Menselijke barometer

Pijn, pijn, pijn, dat heb ik de hele nacht, overal! Ik kan er niet aan ontkomen. He? Waar komt dit nu vandaan, ik voel me al weken weer een stuk beter en nu dit? Doodmoe word ik wakker met het alarm, maar ik kan gewoon niet opstaan.

Rick gaat er met de kinderen uit en ik doezel verder. Het is ook erg donker in de kamer, ook al ongewoon. Als Rick weer naar boven komt een uur later zegt hij, dat het hard regent. Hij noemt mij de menselijke barometer, want deze regen was niet voorspeld en toch voel ik me zo slecht. Ja, leuke titel, maar blij ben ik er niet mee!

Gelukkig hoef ik vandaag niet vroeg op te staan en Rick stelt voor om Saskia naar school te helpen, zodat ik kan blijven liggen. Om kwart voor negen sta ik op, hoe ik ook lig, het doet pijn. Buiten valt de regen gestaag en het is nodig, deze lente is tot nu toe veel te droog. Maar ik weet wel weer, waarom ik niet in een natter klimaat kan wonen!

Pamela, mijn Artsmart compagnon, belt. Hoe gaat het? Ik vertel haar (ze weet van mijn fibromyalgie), dat het een slechte dag is. Ze zegt, dat ik haar niet mee hoef te helpen, maar dat wil ik wel, tenslotte ben ik niet "echt" ziek. We spreken om half een af bij de school.

Alles gaat vanochtend langzaam, ik beweeg als dikke stroop. Gewoonlijk race ik door de dag, dat lukt nu niet. Maar ik weet, dat ik moet bewegen, dat zal me beter doen voelen. Om half elf besluit ik gewoon te gaan lopen, niet hard, niet met gewichten, maar gewoon lopen. Ik vind dit moeilijk, want het voelt niet als "sporten", wat ik toch wel dagelijks doe.




De regen is even opgehouden, hoewel het er nog flink dreigend uitziet. Op mijn mobieltje bel ik Annemarie en we kletsen mijn hele wandeling! Uiteindelijk loop ik iets meer dan 4 mijl in een uur en een kwartier. In de tussentijd begint het weer flink te regenen en zeiknat loop ik verder. Toch helpt het, de ergste knopen worden minder en ik voel me een stuk beter als ik weer binnenloop.

Na een snelle douche loop ik naar Saskia's school en samen met Pamela en met behulp van haar zoon Noah (die in Saskia's klas zit) en Saskia hangen we de 56 kunstwerken van de klas van Mrs. Mongillo op. Het ziet er allemaal goed uit, vanavond zullen de ouders komen kijken en morgenochtend moet het allemaal weer opgeruimd zijn.

Inmiddels is het slechte weer alweer helemaal weg. Blauwe luchten lachen me tegemoet en het is zo'n 25 graden. Zodra de stoelen buiten opgedroogd zijn ga ik buiten zitten lezen. Pijn maakt moe en eigenlijk wil ik al naar bed, maar zo in de warmte zitten doet ook veel goed. Bah, wat een hekel heb ik aan dit soort dagen, ik hou helemaal niet van gedwongen rust houden. Maar ja, ik weet, dat dat nu even het beste is.

Laurens moeder komt Saskia's jurk voor het huwelijk eind augustus brengen. Het is een heel mooie kleur turquoise. Saskia probeert hem aan en hij is flink groot, dus moet wel ingenomen worden. Maar hij staat haar erg leuk.


Rick komt vroeg thuis en neemt de meisjes mee naar CVS, waar ze van alles nodig hebben. Daarna gaat hij met Saskia naar haar art show en ice cream social en met Kai om wat skateboarding spullen te kopen. Het is zo fijn om een man te hebben, die gewoon weet, wanneer ik het niet meer trek! Ik heb al fibromyalgie sinds voor ik Rick leerde kennen en hij kent mij door en door. Zo'n begrijpende partner is onontbeerlijk!

De art show:



Hokusai kunst van Saskia's klas



De muur met Cezanne



De muur met Homer werken



Van Gogh



Saskia's Hokusai project



Het werk van een andere vierde klasser! (absoluut het beste van de show)



Saskia's Michelangelo werk



Meer Cezanne werken

Party hardy!

