Weer eens een heel andere rondleiding

En ja, hoor, alweer is het donker en grijs als we opstaan.  Rick heeft zich er zelfs wat door verslapen en samen eten we ontbijt.  Rick vertrekt naar zijn werk en ik vul eerst het kolibrie buisje met meer suikerwater, want ze heeft het bijna leeggedronken.

Dan is het weer tijd voor de elliptical.  Een uurtje later ben ik klaar en blij ook, want mijn rechterknie speelt me parten.  Hopelijk kan Laura dat vanavond wat masseren.  Het is duidelijk spier en pees pijn, geen gewrichtspijn, dus dat is wel gunstig.

Na Cosmo nog een korte wandeling te hebben gegeven maak ik me snel klaar.  Ik heb afgesproken om K. en haar tienerzoon D. van het Vienna metrostation.  Het miezert wat als ik erheen rijd, maar het lijkt erop dat we geen ernstige regen gaan krijgen vandaag.

Mijn DRAAKJE wordt meteen herkend en we maken kennis.  K.'s man gaat mogelijk voor de Wereldbank werken, net als mijn vader meer dan drie decennia geleden.  Hij heeft vandaag zijn gesprek en het lijkt hen leuk in onze omgeving te wonen.  Die ga ik ze vandaag dus laten zien.

Als eerste rijd ik door onze buurt, die ze goed bevalt.  Dan laat ik Madison High School zien waar onze kinderen heengingen en D., mochten ze inderdaad in deze buurt komen te wonen, ook heen zou gaan.  Ik probeer het schoolsysteem hier wat uit te leggen, maar hoe het precies van het Nederlandse naar hier gaat weet ik niet.  Ik kan K. wel in contact brengen met andere Nederlanders, die deze stap hebben genomen.

Door de historische buurt (nou ja, met een aantal 19e eeuwse huizen) rijd ik naar Church Street.  Dit is het gezellige winkelstraatje van Vienna.  Jammer genoeg is het niet zoals Old Town Alexandria, maar wel waar de buurt bijeen komt met Kerst en kermis.

Bij de locomotief aan het W&OD pad parkeer ik de van even en we stappen uit.  We komen net aan als de Freeman Store opengaat.  K. zoekt een kleinigheid om mee te nemen naar de mensen waar ze vanavond voor het avondeten genodigd zijn en ik meen me te herinneren dat ze hier blikjes Virginia pinda's hebben.

Well behaved women rarely make history!

 

 

Dat is niet het geval, maar de verkoopster, die op krukken loopt en overal heen hobbelt, maakt het museumpje boven open voor ons.  Daar ben ik ook nog nooit geweest dus wel leuk om even te zien.  Dit gebouwtje was van alles, waaronder een ziekenhuis tijdens de Burgeroorlog.  Er is ook een leuk poppenhuis waar ik dol op ben. Als we vertrekken vraagt de vriendelijke krukken dame of ik de OPEN borden buiten op wil hangen.  Natuurlijk!

Voor de kleinigheid voor vanavond kiest K. twaalf heerlijke bonbons van Cocoa Vienna aan de overkant.  Dan rijd ik door naar Tysons Corner waar ik denk te gaan lunchen.  D. houdt van pizza en California Pizza Kitchen lijkt me leuk voor ze.

Als we bij de mall zijn zegt K. dat D. graag naar een long board winkel zou gaan. Die blijkt in Fair Oaks Mall te zijn. Die mall is niet ver weg en ik stel voor daar dan heen te gaan (achteraf weet ik die winkel ook in Tysons Corner, maar de naam van de winkel zie ik pas bij Fair Oaks).

In plaats van CPK kies ik dan The Cheesecake Factory om te lunchen.  Dat is een succes, want echt lekker Amerikaans met grote glazen frisdrank en even grote porties.  Het menu is een boek! Ik weet bijna meteen mijn keuze, de lunchportie luau salade en K. volgt mij daarin.  D. neemt de nacho's, die er stiekem wel heel erg lekker uitzien naast ons konijnenvoer (zonder gekheid, de salade is heerlijk).

