De omgeving van Washington

Vannacht heeft Kai dus de puppy taken op zich genomen en Cosmo heeft maar liefst tot half zes doorgeslapen! Kai, de goeierd, staat om half zes gelijk ook maar met hem op en nam hem mee de vrieskou in. Volgens mij geniet hij van het uurtje alleen met ons nieuwe speelkameraadje! Ik zie in ieder geval al een groot voordeel: de tieners zijn ruim op tijd op, als ze met Cosmo willen zijn.

Voor het eerst in drie nachten slaap ik heerlijk! En Saskia, die Ricks lege plekje heeft ingenomen, ook. En Katja kennelijk ook, want die komt om tien voor zeven vertellen, dat ze per ongeluk haar wekker heeft uitgezet en zich nu heeft verslapen.

Om kwart voor acht staan we allemaal op en dan is Roland ook al wakker. Even later komt Marjan ook boven en we eten ontbijt. Kellogg's All Bran cereal met Yogurt bites vinden Roland en Marjan erg lekker, voor de nieuwsgierigen.

Eerst loop ik met Saskia een stuk naar school, tot zij Aoife tegenkomt, dan mag ik terug. Daarna loop ik een stukje met Cosmo en vervolgens breng ik Katja naar school. Inmiddels is het alweer kwart over negen en ik wil nog wat gewichten doen, dus ik hijs mezelf naar boven, terwijl Marjan en Roland op Cosmo passen.

Een uurtje later vertrekken we naar Great Falls. Het is weliswaar bewolkt, maar geen van beiden hebben dit park nog bezocht. Na het tonen van mijn National Parks pas lopen we naar het eerste uitzichtpunt.

Hier moet je wat klimmen, maar dan heb je ook wat. Vooral vandaag, want de rivier staat perfect hoog. Niet zo hoog, dat je de rotsen nauwelijks meer ziet, maar wel zo hoog, dat de watervallen indrukwekkend zijn.


De andere twee uitzichtspunten zijn minder uitdagend, daar kun je zelfs met een rolstoel komen. Alleen kun je van daaruit de grootste waterval minder goed zien.


Na ettelijke foto's lopen we een deel van het rivierpad tot we bij het watervalletje komen, dat van de zomer droog was en waar we naar beneden klommen naar de rivier. Langs de ruines van het Patowmack Canal lopen we terug.

Het is minder koud, dan gisteren, voornamelijk omdat het windstil is (in scherp contrast met Nederland horen we de hele dag van familie van Marjan en Roland). Na een kort bezoek aan het Visitor's Center en een praatje met de ranger daar, gaan we op weg naar Alexandria om te lunchen.

Daar parkeren we in een van de parkeergarages en lopen naar Gadsby's Tavern. Dit restaurant, waar ooit ook George Washington dineerde, serveert authentieke Virginia pinda soep, die laatst ook op de Travel Channel werd genoemd.

Op mijn aanraden bestellen Marjan en Roland daar ook een kop van en zo te zien vinden ze het lekker, want die gaat schoon op. Alle drie bestellen we dan ook nog eens de heerlijke sandwich met gerookte zalm en bacon en we kunnen er weer tegenaan.

Voor vanmiddag staat Mount Vernon op het programma en, al heb ik zo mijn geijkte route daarheen, we besluiten op de richting aanwijzingen van Rolands Tom Tom af te gaan. Alleen heeft hij waarschijnlijk het plaatsje ingevoerd, dus zegt de Tom Tom dame opeens midden in een woonbuurt, dat we onze bestemming hebben bereikt. Oeps!

Gelukkig heb ik nog wel een beetje richtingsgevoel en een idee, waar we zijn en we vinden de Old Mount Vernon Road en dan de Mount Vernon Memorial Highway. Maar moeten we daar links of rechts? Ik gok eerst links, dan toch maar rechts. Roland vraagt het toch Tom Tom maar even en we blijken maar zo'n kilometer van het landgoed verwijderd te zijn (naar links, dus mijn eerste inclinatie was goed).

We parkeren en kopen tickets. Sinds ik de laatste keer hier was zijn er een visitor's center en museum bij gebouwd. We kunnen een film van twintig minuten bekijken, maar de tijd dringt een beetje, omdat ik om vijf uur thuis moet zijn voor Saskia's pianoles. Dus we lopen door naar de mansion.


Daar staat een dame in klederdracht, die praat alsof ze in de tijd van George Washington leeft. Ze vertelt mij een feitje, dat ik nog niet wist (niet echt interessant voor niet-kenners van de geschiedenis van Virginia). Dat is de reden, waarom ik ieder bezoek aan deze plaatsen leuk vind: ik leer iedere keer weer wat nieuws.


We kunnen zo mee met de rondleiding, eerst zien we een korte film over de geschiedenis van het huis. Dan komen we de eetkamer binnen en ik kan Marjan en Roland er een schilderij van Great Falls laten zien.

In iedere kamer krijgen we toelichting over het hoe en wat. Soms wel erg langzaam (oude dame) en droog (in de heel interessante studeerkamer van George Washington), maar ook wel weer interessant.

Na de rondleiding lopen we langs de verschillende buiten gebouwen en bezoeken zowel het oude als het tegenwoordige graf van George en Martha. Vlak daarbij is ook de begraafplaats van de slaven. Die werden zonder stenen begraven, dus niemand weet, wie waar ligt. De locatie wordt gemarkeerd door twee gedenkplaten.


Dan lopen we de heuvel weer op en genieten nog even van het prachtige uitzicht over de Potomac rivier vanaf de achterkant van het huis. Marjan en Roland hebben deze rivier wel twee keer met heel andere gezichten gezien, vandaag.


Op weg naar de uitgang zien we nog de slavenkwartieren, die op dit landgoed "luxueuzer" zijn, dan op andere meer zuidelijke landgoederen. Dan lopen we door het nieuwe museum, waar we helaas ook geen tijd meer voor hebben.


Via de George Washington Memorial Parkway, met prachtige uitzichten op de Potomac en later op de skyline van Washington, rijden we naar Interstate 66.

Hier kunnen we gebruik maken van de HOV restrictie, waarbij je alleen op deze weg mag tussen 16 en 18:30 uur, als je met twee of meer mensen in de auto zit. Er is dus heel weinig verkeer en de politie is op patrouille, want we zien verscheidene auto's, die zijn staande gehouden.

Maar zo komen wij ruim op tijd voor Saskia's pianoles terug. We zetten haar af en gaan dan naar de vlaggenwinkel vlakbij. Marjan is op zoek naar een kleinere vlag van Virginia. Deze winkel heeft honderden vlaggen, maar a. ze zijn duur en b. ze zijn groter, dan wat Marjan zoekt. Jammer en onverrichterzake verlaten we de winkel weer.

Nog net voor we Saskia weer op moeten halen hebben we tijd om naar Safeway te gaan. Ik heb melk nodig, die gaat er hier met liters doorheen!

Nadat we Saskia hebben opgehaald gaan we naar Glory Days om te eten. Katja moet werken, maar Saskia en Kai gaan mee. Natuurlijk bestellen we de cheese fries, die Marjan ook erg lekker vindt (Roland houdt niet van kaas).

Roland en Marjan doen zich tegoed aan de ribs en ik bestel, waarschijnlijk voor de laatste keer tot volgende winter, want hun menu gaat veranderen, het varkenshaasspiesje met zoete aardappelfrietjes. Ik moet zeggen, dat ik me degene, die uitgenomen wordt, voel, want Roland en Marjan tracteren op vrijwel alles!! Echt heel lief!

Kai heeft nog een onbewerkt houten kruk nodig voor handenarbeid, dus stoppen we na het eten bij Michael's. Dit is een winkel, waar Marjan nog nooit is geweest, en ik geloof, dat ik een "convert" heb gemaakt! Ze vindt er allerlei potentiele leuke dingen voor haar kleinkinderen.

Zo af en toe hebben we vandaag een sneeuwvlokje gezien. En terwijl ik dit schrijf ijzelt het wat. Gelukkig lang niet zo erg als ten westen van ons, want ijs hoef ik niet!

Met Marjan en Roland in Washington

Rond half acht gisteravond kwamen ze, ernstig vertraagd, bij ons aan. Marjan en Roland, mede-moderators van het Alles Amerika forum, die deze twee weken een rondje "Amerikaanse" moderators doen. Ze zijn begonnen bij webmaster Dennis in Louisville, Kentucky, en wij zijn hun tweede stop.

Na een gezellige avond samen volgt een vrij slapeloze nacht. Net iets te vaak zie ik het schattige kopje van Cosmo om toch even te kijken, of ik er nog ben. En om vijf uur komt Saskia bij ons in bed liggen, want die heeft erge hoofdpijn. Voor drie personen is er toch ècht geen ruimte in ons bed!

Gelukkig hebben Marjan en Roland wel goed geslapen, al was het wat koud in de basement. De temperatuur is ook opeens scherp omlaag, hij komt vandaag nauwelijks boven het vriespunt uit!

