Na dit drukke weekend diende de maandag zich weer aan, met vroeg opstaan en alles. Ik werd om 6 uur met schrik wakker, me afvragend of Katja al op was. Gelukkig was dat het geval, want ze laat zichzelf maar net genoeg tijd om om 6 uur 40 het huis uit te rennen om de bus te halen!

Toch blijft ze high school ontzettend leuk vinden, er is zo ontzettend veel gaande. Ook Kai heeft het erg naar zijn zin op middle school. En zelfs Saskia begint zich in het vele huiswerk te schikken. De eerste schoolmaand is voorbij en het ritme is hervonden.

Vandaag zou mijn computer gemaakt worden, tussen 8 en 17 uur zou er een technicien komen. Rick bleef er speciaal voor thuis. Toen er om 14 uur nog niemand was, belde hij toch voor de zekerheid Toshiba op. Nee, het zou vandaag niet lukken, want ze hadden mijn keyboard niet in voorraad! Argh! Dus nog een paar dagen zonder enter, apostrophe of dubbele punt, zucht!

Zodra de maand oktober begint, gaan de gedachten hier naar Halloween. Dit is op Kerst na mijn favoriete feestdag hier in de VS. Vroeger met Koninginnedag mocht ik wel meelopen met de lampionnenoptocht, maar moest uit oude kleren een kostuum samenstellen en wij hadden nooit iets leuks (hoewel ik een keer een originaliteitsprijs won als straatschoonmaaksters, samen met een vriendin).

Misschien is het daarom, dat ik het verkleedfeest op 31 oktober zo leuk vind! Maar nu, in het begin van de eerste hele herfstmaand, is het leuk om de voortuin te versieren. Van voorgaande jaren hebben we nog allerlei materiaal, een spookje met BOO erop, enge skeletten, een grote heks voor op de bank, een kraai,een rat en een mat, die, als je erop staat, enge spookgeluiden maakt. Verder nog grafstenen met slimme opschriften, zoals HERE RESTS RICK R. MORTIS (Rigor mortis, doodsstijfheid) en meer. Op mijn Halloween webpage staan allerlei ideeen.

Zodra ik de zwarte "ketel" (van plastic) met Halloween spullen naar buiten sleepte zat onze tuin vol met kinderen! Wij zijn (ook volgens de buren) het absolute fun house. Er werd met onze automatisch "hand" gespeeld en kinderen hielpen mij het "spinneweb" uitstrekken over de bank en bij de voordeur. Een jochie zei met passie "Ik hoop, dat mijn moeder dit jaar eens meer doet voor Halloween, dan stickers kopen". Ik moet toegeven, dat ik het leuk vind, dat de kinderen er zo in opgaan. Saskia was duidelijk de heldin van de straat met al die leuke versieringen.
Nu nog de kostuums uitkiezen, dat is altijd een hele keuze. Saskia weet al, dat ze vampier wil zijn. De anderen en Rick en ik zijn er nog niet uit.

Heerlijke onbelangrijke beslissingen om te maken! Zo vaak trek ik me daaraan op. Er zijn zoveel rotte dingen gaande in de wereld, Halloween is precies het goede om dat allemaal even opzij te zetten!

Prachtig weer was het vandaag! Staalblauwe lucht, 24 graden, wat wil je nog meer?

Ieder jaar hebben we de traditie om in de herfst naar het Maryland Renaissance Festival te gaan. Meestal gaan we in september, als het nog flink warm is en de wespen er net zo graag komen als de mensen. Maar door alle drukte vorige maand, was dit het eerste weekend, dat we tijd hadden.

De rit naar het festival is erg mooi, door het Maryland landschap van bossen en boerderijen. Maryland is in dit gedeelte veel vlakker dan Virginia en omdat er veel schaduw is van hoge bomen, zie je ook veel mooie varens langs de weg. Verder staan er in de herfst allerlei standjes langs de weg, waar ze pompoenen en chrysanthen verkopen. Erg kleurig allemaal! We reden langs een aantal chrysanthen boerderijen, waar rijen van de bloeiende planten stonden, duidelijk klaar om naar de verkoop langs de weg te gaan.

Kennelijk waren wij niet de enigen, die het koelere weer waardeerden om het festival te bezoeken, want we stonden in de file op weg naar de parkeerplaats. Ook in het park, wat een permanent "dorp" inhoudt met Tudor achtige houten huisjes, waarin restaurantjes en winkeltjes huizen, was het voor Amerikaanse begrippen althans, echt flink druk. Het pluspunt was, dat de wespen het koele weer kennelijk niet konden waarderen, want ik heb er maar een gezien.

Na het betalen van het entree geld ($15, waarvoor je het park binnen mag en de shows mag bekijken, verder wordt voor alles extra geld gevraagd), liepen we meteen door naar het straatje met alle voedseltentjes. Daar staan een paar houten picknick tafels en je kunt van alles halen. Een greep uit de keuzes: gefrituurde zure bom, Portobello paddestoel sandwich, worst op een stok, Schotse eieren, ribbon fries (een lint van friet), sweet potato fries, soup in a bowl (soep in een uitgehold broodbolletje) en nog veel, veel meer! Ik heb me te goed gedaan aan de sweet potato fries en de soep. Alles is even lekker!

Terwijl je rondloopt kom je meest extravagant uitgedoste Middeleeuwers/Renaissance bewoners tegen. De vrouwen lopen in werkelijk prachtige gewaden van fluweel en gouddraad, de mannen in hele ridder uitrustingen. Dat zijn dan de edelen, maar het gewone volk is eigenlijk nog leuker (natuurlijk kan ieder voor zich kiezen hoe ze erbij lopen en veel mensen gaan helemaal op in hun rol). Zo zie je "wenches", bij wie de voorgevel werkelijk uit het topje barst! Ik zou er absoluut niet zo bij durven lopen.

Nadat we onszelf volgegeten hadden aan lekkernijen, begonnen we aan de verkenning van alle winkeltjes. Mijn vader en ik dronken al lopend een lekker glaasje "Mead", een zoete Middeleeuwse honingwijn.

Het park bestaat uit een heel stel laantjes, waaraan allerlei winkeltjes liggen, van kunstenaars, die een fantasie thema aanhouden. Zo kun je juwelen, kussens en mokken kopen met feetjes, draken en eenhoorns erop. Of alle mogelijke Middeleeuwse kleding, heel echt eruitziende draken om op je schouder te zetten en ook magische spullen en kaarsen zijn ruimschoots aanwezig.

Kai en Saskia vermaakten zich met het gooien van messen (Kai gooide recht in een hart voor een prijs!) en van een heel hoge houten glijbaan afglijden.

Ik heb dit keer niets gekocht, ik vond het eigenlijk allemaal veel te duur. Ik ben dol op fantasiefiguren, we hebben allerlei feeen, draken en gargoyles in en rond het huis. Maar $70 voor een simpele draak en over $100 voor een feetje was me toch echt te gortig!

Net voor we naar huis gingen maakten Kai en Saskia hun handen in was. Dit doen we ieder jaar en zo kun je goed zien hoe hun handen groeien.

Zoals altijd was het een heel leuk uitje, jammer , dat het toch wel ver weg is om even heen te gaan, want het sfeertje is niet te versmaden!

Vanavond besloten we gezellig met zijn allen te gaan eten bij Artie's. Met zijn allen genoten we vooral van het dessert, een flourless (deegloos) chocolate waffle. Niet te beschrijven zo lekker!

Een grote dag voor Katja vandaag, haar eerste Homecoming dance! Een heuse formele dansavond, met "date", corsage/boutoniere en alles wat daarbij komt kijken. Rick en ik maken het allemaal met open mond mee, want geen van ons beiden heeft zulke dingen op de middelbare school meegemaakt.