Voor we verder gaan kopen K. en D. nog een stuk cheesecake om mee te nemen.  De keuze is ruim, maar hij valt op de zoute caramel cheesecake.  Dat is ook mijn favoriet dus hopelijk vinden zij het ook lekker.  Ik bedwing me, gelukkig ben ik niet zo'n zoetekauw.

Onze volgende stop is Great Falls Park waar we door de mooie rijke buurt van Great Falls heen rijden.  Het is rustig in het park en we lopen naar de uitkijkpunten over de rivier.  Tot mijn verrassing is de rivier een kolkende massa waar het vorige week nog lieflijke watervallen waren.

Als laatste breng ik K. en D. naar de Giant in Vienna.  Zij zijn nog niet eerder in een grote supermarkt in de VS geweest. Ik laat ze de cereal schappen zien, want daar zijn zoveel soorten!  Of de pasta sauzen, ook zoveel keuze. Met een flesje Cola en een zakje noten verlaten we de winkel weer.

Bij ons thuis geef ik ze een rondleiding in ons huis.  Het is een voorbeeld van een vrij modern huis hier, hoewel het waarschijnlijk nog stukken "Amerikaanser" is dan het gemiddelde Nederlandse huis. Het is een grote stap voor ze om hierheen te verhuizen, maar ik hoop te hebben laten zien dat het hier zeker aangenaam vertoeven is.

Na ze weer afgezet te hebben bij het Vienna metrostation laat ik Cosmo nog even uit. Dan wacht ik op Laura voor een broodnodige massage.  Vooral mijn heupen en benen doen ontzettend veel pijn.  Gelukkig werkt Laura daar hard aan.  Hopelijk helpt het want ik heb mijn benen natuurlijk hard nodig!

Rick komt thuis en we gaan naar Chevy's omdat het Cinco de Mayo is.  Amerikanen vieren graag feest en de Mexicaanse restaurants zijn vanavond dan ook erg druk. We krijgen te horen dat er een uur wachttijd is en daar heb ik eigenlijk geen zin in.

We gaan echter naar de bar en Rick is er zeker van dat daar al gauw twee stoelen vrij zullen komen.  Dat is inderdaad het geval.  Ik begin met een margarita, maar die vind ik te zoet en geef hem aan Rick.

Om te toasten, maar niet mijn favoriet

Eenmaal aan de bar krijgen we lekker warme tortilla chips met salsa.  We bestellen beiden fajita's. Rick met biefstuk en kip en ik met garnalen. Het smaakt allemaal goed al blijft Tex-Mex (want echt Mexicaans is het niet) niet mijn favoriete cuisine.

Thuis doe ik een zak met ijs op mijn rechterknie.  Ik baal van de pijnen, die ik daarin heb.  Morgen zal het een natte rondleiding worden volgens het verhaal.  Hopelijk valt het mee.

Dodenherdenking en meer goed nieuws voor Katja

Het wordt een gebroken plaat, alweer een sombere dag vandaag.  Gelukkig is het wel droog en ik laat Cosmo uit voor ik mijn koffie drink.  Ik moet hem daarna letterlijk terug naar huis slepen, want ik heb geen zin of tijd voor een lange wandeling en Cosmo duidelijk wel.

Rick heeft mijn koffie al gezet en met een grote bak en twee bosbessenwafels uit de broodrooster ontbijt ik.  Terwijl ik daar zit komen de eekhoorntjes zoals iedere ochtend op ons deck.  Een ervan heeft een halve staart, ik vraag me af hoe dat komt. 

Na het eten rijd ik naar Anytime Fitness en doe een half uurtje cardio voor Sharon me komt halen voor een half uur personal training.  Altijd met zulk somber weer als we nu hebben is er een deel van mijn lichaam dat extra opspeelt.  Dit keer zijn het mijn benen en vooral mijn knieen.  Sharon doet dus vooral bovenlichaam oefeningen.

Thuis lijn ik Cosmo aan en geef hem zijn zo begeerde lange wandeling.  Ondanks dat het bewolkt is lijkt de zon heel hard door de wolken te willen komen.  De temperatuur is ook best aangenaam. Daarom is het goed om naar buiten te gaan, want binnen is het somber.

