Ricks verjaardag en nieuwe telefoons

Als ontbijt heeft Rick gisteravond Starbucks gekozen.  Ik heb slecht geslapen vannacht en merk niet eens dat Rick al opstond en ook al ontbijt haalde.  Dat was niet mijn bedoeling, maar wel erg lief van hem. We eten gezellig met zijn tweeen, want Saskia is met Kaylee en Laura naar een veganistische donutbakkerij.

Na het eten gaat Rick wat werk verrichten en ik sporten tot ik 5000 stappen bijeen heb.  Dan maken we ons gauw klaar en vertrekken naar Tysons Corner.  De nieuwe Lumia 950 Windows telefoons zijn vandaag uit en wij komen in aanmerking voor een nieuwe telefoon via ons AT&T plan.

Bij de Microsoft Store worden we meteen geholpen.  Ik kies een witte telefoon en Rick een zwarte (de enige twee keuzes).  Eigenlijk vond ik mijn Lumia 1020 echt een heerlijke telefoon, maar sommige dingen werken daar niet meer op en hij is bijna vol met geen mogelijkheid tot meer ruimte creeren. 

De nieuwe telefoons hebben weer een batterij, die eruit gehaald kan worden, en foto's en dergelijke kunnen op een mini SD kaartje. Het heeft heel wat voeten in de aarde omdat AT&T het weer eens moeilijk maakt. 

Voor we het weten zijn er een paar uur (!) voorbij en begint Rick toch wat nerveus te worden.  Hij heeft een belangrijke presentatie om half twee in Alexandria, zeker een half uur weg, en het is al na twaalven.  Eindelijk gaat het dan wel goed en op het nippertje kan Rick zijn telefoon meenemen.

Hij haast zich naar zijn werk en ik handel verder alles af.  De mensen bij de Microsoft Store zijn allemaal superaardig, maar jong en ik krijg het idee dat ze nooit veel haast hebben.  De man naast ons zit er ook voor een tijdje, maar zo raak je wel aan de praat en we leren het een en ander aan teveel kosten omzeilen.  Dat is fijn want de telefoonrekening is iedere maand flink hoog.

Als ik ook met mijn telefoon de winkel uitloop is mijn eerste gedachte lunch.  Ik heb enorme trek en arme Rick vast ook, maar hij had geen tijd voor lunch en moet wachten tot na zijn presentatie.  Ik word wel even afgeleid door de enorme kerstwinkel waar ik op weg naar de parkeergarage langsloop.

Een van de vele tradities met Kerst is dat ik kerstboomversieringen voor de kinderen koop.  Meestal doe ik dat online, maar ik kan ook net zo goed hier even kijken. 

Katja krijgt altijd een engeltje en daarvan vind ik een leuke, die op een maantje leunt.  Voor Kai is het ieder jaar een Kerstman.  Dit keer vind ik er een, die lekker op een zwemband dobbert.  Saskia's sneeuwpop is echter mijn favoriet voor haar, hij heeft een kat op zijn hoofd, helemaal goed voor haar.  Als laatste neem ik een adventskalender mee, volgens mij Nederlands, want het staat er in het Nederlands als eerste op.

Terug in de van bestel ik online mijn lunch, de edamame soba noodle bowl van Panera.  Ik krijg $5 korting voor het online bestellen, helemaal goed. Thuis eet ik het met mijn trouwe vriend Cosmo (die een Milkbone koekje krijgt) op.

Op het antwoordapparaat staan een paar berichtjes.  Een ervan is van The Dutch Store, Rick had per ongeluk geen S letter voor Saskia besteld en wilde die toch z.s.m. bezorgd hebben.  Hij koos echter een veel duurdere verzendmethode dan nodig. 

Heel netjes dat ze daarover bellen!  Ik bel terug en word getrakteerd op Nederlandse kinderliedjes terwijl ik wacht op de dame, die belde, zo leuk!  De S is onderweg voor onze Sinterklaasviering volgende week.

