New York

Aan het genieten van iedere minuut in New York!  Blogs volgen woensdagavond of donderdag.

Met de trein naar Philadelphia

Zaterdag

Gisteren las ik op Facebook de oproep om kaarten naar Sandy Hook Elementary School in Connecticut te sturen om te laten zien dat er heel veel mensen aan de families van de slachtoffers denken. Dat vond ik een mooie kleine geste om te doen, al zou ik willen dat er meer was, en ik had nog (geloof het of niet) een passende kaart in huis, dus het eerste wat ik vanochtend doe is die kaart op de bus doen.

Voor degenen, die ook een kaartje willen sturen, het adres van de school is:
Sandy Hook Elementary School
12 Dickenson Dr
Sandy Hook, CT 06482

Rick vertrekt naar Richmond om Kai terug naar huis te verhuizen. Ik ga gauw naar de sportschool voor een half uur op de Stairmaster. Gelukkig komt die net vrij. Ik lees "The Stupidest Angel" van Christopher Moore uit en besluit dat ik voorlopig even genoeg van zijn ongewone humor heb. Mijn volgende boek zal een makkelijke Kerstroman worden.

Thuis maak ik me gauw klaar en pak mijn Kerstcadeautje, Kerst zout- en pepervaatjes, voor Chris in. Dan zet Saskia me af bij Chris, die haar jaarlijkse brunch houdt voor de dames uit de buurt. Saskia rijdt door naar de mall om haar verjaarscadeautje, de cadeaubon, te gaan gebruiken.

De brunch wordt weer erg gezellig. Sommigen van deze dames zie ik maar eens per jaar, maar het is altijd weer heel leuk om bij te kletsen. Onze kinderen zijn allemaal ongeveer dezelfde leeftijd en zij zijn dan ook meestal het onderwerp van gesprek, hoewel het nu ook steeds meer over hoe we ons leven als "empty nesters" zullen gaan inrichten. Ik ben blij Saskia nog een heel schooljaar hier te hebben, maar zie ook dat de andere vrouwen zich prima vermaken zonder kinderen thuis. Dat gaat mij vast ook wel lukken.

Chris heeft heerlijke quiches, muffins en mini bagels met zalm. Als we rond half een weer afscheid nemen, hoef ik dus geen lunch meer te eten. Het is lekker zonnig weer en in de luwte voor het huis goed vertoeven. Ik besluit een stuk te gaan lezen en hoor dan opeens sirenes in de verte.

De buurjongetjes twee huizen verderop komen naar buiten rennen met hun ouders en roepen: "Santa!". Ieder jaar komt Santa op de historische brandwagen van Vienna door de straten rijden. Alleen is het gewoonlijk 's avonds, dus niemand heeft erop gerekend, wij ook niet. Gauw ren ik naar binnen voor mijn fototoestel, maar omdat er maar zo weinig kinderen zijn ben ik nog maar net op tijd om een foto te maken als Santa alweer de straat uitrijdt.

Echt jammer en op Facebook zie ik ook allerlei teleurgestelde reacties van ouders van kinderen, die hem gemist hebben. Hopelijk krijgen ze genoeg klachten dat ze het weer 's avonds gaan zetten, want dit rondje van Santa hoort voor de buurtkinderen echt bij Kerstmis.

Om een uur of drie verdwijnt de zon achter de wolken. Helaas is het weerbericht voor de komende dagen, ook voor New York, niet bijster goed, maar wat doe je eraan. Ik besluit alvast wat in mijn tsa te gooien voor morgen, toch wel opgewonden voor ons New York avontuur. Al kan ik nooit geloven dat iets ook echt gaat gebeuren tot ik daadwerkelijk onderweg ben. Rick denkt dat ik daardoor geen voorpret heb, maar dat is niet zo.

Aan het einde van de middag komen Rick en Kai terug uit Richmond met al Kai's spullen. Kai is nu thuis tot zijn vertrek naar Duitsland. We weten dus niet precies wanneer dat zal zijn. Nu Katja nog thuis, hopelijk komende vrijdag en dan zijn we weer even compleet.

Tijdens het Kerstfeest van Microsoft vertelden we aan een bevriende collega van Rick en haar Duitse man dat we traditioneel, al vanaf onze eerste Kerst samen, ieder Kerstseizoen naar de Serbian Crown gaan om te eten. Zij wonen daar dichtbij en vonden het ook leuk om te gaan. We hebben er dus vanavond afgesproken.

Het wordt een heel gezellige avond. We hebben het over van alles en nog wat en het eten en de bediening zijn voortreffelijk. We beginnen met een voorafje, voor mij de oesters met zure room en zalm caviaar, Moskou stijl heet dat op het menu. Heerlijk! Dan een gazpacho, ook prima, en als hoofdgerecht nemen Shadi en ik allebei emoe. Geen spijt van, de saus is lekker pittig en het vlees precies goed bereid.

Als dessert neem ik verse frambozen met zabaglione, ook erg lekker en licht. Rick neemt de chocolade mousse en Shadi de vruchtentaart. Frank neemt nog een van hun beroemde wodka's, waar Rick en Shadi de maaltijd mee begonnen. Ze maken de verschillende smaken zelf hier en dat is kennelijk erg lekker. Ik ben niet zo'n zoete drankjes liefhebster, dus hield het bij een paar glaasjes Sauvignon Blanc.

Het was een gezellig avondje tafelen en pas na tienen nemen we afscheid. Ook langs deze weg, weer een heel andere kant op dan gisteren, zien we weer prachtig versierde huizen. Helaas kan er langs deze weg, die heel kronkelig en vrij nauw is, niet gestopt worden, dus geen foto's.

Zondag

Oei, mijn bed ligt zo lekker vanochtend. Van mijn voornemen op tijd op te staan komt niets. Pas als Rick alweer met ons Starbucks ontbijt terug is, verlaat ik mijn warme holletje.

Na de caffe Americano en veggie artisan sandwich verorberd te hebben, doe ik gauw een Max Capacity training routine. In naar de sportschool gaan heb ik geen zin en bovendien ook geen rust voor. Ik ben meestal toch altijd wel een beetje zenuwachtig als ik op reis ga en wil vooral voldoende tijd hebben om treinen e.d. te halen.

Om half twaalf brengt Rick me naar Union Station voor mijn trein naar Philadelphia. We zijn ruim op tijd, dus ik koop nog even een gelamineerde kaart van New York in het boekenstandje. Het weerbericht voor de komende dagen ziet er niet zo goed uit, maar een plastic kaart moet dat overleven.

Daarna halen we een lekker broodje bij Pret A Manger. Voor Rick wordt het een kaas en ham broodje, voor mij een wrap met garnalen. We nemen het mee naar de gate, zodat we er zijn als het boorden begint. Ik moet zeggen, de wrap is werkelijk heerlijk!

Als het boorden begint neem ik afscheid van Rick. Het is druk in de trein en er is geen plaats meer voor mijn tas in het daarvoor bedoelde kastje. Ik heb altijd zo'n grote tas mee vanwege mijn kussen, maar gelukkig lukt het met behulp van wat andere passagiers om hem in het bovenrek te krijgen.

De trein is de North East Regional en stopt onderweg onder anderen in Baltimore en Wilmington, Delaware. De rit naar Philadelphia duurt bijna twee uur en is erg comfortabel. De zitplaatsen zijn ruim en er is wifi, dus lekker computeren. Het landschap is vrij saai, vooral ook door het sombere weer. Voor ik het weet rijden we Philadelphia binnen en ga ik op zoek naar Pat.

Zij belt mij net als ik in de aankomsthal sta en ik heb haar al gauw gevonden. We waren van plan om de zonsondergang bij een restaurant in Philadelphia te gaan zien, maar er is laaghangende bewolking, dus het plan is veranderd. We rijden eerst naar Pat and Robs gezellige huis in Medford Lakes.

Zij wonen in een echt log cabin. Rob is Kerstkoekjes aan het bakken, dus het ruikt hemels in huis! We hebben wat snacks en ik help Pat haar foto's voor de fotowedstrijd dinsdagavond uitzoeken. Zij is net op een Afrikaanse safari geweest en heeft werkelijk prachtige foto's van leeuwinnen en hun jongen.

Voor het avondeten gaan we naar het leuke oude plaatsje Medford.  Daar krijgen we een tafeltje bij Braddock's.  Ik bestel halibut en weet niet zeker welke vis dat in het Nederlands is.  Hij wordt geserveerd met tomaten en champignons en is heel erg lekker.  We kletsen ook gezellig bij en lopen na afloop nog even de historische hoofdstraat met al zijn Kerstverlichting af.

De huizen zijn hier ook prachtig verlicht.  Rob stopt zelfs bij een huis dat helemaal in de lichten staat, zodat ik daar een foto van kan maken.  Helaas is het internet hier erg langzaam, dus ik zal hem later plaatsen.  Morgenvroeg vertrekken Pat en ik naar New York City met de bus, dus we gaan vroeg naar bed.

Schok en verdriet in het hele land

De dag begint zo gewoon, zoals ook voor de 27 volwassen en kinderen, die kort na de aanvang van de schooldag in Connecticut werden vermoord.  Rick brengt Saskia naar school en gaat dan zelf door naar een doktersafspraak.  Hij heeft eindelijk een rustigere werkdag vandaag.

Sharons core training klas wordt gezellig.  We bespreken van alles en nog wat en dat zorgt er altijd voor dat het uur snel voorbij gaat.  Ik doe na afloop nog een half uur cardio op de crosstrainer.  Het is weer zulk mooi zonnig weer dat ik de rest van de ochtend aan een wandeling met Cosmo wil besteden.