Gisteren was het heerlijk weer en ben ik de dag begonnen met een intensieve gewichtenroutine buiten op het deck. Heerlijk, alle spieren werden aangepakt en lekker buiten.

Met mijn oranje shirt aan toog ik daarna naar Giant voor wat nodige boodschappen. Daar had ik heel wat aansprak vanwege mijn Nederlandse shirt. Op de vraag of de World Cup Soccer, zoals hij hier heet, ook hier wordt gevolgd kan ik een volmondig "Ja" antwoorden.

Rick en Katja werkten de hele dag verder aan haar kamer en die ziet er nu ontzetten leuk uit. We moeten alleen nog nieuwe raamversieringen vinden, wat ze nu heeft past niet meer goed bij het geheel.


Zelf heb ik de hele middag lui buiten in boeken over het Noordwesten gelezen. Ik heb enorme zin in die reis! Er is daar zoveel prachtige natuur en Seattle is een super leuke stad!

De ouders van Saskia's vriendinnetje Tabatha hadden ons 's avonds uitgenodigd voor een feestje in hun achtertuin. Dat bleek niet zomaar een feestje, maar een heus feest, met live bandje, heerlijke ribs en ander bbq voedsel van Red, Hot and Blue en natuurlijk kon er gezwommen worden in hun prachtige zwembad(te koud voor mij!). Ik had geen idee, dat er zo'n prachtige tuin achter hun (vrij gewoon uitziende) huis school! Het werd enorm gezellig en we waren pas laat weer thuis.

Vanochtend sta ik net voor negenen op, ik moet tenslotte voetbal kijken! Vroeger was ik er dol op en ik herinner me de spanning van het WK in 1974 en in 1978 nog. Maar sinds ik in de VS woon is mijn belangstelling voor voetbal ernstig verminderd en ik ben eigenlijk helemaal niet op de hoogte van de spelers. De enige, waar ik van gehoord had, is van Nistelrooy.

Het wordt een leuke wedstrijd en de Amerikaanse commentatoren zijn vol lof over het Nederlandse elftal. Van mij hadden ze wel vaker mogen scoren, maar gewonnen is gewonnen. Rick is er nu ook helemaal in en kocht zelfs nog een paar officiele oranje shirts. Ze zullen weten voor wie wij zijn!

Christine komt als de wedstrijd is afgelopen en we lopen 5,5 mijl. Dit keer kies ik er eens voor om naar het oosten te lopen op het W&OD pad. Maar de fietsers schieten telkens langs ons, het is super druk! Ik ga toch liever de andere kant op, de natuur in.

Na de lunch gaan Katja en ik shoppen bij Tysons Corner. We winkelen nu in dezelfde zaken, dus het is leuk om samen naar koopjes te zoeken. Ik slaag al meteen met een bermuda short en een leuk donkerblauw t-shirt bij The Limited en we vinden allebei van alles bij H&M. Ik zelfs een rode driekwart broek voor $9,90!!

De tijd vliegt en rond vijf uur zijn we bij Katja B. uitgenodigd voor een barbecue met alle Nederlandse families, waarvan de dames maandelijks bij elkaar komen. Gauw maak ik de stokjes met mini tomaatjes en mozzarella en snijd de pita's voor de hummus en dan rijdt Katja ons naar Reston.




Het wordt alweer een gezelllige avond! Alle tieners zijn ook mee en kunnen het goed met elkaar vinden. Erg leuk om zo de rest van de gezinsleden wat beter te leren kennen.

Field Day

Nog zeven volle schooldagen en dan een ochtendje en we hebben de zomer weer vrij. Dat betekent, dat alle einde van het schooljaar activiteiten in volle gang zijn. Voor Katja en Kai betekent dat voornamelijk examens, maar op de lagere school zijn die activiteiten nog leuk.

Zo heeft Saskia vandaag haar jaarlijkse "Field Day" met activiteiten als zaklopen, estafette, face painting en nog veel meer. Hiervoor krijgen ze een speciaal t-shirt aan.