Maar met vriestemperaturen komt ook een prachtige wolkeloze lucht, perfect om naar Washington te gaan! Eerst maken we met zijn drieen nog een wandeling door Vienna, zodat ik wat geijkte "blog"plekjes kan laten zien. Kennelijk zijn we door een forumlid "betrapt" op de webcam, hi hi (zie Off Topic forum Alles Amerika.com).

Cosmo loopt even met ons mee, maar daarna doe ik hem even in zijn kleine bench. Als we terug komen kijkt er een eigenwijs hondenkoppie naar buiten. Hij heeft met veel gekrab de rits half open gekregen! Dat is dus niet de beste plek om hem veilig te hebben gedurende de dag! Gelukkig hebben we de grotere bench, waar ik hem terwijl we naar Washinton gaan in doe met speeltjes, water en snacks.

Roland parkeert de huurauto op de oprit van Claudia, die tegenover de metro woont. Met deze kou is het fijn om niet helemaal van ons huis te hoeven lopen. De trein staat al klaar en rond elf uur stappen we uit bij het Smithsonian station. Ik vind dit station altijd leuk, want als je met de roltrap boven komt, krijg je echt zo'n gevoel van "Wow, ik ben in Washington!", want je ziet het Capitool en Washington Monument meteen. Grappig genoeg zegt Marjan bovenaan de trap ook zoiets!

Als eerste lopen we naar het Washington Monument. Het is perfect weer om bovenin over de stad uit te kunnen kijken. We kunnen zowaar tickets voor de volgende rondleiding om half twaalf krijgen!

Dat geeft ons net even tijd om naar het Bureau of Engravement and Printing te lopen. Daar blijkt, dat er in de wintermaanden geen tickets nodig zijn en de rondleidingen lopen tot 14 uur. Dat kunnen we dus mooi nog net voor de lunch doen, straks.

Na de gewoonlijke veiligheidscontrole mogen we op een bankje wachten op de lift. Daar horen we de park ranger zowaar wat Nederlands praten met een meisje, dat ook net binnenkwam. Zijn naam blijkt later Warren Suyderhoud te zijn, dus hij is vast van Nederlandse afkomst. Hij vertelt, dat het Washington Monument de hoogste obelisk ter wereld is, van buiten gemaakt van marmer, van binnen van graniet.

Bovenaan hebben we een prachtig uitzicht, alleen zijn sommige raampjes door de kou helaas beslagen. We kunnen super ver kijken en Marjan vraagt mij, wat een stel hoge gebouwen in de verte is, en laat ik het toch niet weten! Maar wat ik wel weet en ook aanwijs, is het nieuwe Airforce Memorial. Dat blijkt later bij onze wandeling door de stad ook van veel punten te zien zijn.


World War II en Lincoln Memorial en "Points West", zoals ze hier zo mooi zeggen

Na een heel stel foto's nemen we de lift weer naar beneden en zien verschillende van de mooie stenen, die door de staten gedoneerd zijn. Eens wil ik de ranger tour doen, waarbij je de trap naar beneden neemt en al die 195 stenen ziet.

Snel lopen we naar het Bureau of Engraving and Printing en komen vijf minuten voor het begin van de rondleiding van kwart over twaalf aan. Eerst krijgen we een film te zien over hoe de dollars gedrukt worden en daarna krijgen we tijdens een rondleiding de verschillende drukpersen te zien.

Eddy, onze gids, maakt er een grappig geheel van. Geen van ons weet, dat de hoogste waarde, die tegenwoordig gedrukt wordt, het biljet van $100 is! Iedereen (inclusief ikzelf) gokt hoger. Naast me hoor ik Marjan $100 mompelen, dus die had het wel bij het rechte end!


Aan het einde van de rondleiding worden we (natuurlijk) de gift shop ingeloodst. Hier verkopen ze van alles, van kleding tot kaarten. Marjan en Roland kopen een poster met verschillende dollarbiljetten en kaarten. En Roland heeft een zakje met versnipperde biljetten, een ingenieuze manier van het Treasury Department om geld te vangen voor hun mislukte afdrukken.

Inmiddels rammelen onze magen en we lopen met grote spoed naar het American Indian Museum. Vorige keer, dat Roland hier was, hebben we geprobeerd bij Mitsitam, het cafe daar, te eten, maar het was te druk. Nu is er bijna niemand en we smullen van het bijzonder goede eten met uitzicht op de fonteinen.


Roland en Marjan voor het Capitool

Gesterkt gaan we verder aan onze trek door de kou. Het volgende doel is het Jefferson Memorial. Ook hier zijn er ongewoon weinig mensen (wij zijn de enigen vrijwel, die de snijdende wind trotseren). We kunnen zelfs foto's maken zonder mensen erin!


Jefferson in zijn "tempel"

Hij is imposant, daar in zijn "tempel", Jefferson. Iedere keer vind ik dat weer, maar hij is dan ook mijn favoriete persoon uit de Amerikaanse geschiedenis. Terwijl Marjan en Roland een pitstop maken, zie ik een adelaar boven het Tidal Basin een gevecht aangaan met een heel stel boze meeuwen. Dit is de tweede keer in korte tijd, dat ik in de stad een adelaar zie!


Op weg naar het Franklin D. Roosevelt Memorial

Ook het Franklin Delano Roosevelt Memorial is nieuw voor Marjan en Roland, die beiden al eens eerder in Washington zijn geweest. Dit is een van mijn favorieten, zo wijds aangelegd en sober met zeer indrukwekkende uitspraken.

Nu hebben we bijna het hele Tidal Basin omgelopen en we slaan af naar het Korean Memorial. Ook dit Memorial is sober en de uitdrukkingen op de gezichten van de soldaten zo indrukwekkend.


De gezichtsuitdrukkingen blijven "haunting"



Canadese ganzen in de Reflecting Pool

Langs de Reflecting Pool, de poep van de honderden Canadese ganzen vermijdend, lopen we naar ons laatste doel: het World War II Memorial , dat Marjan ook nog nooit gezien heeft. Roland was hier wel geweest. In het late middaglicht ziet alles er zo warm uit (al vertinnen mijn handen, ondanks de handschoenen), dat ik me meteen voorneem vaker om deze tijd in de stad te zijn.




Net voor zonsondergang vinden we onze weg terug naar de Metro en voelen allemaal onze benen en voeten wel! Rick is inmiddels onderweg naar Seattle, waar er meer sneeuw ligt, dan er in jaren is gevallen.

De kinderen hebben op Cosmo gepast en dat is erg goed gegaan. Hij heeft aan aandacht geen gebrek!

Helaas heeft Saskia een natte plek op Rolands "bed" (een queen size opblaas matras in de rec room) opgemerkt. Als ik vraag, wat ze denkt, dat het is, fluistert ze, dat het vies ruikt. Kattenpies, dus! Bah! Gelukkig is Roland aan huisdieren gewend en neemt het rustig op. Ik was alles gauw, dus hij heeft vanavond hopelijk weer een fris ruikend onderkomen!

Marjan, Roland en ik gaan Japans eten bij Sweet Ginger. Sushi is een van Marjans favoriete eten las ik op het forum en dat is ook voor mij het geval. We kiezen beiden een Chirashi met heel wat rauwe vis. Roland gaat voor de teriyaki kip. Voor de kinderen neem ik eten mee terug, want die hadden allemaal veel huiswerk.

Nu zitten we uitgeteld voor de tv! De kou en het vele lopen maken, dat ik me helemaal rozig voel. Hopelijk wordt het vannacht een nacht zonder interrupties, want Kai neemt de puppy taken over.

Sneeuwbuien!

Gisteren werd het maar liefst 24 graden en vandaag valt het kwik naar 4 graden en er staat een ijzige wind! Brrr! Wat een verschil ineens! En dan zien we vanmiddag opeens iets, wat we dit seizoen nog niet gehad hebben: sneeuwvlokken! Van zomerse temperaturen naar de winter, het blijft fascinerend hoe dat hier gaat.

Cosmo's eerste nacht heeft hij in zijn draagbare bench naast mijn bed doorgebracht. De bovenkant hiervan kan open en ik had mijn hand erin. Hij ging meteen slapen! Pas om tien voor half vijf werd hij wakker om even te plassen en ging daarna meteen verder slapen. Ideaal! Ik hoop, dat het zo blijft!

Voor vandaag heb ik het expres zo geregeld, dat ik nergens heen hoef. Zo kan Cosmo even aan alle luchtjes en benches wennen. Hij leert heel snel, ik hoef hem maar een paar keer een snoepje voor te houden en hij gaat al vanzelf zitten!


Lekker knauwen!

Omdat ik voor vandaag een gewichtenroutine op het programma heb staan, sluit ik Cosmo met teddyberen, botjes en water in Brynna's grote bench. Hij zal daar morgen, als ik met Roland en Marjan op stap ga, zo'n vier uur in moeten. Hij jankt een kwartiertje, maar niet hartverscheurend, dus ik ga er niet heen. Hij mag er toch niet uit, want dan leert hij, dat janken helpt. Na dat kwartiertje is het helemaal stil voor zeker een uur!