We lopen eens een andere route en ik maak weer een aantal foto's van versierde huizen.  Langs een straat in Vienna staat een rij nieuwere huizen, die allemaal heel smaakvol met groen en rode strikken zijn versierd.  We lopen tot lunchtijd en dan vindt Cosmo het ook genoeg, zo grappig soms.  Dan wil ik nog een straat inslaan, maar zet Cosmo zijn poten schrap en wil niet verder.


Vorige week is hier vlakbij een Le Pain Quotidien geopend en ik kan niet wachten er te gaan lunchen.  Het is net zo lekker als ik had verwacht en ik waan me in Europa.  Ik bestel de tartine met gerookte zalm en dille en peuzel die klein hapje voor klein hapje op.

Aan het tafeltje naast me hoor ik mensen geschokt praten over een schietpartij op een school in Connecticut.  Gauw surf ik naar CNN op mijn mobieltje en schrik me te pletter.  Een gek is een basisschool in Newtown ingelopen en heeft daar twintig kinderen en zes volwassenen vermoord.  Het is maar goed dat ik mijn lunch al opheb, want de eetlust zou me meteen vergaan zijn.

Met een brok in mijn keel rijd ik terug naar Vienna.  Eigenlijk had ik nog wat Kerstinkopen willen doen, maar mijn gedachten staan daar helemaal niet naar.  Ik besluit dus maar terug naar huis te gaan.  Wel laat ik bewust de televisie uit, via Facebook bereiken de laatste berichten me toch wel.

Als Saskia om half drie sms-t of ik haar op wil komen halen, doe ik dat maar al te graag.  Even mijn eigen kind weer kunnen aanraken.  Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn om je kind te verliezen, laat staan op zo'n afschuwelijke manier.  En al die andere kleintjes, die voor eeuwig getraumatiseerd zijn.  Wat bezielt zo iemand? 

Ook bij Lofty Salon, waar Carmen en Mona mijn haar weer ontgrijzen en bijknippen, is iedereen aangeslagen door de schietpartij.  President Obama houdt een bewogen toespraak, waar we allemaal naar luisteren, en moet zelf ook een traan wegpinken. 

Hij is behalve de president natuurlijk ook vader van vrij jonge kinderen.  De president spreekt niet over wapenwetten, maar het is bekend dat hij voor een ban op semi-automatische wapens is.  Zo'n wapen is een van de twee of drie, die de moordenaar heeft gebruikt.


De toespraak van de president

Vanavond hebben Rick en ik een Kerstfeestje bij kennissen en daar ben ik wel blij om.  Even de gedachten verzetten.  Rick vindt het maar vreemd dat ik zo emotioneel reageer.  Hij is zelf helemaal niet zo.  Hij vindt het erg, maar zet het daarna meteen van zich af.  Dat heeft Katja van hem, anders zou ze geen EMT kunnen zijn.

Over Katja gesproken, zij was gisteravond helemaal blij, want ze heeft eindelijk een baan!  Ze gaat serveerster worden bij een Thais restaurant in Blacksburg.  Waarschijnlijk zal ze pas na de feestdagen beginnen, zodat ze die wel hier met ons thuis kan vieren.  Het is ook een permanente baan, die ze na haar graduation dus hopelijk ook nog zal hebben.

Kai is intussen hard bezig met voorbereidingen voor Duitsland. Hij zal rond 25 februari vertrekken, maar misschien ook eerder als hij werk kan vinden in Duitsland.  Zijn semester daar in Marburg zal tot eind juni duren en wij hopen hem tijdens Saskia's Paasvakantie op te gaan zoeken.

Het feestje wordt erg gezellig.  We zien T. en E. veel te weinig, ondanks plannen om vaker samen dingen te ondernemen.  We praten met mensen, die we vorig jaar hebben leren kennen.  We smullen van de sushi en garnalen en ik ben ook dol op de zelfgemaakte empanadas, heerlijk!  Rick is doodmoe van de week, dus we maken het niet laat.  Dit weekend zal ook weer druk worden.

 

Zo gezellig ook versierd bij T. en E.

Op de terugweg zien we de prachtigst versierde huizen en in de verte de lichtjes van Meadowlark Gardens.  Daar willen we zeker naartoe dit Kerstseizoen!  Het ziet er prachtig uit.

Gezellige Kerstlunch

Arme Rick verslaapt zich vanochtend en Saskia ook.  Rick moet om een uur in New Jersey zijn, dus haast zich om te vertrekken, maar brengt toch Saskia ook even naar school, want die ligt praktisch op zijn weg. 

Tot mijn verbazing komt Rick een kwartier later weer binnenlopen.  Hij heeft zijn computer vergeten en tja, zonder kan hij niet veel werk verrichten.  Hij heeft nu nog maar vier uur voor hij in New Jersey moet zijn (zeker 3,5 uur rijden zonder verkeer).  

Later hoor ik dat hij het precies gehaald heeft, maar geen lunch heeft gegeten en ook geen benzine heeft gehaald, waardoor zijn tank compleet leegstond en peentjes zweette voor hij een benzinestation vond.  Gelukkig kwam hij niet zonder benzine te staan!

Intussen heb ik mijn ontbijt naar binnen en schrijf ik gauw mijn blog van gisteren af.  Ik geniet nog helemaal na van dat prachtige concert en luister nog eens met veel plezier naar de video's, die ik heb genomen.  Maar ja, er moet ook nog gesport worden, dus zodra ik de "Publish" knop heb ingedrukt, haast ik me naar Anytime Fitness. 

De ARC trainer wacht al geduldig op me.  Terwijl ik sport, valt me op hoeveel stof er op het gedeelte van de machine ligt waar niemand aankomt.  Mijn hemel!  Veel mensen klagen over de hygiene in deze sportschool en daar kan ik me ook wel in vinden.  De man, die het allemaal managet, ziet er ook niet zo heel appetijtelijk uit.  Maar ja, gemak en leuke mensen, die er komen, zorgen ervoor dat ik blijf en ik denk veel anderen ook.

Na een uur cardio maak ik me thuis gauw klaar om weer naar Church Street te rijden.  Karin en ik hebben voor ons jaarlijkse Kerstlunch afgesproken bij Bazin's.  Dit is alweer het zevende jaar en hun verblijf in de VS is nu ver over de helft.  Nog maar iets minder dan 3 jaar en dan verhuizen ze terug naar Nederland.  Ik denk er nog maar even niet aan.

Karin is er al, als ik aankom. We bestellen een glaasje wijn om op de feestdagen te proosten en Karin neemt de champignon risotto met truffelkaas en ik de zalmsalade, die een heerlijke dressing heeft.  Intussen hebben we heel veel bij te kletsen.  Onze kinderen hebben ongeveer dezelfde leeftijd en we houden beiden van reizen, dus meer dan genoeg gesprekstof!

Na het hoofdgerecht heeft Karin ook wel zin in een Key Lime pie. Ik ben meestal niet zo'n dessert liefhebster, maar de creme brulee lijkt me wel wat.  Daar vind ik vooral de "brulee" lekker van en Karin helpt met met de pudding, want ik heb al gauw genoeg van zoet. 

Buiten kletsen we nog na en dan fietst Karin naar huis en ik loop naar de overkant.  Bij Black Eyed Susan hebben ze allerlei leuke en unieke snuisterijen en ik wil iets vinden voor Chris, die zaterdag een Kerstbrunch geeft.  Na lang zoeken kies ik een leuk Kerst peper en zoutstelletje. 

Net als ik afreken sms-t Saskia of ik haar kan ophalen.  Zij is erg boos op haar manager bij Michaels, want de werknemers kunnen online aangeven wanneer ze niet beschikbaar zijn.  Saskia heeft die manager al meerdere malen verteld dat wij niet willen dat ze op schooldagen tot sluitingstijd werkt, want het heeft gevolgen voor haar cijfers. 

Saskia heeft dat voor volgende week online aangegeven en vanochtend bleek dat die manager dat gewoon genegeerd heeft en haar nog ergere uren dan deze week heeft gegeven.  Het lijkt wel of ze Saskia aan het pesten is.  Saskia wil dus eigenlijk gewoon ontslag nemen, want ze trekt dit niet.

Zodra we thuis zijn, neemt Saskia de van naar Michaels, maar haar hoofdmanager is er niet.  De manager, die er wel is, vertelt haar dat ze niet zomaar weg moet gaan, maar twee weken notitie moet geven, anders krijgt ze geen goede recensie van Michaels.  Natuurlijk is zo'n 17-jarige daarvan onder de indruk, maar het is pure onzin, want als zij zouden willen zouden ze morgen kunnen zeggen dat ze haar niet meer nodig hebben en voila, Saskia staat op straat.

Wij wachten nog even tot ze met die hoofdmanager praat, maar als dat ook niet goed gaat gaan wij toch even de ouders uithangen.  Saskia is nog minderjarig en haar cijfers lijden onder deze werkuren.  Als die niet worden veranderd werkt zij niet meer bij Michaels, punt uit.  Die cijfers zullen haar keuze van colleges beinvloeden, tenslotte, heel wat belangrijker dan voor een hobbyzaak werken.

Rick heeft veel langer moeten werken in New Jersey dan hij had gedacht.  Hij komt dus niet voor het avondeten thuis.  Ik bestel voor mezelf een lekkere Z-Pizza met veel champignons en paprika, erg lekker.  Dan belt Christine, die ook de nodige tienerproblemen meemaakt.  Wat zouden we graag weer in hetzelfde gebied wonen!