Gisteren kwam Saskia teleurgesteld thuis, want twee van de dingen, die ze zo leuk vond aan Field Day vorig jaar mochten dit keer niet. Omdat er vorig jaar nare dingen geschreven zijn, mag er dit jaar niet op de t-shirts geschreven worden en het touwtrekken is dit jaar geen onderdeel, want dat werd vorig jaar te ruw. Desondanks gaat Saskia letterlijk zingend naar school.

Christine komt en we besluiten een lange lus door Nottoway Park te gaan lopen. Het is prachtig in het bos en heerlijk weer. Halverwege stoppen we bij een van de toiletten voor een pit stop en ik leg mijn 5 pond gewichten neer bij de ingang.

We lopen verder en twee mijl later bedenk ik me opeens, dat het allemaal wel erg licht voelt! Ik ben mijn gewichten vergeten op te pakken!! Gelukkig kan ik de route zo aanpassen, dat we er weer langs lopen en ze liggen er nog.

Na anderhalf uur en meer dan zes mijl lopen zijn we weer thuis. Ik pak gauw mijn fototoestel en maak foto's van Saskia in haar Field Day outfit.




Dan eet ik thuis een snelle lunch en ben om half een weer present op de school. Pamela en ik gaan werken aan de art show van maandag. We moeten hiervoor twee Artsmart kunstwerken per kind uitzoeken en op zwart papier plakken. Op maandag doen we er labels op en hangen alle kunstwerken aan de muren in het cafetaria, altijd een erg leuk gezicht.

Als ik naar huis loop zie ik een gitzwarte lucht in het westen. Dat belooft niet veel goeds en ik wilde nog wel lekker buiten gaan zitten! Het begint vervaarlijk te rommelen en al gauw bliksemt het links en rechts. Saskia komt nog net droog binnen en dan barst de bui los! Hij is intensief, maar van korte duur en zal nauwelijks bijdragen aan het oplossen van de droogte hier. We hebben nu al een regen tekort van meer dan 15 centimeter dit jaar! Toch ziet de natuur er niet droog uit, gek genoeg.

Rick komt vroeg thuis en met Kai en Saskia rijden we naar Tysons Corner. Eerst wil ik naar Express, want ik heb online een leuke blauw-witte korte broek gezien. Helaas hebben ze die niet meer (de zomerspullen zijn al in de uitverkoop!), maar ik vind wel een leuke grijs met witte en een wit en een zwart mouwloos bloesje (twee voor de prijs van een).

Bij Gordon Biersch krijgen we meteen een tafeltje, als je voor half zeven gaat eten lukt dat nog net. Natuurlijk kan ik het niet laten en bestel de gefrituurde artichokharten, die zijn zo ontzettend lekker!!

We hebben kaartjes voor de "Cars" film van half acht en komen tien minuten voor aanvang in de bioscoop aan. We kunnen nog net vier zitplaatsen naast elkaar vinden in het enorme theater! Het is een heel populaire film, maar ik vind het pas aan het einde leuk. Daarvoor zijn Saskia en ik het erover eens, dat hij nogal saai is. Rick moet dat ook gedacht hebben, want die dommelde zelfs even weg! Leuk om te bezoeken, dus, vooral voor kleinere kinderen, maar geen hoogvlieger, deze Disney/Pixar film.

Rendez-vous bij de Zoo

Tot nu toe is dit werkelijk een heerlijke week kwa temperaturen en weer. Iedere dag wordt er weer regen voorspeld, maar, op een paar druppels gisteren na, zien we daar niets van. Wat water is wel nodig, want tot nu toe hebben we meer dan 15 centimeter minder regen gehad, dan gemiddeld!

In andere delen van de oostkust is dat wel anders. Ayesha belt, dat het daar bij Boston regent, alsof het nooit weer op zal houden. Dit regengebied ligt maar net ten noorden van ons, maar de bergen ten westen houden het op een afstand.

Bij wijze van grote uitzondering heb ik vandaag tot half vier helemaal niets gaande. Ik zou met Saskia naar de zoo gaan, maar die wilde liever toch naar school (dat zou een jaar geleden niet gebeurd zijn!). Ik doe een gewichtenroutine bij het opstaan en besluit dan, dat ik dan maar zelf naar de dierentuin wil. Ik heb al heel lang de pandababy willen zien.