Als ik na mijn workout naar beneden kom, zit hij me al aan te kijken. Het lijkt een heel rustig hondje, hij speelt graag, maar is niet wild, ook niet naar de katten toe. Dat laatste is goed, want Sushi ligt bijvoorbeeld gewoon bij ons in de family room op de grond te slapen.


Daar zie ik dat fototoestel alweer! Gauw pakken!



De schoonmaaksters komen en ook daarvan wordt hij (gelukkig) niet warm of koud. Ze stofzuigen zelfs best dichtbij hem en toch slaapt hij door. Maar ja, hij heeft dan ook net daarvoor heerlijk in de tuin achter een bal aangerend.

Zo ben ik de hele ochtend met hem bezig en slaak wel even een zucht van verlichting als hij na zijn middageten als een blok in slaap valt. Pas als Laura komt om een massage te geven wordt hij wakker.

Als de kinderen thuiskomen, neemt Katja hem mee voor zijn eerste wandeling aan de lijn. Hij doet het goed en dartelt vrolijk naast haar mee. Natuurlijk komt de halve buurt naar hem kijken en daar wordt hij goed moe van. De kinderen vinden het jammer, maar Cosmo wil gewoon telkens slapen.




Snickers, de kat, die hondensnacks lekker vindt

Intussen doet hij keurig de meesten van zijn behoeftes buiten! Alleen twee keer, als ik hem boven zie snuffelen, ben ik net te laat.

Terwijl Kai "oppast" gaan Katja en ik gauw naar Michael's en Safeway voor wat benodigdheden. Het sneeuwt buiten, wat een tiental telefoontjes op Katja's mobieltje tot gevolg heeft. Helaas voor de tieners zijn het slechts een paar buitjes en wordt er verder niets voorspeld, deze week.

Roland belt net als ik buiten ben en laat een berichtje achter, dat de vlucht, die hij en Marjan vanuit Cincinnati zullen nemen, flink vertraagd is. In plaats van om kwart over twee zal hij nu rond half zes vertrekken. Jammer, zo verliezen ze een groot deel van een vakantiedag op een (nogal saai) vliegveld. Maar ja, niets aan te doen!

Op de website van United heb ik gezien, dat hun vlucht om 17:09 vertrokken is en ze rond half zeven aankomen. In ieder geval zijn de bedden opgemaakt (Snickers moest nog even "helpen" met het luchtbed van Roland, natuurlijk) en verheugen wij ons allemaal op hun komst. Helaas zal het wel flink koud zijn, opeens, maar het schijnt ook zonnig te worden.



De lucht van vanavond

Cosmo Stone is hier!

De grote dag daagt eindelijk! Rick gaat nog even een paar uur naar zijn werk en ik probeer met alle macht de kinderen op te krijgen. Katja had gisteren nog enthousiast aangeboden ontbijt te gaan halen, maar in de praktijk bleek 9 uur opstaan toch echt te vroeg!

Het is alweer zo warm en ik moet gewoon naar buiten! De afgelopen week heb ik iedere dag hard gesport, dus ik besluit het vandaag eens wat minder te doen. Ik loop zo snel mogelijk twee mijl in een grote cirkel om ons huis. Kennelijk ben ik niet de enige, die buiten wil zijn, want ik kom mijn buurvrouw Susan tegen en later Laura's ouders, Jim en Lois. Natuurlijk vertel ik ze allemaal enthousiast, dat we vandaag onze nieuwe baby op gaan halen!

Rond elf uur komt Rick thuis, we laden alle hondenbenodigdheden in de auto en gaan op weg. Katja doet achterin huiswerk en Rick zit naast mij te werken. Lang leven draadloos internetten, anders had hij vandaag niet mee gekund. Ik rijd dus en luister naar mijn Zune.

Midlothian is zo'n 120 mijl hiervandaan (bijna 200 kilometer), maar vandaag is het verkeer op de Interstate 95 relatief heel rustig. Het is Dr. Martin Luther King's Birthday, dus veel mensen (inclusief onze kinderen) hebben vandaag vrij.

De Interstate is erg saai, hoewel er zonder bladeren aan de bomen tenminste nog iets te zien valt. In de zomer is het aan beide kanten helemaal groen en krijg je het gevoel door een ellenlange groene tunnel te rijden. Nu zien we ook het nieuwe Marine Corps museum in Quantico goed liggen, een heel modern uitziend gebouw. Binnenkort willen we het gaan bezoeken.

We schieten zo goed op, dat we al om half een vlak bij Richmond zijn. Omdat de dierenarts afspraak van Cosmo om tien voor half drie zou zijn, zouden we dan wel erg vroeg bij de Woodles aankomen!

In Ashland vinden we een Applebee's. Het is alweer heel lang geleden, dat we hier gegeten hebben en ik ontdek met genoegen hun Weight Watcher's menu. De portabello en kip sandwich smaakt voortreffelijk!

Katja rijdt het laatste stuk van zo'n 35 mijl naar Midlothian. Zo krijgt zij ook ervaring met snelweg rijden. Maar ik moet zeggen, dat ik mijn hart vasthoud bij invoegen en van baan veranderen! Ik weet wel, dat dat training vergt, maar ik slaak altijd weer een zucht van verlichting, als we veilig aankomen!

Om half drie rijden we het erf van de Woodles op. Mr. Woodle (Hugh) is thuis met drie van de puppies, Barry (die de 25ste naar Michigan verhuist), Cash en Lily, die beiden bij hen blijven. Rick blijft nog even in de van werken en de kinderen en ik vermaken ons met de puppies.




Ook heb ik een leuk gesprek met Hugh. Hun huis staat op een enorm grondgebied van 40 acres! Hij vertelt, dat hij zoveel grond nodig had voor zijn landingsbaan naast het huis. Daar staan nu nog drie vliegtuigjes en Hugh vloog voor zijn pensioen in 1990 het hele land door daarmee. Nu is het te vermoeiend (ik schat Hugh en Sue in de zeventig) en staan de vliegtuigen te koop en hij heeft al het land, op 3 acres na, aan een bevriende aannemer verkocht.


De drie puppies zijn blij met de aandacht!

Het leven van deze mensen vind ik zo interessant! Toen ze hun huis bouwden was het helemaal op het platteland en langzaam breidde de stad zich uit. Ze hebben paarden gehouden en tientallen honden gehad. Ze gaan nog steeds naar allerlei hondenshows, want Sue is een AKC judge. Ze zou graag zien, dat wij Cosmo ook naar shows nemen, maar dat lijkt me ontzettend tijdrovend!


Spelende pups

Om half vier komt Sue terug met Cosmo en Panda en we spelen wat met hen. Ze lijken geenszins aangedaan door de prikken, die ze hebben gekregen. Rick en ik gaan naar binnen om het papierwerk af te werken met Sue en te betalen. Cosmo is niet goedkoop, maar het is dan ook echt een prachtig hondje.


Cosmo en Panda zijn terug



Een uurtje later zetten we Cosmo in de meegebrachte reisbench (de bovenkant kan open, dus hij dan door de achterruit van de van naar buiten kijken). Saskia en Kai zitten op de achterbank en aaien hem. Hij piept minder dan een minuut en is de rest van de rit heel rustig, al slaapt hij niet.

Gelukkig is er ook op de terugweg weinig verkeer op deze gewoonlijk super-drukke weg. In minder dan twee en een half uur rijden we onze oprit op.

Na die uren in de auto verwachten we, dat Cosmo wel "uit" zal willen, maar als we hem in de achtertuin uitlaten weet hij niet goed, wat ervan te denken. Hij snuffelt en loopt wat, maar doet geen behoeftes.

Dan maar naar binnen, waar een hilarisch tafereel zich ontvouwt. Er moet namelijk kennis worden gemaakt met de katten. Sushi is nummer een. Tot mijn verbazing is die heel rustig. Ze ruiken aan elkaars neuzen en Cosmo probeert met Sushi te spelen, maar die heeft daar geen oren naar.


Kennismaken met Snickers

Snickers is ook erg nieuwsgierig en ook die twee ruiken aan elkaar. We geven Cosmo wat eten en dat deelde Snickers vroeger altijd met Brynna. Ik denk, dat dat weer het geval gaat zijn met Cosmo.


Ik gaap wel, maar ik ga lekker nog niet slapen!!!

Meike reageert het slechtst, compleet met blazen en hoge rug! Maar terwijl ik dit schrijf ligt ook zij hier in de family room op een stoel te kijken. De andere twee katten zijn er ook en Cosmo loopt rond. Het gaat allemaal beter, dan ik had gedacht. Het helpt natuurlijk ook, dat hij een vrij rustig hondje is, tot nu toe althans.


Meike kijkt de kat uit de boom

Het is een grote knuffel, dat is zeker! We hebben al heel wat hondenzoentjes mogen ontvangen. Terwijl we naar de Golden Globes kijken, genieten we van onze nieuwe baby.



Moe, maar niet klaar om te slapen!



Maar opeens stort ik neer!

In blijde afwachting

Zaterdag

Na veel te lang uitgeslapen te hebben, sta ik pas om negen uur op! De rest van het gezin laat zich nog zeker een uur niet zien, hoe ze het volhouden zo lang is me een raadsel. Zonde van de dag vind ik!