 

Nostalgisch: onze oudste Kerstboomversiering van de eerste Kerst samen

Tegen tienen komt Rick eindelijk weer thuis.  Gelukkig heeft hij morgen een rustige dag.  Gisteren vloog hij op en neer naar Chicago, wat ongeveer gelijk staat aan Amsterdam - Nice en vandaag reed hij naar New Jersey en terug, ongeveer Amsterdam - Parijs.   Hij is dus blij dat het weekend eraan komt!

Trans Siberian Orchestra

Rick moet vanochtend naar Chicago voor de dag, dus vertrekt al vroeg.  Saskia heeft een "late" dag vandaag, dus als ik om half negen opsta verwacht ik haar naar school te brengen.  Alleen is ze in geen velden of wegen te bekennen!  Ik bel haar mobieltje en dan blijkt dat Rick haar heeft gezegd dat ik geen zin zou hebben haar weg te brengen, dus is ze maar gaan lopen.

Onzin, natuurlijk, ik heb helemaal geen problemen met Saskia naar school brengen, dus waar Rick dat vandaan heeft?  Omdat Sas zich niet helemaal top voelt, haal ik haar op waar ze is en breng haar verder naar school.  Op zich is het best te lopen, een kilometer of twee, maar met zo'n zware boekentas en niet lekker voelen natuurlijk minder prettig.

Na mijn Griekse yoghurt en een paar fikse koppen koffie ben ik klaar voor de sportschool.  Ik ben van plan een half uur intervals op de Stairmaster te gaan doen en ben teleurgesteld als die al bezet is.  Gelukkig is de vrouw, die erop staat, net klaar.  We zijn het erover eens dat het balen is als je je iets hebt voorgenomen en het toestel dan bezet is.  We vinden ook dat er een tweede Stairmaster moet komen, maar mijn smeekbedes daarom zijn (nog) niet beantwoord.

Halverwege mijn sessie op de mechanische trap gaat mijn mobieltje.  Ik zie aan het nummer dat het Lofty Salon is. Aangezien ik daar vanmiddag een massage heb geboekt, zet ik de machine maar even stil en beantwoord de telefoon.  Matthew blijkt ziek te zijn, dus de massage moet verzet worden.  Al heb ik er hard een nodig, toch ben ik er niet rouwig om.  We gaan vanavond uit en de massage maken me altijd erg moe.

Inmiddels schijnt de zon en na mijn intervals afgemaakt te hebben ga ik naar huis om Cosmo op te halen.  Die heeft ook wel weer eens een lange wandeling verdiend.  Onderweg maak ik meer foto's van versierde huizen.  Sommigen wat kitsch, anderen juist mooi en smaakvol.  Het maakt een wandeling door de wijk wel zo leuk in ieder geval.

 

 

Na een uur zijn we weer terug en rijd ik naar Whole Foods.  Onvoorstelbaar, het is woensdag en ik ben er deze week nog niet geweest, bijna ongekend!  Ik haal de nodige boodschappen en van hun salade bar voor mijn lunch, lekker veel vitamines.  Er speelt een man Kerstliedjes op zijn saxofoon in hun cafe, al luisterend smul ik van de bijzondere salades.

De rest van de middag doe ik het rustig aan en om tien over vier brengt Saskia me naar de metro.  Rick zal pas tegen half zeven terug zijn uit Chicago en hij zal mij ontmoeten in het Verizon Center.  Ons concert begint om half acht, dus hopelijk zal hij dat net halen.

Toevallig is mijn vriendin, die in Manila woont, ook in Washington.  Eerst dacht ze geen tijd te hebben om elkaar te zien, maar zij heeft een opening in haar schema tussen haar vergaderingen en diner en ik kan vroeger naar de stad komen.  We hebben om vijf uur afgesproken bij de Point of View Lounge in het W Hotel.

Saskia brengt me naar de metro en de trein staat al klaar.  Alleen wordt er omgeroepen dat er vertraging is vanwege een treinmankement een paar stations verderop.  Die vertraging duurt meer dan een kwartier, dus ik Facebook M-A dat ik waarschijnlijk wat laat zal zijn.  Eindelijk vertrekken we en om klokslag vijf uur stap ik uit bij McPherson Square.

Gelukkig is het hotel maar een paar blokken lopen, dus heel laat ben ik niet.  In de lobby wacht ik op de lift en dan zie ik Adam Richman van Man vs. Food aan komen lopen.  Hij ziet er in het echt niet bepaald gezond uit, al dat vette eten kan dat ook niet zijn.  Toch grappig om opeens zo'n bekende tv persona te zien.

De Point of View lounge ligt op het dak van het hotel en heeft prachtig uitzicht over het Witte Huis en Washington Monument.  M-A. zit al aan ons tafeltje.  We hebben elkaar alweer een paar jaar niet gezien, maar het is meteen weer als vanouds.  We bestellen een drankje en een paar tapas.  M-A. heeft straks nog een diner, maar ik bestel genoeg voor mijn avondeten.  Het wordt gegrilde tonijn, een garnalen gerecht en heel lekkere gestoomde broodjes met kip.

Voor we het weten is het kwart over zes.  We rekenen af en lopen nog even naar de Nationale Kerstboom en de staatboompjes.  Nu is het ook de zesde nacht van Hanukkah, dus verderop staat ook de grote menorah met zes "kaarsjes" aan.  De Kerstboom is mooi versierd en niet zo klein als de vorige.  Eromheen rijdt een treintje en is een dorpje gebouwd.  Erg sfeervol is het allemaal.

Na de nodige foto's lopen we naar Constitution Avenue in de hoop een taxi te bemachtigen.  M-A moet naar Georgetown en ik de andere kant op.   Er stopt al snel een taxi, die M-A neemt.  Snel nemen we afscheid, blij dat we deze anderhalf uur even bij konden kletsen.

Mij lukt het niet om een taxi te laten stoppen.  De een na de ander rijdt me voorbij.  Net begin ik te bedenken dat ik misschien beter kan gaan lopen, als er een pedicab aan komt rijden.  Ik vraag hem hoeveel het zal kosten naar het Verizon Center.  Hij antwoordt $12, omdat het vandaag 12/12/12 is. 

Dat heb ik er wel voor over, dus ga zitten met een lekker warme deken op mijn benen.  De cabby stelt zich voor als David en vertelt pas een maand in Washington te zijn.  Ik vertel hem van mijn rondleidingen en hij vraagt of ik hem er een kan geven onderweg.  Ik wijs hem dus de bekende gebouwen en vertel wat anecdotes.  Bij het Verizon Center rekenen we af en geef ik hem $20, want dit is een zwaar beroep en ik was vandaag pas zijn tweede klant!

Precies bij de goede ingang loop ik binnen, want de sectie waar onze zitplaatsen zijn is vlakbij.  We hebben stoelen met goed zicht op het podium.  Net als ik zit sms-t Rick dat hij aan is gekomen uit Chicago en nu in de taxi zit.  Vijf minuten voor de aanvang van het concert loopt hij binnen!  Precies goed gepland, dus.

De Kerstmuziek van het Trans Siberian Orchestra is al jaren mijn favoriet.  Ik vind het dus fantastisch ze nu eens live te kunnen zien.  Ze stellen dan ook absoluut niet teleur!  We krijgen de musical "The Lost Christmas Eve" te zien.  Bijkomend mooi punt is dat ze voor ieder verkocht kaartje een dollar aan de voedselbank van Washington geven.  Met duizenden kaartjes verkocht een goede zaak, natuurlijk.

The Lost Christmas Eve is het verhaal over een gedesillusioneerde man, die zijn vrouw verliest tijdens de bevalling en zijn zoon is daardoor gehandicapt.  Met behulp van een engel vindt hij het Kerstgevoel weer terug.  De muziek is prachtig en de zangers en zangeressen hebben van die stemmen waar ik kippenvel van krijg! Verder is het een spektakel van licht.

Mijn favoriete liedje:


Na een uur of twee, die veel te snel voorbij is gevlogen, is de musical klaar, maar het concert nog niet.  Rick moet echter morgen weer vroeg op pad om helemaal naar New Jersey te rijden, dus we besluiten te vertrekken aangezien het al tegen tienen loopt.

We nemen een taxi naar Reagan National Airport en halen daar Ricks auto op.  Thuis rollen we meteen ons bed in na deze drukke, maar superleuke dag.

Meer foto's van de avond staan hier.

Meer filmpjes van liedjes hier.

Saskia alweer 17!

Onze jongste is alweer zeventien, ongelooflijk!  Het lijkt wel gisteren dat ze in een Kerstversierd ziekenhuis ter wereld kwam.  Wat me vooral bij is gebleven is hoe wakker ze uren na de geboorte nog was, terwijl de meeste babies al gauw slaperig worden (Katja konden we bijvoorbeeld nauwelijks wakker krijgen).  Saskia is nooit een grote slaapster geweest, ze slaapt nu ook nog een stuk minder uit dan haar zus en broer. 

Ze mag dan nummer drie zijn en het tweede meisje in het gezin, maar qua persoonlijkheid is ze weer heel anders dan de andere twee.  Ik vind het schitterend om te zien hoe ze naar haar identiteit zoekt en bijvoorbeeld zo heel overtuigd veganistisch is op het moment.  Nog een jaar en ze is volwassen, waar is de tijd gebleven?

