatenjam als voorafje, heerlijk!  De pittige garnalen zijn ook heel bijzonder van smaak en worden terecht pittig genoemd!

Als hoofdgerecht neem ik als zo vaak een paar voorafjes.  De salade met geitenkaas, vijgen en bloedsinaasappel is een ongewone combinatie, die zo goed smaakt dat ik er wel meer van had willen hebben.  De portobello paddestoel gevuld met couscous en quinoa is zo mogelijk de lekkerste combinatie met portobello, die ik ooit heb gegeten.

De Ravens winnen in overtijd van de Bronco's, dus iedereen is blij.  Wij, en vooral Katja, ook, want dit is zeker een restaurant om naar terug te keren.  We staan er versteld van dat zoiets in zo'n klein gehuchtje te vinden is.

Na Katja en Cosmo afgezet te hebben, rijden Rick, Kai en ik door naar de Hilton Garden Inn.  Hier hebben we een heel gerieflijke kamer met een bijzetbed voor Kai, zodat we ieder ons eigen bed hebben.  We vermaken ons met het kijken naar Miss America (Miss New York wint) en de wedstrijd tussen de Greenbay Packers en San Francisco 49ers, die tot mijn genoegen door de laatsten gewonnen wordt.  Dan gaat het licht uit en slapen we al snel na deze leuke en drukke dag.

Zondag

We hebben afgesproken om negen uur op te staan en dan rond kwart voor tien bij Katja te zijn met ontbijt.  Ik ben als eerste wakker, want heb last van mijn schouders en nek in dit bed.  De heren doen er aanzienlijk langer over dan ik om op te staan.  Ik ben al gedoucht en aangekleed als Rick zijn bed uitkomt.

Dat blijkt allemaal niet te geven, want Katja beantwoordt mijn sms-jes niet, dus ik vermoed dat zij ook niet zo vroeg op is als ze gisteravond beweerde.  Mijn vermoeden wordt bevestigd als ik haar zodra Kai klaar is en we gaan uitchecken opbel.  Ik bel haar duidelijk wakker en later horen we dat ze nog tot kwart voor vier vannacht uit is geweest met vrienden.  Ah, to be young again!

Met Katja's ontbijtbestelling op zak gaan we eerst naar Panera.  Ik kies eens de Mediterranese eisandwich, die met spinazie en geroosterde tomaat wordt geserveerd.  Weer een sandwich op mijn lijstje van heel lekker en gezond.  Voor koffie gaan we naar Starbucks en Rick neemt daar een broodje van mee.

Katja is op en klaar als we bij haar aankomen.  We eten met zijn allen ontbijt en gaan dan naar het centrum van Blacksburg.  Daar winkelen we wat bij de Campus Emporium, die heel veel leuke Virginia Tech spulletjes heeft.  Voor achterblijfster Saskia neem ik op haar verzoek een hoodie trui mee.

Dan moet Katja naar haar werk als serveerster bij het Thaise restaurant Cafe de Bangkok.  Het is alweer zulk mooi en warm weer, dus wij nemen Cosmo mee voor een wandeling over de Virginia Tech campus.  Natuurlijk hoort daar ook een bezoek aan het monument voor de de 32 slachtoffers van de schietpartij, die hier in april 2007 plaatsvond, bij. 

 

Virginia Tech's campus

 

Iedere keer als die ik sobere stenen met namen van zulke jonge mensen zie is het weer even heel hard slikken. Vooral ook bij de stenen waar een brief ligt, omdat diegene pas een verjaardag zou hebben gehad.  Er is nu telkens in het nieuws dat vice-president Biden vergaderingen heeft met allerlei belangengroepen om iets te doen met de wapenwetten, zodat tragedies als deze en in Newtown, Connecticut, voorkomen kunnen worden.  Ik hoop dat daar iets uit komt.

Intussen sms-t Katja dat haar manager er nog niet is en ze dus het restaurant niet inkan.  Of we haar op het terrasje gezelschap willen komen houden.  Dat doen we natuurlijk en het duurt nog zeker een half uur voor de manager arriveert.  Het restaurant had ook al een uur open moeten zijn!  Zo vreemd!

Wij zetten Cosmo vast op het terras en nemen een tafeltje binnen met zicht op hem   Nadat Katja Cosmo een bak met water heeft gegeven en hij die helemaal (!) leeg heeft gedronken gaat hij lief op ons liggen wachten. 

Katja voorziet ons van drankjes en we bestellen sate vooraf.  Dit restaurant krijgt nogal slechte recensies (allemaal van voordat Katja er ging werken, gelukkig), maar wij vinden het eten prima.  De sate is precies goed gegrild en mijn garnalen met wortelen en paprika in een pittige saus smaken me bijzonder goed.  Rick en Kai zijn ook zeer tevreden. 

 

Onze zeer bekwame serveerster

We zullen dus ook eens een positieve recensie op Yelp zetten.  In ieder geval over onze serveerster, want die kan niet beter en knapper natuurlijk.  Het is jammer dat er geen andere klanten zijn, want zo zien we Katja niet officieel aan het werk.  Aan de andere kant kan ze nu wel gezellig lunch met ons eten. 

Tegen tweeen is het toch echt weer tijd om afscheid te nemen.  Altijd moeilijk, vooral nu we niet weten wanneer we elkaar weer zullen zien.  Rick geeft Katja een goede fooi, die ze goed kan gebruiken, want wij zijn vanmiddag haar enige klanten en van de fooien moet ze het hebben.  Haar salaris zonder fooien is slechts $2,50 per uur. 

De wet is echter wel zo dat als de werknemer niet tenminste $7,50 (minimumloon) verdient met de fooien erbij de werkgever het weeksalaris moet aanvullen tot minimumloon.  Hoe vaak dat in de praktijk ook gebeurt is natuurlijk de vraag.  Ik heb zelf voor een baas gewerkt, die het niet zo nauw nam met de arbeidswetten, dus weet uit ervaring dat die er wel degelijk zijn.  En wat doe je ertegen als je je baan wilt behouden? 

Dit alles niet om te zeggen dat Katja's baas zo is, want dat weet ik niet.  Katja hoopt in ieder geval deze zomer wel een stabielere baan te vinden, maar voor nu is dit prima, want de uren zijn heel flexibel.

Na vele knuffels stappen we in de van en worden door Katja uitgezwaaid.  Cosmo gaat meteen slapen en we schieten lekker op.  Bij Staunton stoppen we voor een plaspauze voor alle ingezetenen, inclusief de viervoeter.  De benzine blijkt hier ook spotgoedkoop, dus we gooien de van ook maar gelijk vol. 

Naarmate we ons gebied weer naderen wordt het steeds koeler.  Zodra we op de I-66 rijden mist het flink.  Mijn ruitenwissers moeten duidelijk vervangen worden, want Rick moet echt turen om door de ramen te kunnen kijken, best gevaarlijk.  Zeker ook omdat Saskia zo vaak in de van rijdt, neem ik me voor morgen nieuwe wissers te gaan kopen.

Saskia heeft het weer goed gedaan met de katten en het huis.  Het ziet er allemaal in ieder geval keurig schoon uit.  We bestellen makkelijk Chinees voor het avondeten.  Ik vind die lange ritten toch altijd heel vermoeiend, dus vanavond lekker bank hangen en de Golden Globes kijken.

Foto's van dit weekend:

American Indian Museum met Kai

Om half zeven word ik wakker en realiseer me dat ik Saskia niet beneden hoor.  Zij blijkt nog in bed te liggen met erge hoofdpijn.  Rick belt de school om haar ziek te melden en vertrekt dan zelf naar zijn werk.

Als ik net na negenen opsta liggen Saskia en Kai nog op een oor.  Het is een miezerige dag vandaag en dat maakt dat ik maar langzaam op gang kom.  Lekker rustig Facebooken en een paar koppen koffie drinken.  Ik maak ook weer eens gepocheerde eieren als ontbijt. 

Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om te gaan sporten, maar dit weekend zal het er ook niet van komen, dus het moet.  Ik besluit een tabata Max Capacity te doen met gewichten, dat duurt 16 minuten.  Daarna nog 15 minuten intensieve cardio en ik vind het wel weer genoeg voor deze vrijdag.

Thuis zijn de kinderen inmiddels ook op.  Saskia voelt zich niet lekker, maar heeft gelukkig geen koorts.  Zelf denkt ze oververmoeid te zijn.  Een dagje rustig thuis zal dan wel helpen. 

Saskia haalt me ook even over om naar Mom's Organic Market te gaan om wat boodschappen voor haar in te slaan  Hier kiest ze ook een bowl met bonen en rijst als lunch.  Het is dat ik met Kai heb afgesproken in de stad te lunchen, anders had ik er ook een genomen.  Het ziet er heerlijk uit.

Gisteravond opperde Kai opeens om naar het American Indian museum te gaan.  Hij heeft het afgelopen semester het vak South American ethnography gevolgd en veel geleerd over de Indiaanse bevolking daar. 

Saskia brengt ons naar de metro waar de trein al klaar staat.  Bij Federal Center SW stappen we uit.  Het is kil en mistig in de stad, maar het regent (nog) niet.  Ik ben in ieder geval erg blij het warme museum in te stappen.


Dit eekhoorntje bleef lief poseren
We beginnen met lunchen bij het Mitsitam cafe.  Het is altijd moeilijk kiezen van het exotische menu.  Dit keer neem ik een soep met pemmican, typisch Indiaans vlees, en ceviche van baby inktvis.  Beiden zijn heerlijk.  Kai neemt een broodje met bisonvlees en het lekkerst uitziende aardbeientaartje ooit.

Na het eten nemen we de lift naar de vierde verdieping waar we als eerste van alles leren over de geschiedenis van de Indiaanse volkeren, nadat de Europeanen de Amerika's "ontdekten".  Het is natuurlijk allemaal geen geschiedenis waar we als Europeanen trots op kunnen zijn.  Eigenlijk is het pas de laatste decennia dat er juist geprobeerd wordt deze culturen te bewaren.

Mijn interesse in de Indiaanse culturen is net zo hoog als die van Kai.  We besteden dan ook bijna drie uur in het museum.  We kijken interessante filmpjes, lezen over de verschillende talen en zien mooie ceremoniele kleding (al had ik daar wel graag meer van willen zien). 

Favoriet bij mij zijn de Inuit (Eskimo's) en de Pamunkey, een heel kleine stam uit Virginia.  Zoals altijd sta ik versteld over de vele verschillende stammen.  Slechts een heel klein gedeelte daarvan heeft een grote tentoonstelling in dit museum.  Natuurlijk zijn er veel overeenkomsten, waaronder hun liefde voor en leven in eenheid met de natuur.

Als we alle tentoonstellingen hebben bekeken, lopen we nog even de grote winkel binnen.  Daar vindt Kai een boek over de taal van de Cherokees, maar dat is een stuk duurder daar dan online, dus kopen we het maar niet.  Ik koop wel een leuk geillustreerd boekje met feitjes over Washington DC.  Wie weet leer ik nog iets bij wat ik tijdens mijn rondleidingen kan gebruiken.