Het weer is veel beter, dan ik had verwacht, want er werd regen voorspeld, maar ik zie zelfs zo af en toe een straaltje zon. Bovendien is het heerlijk warm, zo'n 17 graden! Ik wijzig dus mijn plan om binnen gewichten te doen en ga met mijn 8 pond gewichten tien kilometer lopen. Wat een weer voor midden-januari, weer!

Een groot deel van de middag besteed ik aan mijn fotoles. Die is een beetje saai, deze week, over lenzen en flitsen. Op het moment heb ik geen nieuwe lenzen nodig, dus dat hele stuk komt misschien later nog van pas, maar zin en tijd om lenzen te gaan uitproberen, zoals de opdracht luidt, heb ik niet.

Het flitsen gedeelte is wel interessant, want met Kerst heb ik een externe flits gehad en natuurlijk is het heel handig om dan ook te weten, hoe die te gebruiken!

Rond vijf uur gaan we naar Petsmart om dingen voor de hond te gaan uitkiezen. Saskia is niet mee, ze is met Tabatha's familie mee en we kunnen haar niet bereiken. Als ze later hoort, dat we zonder haar gegaan zijn is ze boos, tot ik haar beloof dan morgen met haar naar Petco zal gaan.

Het duurt even voor we al onze keuzes gemaakt hebben, want er is zoveel keuze in alles! Alleen de schappen met verschillende kauwdingen beslaan al een heel gangpad! En dan de halsbanden, tientallen verschillende! Maar na een uurtje hebben we alles gelukkig bij elkaar.


Speeltjes, alleen het gele gedeelte hier!



Rechts het schap me alleen maar botjes!

Als ik er dan toch ben schrijf ik ons ook maar gelijk in voor puppy training. Tot mijn blijdschap blijkt, dat Petsmart aan "Clickertraining" doet. Daar heb ik net (na een aanbeveling van een kennis) veel over gelezen en de methode spreekt me erg aan. We beginnen op 29 januari en ik krijg alvast een clicker mee. Dan kunnen we meteen gaan oefenen, straks!

Nu we toch bij het Fair Lakes Shopping Center zijn en het etenstijd is, kiezen we een restaurant hier. Het wordt Red Robin en we kunnen al gauw een tafeltje in de bar krijgen. Dit restaurant is helemaal non-smoking, heerlijk! Hun menu bestaat voornamelijk uit "burgers", maar bij nadere inspectie blijkt de "kipburger" kippenborst te zijn en de "visburger" zalmfilet. Ik kies voor het laatste en het smaakt prima.

Omdat Katja het vuurwerk met Oud en Nieuw moest missen, heeft Rick wat siervuurwerk achter gehouden. Op blote voeten, in korte mouwen en zittend op de oprit, zo warm is het nog, genieten we van het (mini) spektakel!


In afwachting van het vuurwerk



Nog even wat vuurwerk, maar mag het eigenlijk wel?

Katja gaat daarna met Tabatha en Saskia Scattergories spelen en Rick, Kai en ik kijken naar de film "The Terminal" met Tom Hanks.

Zondag

Het lijkt wel een herhaling van gisteren! Alweer slaap ik veel te lang uit, daar moet (en zal met behulp van puppy-lief ook vast wel) verandering in komen! En alweer is het bij het opstaan droog met zo af en toe een zonnestraaltje en warm!

Gelukkig staat Rick vandaag ook wat eerder op en het lukt me hem over te halen om te gaan fietsen. Dat heb ik al weken niet gedaan en ik heb er zo'n zin in! Eindelijk kan ik dan ook het achteruitkijkspiegeltje, dat ik van mijn schoonzus voor Kerst kreeg, uitproberen.

We fietsen door Vienna naar het W&OD pad. Mijn fiets heeft geen spatborden en nu merk ik daar het gemis van. De straten zijn nat en ik voel langzaam mijn achterwerk ook nat worden. Maar ach, het is bijna 20 graden, dus koud krijg ik het zeker niet!

Het is superdruk op het pad, ondanks de druppels, die zo af en toe uit de lucht vallen. Iedereen wil natuurlijk gebruik maken van de fantastische temperatuur! Rick en ik rijden vijf mijl naar het westen en gaan dan terug. Fietsen blijft toch mijn favoriete manier van bewegen, al is het dit keer te druk om wild te zien.

Na een snelle lunch ga ik naar de nagelsalon. Ik neem mijn "Dog training for Dummies" boek mee en leer heel wat tijdens het uur, dat mijn nagels weer helemaal netjes gemaakt worden. Het is tenslotte al twaalf jaar geleden, dat we een puppy hadden, langer nog geleden, dan dat we een baby hadden!

Bij de Starbucks naast de nagelsalon haal ik nieuwe koffie, Caffe Verona. Volgens hen is die "bold", ik ben benieuwd. En om te drinken kies ik een non-fat Chai Tea latte, lekkere pittige thee!

Als ik thuiskom is Rick weg om Katja naar haar werk te brengen. Ik roep Saskia en Tabatha, die dit weekend weer dag èn nacht onafscheidelijk zijn. Met zijn drieen gaan we naar Petco, zoals gisteren beloofd. De meisjes maken een identiteitsplaatje in de vorm van een hartje voor de nieuwe huisgenoot en ik koop nog maar wat extra schoonmaakspullen in geval van "ongelukjes", die er vast zullen zijn.

De rest van de middag werk ik aan mijn foto's, ik loop zwaar achter met online zetten! De Florida foto's, van de vakantie met Petra, zijn hier te bezichtigen. En de foto's van mijn bezoek aan mijn zusje in Massachusetts hier.



We zijn er klaar voor!

Stilte voor de storm

Nog een weekdag voor ik een "baby" heb om voor te zorgen! Ik ben me terdege bewust, dat dit echt een stilte voor de storm is. Al heb ik enorme zin om een hondenbaby op te voeden, ik zie eerlijk gezegd wat op tegen de nachten. Van alle kanten hoor ik, dat puppies 's nachts nogal wat problemen kunnen maken.

Aangezien Rick ook volgende week op reis gaat heb ik de hulp van de kinderen al ingeroepen. Een slechte nacht is bijna desastreus voor mij op het moment. Maar dat mag de pret van een schattig nieuw huisgenootje niet drukken, natuurlijk.

Inderdaad hebben we een naam voor hem, maar die houd ik nog even voor me tot maandag, voor het geval we op het laatste moment van gedachten veranderen.

Christine belt, terwijl ik mijn ochtenoefeningen doe. Ze vraagt, wat mijn workout plannen zijn voor vandaag. Ik heb om 13 uur met Sylvia afgesproken om te gaan fietsen, maar ben ook zo bereid om nog meer te bewegen. Gelukkig maar, want de voorspelde regen blijkt eerder te komen.

Als ik naar Christine rijd heb ik voor het eerst in een tijdje weer zo'n "dat ik dit leven leef" moment. Hier rijd ik, dorpse Petra uit Leusden-Zuid, op een interstate in Virginia. Soms overweldigt het me, dat ik, opgroeiend in dat (ik moet het eerlijk zeggen) vreselijke dorp, nu zo'n heel, heel ander leven heb, dan ik ooit had kunnen vermoeden.

Zo af en toe word ik dus nog steeds door zo'n "wauw, dat me dit mocht overkomen" gevoel overvallen. Tot een half jaar voor mijn ouders besloten hierheen te verhuizen had ik er zelfs nooit aan gedacht om de Verenigde Staten te gaan bezoeken. Laat staan er wonen!

Christine en ik lopen zo'n vijf mijl (ik ben Garmin helemaal vergeten vandaag!) en er valt weer heel wat te bespreken. Eigenlijk onvoorstelbaar (en voor Rick bijvoorbeeld is het dat ook), omdat we elkaar zo vaak zien!

Net voordat we thuis zijn begint het te regenen. Ik bel Sylvia en die is het ermee eens, dat dit geen lekker fietsweer is. Zij komt dus gezellig een kop thee met volkoren speculaasjes (nog van Petra gekregen in november!), die zo lekker smaken, dat het bordje aan het einde van de middag leeg is. En dat terwijl Sylvia en ik er maar een of twee hadden, de kinderen vinden ze kennelijk ook niet te versmaden! Het is gezellig weer even bij te kletsen!

De rest van de middag is heerlijk rustig. Saskia gaat bij Tabatha logeren en Katja met vriendinnen naar de mall. Alleen Kai, Rick en ik zijn er dus met het avondeten en Rick stelt Japans voor. Nou, dat laat ik me geen tweede keer zeggen, want dat is mijn favoriete eten.

Mr. Fastman bezorgt de lekkernijen en we gaan met het eten voor de tv hangen. We kijken 1 vs 100, een leuke quiz show. En daarna is Trading Spouses aan de beurt. Het blijft lachen, hoe ze iedere keer weer complete tegenpolen als gezin uitkiezen! Dit keer is er ook een Fransman bij, die er echt typisch Frans uitziet. Zijn Joie de Vivre is wat moeilijk te begrijpen voor de andere "Spouse", die een verleden in de US Marines heeft.