Na haar ontbijt komt Saskia onze kamer binnen om traditie getrouw haar cadeautjes te openen.  We hadden eerst gehoopt dat Kai er ook bij zou kunnen zijn, maar zijn gesprek met de adviseur was al om tien uur vanochtend, dus vertrok hij gisteravond al.  Zijn kaart en cadeautje heeft Kai wel achtergelaten.

Saskia is erg blij met haar "buit".  Van Kai kreeg ze een boek met Veganistische Koekjesrecepten en van ons een cadeaubon voor Tysons Corner en een jurkje van Urban Outfitters.  Helaas is het jurkje een maat te groot, maar dat is makkelijk genoeg geruild.

Rick brengt Saskia naar school en vertrekt meteen daarna naar de BMW garage.  Er is weer eens een waarschuwingslichtje aan in zijn auto en dat gaat over de motor.  Aangezien Rick deze week heel wat af moet rijden, lijkt het hem raadzaam de auto weg te brengen.  En inderdaad, er zijn een aantal dingen mis, die veel erger en duurder zouden zijn geworden als hij ermee door had gereden.  Deze week rijdt Rick dus in een leenauto.

Ook ik sta niet veel later op, want ik heb een druk programma vandaag.  Na mijn ontbijt haast ik me als eerste naar de sportschool.  Ik dacht wel tijd te hebben voor een uur cardio, maar halverwege reken ik toch dat het dan krapjes wordt.  Dan maar drie kwartier, ik doe extra hard mijn best. 

Het valt me trouwens vaak op dat anderen zich nauwelijks inspannen.  De vrouw naast me bijvoorbeeld heeft de crosstrainer op een lager niveau staan en gaat ongeveer half zo snel als ik.  Ik vind altijd dat als ik me dan naar de sportschool heb gesleept ik er ook echt tegenaan moet, anders heeft het geen nut.

Op weg naar huis stop ik bij de feestwinkel Party Mania.  Ik verontschuldig me voor mijn bezwete voorkomen, maar het scheelt me flink tijd om Saskia's verjaarsballonnen op de terugweg te kopen.  Het worden een grote "zingende" ballon en een kleinere ballon met Happy Birthday Saskia erop.  Die laatste vind ik altijd erg leuk en ze maken ze heel eenvoudig met dezelfde stickers als de Happy Birthday stickers.

Thuis maak ik me gauw klaar en ga dan weer op pad.  Eerst gooi ik de van vol bij de Shell.  Terwijl ik sta te wachten komt er een vrouw met een spuitbus FW1, spul waarmee je zonder water je auto kunt wassen en poetsen.  Shell heeft daar een promotie van.  Eerst ben ik niet zo geinteresseerd, tot ze me laat zien hoe makkelijk de insektenlijkjes van de voorkap gaan.  Dat lukt met de professionele wasstraat niet eens.  Ik koop het spul, nu nog de discipline vinden om het ook daadwerkelijk te gebruiken.

Bij Panera haal ik lunch voor Scarlett en mij.  Scarlett is twee weken geleden aan haar rug geopereerd, dus ik ga op ziekenbezoek.  Ik kies de You Pick Two sandwich met tonijnsalade en kippensoep en ga dan op weg naar Clifton.

Een half uur later kom ik daar aan en Scarlett doet zelf de deur open.  Ze zit nog wel zwaar aan de pijnstillers en het zal weken duren voor ze weer helemaal de oude is, maar ze is heel blij dat ze voor de operatie heeft gekozen.  Ze had dan ook echt enorm veel pijn daarvoor.

Na de soep opgewarmd te hebben, want die was in de auto flink afgekoeld, eten we gezellig lunch.  We kletsen een uurtje lang bij en dan zie ik aan Scarlett dat ze moe wordt.  Ik neem afscheid en rijd terug naar Vienna.  Scarlett woont erg achteraf en het is een mooie landelijke weg terug. 

Volgend op mijn "te doen" lijstje van vandaag staat het postkantoor.  Rick heeft de cadeautjes voor zijn familie ingepakt en me gevraagd die voor hem te versturen.  Hij heeft het deze week zo druk en wil er ook zeker van zijn dat ze op tijd voor Kerst aankomen. 

Bij het Merrifield postkantoor is het flink druk met pakjes versturende mensen, maar ik ben toch al snel aan de beurt.  Dan gaat er iets mis met de computer van de medewerker en kan hij mij niet verder helpen.  Hij mompelt wat, geeft me mijn pakjes terug en loopt naar achteren. 

Wat nu?  De rij is inmiddels weer flink aangelengd en ik vind het niet eerlijk als ik nu weer achteraan moet gaan aansluiten.  Gelukkig heeft de mevrouw vooraan in de rij door wat er aan de hand was en zij laat me voor haar gaan.  Zo aardig!  Nog geen vijf minuten later sta ik weer buiten.

Een verjaardag vind ik eigenlijk geen verjaardag zonder taart of cupcakes, maar ja, Saskia is veganistisch en dat soort gebak is moeilijk te vinden.  Toevallig las ik echter online dat Mom's Organic Market vegan cupcakes van Sticky Fingers verkoopt.   Ze hebben carrot cake met cream cheese frosting en nog een pakje chocolade cupcakes.  Ik neem die laatste gauw mee, want ik weet niet of Saskia worteltaart lekker vindt.

Op weg naar huis sms-t Saskia net met de vraag of ik haar en Kaylee van school kan halen.  Dat komt mooi uit, mijn hele schema was precies goed, altijd een fijn gevoel.  Zodra Saskia instapt, geef ik haar de cupcakes en geen minuut later smullen zij en Kaylee ervan.  Volgende week willen we naar Sticky Fingers (ze zitten in DC) om Saskia's verjaarscake daar te halen.

Om een restaurant voor haar verjaardagsmaaltijd te vinden heeft Saskia de website VegDC.com gebruikt, een heel handige site.  Ze heeft uiteindelijk een restaurant uitgekozen waar Rick en ik nog nooit van hadden gehoord, Sticky Rice.  Het is wel een eindje rijden, maar ziet er leuk en lekker uit (mij hoor je nooit klagen over een restaurant waar sushi wordt geserveerd!).   

Het restaurant ligt in een deel van de stad dat op het moment wordt opgeknapt.  Vroeger was dit gedeelte, in het Noordoosten van de stad, echt niet waar je na zonsondergang rond wilde lopen.  Nu zijn er veel leuke restaurants, maar ook zijn er veel panden leeg en ziet het er nog steeds niet zo uit dat ik me er als vrouw alleen veilig zou voelen. 

Op een dinsdagavond is Sticky Rice ook niet druk.  We bevinden ons in het gezelschap van drie dove stellen en zijn de enige horende klanten.  Dat komt, omdat we ons dichtbij Gallaudet University bevinden, de universiteit voor doven en slechthorenden.  Dit restaurant heeft grote porties en goede prijzen en daar komen de studenten natuurlijk op af. 

Het menu is zeker anders, dan anders.  De meisjes, Laura is ook mee, bestellen als "voorafje" een enorme bak met Tater Tots.  Die hebben ze al sinds hun kindertijd niet gegeten.  Ze komen wel met een pittig volwassen dipsausje. 

Als hoofdgerecht delen Rick en ik sushi en hij bestelt er een kerriegerecht bij.  Ik neem ook een "tako salade", geen Mexicaanse taco, maar de inktvis "tako" (Japanse woord daarvoor).  Die is werkelijk heerlijk, de inktvis zacht en niet taai en het sausje lekker pittig.  Ook de sushi vind ik lekker, maar er zit maar weinig vis in.  De meisjes hebben allebei een grote bak met een noedelgerecht.  Saskia heeft vegan soba noedel en Laura iets met garnalen met rijstnoedels.

Rick en ik delen een sushi rol met zalm, jalapenos en meer

 



 

Tako salade

Of we hier ooit terugkeren zal waarschijnlijk aan Saskia liggen, want atmosfeer is er niet echt en ik heb wel betere sushi gegeten.  We hoeven dus niet zo ver te rijden om beter Japans te eten.  Toch was het weer een belevenis en Saskia heeft helemaal veganistisch kunnen eten.  De meisjes hebben ook nog zoveel over dat ze een "doggy bag" mee naar huis nemen.

Thuis verkleden de dames zich voor de zoveelste keer en vertrekken dan naar school om naar het orkest daar te luisteren.  Rick en ik proberen een beetje te ontspannen, want we hebben geen van beiden goed geslapen en dit is een erg leuke, maar wel heel drukke week.

Hier het filmpje van alle de tien de huizen in onze cul de sac verlicht voor Kerst, het is iedere avond weer leuk om te zien:

Nog wat Kerst winkelen

Een rustige maandagmorgen, want deze week heeft Saskia drie dagen een latere start van school.  Ik sta tegelijk met Saskia op, Rick is al naar zijn werk.  Kai ligt nog in diepe rust.  Hij had eigenlijk een afspraak met zijn adviseur voor zijn Duitse studie (die definitief doorgaat, trouwens), maar die beste man is ziek, dus is het naar morgen uitgesteld.  Kai blijft dus gezellig nog een dagje thuis.

Saskia wil eerst even naar Whole Foods om haar lunch te halen en dan zet ik haar af bij school.  Thuis eet ik gauw een ontbijtreep en sla een kop koffie naar achter en rijd dan naar de sportschool.  Daar wacht Sharon me al op met het TRX systeem.  Het wordt weer een uur hard werken en absoluut niet saai, want er zijn weer allerlei nieuwe dingen te doen met dat simpele systeem.