Homecoming voor Katja's high school begint met een parade door de hoofdstraat van Vienna. De hele straat wordt afgezet, wat wel bijzonder is, want het is een ader, die van noord naar zuid loopt.

De naam Homecoming komt voort uit het "thuiskomen" van oud-leerlingen voor de Football wedstrijd, die die avond volgt. Dit jaar waren de oud-leerlingen uit 1974 aan de beurt. Het is wel een beetje vreemd om me te realiseren, dat ik dit jaar, als ik in de VS naar school was gegaan, mijn 25-jarige high school reunion zou vieren! Ik ben dus maar 5 jaar jonger, dan die 74-ers! Gelukkig vinden mijn kinderen mij nog niet oud! Of tenminste, dat zeggen ze...

Gisteravond werd dus de football wedstrijd gespeeld. Ook daar was Katja aanwezig. Madison won ruimschoots, maar ze had er niets van gezien, het was een en al sociale aangelegenheid.

Een paar weken geleden hadden we (gelukkig) de jurk en schoenen al gekocht. Vanochtend in alle vroegte heb ik de boutonieres voor de jongens opgehaald, ook voor Katja's vriendinnetje's vriendje. De ene een rode roos, de ander een witte.

Om 11 uur werd Katja's haar gekapt en om 12 uur moest Saskia bij een vriendinnetje zijn. Ik ging mee naar de kapper, alwaar er druk gedelibereerd werd over hoe ze haar haar wilde hebben. Met een heel mooi hoofd voor Katja (die werkelijk heel mooi haar heeft) en $50 (!) lichter verlieten we de kapsalon.

Net op tijd voor Rick en mij om naar mijn vader te gaan, die de hele week boven het fornuis had gehangen en een enorme rijsttafel in elkaar had gedraaid. Om de zoveel maanden vindt hij dat leuk om te doen. Hij nodigt dan allerlei kennissen uit, van de Wereldbank zowel als uit zijn buurt, om mee te komen genieten. Iedere keer is het weer een andere mix van mensen.

Dit keer was er een Nederlands stel van de Wereldbank, die ik nog niet ontmoet had. Ik vond het erg leuk met ze te praten. Het valt me altijd op, dat ook gepensioneerde Wereldbank medewerkers nog ontzettend reislustig zijn. Ik sta altijd versteld wat die mensen allemaal doen! En niet eens ver weg. Zo vertelde ze, dat ze gisteren 10 mijl rond Alexandria hadden gelopen. Dat is toch echt niet mis voor mensen in de 70!

Verder waren er een stel van mijn vaders Amerikaanse buren. Ik moet zeggen, ik vond het erg leuk om te zien, hoe zij de verschillende gerechten probeerden en een heel stel kwam voor een tweede portie. Indonesisch is toch een compleet onbekende keuken voor ze en mijn vader had maar liefst 25 verschillende gerechten bereid. Ze waren niet bang om nieuwe dingen te proberen!

Na een paar uur was het voor ons weer tijd om Saskia op te gaan halen. En Katja had intussen haar nagels laten lakken.

Natuurlijk moest moederlief helpen met het opmaken en oorbellen uitzoeken en toen werd het tijd om de date op te halen. Zijn ouders zijn namelijk niet thuis (we vroegen ons af of hij het hele weekend zonder toezicht is, 14 jaar oud!), die zijn naar het college van zijn zus.

Tom is een leuke jongen, niet Katja's liefde, maar wel een goede vriend. Ze hebben hun interesse in BMX fietsen gemeen. Hij was keurig in pak en had een corsage voor haar.

We reden ze naar het Mexicaanse restaurant waar ze met zijn twaalven zouden gaan eten. Voor veel van de kinderen waarschijnlijk de eerste keer, dat ze zonder ouderlijk toezicht uit eten waren. Als dat maar goed ging!

Kennelijk gelukkig wel, want we werden net gebeld, of we de hele meute naar de school konden rijden. Na een paar groepfoto's zijn ze nu bij de dance. Aan de uitbundige lachgezichten te zien hebben ze echt een hele leuke tijd. Ik gun het mijn oudste zo, deze vriendengroep. Zelf heb ik dat nooit gehad, misschien dat ik er daarom zo van geniet? Helaas lukt het me niet om foto's in mijn blog te zetten, maar ze zijn hier te bekijken.

Wauw, oktober alweer! Gek, hoe na januari het jaar gewoon voorbij vliegt!
Volgende week schijnt het veel koeler te worden, dus heb ik vanmiddag Saskia meegenomen voor herfstkleding. We zijn helemaal geslaagd bij Kohl's. De prijzen daar zijn heel aantrekkelijk en gelukkig is Saskia nog niet in het merkkleding moet stadium!

Ik gebruik op het moment tijdelijk mijn oude laptop, want een paar dagen geleden heb ik soep gemorst op het keyboard van mijn andere computer. Nu werkt de "enter" key niet meer en ik realiseerde me eigenlijk nooit, dat je zonder "enter" maar bar weinig kunt! Het vervelende van deze laptop is, dat ik wel email kan ontvangen en lezen, maar niet antwoorden en verzenden. Maandag wordt alles hopelijk weer gemaakt, want wat voel ik me nu opeens beperkt! Hoezo computer verslaafd!

Vanmiddag hoorde ik, dat Mt. St. Helens weer een mini uitbarsting heeft gehad. Ik heb veel interesse in die berg, nadat we hem een aantal jaren geleden bezocht hebben. Dat vind ik nou een voorbeeld van hoe de natuur gewoon doet waar ze zin in heeft, maar zich na grote verwoestingen ook weer flink snel hersteld.

En nu is het dan TGIF (Thank God It's Friday!), ik vind vrijdagavond altijd heerlijk. We zijn gezellig met Kai en Saskia bij Outback Steakhouse gaan eten, waar ik geen steak maar zalm bestelde. Katja was vanavond naar haar eerste "Homecoming" football wedstrijd.

Voor het eerst in jaren heb ik vandaag een eekhoorntje doodgereden. Ik had het werkelijk op geen enkele manier kunnen voorkomen, hij rende Kamikaze stijl onder mijn wiel. En toch voel ik me er rot over! Het was in een rustige straat, ik was onderweg naar Katja's gitaarles. Katja vond het ook vreselijk en deed me nog schuldiger voelen.

Op de terugweg zag ik een van de bewoners met een grote schep lopen, hij had het lijkje in de goot geschoven. En een klein meisje liep met hem mee. Ik had het gevoel, dat ze mijn auto herkenden als degene, die dat trauma had veroorzaakt. De diertjes zijn op het moment zo druk bezig om hun wintervoorraad aan te leggen, dat ze helaas in grote getallen worden overreden, ik ben dus helemaal niet de enige. Maar zielig blijft het wel.

Over dieren, die in gevaar zijn om overreden te worden, gesproken. Toen ik vanmiddag Saskia ging ophalen van school, kwam er een hele meute kinderen en het hoofd van de school me tegemoet. Voor hen uit rende een allerbekendst hondje: de Beagle, die een paar weekenden geleden bij ons aan kwam lopen. Ze was weer weggerend, was volgens de verhalen van de kinderen ternauwernood aan de wielen van de schoolbus ontsnapt, en kwam gelukkig naar me toe toen ik haar naam riep.

Ik heb haar dus maar weer mee naar huis genomen. Ze had weer geen halsband om, maar nu weten we van wie ze is. Ik vraag me wel af, of die mensen wel om haar geven, want zo vaak wegrennen is toch niet normaal. En ik ben bang, dat ze het er binnenkort niet levend vanaf brengt en het is zo'n schattig hondje!