Katja is het eerste uur thuisgebleven, doodmoe van alle testen en examens. Nadat ik haar naar school heb gebracht, maak ik me klaar om naar DC te gaan. Om half elf zit ik in de auto. Ik bel via de autotelefoon met Kirsten en voor ik het weet rijd ik Washington binnen. Binnen het half uur parkeer ik de auto bij de National Zoo en loop met fototoestel het park binnen. Wat leuk toch, om een gratis dierentuin te hebben! (Het parkeren kost wel geld voor niet leden, maar wij zijn leden, dus het is gratis)

Vlakbij het apenhuis kom ik de dierentuin binnen. Het park is gebouwd op een enorme heuvel en ik loop helemaal naar boven, waar ik weet, dat de panda's zich bevinden. Het is superdruk met schoolkinderen en ik vrees, dat ik niet veel zwart-wit te zien zal krijgen. Maar gelukkig valt dat mee.

Het binnenverblijf wordt verbouwd, dus zijn de panda's buiten. Als ik er aankom liggen ze allemaal te slapen. Moeder en baby slapen, Tai Shan (de baby) in een boom en Pa, Tian Tian, ook in een afgescheiden verblijf.

Na wat foto's van saaie slapende panda's loop ik verder naar de cheetah's. Daarvan weet ik, dat er jongen zijn, die nu ongeveer een jaar oud zijn. En inderdaad zijn er vijf jonge cheetah's, die zeer actief bezig zijn. Ik geniet van het schouwspel, wat een mooie, lenige dieren! En toch ook zo net als onze katten!

De cheetah's:









Terwijl ik daar sta gaat mijn mobieltje. Het is Rick en hij wil weten, waar ik ben. Als ik hem vertel, dat ik bij de cheetah's sta, vraagt hij of ik gezelschap wil. Natuurlijk wil ik dat!!

Hij is in Washington en klaar met zijn afspraak, dus komt hij ook naar de zoo. Een half uurtje laten is hij er en we gaan gauw lunchen. Nu is het eten niet om over naar huis te schrijven, maar om het samen te verorberen is wel heel speciaal!

Daarna lopen we het park door, we zien de vader panda, Tian Tian, allerlei bamboe verorberen en de gorilla's zijn ook heel erg leuk, vooral de "tieners". Helaas zitten ze achter glas, dus is het moeilijk fotograferen. Als laatste zien we de tijgers en leeuwen. Er zijn kleine tijgertjes geboren, maar die zijn nog niet te zien. De leeuwin is wakker en kijkt ons verstoord aan.

Tian Tian:











Dan lopen we de lange heuvel terug naar boven en ik neem afscheid van Rick bij "zijn" parkeerplaats. Ik kijk nog even bij de panda's, waar Tai Shan nu net uit de boom komt. Maar dan verdwijnt hij in een put achterin zijn verblijf, dus laat zich niet fotograferen. Ach, ik ben vastbesloten in de komende paar weken toch ook met Saskia te gaan, wie weet is hij dan actiever.

De leeuwin:



Het is een leuk bezoek geweest en ik hou het voor gezien. Om net voor drieen ben ik weer thuis. Laura komt om mij een massage te geven en Katja en ik brengen daarna Saskia naar pianoles. De rest van de avond zitten Rick en ik heerlijk buiten te computeren, de vuurvliegjes vliegen af en aan, er vliegt er zelfs eentje in Ricks kraag. Dit voelt toch wel erg zomers!

Straatvuil en oude mensen

Alweer een heerlijke zomerse dag toont zich aan en als Saskia naar school gaat, rijd ik eerst naar de garage om de Smurf op te halen. Die is nu weer schoon met nieuwe olie, dus rijdt als een trein.

De garage is op weg naar Christine's huis en om kwart over negen rijd ik bij haar voor. We lopen bijna anderhalf uur over mooie paden door de bossen bij haar huis, uiteindelijk iets meer dan zes mijl (toch bijna 10 kilometer!).

Als ik weer in de auto heb ik opeens enorme zin om naar Washington te gaan. Het is prachtig weer, ik heb mijn fototoestel mee en dan kan ik gelijk "werken" aan de weekthema's van de fotografiegroepen, die deze week "straatvuil" en "de oude mens" zijn. Ik vind het leuk om op zoek te gaan naar foto's, die bij die thema's passen.