Vandaag heb ik vrij veel energie, dus alles lukt goed.  Na afloop rekt en strekt Sharon me goed, want mijn heupen zitten helemaal vast en doen veel pijn.  Gelukkig heb ik woensdag een afspraak voor een massage (hoewel ik eigenlijk helemaal niet uitkijk naar de pijn die die zal doen, maar goed).  Na het uur doe ik een half uur cardio op de ARC trainer en dan zit de maandagmorgen routine er weer op.  Dat voelt altijd nog het beste!

Inmiddels is Kai ook op en we gaan eerst nog even verder met de Kerstboom versieren.  In deze boom gaan dus de versieringen, die soms al een kwart eeuw oud zijn. Ik krijg het gevoel dat veel mensen denken dat dit een dure boom is, maar hij kostte $42, vast minder dan de meeste Kerstbomen bij tuincentra e.d. (althans hier is dat zeker het geval, sommige kleinere bomen kosten wel $75).  De kunstboom voor is versierd met goud en rood en alleen witte lichtjes, dus dat is de nette boom. 

Vroeger deden we met mijn opa altijd "Ik zie, ik zie wat jij niet ziet" naast de Kerstboom.  Die traditie heb ik met de kinderen altijd volgehouden.  Voor de grap spelen Kai en ik het ook even, want er is genoeg te zien.  Daarna gaan we ons beiden opfrissen en bedenkt Kai waar hij lunch wil eten.

Dat wordt bij Manhattan Bagel.  Voor mij wordt het een dunne bagel met asperge, champignons en ei, eigenlijk een ontbijtsandwich, maar ik vind hem ook lekker als lunch.  Ook Kai neemt een ontbijtsandwich met bacon, ei en kaas.  Tijdens het eten kletsen we over zijn studeren in Duitsland.

Morgen heeft hij dus het gesprek met de adviseur daarvoor en zal hij meer specifieke feiten, zoals data, weten.  Wel erg spannend voor Kai en wij hopen de gelegenheid te hebben hem tijdens Saskia's Paasvakantie op te zoeken.  Eerst moet Kai echter nog dit semester afmaken en heeft nog twee examens en twee papers voor zaterdag.  Zaterdag gaat Rick hem ophalen en uit zijn dorm verhuizen.

Na de lunch gaat Kai zijn auto laten inspecteren, want zijn sticker is vorige maand verlopen.  Ik ga naar Target en geniet er weer eens van het feit dat die nu maar tien minuten hiervandaan is.  Ik heb een lijstje mee, want ik zoek voor een paar vriendinnen naar cadeautjes en wil ook nog voor Rick en de kinderen wat "stocking stuffers" zoeken.  Het is ongewoon warm weer vandaag, 18 graden, maar helemaal bewolkt en donker, dus buiten zijn lokt niet.

Eerlijk gezegd slaag ik niet bijzonder goed.  Morgen ga ik Scarlett bezoeken en voor haar neem ik wat leesmateriaal mee.  Saskia wilde graag lekker warme sloffen voor in huis en ik vind een paar heerlijk zachte, alvast een vroeg verjaarscadeautje.  Verder een paar kleine dingen, maar ik had er meer van verwacht.  Als ik onder de $100 te besteden Target uitkom is dat ongeveer een wonder en dat gebeurt vandaag ruimschoots.

Hier bij het Mosaic District zijn nog wat andere leuke winkels en ik ga eens, op Sharons aanraden, bij Lou Lou kijken.  Daar hebben ze allerlei sieraden, sjaals, tasjes en meer.  Ik vind er inderdaad een leuke armband en een "noodpakketje voor vrouwen" voor Katja.  Dat laatste is een mooi tasje met allerlei kleine dingetjes, die je als vrouw opeens nodig kunt hebben, erg handig.

Op de weg uit dit Europees aandoende winkelcentrum wat hier steeds meer inkomt (er wordt zelfs een gewone overdekte mall in Springfield voor platgemaakt) zie ik dat Le Pain Quotidien ook open is!  Ik kan niet wachten om een van hun tartines te proberen, die met gerookte zalm, mmm, hopelijk vrijdag.

Bij Abbey's Hallmark in Oakton zag ik gisteren allerlei leuks.  Na wat rondneuzen vind ik er een leuk cadeautje voor Karin, iets voor Saskia en ook voor Petra.  Hallmark heeft zulke leuke dingen, maar ze zijn ook wel erg prijzig, helaas.  Ik had zo nog tien andere dingen willen kopen, als ze maar de helft van de prijs waren.

Saskia sms-t me ongeduldig wanneer ik nu eens thuiskom.  Zij wil met Kaylee naar de mall en vertrekt dan ook zodra ik binnenloop.  Het verdiende geld van Michaels brandt in haar portemonnaie, duidelijk.  Ze komt terug met een leuk jurkje, het meeste gaat op aan kleding, maar Saskia weet ook dat Kerstcadeautjes voor vrienden en vriendinnen ook van haar eigen geld gaan, of eigengemaakt, wat Katja ook vaak deed.

 

Helemaal versierd en verlicht

We eten nog samen met Kai avondeten en dan nemen we voor het laatst in een tijdje weer afscheid van hem.  Wat hij gaat doen tussen zaterdag en maart, als hij naar Duitsland zal gaan, weten we nog niet.  Hopelijk kan hij een tijdelijk baantje vinden straks.

 

Cosmo laat Kai's bril en het "gewei" gewillig toe

Nu alle tien de huizen in de cul de sac zijn versierd, neem ik mijn camera en maak er een video van.  Het opladen daarvan bij YouTube gaat heel erg langzaam, dus waarschijnlijk zet ik die op het blog van morgen. 

Kerstboom uitzoeken, omzagen en optuigen

Zaterdag

Om half negen hoor ik Saskia's vogeltjes en andere natuurgeluiden wekker.  Zij moet om tien uur werken, maar Rick ligt nog in diepe rust, dus ik draai me nog eens om.  Rond negen uur staat Rick op.  Ik lig net zo heel erg lekker en voor ik het weet is het een half uur later. 

Rick heeft intussen de koffie klaar en een lekkere muffin met ei, ham en kaas warm.  Saskia vertrekt naar haar werk en Rick en ik eten gezellig samen ontbijt.  Ik bedenk me dat dit de toekomst is, Rick en ik samen.  Gelukkig zijn we nog steeds elkaars beste vrienden.

Daarna probeer ik de foto's van gisteren online te zetten en dat gaat mis!  Ik denk een folder te verwijderen en opeens zijn alle foto's van de kaart gewist.  Oeps!  Gelukkig heeft Rick een programma dat al die foto's weer terug kan halen.  Lang leve de moderne technologie!

Terwijl de foto's terug worden gehaald, gaan Rick en ik samen naar de sportschool.  Eigenlijk wilde ik een interval van een half uur op de Stairmaster doen, maar daar staat al iemand op.  Dan maar de ARC Trainer, ook niet mis.  Gelukkig gaat een half uur snel.

Mijn heupen en benen doen nog steeds heel veel pijn, dus ik probeer de rollers eens.  Rick is nog bezig met gewichten, dus ik kan goed "rollen".  Oei, dat doet pijn, maar voelt ook goed.  De rest van de dag is de pijn ook een stuk minder, hoera!

Rick duikt thuis de basement in, hij heeft het nodig lekker te ontspannen voor de X-box.  Ik ga terug Vienna in en koop een aantal Kerstdozen en tasjes om cadeautjes in te verpakken bij Just $1, de Dollar Store, dus.  Het meeste is minder dan een dollar, dus helemaal goed.

Panera ligt vlak naast de dollar store en ik haal er een halve tonijnsalade sandwich.  Hopend een lekkere Green-V te scoren bij Robeks loop ik daar binnen.  Helaas is dat voor de zoveelste keer niet mogelijk. Vaak hebben ze net niet wat nodig is en nu doet de juicer het niet.  Ik neem dan maar een Acai Energizer, die is ook wel lekker en gezond.

Het is inmiddels helemaal zonnig en weer heel warm voor december met vijftien graden.  Ik lijn Cosmo aan en neem hem mee voor een lange wandeling.  Onderweg maak ik foto's van de Kerstversieringen, die er overdag ook goed uitzien.  Het huis met de vele opblaasbare figuren heeft er volgens mij dit jaar zelfs meer staan dan vorig jaar!

En meer tuinen:


Weer thuis haal ik een Diet Coke uit de ijskast en ga voor het huis in het zonnetje lezen.  Tegenover ons zijn Leah's ouders bezig hun huis als laatste in de straat voor Kerst te versieren.  Zou dit hun laatste Kerst in dit huis zijn, vraag ik me af.  Ik vrees dat we na het vertrek van haar ouders Leah ook niet meer zullen zien.  De vriendschap tussen haar en Katja lijkt definitief voorbij, zo ontzettend jammer, want ze waren hartsvriendinnen!

Er zijn op het moment een heel aantal films, die Rick en ik graag willen zien.  Life of Pi staat bovenaan het lijstje en de 3D daarvan speelt om tien over vier bij de Tysons Corner AMC.  Het is heel druk bij de mall en we vinden ternauwernood een parkeerplaats.  De bioscoop blijkt echter erg rustig, iedereen is Kerstinkopen aan het doen.