Voor de lunch heb ik een $2 coupon voor een linzen en quinoa bowl van Panera en daarvoor is het precies het goede weer.  Thuis geniet ik ervan en zie dan weer het kolibrietje drinken van het suikerwater.  Ze heeft het buisje alweer bijna leeg.  Ik blijf het fantastisch vinden dat zo'n vogeltje zo dicht bij huis komt!

Natuurlijk is het vandaag Dodenherdenking in Nederland en hier in Washington is er dan een ceremonie bij het Netherlands Carillon.  Het is hier zes uur vroeger dan in Nederland, dus we houden om twee uur 's middags twee minuten stilte.

Om half twee rijd ik de parkeerplaats van het Iwo Jima Memorial, waar het Carillon naast ligt, op. Gewoonlijk is daar meer dan genoeg parkeerruimte, maar niet vandaag.  Ik rijd twee rondjes, maar er gaat niemand weg.  Dan zie ik een man zijn auto op het gras parkeren en besluit dat ook te doen, want ik wil de ceremonie niet missen.

Bij het Carillon zie ik Anja en Lia al meteen.  Hun beider mannen zijn bij de luchtmacht en deel van de ceremonie.   Het wordt weer een mooie plechtigheid.  De ambassadeur en zijn vrouw en nog wat andere genodigden komen en een trompetspeler speelt The Last Post.

Dan houden we twee minuten stilte waarna het carillon het Wilhelmus speelt. Zo indrukwekkend! De speech van de ambassadeur, die daarop volgt, vind ik heel goed. Niet alleen over het verleden, maar ook actueel over de vele slachtoffers en vluchtelingen door de oorlogen tegenwoordig.  Tenslotte woedt er over de hele wereld nog steeds oorlog.

Een van de kransen dit jaar is voor George Maduro. de oorlogsheld uit Curacao naar wie Madurodam is genaamd. Hij werd honderd jaar geleden op Curacao geboren en overleed net voor de bevrijding in Dachau.  

Na de ceremonie lopen we in kleine groepjes naar de kransen om eer te betonen.  Lia, Anja en ik zijn met nog drie dames het laatste groepje.  Genodigden gaan nu naar een thee bij het ambassadeurspaar, maar als lage emigrante sta ik zeker niet op de lijst daarvoor. Anja en Lia wel, maar beiden kunnen niet.

Het Carillon speelt nog prachtig "Hallelujah", ik krijg er een brok van in mijn keel

En natuurlijk prachtig uitzicht op de National Mall

We nemen afscheid en ik rijd door ietwat druk verkeer terug naar huis.  Onderweg stop ik nog bij Birdwatchers voor vogel- en eekhoornvoer, want vooral de eekhoorns vliegen door de maiskolven heen.  Al doen de cardinalen en andere vogeltjes daar ook hun best op en zelfs Cosmo als ik niet goed oplet.

Op weg terug zie ik een Facebook berichtje langs vliegen van Katja.  Bij een stoplicht open ik het en ze is nu aangenomen bij Seton Hall waar ze vorige week bericht van kreeg dat ze op de wachtlijst stond! Dat is haar favoriete school en waar ze vorige week zo depressief over was.

Nu maakt Katja zich weer zorgen over hoe duur het is maar wij moedigen haar aan het aan te nemen, want dit is wat ze wilde.  Ik durf de prijs van deze iets meer dan een jaar durende opleiding niet eens in dit blog te schrijven.  Het is werkelijk belachelijk (maar nog goedkoper dan NYU waar ze eergisteren werd aangenomen). Katja zal dus leningen moeten afsluiten, iets nieuws voor haar.

Chris komt Cosmo en mij om vier uur ophalen om te gaan wandelen met haar en PJ en gelukkig blijft het droog.  We zien zelfs een paar stukjes blauwe lucht!  Een van Chris' vier dochters gaat volgend jaar dezelfde opleiding als Katja volgen (wel andere school in dit gebied), zo grappig. 