Vanavond hadden we de laatste Back to School avond. Deze keer van Kai's middle school. Veel nieuws was er niet, behalve dat de County nu een website heeft, waar alle leerkrachten huiswerk en cijfers op publiceren (prive informatie over individuele kinderen kan alleen met een paswoord gelezen worden). Een fantastisch initiatief, vind ik, ik hoop, dat iedereen er goed aan meedoet.

Toen we thuiskwamen was het debat tussen John Kerry en George Bush al in volle gang. Ik vond het interessanter, dan ik had gedacht, hoewel ik er nog steeds niet helemaal uitben voor wie te stemmen. Een van mijn angsten is een terugkeer van de militaire dienst en overal lees ik, dat dat met een Democratische president waarschijnlijker is, dan met een Republikein. Met een 14 jarige is me dat too close for comfort. Aan de andere kant vond ik Kerry sterk overkomen. Ik maal er nog maar over door in mijn hoofd, ik heb nog een maand om te beslissen, gelukkig en mijn ene stem zal toch het verschil niet maken.

Major league baseball komt naar Washington DC! Dit is groot nieuws. Zulk groot nieuws, dat het de radio programma's de hele dag heeft overheersd, van wat de naam zou moeten zijn tot wie er naar de wedstrijden zal gaan en alles ertussen in.

Baseball wordt niet voor niets "America's pastime" genoemd. Een wedstrijd is een familie uitje, compleet met Cracker Jack's en Hot Dogs en het "Take me out to the ballgame" lied.

Drieendertig jaar heeft de hoofdstad van de VS het zonder eigen baseball team moeten doen. Tot dan waren er de Senators, die in 1971 naar Texas vertrokken.

In die drieendertig jaar gingen Washingtonians, Virginians en Marylanders massaal naar Baltimore om daar de wedstrijden van de Orioles bij te wonen. Dat team werd als locaal geadopteerd, hoewel het bijna een uur rijden weg was van Washington. Het hoeft geen uitleg, dat de eigenaar van de Orioles allesbehalve enthousiast over de nieuwe ontwikkelingen is.

Kai en Rick zijn dolenthousiast! Ik ben er zeker van, dat zij bij de eerste wedstrijd op de banken zitten. Onvoorstelbaar, hoe een hele stad in de ban van een sportteam kan zijn! Oh, en het nieuwe team komt uit Montreal (de Expo's), waar vandaag met veel bombarie afscheid van hen werd genomen.

Jeanne, de storm, was vandaag weer voorbij geblazen, hoewel er nog veel overstromingswaarschuwingen waren. In ieder geval heb ik genoten van het buiten zijn. Bij Cox's farm heb ik chrysanthen gekocht voor het deck en voor bij de voordeur. Ook een bosje Indian corn en een paar sierpompoenen staan erg leuk.

Ik blijf de herfst hier een leuk seizoen vinden en nu de temperaturen iets koeler worden, begint het ook zo te voelen. Het was vandaag 23 graden, brrr!!

Terwijl ik dit schrijf worden we letterlijk overspoeld door Jeanne. Onze hele straat staat compleet blank en ik heb zelden zo lang achter elkaar zo'n zware regen gezien als vanmiddag! Helaas moet Rick er nog doorheen en moet hij over wegen, die bekend staan, dat ze onderlopen. Heel gevaarlijk! We hebben een zogenaamde "flood warning", wat betekent, dat de wegen onder water staan, soms meters diep.

Het gevaarlijkst zijn de zogenaamde "flash floods", waarbij je opeens vast komt te staan in diep water. Vanmiddag gebeurde dat met een schoolbus, gelukkig konden de kinderen in veiligheid gebracht worden.

Ook is er weer een tornado watch en verschillende tornado's hebben al flinke schade aangericht, maar gelukkig niet in deze buurt. In zuidwest Virginia zijn de overstromingen zo erg, dat een mobile home van zijn fundering werd gespoeld, wat de dood van de bewoonster tot gevolg had. Voor foto's van de ravages in het gebied rond Roanoke, Virginia, hier zo'n 3 uur rijden vandaan, kun je hier terecht.

Vanochtend was het weer gelukkig nog redelijk te noemen, want Rick vroeg of ik in Washington met hem kwam lunchen. Zijn kantoor is ongeveer een half uur rijden van ons huis, buiten "rush hour" tenminste. Hij werkt net op de rand van de stad Washington, vlakbij de grens met Maryland. Mijn rit ging dus voornamelijk door voorstadjes in Maryland. Grappig is, dat de huizenbouw zelfs zo dicht rond de stad anders is in die staat, dan aan de Virginia kant. Waar je in Virginia vooral houten of "siding" Victoriaanse huizen ziet, zien de huizen in Maryland er meer Europees uit.

We aten een heerlijke lunch bij de Cheesecake Factory, ik een salade, nota bene een "lunch" portie, waarvan zeker 2 mensen een goede maaltijd zouden kunnen eten. En Rick had een Navajo sandwich, ook gigantisch, maar allemaal erg lekker. Vrijwel iedereen nam dan ook "doggy bags" mee naar huis, om er morgen nog een maaltijd van te hebben.

Op de terugweg kwam ik achter een schoolbus terecht. Dat is heel vervelend als je haast hebt, want die stopt bij iedere hoek en dan moeten de auto's erachter en de auto's, die van de tegenliggende kant komen (als er geen tussenstrook is) ook stoppen. Gelukkig deed ik dat netjes, want ik hoorde op de radio, dat overtreders nu een boete van $1000 kunnen krijgen. Eigenlijk nog te weinig, want veel kinderen moeten oversteken voor de bus langs, dus doorrijden is compleet roekeloos!

Hier in Vienna staan veel oudere huizen en nu, met de grote bevolkingsgroei in dit gebied, worden veel van die huizen opgekocht door ondernemers, die er meer huizen neerzetten, dan er oorspronkelijk stonden. Meestal is dit het initiatief van de ondernemers, maar er is een straat hier waarvan de bewoners het initiatief hebben genomen hun huizen voor veel hogere prijzen, dan ze er individueel voor zouden krijgen, aan een ondernemer aan te bieden. Wel slim, zeker als je toch al van plan was te verhuizen!

Onze straat is iets meer dan 5 jaar geleden gebouwd. Een pleintje met tien grote huizen eromheen met heel redelijke tuinen. Voordat deze straat hier kwam, was dit hele gebied een huis met een enorme tuin!

Ze komt eraan, Jeanne, hopelijk het laatste tropische systeem van dit seizoen! Het is nu nog rustig, maar vannacht en morgen wordt meer dan 10 centimeter regen verwacht. Gelukkig is ons verzekerd, dat er geen herhaling van de 30 tornado's met Ivan zal plaatsvinden. Arme Floridians, vooral voor de vele oudjes daar vind ik het echt vreselijk al die orkanen achter elkaar.

Ik heb vandaag flink van het nog droge weer gebruik gemaakt. Na mijn wekelijkse stepklas bij Lifetime Fitness kocht ik avondeten voor de rest van de week bij Shoppers Food Warehouse.

Ik heb de crockpot weer afgestoft en nieuwe recepten ervoor opgezocht. In de herfst en winter is het een fantastisch apparaat om soepen, chili en eenpansgerechten in te bereiden. Vandaag hadden we iets met Kielbasa worst, aardappelen en groenten, het viel in goede aarde!

Vanmiddag heb ik met Saskia samen het huis voor de herfst aangekleed. Ieder seizoen hebben we een andere "look": kussens, (zijden) bloemen, kaarsen, voordeur decoraties, postbus versiering en meer. De kleuren voor de zomer waren limoengroen en turquoise, voor de herfst is het donkerrood, oranje en geel, lekker warm dus. Ook de decoratieve vlag buiten werd vervangen door een met vrolijk lachende pompoenen. Kortom, we zijn klaar voor de geesten en spoken en vallende bladeren van de herfst.