Met een hoofd vol feiten en beelden over de oorspronkelijke bewoners van dit land lopen we door de regen terug naar de metro.  Saskia is inmiddels al met de van naar haar werk, dus zij kan ons niet ophalen.  Aangezien er een koude regen valt nemen we dan maar een taxi terug naar huis.

Rick komt ook vroeg thuis en we hebben allemaal zin om bij Pazzo Pomodoro te gaan eten.  Daar is het zoals gewoonlijk een drukte van jewelste en de hostess vertelt dat er een wachttijd van drie kwartier is voor een tafeltje. 

Niet getreurd, wij gaan wel in de gezellige bar wachten en wie weet komen daar drie plaatsen vrij.  Inderdaad komt er na zo'n half uur een klein bartafeltje vrij.  We bestellen wat olijven en ieder een van hun heerlijke pizza's.  Kai en ik nemen beiden de capriciosa.

Het tafeltje is maar erg klein, dus als de pizza's aankomen passen die er niet op.  Gelukkig komt de hostess net melden dat ons tafeltje in de eetzaal vrij is.  We hevelen alles daarheen over en genieten van het heerlijke eten.

Het feit dat we in de bar begonnen en in de eetzaal eindigen zorgt echter wel voor verwarring met de rekening.  Op de een of andere manier zijn onze rekening en die van de mensen, die na ons aan het kleine tafeltje zijn gaan zitten, verkeerd opgeteld. 

Wat er nu precies aan de hand is wordt ons niet duidelijk, maar we zijn natuurlijk heel blij verrast als de eigenaar van het restaurant komt vertellen dat hij ons niet wil laten wachten en onze maaltijd voor zijn rekening neemt.  We weten werkelijk niet wat we horen en bedanken hem heel hartelijk!  Natuurlijk laten we wel een flinke fooi achter voor onze serveerder. 

Foto's van vandaag:

Kwaliteitstijd met Kai

Het is schandalig hoe lang ik de laatste tijd uitslaap als ik de kans krijg.  Vroeger was ik zo'n ochtendmens, maar nu lijkt het het omgekeerde.  Ik ben Rick dan ook dankbaar als hij aanbiedt Saskia naar school te brengen. 

Pas om half tien begin ik aan mijn dag.  Ik weet niet waarom ik me daar schuldig om voel, want ik heb gemerkt dat ik me een stuk beter voel als ik genoeg rust heb gehad.  Natuurlijk ligt Kai nog in diepe rust, die heeft van zulke schuldgevoelens absoluut geen last.

Tot mijn verrassing heeft Rick al koffie gezet.  Hij drinkt zelf thee, dus dat is puur om mij een plezier te doen.  Op mijn gemak drink ik een paar koppen en eet ontbijt.  Buiten is het stralend weer en in de tuin zie ik de eekhoorntjes weer achter elkaar aanrennen, zo schattig!  Het belooft een bijna lenteachtige dag te worden.

Bij de sportschool is het nog steeds drukker dan gewoonlijk.  Gedeeltelijk omdat de collegestudenten nog thuis zijn.  Gelukkig vind ik nog een ARC trainer open en lees daarop mijn boek uit.  Naast mij zet Venus, een van de personal trainers, een van haar klanten op de ARC trainer.  Zij heeft een enorm gevoel voor humor en ik kan het niet helpen mee te luisteren.  Ik val bijna van mijn machine om haar opmerkingen.  Wat kunnen sommige mensen toch grappig zijn, dat bewonder ik echt!

Het uur is zo snel voorbij en rond het middaguur rijd ik weer naar huis.  Daar verwacht ik begroet te worden door Kai en Cosmo, maar geen van beiden zijn nog in zicht.  Net ben ik van plan Kai te gaan roepen, als Cosmo naar beneden komt en ik de douche boven aan hoor gaan. 

Zelf spring ook gelijk maar onder de douche.  Grappig is dat Kai er nog steeds onder staat, als ik al klaar ben.  Vroeger ben ik zo geconditioneerd om niet langer dan een kwartier te douchen dat dat er nog helemaal inzit.

Zolang Kai nog thuis is ben ik vastbesloten veel tijd met hem te besteden.  Hij was er meteen voor te vinden toen ik voorstelde te gaan lunchen bij Seasons 52.  We nemen een tafeltje in de bar bij de open haard, lekker warm in de koude mall.  Allebei bestellen we de spicy chicken chili relleno, die absoluut mijn favoriete gerecht is hier.  Vandaag is het extra "spicy", ik kan best wat hebben, maar heb flink wat water nodig.

Net heb ik Kai blij verteld dat mijn telefoon weer helemaal goed werkt als die raar gaat doen.  Opeens blijft hij telkens opnieuw opstarten.  Wat ik ook doe, niets helpt.  Gelukkig is de Microsoft Store vlakbij en na het eten lopen we daarheen. 

David helpt me meteen heel goed.  Hij vraagt of ik het erg zou vinden als er data verloren gaan, maar het belangrijkste staat ook op mijn laptop, dus nee.  Hij probeert van alles, maar moet tot de conclusie komen dat deze Samsung Galaxy niet meer te redden valt.  Ik heb er destijds ook geen verzekering op genomen, dus er zit niets anders op dan een nieuwe telefoon.

Daar was ik al op aan het wachten, want er zijn heel veel goede nieuwe telefoons uit.  Alleen had ik graag de Nokia Lumia 920 in het blauw gehad.  De kleuren van die telefoon zijn echter al maanden uitverkocht en ze hebben alleen nog zwart en wit.  Ik besluit dan maar de witte te nemen, het is tenslotte maar een kleur en deze smartphone heeft heel veel te bieden en is bovendien de goedkoopste AT&T "upgrade".

Een half uurtje later loop ik dus met mijn mooie nieuwe telefoon de winkel weer uit.  Mijn arme Samsung blijft maar opnieuw starten en vibreren, dus ik haal de batterij er maar uit.  Jammer dat ik niet kon wachten tot de blauwe Lumia voorradig was, maar wit is ook al anders dan het gewoonlijke zwart.

Met Kerst heb ik van Rick een nieuw Swatch horloge gekregen.  Alleen snapte ik niet echt hoe de sluiting werkte, want die kwam er los bij.  Bij de Swatch winkel vraag ik ze dus om het horloge op maat te maken en de sluiting te doen werken.  Het blijkt dat dat slotje dus kapot is.  Wel erg slecht dat Rick dat zo toegestuurd kreeg, maar gelukkig hebben ze nog een extra en met het horloge om verlaat ik de winkel weer.

Kai heeft nog zin in een yoghurtijsje en we lopen langs Yogen Fruz.  Kai neemt een red velvet met chocolade ijs.  Ik zie een groene thee lychee smoothie op het menu en dat lijkt mij erg lekker.  Inderdaad, heerlijk! 

Het is zulk mooi weer dat Kai en ik voor het huis gaan zitten.  Ik lees en Kai gooit stukjes eten in het gras voor Cosmo om te vinden.  We blijven meer dan een uur buiten, ongehoord toch voor 10 januari!  Voor dit weekend worden temperaturen van tegen de twintig graden voorspeld! Mij hoor je niet klagen.

 

Tulpen uit Virginia, een beetje lente in huis

Rick heeft in dit huis van alles geinstalleerd en buiten ook.  Er is bijvoorbeeld een speciaal piepje als iemand de oprit oprijdt.  Zo weet ik vanavond dat Rick thuis is, maar hij komt maar niet binnen.  Hij blijkt zijn autosleutel kwijt te zijn, al weet hij natuurlijk zeker dat die zich in de auto bevindt.  Een zaklantaarn brengt gelukkig uitkomst en opluchting, de sleutel is weer gevonden.

Vandaag zijn ook de film Oscar kandidaten bekend gemaakt.  Het valt me tegen dat ik maar een van de genomineerde  films heb gezien, Life of Pi.  Al had ik Lincoln en Silver Linings Playbook ook graag gezien, maar die kwamen net uit gedurende een van de drukste tijden van het jaar. Hopelijk komen die films terug nu ze Oscar materiaal zijn.

Een Michelangelo en pop art

Gisteravond laat hoorde ik Saskia in haar kamer huilen.  Dit is hoogst ongewoon, want Saskia huilt vrijwel nooit.  Ze is gewoon erg gespannen, want het einde van het kwartaal nadert. Saskia heeft goede cijfers, maar ze wil ze beter hebben. 

Ook is Saskia lid van twee National Honor Societies (National en Science) waarvoor ze nog 16 uur vrijwilligerswerk moet doen.  Ze gaat daarvoor mentor zijn voor basisschoolkinderen bij twee basisscholen, beginnend vandaag. 

Tel daar nog haar baantje bij op en het is wel erg veel voor een 17-jarige.   Ik heb met Saskia gepraat en vooral de angst dat ze niet bij het college van haar keuze zal worden aangenomen hopelijk wat verzwakt.  Ze kent nu eigenlijk alleen nog Virginia Tech, maar we gaan in de lente de andere scholen bezoeken en wie weet vindt Saskia een daarvan zelfs wel leuker.  Mijn advies om tenminste alleen in het weekend te werken en niet door de week slaat ze af, want ze mag op haar werk huiswerk maken.

Door dit alles ging ik pas na middernacht slapen.  Rick lag al uren in diepe rust, want hij moet vanochtend vroeg weg naar zijn werk.  Saskia blijft het eerste uur thuis, ze heeft twee proefwerken later vandaag en ging zo laat slapen dat ze die extra tijd hard nodig heeft.

Na de late avond wil ik zo lang mogelijk blijven liggen voor ik haar naar school breng.  Helaas kiezen de schoonmaaksters echter uitgerekend vandaag uit om al om acht uur te komen.  Opeens hoor ik ze beneden en aangezien ze altijd boven beginnen sprint ik uit mijn bed om te vragen of ze vandaag in de basement kunnen starten.  Dat is geen probleem.

Gauw kleed ik me aan en stel Kai ervan op de hoogte dat de dames er al zijn.  Die is natuurlijk helemaal niet blij, want zijn routine tot nu toe is tot elf of twaalf uur slapen.  Zo reislustig als Kai is, hij is ook helemaal happy met dagen, zo niet weken, lang nergens heengaan.  Hoogstens laat hij Cosmo een paar keer per dag uit.  Ik vind het wel erg gezellig dat hij er is en hij zal snel genoeg weer hard moeten werken.  Hij doet wel heel veel Duits online op Duolingo.com, dus dat gaat hem straks goed helpen.

Na het ontbijt breng ik Saskia naar school.  Gelukkig lijkt ze vandaag wat positiever.  Ze heeft ook zin om mentor te worden op de basisscholen, want de afgelopen twee jaar heeft ze daar echt van genoten.  Ik vraag hoe het zit met zieken op haar school en dat zijn er heel wat. 

Ook Rick vertelde dat een heel stel van zijn collega's ziek is.  De stad Boston heeft zelfs een volksgezondheidscrisis afgekondigd, hun ziekenhuizen liggen vol met grieppatienten.  De ziekenhuizen hier hebben extra dokters en verplegers aangenomen om de zieken aan te kunnen.  Ik hoop dat het ons voorbij blijft gaan.