When the going gets tough, the tough go shopping!!

Alweer vriest het flink bij het opstaan, maar ik loop toch met Saskia mee naar school en dan de cirkel van iets meer dan een mijl terug naar huis. Onderweg kom ik Freya tegen en loop een stuk met haar op. Freya heeft vorig jaar haar man verloren en gaat daar heel bewonderenswaardig mee om, vind ik. Gelijk lijken mijn muizenissen van de afgelopen dagen niets in vergelijking!

Telkens kom ik met steenkoude handen thuis, ondanks de handschoenen. Ik moet toch maar eens naar dikkere handschoenen gaan zoeken. Ik pak de Zune en Garmin en besluit vijf kilometer te gaan (hard)lopen. Dat warmt wel lekker op, na een mijl kan ik zelfs opeens de handschoenen uitdoen!

Omdat we beiden zin hadden in gewoon een leuke dag hebben Christine en ik afgesproken te gaan shoppen. Haar arm is gelukkig een stuk beter na alle antibiotica!

We gaan naar Fairfax Corner en ontmoeten elkaar bij Lucy. Hier wordt veel hoge kwaliteit sportkleding verkocht, die ook leuk genoeg is om "gewoon" te dragen. Aangezien Christine en ik vrijwel elke dag zeker de helft van de dag in sportkleding lopen dus erg aantrekkelijk.

We vallen met onze neus in de boter, want er is een mega "sale" aan de gang! Vrijwel alle winterspullen zijn meer dan 50% afgeprijsd en daar bovenop nog eens 50%! De topjes met lange mouwen kosten hierdoor $12, terwijl de originele prijs $65 was!

Na een uur passen kies ik drie mouwloze (die $5 per stuk kosten!!) en vier lange mouwen shirts, een ontzettend zacht aanvoelend jasje en twee lange broeken. Die laatste twee zijn vooral fantastisch, want ze zijn extra lang, dus eindelijk lang genoeg voor mij! Nu hoef ik tenminste twee keer per week niet met hoog water te lopen, hoera! Christine slaagt ook heel goed. Wat een buit!


Mijn "buit"

Helemaal blij met onze geslaagde shopping trip besluiten we bij CPK te gaan lunchen. We willen allebei een beetje op de calorieen letten en bestellen een lekker kop tortilla soep en een halve Waldorf salade. Lekker veel groente en precies genoeg.

Na een gezellige lunch rijden we naar Target. Omdat Michael's zo weinig leuke Valentijns spulletjes had, wil ik nog een paar accenten, zoals iets voor bij de open haard en een kaars. Ook hier slaag ik prima voor en vind zelfs nog een heel leuke loper voor op de eettafel.


Onze Valentijnstafel

Christine is op zoek naar een goede workout dvd en daarin heeft Target maar weinig keus. Als laatste stop samen rijden we naar Barnes and Noble, waar ze de keus heeft uit wel vijftig verschillende dvd's!

Van mezelf weet ik, dat ik daar nooit naar kijk, want ik heb de lopende band en de elliptische machine, die ik bij slecht weer liever doe. Maar het is verleidelijk, al die dans- en aerobics routines! Christine kiest er eentje van Denise Austin.

Op weg naar de kassa komen we langs de hondenafdeling en daar kies ik twee boeken over puppy training uit. We zijn natuurlijk ook van plan om een klasje te gaan volgen met onze nieuwe aanwinst, maar je kunt niet vroeg genoeg beginnen!

Hierna scheiden onze wegen zich, Christine gaat naar huis en ik naar de Carwash. Ik kan me niet eens meer herinneren, wanneer de van voor het laatst gewassen is en hij ziet er niet uit! Binnen tien minuten heb ik weer een helderblauwe, glinsterende wagen klaarstaan.

Bij Lofty Salon geef ik de cd met de foto's voor de wedstrijd af. Mona is helemaal opgewonden, want ze zit in de top drie in twee categorieen, tot nu toe! Het zou wel heel leuk zijn, als ze won! In ieder geval zal het aan de foto's niet liggen, ik heb de mooiste eruit gezocht.

De laatste stop is Giant, want ik heb nog geen avondeten in huis. Ik besluit het makkelijk te maken en haal Stouffer's lasagne, knoflookbrood en salade.

Katja en Kai zijn al thuis en opeens zie ik in de achtertuin Snickers met iets roods in zijn bek rennen! Oh nee! Hij heeft een cardinaaltje gevangen, ik zie het vrouwtje in de boom toekijken.


Een veilig cardinaaltje vorig jaar

Gauw rennen Katja en ik het deck op, Snickers roepend, maar die is al niet meer te bekennen. Als Katja vervolgens de deur naar de garage opend om te zien of hij voor is, rent hij met een luid piepend cardinaaltje het huis binnen.

Overal liggen rode veertjes, maar het diertje leeft nog. Wij drijven Snickers in een hoek in onze slaapkamer en hij laat het vogeltje los. In paniek vliegt het boven op de kast.

Met moeite (hij pikt haar in de vingers) krijgt Katja hem te pakken. Hij is duidelijk uitgeput en heeft pijn, maar kan kennelijk nog wel vliegen. We brengen hem naar buiten en hij fladdert de tuin van de buren in.

Daar zie ik hem nog een tijdje zitten uitrusten, maar een half uurtje later hipt hij weg en vliegt op een lage tak in een boom. Ik hoop, dat we hem gered hebben! Zo zielig en wat een prachtige vogeltjes zijn het toch. Katja en ik hebben hem geaaid om hem gerust te stellen en dat was natuurlijk wel bijzonder, want wanneer kun je nu een wild vogeltje aaien. Maar zo zielig!

Als we dit weekend spullen voor de puppy gaan kopen, koop ik ook gelijk een halsbandje met belletjes voor Snickers! Tot voor kort ving hij geen vogels, maar dit is al de tweede in een week, die hij het huis in bracht!

Vanavond heb ik Bunco, dus vandaar een vroeger logje vandaag. Het thema is "New Year's Resolutions" en daarvoor heb ik een springtouw bij Target gekocht. Wie heeft er namelijk geen voornemen om extra te gaan bewegen?

Koud!

Allereerst (Haloscan is down, dus ik kan op het moment niet iedereen persoonlijk bedanken) wil ik iedereen heel hartelijk bedanken voor alle harten onder de riem, die ik vandaag mocht ontvangen!

Iedere keer weer verbaas ik me erover, hoeveel goed die virtuele steun doet! Mensen met soortgelijke ervaringen schrijven, mensen met kennis van mijn gezondheidsproblemen en mensen, die gewoon ook bekend zijn met een "off day". Het helpt allemaal, dus een groot: BEDANKT!!!

Zoals bijna iedere dag is Christine de eerste met wie ik vanochtend spreek. Rick staat meestal met de tieners op (hoe hij het doet weet ik nog steeds niet, want hij gaat ver na mij naar bed en staat zeker een uur vroeger op!). Saskia en ik staan rond kwart voor acht op en dan is Christine op haar terugweg en belt mij op. Zij brengt Mallory iedere ochtend naar school. Als die de schoolbus zou nemen, zou dat haar meer dan een uur nemen!

In het kader van "het kan altijd erger" vertelt Christine me, dat ze gisteravond bij de Urgent Care heeft doorgebracht (er zijn hier een heel aantal medische centra, die tot 22 uur of later open zijn en waar je gewoon terecht kunt, beter en sneller dan de EHBO in het ziekenhuis!).

Ze had een paar dagen geleden haar arm gebrand aan de oven en dat leek goed te genezen. Tot gisteren, opeens werd het venijnig rood, Christine kreeg koorts en het zag er erg uit. Ze wist, dat ze meteen hulp moest zoeken en maar goed ook, want het bleek de zogenaamde "flesh eating bacteria" te zijn, die als een razende in haar arm huishield!

Ze kreeg een antibiotica prik in haar bil (heel pijnlijk) en een zware antibiotica kuur mee. Vandaag moest ze haar eigen dokter bezoeken. Die gaf haar nog een prik in de andere bil en de ziel kon niet meer zitten! Het klinkt bijna lachwekkend, maar zij heeft ook fibromyalgie en ik weet, dat ze nu heel wat pijn moet hebben! Gelukkig ziet haar arm er beter uit. Doodeng, zo'n infectie!

Ok, dat zet mij even terug in de realiteit, klaar met de "personal pity party", zoals ze het hier noemen. Schouders onder de tandarts, dat duurt tenslotte maar zo'n anderhalf uur.

Saskia wil, dat ik met haar mee naar school wandel, dus neem ik mijn gewichten mee en kleed me warm, het vriest buiten. Saskia vindt het zelf niet nodig, ondanks mijn herhaalde aanmaningen, om een jas aan te doen en heeft het flink koud. Ze vertelt later, dat Mrs. Esterson mij zal gaan emailen, omdat mijn kind geen jas aan had! Ik zeg haar de volgende keer maar te vertellen, dat zij die jas niet wilde! De dame!

Nadat ik Aoife, Aisling en Saskia op school heb afgezet, loop ik door. Het is onvoorstelbaar, dat het vier dagen geleden nog 22 graden was! Ik heb het koud! De wind waait zelfs door mijn skijack en ondanks de handschoenen voel ik de topjes van mijn vingers niet meer.