Het is prachtig weer en Cosmo heeft duidelijk zin in een wandeling.  Ik heb ook nog wat stappen nodig dus we gaan lekker door de buurt lopen.  Ik moet ook nog mijn "color pop" foto voor vandaag vinden en het wordt alweer rood.  Dat is wel de kleur, die wint, deze maand.  Ook zijn sommige bomen nog prachtig gekleurd.

 

 

Na de wandeling rijd ik nog even Vienna in.  Omdat we met zijn tweeen zijn is het teveel om een hele verjaardagstaart voor Rick te nemen, maar een paar cupcakes gaan er altijd in.  Bij Vienna Cupcakes kies ik een chocolade en red velvet cupcake. 

Thuis ga ik verder aan de kalenders online.  Ook probeer ik mijn nieuwe telefoon uit te vogelen.  Toegegeven, ik moet altijd echt wennen aan nieuwe technologie.  Rick is er meteen enthousiast over, maar ik heb eerst even tijd nodig.

Rick heeft een wat frustrerende middag met meer werk dan hij had gehoopt.  Eigenlijk wilde hij nog ergens wat gaan drinken voor we uit eten gaan, maar daar is geen tijd meer voor. Gelukkig maken de vele leuke cadeautjes alles goed.

Van Ricks zus en zwager zijn er lekkere Edible Arrangements "snoepjes" (in chocolade gedoopte vruchten).  Kai stuurde een X-Box koptelefoon.  Saskia en Katja gaan hun cadeautjes dit komende weekend geven.

Mijn cadeautjes zijn een lekkere fles bier en nadat Rick zijn kaart gelezen heeft (dat is zo'n Amerikaanse traditie, die ik natuurlijk na zoveel jaren heb geadopteerd, maar die nog steeds vreemd voelt) leid ik hem naar boven.  Daar heb ik een paar dagen geleden zijn hoofdcadeau, een opklapbare heel hoge ladder, heengesleept.  Rick geeft toe dat hij nu officieel oud is, want hij is dolblij met een ladder, ha ha!

We bestellen een Uber, die ons naar Chima brengt, Ricks keuze van restaurant voor zijn verjaardag.  Het is een Braziliaans steakhouse, gewoonlijk niet zo mijn ding, maar hier hebben ze tenminste ook zalm en zwaardvis. 

We krijgen een tafeltje aan de rand, heel anders dan andere keren toen we hier met het hele gezin waren.  We genieten eerst van de lekkere salade bar waar niet alleen groentes zijn, maar ook carpaccio en gerookte zalm bijvoorbeeld.  Alleen daarvan zou ik mijn maal al kunnen doen.

Katja belt tussendoor nog om haar vader een fijne verjaardag te wensen en dan beginnen we aan het vleesgedeelte van de maaltijd.  Het ene na het andere zwaard met vlees komt voorbij.  Ik neem wat filet mignon, die werkelijk heerlijk is.  Maar de rest is me te vet.

Heel netjes hier is dat ze vragen waar je op wacht.  Ik zeg dat ik graag vis heb en meteen komen de zalm en zwaardvis.  De zalm is werkelijk heerlijk, niet te droog en precies goed.  De zwaardvis daarentegen is wel erg droog.  Daar hoef ik dus niet meer van.

Allerlei vlees om uit te zoeken

Na nog wat heel malse filet mignon is het voor mij genoeg geweest.  Rick laat zijn kaartje nog een tijdje op rood (ik wil meer) liggen.  Leuk om te zien hoe hij geniet!  Een manager komt voorbij en vraagt hoe alles is.  Ik laat vallen dat het Ricks verjaardag is.

Hij feliciteert Rick en met de rekening komt ook een stuk tiramisu met een kaarsje erop.  Er wordt een foto van ons beiden gemaakt, die we later in een mapje meekrijgen, erg leuk!  De tiramisu is erg lekker, maar voor meer dan een paar hapjes hebben we geen ruimte meer.

De Uber is snel besteld en dit keer is het een mooie BMW met een praatgrage chauffeur.  Zijn nummerbord is PHILLY7, omdat hij uit Philadelphia komt.  Hij vertelt dat hij een IT baan heeft, maar dit erbij doet. Zo te horen verdient hij met Uber ook een goed zakcentje. 