Een uur cardio staat op mijn programma en ik heb het nieuwste Barbara Freethy boek om te lezen.  Al haar boeken vind ik heerlijk om te lezen, ook deze weer.  Voor ik het weet is het uur voorbij.

Saskia heeft me gevraagd een paar dingen bij Whole Foods te halen voor haar.  Daar hebben ze bosjes tulpen, die uit Virginia komen.  In Stevensburg blijkt de grootste producent van tulpen aan de oostkust te zitten.  Natuurlijk zijn de bosjes lang niet zo goedkoop als in Nederland, maar ik koop er toch een voor echte bloemen in de winterse dorheid.

Thuis maak ik mezelf gauw klaar om naar de stad te gaan en Kai rijdt me naar het metrostation.  Er werd ons een zonnige dag met dertien graden beloofd, maar ik vind het maar kil en grijs.  Ik ben blij dat ik mijn dikke jas en handschoenen aanheb.  Nu ben ik wel een erge koukleum en op perrons tocht het ook, maar dit voelt niet als 13 graden.

Ook eenmaal in de stad loop ik rillend naar het American Indian Museum.  Daar staat Irene met al op te wachten.  Ook zij vindt het maar kil.  Gauw lopen we naar binnen en laten onze tassen controleren. 

We willen eigenlijk bij Mitsitam, het Native American cafetaria eten, maar Irene ziet al gauw dat veel van de gerechten noten of bonen als ingredient hebben.  Daar is zij allergisch voor en het is dus geen goed idee om hier te eten. 

We besluiten dan maar naar de National Gallery of Art te lopen.  Daar hebben ze het Garden Cafe met meestal erg lekker eten.  Alleen krijgen we bij de ingang te horen dat dat Cafe nog tot de 14e gesloten zal zijn.  Niet getreurd, er is ook een enorm cafetaria waar we dan maar naar op zoek gaan.

Onderweg daarheen komen we langs een van de kunstwerken, die we hier willen bekijken.  Het is de Apollo-David van Michelangelo.  Het is natuurlijk een prachtig beeld en onvoorstelbaar dat het al zo oud is, maar ik vind het teleurstellend na de echte David gezien te hebben.  Wat ik wel erg interessant vind om te lezen is dat Michelangelo waarschijnlijk expres veel van zijn beelden onafgemaakt liet, zoals ook dit beeld. 

Na wat omzwervingen in dit immense gebouw vragen we maar de weg naar het cafetaria en vinden het dan ook snel. Daar scheppen we salades op, die best lekker zijn, al kan ik met mijn falafel vast iemand een hersenschudding bezorgen, zo droog en hard is die.

We zijn hier ook niet om te eten, al kletsen we nog een flinke tijd nadat de borden leeg zijn door.  Eerst bekijken we de leuke winkels hier uitgebreid.  Ik zie wel leuke dingen, vooral de Franse posters met katten erop, zoals deze.  Maar ik zou graag een boek hebben met prenten van Toulouse Lautrec en Steinlen en anderen en dat vind ik nergens.  Irene koopt een boekje met blanke ansichtkaarten om zelf te beschilderen. 

Dan nemen we de bijzondere lopende band door de "lichtjes" naar het oostelijke gebouw, die zelf ook een kunstwerk is.  Die lichtjes zouden tijdelijk zijn, maar waren zo populair dat ze zijn gebleven.

In het oostelijke gebouw met moderne kunst gaan we de tentoonstelling van Roy Lichtenstein bekijken.  Dit is de eerste grote tentoonstelling van zijn werk en wat ik ervan online zag sprak me aan.  Ik houd van pop art en Andy Warhol is daarvan de meest bekende artiest.  Maar Roy's werk vind ik eigenlijk nog leuker.

Hij werkt in vrijwel al zijn schilderijen met stippels in rijen.  In de eerste werken gebruikte hij daar een hondenborstel voor.  Later werd dat natuurlijk veel geraffineerder, maar het effect bleef hetzelfde.  Er hangen veel werken, allemaal weer net iets anders, maar zijn werk spreekt ons aan.  Onverwachts is het toch wel, na die van Toulouse Lautrec, mijn favoriete tentoonstelling in dit museum ooit.

Als we alles hebben bekeken gaan we nog langs de permanente collectie, die vrij klein is.  Er hangen wel een aantal beroemdheden, Mondriaan, Kandinsky en Picasso, bijvoorbeeld.  Dit gebouw is (net als het Guggenheim museum van Frank Lloyd Wright in New York)  architectureel beroemd, maar de architect heeft niet genoeg tentoonstellingsruimtes aangebracht.  Het museum heeft veel meer kunst dan er te zien is.

Wij lopen weer naar buiten en daar is het niet alleen meer kil, maar regent het zelfs een beetje.  Waar is die prachtige zonnige dag, die ons werd beloofd.  Maar ja, het is wel hartje winter en dit is wel een stuk warmer dan de gemiddelde temperatuur.  Mij hoor je niet klagen.

Irene en ik lopen samen terug naar Federal Center SW.  Daar neemt zij de blauwe trein terug naar huis en ik wacht op de oranje trein.  Kai haalt me op van Vienna en dan neemt Saskia de van vrijwel meteen weer mee naar haar werk.  Deze week werkt ze twee avonden, maar ze heeft ons ervan verzekerd dat ze voortaan een avond zal werken.

Het is maar goed dat Sharon heeft gezegd dat zij mij op zal halen voor yoga, want ik ben heel moe en was anders vast niet gegaan.  Nu vind ik dat ik niet kan afzeggen en verkleed me gauw in sportkleding. 

Rick heeft een vergadering met zijn team bij Bazin's onder de sportschool, dus ik zwaai naar hem door het raam.  Sommige collega's herkennen mij en maken Rick erop attent dat ik er sta.  Ik ben al halverwege de trap naar boven, als Rick naar buiten komt.  Hij vertelt dat ze er avondeten zullen eten, dus Kai en ik zullen met zijn tweeen zijn.

Het uur yoga gaat zoals gewoonlijk heel snel.  Morgen ga ik mijn spieren voelen!  Marybeth is een super lerares, zo enthousiast.  Ik ben dan ook verbaasd als ze vertelt dat ze al haar hele leven met depressie kampt.  Ik weet van Julie, een andere collega van Marybeth en Sharon, ook dat het helemaal niet goed gaat op het persoonlijke vlak.  En toch staan ze daar dan altijd weer met een glimlach en grapjes. 

Je weet toch nooit wat er speelt, tenzij je iemand heel goed kent.  Een ding weet ik wel en prent ik mezelf weer eens in: wens nooit voor het leven van een ander, want iedereen heeft moeilijkheden, die jij niet zou willen hebben.  Ja, Sharon, Julie en Marybeth hebben perfecte en zeer gespierde figuren, die ik graag ook zou willen hebben, maar verder houd ik het liever bij mijn eigen, ook zeker niet perfecte, maar heel goed te leven, leven.

Kai en ik besluiten dat we zin hebben in Japans  Ik bestel sushi en hij kip katsu. 
Kai rijdt naar Yama en we halen het eten op.  De sushi is weer erg lekker.  De open haard gaat aan en de voetrust omhoog, want ik ben echt moe nu.  Het was wel een superleuke dag, weer.

De kou is voorlopig voorbij

Slaperig vraag ik aan Rick of hij Saskia naar school zal brengen.  Dat beaamt hij, dus ik hoef er nog niet uit en draai me nog eens om.  Om de een of andere reden was ik gisteravond doodmoe en had veel pijn en voel me nu nog niet uitgeslapen.  Pas om half tien ben ik echt wakker en voel me dan ook een stuk beter, gelukkig.

Dat zal er vast mee te maken hebben dat het zeer rustig weer is en de temperaturen ook een stuk lekkerder.  Als ik naar de sportschool rijd is het al negen graden en dat is het een paar weken al niet geweest.  Met de warme zon en geen wind is het zeer aangenaam.

Met dit weer zijn de wilde dieren ook weer een stuk actiever.  Dat is uitkijken geblazen, want ze rennen zo voor je wielen.  Op weg naar de sportschool moet ik eerst remmen voor een vos, die uit iemands voortuin komt sprinten.  Niet veel later rennen twee eekhoorntjes vlak voor me de straat over en kan ik ze ternauwernood ontwijken. 

Terwijl ik mijn uur op de ARC trainer volmaakt, komt mijn buurvrouw Jeanne bedanken voor het leuke Oud en Nieuw feest.  Zij ging die avond vroeg naar huis, omdat ze zich ziek voelde.  Later bleken zij en haar zoon, die ook op het feest was en niet lekker, griep te hebben.  Dat heerst hier enorm, op Facebook zag ik zelfs dat een school in Pennsylvania dicht was vandaag omdat er zoveel leerkrachten en leerlingen geveld waren.  Hopelijk gaat het ons huis voorbij!

Na de sportschool maak ik me thuis gauw klaar en ga dan met een lijstje boodschappen naar Wegmans.  Kai wil niet mee, dus ik ga alleen en bedenk me onderweg dat ik dan bij de grote Whole Foods lunch van de salad bar zou kunnen halen. 

Eenmaal op de snelweg zie ik tot mijn schrik dat er nog maar tien mijl aan benzine in de van zit.  Dat is wel een nadeel van de auto delen met mijn tiener, de benzine gaat veel sneller op dan gewoonlijk.  Gauw gooi ik hem bij een Shell station vol.

Inmiddels is het ver na enen en heb ik flinke trek.  Ik besluit Whole Foods maar te laten zitten, want bij Wegmans hebben ze ook ruime keuze aan lunchgerechten.  Eigenlijk kun je het zo gek niet bedenken of ze hebben het daar.  Tot mijn vreugde ook een heel ruime keuze aan het soort salades wat ik bij Whole Foods zou hebben gekozen.

Na de bak vol met lekkers verorberd te hebben, begin ik aan mijn boodschappenlijstje.  Het is net iets minder druk dan met Kerst en Oud en Nieuw, maar voor zo'n doordeweekse middag zijn er verbazend veel klanten in de winkel.   Ik heb mijn spullen, onder anderen ingredienten voor de zalmsalade, die ik voor vanavond ga maken, gauw gevonden en reken bij de Self Checkout af.

Volgende stop is het postkantoor om Naomi's magneten op te sturen.  Ik besluit naar dat in Vienna te gaan, omdat Saskia ieder moment kan bellen dat ze wil worden opgehaald van school.  Dit postkantoor heeft altijd te weinig medewerkers en ook vandaag staat er een lange rij, die niet snel vordert.

Het blijkt dat veel mensen internationale pakjes versturen en de nieuwe regel daarvoor is dat de baliemedewerkers zowel het adres van de verzender, als dat van de ontvanger en wat er in het pakje zit moeten intypen.  Dat duurt natuurlijk een heel stuk langer dan voorheen, toen je enkel een papiertje moest invullen (ook dat moet nog steeds, trouwens. 