Vanavond wordt een van de belangrijkste football wedstrijden van het jaar gespeeld, althans voor hier in Washington. De Washington Redskins spelen tegen de Dallas Cowboys, sinds jaar en dag grote rivalen. Ik hoop, dat de Redskins voor de verandering eens winnen, en Rick, Cowboy fan, hoopt het omgekeerde.

We zijn weer terug na een heel gezellig New England weekend! Op vrijdag ochtend reed Rick Saskia en mij naar Reagan National Airport. De laatse paar keren, dat ik naar mijn zusje ging, heb ik een kind meegenomen. Vorige keer was Katja de gelukkige en dit keer was Saskia aan de beurt. Volgende keer als ik zonder Rick ga is het Kai. Het is leuk voor de kinderen om helemaal in de schijnwerpers te staan en leuk voor de achterblijvers om dingen te doen, die ze niet zouden doen als ik er ben.

We namen de US Airways shuttle, de makkelijkste manier om van hier naar Boston te vliegen! Nadat we onze baggage electronisch hadden ingecheckt, winkelden we nog wat voor we door "security" gingen. Ik had een oplader voor mijn mobieltje nodig (makkelijk te vinden, er waren verscheidene electronica zaken!) en Saskia was haar "Carebear" vergeten, dus moesten we nodig een knuffel vinden voor haar. Er was ruime keus bij de National Geographic winkel en al gauw werd "Mr. Pookie", een zacht hondje, haar reiscompagnon.

Helemaal gelukkig gingen we het vliegtuig in. We hadden een zitplaats net achter de "bulkhead" (eerste rij), dus lekker vooraan. De mevrouw naast mij was een oude van dagen, die duidelijk problemen met huidkanker had gehad, want haar neus was vrijwel weggeopereerd. Dit maakte Saskia nogal angstig, maar hopelijk heeft de mevrouw daar weinig van gemerkt. Lang leve de tweetaligheid!

Eenmaal in Boston hadden we al snel onze baggage en kwamen mijn zusje, Ayesha en twee en een half jarige neefje, Stefan, ons ophalen. Ayesha is hoogzwanger van haar tweede kindje en ze heeft nog een stiefzoon van 14, Devon. Haar man, David, is mijn leeftijd en werkt van huis voor een computerbedrijf. Hun levensgeschiedenis in een notedop.

De rit naar hun huis in Newburyport was zonder problemen, hoewel het me wel opviel hoeveel agressiever "men" reed, dan bij ons. Dat terwijl het verkeer bij ons ook steeds drukker wordt. Toch nog een groot verschil met de "Boston drivers", die nationaal bekend staan om hun agressiviteit in het verkeer.

Na gezellig bijgekletst te hebben, besloten we uit eten te gaan bij de Striper's Grille. Daar hadden ze een overheerlijke Maine lobster, die ik me maar al te goed liet smaken! Ik heb een brochure meegenomen over hun inn, want als we met ons vijven komen, nadat de baby is geboren, kunnen we niet allemaal bij hen in huis terecht.

Toen David na het wandelen met de hond thuiskwam vertelde hij een stinkdier te hebben gezien. Nou had ik nog nooit een stinkdier "in het echt" gezien, dus ik vroeg hem of hij er nog was. Hij nam me mee naar buiten en met een sterke zaklamp vonden we inderdaad het stinkdier, dat rustig door de planten liep te snuffelen. Onvoorstelbaar, dat zo'n mooi zwart-wit dier zo'n stank kan voortbrengen! David bleef er ver vandaan uit angst gesproeid te worden. Terwijl we er naar keken zagen we in de tuin van de buren eerst een geringde staart en toen een kop met zwart omrande ogen: een wasbeer (raccoon)! Wauw, twee in een nacht! Mijn avond kon niet meer stuk. Helaas had ik geen tijd om mijn fototoestel te pakken!

Kennelijk was mijn enthousiasme over het zien van een stinkdier erg vermakelijk, want vanochtend ontmoette ik hun buurman, die meteen vroeg, of ik echt nog nooit een "skunk" had gezien. Bij mijn ontkenning vertelde hij een heel verhaal over een skunk op een luchtbed in hun zwembad, die maar liefst drie keer terug kwam! Maar ja, hier hebben we alleen te doen met de dode molletjes, die onze kat Snickers ons dagelijks presenteert.

Ik had voor Ayesha een "shower" cadeautje meegenomen, want oorspronkelijk zou dit weekend haar baby shower worden gehouden. Helaas kreeg de moeder van de hostess borstkanker en werd alles dus uitgesteld. Aan de andere kant gaf dat ons ook meer tijd samen. Het cadeautje heb ik wel gegeven, want ze kan dat al vanaf dag een gebruiken.

Voor mijn verjaardag kreeg ik onder anderen heerlijke truffels van Lake Champlain. Er zijn voor mij geen lekkerder chocolaatjes in de wereld! En ik heb echt van alles geproefd. Dus als je in de VS bent, probeer Lake Champlain chocola! Het is zelfs lekkerder dan Belgische chocola, vind ik, en dat zegt wat!

Gisterochtend werden we om 7 uur gewekt door ons neefje. Wij realiseren ons niet hoe gelukkig wij zijn met onze kinderen, die inmiddels tot laat uitslapen!

Als eerste zijn we naar een paar speelgoedwinkels gegaan in het stadje Newburyport, want een heel leuk historisch New England plaatsje is. Het doet erg Europees aan, met een leuke winkelstraat met allerlei snuisterijen.

Bij Dragon's Nest vonden we een stel leuke knutseldingetjes voor de kinderen. En bij Eureka's hadden ze ook heel leuke originele dingen. Natuurlijk kregen we Saskia en Stefan nauwelijks meer mee!

Toen we uitgeshopt waren, gingen we naar een Fall festival bij een plaatselijke boerderij. In New England is de herfst al veel verder gevorderd dan hier in het zuiden. Hun "Maples" (esdoorns) zijn al helemaal gekleurd.

Deze boerderij, de "Little Farm", stamde uit 1690. Het festival was erg leuk voor de kinderen. Mijn neefje vond het prachtig op de tractoren te klimmen en Saskia vermaakte zich ook prima, vooral met het automatisch schillen van een appel en er nog een spiraal van maken ook.

Met moeite kregen we ze mee naar huis voor een middagslaapje! Mijn neefje vertikte het zelfs om te slapen, waardoor we ons bezoek aan het strand maar hebben overgeslagen!

's Avonds aten we bij een nieuw restaurant "Not your Average Joe's", waar ik heel lekkere zalm kreeg. Ook de bediening was heel erg goed.

Vanochtend aten we zelfgemaakte "pancakes" met echte Maple Syrup. Wat is dat toch lekker! Ik zou zo liters maple syrup opkunnen!

Ayesha en ik zijn daarna nog door de buurt gaan wandelen om de leuke oude huisjes te bekijken. Ik sta versteld hoe anders dit gebied is dan het onze! En hoe pittoresk the houses are. Here we have the "Colonial style" van oude huizen in Georgetown en Alexandria. Daar is het de "Cape Cod" style, hout en veel verschillende kleuren. Erg leuk, vooral met de herfstkleuren van chrysanten en pompoenen erbij!

Onze terugvlucht ging ook heel makkelijk en we keken "Mean Girls" op mijn laptop. Voor we het wisten landden we weer op Reagan National. Alsof we nooit weggeweest waren, maar na meer dan 48 uur in een andere wereld slechts anderhalf uur vliegen van ons weg.

Saskia heeft weer een nieuw draadje aan haar beugel. Het is nog steeds geen hele beugel, maar enkel tussen haar twee voortanden. Het blijft een grappig gezicht. En ze koos de Halloween kleuren als elastiekjes: oranje en zwart.