We hebben altijd heel wat te bepraten, op het moment ook onze angst voor een president Trump.  Onbegrijpelijk en onvoorstelbaar dat die man zo ver heeft kunnen komen! Ik ben werkelijk bang voor de toekomst, maar probeer mijn hoofd wat in het zand te steken aangezien het enige wat ik kan doen tegen hem stemmen is.

Rick komt thuis met kabobs van Friends. Heerlijke zalm met rijst en groentes voor mij.  Voeten omhoog en hopen dat mijn knieen, vooral de rechter, morgen weer minder pijn doen.  Morgen heb ik eens een heel andere "rondleiding" in deze omgeving voor mensen, die hier waarschijnlijk willen komen wonen.



Kunst snuiven en stemmen

Heel ongewoon word ik niet wakker als Rick opstaat en pas als hij onder de douche stapt doe ik mijn ogen open.  Het is toch weer bewolkt en niemand, die op mij wacht vandaag.  Maar ik heb een plan en dat maakt dat ik toch nog voor Rick vertrekt naast mijn bed sta.

Aangezien de achtertuin een modderboel is na alle regen laat ik Cosmo even uit.  Het is met zeventien graden een aangename temperatuur. Ik loop rond het pleintje en denk dan klaar te zijn.  Maar nee, meneer vindt dat niet genoeg en hij weigert de oprit op te lopen!  Dan nog maar een stukje maar niet te lang want ik heb koffie nodig!

Rick heeft mijn koffie al klaar staan, ik blijf dat zo lief vinden en zeg dat waarschijnlijk niet vaak genoeg tegen hem.  Rick houdt namelijk niet van gewone koffie en drinkt 's ochtends thee.  Mijn broodje met eiwit, geitenkaas, boerenkool en zongedroogde tomaatjes van Evol! smaakt er goed bij.

Dan is het tijd om te sporten.  Ik heb veel pijn dus beweging is essentieel, echter mijn rechterknie doet ook pijn als ik trappen loop.  Ik doe dus maar een knieband om en dat helpt. Terwijl ik op de elliptical sta zie ik af en toe zonnestralen de kamer binnen schijnen.

Na het uur maak ik me gauw klaar en laat dan Cosmo nog even uit.  Het is een lekkere temperatuur van een graad of twintig, maar de wolken winnen het nog van de zon. Cosmo zou alweer wel langer willen lopen, maar ik wil naar de stad.

Even sta ik in tweestrijd of ik naar de metro zal lopen of rijden, maar kies toch rijden zodat ik meteen door kan als ik terugkom. Na even zoeken zie ik dat er heel veel gereserveerde plekken vrij zijn op de eerste verdieping.  Als je na tien uur komt mag je er parkeren.  Heel fijn, want ik wil zo min mogelijk trappen lopen met de pijn in mijn knie.

Zo'n tien minuten later zit ik in de trein naar Washington.  Het duurt een goed half uur voor ik bij Federal Triangle uitstap.  Dat is langer dan de trein, die ik vroeger van Amersfoort naar Utrecht nam, vandaar dat ik het altijd nog als een treinrit bekijk.

Met zicht op het U.S. Navy Memorial en de National Archives geniet ik van een broodje gerookte zalm op het terrasje van Paul. In de verte zie ik blauwe lucht aankomen en mijn jas kan zeker uit.  Wat een verrassing, want het weerbericht was weer druilerig en slecht.

Pennsylvania Avenue

Terwijl ik naar de National Gallery of Art loop wordt het helemaal zonnig en lekker.   Eigenlijk ben ik hier om een sombere middag in het museum te genieten van alle mooie schilderijen.  Nu het echter mooier weer blijkt te zijn besluit ik mijn favoriete gedeeltes te bezoeken.

Zo groot is het museum, het kan niet op de foto!

Dat zijn ten eerste de Impressionisten waar ik ook nog een gids een interessant verhaal over het tarweveld schilderij van van Gogh hoor vertellen.  En dan natuurlijk de Nederlandse en Vlaamse meesters waar ook weer een paar nieuw verworven schilderijen hangen. 