Tja, een Nederlands adres is niet makkelijk te begrijpen voor de Koreaans-Amerikaanse medewerker en ondanks mijn uitspellen gaat het tergend langzaam.  Eindelijk sta ik weer buiten en zijn de magneten eindelijk onderweg.

Thuis maak ik, omringd door drie katten en Cosmo, die ik er met moeite vandaan houd, de zalmsalade.  Ik probeer eens een beetje ander recept wat ik online vond.  Dit is met rode zalm, gesnipperde uitjes, gesnipperde bleekselderij en een sausje van mayonnaise en Dijon mosterd.  Hopelijk valt het in de smaak.  Om het op te sieren spel ik in kappertjes 2013 er bovenop.  Hij is voor het eerste Nederlandse vriendinnenclubje van het jaar, tenslotte.

Na Saskia van school gehaald te hebben, neem ik Cosmo mee voor een lekkere lange wandeling door de buurt.  Intussen ben ik op zoek naar winter foto's voor het maandelijkse thema.  Dat valt nog niet mee.  Uiteindelijk worden het deze siergrassen met de zon, die er doorheen schijnt.

 

 

Cosmo geniet van deze wandeling.  We lopen door het park en hij vindt er van alles te snuffelen.  Ook zien we in de verte een hert wegsprinten, waardoor Cosmo het op een blaffen van jewelste zet. 



 

 

Saskia vertrekt voor het eerst naar haar werk bij Zinga.  Kai is vanmiddag ook langs gegaan, maar ze hadden geen andere banen daar.  Ik betwijfel dat Kai voor de maand dat hij hier is iets gaat vinden, vooral ook omdat hij nu niet bepaald van winkel naar winkel rent.  Vind ik ook niet heel erg, want het is gezellig hem thuis te hebben, maar ik zou denken dat hij wel wat extra centen zou willen hebben voor zijn Duitse avontuur.

 

Tegen zessen zet Kai mij met zalmsalade en Nederlandse tijdschriften bij Karin af, met wie ik mee naar Lilian rijdt.  Daar toasten we met champagne op het nieuwe jaar.  Het wordt weer erg gezellig met een heerlijke spinaziesoep vooraf en allerlei salades en hapjes als hoofdgerecht.  De zalmsalade doet het gelukkig goed.  Als dessert hebben een fris citroendessert van Martine. 

 

Na een heel gezellige avond haalt Rick me weer op.  Helaas lijkt mijn telefoon ook aangedaan door het Meike debakel.  Gelukkig heb ik nog een ouder model liggen dat wel goed werkt.  Wat een glas water al niet teweeg kan brengen!

Huishoudelijke zaken

Bah, ik heb vanochtend echt een "maandag" gevoel.  Waarom weet ik eigenlijk niet, want er is niets anders dan andere maandagen.  Waarschijnlijk is het omdat ik vrij slecht geslapen heb.  Hoe schattig Flapjack ook is, hij vindt mijn bed nu wel heel erg lekker en ik moet hem er telkens vanaf gooien.

Natuurlijk speelt ook dat mijn laptop stuk is.  Rick heeft hem vanochtend nog even aan de praat gekregen, maar dat was van korte duur.  De machine is niet de nieuwste en Rick haalt me over (heeft hij niet veel overredingskracht voor nodig, hoor) om op de site van Lenovo te kijken of er een nieuwe laptop is, die me aanstaat. 

Eerst staat echter personal training op het programma.  Ook tijdens dit uur ben ik moeier dan gewoonlijk.  Sharon merkt dat ook, al maakt ze het er niet makkelijker door.  Prima, want daarvoor doe ik het.  Alleen ben ik er heel goed in om dan toch maar minder hard te werken.

Na het uur personal training doe ik een half uur op de crosstrainer.  Intussen klets ik met mijn zus.  Dat moet ik vaker doen, want voor ik het weet is het halve uur om.  We bespreken wanneer ik bij hen op bezoek zal komen.  De US Airways shuttle prijzen naar Boston zijn namelijk op het moment spotgoedkoop.

Uiteindelijk besluiten we dat ik de week na Kai's vertrek naar Duitsland zal komen.  Zo heb ik alle tijd met Kai voor die voor een aantal maanden naar het buitenland gaat en iets om naar uit te kijken in midden februari.  Voor het geval hier iemand meeleest, die misschien van Washington naar Boston wil reizen, de midweek retourtjes kosten tussen de $110 (!) en $150.  Voor die prijs kun je er zelfs niet heen rijden.

Kai en ik eten samen lunch en dan is het wachten op de tapijtreiniger en de verwarmingsmonteur.  De eerste komt al gauw en na een paar uur zijn de tapijten weer schoon.  Zoals altijd zou ik weer willen dat we overal hout hadden, maar ja, dat is te koud voor Rick.  Ik heb het gevecht allang opgegeven.

Tijdens het wachten op de verwarmingsmonteur neem ik de Soft Scrub uit de kast en ga de deuren en muren witter maken daarmee.  Die zien er, zeker na de feestdagen, weer groezelig uit.  Soft Scrub is een wondermiddel en alles blinkt weer zo goed als het kan.

Ook haal ik de winterspullen van zolder.  Dat is maar heel weinig, maar net genoeg om de family room weer gezellig te maken.  Het is een mix van sneeuwpoppen en Valentijnsdag hartjes.  Gezellig veel rood, dus. 

De verwarmingsmonteur zou tussen een en vier komen, dus een minuut na vieren bel ik om zeker te zijn dat hij er nog aankomt.  Oh ja, hij is onderweg.  Het blijkt dezelfde man als de vorige keer te zijn, die me streng toespreekt dat het al te lang geleden was dat hij hier was.  Ja, ja, maar de tijd vliegt en de verwarming en airconditioning zijn niet onze eerste prioriteit zolang ze goed werken. 

Hij vindt dan ook niets mis.  Eigenlijk had ik ook graag dat hij onze gashaard zou schoonmaken, maar daar heeft hij niet de juiste gereedschappen voor mee.  Dat is niet zijn fout, want ik zag pas toen ik belde waar hij bleef dat ze ook gashaarden deden.  Hopelijk wordt dat later in de week gedaan dan, want die haard is al jaren niet schoongemaakt.

Rick belt vanaf de Microsoft Store, want hij heeft een nieuwe laptop voor mij gevonden.  Weer een Lenovo, maar met touch screen en een heel grote hard drive.  Die van mijn oude laptop zat bijna vol en met mijn foto's is veel meer ruimte wel erg fijn.  Het is heel fijn om zo'n "computer"man te hebben, want Rick krijgt natuurlijk een flinke korting.

Op het moment typ ik dus op mijn nieuwe touch screen laptop, terwijl Rick de hard disk uit mijn oude laptop heeft gehaald en daar de data vanaf haalt.  Eerder vandaag heeft hij Lenovo opgebeld en uitgevonden dat het laten maken van die laptop net zoveel zou kosten als deze nieuwe.  Ik ben Meike bijna dankbaar (nee, hoor, want die kosten hadden we niet verwacht, natuurlijk).  In ieder geval ga ik nog voorzichtiger zijn met drankjes dichtbij de electronica!

Tot volgend jaar, Kerst, en een Nieuwjaarsreceptie

Soms zou ik de hond van de buren zijn nek wel om kunnen draaien.  Het is pas half zeven als hij al buiten staat te blaffen.  Cosmo reageert daarop door ook te gaan blaffen.  Een erg fijne wekker op de vroege zaterdag, maar niet heus.  De buren hebben een hondendeur, dus lagen zelf waarschijnlijk nog lekker op een oor.

Rick bonjourt Cosmo uit onze kamer en we proberen nog wat verder te slapen.  Dat lukt mij niet meer, maar ik doezel zo lang ik kan.  Rick daarentegen heeft de slaap duidelijk nodig, want pas om kwart over tien komt hij naar beneden zetten.

In de tussentijd heb ik de Kerstversieringen al van de trap gehaald en de voor- en eetkamer opgeruimd.  Even rust voor met een kop koffie en een yoghurtje en dan gaan ook de family room en de keuken de zakken weer in.

Voor we aan de bomen beginnen, wil ik eigenlijk een half uurtje gaan sporten.  Onderweg stop ik even om mijn winterse foto van vandaag te nemen.  De vijver dichtbij is namelijk bevroren.  Ik wil eigenlijk de ganzen, die er meestal op staan, fotograferen.  Alleen zijn die nu net vandaag niet aanwezig.  Enkel een reiger, maar die staat niet op het ijs.  Ik besluit dus maar macro's te nemen van het ijs zelf.

Eenmaal bij de sportschool is er geen parkeerplaats te bekennen.  Ik voel mijn spieren nog flink van de Max Capacity van gisteren, dus zie dit als een teken dat ik vandaag niet hoef te sporten.  Ik rijd door naar Rite Aid waar ik een envelop om Naomi's magneten in te versturen hoop te vinden.

Ook dit ritje blijkt echter voor niets, want de hele postafdeling in de winkel is leeggekocht!  Niet getreurd, ik weet dat de vader van Saskia's vorige vriendje net een nieuwe PostNet heeft geopend en die verkoopt vast dat soort enveloppen. 

James herkent mij en vertelt dat zijn familie ook Nederlands is en of het goed is dat hij zijn moeder mijn naam geeft.  Prima natuurlijk.  Ik vind precies de envelop, die ik nodig heb, en wens James succes met zijn nieuwe winkel.

Manhattan Bagel ligt twee deuren verderop.  Ik besluit wat verse bagels mee te nemen voor de lunch.  Die gaan er altijd goed in bij de mannen.

Na de lunch gaan we verder met Kerstversieringen opruimen.  Ik ontmantel de boom in de voorkamer en doe hem in zijn doos.  Daarna moeten de lichtjes op het deck eraan geloven.  De grote Kerstboom in de family room tuigen we met vereende krachten af.  Rick staat er namelijk op dat alle versieringen in hun oorspronkelijke doosjes gaan en dat neemt even tijd.

Als de boom kaal is en de versieringen in hun dozen dragen Rick en Kai hem samen naar buiten.  Dat is nog niet makkelijk, want de plastic zak, die eromheen zit, is te klein voor de boom en de naalden natuurlijk niet fijn om vast te houden.  Na even schikken gaat het plastic toch hoger en kan Rick de boom omarmen.  Het was dit jaar een erg mooie boom vinden we allemaal en het is nu wel een beetje een zielig gezicht hem langs de stoep te zien liggen.

 

 



We besluiten om de lichtjes in de voortuin voor morgen te laten.  Zo hebben we even wat tijd om te ontspannen.  De deurbel gaat en daar staat de postbode met een pakket van Harry&David voor mij.  Helemaal verbaasd neem ik het aan.  Er zitten appels, peren en twee verschillende soorten kaas in. 