Nadat ik haar weer op school had afgezet, zijn Christine en ik van het zomerse weer gebruik gaan maken. We hebben de Fitness Trail bij Nottoway Park gedaan. Dit maakt een zogenaamde "powerwalk" net iets interessanter! We hebben echt geluk een stel van dit soort parken in de buurt te hebben.

Ondanks dat het 32 graden was buiten besloot ik toch naar Tysons Corner mall te gaan om herfst- en winterkleding te kijken. Nu zijn de nieuwste kleren er en ik vind de mode dit jaar leuk. Ik ben dus dol op kleren en mijn kleren van vorig jaar zijn allemaal veel te groot.

De mode hier in Washington is nogal klassiek dit jaar. Veel tweed, herringbone en ruitjes, maar gecombineerd met felle kleuren, die ik voor de winter wel erg leuk vind.

Ik heb bij Ann Taylor Loft wat kleding gekocht en bij Naturalizer laarzen en een paar schoenen. Vooral met de laarzen ben ik erg blij.

Excuses aan de mannelijke lezers van mijn blog, maar ik moet even over kleding praten. Wat me zo ontzettend opvalt hier is dat vrouwen, zodra ze getrouwd zijn en kinderen hebben, nauwelijks meer iets om hun uiterlijk geven. Hun haar groeit uit tot een half grijze massa en het standaard uniform van een "moeder" is een vormeloze jurk, in het beste geval.

Natuurlijk is dit allemaal ietwat overdreven, maar zelfs de mannen valt het op. Zo grapte onze vriend David dit weekend over de "PTA moms" (ouderraad moeders) en hun "muumuus" (vormeloze tentjurken, die vooral door heel dikke vrouwen worden gedragen). En hoe vaak Rick niet heeft opgemerkt, dat die en die er zoveel aantrekkelijker zou kunnen uitzien, als ze alleen maar wat aandacht aan haar uiterlijk besteedde!

Is het dan mijn Europese achtergrond, die maakt, dat ik het leuk vind om er, ook al ga ik niet naar een kantoor of een representatieve functie of vergadering, toch modieus uit te zien?

Als ik zo eens om me heen kijk, merk ik op, dat mijn Europese kennissen er ook leuk uitzien. Iedere dag zie ik Madeleine, een Zweedse. En zij staat er als een bloem, tussen alle jeans en t-shirts (om nog maar niet te spreken over de ene thuisvader, die iedere dag in dezelfde grijze sweatshorts en een vies t-shirt verschijnt). Ze heeft kleurige, leuke kleding. Het is niet overdreven gekleed, maar gewoon leuk om te zien.

Ook Christine, die van Nederlandse afkomst is, vindt het leuk zich op te maken en leuk aan te kleden.

Vanmiddag zag ik echter, dat de Vietnamese vrouwen in de winkels ook heel leuk gekleed gaan. Ze zijn meestal petite en kunnen dus modieuze kleding goed aan.

Ligt het daaraan? Dat veel Amerikaansen nogal fors zijn? Dat lijkt me onzin.

Aan de ene kant vind ik het fijn, dat je hier hoegenaamd niet op je uiterlijk wordt beoordeeld. Je kunt gerust in krulspelden (en velen doen dat) gaan winkelen, of in je oudste jogging broek. Aan de andere kant word ik wel eens moe van de zoveelste "Why are you so dressed up?", terwijl ik enkel een leuke broek en trui aan heb!

Voor mij maakt kleding nog altijd de vrouw en Rick profiteert daarvan!

Morgenochtend vliegen Saskia en ik naar Boston om het weekend met mijn hoogzwangere zusje en haar gezin door te brengen. Ik zal mijn laptop meenemen (voornamelijk om een dvd te kijken in het vliegtuig), maar of ik tijd zal hebben om te schrijven betwijfel ik.

We zijn zondagmiddag weer terug.

Tot slot zijn mijn foto's van Aruba eindelijk online.

Het is nu dus sinds 12:30 vanmiddag herfst. Je zou het niet zeggen! Het weer is ronduit zomers te noemen, het werd vandaag maar liefst 30 graden. Ook de bomen zijn nog niet gekleurd, hoewel sommigen wel tekenen vertonen, dat het snel gaat komen. Van mij mag het nog maanden dit weer blijven!

Maar we moeten allemaal opletten wat Jeanne gaat doen, het ziet er volgens meteorologen naar uit, dat "zij" toch de kant van de VS opkomt en geen van de staten waar ze zou kunnen landen heeft nog een storm nodig!

Wat kunnen de levens van twee mensen toch anders lopen. Gisteren is de 16 jarige schoolgenoot van Katja, die vorige week om het leven kwam, begraven. Iedereen is er erg van onder de indruk, maar er worden ook vragen gesteld over de ouders, die wisten van de voorkeur van hun zoon om hard te rijden. Maar ja, het is natuurlijk altijd makkelijk oordelen, ook al weten onze kinderen, dat ze niet op hun zestiende hoeven te verwachten een nieuwe auto te krijgen.

Aan de andere kant lees ik net, dat een 16 jarige jongen uit Vienna de jongste Emergency Medical Technician is bij het Vienna Volunteer Department hier een paar straten vandaan. Dezelfde leeftijd, een heel ander verhaal.

Gisteren schreef ik over het National Museum of the American Indian. De Indiaanse stammen zijn erg blij met de aandacht, die hun geschiedenis en kunst eindelijk krijgt. Het is jammer, dat ik deze week geen tijd heb, want ik zou dolgraag naar de festiviteiten op de Mall gaan! De Washington Post heeft hier een mooie foto gallerij over het nieuwe museum. Ik vind de Indiaanse culturen fascinerend en kan niet wachten te gaan kijken! Helaas zal het nog wel een paar weken duren voor dat lukt.

Rick gaat vanavond naar de tweede Back to School night, dit keer voor Saskia. Katja moet oppassen bij de buren, die ook naar die avond gaan, dus blijf ik thuis om op onze andere twee te passen (en eerlijk gezegd ben ik daar helemaal niet rouwig om!).

Vanavond was de eerste Back to School Night, deze van de high school van Katja.

Nadat we zeker anderhalve kilometer verderop eindelijk een parkeerplaats hadden gevonden, want de parkeerruimte bij de school is erbarmelijk, kregen we Katja's rooster in handen.

Ze neemt zeven vakken: algebra, geschiedenis en aardrijkskunde (worden samen onderwezen), biologie, Engels, Spaans, informatica en gym. Iedere leerkracht kreeg 10 minuten om ons te vertellen wat hun regels waren en de verwachtingen voor het komende jaar. Ik vond alle leerkrachten heel aardig en wat me vooral opviel, heel jong! De meesten zijn vroeg in de twintig en voor sommigen is dit hun eerste jaar lesgeven. Alleen de biologie lerares is ouder.

Vandaag is er een nieuw museum geopend in Washington, het National Museum of the American Indian. Het heeft lang geduurd en het is eindelijk klaar! Ik kan niet wachten het te gaan bezoeken. Natuurlijk is toegang gratis, want het is een Smithsonian museum.

Het is ook een heel belangrijk museum, omdat het het eerste is, wat de oorspronkelijke bewoners van dit land eert.

Om half acht vanochtend, nadat Kai en Katja al naar school waren, ging de telefoon. De caller ID toonde een onbekende naam, dus nam ik twijfelend op (veelal is het dan of een verkeerd nummer, of een verkoop telefoontje, hoewel wel erg vroeg op de ochtend!). Het bleek het vrouwtje van "onze" beagle te zijn. Ze woont een stel straten verderop, dus "Regal", die in werkelijkheid Brandy blijkt te heten, had heel wat afgewandeld.