We kopen kaartjes, maar hebben nog meer dan een half uur voor de film begint.  We besluiten even een drankje te gaan drinken bij TGI Fridays aan de bar.  Ik bestel een Corona Light en Rick een bier van de tap.  "I'll need to see your ID", zegt de barman serieus.  Meestal vraagt men om "ID" (identificatie omdat onder de 21 alcohol niet is toegestaan hier) als je er echt heel jong uitziet.  Ik vraag dus nog eens voor de zekerheid of ik het goed heb gehoord.  Maar jawel, de jongeman, die er Egyptisch uitziet, is serieus. 

Bij het zien van mijn rijbewijs gaan zijn wenkbrauwen even omhoog, maar ik krijg het met een knik terug.  Um, ja, ik ben de 21 ver voorbij, helaas, maar het feit dat hij mij zo serieus om mijn rijbewijs vroeg deed me toch even goed. 

De bioscoopzaal is veel leger dan wij hadden verwacht.  Wij nemen de stoelen met een ijzeren hekje ervoor, zodat we onze voeten daarop kunnen zetten.  Het verbaast me echt dat de zaal niet voller zit, want dit lijkt me een heel mooie film!  Achter ons zitten een aantal tienerjongens, die voor de aanvang van de film nogal vervelend waren.  Tijdens de film werd het stil en na afloop klappen ze.  Het is ook echt een schitterende film!

Na wat overleg gaan we, net als vorige week, naar de bar bij Pazzo Pomodoro om te eten.  Op de deur staat al dat de wachttijd voor een tafeltje een uur is.  Wij willen gewoon twee stoelen aan de bar, hoewel dat ook niet zo makkelijk blijkt.  In Virginia mogen kinderen ook aan de bar zitten (in veel andere staten niet), waardoor het gros van de stoelen in beslag is genomen door kinderen, die met hun ouders op een tafel wachten. 

Na een half uurtje komen er gelukkig een paar stoelen vrij, want mijn maag knort nu wel echt.  We bestellen een voorafje van prosciutto en mozzarella, alleen komt dat met Parmezaanse kaas en niet de beloofde buffalo mozzarella.  Dat is wel een heel klein hapje voor $14 en we vragen een van de eigenaren ernaar.  Tja, ze hadden geen mozzarella meer, maar ze hebben het gerecht van de rekening gehouden.  Altijd zo netjes!

Als hoofdgerecht bestellen we gegrilde calamari, die werkelijk als boter zo zacht zijn.  Verder delen we een pizza, een echte Italiaanse. Zo lekker en precies genoeg (Rick eet tweederde van de pizza).  Het is dus alweer zo gezellig druk hier, dit restaurant gaat het wel halen.  Het is dan ook echt Italiaans eten van een chef, die zo uit Napels komt.

Thuis kijken we weer een romantische Kerstfilm.  Saskia heeft weer een hele groep vrienden op bezoek.  Het zijn vrijwel allemaal jongens, wat haar van Rick de bijnaam "Sirene" bezorgt.  Aan het aantal paren schoenen op de mat bij de voordeur kunnen we altijd zien hoeveel tieners er in huis zijn.

Zondag 

Weer slapen we lekker tot een uur of half tien uit.  Als ik beneden kom zit Kai daar al met een McDonald's ontbijt.  Hij kon studietijd vrijmaken om vanmiddag met ons mee te gaan om onze Kerstboom uit te zoeken.  Dat is ook wel zo leuk voor Saskia, die er dan niet alleen met ons twee "ouwetjes" op uit hoeft.

Rick haalt voor hem en mij een Starbucks ontbijt.  De Americano en het broodje met groenteomelet smaken weer prima. 

Het miezert en mist buiten en ik heb helemaal geen zin om te gaan sporten.  Ik besluit mezelf vandaag vrij daarvan te geven.  Een dag in de week vind ik dat dat gewoon moet kunnen, al weet ik dat ik daardoor wel meer pijn zal hebben, zeker op een dag met slecht weer als vandaag. 

De ochtend besteed ik verder met lekker in mijn luie stoel te winkelen.  Ik vind allerlei leuke dingen voor Rick en Saskia en schiet al goed op mijn Kerstinkopen.  Ik wil alles deze week klaarkrijgen, al zal ik misschien in New York ook nog wat kleinigheidjes kopen. 

Tegen het middaguur maken we ons klaar om naar het westen te rijden om daar onze boom uit te zoeken en om te kappen.  Eerst stoppen we even voor een wrap van Tropical Smoothie.  Ik denk gezond bezig te zijn door een wrap met groentes en hummus te nemen, maar die blijkt meer wrap dan vulling, helaas.  De volgende keer neem ik een flatbread, die zagen er beter gevuld uit.

Kai en ik gaan ook nog even naar de Hallmark bij dit winkelcentrum.  Ik vergeet altijd dat die er is en ze hebben erg leuke dingen.  Kai koopt een verjaarskaart voor Saskia en ik neem me voor morgen terug te gaan om verder te kijken, want daar heb ik nu geen tijd voor.

Door de dichte mist en motregen rijden we naar Moose Apple Christmas Tree Farm.  Zo jammer dat we vandaag het mooie weer van gisteren niet hebben!  Onderweg heeft Rick nog een aanvaring met de tolbeambte.  Die staat aan de auto voor ons uitgebreid uitleg te geven en het duurt maar en duurt maar. 

Rick, ongeduldig als hij is, rijdt dus maar achteruit om door een ander poortje te gaan.  De tolbeambte is daar helemaal niet blij mee.  Onze automatische EZ Pass op de auto doet het poortje niet opengaan, volgens de tolbeambte omdat Rick achteruit is gereden.  Rick kan gelukkig wel gewoon betalen, maar hij zal niet snel meer achteruit rijden, want volgens de beambte kan hij de politie bellen en staat daar een flinke boete op.  Oeps!

Eenmaal in de heuvels ten westen van ons is de mist soms zo dicht dat we stapvoets moeten rijden.  Gelukkig trekt die weer op als we na een uur bij de Kerstboomboerderij aankomen.  Deze boerderij is van een vroegere wiskundeleraar van Rick en dit is het derde jaar dat we er een boom halen.

 

Een versierde Jeep

 

 

Cosmo is ook mee en vindt het fantastisch al die nieuwe geuren.  Ze hebben hier verschillende soorten Kerstbomen.  Ik ben dol op de Colorado blue spruce en denk meteen onze boom al gevonden te hebben.  Echt een schitterende boom is het, mooi van vorm, maar Kai en Saskia vinden hem niet groen genoeg.  Inderdaad lijkt hij naast de andere bomen wat blauw.

Dan maar verder zoeken.  Uiteindelijk vinden we een prachtige witte pijnboom, die ook nog eens heerlijk ruikt.  Na de nodige foto's met de boom nog staande, gaat Rick eronder liggen en zaagt hem om.  Meteen komt een van de medewerkers met een aanhangwagentje om hem naar de schuur te brengen.  We rekenen af en de boom wordt in een net gewikkeld en op de van bevestigd. 

Op de terugweg oppert Rick om ingredienten voor chili te gaan halen bij Giant.  Met vleesvervangend gehakt kan die ook veganistisch gemaakt worden, zodat Saskia voor het eerst in een tijdje ook met ons mee zal eten. 

Terwijl de chili staat te pruttelen werken Rick en Kai aan de boom.  Het regenwater moet er zoveel mogelijk uitgeschud worden en daarna moet hij recht in de stand worden gezet.  Het is altijd weer even spannend om te zien hoe de boom in onze kamer past.  Deze is vrij wijd, maar staat erg mooi.

 

Cosmo is ook in de Kerstsferen

 

Na een bak met Ricks heerlijke Engle familie recept chili begint het versieren van de boom.  Eerst de lichtjes.  Zoals we al jaren doen half witte lichtjes, half gekleurde. Rick is met het laatste opgegroeid en ik met het eerste.  Vroeger, toen we nog maar een boom hadden, wisselden we af, de ene avond wit, de volgende kleur. Nu hebben we de boom voor in het wit en doen we iedere avond alle lichtjes tegelijk aan.

 

De ster gaat in de top en de slingers en dan is het tijd voor de kinderen om de versieringen in de boom te doen.  Zoveel nostalgie altijd, van de zelfgemaakte versieringen, die de kinderen op school maakten, tot degenen met namen erop, sommige Europees, sommigen Amerikaans.  Ik heb mijn mooie rood met gouden boom voor staan, maar deze boom is er een vol herinneringen.

Een paar foto's van de twee oudsten:

 

Katja (links) in brandweer uniform

 

 

Kai tijdens zijn laatste concert

 

Zoals altijd kun je op alle foto's klikken om een grotere versie te krijgen.

Textiel museum en Woodrow Wilson House

Ten eerste zal ik vandaag, naar aanleiding van een vraag van Hilde in de reacties, even iets over onze afvalophaal schrijven.  Vrijdagochtend is het inderdaad afvalophaaldag voor ons gedeelte van Vienna.  Tot voor kort waren het twee ochtenden, de ene voor gewone afval, de andere voor "recyclables", zoals we hier de gescheiden afval noemen.

Nu worden beiden dus op een ochtend opgehaald.  Wat scheiden wij dan zoal?  Papier, glas, plastic, blikjes (metaal) en tuinafval.  Het afvalophalen zit inbegrepen bij de belastingen, die we aan de Town of Vienna afdragen.  In andere buurten wordt het door een prive bedrijf opgehaald, maar in deze omgeving wordt dus overal bovenstaande afval gescheiden. 