Het is afkomstig van een internetvriendin uit Texas met wie ik al zo'n zeventien jaar correspondeer, maar helaas nog nooit in persoon heb ontmoet.  Er zit een heel lief kaartje bij waar ik even stil van ben, want ik had er geen idee van dat zij zo over mij dacht:
"Petra, you are the rock of our group (een groep moeders, die Attachment Parenting hoog in het vaandel hebben), always giving to others and I admire you and wish you the best year ever!"  Ik eet meteen een van de appels, die lekker zoet en sappig is, en neem me voor mijn best te doen Kate eens in persoon te gaan ontmoeten.

Aan het einde van de middag kleden Rick, Kai en ik ons netjes aan en gaan op weg naar Washington.  Vanavond is de Nieuwjaarsreceptie van DC Dutch en voor de verandering wordt die in de residentie van de Nederlandse ambassadeur gehouden.  Wij zijn natuurlijk reuze benieuwd hoe die er van binnen uitziet. 

Het gebouw had ik vorige maand al van buiten gezien.  Het is imposant, maar niet mooi, overdag.  Vanavond is de ingang verlicht met Kerstverlichting en worden we door valet parkeerders begroet.  Wel fijn dat dit geregeld is, want parkeren in deze contreien is ontzettend moeilijk.

Nadat Rick een foto van mij en Kai op het bordes heeft genomen, lopen we naar binnen.  Onze tassen worden voor de veiligheid nagekeken en dan kunnen we onze jassen in de garderobe hangen.  Alles in de foyer hier is van marmer.

Via een heel brede getapijte trap lopen we naar boven waar de feestzalen gelegen zijn.  Beide zalen hebben antiek meubilair en er hangen 16e, 17e en 18e eeuwse schilderijen van Nederlandse kunstenaars aan de muren. 

In de ene zaal zit een strijkkwartet en in de andere staat de bar en een grote tafels met hapjes, onder anderen blokjes Goudse kaas met mosterd en op een zilveren schaal allemaal stroopwafels.  Pas naderhand realiseer ik me dat ik er daarvan geen heb gegeten, al was ik dat wel van plan.

We krijgen een glas mousserende wijn aangereikt en nemen een bordje met hapjes.  Later komen ook oliebollen en bitterballen langs, die natuurlijk helemaal gretig aftrek vinden. Het  

Via Facebook hebben een aantal dames en ik afgesproken elkaar te gaan ontmoeten.  Ik word gauw herkend in mijn "zilveren" jurk en maak kennis met Rosmarijn, Rosina, Sabine, Kate, Mylene en Frederique.  Ook andere bekenden zijn er en zelfs een bekende Nederlander, Charles Groenhuijsen.

Helaas is de ambassadeur zelf op vakantie, maar we worden heel vriendelijk welkom geheten door zijn deputy chief of mission Peter Mollema.  Als iedereen aanwezig is en voorzien van een drankje spreekt eerst de heer Mollema ons toe en daarna de de voorzitter van de Nederlandse Vereniging.  Tot slot heffen we allen het glas en proosten op het nieuwe jaar.

Het wordt een dolgezellige avond en we lachen wat af.  Voor we het weten is het acht uur en tijd om afscheid te nemen.  Ik vind het superleuk weer een aantal nieuwe Nederlandse dames in deze omgeving te hebben ontmoet.  Wie weet leidt dat tot meer leuke dingen doen samen.

Zondag

Na lekker uitgeslapen te hebben gaan Rick en ik ons traditionele zondagse Starbucks ontbijt halen.  Ik heb behoefte aan flink wat caffeine, dus bestel een venti Americano met extra shots.  Die maakt me goed wakker in ieder geval!  De veggie artisan sandwich is nog steeds mijn favoriet erbij.

Rick en ik rijden na het eten naar de sportschool.  Even de oliebollen en bitterballen van gisteravond er een beetje af werken.  Ik doe veertig minuten cardio en Rick een mix van cardio en gewichten.  Ondanks dat we niet echt samen sporten vind ik het toch gezellig zo samen met hem te gaan.

Het is vandaag prachtig weer en een stuk warmer dan de afgelopen weken.  Perfect weer dus om de lichtjes uit de voortuin op te ruimen.  Al weet ik wel dat de feestdagen echt zijn afgelopen en die lichtjes daarbij horen, toch zou ik willen dat ze de hele winter zouden kunnen blijven.  Het is zo gezellig in de donkere straten.

Maar een paar uur later is de tuin weer als vanouds.  Kai helpt mee alles naar de zolder te sjouwen en dan is "Kerst" weer voor bijna een jaar opgeruimd.  Morgen zal ik de winterspullen naar beneden halen om het hier weer iets gezelliger te maken, want nu ziet het er wel erg kaal uit.

Voor de lunch haal ik Green-V bij Robeks.  Ik heb daar een coupon voor, die na vandaag niet meer geldig is, en het is natuurlijk zonde om te laten verlopen.  Dit is wortel, spinazie en selderij sap en Rick en Kai trekken er hun neus voor op, maar ik vind het erg lekker.

Kai is helemaal blij, want hij kan 10 februari bij een stel in Leipzig terecht om daar twee weken te werken voor kost en onderdak.  Hij heeft ze via de website Workaway.info gevonden. Eigenlijk vinden Rick en ik dat ook wel een interessant concept, misschien dat wij daar ook op een gegeven moment gaan adverteren.

Vanavond spelen de Redskins voor het eerst in 13 jaar een play off wedstrijd thuis.  De hele stad is daar al een week van in de ban en Rick en ik willen de wedstrijd ook gaan kijken.  Ik bedenk me echter dat we helemaal geen Redskins kleding hebben. 

Als heuse fans is dat toch wel nodig, dus ik rijd nog even gauw naar Tysons Corner.  Daar is een officiele Redskins winkel.  Daar blijkt dat we niet de enigen zijn, die een shirt willen.  Het is er vrij druk en de meeste maten zijn uitverkocht. 

De officiele jerseys zijn enorm duur, dus ik zoek voor Rick en mij een gewoon t-shirt.  Gelukkig zijn daar nog een paar van.  Ik heb het logo voorop en de nummer 10 van Robert Griffin III op de achterkant.  Ricks t-shirt heeft het nummer van RG3, zoals hij in de volksmond wordt genoemd, voorop. 

We gaan de wedstrijd bij Velocity 5 kijken.  Daar is het heel erg druk en iedereen heeft Redskins kleren aan, dus Kai is een van de weinigen zonder (hij wilde geen t-shirt).  Maakt niet uit.  We hebben geluk, want een tafeltje komt net vrij in het afgeladen restaurant.  We bestellen hummus met groentes en boneless chicken wings (wit gefrituurd kippenvlees) met Buffalo saus (heel heet!).

De Redskins beginnen heel goed.  Ze scoren vrijwel meteen twee touchdowns, dus 14 punten.  Maar dan zien we hoe de quarterback, Robert Griffin III, om wie het allemaal draait, zijn knie weer verwondt.  Daarna zijn de Redskins een ander team.  De tegenstander, Seattle Seahawks, neemt de gelegenheid waar om keer op keer te scoren.

 

Hier ben ik nog optimistisch tijdens de pauze

 

Als RG3 na de eerste helft valt en een tijdje niet op kan staan weten we allemaal dat het afgelopen is.  Natuurlijk zijn er allerlei "als, dan"'s te bedenken, maar feit is dat dit team voor het eerst in zoveel jaren weer eens gepresteerd heeft.  Dit was het eerste professionele jaar voor een groot deel van de spelers, dus de verwachtingen voor de komende jaren zijn hoog.

Intussen hebben we ook avondeten gegeten.  Ik had een bowl van de vegetarische chili, die erg lekker was.  Langzaam druipt iedereen af en wij dus ook maar.  Het was toch wel erg leuk om in zo'n volle bar vol fans de wedstrijd mee te maken.  Rick en ik grappen wel dat we nog steeds geen enkele winst voor de teams, die wij supporten, hebbben meegemaakt op deze manier!  Je zou bijna denken dat wij ongeluk brengen.

Thuis schenk ik een groot glas water in en ga dan computeren.  Voor ik het weet vliegt Flapjack achter Meike aan en zij springt over mijn schouder precies op dat glas water wat over mijn laptop en schoot valt.  Mijn schoot zal wel weer opdrogen, maar de laptop is misschien verloren.  Hij ging meteen uit en vrijwel alles is nat.  Gelukkig heb ik dit netbook, maar ideaal is het niet en ik was echt dol op die laptop, verdorie!

Het was weer een heel druk weekend.  Rick verzuchtte net nog dat het volgend weekend eindelijk heel rustig zal zijn.  We zullen zien...

Captcha weer aan

Beste lezers en lezeressen,

Helaas zie ik mij genoodzaakt de captcha (nummer en letters invullen) voor dit blog weer aan te zetten.  Zonder krijg ik dagelijks minstens 20 en soms wel meer dan 40 spam berichten op de verschillende blogs.  Ik heb het een tijdje aangezien, maar het worden er steeds meer en nu loopt het werkelijk de spuigaten uit, waardoor ik de hele dag onzinreacties weg moet halen.  Natuurlijk hoop ik dat jullie toch zullen blijven reageren, want ik stel iedere reactie enorm op prijs.

ICE!

Oei, mijn bed voelt gewoon te lekker op het moment.  Vooral als Rick het verlaten heeft val ik weer in een diepe slaap.  Voor ik het weet is het kwart over negen.  Op deze koude ochtenden, want het vriest buiten flink, voel ik me net een beer en wil mijn warme hol niet uit.

Vroeger bleef ik met mijn spierpijnen ook inderdaad dagen en zelfs weken lang in bed liggen in de winter.  Tot ik uitvond dat dat juist funest was.  Beweging zou helpen en in 1998 ben ik begonnen met sporten en dat langzaam opgebouwd tot waar ik nu ben. 

Al bijna vijftien jaar sport ik dus vrijwel iedere dag, realiseer ik me bij het typen van dat jaartal.  Toen ging ik naar Bally's en Saskia als tweejarige naar hun kinderopvang.  Ik heb nu nog steeds contact met een paar van de vrouwen, die ik daar heb ontmoet. 

Sindsdien ben ik bij nog een paar andere sportscholen lid geweest, waaronder Lifetime.  Daar heb ik Christine ontmoet.  Ik mis die grote sportscholen soms wel, want ze hebben zwembaden en een veel grotere keuze aan apparaten, natuurlijk.  Maar het voelde als een part time baan, met het rijden erheen etc. was ik een hele ochtend kwijt.  Anytime Fitness is perfect, ik ben er snel en het heeft alles wat ik nodig heb. 

Na mijn ontbijt rijd ik daar dus heen.  Ik sta wat in tweestrijd, want moet eigenlijk gewichten doen, maar heb geen zin.  Sharon is er ook en maant me toch gewichten te doen.  Ik doe dan maar een half uur Max Capacity Training, altijd de beste manier om door een routine te komen.

Na afloop doe ik nog bijna een half uur cardio en ga dan gauw naar huis.  Kai en ik hebben plannen voor vanmiddag en ik vrees eigenlijk dat we daar al laat aan beginnen.  Zulke vrezen zijn bij collegestudenten echter nooit nodig.  Thuis komt Cosmo me heel vriendelijk begroeten, maar Kai is in geen velden of wegen te bekennen.  Hij ligt nog in bed, maar komt er wel meteen uit, hij had niet door hoe laat het was.