Het was nog best moeilijk afscheid te nemen van het beestje, dat een paar minuten eerder nog tegen mij aan op bed lag. Het heeft me wel doen beseffen, dat ik een kleinere hond wel erg leuk vind!

Zoals verwacht had Katja bij thuiskomst even flink moeite met de afwezigheid van haar nieuwe vriendinnetje, die natuurlijk al twee dagen bij haar in bed had geslapen. Maar gelukkig realiseerde ze zich, dat haar kat, Sushi, jaloers was geweest.

Na Saskia's anderhalf huiswerk (in groep 5!!!) heb ik Kai bij de sportschool afgezet om met mijn vader te sporten. Met de meisjes ging ik naar Fair Oaks mall.

Saskia had besloten, dat ze dit weekend haar neefje in Massachusetts een Build A Bear kikker wil geven. Het was werkelijk heel lief, hoe ze erin opging. Het "hart" werd enthousiast gezoend en gestreeld en ze sprong 3 keer op, zodat de kikker ook goed kon springen. En uiteindelijk wenste ze iets voor Stefan. Ze is nog zo'n heerlijk kleintje. De andere twee zijn echt tieners, die zich met dit rare gedoe niet meer bezighouden.

Katja had een lange jurk en schoenen nodig, want over twee weken is Homecoming. Dit is mijn eerste ervaring hiermee en ik snap nog niet goed wat "homecoming" betekent. De officiele definitie is "an annual school or university reunion for graduates", maar duidelijk is het ook een groot feest voor de nieuwe en bestaande studenten.

In ieder geval zijn we goed geslaagd, en gaat Katja, weliswaar zonder "date", op 2 oktober heel mooi gekleed naar de homecoming dance. High school is een heel nieuw iets voor ons!

Dan Rather en CBS hebben vandaag hun excuses gemaakt over het publiceren van documenten over het National Guard verleden van Bush, die waarschijnlijk niet authentiek waren. Ik hou er niet van als zogenaamde onpartijdige journalisten hun visies proberen op te dringen en ben helemaal niet dol op Dan Rather om die reden.

Prima, als je laat weten hoe je denkt en dan getint spul tentoonspreidt, maar niet als "anchor" van een zogenaamd neutrale omroep.

Intussen heeft Kerry eindelijk eens gezegd, wat hij in Irak gaat doen en wat zijn visie daar is. Pfff!! Wat een gedoe, die politiek! Ik wou, dat ik "gewoon" overtuigd was van het een of het ander. Maar zo ligt het niet.

We kijken nu een nieuwe show "LAX", heel interessant! Vooral met mijn reis achtergrond vind ik het een heerlijk ontspanning voor het naar bed gaan!

Een heerlijk sociaal dagje vandaag! Het was stralend weer, knalblauwe lucht, geen wolkje en een temperatuur van zo'n 20 graden.

Vanochtend zijn we even bij mijn vader op bezoek gegaan om afscheid te nemen van mijn broer, die vanmiddag naar Philadelphia vertrok voor zijn werk.

Bij de school naast zijn huis werd er hard gewerkt om de bomen uit de weg te ruimen, zodat de school morgen open kan zijn.

Het hondje, dat gisteren aan kwam lopen, is er nog steeds. We hebben pamfletten opgehangen in de buurt en de politie laten weten, dat we haar hebben.

Ik heb onze kinderen nog nooit zo vroeg op gezien op zondag! Ik zei tegen Rick, dat we maar een puppie moeten nemen, dan zien we de kinderen nog eens voor twaalven!

De hele buurt kwam om te spelen, het beestje werd "Regal" gedoopt en heeft vast nog nooit zoveel aandacht gehad of wandelingen gemaakt!

Christine kwam met Mallory en wij gingen voor een lange wandeling, wederom met honden. Brynna vond het geloof ik ook wel leuk, zo'n maatje.

Katja begon al te hopen, dat niemand zou komen voor "Regal", maar zelfs dan wil Rick er niets van weten haar te houden. Ik zie Katja nog erg teleurgesteld zijn als de eigenaar gevonden wordt!

Vanavond hebben we "happy hour" gehad met Mary en David. Die zijn net naar een groter huis verhuisd en lieten trots hun schilderwerk zien. Erg gezellige kleuren en een gezellig avondje!

Ik snap nooit zo, dat veel mensen Amerikanen oppervlakkig vinden, daar heb ik net weer een discussie over gehad online. Zo ervaar ik het hier helemaal niet, we hebben een heel stel heel goede vriendschappen en ik weet, dat ik in geval van nood zo om hulp kan vragen en dan staat iedereen voor je klaar. Maar ja, misschien hebben wij het gewoon heel erg getroffen, ik ben er in ieder geval erg blij mee, want zulke vriendschappen heb ik mijn hele leven nog niet gehad!

Na een onrustig nachtje, waarin de wind flink waaide en ik toch telkens wakker werd en me afvroeg wat we zouden doen, als er alsnog een tornado zou komen, werden we om 8 uur wakker gebeld door mijn broer.

Hij was helemaal opgewonden, want een tornado was vlak langs het huis van mijn vader geraasd. Ze hoorden opeens een hard geraas en mijn broer zei tegen mijn vader, dat dat een tornado was en dat ze de basement in moesten. Mijn eigenwijze vader geloofde er eerst niets van, maar mijn broer dwong hem naar beneden te gaan.

Vanochtend werd duidelijk, dat er inderdaad een tornado was geweest, vlak achter het huis van mijn vader tussen zijn huis en de school ernaast door, die 5 flinke bomen als luciferhoutjes had omgeblazen. Wat een spectaculair gezicht! En wat een geluk, dat er geen gebouwen op zijn pad stonden!

Toen Rick Saskia naar het huis van een vriendinnetje bracht, zag hij midden op de weg een schildpad lopen (Eastern box turtle). Het was een drukke weg, dus nam hij de schildpad mee, ook wetend, dat Kai dol is op reptielen. Dus nu woont er een schildpad in onze tuin. De poezen vinden hem heel interessant, maar durven er niet dichtbij.

Verder kwam er gistermiddag een Beagle puppie onze cul de sac binnenlopen. Het hondje heeft geen halsband om, maar ziet er erg jong en goed verzorgd uit, dus we vermoeden dat ze weggelopen is.

Het is een schat van een beest en natuurlijk zijn de kinderen helemaal verliefd op haar. Vannacht zal ze bij ons blijven, maar morgen gaan we posters ophangen in de buurt en we hebben de politie laten weten, dat we het hondje hier hebben. Hopelijk komen de eigenaars haar ophalen, want met 4 poezen en een hond hebben wij genoeg huisdieren!

Vanavond hebben we om mijn vaders 70e verjaardag verlaat te vieren en mijn broers bezoek hier bij Konami heerlijk sushi gegeten.

Oef, wat een zwaarmoedige blog gisteren, ik was duidelijk erg moe! Maar mijn angst voor Ivan was beslist niet ongegrond. Terwijl ik dit schrijf hebben we een tornado warning, maar de tornado is al ten noorden van ons getrokken en voor nu is het weer veilig.

Het spookt flink, meer dan 10 tornado's zijn in het afgelopen uur neergekomen om ons heen. Dit schijnt nog tot diep in de nacht door te gaan zo, dus waarschijnlijk zullen we in de basement slapen. Ons huis is van steen, maar verschillende daken zijn al van soortgelijke huizen afgeblazen vandaag.

Ik sprak net via MSN met een vriendin in Nederland en die had helemaal geen idee, dat Ivan nog zoveel kracht had. Ik denk, dat dat door veel mensen buiten ons gebied wordt gedacht. Echter, ook al heeft zo'n tropisch systeem geen orkaan of tropische storm kracht winden meer, het blijft tot het in kouder gebied komt heel gevaarlijk met zware onweersbuien (zogenaamde "supercells", die ook tornado's kunnen veroorzaken) en, zoals in dit geval, talloze wervelwinden.