Stilleven van van Gogh

Dan loop ik naar beneden en raak verdwaald in het gedeelte met meubelen en serviezen.  Het is zo'n gigantisch museum!  Gelukkig is de uitgang toch vrij snel gevonden en ik loop de beeldentuin in.  Het is intussen maar liefst 24 graden!

 

Een van de kunstenaars is Coosje van Bruggen, zeker van Nederlandse afkomst

Om de een of andere reden krijg ik altijd dorst in musea en bij het Metropolitain Cafe haal ik een Pepsi Light.  Er is hier een enorme fontein, die bogen van verschillende lengtes spuit.  Als ze op hun hoogst zijn is het een prachtig gezicht. Eromheen zijn allemaal marmeren bankjes en ik geniet van mijn drankje en de omgeving op een daarvan. Natuurlijk is er ook van alles te zien aan mensen uit alle hoeken van de wereld.

 

Op weg naar het Smithsonian station loop ik nog even door de vlindertuin van het Natural History museum.  Daar zijn nog geen vlinders te zien, maar wel veel bloemen. De zomer komt eraan en het stemt mij helemaal blij!

Lang hoef ik niet te wachten op de trein terug naar Vienna.  Daar pakken donkere wolken zich samen in het westen, maar ik rijd nog met mijn raam open naar de Vienna Presbyterian Church waar vandaag de verkiezingen voor het stadsbestuur worden gehouden.

De burgemeester, Laurie, is een goede kennis van ons en zij weet mij te vertellen dat Rick hier al vroeg vanochtend was.  Zij staat dus al de hele dag hier!  Gelukkig viel het weer erg mee.  Ik loop naar binnen en na mijn rijbewijs te hebben gegeven en mijn adres te hebben genoemd, krijg ik een stemkaart.  Daarmee wordt me het stembiljet overhandigd en ik stem voor Laurie (die geen tegenstander heeft) en twee stadsbestuursleden, die ik ken.

Met een "I voted" sticker loop ik weer naar buiten en wens de kandidaten succes.  Bij Pie Gourmet haal ik een spinazie en kip quiche voor het avondeten.  Dan laat ik nog voor de regen Cosmo uit en we zijn net voor het weer losbarst thuis.

De eekhoorn en kolibrie deert het weer duidelijk niet, want beiden komen tijdens de bui eten. Jammer genoeg is de kolibrie me weer te snel af, maar het eekhoorntje kan ik filmen.  Zodra het droog is komt het cardinalenpaar ook en ik maak een goede foto van het mannetje.  Ooit zal het ook lukken met het vrouwtje dat zo mogelijk nog schichtiger is.

 

Rick komt thuis en we warmen de quiche op, die we met een groene salade eten.  Het smaakt zoals altijd weer heerlijk.  De volgende keer wil ik eens een andere quiche proberen, ze hebben zoveel verschillende soorten.

Tijd voor benen omhoog en bankhangen.  Ik ben moe en heb veel pijn.  Ik zal blij zijn als dit wisselvallige weer voorbij is (althans, ik hoop dat dat de reden is).  Toch heb ik genoten vandaag, brein over pijn (klinkt goed als een nieuw motto)!

 

 

PS: Ik had 356 lezers gisteren. Wie leest hier mee? Ik zou het leuk vinden dat te weten.

Een lekkere dag met een wild einde en goed nieuws voor Katja

Het is flink mistig als ik wakker word en ik draai me nog een paar keer om. Rick maakt zich klaar voor zijn werk en als hij vertrekt besluit ik ook eens op te staan. Ondanks de mist is het best een aangename temperatuur buiten en ik zet de achterdeur open.

Na een paar koppen koffie en een English muffin met ei en kaas van Weight Watchers maak ik me met frisse tegenzin klaar om naar Lifetime Fitness te gaan. Ik heb vandaag geen personal training.  Geluksvogel Sharon zit voor een onverwacht lang weekend voor de verjaardag van een vriendin in Cancun, Mexico.  Wat zou ik daar ook graag zitten!