Sowieso zie je hier ook veel gewone vuilnisbakken staan met daarnaast een blauwe bak voor plastic, papier en blikjes.  Ook in supermarkten staan er vaak verscheidene bakken en bij degenen, die nog met plastic tasjes werken, kun je die ook terugbrengen om opnieuw te laten gebruiken.  Dit alles scheiden is overigens niet overal in dit land zo, want ik zag laatst op het Facebook van iemand, die in Texas woont, dat ze nu ook eindelijk wat afval gingen scheiden.

Als ik opsta is de afval alweer opgehaald.  Saskia is al naar school en Rick maakt zich klaar om naar zijn werk te gaan.  Ik wil vanochtend naar Sharons klas dus vertrek tegelijkertijd met Rick.  Vandaag gebruiken we de grote bal (eindelijk) niet, maar de BOSU.  Het zijn dus weer nieuwe oefeningen en het uur vliegt voorbij.

Na nog een half uur cardio maak ik me thuis klaar om naar Washington te gaan.  Daar heb ik om half een bij Dupont Circle afgesproken met Irene.  Zij woont dicht bij dat metrostation in die kleurrijke buurt.  Ik ben wat vroeg dus vermaak me met mensen kijken en mijn Kindle lezen.  Niet veel later komt Irene aanlopen.

We willen eerst gaan lunchen en Dupont Circle heeft heel wat restaurants om uit te kiezen.  We lopen langs Bistrot du Coin waar we vorig jaar ook gegeten hebben en hebben wel zin in een stukje Parijs in dit Franse bistrootje.  Zodra je binnenstapt waan je je in Frankrijk, zelfs de bediening is helemaal Frans. 

We hebben beiden zin in iets warms en comfortabels.  Dat wordt de echte Franse uiensoep.  Heerlijk is die!  En genoeg voor de lunch, want het is een flinke kom.  We nemen er een wijntje bij, zoals de Fransen ook zouden doen, en klinken op de feestdagen en Irene's komende reis naar Nederland.

Na het eten beginnen we aan ons culturele uitje van vandaag.  We lopen naar het Textile Museum wat gratis te bezoeken is.  Ik zag er in de metro al een advertentie voor, de huidige tentoonstelling is "De Tuin van de Sultan" met bloemrijke tapijten uit Turkije stammend uit de 16e en 17e eeuw.

We bewonderen prachtige tapijten en borduursels.  Het is geen groot museum en maar goed ook, want ik heb hier maar beperkt aandacht voor.  De motieven en kleuren in de Middeleeuwen waren natuurlijk beperkt, dus het is ook wel veel van hetzelfde.  Na een half uurtje staan we weer buiten en zijn het erover eens dat we dit museum gewoon gezien hebben.  Leuk voor een keer, maar we hoeven er niet nog eens heen.

Een paar deuren verderop is echter het Woodrow Wilson House.  Dit is het enige presidentiele museum in Washington, alle andere herdenkingen aan presidenten hier zijn monumenten.  In dit huis woonde Wilson met zijn tweede vrouw na zijn presidentschap en tot zijn dood drie jaar later.

Natuurlijk wist ik wel dat Wilson president was tijdens de Eerste Wereldoorlog, maar verder weet ik maar weinig over hem.  We bellen aan en Dick opent de deur.  Hij vertelt dat we voor $10 per persoon een rondleiding kunnen krijgen die ongeveer een uur zal duren.  Daar zijn we wel voor te vinden.

Als eerste krijgen we een video over het leven van Wilson te zien.  Een paar feiten: hij is de enige president, die zijn universitaire doctoraal ook echt heeft verdiend, alle anderen waren honorair; hij was de eerste Amerikaanse president, die Europa bezocht; hij was ook de eerste, die een unie van landen voorstelde, zodat zo'n wereldoorlog niet weer kon gebeuren. 

Dat laatste werd niet geaccepteerd door het Congres in de VS en dat zag Wilson als een grote persoonlijke nederlaag.  Hij was er zo gestresst door dat hij een attaque kreeg, waardoor hij aan de linkerkant verlamd raakte en bijna blind.  De laatste 18 maanden van zijn presidentschap lag hij in bed en er wordt nu gezegd dat zijn tweede vrouw de eerste vrouwelijke president was, want zij zag alles eerst en bepaalde wat Wilson wel en niet kon zien.

Wilson was ook de achtste (en laatste) president, die hier in Virginia werd geboren.  Virginia is de staat waar de meeste presidenten zijn geboren.  Doordat Wilson een zuiderling was, was hij, ondanks dat hij Democraat was, ook erg conservatief.  Hij was bijvoorbeeld helemaal tegen rechten voor vrouwen, terwijl zijn grote liefde en eerste vrouw daar juist erg voor was.  Hij had ook drie dochters en zijn eerste vrouw zorgde ervoor dat die allemaal naar college gingen, hoewel Wilson dat voor vrouwen niet nodig achtte.

Allemaal erg interessant weer en de rondleiding van Dick door het huis is dat ook.  De tweede vrouw van Wilson heeft het na zijn dood vrijwel compleet hetzelfde gelaten.  Ze heeft er nog bijna 40 jaar gewoond, maar alles gelaten zoals het ten tijde van Wilson's leven was.  Daardoor kan dit museum zeggen dat het 85% origineel is. 

Tijdens de rondleiding valt het me op hoe enorm veel vooruitgang er is geweest in de afgelopen honderd jaar!  Dit huis stamt uit 1915 en had al badkamers, maar Dick vertelt dat het zelfs tot de vijftiger jaren duurde in de stad tot veel van de huizen die binnen hadden!  Ik ben dol op dit soort rondleidingen in oude huizen.  In mijn verbeelding zie ik de mensen er ook.  Gelukkig hebben we veel van dit soort huizen in onze omgeving.

Na de rondleiding maak ik nog even een foto van de residentie van de Nederlandse ambassadeur aan de overkant van het Wilson  House.  Dat is een enorm huis, maar niet erg mooi, van buiten althans, wie weet is het binnen prachtig. We hoorden van de heren bij het Wilson House wel dat hier iedere lente een enorme lading tulpen wordt bezorgd uit Nederland.  Dat wil ik weleens zien!

We lopen terug en nemen afscheid op het kruispunt waar Irene terug naar huis loopt en ik naar de metro. Nog een paar blokken en ik moet die heel hoge roltrap weer af bij Dupont Circle.  Ik vind het naar beneden nog enger, dan naar boven.  Ik blijf staan en het duurt voor mijn gevoel wel vijf minuten voor ik beneden ben.  Ik stel me telkens voor hoe het moet zijn van zo'n trap te vallen, brr!!

Irene heeft me het boek "Ouwehoeren" te leen gegeven en daar lees ik vast een paar verhaaltjes van in de trein.  Nou, dat is zeker interessant!  Ik lees een aantal van hun verhaaltjes op weg naar huis en denk dat ik nu maar weer even pauze ga nemen.  Het is niet erg expliciet, maar jee, zeg, wat een leven!

Saskia is aan het werk en Rick is nog niet thuis, dus ik word begroet door Cosmo en de katten.  Cosmo heeft duidelijk honger dus ik geef hem gauw eten, wat natuurlijk, zoals iedere avond, wordt gedeeld met Flapjack.  Mijn voeten gaan omhoog, want om de een of andere reden doen ze vandaag weer veel pijn.  Sowieso is vandaag een pijndag, ik kon niet veel van Sharons oefeningen volbrengen en ben daar niet blij mee.

Rick komt vroeg thuis en vraagt of ik bij de mall wil gaan eten, want hij moet een paar mobieltjes ophalen bij de Microsoft Store.  Hij stelt voor bij Coastal Flats te gaan eten en dat vind ik prima.  We genieten van hun gevulde eieren (ik zou dat recept graag willen hebben voor ons nieuwjaarsbuffet).  Als hoofdgerecht bestel ik de garnalencocktail, die zo groot is dat het makkelijk een maal is.

Ondertussen vertelt Rick dat zijn zus heeft gemaild dat ons eenjarige achternichtje dol op Mickey en Minnie is.  Na het eten lopen we dus even naar de Disney Store om er een leuke Minnie en een schattige roze Minnie pijama voor haar Kerst te kopen.  Grappig, zo kom ik er nooit en dan opeens twee dagen achter elkaar.

Bij de Microsoft Store is Rick snel klaar en we rijden huiswaarts.  Onderweg nemen we wat zijstraatjes om de Kerstverlichting in de tuinen te bekijken.  Af en toe stap ik uit om een foto te nemen.  Sommige huizen zijn zeer smaakvol verlicht, anderen hebben zoveel opblaasfiguren staan dat je er bijna niet tussendoor zou kunnen lopen.  Ik geniet er ieder jaar weer enorm van, al die gezellige lichtjes.

Foto's staan hier:
Facebook
Photobucket

Toys for Tots

Saskia heeft een "late" ochtend, dus zij hoeft pas om half acht op. Maar goed ook, want ze kwam gisteravond pas na elven uit haar werk en moest daarna nog aan haar scheikundeproefwerk leren.  Zodra ik om half negen uit mijn bed rol, wil Saskia dan ook naar school, zodat ze in de bibliotheek daar verder kan leren. 

Gelukkig heeft ze voor vanavond voor vervanging kunnen zorgen, want morgen heeft Saskia nog een belangrijk proefwerk.  Scheikunde vandaag en psychologie morgen zijn haar AP (college niveau) vakken en die zijn dus extra moeilijk.  Ze heeft alle uren nodig om daarvoor te studeren.  Vanmiddag zal ze ook een paar uur na school blijven om met haar psychologieleraar te werken.