En tornado's vind ik heel eng! Ze zijn niet te voorspellen en kunnen in een paar minuten gigantische schade toebrengen. Een van de meteorologen op het nieuws vertelde, dat hij in zijn 21-jarige loopbaan nog nooit zoiets heeft meegemaakt! En inderdaad, ik woon hier nu 20 jaar en ben het met hem eens!

Het heeft allemaal trouwens wel iets spannends. Ik zou ook best een tornado van verre willen zien, als ik zeker wist, dat hij niet bij ons zou komen.

Voor het hele land was voor deze uitbarsting van tornado's hier al het record aantal tornado's voor het jaar verbroken.

Gelukkig is mijn broer net goed geland in Washington National, het vliegveld het dichtst bij de stad. Washington Dulles, het vliegveld het dichtst bij ons, werd gesloten en de vliegtuigen ontruimd, want een tornado kwam recht over het vliegveld.

Saskia is erg bang, ze moest bij haar vriendinnetje net naar de basement toe. Het zal me het nachtje wel worden!

Om ons weer en de radar te zien is dit een goede site en dit ook.

Hoe erg Ivan was voor de VS, behalve voor Florida en Alabama, kun je hier zien.

Verder was er heel naar nieuws vandaag, dat een 16-jarige jongen van Katja's school gisteren in een zogenaamde "drag race" de macht over het stuur verloor en tegen een boom opreed. Hij overleed ter plekke en zijn passagier werd met levensbedreigende verwondingen met de helicopter naar het ziekenhuis gebracht. De 19-jarige jongen tegen wie ze aan het racen waren zit in de gevangenis vanwege "reckless driving" (roekeloos rijden).

Dit hele gebeuren heeft diepe indruk gemaakt op iedereen hier. Het was het gesprek van de dag. Zo'n jong leven zo nodeloos weggegooid. Heel erg. Katja kwam heel droevig thuis, vertelde, dat veel kinderen op school huilden en dat ze kaarten hadden gemaakt voor de families van de betrokken jongens. De football wedstrijd van vanavond werd gecanceled, de overleden jongen was een football speler. Heel, heel erg allemaal en het maakt mij wel heel bezorgd over Katja en Kai, die over een paar jaar ook oud genoeg zullen zijn om een rijbewijs te halen. Zestien is gewoon te jong daarvoor. Ik hoop, dat veel kinderen vandaag een heel harde les hebben geleerd.

Hij komt deze kant op! Dit hele weekend zullen we geinondeerd worden door Ivan. Ik voel me slecht, dat ik me daar zorgen om maak, want natuurlijk krijgen wij niet de orkaankracht winden, die ten zuiden van ons gewoed hebben. Maar dat neemt het grote gevaar voor ernstige overstromingen niet weg. En mijn broer zou dit weekend komen en nu is het maar hopen, dat zijn vliegtuig nog zal landen. Bah, ik baal ervan!

Vanochtend heb ik van het tijdelijk droge weer (en ook lekker warm) gebruik gemaakt door met mijn Deense vriendin Kirsten een uur te gaan rennen. We waren het er beiden over eens, dat dit klimaat nog steeds beter was, dan de weken grauwe dagen in onze thuislanden. Maar dat neemt niet weg, dat we niet dol zijn op het weerbericht voor de komende dagen!

Ik moet toegeven, ik ben moe, doodmoe! Van het vroege wakker worden (al sta ik later op), van het vele sporten en van het slechte weer, al die dingen dragen bij aan een diepe vermoeidheid. Ik heb Fibromyalgie, maar in de zomer heb ik daar vrij weinig last van. Nu komt het allemaal weer terug en stress van alle verplichtingen maakt er een groot deel van (het weer ook, toegegeven).

Maar natuurlijk zijn er heel positieve dingen om over te schrijven. Zo kreeg Rick een bonus op zijn werk en nam hij ons allemaal mee naar ons "stam" restaurant "Cafe Renaissance". Het werd een heel gezellig diner met de kinderen, we kletsten wat af en zij vertelden ons over de dingen, die hen op school bezig houden.

Ik heb besloten, dat ik lid wil worden van de Secret Society of Happy People. Dat lijkt me nou heerlijk en heel produktief! Natuurlijk is er wel eens een dag als vandaag, waar alles wat donker lijkt. Maar er zijn ook zoveel positieven te vinden! Zo heb ik lekker op het deck de Viva gelezen, in afwachting van Ivan's regens. En we hebben zulke heerlijke kinderen, daar is geen klacht over mogelijk. En ik ben getrouwd met de beste man ter wereld.

Sentimenteel allemaal? Natuurlijk! Maar wat is daar verkeerd aan? Honderden mensen aan de zuidkust van ons land zijn alles kwijtgeraakt, maar ze zullen overleven (op een tiental na, helaas). Gaat het in dit leven om het materialistische? Nee! Het zijn de kleine dingen, die ons leven de moeite waard maken.

Met alle nare berichten over de verwoestingen, die een orkaan aanricht en die wij nog over ons heen zullen krijgen, vind ik het belangrijk om eens stil te staan bij wat we hebben en vaak voor "gewoon" verslijten.

Ok, dit is een emotionele blog geworden. Soms sta ik stil bij wat ik heb en wat echt belangrijk is, maar wat vaak in het dagelijks leven als vanzelfsprekend wordt aanvaard: de liefde en aanwezigheid van mijn man en kinderen en onze vrienden en dierbaren om ons heen.

Terwijl de familie oude Donald Duck filmpjes op dvd kijkt, werk ik gauw dit blog bij. Vandaag heb ik voor het eerst de kaarsen aangehad, iets wat ik alleen op druilerige herfst- en winterdagen doe.

Het heeft de hele dag gemiezerd en ik weet, dat vooral mensen uit Nederland waarschijnlijk helemaal geen sympathie kunnen opbrengen voor klachten over de enkele druilerige dag, die we hier hebben. Maar we zijn nu wel heel zielig, want, hoewel het morgen iets beter schijnt te worden, krijgen we dit weekend Ivan op bezoek. Hoewel hij dan al erg afgezwakt zal zijn, is de grond hier al compleet verzadigd en zullen zulke zware regens zeker ernstige overstromingen veroorzaken!

En nu is er weer tropische storm Jeanne, waar ik me nog meer zorgen om maak, want die zou hier wel eens dichtbij kunnen komen in volle sterkte. Hopen maar, dat die naar het oosten afbuigt, de zee op!

Het is me dit jaar wel wat, met al die orkanen! En dan te bedenken, dat men 3 jaar geleden nog heel angstig was voor een langdurige droogte hier!

Saskia had vanmiddag zoveel huiswerk (en dat in het equivalent van groep 5!), dat we er meer dan 2 uur voor nodig hadden! Tussendoor had ze pianoles. Vanochtend ben ik met haar mee de klas ingegaan, want ze had vlinders in haar buikje. Deze leerkracht is nogal streng met huiswerk en Saskia was gisteren wat vergeten. Gelukkig reageerde Mrs. Draggon (let op de naam!) heel aardig en begrijpend, wat Saskia gauw geruststelde.

Door de "No Child Left Behind Act", die de regering Bush heeft bewerkstelligd, worden de scholen beoordeeld op de prestaties van hun leerlingen. Hoeveel geld de school krijgt hangt af van de testresultaten in third grade (groep 5) en fifth grade (groep 7) op de basisschool. Dit jaar zit Saskia dus in een testjaar en dat betekent flink aanpoten. Ik heb veel bezwaren tegen deze aanpak, maar aan de andere kant worden slechte scholen zo gedwongen zich te verbeteren.