Mijn lidmaatschapskaart voor Lifetime ligt altijd in de van, maar Rick heeft het DRAAKJE vorige week laten wassen en ik zie de kaart nergens.  Ik bel Rick en vind de kaart zodra hij opneemt, natuurlijk. Terwijl ik praat met Rick vind ik het zo lekker buiten dat ik gewoon niet weer op een saaie machine wil staan!

Cosmo gaat maar al te graag mee voor een heel lange wandeling.  Het is genieten van alle kleuren en het wordt steeds warmer.  Ik luister naar het vogelconcert en ben zo blij een wandeling als beweging verkozen te hebben! 

Zo'n genot, al die verschillende "liedjes"

Mooie tuinen en bloemen onderweg

 

Zelfs onkruid is mooi en lelietjes van dalen ruiken zo lekker!

Zoveel huizen hebben zo'n azalea haag

Zelfs als we al bijna tien kilometer onderweg zijn trekt Cosmo mij nog mee het park in.  Duidelijk geniet hij net zoveel als ik.  Langzamerhand komt de zon ook tevoorschijn, eindelijk na zes dagen somber weer. Het is maar heel tijdelijk dus ik neem me voor er optimaal van te genieten.

Net voor ik thuis ben krijg ik een Facebook berichtje van Katja op mijn telefoon.  Ik zie "I got accepted..." en maak het gauw open.  Ze is aangenomen voor de versnelde verplegingsopleiding van New York University!  Hoera! 

Katja was zo onzeker en down vorige week dat dit wel heel welkom nieuws is.  Het is wel een heel duur programma dus ze hoopt nog bij Rutgers University aangenomen te worden, maar ze kan in ieder geval zeker deze herfst beginnen.

Na mijn douche ga ik Vienna in.  Dit weekend is eindelijk Chop't geopend en ik wil hun salade proberen.  Ik heb een lijstje van ingredienten uitgekozen en kies als groente spinazie.  Alles wordt ge"chopped", d.w.z. in stukjes gehakt en gemixt.  Ik vraag er spa dijon dressing op en neem het mee.

Voor ik ga eten rijd ik nog naar Whole Foods en haal daar avondeten.  Ik kies dingen, die Rick kan grillen, maar mocht het gaan onweren zijn ze ook makkelijk te bakken op het fornuis.  Op het deck smul ik van de Chop't salade, daar ga ik vaker heen!

Terwijl ik zit te eten zie ik opeens uit mijn ooghoek wat ik denk dat een vlinder is.  Het blijkt "onze" kolibrie te zijn!  Al ongeveer een maand heb ik een buisje met suikerwater aan het raam hangen en het viel me al op dat het leek dat er minder water inzat en ze vliegt er inderdaad meteen heen. Zo leuk!

Met mijn Kindle en een diet Coke ga ik de tuin in en in de hangmat liggen lezen.  Heerlijk!  Cosmo ligt naast de hangmat en gaat af en toe de tuin verdedigen als er andere honden langskomen.  Het voelt een beetje als vakantie in eigen tuin.

Jammer genoeg zie ik tegen vijven donkere wolken samenpakken en een vervaarlijke donder klinkt.  Niet veel later begint het te spatten.  Cosmo gaat meteen bang naar binnen en ik volg al snel.  Voor we het weten vliegen de "severe thunderstorm warnings" ons om de oren.  Arme Cosmo!

Het ene na het andere onweer volgt en Rick maakt ons eten dus binnen.  We smullen van worstjes, asperges en meergranen brood.  Intussen "kletsen" we met de meisjes.  Katja is natuurlijk zo opgelucht dat ze nu echt terug naar school kan deze herfst.  Saskia heeft vijftien kilometer gewandeld met een groep vrienden en dat is niet echt haar ding dus ze is "dood" zoals ze zelf zegt.

Jammer genoeg brengen de onweersbuien ook weer koelere en onstabielere lucht.  Ik kijk reikhalzend uit naar het weekend en volgende week als het eindelijk minder regenachtig en koel zal worden!