Als hij onze buurt binnen rijdt steekt er net een flink hert met gewei over.  Dat is een van de mooie dingen vindt Jeffrey. Hij rijdt zowel in de stad als in de voorsteden en zoiets is zo is dan bijzonder. Ik ben het met hem eens, al heeft dat hert (en Jeffrey's auto) geluk. Ik zag net vanmiddag nog een aangereden hert in de berm liggen.

Thuis ontspannen we lekker voor de tv.  Saskia stuurt foto's van hun "Friendsgiving" vanavond.  Heel leuk, zij heeft met haar veganistische flatgenote en beste vriendin een veganistisch Thanksgiving maal gemaakt.  Het ziet er prima uit en ik denk stiekem dat ik het lekkerder zou vinden dan het traditionele maal waar ik niets om geef.

We hebben het hele weekend ook nog om Ricks verjaardag te vieren, want door zijn drukke werkmiddag ging het niet helemaal zoals hij had gewild.  Er zullen vast een of twee films in onze toekomst zijn.

Saskia onverwachts even thuis

Het heeft vannacht enorm geregend en miezert nog steeds als we opstaan.  Het helpt mijn gemoed niet bepaald en Rick ziet dat.  Hij voorziet me van koffie en warmt een broodje op voor ons beiden.  Na het eten gaat Rick naar zijn werk en ik laat Cosmo uit.

Sharon sms-t dat ze om half elf al beschikbaar is.  We zouden eerst om elf uur pas beginnen dus daar ben ik wel blij mee.  Ik zorg dat ik om kwart over tien op de sportschool ben, zodat ik goed warm ben voor het uur personal training.

Na weer een intensief uur weerstandstraining met en zonder gewichten doe ik nog een kwartier cardio tot ik 5000 stappen bijeen heb.  Het is bizar warm buiten met een graad of zeventien, maar het regent nog steeds.  Niet hard, maar genoeg om nat te worden.

Cosmo wil echter natuurlijk wel heel graag uit.  Ik hoop dat hij zijn behoeftes snel doet, maar daar denkt Cosmo anders over.  Hij is helemaal voor een lange wandeling en blijft maar weigeren terug naar huis te gaan.  Op een gegeven moment word ik zo nat dat ik hem tegen zijn zin meetrek! Gek beest!

Mijn "color pop" dagfoto

Met dit druilerige weer besluit ik mezelf op een lunch bij Le Pain Quotidien (in de Amerikaanse volksmond "LPQ", want anders is het niet uit te spreken voor ze) te trakteren.  Het wordt zoals bijna altijd de gerookte zalm tartine.  Zo'n lekkere boterham is dat!  Intussen maak ik een afspraak om mijn nagels te laten doen door Thu bij Mint in ditzelfde winkelcentrum.

Mijn nagels zijn vele malen te lang naar mijn smaak.  Ik heb ze voor het laatst laten doen toen de meisjes hier waren het tweede weekend in oktober!  Zo lang is het nog nooit geweest dat de nagellak erop bleef zitten!  Met beduidend kortere nagels en een glitterende roze nagellak op vertrek ik bijna een uur later weer.

Bij Target haal ik nieuwe vloeibare zeep voor de badkamers en keuken.  Ik neem ook gelijk een paar nieuwe sport t-shirts mee, want die zijn in de uitverkoop en ik kan altijd meer gebruiken.  Ik loop er tenslotte meestal de halve dag in rond.  Een kaart voor Ricks verjaardag en een paar lekker EOS lip"ballen" en ik ben klaar.

Terwijl ik naar huis rijd breken wolken opeens open en is daar zowaar de zon!  Ik zie een prachtige regenboog, maar al rijdend kan ik er geen foto van nemen.  Hij duurt helaas niet zo lang.  Chris sms-t dat het precies op tijd voor onze wandeling met de honden opknapte.

Nog steeds is het lekker warm dus we zijn blij dat we even droog kunnen lopen. Vandaag zal helaas wel de laatste warme dag zijn voorlopig.  Ik heb nog steeds hoop op een milde winter, maar de voorspellingen zijn anders.  Nog maar even niet op de dingen vooruitlopen!