Thuis besluit ik, dat het, ondanks de prachtige zonneschijn, te koud is om buiten te sporten. Dus ga ik weer aan de Fitness routine en kijk intussen naar de tv. Vanavond zullen we van een speech van de president kunnen "genieten", waarin hij eindelijk toegeeft, dat er fouten zijn gemaakt. Zin om te kijken heb ik niet, en het hoeft ook niet, want de hele inhoud van de speech wordt al tijdens mijn gewichtheffen uitgekauwd.

Na een snelle douche is het tijd om naar de tandarts te gaan. Ze kunnen zichzelf dan wel een "spa" noemen, maar ik zie er toch als een berg tegenop! Hier is een tandartsbezoek geen tien minuten (zoals iemand schreef), maar iets wat twee uur duurt!


Ietsje te laat arriveer ik in de rustgevende, donkere, met klassieke muziek doorspekte wachtkamer. Niet veel later komt "Nahzi", de Iraanse mondhygieniste, me halen.

De vorige keren vond ik haar erg koud en hard (lees: pijnlijk!). Ik ben dus zeer verbaasd, als ze eerst een gezellig gesprek aangaat. Als mijn bloeddruk hoog is, probeert ze het met een andere meter, die een compleet normale bloeddruk aangeeft. Ze vraagt zelfs over onze onverwachte gast (Thijs) van de zomer (ik ben ervan onder de indruk, want ik ben natuurlijk niet de enige klant, zouden ze hier ook notities van persoonlijke verhalen maken?).


Dan begint ze aan het geschraap en gepierk en merkt, dat het mij pijn doet. Ze maakt er een punt van het water in mijn mond warm te laten zijn, ook al iets nieuws! Of mensen hebben geklaagd of ik heb niet genoeg geklaagd hiervoor! Maar de hele ervaring, al duurt hij nog steeds bijna 2 uur, is veel positiever, dan andere keren.

Aan het einde komt de tandarts ook even kijken. Letterlijk vijf minuten later is hij klaar! Hij merkt op, dat hij mij graag voor een "glamour shot" heeft. Huh?

Ja, wordt me verteld, ze hebben modellen nodig om aan de muur in hun praktijk te hangen (daar hangen nu een aantal super-smile portretten van mooie mensen), ben ik daarin geinteresseerd?

Natuurlijk ben ik dat! Ik krijg een gratis make up pakket en foto's gemaakt door een professionele fotografe. Straks ben ik een van de "smiles", die in postergrootte aan hun muur hangt en ik mag zelf ook de beste foto uitkiezen. Leuk, toch? Zeven februari is het zover.

Natuurlijk stemt dat al sowieso een stuk beter (om van het voorbij zijn van het gepierk en gekrats voor tenminste vier maanden maar niet te spreken!). Opgelucht verlaat ik, met parkeerticket, dat van tevoren betaald is, het gebouw. Weer wat achter de rug!

Hopelijk voelt Christine zich morgen beter, we hebben een shopping dag gepland. Terwijl George Bush doorzaagt verklaar ik deze dag ook weer beeindigd. De open haard brandt gezellig, tijdens een van de eerste avonden, dat het buiten ook echt vriest, deze winter!

Endocrinoloog

Waarom doe ik mezelf dit toch aan? Vrijwel al mijn (half)jaarlijkse bezoeken aan de verscheidene doktoren vallen in januari! En een hekel, dat ik eraan heb!

Vanochtend is de endocrinoloog aan de beurt. Alweer negen jaar geleden ontdekte Dr. Ross, dat mijn schildklier te langzaam werkte. Hierdoor was ik veel te zwaar, moe, had nog meer last van de fibromyalgie pijnen en meer.

Met medicatie voelde ik me gauw goed genoeg om te gaan sporten, iets wat de symptomen van fibromyalgie kon verminderen, had ik net in literatuur uitgevonden. Sinds 1998 sport ik dus bijna dagelijks en verloor veel gewicht. Ik voelde me een heel stuk beter.

Tot een paar jaar later een andere dokter, geen specialiste, me overtuigde, dat zij ook de zorg voor mijn schildklier problemen wel op zich kon nemen. Klonk goed, want hoe minder doktersbezoeken, hoe beter, natuurlijk. Ware het niet, dat deze dokter de bloedtest verkeerd las en mijn medicijnen verkeerd afstelde. Voor ze dat ontdekte, kwam ik in drie maanden 20 pond aan. Ondanks veelvuldig sporten en mijn dieet in de gaten houden. Heel frustrerend!

Gelukkig kon ik zo weer terugkomen bij Dr. Ross, die me de goede dosis gaf, ik verloor de twintig pond weer met veel moeite en ga ieder jaar terug om te zien of de dosis medicijn nog goed is afgesteld.

Niets aan de hand dus, zou je zeggen. Maar iedere keer zegt hij weer, dat als het hormoon te hoog is, na de bloedtest, hij de medicijnen bij moet stellen. En mijn angst is dan, dat ik weer bij slechts het zien van eten, ponden aankom. En dat wil ik niet! Ik moet nu al zo keihard werken om mijn gewicht op pijl te houden.

Maar ja, de keerzijde is een groter risico op osteoporose, waar ik toch al voor moet uitkijken, want mijn moeder heeft dat in ernstige mate. Pfff, allemaal even heel hard duimen voor me, dat deze dokter volgende week nog niet gebeld heeft. Dat betekent, dat ik weer een jaar met de huidige dosis vooruit kan!

Na de dokter heb ik met Christine afgesproken te gaan lopen. Het is koud en winderig, zeker vijftien graden kouder dan zaterdag en waarschijnlijk kouder, dan in Nederland. Maar ik ben blij, dat we er goed hard tegenaan gaan. Ik heb even een vriendin nodig, die op me in praat, want ik houd er niet van geen controle over mijn lichaam te hebben. Zeker een zwakte, die ik herken, maar niet weet hoe te bevechten.

Na 4,5 mijl en iets meer dan een uur zijn we terug bij Christine's huis. Ze biedt me lunch aan en die is toch lekker! Een "wrap" met daarop wat pizza sauce, een handvol champignons en wat reduced fat (20+ of zo in Nederland?) geraspte kaas erop. Even in de oven en voila, een heerlijke champignon "pizza", die op zijn hoogst 250 calorieen bevat! Voor alle dieters (en ik weet, dat er deze maand heel wat zijn) een heel goed idee!

Laura komt een massage geven en daarna ben ik uitgeteld. Ik heb het gevoel, dat er vandaag niets uit mijn handen is gekomen en daar baal ik van. Zelfs koken heb ik niet gedaan, want Rick heeft Chicken Out gehaald.

Ok, vandaag geen happy post. Ik twijfel altijd, of ik dan wel zal posten. Maar zo vaak hoor ik hoe mensen mij bewonderen om hoe ik met de fibromyalgie omga. Dat is natuurlijk heel fijn om te horen, maar zo sterk ben ik helemaal niet. Ik word boos, dat ik iedere dag pijn heb en kwaad op mijn lichaam, omdat ik over veel dingen geen controle heb.

Aangezien ik een type A persoonlijkheid heb, wil ik kunnen bepalen hoe of wat. Dus soms zit ik er doorheen, al weet ik heel goed, dat morgen weer een nieuwe dag brengt (met een tandartsafspraak, waar ik een nog grotere hekel aan heb, hi hi, bereid je voor!). Soms heb ik gewoon vreselijk zelf-medelijden, geen goede kwaliteit om te hebben!

Maar dan zijn Annemieks sterretjes alweer heel fijn (Annemiek, je bent wat begonnen!), want natuurlijk zijn er ook in deze "ik ben zo zielig" dag hoogtepunten. Een vriendin, die mijn gezeur aanhoort en dan me dan met alle macht moed inspreekt is er een van. Een man, die, als ik hem MSN met mijn gezanik, meteen opbelt en zegt, dat hoe dan ook, ik de mooiste vrouw ter wereld voor hem ben, nog een. En nog veel meer natuurlijk. Ok, genoeg sentimentaliteit, morgen een vrolijker geheel (hoewel, met die tandarts...).

Na regen komt zonneschijn!

De hele nacht klatert de regen op het dak. Ondanks de fan, die altijd boven ons bed draait, hoor ik het toch, wat ongewoon is. Eigenlijk wel gezellig en ik zou vast goed geslapen hebben, ware het niet, dat Saskia zich niet lekker voelt. Ze kan niet slapen, verstopt en hoofdpijn.

Omdat Saskia natuurlijk doodmoe is na zo'n nacht, blijft zij vandaag thuis. Maandag is toch maar een korte dag op school. Bij het opstaan is de regen wel iets minder, maar buiten sporten zit er vandaag toch niet in.

Dus doen Christine en ik, zoals Saskia het noemt, een virtuele workout samen. Terwijl we aan de telefoon kletsen (lang leve de draadloze Bluetooth oortelefoontjes!) doen we ieder in ons eigen huis de Fitness gewichtenroutine, waar ik zaterdag over schreef (kunnen degenen, die daar interesse in zeiden te hebben me even emailen, jullie hebben geen van beiden een email adres achtergelaten). De tijd gaat, al kletsend en zwetend, veel sneller, dan alleen sporten!