Een druilerig weekend, maar daar laten wij ons niet door kisten

Zaterdag

Alweer is het maar somber weer als we opstaan, maar gelukkig regent het eens niet.  Rick maakt koffie voor mij en thee voor hemzelf en ik pocheer eieren voor ons beiden.  Dan laten we Cosmo even uit.

Het is nu vier maanden geleden dat Kai weer vertrok na de kerstvakantie en dat is het langst dat we een van de kinderen niet hebben gezien.  Hoog tijd om te skypen dus, ook al omdat Kai gisteren jarig was.  We treffen hem thuis, maar Bea is boodschappen doen.  Jammer, want haar had ik ook wel willen zien en horen.  Volgende keer dan maar.

We kletsen gezellig bij voor een uurtje en dan moet Kai aan de studie.  Rick gaat nieuwe schoenen kopen, want die van hem hebben gaten in de zolen!  Voor mij wacht de trouwe elliptical weer boven.  Al spelletjes spelend en lezend krijg ik mijn stappen wel bij elkaar.

Als Rick terug is met een prachtig paar nette schoenen maken we ons klaar om naar de Taste of Vienna te gaan.  Dit is het vijfde jaar dat het gehouden wordt en opbrengsten helpen het Vienna Volunteer Fire Department, oftewel de vrijwillige brandweer hier.

Wij willen hier onze lunch gaan halen.  Ieder jaar zijn er weer meer restaurants vertegenwoordigd en dit jaar tel ik maar liefst 13 verschillende cuisines!  We proberen Zuid-Afrikaanse biltong, Engelse sausage roll (die wel wat op saucijzebrood lijkt), Koreaanse zeewier chips, Vietnamese loempia's en meer.

Biltong is heel erg lekker, maar ook heel erg duur!

Deze Koreaanse zeewier chips een stuk goedkoper en net zo smakelijk

Er is ook live muziek van de muziekschool waar Kai ook een tijdje bij hoorde

 

Er zijn een aantal bekenden aanwezig waar we gezellig mee bijkletsen en voor we het weten zijn er een paar uur voorbij.  Zelfs de zon laat zich even (met de nadruk op even) zien.  Voor we naar huis gaan bekijken Rick en ik de politie helicopter, die net landde toen wij aankwamen nog even.  Wel interessant om te zien hoe het ook een luchtambulance is.

Thuis gaat Rick nu het eindelijk droog is het gras maaien.  Ik neem Cosmo mee voor zijn wandeling.  We zien dat het doek van het zwembad af is en de stoelen alweer opgestapeld staan.  Nog een maand en dan gaat het open, ik kan niet wachten!

 

De kamperfoelie bloeit overal

Voor ons avondeten gaan we naar Crystal City naar het tapas restaurant waar we eerst gisteren heen zouden gaan. Jaleo is een van de drie Spaanse tapas restaurants met dezelfde naam van chef Jose Andres, die meerdere restaurants in DC en Californie heeft. 

Grappig detail is dat Jose, die zelf een Spaanse immigrant is, een restaurant zou gaan beginnen in het Trump Hotel in DC dat in september opent.  Na Trump's opmerkingen dat Mexicanen verkrachters en criminelen zouden zijn heeft hij (en chef Geoffrey Zakarian ook) zich teruggetrokken tot woede van Trump.

Terwijl Rick de auto parkeert vraag ik vast een tafeltje.  Het wordt een heerlijke maaltijd!  Ik ben dol op tapas.  Mijn favorieten van vandaag zijn een heel klein hoorntje gevuld met zalm en foreleitjes (twee hapjes) en de ajo blanco koude soep.  Ook de gin en tonic oesters zijn een bijzondere combinatie.

Rick smult van hamkroketjes waar ik ook wat hapjes van neem, een Spaans omelet en chorizo.  Zo grappig hoe onze keuzes zo heel anders zijn.  Met Katja bijvoorbeeld lukt het me gerechtjes uit te kiezen zodat we kunnen delen, maar Rick vindt zoveel dingen niet lekker, die ik wel heerlijk vind, dat dat met ons niet lukt. Gelukkig is dat ook niet nodig en genieten we beiden van onze keuzes.