Als ik afscheid van Chris heb genomen en naar huis loop sms ik Saskia om te vragen of ze haar medicijnen niet is vergeten (afgelopen dagen wel).  "Waar ben jij?", sms-t ze terug.  Huh?  Het blijkt dat ze als verrassing thuis is gekomen.

Meteen stel ik avondeten van Sunflower voor.  Daar is Saskia helemaal voor te vinden en Rick haalt het voor ons op (hij haalt iets anders voor hemzelf).  Saskia's beste vriendinnen Laura en Kaylee komen en er wordt gezellig gelachen boven.  Dat mis ik toch wel met iedereen zover weg. Ik zie dan ook erg naar de feestdagen uit, hoe verknipt die ook zullen zijn met werk- en schoolschema's.

Halverwege de week alweer

Het is alweer woensdag!  Als Rick naar zijn werk vertrekt sta ik ook maar eens op.  Ik vind het op het moment maar moeilijk op gang te komen 's ochtends.  Het is nog niet koud buiten, maar ik merk toch wat seizoens blues.

Na mijn ontbijt besluit ik dan ook naar Lifetime Fitness te gaan.  Even verandering van machines waar ik mijn cardio op doe.  Dat alleen al haalt het gevoel van sportverveling weg.  Ik doe een half uur op de machine, die zijdelings gaat en een half uur op een heel andere elliptical, verbazingwekkend hoeveel verschillende soorten daarvan zijn.

Als mijn uur gedaan is (hoera!) is het tijd voor ontspanning in de hot tub en sauna.  Ik wissel beiden af en lees intussen op mijn Kindle (die in een plastic zakje zit tegen het water).  Magisch lijken de pijnen mijn lichaam te verlaten.  Alleen jammer dat de stralen van de hot tub zo laag zitten hier, ik kan ze niet op mijn schouders zetten, zoals in onze eigen hot tub.

Anderhalf uur later begint mijn maag te knorren.  Ik kleed me aan en loop weer naar buiten.  Het is bewolkt, maar vreemd warm, een graad of zestien.  Mijn jas kan weer uit. Toch heb ik zin in pho.

Bij Pho Thang Long word ik inmiddels als een oude bekende begroet.  Ik neem de kippensoep en limoen soda.  Het gaat er allemaal goed in.  Hun soep vind ik de lekkerste pho, die ik heb gegeten.  Andere restaurants, die ik heb geprobeerd, hebben minder verse ingredienten.

In dit winkelcentrum ligt ook een Michaels en ik vind het altijd leuk daar rond te neuzen.  Ik zie er allerlei kleurboeken voor volwassenen, maar geen spreekt me aan.  Verder zijn er natuurlijk heel veel kerstspullen.  Ik vind echter niets van mijn gading en vertrek met lege handen.

Bij Rite Aid haal ik mijn maandelijkse medicijnen op.  Ook kijk ik er naar een leuke kaart voor Ricks verjaardag vrijdag, maar ze hebben alleen maar heel stomme.  Morgen maar naar Target waar ze een goede selectie hebben.  Wel koop ik bij Whole Foods Ricks favoriete Belgische bier, want ik weet niet zeker of zijn grote cadeau op tijd aan zal komen.

Thuis lijn ik Cosmo aan voor een wandeling door de buurt.  Ik moet nog een "color pop" foto voor vandaag en besluit Hornsby, ons "buurtvarken", als onderwerp te nemen.  Nog steeds is er kleur te zien in de natuur, maar het wordt steeds minder. Het is dit jaar denk ik wel vrij laat dat de boom voor ons huis ook nog steeds heel wat bladeren heeft.

 

In de paar uur voor Laura komt zoek ik foto's uit voor de jaarlijkse familiekalender. Tegenwoordig is Facebook heel handig, want ik pluk gewoon de vele selfies van de pagina's van de meisjes.  Kai is echter wat moeilijker.  Die laat zich niet makkelijk fotograferen en neemt al helemaal geen selfies (tenzij met een van zijn zussen).  Ik hoop weer een leuke kalender te kunnen maken.