Gelukkig hebben we boven twee douches, dus kunnen we ons tegelijk opfrissen.  We kleden ons ook dik aan, want we gaan een winters uitje maken.  Rond half een rijden we naar net over de grens in Maryland.  Daar ligt National Harbor ongeveer aan overkant van Old Town Alexandria aan de Potomac rivier.  We kunnen de National Mall met het Washington Monument en Capitool in de verte zien als we de Woodrow Wilson Bridge over rijden.

We parkeren de van in de meest centraal gelegen garage en gaan dan eerst naar Elevation Burger om te lunchen. Daar is het een drukte van jewelste, al is het al half twee!  Gelukkig zijn wij de echt grote groep net voor, die zorgt ervoor dat de rij tot helemaal bovenin de winkel loopt.  Kai houdt ook een tafeltje vrij voor ons, terwijl ik bestel.

Als ik sta te wachten op ons eten, zie ik een van de medewerkers hun frietjes maken.  Hij doet een enorme aardappel in een machine en maakt daar een heel aantal dunne frietjes van.  Heel erg vers, dus, want die verdwijnen meteen in de frituur.  Zij bakken hun frietjes in olijfolie, heel gezond, dus (ha ha) en ontzettend lekker.

Mijn bestelling is een veggie #1, de vegetarische burger, in sla gewikkeld.  Er is ook een veggie #2, die vegan is.  Er wordt op het moment een Elevation Burger in Vienna gebouwd, dus weer een gelegenheid waar Saskia ook terecht zal kunnen. 

Kai heeft de hamburger met kaas en verschillende toppings en de frietjes.  Natuurlijk deelt hij die heel lief en ik kan nu echt zeggen dat die in de top drie van frietjes, die ik ooit heb gegeten, staan.  Zelfs als wij rond twee uur klaar zijn met eten staat er nog een gigantische rij om te bestellen!  Hoezo populair?

Wij lopen naar de reden waarom we hier vandaag zijn: ICE! Shrek the Halls In een paar enorme tenten staat een hele tentoonstelling van ijsbeelden over Shrek en de andere karakters in die show.  We kopen kaartjes en sluiten dan aan in de rij.

Eerst krijgen we een filmpje te zien over het maken van de standbeelden.  Deze show is allemaal geinspireerd door het IJs festival in Harbin, China.  Er komen dan ook zo'n veertig beeldhouwers uit China om het allemaal te maken.  De blokken ijs duren drie maanden om bevroren te raken en meer dan 5000 pond ijs is nodig voor de tentoonstelling.

Na de film mogen we de ijskou in, maar krijgen eerst een zware blauwe parka aangereikt.  Dit is de derde keer dat ik hier ben en de tweede voor Kai, dus we weten dat die extra jas nodig is.  Het is binnen namelijk -12 en best winderig.  Natuurlijk heb ik mijn fototoestel gereed en neem heel wat foto's.  Helaas wil Kai niet op de gevoelige plaat.

We zien allerlei scenes uit Shrek, heel knap gemaakt! Er is ook een twee verdiepingen hoge ijsglijbaan waar Kai en ik een paar keer vanaf roetsjen.  Het gaat heel hard op dat gladde ijs! 

Op het laatst is er nog een ijzig Kerststalletje zonder kleuren, ook erg knap gedaan.  Net als mijn vingertoppen ondanks alle bescherming tegen de kou toch verkleumen, stappen we weer naar buiten.  Kai is het erover eens dat dit iets unieks is wat je niet op veel plekken tegen zult komen.  We zijn blij dat we op de valreep (het is open tot zondag) zijn gegaan.

Op de terugweg neem ik voor het eerst ooit de HOT lanes.  Het is vrij druk op de gewone banen en ik wil het weleens proberen.  Dit zijn extra banen op de Beltway, waar je moet betalen om erop te mogen rijden.  Het kost mij een dollar om zonder verkeer onze afslag te bereiken.  Leuk om eens gedaan te hebben.  Dit is natuurlijk veel interessanter voor mensen, die in het spitsuur rijden.

Op de radio horen we hoe de griep hier om zich heenslaat.  Kai is de enige van ons, die nog geen griepprik heeft gehaald.  Dat gaan we dus meteen maar even bij Walgreens doen. 

Voor het avondeten willen Rick en Kai graag naar Mad Fox Brewing Company.  Daar hebben ze namelijk bitterballen en daar hebben de heren zin in.  Bij aankomst is er een wachttijd van een half uur voor een tafeltje, maar gelukkig komen er al heel gauw drie stoelen aan de bar vrij.

De bitterballen komen al snel.  De chef hier vindt het leuk met internationale recepten te experimenteren en deze bitterballen waren zo populair dat ze nu permanent op het menu staan.  Ze zijn wel heel anders gevuld dan de traditionele met gehakt en groentes, maar ik vind ze bijna nog lekkerder zo.

Hoofdgerecht voor mij wordt de vijgen met blauwe kaas pizza.  Kai neemt ook pizza en Rick de garnalenburger, die ik volgende keer ga bestellen, want die is super lekker. Niet dat de pizza's dat niet zijn, want Kai en ik smullen ook.

Na deze lekkere maaltijd genieten we thuis nog even van de Kerstbomen.  Ik ben er nog niet klaar mee, maar het is tijd om op te ruimen dit weekend.  Het is volgens mij voor het eerst dat ik die boom best nog een week zou kunnen velen.  Maar ja, Drie Koningen is zondag en daarna is de Kersttijd toch echt voorbij.

Massagedag

Brrrr, het is koud als ik een teen buiten mijn bed steek.  Ok, in onze slaapkamer is het veertien graden, maar buiten vriest het sterk.  Ik hoop maar dat Saskia zich warm genoeg gekleed heeft om op de bus te wachten.  Ze heeft nogal de neiging het belangrijker te vinden hoe ze eruit ziet, dan dat ze gekleed is op het weer. 

Zoals altijd als het hier echt koud wordt, is het ook heel erg droog.  Alles wat ik aanraak geeft me daardoor een schok.  Ik weet dat het door mijn Crocs op tapijt komt, maar met deze kou vind ik die schoenen onontbeerlijk.  Nu heb ik online gelezen dat een stukje metaal vasthouden helpt.  Dat ga ik dus eens proberen, zodra ik een klein stukje metaal vind.

Rick en Saskia zijn dus al weg en Kai ligt nog in diepe rust als ik beneden kom.  Rick en ik hebben besloten dat we een loodgieter willen laten komen voor de misschien lekkende ijskast.  Liever vandaag dan morgen, maar ik ben al blij als ze zaterdagmiddag kunnen komen.  Ook maak ik een afspraak met de tapijtreiniger voor maandagmiddag, tegelijk met de verwarmingsmonteur, zo hoef ik maar een middag te wachten tot ze komen.

Na al deze afspraken gemaakt te hebben is het tijd om te gaan sporten.  Een uur op de crosstrainer staat op het programma.  Ik ben blij Kai thuis te hebben.  Die neemt Cosmo mee voor wandelingen op deze koude dagen.  Gelukkig worden voor volgende week mildere temperaturen verwacht, want ik heb wel weer erge zin de natuur in te gaan.

Het uur wordt vijftig minuten, want door de telefoontjes heb ik nogal wat tijd verloren.  Ik haast me naar huis en maak me klaar en eet lunch.  Dan haast ik me naar Lofty Salon voor een massage van Matthew.

Om eerlijk te zijn zie ik al dagen tegen de massage op.  Het is anderhalf uur bijna constant flinke pijn en wie wil dat nu eigenlijk hebben?  Maar ik weet dat het gaat helpen en vooral mijn heupen doen op het moment enorm veel pijn.  Ik vertel Matthew wel van mijn tegenzin en hij vraagt regelmatig of ik het nog vol kan houden.  Gelukkig kan ik dat.

Volgens Matthew is er inderdaad heel veel mis met mijn heupen, maar mijn schouders zijn er beter aan toe.  Hij werkt dan ook voornamelijk aan mijn benen en heupen.  Volgens hem ben ik een grote knoop en zo voel ik me de meeste dagen inderdaad ook op het moment.  Ondanks de pijn vliegen de anderhalf uur om.  Hopelijk voelen mijn heupen morgen een stuk beter aan.  Ik maak in ieder geval maar meteen weer een afspraak voor over twee weken, zodat ik niet van gedachten kan veranderen.

Nu ik dan toch bij Lofty Salon ben, vraag ik Carmen mijn uitgroei bij te werken.  Geen probleem, ze doet de kleur erop en zet de timer voor twintig minuten.  Maar na het uitwassen van de kleur is het haar eronder nog steeds grijs. 

Carmen snapt er niets van, ik krijg bijna het gevoel dat ze denkt dat ik het expres heb gedaan.  Met tegenzin doet ze de kleur er weer op en zet de wekker voor nog eens twintig minuten.  Gelukkig lukt het dit keer wel, ik begon me al af te vragen.  Met een nat hoofd (brrr!) rijd ik naar huis en droog het daar gauw.

Mijn blog heet "Massagedag" omdat ik na zo'n massage echt helemaal uitgeput ben!  Thuis maak ik een grote kop thee en gaan de (nog steeds pijnlijke) benen omhoog.  Rick weet dit zo ondertussen wel en komt heel lief met eten en mijn lievelingsmaal van Plaka Grill thuis.  Avgolemono soep en dolmadakia (gehakt in druivenbladeren), het is een heel goed Grieks restaurant.

Energie voor meer dan bankhangen heb ik dus niet.  Ik ben CBS dankbaar dat ze nieuwe afleveringen van The Big Bang Theory en Two and a Half Men hebben.  Lekker lachen om onzingrapjes, Two and a Half Men met Ashton Kutcher wordt steeds beter vinden Rick en ik.  We missen Charlie Sheen in ieder geval niet. 

Vandaag heb ik maar een foto genomen en wat is een blog zonder foto's, dus hier is hij, onze familie Kerstbal van 2006:

Lunchen in Leesburg

Rick heeft vandaag nog vrij en Saskia een late schooldag.  Ik merk aan mijn lichaam dat het meerdere dagen nodig heeft na zo'n late nacht als Nieuwjaarsnacht en blijf wat langer liggen dan zij.  Net als ik opsta gaat de telefoon.

Het is het verwarmingsbedrijf.  Onze verwarming beneden slaat telkens uit en dat is niet lekker met deze koude temperaturen.  Helaas kunnen ze niet eerder komen dan maandagmiddag.  Dat wordt dik aankleden, al krijgt Rick hem telkens weer een de praat tot nu toe, gelukkig.  Maar even hopen dat hij morgen en overmorgen overdag aanblijft, al heeft Rick laten zien hoe het moet. 

Net heb ik opgehangen en koffie gezet als de telefoon weer gaat.  Dit keer is het Rick, die mij waarschuwt straks een andere route naar de sportschool te rijden, want de gewoonlijke staat helemaal vast.  Er is bij de Merchant Tire op de hoofdweg door Vienna een explosief iets gevonden, waardoor half Vienna door de politie is afgezet.