Tijdens het eten proberen Rick en ik ook diverse sherries

Jammer genoeg heeft dit weer ook verkeerde invloed op mijn spieren. De pijnlijke trekkingen over mijn hele lichaam zijn weer terug.  Ik houd me er maar aan vast dat dit weer niet kan blijven duren en we het warme seizoen tegemoet gaan.

Zondag

Het lukt me niet meer lekker uit te slapen, want ik word met flink veel pijn wakker.  Rick ligt nog wel in diepe rust dus ik probeer zo zachtjes mogelijk een positie te vinden, die minder acuut pijn doet.  Vooral mijn rechterbeen speelt me parten.  Gek genoeg voelt het alleen pijnloos als ik in beweging ben.

Het regent weer eens als we opstaan. Zo ontzettend ongewoon voor dit gebied om zo lang achter elkaar geen zon te zien!  Als ik niet zoveel gaande zou hebben volgende week zou ik serieus een ticket naar de zon boeken.  Ook al door de pijnen voel ik me best gedeprimeerd en de tranen staan nader dan het lachen.

Rick probeert me te troosten en  stelt voor om lekker ongezond donuts te gaan halen bij Duck Donuts.  Nou, dat hoeft hij geen twee keer te zeggen!  We halen eerst koffies bij de drive thru Starbucks en sluiten dan aan in de Duck Donuts rij. 

Het ruikt heerlijk, want de donuts worden voor onze neus gemaakt. Het is grappig de vele verschillende combinaties langs te zien komen, maar de mijne is toch echt maple icing met bacon bits. Daarvan bestel ik er dan ook twee.

Rick heeft een sandwich van Starbucks, maar eet wel de helft van een van mijn donuts.  Twee donuts zijn mij namelijk net teveel, maar ieder hapje is zo lekker!  Warme verse donuts zijn zoveel smakelijker dan de massa geproduceerde van Dunkin Donuts waar ik niets om geef.

Na het ontbijt neem ik mijn Kindle en telefoon mee naar boven voor mijn uur op de elliptical.  Dat heb ik vandaag hard nodig.  Ik blijf langer doorgaan, omdat het bewegen me zoveel beter doet voelen.  Rick werkt intussen in de achtertuin.  Hij legt anti-onkruid lakens en houtsnippers.

"Onze" eekhoorn zit er goed gevoed uit

Voor de lunch warm ik soep op en Rick maakt broodjes met Leidse kaas.  Ik doe plakjes Goudse kaas in mijn soep, die smelten altijd zo lekker.  Die kaas hebben we allemaal te danken aan Ingeborg, die ik vrijdag rondleidde. 

Snickers is ook dol op kaas en slaat het plakje gewoon uit mijn hand!

Om het sombere weer te ontsnappen hebben we kaartjes voor de bioscoop gekocht.  We gaan The Huntsman, Winter's War kijken.  Wat een heerlijke film!  Het is een voorverhaal over de heks van Sneeuwwitje en haar zus. 

Na afloop vraagt Rick of ik zin heb een drankje te drinken bij Gordon Biersch.  Hij houdt van hun bier en het is gezellig aan de bar.  We delen ook een charcuterie en brie plankje, erg lekker! Intussen bedenken we wat we voor het avondeten willen doen.

Rick wil al een tijdje naar het Indiase restaurant hier, American Tandoor.  Ik was vorige keer niet zeer enthousiast over hun eten, maar soms moet het ook eens Ricks keuze zijn.  Dat restaurant wordt het dus.

De gefrituurde spinazie met peer en blauwe kaas salade is erg lekker en zou eigenlijk genoeg geweest zijn, wat een portie!  Maar goed ook, want mijn gewoonlijke favoriet, spinazie met paneer, de Indiase kaas, vind ik helemaal niet lekker.  Jammer genoeg voor Rick is dit nog steeds niet mijn keuze aan Indiase restaurants.

Misschien is het ook omdat ik gewoon kribbig ben door de pijn.  Ik baal zo, voelde me zo ontzettend goed en opeens is het weer helemaal mis.  We hebben een paar lange autoritten in het verschiet en ik hoop van harte  dat het dan beter zal gaan!