Laura komt wat verlaat, maar geeft me dan een grondige massage.  Ze vindt dat mijn rug er wel erg slecht aan toe is.  Jammer genoeg kan Laura volgende week niet, want we vinden beiden dat er weer een tijdje wekelijkse massages nodig zijn. 

Rick komt thuis met Thais eten.  Hij weet precies wat ik lekker vind, veel groene peperkorrels in mijn gerecht!  Kennelijk zijn mijn spieren niet blij met de massages, want ik heb nu krampen in mijn zij waar Laura vooral veel bezig was.  Hopelijk voel ik morgen de voordelen ervan, het kan ook te maken hebben met het weer.  Het regent hard en mijn lichaam is een barometer wat dat betreft.  Is het alweer zomer?

Een wel heel onverwachte rondleiding!

"Het is prachtig weer!", verkondigt Rick als hij de lamellen opentrekt.  Vandaag is zo'n dag, die ik eigenlijk niet fijn vind, want ik heb helemaal geen plannen.  Onmiddellijk besluit ik echter de dag zoveel mogelijk buiten door te brengen.

Mijn zusje belt en we kletsen gezellig bij. Altijd goed om te horen dat ik niet de enige ben, die op het moment wat bezorgd is over de stand van zaken in de wereld. Intussen eet ik ontbijt en als ik op heb gehangen begin ik aan mijn elliptical routine.  Terwijl ik aan sporten ben zie ik een aanvraag voor een rondleiding in mijn email. 

Denkend dat het wel voor volgend jaar zal zijn open ik hem.  Dan zie ik 17 november staan.  Dat is al gauw, denk ik eerst, wacht, dat is vandaag!  Ik lees de aanvraag verder en ze willen de monumentenrondleiding vanmiddag of morgen doen en of ik zo snel mogelijk terug kan schrijven.

Gauw antwoord ik dat ik vanmiddag om twee uur kan of morgenochtend om half tien. Morgenmiddag heb ik een massage, die ik heel hard nodig heb, dus die optie geef ik niet.  Niet lang nadat ik de email verstuurd heb gaat mijn telefoon en ik zie een Nederlands nummer.

Het is M. Ze willen eigenlijk ook heel graag naar het Capitool en de Library of Congress, kan ik dat ook inpassen.  Tja, dan praten we over de langere rondleiding, die ik meestal geef.  De Library of Congress sluit om half vijf en dat zouden we zeker niet halen als we eerst de monumenten bekijken.

Twee uur is dan ook veel te laat om te beginnen.  Aangezien ik nog aan het sporten ben denk ik dat het mij met wat haasten wel zal lukken om kwart over twaalf bij het Capitol South station te zijn.  Dan beginnen we op Capitol Hill.  Zo spreken we dus af.

In sneltreinvaart maak ik me klaar en haast me naar het metrostation.  Ik loop maar, want ik kan er niet verzekerd van zijn dat er parkeerplaatsen zullen zijn al zou dat wel sneller zijn natuurlijk.  De trein staat al klaar, maar pas een minuut of tien later vertrekken we.

Na de aanslagen in Parijs en de video van Daesh vlak daarna dat Washington het volgende doelwit zal zijn moet ik toegeven toch wat minder gerust in de trein te zitten.  Onzin, natuurlijk, want al sinds 2001 is het duidelijk dat Washington een geliefd doelwit is voor terroristen, ook nationale.

Zonder problemen stap ik bij Capitol South uit.  Het is net voor kwart over twaalf en ik heb als lunch gauw een appel Pop Tart meegenomen van thuis, die ik met niet veel smaak opeet.  Ik had geen tijd thuis een echte lunch bij elkaar te schrapen, maar moet wel iets in mijn lege maag hebben.

Niet veel later komen de twee zusjes uit Den Haag uit de metro, hoewel een van hen tegenwoordig in Utrecht woont wat ik natuurlijk erg leuk vind.  We maken kennis en het is meteen duidelijk dat ze heel geinteresseerd zijn.  Niet alleen in wat ik over Washington vertel, maar ook in het leven hier en meer.  Altijd erg leuk!