Saskia is ook op inmiddels en voelt zich wat beter. Na een snelle douche gaan we naar Michael's, waar we nog wat gezellige dingen voor het huis hopen te vinden.

Het is er echter een beetje mistroostig. Grote schappen staan leeg en in het midden gangpad liggen rotzooierig de overgebleven Kerstspullen met 70% korting. Van andere jaren kan ik me zo'n troep niet herinneren en ik vraag me af, of ze niet genoeg medewerkers hebben.

Hoewel we er niet vrolijker van worden vinden Saskia en ik toch wat leuke accenten voor het huis. Veel is het niet, maar dat hoeft ook niet. Ik hoop wel, dat deze Michael's snel weer de gezellige hobbyzaak wordt!

Bij Safeway halen we de ingredienten voor de slowcooker stew van vanavond. Met uitzondering van Saskia is iedereen daar dol op en het kan niet makkelijker zijn om te maken! Als we buiten komen schijnt de zon, hoera!!!

Sue emailt, dat als wij maandag komen, "Stone" zijn prikken zal krijgen en dat we hem daarna mee naar huis kunnen nemen. Aanvankelijk wilden we wachten tot de 28e, omdat we van plan waren om tijdens het vier daagse vrije weekend van de kinderen te gaan skien.

Geen van de ski resorts in de buurt is echter open op het moment, het is gewoon te warm geweest om sneeuw te maken. De vooruitzichten zijn op de ene weersvoorspellingssite ijskoud en op de andere heel warm. We durven het dus niet aan reserveringen te maken, die we niet meer kunnen annuleren.

Dus nu denken we erover om een dagje te gaan skien. In zo'n geval kunnen we met gemak iemand in de buurt vinden, die die dag op "Stone" kan passen (die overigens wel een andere naam zal krijgen, maar de meningen over welke verschillen nog). En dat betekent, dat we hem maandag waarschijnlijk mee zullen nemen. Het zal ons ook een rit naar Midlothian schelen, want dat blijft toch een end weg!

Spannend, dus, ik zal Sue er morgen over opbellen en ook vragen, of ze een oude handdoek bij de hondjes kan leggen, zodat hij de geur van zijn broers en zussen bij zich zal hebben (dank je voor de suggestie, Petra!)

De rest van de middag besteed ik aan mijn fotografie les. Het valt me helemaal niet mee, want ik vind het moeilijk onderwerpen voor mijn opdrachten te vinden. Buiten is alles zo grijs en binnen is het ook niet veel soeps. Uiteindelijk maak ik voor de twee verschillende opdrachten stillevens met ons Delfts Blauw.

Het vergt een heel aantal probeersels om het allemaal goed te krijgen, dus neemt een paar uur in beslag. Hieronder plaats ik de stillevens ter vermaak (want ze zijn wel erg "corny"), maar de technische details, die er in de drie verschillende foto's van elk stilleven te zien moeten zijn, zal ik jullie besparen! Ik blijf deze cursussen zeer bevredigend vinden, langzaam leer ik erg veel.




En dat komt dan weer van pas bij bijvoorbeeld de opdrachten van Mona van Lofty Salon. Die emailde gisteren, dat ze zo snel mogelijk tien foto's van haar salon moet inzenden voor een "salon of the year" wedstrijd. Gelukkig heb ik er genoeg en zend haar degenen, waarvan ik denk, dat ze het best gelukt zijn. Hopelijk hoor ik morgen, wat haar gedachten daarover zijn (ze is niet bepaald een email expert, wat het allemaal wat moeilijk maakt).

Katja wordt gebeld en gevraagd om de jeugd coordinator voor de Relay for Life in dit gebied te zijn. Dit is natuurlijk een enorme eer voor haar en ze neemt het enthousiast aan.

Al weet ik, dat dit heel erg goed zal staan op haar college "resume" en dit iets is, wat ze dolgraag wil, ben ik toch een beetje bezorgd om nog iets, dat zoveel tijd van haar zal vergen. Maar ik ben ook apetrots, dat ze zich zo belangeloos voor een goed doel inzet.

De stew smaakt zoals altijd heerlijk en we kijken lekker ontspannen naar Nanny McPhee, het blijft een leuke film, ook de tweede keer. En dan is er (gelukkig) weer een maandag én een dag in januari voorbij.

Bijna had ik gezegd, dat de January Blues aan mijn deur kloppen, maar Annemieks sterretjes werken aanstekelijk. Iedere dag heeft wel een sterretje, heel leuk gevonden. Deze dag had er meer dan een: Het warme handje van Saskia in het mijne, terwijl we naar de Safeway lopen, de spelende poezen, waar we allemaal om moesten lachen en nog veel meer.

Gewoon een zondag

Het kon natuurlijk niet duren, die hele hoge temperaturen en al schijnt de zon, het is bij het opstaan beduidend koeler. Als ik wakker word blijf ik nog even liggen en denk aan de hondenperikelen. Even mentaal van "Cash" naar "Stone" overschakelen, beiden natuurlijk knuffelige wolbaaltjes. Ik kan soms Brynna ook nog zo erg missen! Een nieuw hondenmaatje lijkt me heerlijk!

Tabatha is blijven logeren, als de meisjes de kans kregen, zouden ze ieder weekend een logeerpartij hebben hier! Mark grapt soms, als Tabatha hem na zo'n logeerpartij eindelijk eens halverwege de middag belt: "Tabatha who? I used to have a daughter by that name, I think..." Ze zijn duidelijk beste vriendinnetjes, er valt nooit een onvertogen woord.

Als ik de meisjes en mezelf (de rest ligt nog op een oor) van ontbijt heb voorzien, belt Mary Ellen. Heb ik zin om te gaan lopen? Nou ja, zin... mijn dijbenen protesteren bij iedere beweging, maar natuurlijk zeg ik "Ja". Beter samen met een gezellige vriendin, dan in mijn eentje!

Terwijl ik met Mary Ellen aan de telefoon zit, belt Christine er doorheen. Ook al om te vragen of ik wil gaan lopen! Ik vertel haar, dat ze net achter het net vist. Ze is teleurgesteld, want nu moet zij wel alleen.

Mary Ellen laat mij altijd de route van onze jog bepalen en per ongeluk kies ik er dit keer een met vrijwel alleen heuvel op! Au, au, au, mijn dijbenen en Mary Ellen kreunt en steunt ook.

Onderweg zien we een boxer loslopen, die duidelijk weg is gelopen. Een auto stopt en ook uit een aangrenzend huis komen mensen naar buiten om hem of haar te lokken. Maar wat ook uit dat huis komt heeft mijn aandacht: een prachtige Australian Shepherd met blauwe ogen! Ik vertel de eigenaren, dat wij er binnenkort ook een krijgen en ze kunnen niet genoeg goeds over het ras zeggen. Leuk!

Helaas duurt het superlang voor Garmin een GPS signaal krijgt, maar ik weet zeker, dat we iets meer dan 5 kilometer hebben gelopen in iets meer dan een half uur. Het is koeler, dan gisteren, maar als we thuiskomen druipen we allebei van het zweet. Teken, dat we er hard aan getrokken hebben! Mijn hartslag, gewoonlijk op zijn hoogst in de 150, haalde vandaag waarempel 172!

Om het huis wat gezelliger te maken leg ik de Valentijnsspullen neer. Voornamelijk zijn dit donkerrode accenten, die gezellig staan bij onze zilveren/blauwe keuken en family room. Morgen of overmorgen nog even naar Target en Michael's om er wat aan toe te voegen en ik voel de warmte weer.

Na alle Kerstspullen is het toch altijd weer kaal! Rick merkte zelfs op, dat het leek, alsof we net verhuisd waren. Maar rood is lekker warm en zal tot de lente voldoen.

Overtuigd, dat ik alle beweging voor het weekend nu wel binnen heb, plant ik me op mijn stoel met laptop. De kleine meisjes spelen Zoo Tycoon 2 en Sims, in die laatste heeft Saskia een Australian shepherd gecreeerd. Hij ziet er bijna net zo uit als Stone!

Woensdag heb ik me weer ingeschreven bij Betterphoto.com voor een fotografie cursus. Dit keer om mijn fototoestel beter te leren gebruiken, deze cursus duurt vier weken. Vanmiddag lees ik de hele les door en oefen met white balance en ISO, morgen of overmorgen zal ik de opdrachten doen, eerst nog even goede onderwerpen vinden!


Als avondeten hebben we "appetizers". Mini quiches nog over van Oud en Nieuw, lekkere Thaise salade en de lamsworstjes, die we vorige week in Waterford kochten. Die worstjes zijn werkelijk heerlijk! Rick heeft ze in een beetje rode wijn gekookt en ze zijn helemaal niet vet (wat ik gevreesd had). Het wordt een heerlijke maaltijd, zo bij elkaar geraapt!