Het niveau van de scholing hier in Fairfax County is pittig en hoog. Als er een standaard wordt gezet voor het hele land doet Fairfax County er nog een stapje bovenop. Op zich wel goed, vooral voor kinderen, die makkelijk meekomen. Maar voor degenen, die wat meer moeite hebben, of dat nu komt omdat ze leerproblemen hebben of omdat ze thuis een andere taal spreken, is het een probleem.

In ieder geval is die No Child Left Behind Act een onderwerp van politiek debat geworden. Maar, zoals met zoveel zaken, Kerry heeft er geen duidelijk standpunt over.

Heel onbegrijpelijk nieuws vond ik vandaag, dat de op heterdaad betrapte drugs gebruikende vroegere burgemeester van Washington, Marion Barry, alweer is verkozen tot een openbaar ambt! Democratie is goed, maar wanneer leren de burgers van Washington DC het eens?

Ok, tijd om me op Donald te concentreren en de druilerigheid van buiten lekker buiten te sluiten!

Vandaag ben ik gebombardeerd tot persoonlijke chauffeuse van mijn kinderen en hun vrienden en vriendinnen. Tenminste, zo voelde het wel!

Eerst hebben Christine en ik van het nog droge weer (Ivan moet hier dit weekend verschijnen, maar morgen krijgen we regen van een andere bron) gebruik gemaakt om wandelend boodschappen te doen. Dit is heel wat, want de verpakkingen hier zijn veel groter, dan in Nederland, dus zijn je boodschappen al gauw heel wat om te dragen. Maar van ons huis naar Whole Foods is ongeveer 3 kilometer enkele reis.

Voor Christine en mij stelt dat niets voor, maar met armen vol boodschappen wel natuurlijk. Vooral omdat het ook nog eens warm is, dus bevroren dingen moesten snel opgeborgen. Dit is een van de redenen, dat ik boodschappen meestal toch per auto doe. Vandaag hadden we beiden weinig nodig, dus werkte het prima.

Toen de kinderen uit school kwamen bleken ze in 3 verschillende richtingen te willen gaan, allemaal tegelijkertijd. Katja en Leah wilden naar een "track meet" (hardren wedstrijden) in het park hier dichtbij, maar durfden de hele drukke snelweg niet over te steken. Kai en Michael wilden naar de sportschool en Saskia wilde nergens heen, maar is te jong om alleen thuis te laten.

Daar bovenop had ik nog steeds de leenauto, want de minivan was nog niet klaar. Dus had ik geen plaats voor 5 kinderen.

Gelukkig bracht de buurvrouw uitkomst. Saskia kon bij haar blijven om huiswerk te doen en zo kon ik de 4 anderen afzetten waar ze moesten zijn.

Jeanne, de buurvrouw, moest om half zes haar zoontje naar voetbaltraining brengen, dus daarvoor moest ik terug zijn. Ik racete naar de sportschool en vervolgens naar de dealer, waar ik zonder iets te betalen onze auto weer op kon halen.

Om 5 uur was ik thuis en haalde Saskia op om de jongens bij de sportschool op te halen. Eenmaal weer thuis hadden we minder dan 10 minuten voor Saskia's turnles begon. Pffffff, ik ben blij, dat ik het er allemaal zonder kleerscheuren af heb gebracht! Als ik zo'n haast heb erger ik me dood aan mijn mede-weggebruikers, die alle tijd in de wereld lijken te hebben!

Voorbeelden: een witte van voor me reed 30 mijl per uur, terwijl de snelheidslimiet 35 was, grrr!! Terwijl we voor een heel kort stoplicht wachtten, om linksaf te slaan, hield de auto voor mij 2 autolengtes afstand van de auto voor haar, grrrrr!!! Op de parkeerplaats liet de auto voor mij iedereen erin, die van links aankwam, grrrrr!!!

Gewoonlijk heb ik hier alle geduld voor, maar als ik haast heb is al die tolerantie ver te zoeken bij mij! Dan komt opeens de Europese ongedurige eruit en lachen mijn kinderen zich rot om hoe ik die mensen uitscheld. Ze herinneren me er regelmatig aan, dat ze me niet kunnen verstaan...

Deze week beginnen alle naschoolse activiteiten weer. De zogenaamde "Soccermoms" in hun minivans (het stereotype, dat ik ook naleef) rijden hun kinderen weer van hot naar haar en besteden talloze uren met wachten tot de verschillende praktijken over zijn, want vaak is het te ver weg om tussendoor naar huis te gaan.

Ik heb voor mijn kinderen van jongs af de regel gehad, dat ze niet meer dan twee activiteiten per week konden hebben. Ik vind het belangrijk, dat ze ook tijd hebben om ongeorganiseerd bezig te zijn met bijvoorbeeld buiten spelen of binnen knutselen.

Saskia is mijn meest actieve kind en zij heeft turnen en pianoles. Haar turnlessen beginnen morgen, dus moesten we natuurlijk een nieuw turnpakje kopen. Op naar Art Stone hier vlakbij, waar het erg druk was met andere turnsters en danseressen. Ik keek mijn ogen uit! Er was een meisje bij, voor wie ik het echt zielig vond, dat ze zich in een turnpak moest wurmen. Ze was veel te zwaar! Maar aan de andere kant natuurlijk wel goed, dat ze toch de lichamelijke oefening zoekt.

Nadat we met twee pakjes geslaagd waren, heb ik Kai thuis opgehaald. Hij wilde dit jaar geen georganiseerde activiteiten. In plaats daarvan wilde hij lid worden van dezelfde sportschool, Lifetime Fitness, waar ik lid van ben. Ik heb hem dus gisteren ingeschreven en meteen heeft hij zijn vader opgebeld om te vragen of die na zijn werk met hem wilde gaan sporten.

Ik zag daar meteen allerlei nut van in, want Rick krijgt veel te weinig beweging met de drukke baan die hij heeft. Als hij zo met Kai een paar keer per week gaat sporten, slaat dat twee vliegen in een klap: ze krijgen broodnodige beweging en ze doen iets samen als vader en zoon.

Als ze nu Katja ook nog meekrijgen ben ik helemaal happy. Die verklaarde gisteren in de verkeerde familie te zijn geboren, wij zijn allemaal actief en zij is, zoals ze het hier noemen, een "couch potato".

Het is voor mij beslist een uitdaging om te zorgen, dat de kinderen genoeg bewegen. Ik kreeg vroeger die beweging automatisch, want ik moest 7 kilometer naar school fietsen. Hier is dat lang niet zo makkelijk.

Iedere 5000 mijl moeten onze auto's een olieverversing hebben. Voor de Ford Windstar, de minivan, heb ik bij de aankoop al voor die verplichte beurten betaald. Gisteren heb ik hem weer weggebracht naar Ted Britt. Het fijne is, dat je zolang een auto van hen te leen krijgt, zodat je niet uren hoeft te wachten tot de auto klaar is.

Dus reed ik met een kleine zilveren Ford Focus weg. En iedere keer als ik remde, maakte die zo'n gek geluid. Ik dacht al, dat er iets mis was met de auto, vooral toen ik ook nog eens een brandende rubbergeur rook! Ik keek eens op het dashboard en zag daar een rood lichtje branden: Brake on!

Wat een sufferd! Ik had dat hele stuk met de handrem aan gereden! Geen wonder, dat het stonk! Oeps! Het geval is namelijk, dat je bij een automaat de handrem niet echt nodig hebt, tenzij je op een heel steile heuvel staat. De meeste mensen gebruiken hem dan ook niet, ik inclusief. Ik had er daarom helemaal niet bij stilgestaan, dat dat de oorzaak kon zijn van dat rare geluid! Gelukkig is er verder niets door misgegaan. Morgen kan ik mijn eigen auto weer ophalen.