Gelukkig hoor ik op weg naar de sportschool dat het om een granaat ging, waar de explosieven uitgehaald waren (of zoiets).  In ieder geval kon die granaat niet meer ontploffen, maar het is toch te gek dat iemand die daar in het spitsuur neerlegt?  Duizenden mensen kwamen er te laat door op hun werk, om van de onkosten nog maar niet te spreken.  Ik mag hopen dat ze de dader vinden en hem daarvoor laten opdraaien.

Enfin, dat was weer de opwinding van vandaag in Vienna, want ook op de sportschool hoor ik iedereen erover.  Duidelijk heeft iedereen weer het goede januari voornemen om meer te gaan sporten, want bijna alle apparaten staan vol.  Dit is ieder jaar de eerste paar weken het geval en dan neemt het weer terug.  Gelukkig vind ik de ARC trainer, die ik vandaag wilde doen, wel open.

In het uur daarop lees ik mijn boek weer uit.  Het was wel een leuke en spannende roman, The Christmas Witness, maar de schrijfster is duidelijk erg religieus en dat komt in het boek ook telkens naar voren.  Meestal vind ik dat niet zo erg, maar als niet-religieuze vind ik het wel vervelend als een fictie boek evangeliserend overkomt.  Het is niet de taak van de schrijfster haar lezeressen te bekeren, is mijn mening.  Nu weer een volgend spannend boek vinden, ik houd me aanbevolen voor suggesties (niets heel serieus, ik lees om te ontspannen).

Rick en Kai wachten me thuis op en met zijn drieen gaan we op weg naar Leesburg.  Daar willen we gaan lunchen bij Tuscarora Mill.  We nemen de tolweg naar het westen en een half uurtje later rijden we het leuke historische plaatsje binnen.  Tot onze verbazing ligt hier nog een beetje sneeuw.  Zij hebben duidelijk veel meer gekregen, dan wij, vorige week.

Het is druk in het restaurant, maar er is nog een tafeltje vrij bij het raam.  Het menu ziet er weer heerlijk uit en het is moeilijk kiezen.  Uiteindelijk neem ik de tonijn met komkommersorbet en zeewiersalade.  Vooral de komkommersorbet doet het hem, want daar ben ik wel heel benieuwd naar.  En jawel, die is zo lekker dat ik er wel een kom van op zou kunnen.  De rest van het gerecht is dat trouwens ook.

Rick en Kai zijn ook blij met hun respectievelijke gerechten.  Tijdens het eten bespreken we Kai's leven voor de zomervakantie.  Hij wil proberen een paar weken voor enkel onderkomen en eten te werken in Duitsland voor zijn school daar begint.  Hij heeft al een paar adressen op het oog en gaat die vanmiddag aanschrijven.  Dat moet vrij snel gebeuren, want het wordt tijd om zijn vluchten te boeken.

Na het eten lopen we nog even naar de historische hoofdstraat op mijn verzoek.  Ik wil een winterse foto voor mijn dagelijkse foto vinden.  Vorig jaar heb ik het iedere dag volgehouden en dat is een erg leuk album op Facebook geworden om op terug te kijken.  Het thema voor januari is "Winter" en dat lijkt makkelijk, maar valt nog niet mee.

De mannen zijn echter niet op het koude weer gekleed en lopen rillend mee.   Ik besluit ze uit hun misere te helpen en stel voor dat zij de auto gaan halen en mij dan verderop ophalen.  Ik heb zelden zulke opgeluchte gezichten gezien, ha ha.  Maar wie gaat er dan ook met 2 graden en wind in een dun fleece jack lopen met korte mouwen eronder?  Ik heb mijn warmste kleren aan, dus nergens last van (behalve de hoge verwarming in de auto, omdat de heren het koud hebben, dan).

Leesburg is een van mijn favoriete plaatsjes in de omgeving.  Gauw maak ik wat foto's van het historische straatje en het gerechtshof.  Eigenlijk zou ik ook een paar winkeltjes in willen, maar daar is geen tijd voor, want ik zie Ricks FUTR WAV al aankomen.  Toch maar weer eens een ritje hierheen plannen dan binnenkort.

Op de terugweg stoppen we bij de Best Buy in Reston.  Rick heeft daar een aantal dingen nodig en ik ga kijken naar een hoesje voor mijn fototoestel.  Duidelijk zijn de feestdagen net voorbij, want hun selectie is maar klein.  Ik vind dan ook niet wat ik zoek. 

Best Buy heeft van alles en nog wat, inclusief ijskasten en vaatwasmachines.  Die van ons zijn deze maand 14 jaar oud en vertonen, ondanks dat ze nog "werken", de nodige mankementen.  We kijken verlekkerd naar de tegenwoordige modellen en gaan toch eens onderzoeken wat tegenwoordig de beste zijn.  Vooral omdat we ook het gevoel hebben dat de ijskast lekt, want Rick heeft een vlek in het plafond in de basement ontdekt.  Het moet toch ook wel erg zijn, zegt Rick, als we enthousiast worden over een nieuwe ijskast!

Vanavond genieten we voor het laatst na van het Nieuwjaarsbuffet.  Als dessert eten we de Georgetown Cupcakes.  Ik vind de topping altijd heerlijk, maar het cakeje kan me gestolen worden, ook nu weer, hoe beroemd ook. 

Katja komt online en vertelt dat ze gelukkig de ergste oproep van vandaag gemist heeft.  Iemand sprong op de I-81 en werd zo vaak overreden dat hij onherkenbaar was.  Ik kan me zo kwaad maken over zulke zelfmoorden, al weet ik dat die mensen op zo'n moment niet meer toerekeningsvatbaar zijn.

Mijn grootmoeder (waar ik echt dol op was en nog steeds) sprong op 83-jarige leeftijd naar haar dood. Er zijn mensen, die wij niet kennen en nooit zullen kennen, die altijd met dat beeld zullen leven. Dat vind ik erg en houd me bezig, hoewel ik de details van mijn oma's dood nooit heb  gehoord. Ik vind het belangrijk haar zelfmoord te vermelden, want zo komt er misschien meer aandacht voor het grote aantal zelfmoorden onder senioren, wat relatief erg hoog is.

Enfin, dit alles bracht bovenstaande weer boven, al was het slachtoffer (slechte benaming?) niet bejaard.  Het wordt altijd verzwegen, maar misschien als er eens aandacht voor komt, komt er ook de benodigde begeleiding. 

Intussen ben ik enorm trots op onze oudste.  Dit was dan niet haar "call", maar ze heeft al minstens twee zelfmoorden meegemaakt en doet het toch maar.  Met elkaar praten helpt duidelijk en ik ben blij dat ik een van haar klankboorden ben.

Morgen is het voor Rick ook weer een gewone werkdag.  Zijn vakantie is ook weer omgevlogen.  Gelukkig hoeft hij maar twee dagen te werken voor het weekend is.  Ik vind het wel heel gezellig om Kai dus nog thuis te hebben.  Hopelijk kunnen we Cosmo voor Kai vertrekt een aantal keren lekker mee de natuur in nem

Oud en Nieuw

Oudejaarsdag

De hele nacht heeft Flapjack tegen me aangelegen.  Ik sta (of liever lig) dan altijd in tweestrijd, want aan de ene kant vind ik dat warme kattenlijfje schattig, maar aan de andere kant heb ik minder ruimte voor mijn benen en kan ik me niet omdraaien.  Vroeger als kind was het een droom van me om zo'n eigen poes op mijn bed te hebben.  Ik weet nog waar die wens vandaan kwam, want in het boekje "Bij Kiki Thuis" ligt er zo'n poes op haar bed.

Op een gegeven moment moet Flapjack er wel af, want ik heb van alles te doen vandaag.  Onvoorstelbaar dat het alweer Oudejaarsdag is!  Het lijkt wel gisteren dat we aan 2012 begonnen.  Het was in ieder geval een prima jaar voor ons allemaal.

Voor ik naar personal training vertrek, zet ik drie schalen met Atlanta oliebollenmix in de oven om te rijzen.  Op het pak staat dat het ca. 30 minuten moet rijzen, maar met het sporten en op en neer naar de sportschool rijden zal dat eerder een uur en een kwartier worden.  Gelukkig stellen mijn Facebook vrienden mij gerust dat dat best kan.

Sharon wil duidelijk het jaar grondig afmaken en herhaaldelijk vraag ik me af of ik er wel goed aan heb gedaan vandaag een uur gewichten te doen.  Hopelijk is het niet te vermoeiend, want ik moet nog tot diep in de nacht door vanavond.

Rick is intussen bezig met hapjes voor het buffet wat we na middernacht op zullen dienen.  Ik zie bakken met prachtig gerezen oliebollendeeg in de oven staan en Rick heeft de frituurpan al aangezet in de garage.  Het is een koude dag, dus hij heeft er heel attent ook een verwarminkje neergezet.

De bollen worden mooi, alleen zorgt het verwarminkje (hoe noem je zo'n ding, space heater in het Engels, in het Nederlands?) telkens dat de zekeringen doorslaan, dus uiteindelijk doe ik het maar zonder.  Anderhalf uur later staan er drie dampende schalen oliebollen, twee zonder en een met rozijnen, in de keuken. 

Vandaag is Katja's laatste volle dag thuis en ze wil graag naar Le Pain Quotidien.  Kai heeft ook wel zin om mee te gaan, maar Rick vindt dat hij teveel te doen heeft.  Samen met de twee oudsten rijd ik dus naar het Mosaic District. 

Het is gezellig druk bij het restaurant, maar we vinden nog een tafeltje.  Heel on-Amerikaans kun je hier gewoon gaan zitten waar je wil.  Bij de meeste restaurants met tafelbediening hier word je door een hostess naar je tafeltje gebracht. 

Het is even moeilijk kiezen van het overheerlijke menu.  Ik zie ook dat er maar liefst 24 veganistische gerechten op hun kaart staan.  Ik sms Saskia, die daar helemaal enthousiast over is.  Ik kan het niet laten weer de gerookte zalm tartine te nemen.  Kai neemt een tartine met ham en gruyere en Katja een (enorme!) garnalensalade.

Ondertussen heeft Rick ontdekt dat we geen cocktailsaus meer hebben.  Mom's Organic Market ligt naast ons restaurant, dus we gaan daar op zoek naar cocktailsaus.  Gelukkig hebben ze die wel, want de tijd vliegt en ik moet nog allerlei salades e.d. voor het buffet maken.  Saskia stuurt ook een boodschappenlijstje, want ze hebben hier ook van alles wat zij lekker vindt.

Thuis begin ik meteen aan de salades.  De zalmsalade is zo gemaakt en goedgekeurd door Rick, mijn masterproever.  Dan begin ik aan de BLT bites, kerstomaatjes (die voor mijn gevoel ieder jaar kleiner worden) gevuld met een salade van bacon bits, bosuitjes, selderij, Parmezaanse kaas en mayonnaise.  Dat uithollen van de tomaatjes is echter een verschrikkelijk werkje!  Pas als ik er een gevuld heb geproefd weet ik weer waarom ik het toch iedere keer weer doe.  BLT bites zijn ontzettend lekker.