De van parkeer ik op Claudia's oprit en als ik het perron oploop staat de trein al te wachten. Om twaalf uur stap ik vlakbij het American Indian museum uit en besluit daar dan ook maar meteen te eten. Hun Mitsitam Cafe blijft een van mijn favoriete lunch plekken aan de Mall. De zalm en twee salades (iedere keer weer anders) smaken voortreffelijk!

Gesterkt ga ik er met mijn fototoestel op uit. Zoals altijd geniet ik van de Mall met aan de ene kant het imposante Capitool en in het midden de obelisk van het Washington Monument. Men maakt zich klaar voor het Folklife Festival, dat vanaf 30 juni wordt gehouden.




Links en rechts lopen joggers om me heen, veel mannen met ontbloot bovenlijf, want het is flink warm. Veel vuil is er niet te zien en oude mensen al helemaal niet.

Het ziet er allemaal heel erg netjes uit, op de gewoonlijke sigarettenpeuken na, en dan opeens zie ik aan mijn voeten een gebruikte condoom liggen. Jee, midden op de National Mall, het pronkstuk van de natie! Meteen probeer ik me voor te stellen, hoe die daar nu terecht is gekomen. Wie is er zo brutaal om onder het toeziend oog van de eindeloze veiligheidspatrouilles onder de sterren te gaan liggen vrijen? Natuurlijk maak ik er gauw een foto van, het zou weleens het enige "vuil" van vandaag kunnen zijn!

Via het Washington Monument loop ik naar het World War II Memorial. Dit is een goede plek om oude mensen te vinden, want veel oud-strijders uit die tijd komen het bezoeken. En inderdaad, jackpot! Nu nog foto's nemen zonder dat het lijkt alsof ik hen expres fotografeer. Dat valt niet mee en ik ben maar matig tevreden met het resultaat.


Hoe werkt dit moderne ding, is mijn foto gelukt?



Samen op vakantie in de hoofdstad





Het blijft ook een indrukwekkend monument

Langs de Reflecting Pool loop ik naar het Lincoln Memorial. Onderweg zie ik een brutaal eekhoorntje chips uit een van de vuilnisbakken vissen. Hij blijft het rustig opeten en ik kan hem zo fotograferen.


In de vijver zwemmen tientallen eenden en ganzen. De baby eendjes zijn zo schattig, ik kan er bijna geen genoeg van krijgen! Ook zij zijn helemaal niet schuw en laten zich gewillig fotograferen.








Terwijl ik daar sta hoor ik opeens helicopters. Het zijn drie militaire "choppers" en in een ervan weet ik, dat Bush zit. Hij komt thuis van het een of ander. De andere twee zijn afleidingsmaneuvres en die vliegen door naar het dichtbij gelegen Fort Belvoir.



Bij het Lincoln Memorial is het een drukte van jewelste en bij het ernaast gelegen Vietnam Memorial ook. Ze blijven indrukwekkend, hoe vaak ik ze ook al gezien heb.



Zelfreflectie in de muur met namen van het Vietnam Memorial

Dan verlaat ik de Mall en loop door de stad naar het Witte Huis. Daar staan allerlei mensen op het dak en voor het huis en in de tuin staan Secret Service agenten achter de bomen. Het is allemaal zeer mysterieus. Met de zoemlens van mijn fototoestel probeer ik de mensen in de verte beter in beeld te krijgen, maar of de president of Laura Bush er ook bij staan kan ik niet zien.





Dit protest tegenover het Witte Huis is er al vele jaren

Dan maar verder, richting Metro, want ik heb inmiddels alweer zo'n vier mijl gelopen en ik begin mijn benen nu wel te voelen. Onderweg zie ik nog een oude man slapen op een bankje, dus die gaat ook op de kiek.

Wat ben ik toch dol op deze stad, het is alsof ik op een mini vakantie ben, iedere keer, dat ik er ben! Het is nooit hetzelfde en nooit saai. Mijn route van vandaag is hier te zien (voor degenen, die in Washington zijn geweest).

Bij Federal Triangle stap ik weer in de trein en het is heerlijk weer te zitten! Zodra ik de tunnel uitkom in Ballston gaat mijn mobieltje. Het is Katja, die van school op moet worden gehaald. Maar goed, dat ik nu terug ben, dan!