En sinds vorige week heeft Washington waarempel een aantrekkelijke burgemeester! Adrian Fenty is lekker jong en enthousiast, misschien verbetert er nu eens iets aan de scholen, wegen en andere dingen in de stad, die al jaren verbetering nodig hebben. Nu Washington toch echt is uitgegroeid tot een wereldstad moeten dat soort dingen toch echt ook meegroeien!

Hij is leuk om te zien, maar zijn vrouw mag er helemaal zijn. Hoera, eindelijk een aantrekkelijk én intelligent burgemeesterspaar in de stad!

22 graden!!!

Gisteren werden we wakker met rotweer, het plensde en niet zo'n beetje ook! Het leek wel de zondvloed. Rick heeft Kai naar school gereden en ik Saskia. Een voet buiten de deur en je was kledder, dus op de bus wachten of naar school lopen zou betekenen, dat ze de dag nat hadden moeten doorbrengen. Ik herinner me nog hoe erg ik dat vroeger vond, dus wil ze dat niet aandoen!

Katja was doodmoe en wilde het eerste uur uitslapen. Ze was misselijk van moeheid en uiteindelijk is ze de hele dag thuisgebleven. Het probleem is, dat ze op donderdagavond werkt en voor vrijdag vaak een berg huiswerk heeft. Ze blijft dan veel te laat huiswerk maken, kan niet slapen en voelt zich de volgende ochtend ziek.

Dat kan natuurlijk niet doorgaan, dat vindt zij zelf ook, dus we hebben samen oplossingen doorgenomen. Ze gaat haar huiswerk zoveel mogelijk van te voren maken, een logische stap lijkt het, maar met stages en alles nog niet zo eenvoudig voor haar.

Nadat ik heerlijk met Petra had ge-MSNd, bonjourde ik mezelf naar boven om de Fitness gewichten workout te doen.

Hierbij werk je eerst twee spiergroepen met gewichten en dan moet je een minuut een cardio-interval doen. Er zijn 10 gewichtenoefeningen en 5 cardio-intervals en als je die drie keer achter elkaar doet ben je tussen de 45 minuten en het uur bezig en geloof me, dan voel je het! Deze routine kun je aanpassen aan je eigen niveau en je hebt er weinig ruimte voor nodig, dus als iemand erin is geinteresseerd, geef maar een gil. Ik weet, dat meer bewegen vast deel is van de goede voornemens bij sommigen!

Katja was inmiddels uit bed en voelde zich een stuk beter (natuurlijk). We namen de gelegenheid waar om gezellig met zijn tweetjes bij de Japanner te gaan lunchen. We krijgen niet meer zoveel tijd om samen te zijn, dus ik grijp iedere kans aan. En op zo'n druilerige dag breekt buitenshuis lunchen de saaiheid even.

Na het eten begon Katja aan haar huiswerk, terwijl ik de Kerstspullen in de eetkamer, woonkamer en keuken opruimde. Met behulp van alle drie de katten tuigde ik de kunstboom voor af. Het is altijd weer lachen, die nieuwsgierigheid! Niet voor niets bestaat het gezegde "Curiosity killed the cat"!


Meike in de doos voor de Kerstboom, ze kwam er wel in, maar hoe er dan weer uit?



Snickers en Sushi snappen niets van al die rare takken



We lieten gemakkelijk Chinees bezorgen voor het avondeten. De hot and sour soep smaakte heel erg lekker en de dumplings ook. Rick en Saskia aten General Tso's kip, mijn favoriete Chinese gerecht, maar het is gefrituurd en ik probeer toch de extra 5 pondjes van de feestdagen er langzaam af te krijgen.

Het was zo warm buiten, dat alle drie de katten de tuin in wilden. Bij het naar bed gaan rond elf uur waren ze nog niet binnen, dus ik stond, op mijn blote voeten, buiten om ze te roepen. En mijn voeten waren niet koud! De kalender stond toch echt op 5 januari!!

Vanochtend worden we met stralende zonneschijn wakker. Dit weekend staat in het teken van Kerstspullen opruimen en we hadden geen beter weer kunnen vragen!

Na een rustig ontbijtje bevestig ik mijn Zune en mijn Garmin aan mijn arm en doe mijn riem met waterflesjes om en ga op weg. Ik wil zoveel mogelijk hard gaan lopen en dan langer dan de drie mijl, die ik telkens doe.


De thermometer bij het opstaan!

Als ik vertrek is het al 17 graden en al gauw merk ik, dat ik te warm gekleed ben. Ik heb een lange broek en een shirt met lange mouwen aan en na twee mijl moet ik even gewoon lopen, zo warm heb ik het! Mijn hoofd voelt als een boei!

Inmiddels ben ik op het W&OD pad beland, waar het enorm druk is met joggers, fietsers en wandelaars! Zo druk is het anders in de winter nooit, maar ja, iedereen wil natuurlijk een graantje meepikken van dit uitzonderlijk lekkere weer.

Wat helpt het om muziek te luisteren tijdens het lopen, zeg! Zowel als ik hardloop, als als ik snelwandel, ga ik sneller, dan zonder muziek. Bovendien gaat de tijd lekker snel. Bij elkaar loop ik zes en een kwart mijl, net iets meer dan tien kilometer, in een uur en zes minuten. Geen super tijd, maar voor de eerste keer weer zo'n langere afstand ben ik tevreden. Helaas verkrampt mijn hamstring wel weer, wanneer zal ik eens van die problemen afkomen?

Thuis zijn Rick, Saskia en Kai (en niet veel later ook Katja) hard bezig de family room op te ruimen, wat voornamelijk het aftuigen van de gigantische boom betekent. Ik zie mijn kans schoon om lekker buiten bezig te zijn en verkondig, dat ik de lichtjes dan wel ga opruimen. Gauw verkleed ik me in een t-shirt met korte mouwen, want die lange mouwen zijn veel te warm!


De Kerstboom aftuigen in korte broek, het lijkt Florida wel!

In iedere buurtuin is ook iemand bezig met opruimen. Mijn naaste buur, Don, mest zelfs zijn hele garage uit én wast de vloer! Wat een ijver! Ik schaam me meteen over onze wel erg rotzooierige garage, maar niet genoeg om er wat aan te doen!

Met een onderbreking voor lunch en om de Peapod boodschappen op te ruimen, werken we hard door en om half vier, als Katja naar haar werk moet, ziet alles er weer keurig (maar toch ook een beetje kaal) uit. Met veel moeite hebben Rick en ik de Kerstboom naar de stoep gesleurd, honderden, nee, duizenden naalden achterlatend! Die zullen we de eerste maanden nog vinden.


"Do you have to take a picture while we're suffering?", vraagt Rick geergerd, op dit moment. De plastic zak paste niet om de boom, volgend jaar toch maar een kleinere?

Morgen ga ik wat rode accenten aanbrengen, Valentijnsdag-achtig, al is dat nog meer dan een maand weg. Een beetje winterse gezelligheid mag nog wel, want dit lente weer is heerlijk, maar blijvend is het, denk ik, niet.

We rusten een uurtje uit, ik in het zonnetje met de nieuwste Margriet, en dan stelt Rick voor bij de Cheesecake Factory te gaan eten. Hij wil eigenlijk naar de nieuwe vestiging in Fair Oaks, maar daar is de wachttijd om half vijf al een uur (!). In Tysons zit hij al langer en als we daar om half zes aankomen moeten we een kwartiertje wachten op een tafel.

Uit het hele boek, dat hun menu bevat, weet ik meteen, wat ik wil. Als voorafje de gegrillde verse artisjok en de Luau salade als hoofdgerecht. Zo krijg ik ontzettend veel groente naar binnen, heerlijk! De anderen genieten ook en de bediening is snel en vriendelijk.

Tijdens het eten praten we over het nieuwe hondje en welke naam we het leukst vinden. We denken dan nog steeds aan "Cash", maar als we thuiskomen heb ik een email. Er is iets mis met Cash's ogen en Sue, van wie we hem kopen, wil hem nu niet verkopen, tot hij zes maanden oud is en ze weet, wat er precies aan de hand is.

Ze biedt ons nu "Stone" aan, die als tweede op onze lijst stond. We overleggen met de kinderen en al vinden Kai en ik het vooral erg jammer, want wij hadden wat met "Cash", we zouden alle zes de hondjes zo als huisgenootjes hebben. Het wordt dus "Stone".


Stone

Op mijn vorige blog over de hondjes kwam het commentaar, dat het jammer was, dat we niet uit het asiel hebben gekozen. Daar hebben we onze weloverwogen redenen voor (toen ook in commentaar uitgelegd). En ook nu verkiezen we om een gezond hondje over een hondje met mogelijke gezondheidsproblemen te nemen.

Dat zal bij sommigen ook de verkeerde indruk achterlaten. Maar met een gezin van drie kinderen en drie katten moeten er bepaalde overwegingen gemaakt worden, sentimenteel, maar ook financieel. Ik hoop, dat een ieder, die dit leest, begrijpt, dat wij over dit soort dingen nadenken en niet willekeurig een beslissing nemen. Dat de keuze voor anderen anders zou zijn kan zeker, maar dat is met alles in het leven.