 

BLT Bites

Ook de hamsalade met de overgebleven ham van het Kerstdiner is altijd erg lekker en makkelijk te maken.  Ik maak de schalen op en omring de zalmsalade met komkommerplakjes in stervorm gestoken met daarop een schepje spinazie en artisjokken dip.  Dan zijn, mede dankzij de hulp van Rick en de kinderen, de schalen voor het buffet klaar.

 

Hamsalade met druiftomaatjes en mozzarella prikkers

Om het de hele avond vol te kunnen houden ga ik een half uurtje liggen.  Daarna eten we ons, dit keer door Katja en Kai klaargemaakte, traditionele Oudejaarsmaal van worstjes met tomatensoep.  We hebben een veganistische tomatensoep en worstjes, zodat Saskia ook mee kan eten. De andere kinderen en Rick eten Duitse worsten en ik jalapeno kipworstjes, die goed smaken. Die geroosterde paprika en tomatensoep is de lekkerste, die ik hier in de VS heb gegeten!  De anderen vinden hem ook erg lekker.

Katja gaat vanavond met een groep vrienden en hun vrienden naar Grand Central in Adams Morgan (buurt in Washington) om daar het nieuwe jaar in te luiden.  Ze heeft gisteren een erg leuk glitterend blauw jurkje gekocht.  Ze wordt afgehaald door haar schoolvriend Raffi, die wij ook al een tijd niet gezien hebben, dus we praten even bij met hem.  Wat dat betreft is het zo fijn dat we de Metro zo dichtbij hebben, geen zorgen om dronken bestuurders vanavond dus gelukkig.

Als Katja en Raffi vertrokken zijn, versieren Rick en ik de kamers met 2013 vlaggetjes en leggen de leis klaar.  Het leek Rick leuk onze gasten zo'n vrolijke lei te geven bij binnenkomst.  De eerste gasten zijn Saskia's groep vrienden en die vinden die leis in ieder geval al grote pret.

Om half negen kan het feest beginnen en wachten we op de eerste gasten.  De ene na de andere tiener komt, maar de eerste volwassene, buurvrouw Lorraine, pas na negenen.  Ik herinner me dit van vorig jaar ook, dus ga volgend jaar de aanvangstijd later maken.  Lorraine heeft allerlei lekkers en flessen mousserende wijn bij zich.  

Het is natuurlijk wel gezellig om zo een op een met haar bij te praten.  Chris en Bets komen niet veel later en   Tegen tienen komen de andere gasten opeens vrijwel tegelijk.  Ik probeer met iedereen wat te praten, maar ben ook blij te zien dat iedereen sowieso wel een gesprekspartner of drie vindt.  Vrijwel iedereen heeft elkaar wel een keer ontmoet, dat scheelt natuurlijk.

Voor we het weten is het na half twaalf.  Met behulp van een paar vriendinnen zet ik het buffet klaar, terwijl Rick en de man de champagne inschenken.  Alleen hebben we meer volwassenen dan champagneglazen, dus dat wordt in de laatste minuten van het jaar even schipperen. 

Gelukkig zijn sommigen bereid met een wijnglas te toasten.  Voor volgend jaar gaan nieuwe champagneglazen op de lijst. Kai en Saskia toasten ook met echte champagne, alle andere aanwezige tieners en kinderen krijgen mousserende cider. 

Als we met zijn allen af hebben geteld met de tv tot de bal in New York is gevallen wordt het een alom Happy New Year! gewens.  Katja sms-t Gelukkig Nieuwjaar vanuit Washington.  Ik ben blij dat Saskia uiteindelijk toch hier is gebleven, want ze wilden eerst allemaal naar het huis van een van haar vriendinnen. 

Volgens Saskia was het namelijk niet "cool" om met al die volwassenen het nieuwe jaar in te luiden.
Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat een groot deel van haar vrienden die volwassenen op de koop toe nemen in ruil voor vuurwerk en een lekker buffet.

Rick, Chuck en Ross leven zich uit op het vuurwerk!  Rick steekt voornamelijk legaal siervuurwerk af, maar Chuck heeft ook een flink aantal vuurpijlen in zijn arsenaal.  Die krijgen natuurlijk wel veel oh's en ah's, maar Lorraine en ik hopen maar dat de vervelende buurman van een paar jaar geleden niet weer de politie zal bellen. 

Binnen haal ik het plastic van de schalen en staan de hongerige tieners al in de aanslag.  Het buffet krijgt veel complimenten en de grootste daarvan is dat er maar heel weinig over is in vergelijking met andere jaren.  Veel mensen vertrekken direct na het eten, maar met de rest kletsen we nog tot een uur of twee na.

Lorraine blijft, zoals ieder jaar, nog helpen met opruimen, zo aardig!  Als zij vertrokken is, sturen we de overgebleven tieners ook naar huis.  Net na half drie zoeken wij ook ons bed op, blij met alweer een superleuke jaarwisseling.  Ik voel me rijk met zoveel leuke buren en vrienden.

Nieuwjaarsdag

Al om een uur of tien hoor ik Saskia en Kaylee beneden giechelen.  Ik ben nog lang niet klaar om op te staan na midden in de nacht pas te zijn gaan slapen.  Rick en ik staan om half twaalf pas op, waarschijnlijk een record voor mij.  In ieder geval een waarvan ik betwijfel dat ik hem dit jaar zal breken.

Katja en Kai volgen al snel.  Katja heeft een erg leuke tijd gehad in de stad en is weer helemaal blij haar vrienden en vriendinnen groep hier weer terug te hebben.  Ze vindt het zelfs jammer dat ze vandaag terug moet naar Blacksburg.  Helaas vond ze niemand bereid haar resue squad dag over te nemen morgen.

Voor Katja vertrekt hebben we nog onze jaarlijkse Nieuwjaarsbrunch te goed.  We hebben om twee uur een reservering bij het Fairmont hotel.  Daar staat weer van alles lekkers klaar.  We, althans Rick, Katja en ik, krijgen mimosa's en de andere twee jus d'orange.

Toen ik reserveerde heb ik de receptioniste al verteld dat Saskia veganistisch is. Een van de chefs komt speciaal uit de keuken om haar te laten zien welke gerechten (vrij veel) van het buffet veganistisch zijn.  Of Saskia mag van het menu kiezen.  Zij vindt echter genoeg van haar gading in het buffet, dus kiest dat.

Het is weer enorm genieten.  Er speelt een harpiste en het is een mooi restaurant met kristallen kroonluchters.  Het eten is voortreffelijk.  Ik eet, zoals gewoonlijk, veel vis.  Vooral de zalm en spinazie Wellington met frambozensaus is niet te versmaden. 

Als iedereen klaar is om aan de desserts te beginnen, krijgt Saskia een speciaal vegan dessert voorgezet.  Het is frambozensorbet, waarvan zij zegt dat het de lekkerste is, die ze ooit heeft gegeten en een paar brownies.  Echt fantastisch hoe ze hier reken houden met haar dieet!

Voor ons zijn er allerlei heerlijk uitziende mini desserts, maar ook de grootste bramen en roodste frambozen en een chocolade fontein.  Ik ben niet zo'n zoetekauw, maar de champagne zabaglione met peer en witte chocolade is ontzettend lekker!  Verder houd ik het bij de vruchten, maar de anderen vinden de andere desserts ook erg goed smaken.

Als we helemaal verzadigd zijn, rekent Rick af.  Katja heeft beloofd wat Georgetown Cupcakes mee te nemen voor mensen in Blacksburg, dus dat is onze volgende stop.  Deze cupcake bakkerij is bekend van de tv show DC Cupcakes, die halverwege deze maand terug is op TLC met een nieuw seizoen. 

Omdat de zaak zo bekend is staat er vrijwel altijd een rij.  Vandaag is die gelukkig niet zo lang.  Het neemt even voor Rick een parkeerplaats vindt, want dat is heel moeilijk in Georgetown.  Uiteindelijk geeft hij maar op en gaat op een betaalde plaats tegenover de winkel staan.  Daar durven ze $19 te vragen, maar vooruit.

Een jongen bij de voordeur deelt menu's uit, dus we kiezen al buiten wat we willen bestellen.  Ze hebben ook vegan cranberry spice cupcakes, dus helemaal goed.  Kai en ik kiezen maple (eigenlijk is red velvet mijn favoriet, maar die heb ik al eerder op en wil iets nieuws proberen), Rick chocolade ganache en Kai ook nog cookies and cream.  Katja koopt twee dozijn, waarvan de helft voor haar en haar huisgenoten is.

 

Thuis wachten de nieuwjaarscadeautjes onder de boom.  Dit is alweer jarenlang een traditie van ons.  Rick vond het zo saai dat het uitpakken met een Kerst zomaar voorbij was en we stelden in dat er nog een cadeautje onder de boom bleef liggen om op Nieuwjaarsdag uitgepakt te worden.

 

Zo ook vandaag, dus.  We pakken vanmiddag van oudste tot jongste uit.  Rick en Kai krijgen een dvd, Katja en Saskia een oplader voor hun telefoons.  Ik krijg tot mijn grote verrassing een mooi nieuw Swatch horloge.  Alleen is het me niet duidelijk hoe ik het op maat moet maken.  Daar ga ik binnenkort dus maar voor naar de winkel, gelukkig is die dichtbij.







De tijd dringt intussen, want Katja moet nog terug naar Blacksburg rijden en is daarvoor nog niet gepakt.  Het duurt ook even voor we Zorro te pakken hebben.  Die heeft een hekel aan die vier uur durende rit en we moeten zorgen zijn drager uit zicht te houden, anders komt hij niet onder ons bed uit. 

Rick staat nog op een laatste ronde door het huis om zeker te zijn dat Katja niets vergeten is.  Katja weet zeker van niet, maar jawel, hoor, haar make up tasje en borstel liggen nog in de badkamer.  En dan is het weer tijd om afscheid van onze oudste te nemen.  We zijn vast van plan haar deze maand een weekend te gaan bezoeken.  Hopelijk komt het er deze keer van!

De rest van de avond ontspannen we in de family room.  Saskia is naar Lawrence, maar Rick en Kai kijken films op hun laptops.  Ik vermaak me met de laatste Kerstfilms van dit seizoen op Hallmark.  We hebben zo laat gebruncht, dus een heel avondmaal is niet nodig.  We snacken wat van het overgebleven eten van vannacht. 

De feestdagen zijn nu wel officieel over voor ons gezin.  We kunnen terugkijken op een heerlijke week met veel leuke herinneringen. Saskia begint morgen ook weer met school.  Rick heeft nog een dag vrijgenomen en we gaan samen (al dan niet met Kai) iets leuks ondernemen. 

Tot slot wil ik al mijn lezeressen en lezers nogmaals een heel gelukkig en gezond 2013 wensen!