Saskia gaat zwemmen met twee vriendinnetjes en ik installeer mezelf met een Diet Coke en mijn laptop op het deck. Het is een heerlijke temperatuur al dreigen er telkens onweersbuien, ze bereiken ons niet. Wel zien we een prachtige regenboog.

Doodmoe van de dag ga ik vroeg naar bed, morgen weer vroeg op!

06-06-06 oftewel 666

"The number of the Beast" heet het hier, nummer 666, goedbeschouwd de datum van vandaag.

De hele dag hoor ik verhalen op het nieuws over vrouwen, die vandaag geen geboorte willen geven en mensen, die 666 niet als hun huisnummer willen hebben en dominees, die doem en verdommenis voorspellen voor vandaag.

Gelukkig zijn er ook nog gewone mensen, zoals de Virginiaanse college graduates van 1979, die destijds afspraken om op 6-6-06 een reunie te houden op Route 66, de legendarische route door de VS. Ze zijn daar nu aan bezig in Springfield, Missouri. 1979 spreekt mij aan, dat is het jaar, dat ik slaagde voor het gymnasium (om de een of andere reden klinkt dat niet zo interessant als "graduated from high school").

En "Happy Birthday" voor alle 06-06-06 babies, die ondanks de angsten van de moeders toch vandaag de wereld in gleden. Ze zullen vast een goede toekomst hebben met zo'n bijzondere verjaardag.

Het is heerlijk weer en ik grijp de gelegenheid aan om te gaan fietsen. Dit keer gaat mijn grote zware camera mee op mijn rug, in de hoop, dat ik eindelijk eens herten zal zien.

Na een mijl of vier, het hele pad is toevallig leeg, stuit ik op een groepje van vijf herten, waarvan drie geweien hebben. Ze staan zo'n tien meter van me af en vinden me duidelijk maar raar. Ik neem foto's, we staren elkaar aan en dan nemen ze de benen, hun witte staartjes recht omhoog. Het was weer erg de moeite waard!








Even verderop neem ik een bospad. Ik sla zo'n tien eekhoorntjes gade, die al "kletsend" achter elkaar aanrennen en de bomen in en uit rennen. Het licht is niet goed om te fotograferen of filmen, maar het is gewoon een leuk gezicht.

En dan zie ik opeens een chipmunk zitten! En hij blijft even zitten, heel ongewoon. Ondanks het slechte licht heb ik toch maar een paar foto's genomen, want chipmunks zijn supersnel en blijven zelden zitten. Als ik even later terugrijd, vliegt er zelfs een bijna onder mijn wiel, ik kan hem nog net ontwijken. Het zijn zulke schattige diertjes, ik zou het vreselijk vinden, als ik er een verwondde!!




De middag besteed ik met allerlei akkevietjes. De van zit nog helemaal onder de insektenlijkjes en ik ga naar Mr. Wash om hem te laten wassen. Het ziet er een stuk beter uit, maar die insekten zijn er nog niet af. Misschien moet ik toch maar investeren in een van de vele commerciele produkten, die ze eraf krijgen. Of heeft er iemand hier een gouden tip?

Na de wasbeurt breng ik de van weg voor een olieverversing. Ik krijg een zilveren Ford Taurus als leenauto mee. Hij rijdt best lekker, beter dan de kleinere Fordjes, die ze ook als leenauto uitgeven.

Bij Richards Computers haal ik een kapotte (nu dus gemaakte) laptop op en bij Giant gauw even wat benodigdheden voor het avondeten.

Katja komt thuis uit school en voor haar scheikunde bijlesleraar komt vertelt ze, dat ze tot nu toe al haar SOL's (overgangstoetsen) met advance proficiency heeft gehaald. Heel goed, vooral voor geometry, wat haar slechtste vak was.

Saskia heeft vandaag "Performance Day" gehad. Ieder kind, dat wil, voert dan iets op voor de school. Saskia speelde piano, maar ik mocht absoluut niet komen, want dan zou ze nerveus worden. Natuurlijk vind ik dat heel jammer, maar ik respecteer haar wensen.