Aangezien ik letterlijk pas uit bed en snel aangekleed in de auto ben gestapt heb ik nog geen ontbijt of koffie op.  Nu ik hier toch midden in Vienna ben, besluit ik ontbijt te gaan halen bij Panera.  Hun power breakfast sandwich vind ik heerlijk, maar hun koffie niet zo. 

Een paar shopping centra verderop is Starbucks en daar haal ik een Americano en eet dan ontbijt in dit gezellige cafe.  Het valt me op dat hier heel wat mensen met hun laptops en tablets zitten.  Kennelijk prefereren zij hier werken boven thuis of op kantoor zitten.  Er valt wat voor te zeggen.

Voor mij roept de sportschool weer, dus ik rijd nog even naar huis om mijn Kindle en waterfles op te halen.  Het wordt een uur op de ARC trainer vandaag.  Ik heb het bizarre Sacre Bleu van Christopher Moore uit en kan het toch wel aanraden.  Het hield mijn aandacht en ik heb er weer wat over de Impressionisten van geleerd.  Moore raadt de boeken van Susan Vreeland aan voor (zijn woorden) betere fictie over deze schilders.

Voor mijn volgende boek houd ik het toch nog even bij Christopher Moore.  Hij heeft namelijk ook een Kerstverhaal geschreven, The Stupidest Angel.  Dit boek leest tot nu toe heel makkelijk en ik heb al een paar keer hardop moeten lachen.  Een heerlijke satyre is het over de Kersttijd hier in de VS.

De zonneschijn vandaag is misleidend, want het is ruim vijftien graden kouder dan twee dagen geleden!   Rillend laat ik Cosmo uit en ben stiekem blij als hij na een paar straten al niet verder wil.  Soms heeft hij van die buien dat hij maar een klein stukje wil wandelen.

Op mijn programma voor vandaag staat Tysons Corner Center.  Saskia's verjaardag is volgende week en ik wil een engel van de Salvation Army boom halen en daarvoor winkelen.  Maar eerst heb ik een coupon voor Seasons 52, die deze week gebruikt moet worden.  Die kan ik niet laten verlopen, natuurlijk! 

In de bar zijn nog tafeltjes vrij en ik neem plaats aan een ervan.  Voor degenen, die nog nooit in de VS zijn geweest, je kunt hier niet zomaar in een restaurant aan een tafel gaan zitten, behalve bij McDonald's of andere self service restaurants.  Overal anders zie je eerst de hostess, die je vervolgens naar een tafeltje leidt of een "beeper" geeft als er geen tafeltjes vrij zijn. 

Bij de bar zijn de tafeltjes echter meestal wie het eerst komt, die het eerst maalt.  Bovendien is de bediening er vaak ook een stuk sneller.  Rick en ik zitten daar dus bijna liever.  Ook nu wordt mij meteen gevraagd wat ik wil drinken en ik weet ook al wat ik wil eten.  Hun hele menu is heerlijk, maar die "spicy chicken chili relleno" is mijn favoriet en wordt het vandaag weer.

Na het eten loop ik naar boven naar Urban Outfitters.  Lang leve smart phones, de Amazon.com wenslijst en het internet.  Ik ben op zoek naar leggings op Saskia's lijstje, maar die hebben ze niet in de winkel.  Via de Amazon lijst laat ik de twee jurkjes, die Saskia graag wil, aan de verkoopster zien.  Een daarvan hebben ze en die neem ik dus mee, of voor haar verjaardag of voor Kerst, daar ben ik nog niet uit.

Bij de kassa zie ik ook grappige boekjes met vieze woorden en gezegdes in vreemde talen.  Duits en Italiaans zitten er ook tussen.  Perfecte "stocking stuffers" (in hun Kerstsok) voor Saskia en Kai, dus die gaan ook mee.  Ik zie ze op Kerstochtend samen giechelen.  Ik vind online winkelen het makkelijkst en via Ricks familietraditie gaat dat meestal door middel van een lijst met wensen, maar soms vind ik het ook gewoon leuk om iets onverwachts in de winkel te vinden waar de ontvang(st)er geen weet van heeft.

 

Zelfs het plafond van de mall heeft Kerstkleuren

Dan loop ik helemaal naar de andere kant van de mall in de hoop daar de "Angel Tree" aan te treffen, die daar ieder jaar staat.  Alleen staat hij er vandaag niet.  Geen boom te bekennen, ook niet elders in de mall.  Vroeger was deze boom heel groot en stond voor Macy's in het midden van de mall.  De afgelopen paar jaar was het een veel kleinere in een uithoek en nu is er geen. Bah, humbug!

Op weg naar de concierge van de mall stop ik nog even in Bath and Body Works.  Niet alleen is ons huis van binnen en van buiten voor Kerst versierd, de zeep in de badkamers heeft ook Kerstluchtjes.  Alleen in de keuken was dat nog niet het geval.  Nu dus wel, want er staat een lekkere fles Bath and Body Works "Candy Apple" schuimzeep.

De concierge beaamt inderdaad dat er dit jaar geen Angel Tree staat.  Wel is er zaterdag een speciale inzameling van tweedehands jassen voor kinderen.  Maar ja, daar hebben we er geen van.  En ik heb helaas geen tijd om te gaan zoeken naar een andere boom. 

Ter plekke besluit ik dus dit jaar te gaan winkelen voor Toys for Tots.  Ook een heel goede organisatie, al is er geen naam bij de cadeautjes, maar ach.  Wij willen toch wel graag een of twee kinderen een fijne Kerst bezorgen.  Een voordeel van Toys for Tots vind ik dat het geen religieuze organisatie is, zoals het Leger des Heils. 

Op weg naar de Disney Store word ik aangesproken door een van de dames bij een van de mini boetiekjes.  Ze vraagt me of ik Duits ben, gewoon zomaar, terwijl ik langsloop.  Wauw, dat verbaast me toch even.  Ze vindt dat ik er Europees uitzie (ze is zelf Ethiopisch vertelt ze).  Ik heb een jurk en maillot en korte laarzen aan, misschien daardoor? 

In ieder geval heeft ze me wel te pakken en smeert zeezout op mijn handen.  Die voelen na afloop inderdaad heerlijk zacht aan, maar ik bedank haar en loop door. Uit ervaring weet ik dat ik zulke dingen in de praktijk toch nooit gebruik.

Bij de Disney Store leef ik me helemaal uit.  Ook weer zo leuk om voor kinderen te shoppen.  Ik kies een pluche Mickey en Minnie, want die kent ieder kind.  Voor een meisje neem ik een Belle pop uit Beauty and the Beast mee.  Voor een jongetje kies ik een zestal autootjes uit Cars.  Voor mezelf zie ik een Tinkerbell boomversiering, die halve prijs is, en er is een grappig Donald t-shirt voor Rick.  Helemaal blij reken ik af.   Disney heeft zoveel leuke dingen!

Het is wel heel droog in de mall, mijn keel en lippen voelen aan alsof we in de woestijn zijn.  Naast de Disney Store ligt een Starbucks en ik bestel een shaken iced passion tea met caramel siroop.  Heerlijk!  Het merendeel van mijn winkelen is klaar, maar ik kan het niet laten nog even Barnes en Noble in te gaan.

Zij zijn zo ongeveer de enige boekenwinkelketen, die nog daadwerkelijke winkels heeft.  Ik hoop dat ze overleven, want ik vind het toch heerlijk om er te neuzen en vrijwel altijd koop ik er ook iets.  Zo ook vandaag, terwijl ik op de roltrap naar de tweede verdieping sta, zie ik opeens een kookboek voor "Very Vegan Christmas Cookies".  Als die Saskia niet op het lijf geschreven is! Meteen neem ik de roltrap weer naar beneden en koop dat boek, perfect verjaarscadeautje!

Door het spitsverkeer dat tegenwoordig al rond drie uur begint rijd ik naar Vienna.  Ik weet dat de Coldwell Banker vlakbij ons Toys for Tots speelgoed inzamelt.  Inderdaad is dat het geval en ik word heel warm welkom geheten.  Van alle kanten wordt ik bedankt voor mijn bijdrage, ik word er bijna verlegen van.  Hopelijk vinden Mickey, Minnie, Belle en de Cars liefhebbende eigenaren en eigenaressen.

Net als ik bij de Shell de van vol sta te gooien met benzine sms-t Saskia of ik haar op kan komen halen.  Perfekte timing!  Saskia heeft wat vruchten nodig, dus we rijden meteen door naar de Safeway. 

Saskia is duidelijk ook opgelucht dat ze niet hoeft te werken vanavond.  Ze wil ook nog wel een beetje genieten van de Kersttijd.  Daarom gaat thuis de haard aan en kijken we Rudolph the Red Nosed Reindeer (48 jaar oud).  Die oude Kerstshows zijn helemaal traditie bij Rick en de kinderen.  Ik vind ze inmiddels ook wel leuk.

 

Rudolph op tv, de stockings hangend en de haard aan, zo gezellig!

We eten ook voor het eerst in lange tijd samen.  Saskia rijdt naar Yama waar we sushi besteld hebben.  Zij is dol op de vegetarische sushi en ik geniet van mijn gewoonlijke viseieren en andere sushi's. 

Na het eten vertrekt Saskia naar Panera om met vrienden te gaan studeren.  Deze studiegroepjes werken goed voor haar.  Rick skypet mij dat hij een vroegere trein terug heeft kunnen nemen.  Hij zal een uur eerder aankomen dan verwacht.  Super, want nu kan ik wakker blijven tot hij thuis komt.