Voor een fotografie wedstrijdje moet ik een foto maken van iets, dat ik zelf heb gebakken. Nu weet iedereen, die dit blog leest, dat ik bepaalt geen keuken prinses ben! Toch wil ik aan de opdracht voldoen en bij Giant vind ik Angelfood cake mix. Daar hoeft alleen maar water bij, dus dat kan niet mis gaan!

Samen met Kai maak ik angelfood cupcakes van een Betty Crocker mix. Het ruikt heerlijk en smaakt nog beter, vooral met frosting en bosbessen en frambozen als garnering! Misschien toch wel voor herhaling vatbaar!


Alle vierentwintig zijn inmiddels achter de kiezen. En dat 666? Daar hebben we de hele dag niets van gemerkt, morgen is het hier 6/7/6, ook een leuk nummer.

(PS: Sommigen hebben gemaild en gevraagd, waar het verhaal staat over hoe Rick en ik elkaar hebben ontmoet. Dat kun je op 17 november 2005 in de archieven lezen.)

A trip down Memory Lane, vervolg

Op 20 augustus 1988 trouwden Rick en ik. Het werd een echt Amerikaans huwelijksfeest met zes bruidsmeisjes voor mij en zes bruidsjonkers voor Rick, een bloemenmeisje (mijn buurmeisje) en een ringdragertje (Ricks neefje). Het regende pijpenstelen toen we wakker werden, maar gelukkig werd het halverwege de dag droog. 's Middags reden we in een limousine door Washington en maakten daar foto's, ik sta op heel wat foto's van Japanse toeristen die dag!




Nu kon ik een groene kaart aanvragen via mijn huwelijk en me uit de grip van Bill en Lisa werken. Binnen het half jaar had ik die kaart en ik nam de baan als vakantie reisagente aan, die mij bij Winkler Travel werd aangeboden. Daar vond ik uit, dat ik het geduld niet heb om uren te wachten tot mensen bepaald hebben, waar ze heen willen op vakantie!

Met mijn groene kaart was ik vrij te werken, waar ik wilde, en ik besloot eens een tijdje reisagente uitzendwerk te gaan doen. Zo maakte ik allerlei reisbureaus mee en uiteindelijk accepteerde ik een baan bij American Express. Daar heb ik vijf heel leuke jaren gewerkt, eerst als reisagente, later in management, als hoofd van de trainingsafdeling.

Nadat Katja geboren was werkte ik halve dagen en later drie dagen per week. Vlak voor Saskia's geboorte ben ik er weg gegaan en "thuisblijfmoeder" geworden, wat ik nu nog ben (alleen ben ik vrijwel nooit thuis). Hoewel ik de reiswereld erg leuk vond, heb ik me de afgelopen tien jaar geen minuut verveeld.

Na ons huwelijk trokken Rick en ik in het huis van zijn ouders, die een paar jaar in Duitsland woonden. Rick werkte voor Wang en dat bedrijf ging helemaal niet goed. Hij was dus op zoek naar een nieuwe baan en wel geinteresseerd in een vrij nieuw bedrijf: Microsoft.


Het huis van Ricks ouders

In maart 1990 werd Katja geboren en in juni 1990 begon Rick bij Microsoft. Onze financiele situatie verbeterde eindelijk, want met Rick praktisch werkloos was die nogal precair. We konden nu ook een lening krijgen voor een eigen huis, want het wonen in het huis van zijn ouders was ook niet ideaal.

In augustus 1990 betrokken we ons eigen stulpje, een drie slaapkamer condominium in Vienna. We hoefden maar een paar mijl te verhuizen, want het huis van Ricks ouders stond ook in Vienna.




Voor mij was het allemaal een groot avontuur! Mijn werk ging lekker, Ricks werk ging als een trein en in april 1992 werd Kai geboren. Die geboorte was een moeilijke en toen hij een maand oud was werd er craniosynostosis (zijn hoofd zag eruit als dat van de baby in het eerste plaatje) geconstateerd bij hem.

De bovenste naad van zijn schedel was al samengegroeid, iets wat gewoonlijk pas tegen het tweede levensjaar gebeurt. Hierdoor was zijn fontanel te klein en groeide zijn hoofd in een football vorm naar voren en achteren. Met elf weken is hij hiervoor in Children's Hospital in Washington geopereerd.

Natuurlijk was dit een heel spannende tijd voor ons, maar toen hij eenmaal goed door de operatie was gekomen, vond ik Children's Hospital ook weer een hele belevenis! Wat een drukte en een af en aan rijden van ambulances en ook vaak de trauma helicopter. Precies zoals je bij de tv serie "ER" ziet. Dit is een van de beste ziekenhuizen in het land, dus kinderen komen er van heinde en ver voor behandelingen. Gelukkig herstelde Kai goed en nu kun je alleen nog een klein bultje op zijn achterhoofd voelen.

Na vier jaar in ons condootje, dat toch wel erg klein was voor een gezin van vier, zagen we, dat er tegenover de Metro nieuwe rijtjeshuizen werden gebouwd. Voor de grap besloten we eens te gaan vragen hoeveel die kostten en voor we het wisten hadden we een contract getekend!! Het huis was nog niet gebouwd, dus we dachten alle tijd te hebben ons condominium te verkopen.

Dat lukte echter niet en dus verhuurden we het aan een alleenstaande moeder met twee tieners. Twee jaar geleden hebben we het ook aan haar doorverkocht, want huisbaas zijn is niets voor ons!

De winter van 1993 bleek een heel strenge te zijn en ons huis was hierdoor niet op tijd klaar. We trokken een paar maanden bij mijn ouders in en vierden daar ook Kerst en Oud en Nieuw. Dolgelukkig waren we, toen we in februari 1994 eindelijk in ons nieuwe huis konden trekken!

Wat een luxe, ik had nog nooit zoveel ruimte om zelf in te richten gehad! Het was een heerlijk licht huis en op een steenworp van de metro, die ik iedere dag naar mijn werk nam.

Saskia werd in december 1995 geboren. Als ik zou blijven werken, zou de opvang voor de kinderen meer kosten, dan ik met mijn part time salaris verdiende. De keuze was dus of full time gaan werken of ophouden met werken. Omdat het me erg leuk leek tenminste van een van de kinderen alle "eersten" mee te maken, werd het het tweede.




Daar heb ik nooit spijt van gehad. Rick reisde veel en het was altijd moeilijk schipperen, toen ik nog werkte, ook als een van de kinderen ziek was. Nu was ik gewoon thuis, het nam een hele stress weg.

We hebben vanaf hun geboorte allebei Nederlands met de kinderen gesproken en zestien jaar later is dat nog voornamelijk de voertaal hier in huis. Rick heeft het al doende geleerd en kan goed een gesprek voeren. Katja heeft een sterk Amerikaans accent in haar Nederlands, maar haar vocabulaire is groot. Kai is soms wat lui en gooit er veel Engels doorheen, maar als het moet spreekt hij bijna foutloos. Saskia heeft het minst een accent (vind ik) en spreekt ook het beste. Zij leerde ook het laatst Engels natuurlijk, door mijn thuisblijven was Nederlands haar eerste taal, misschien heeft dat ermee te maken.

Op 9-9-1999 werd ik samen met zo'n honderd anderen tijdens een plechtige ceremonie Amerikaans staatsburger. Voornamelijk om mijn vader te sponsoren voor een groene kaart (via de Wereldbank was hij hier nog altijd op een visum en zou spoedig met pensioen gaan, zonder groene kaart had hij dan terug naar Nederland gemoeten), maar ook zodat ik voortaan mee kon stemmen in de verkiezingen. Nu mijn kinderen op de openbare school zaten werd het voor mij belangrijk om mijn stem te kunnen laten horen.

Naarmate de kinderen ouder werden ben ik de omgeving veel met ze gaan verkennen. In september 2003 leek het me leuk om over ons leven te gaan schrijven en zie hier een blog, dat al meer dan anderhalf jaar oud is.

De gebeurtenissen van 11 september 2001 en de sluipschutters in 2002 verstoorden ons gelukkige leven tijdelijk, maar over het algemeen vind ik het leven in dit gebied heel erg fijn.

Natuurlijk is het leven niet altijd rozengeur en maneschijn, maar ik kan op het moment toch wel met stelligheid zeggen, dat het dat voor ons 99% van de tijd wel is en daar genieten we met volle teugen van!

(de foto's in dit blog zijn foto's van oude foto's in albums, dus de kwaliteit laat veel te wensen over!)