We lopen naar het Capitool waar, zoals in het hele land, de vlaggen halfstok hangen voor de terreurslachtoffers.  Zowel de Senaat als het Huis van Afgevaardigden is in sessie en ik kan me zo voorstellen dat er hard gedebatteerd wordt, net als in de Europese landen. 

Na de geschiedenis van het Capitool en de wetgevende macht te hebben verteld lopen we naar de Library of Congress.  Daarnaast ligt ook het Supreme Court gebouw (hooggerechtshof).  Duidelijk vinden ze het fascinerend dat dingen, die in Nederland al zolang heel gewoon zijn, zoals het homohuwelijk, pas dit jaar ook hier wet zijn geworden.

Opvallend vind ik de zwaarbewapende politieagenten op de straathoeken.  Natuurlijk kunnen ze hier geen risico nemen nadat Washington specifiek als volgende doel is genoemd.  Het voelt toch vreemd rustgevend.  Een terrorist zou hier niet ver komen.

De Library of Congress maakt ook altijd weer indruk, ook nog steeds op mij.  Ik zie iedere keer ook  uitspraken op de muren, die me nog niet eerder waren opgevallen.  We bekijken o,a, de grote leeszaal, Thomas Jefferson's bibliotheek en de vijftiende eeuwse bijbels. Dit gebouw blijft een favoriet van iedereen. 

Eenmaal weer buiten begint het helaas te bewolken en ik ben blij met mijn sjaal en jack, want er staat een straffe wind.  We nemen de metro naar McPherson Square, want lopen zou teveel tijd nemen en ons in het donker laten eindigen. 

In de trein hoort een dame ons Nederlands praten.  Zij wijst in Nederlands met een dik Amerikaans accent aan waar we eruit moeten.  Zij blijkt vele jaren geleden in Nederland te hebben gewoond.  Zo zie je maar, je weet in deze stad nooit wie je verstaat.  We hebben daar weleens heel grappige situaties mee gehad met de jaren.

Bij de uitgang voor het Witte Huis stappen we uit.  Als eerste gaan we het kerkje van de presidenten dat weer open is in.  Dit kerkje stamt uit 1816 en alle presidenten hebben er sindsdien diensten bijgewoond.  Het is ook een mooi voorbeeld van een typisch laat 18e eeuws, begin 19e eeuws kerkje in dit gebied.

 

Dan lopen we door naar de voorkant van het Witte Huis.  "Connie", de Palestijnse dame, die er al sinds 1981 zat is nog niet terug.  Het is vandaag een andere oudere dame.  Ik ben benieuwd of dit protest doorgaat mocht "Connie" komen te overlijden. Ze is duidelijk zeer frele.

Voor we naar de achterkant van het Witte Huis lopen halen we warme (lees hete!) thee bij Peet's Coffee.  Voor mij een groene thee, maar ook een Kind reep, want die appel Pop Tart was echt niet genoeg lunch!  De zusjes nemen beiden chai thee.

We lopen verder naar de achterkant van het Witte Huis.  Net als we bij het hek komen worden we door een Secret Service agent weggestuurd.  Vreemd, want de president is in de Filippijnen, maar misschien wilden Michelle of de kinderen in de achtertuin zijn.

We mogen wel dichtbij de Kerstboom, die ze al aan het versieren zijn, komen.  Ook zijn de kleine boompjes van de staten er al.  Gek genoeg heb ik nog helemaal niet het gevoel dat Kerst alweer zo dichtbij is.  Dit warme weer voor het seizoen helpt niet bij dat kerstgevoel, maar je hoort mij natuurlijk niet klagen.

Volgende stop is het Washington Monument.  Ik raad de dames aan te proberen daar morgen naar boven te gaan.  Dat lijkt hen inderdaad wel wat.  Bij het Tweede Wereldoorlogmonument is het rustig en bij "Vietnam" ook.  Zoals altijd zijn de meeste toeristen in het Lincoln Memorial te vinden.

Hier bij de monumenten zie ik geen extra beveiliging behalve misschien wat bereden politie hier en daar, die er anders in rustige tijden niet zouden zijn.  Bij het Koreaanse oorlogsmonument is het vrij druk met een paar groepen.

 

We steken over naar het Tidal Basin.  Daar is het helemaal rustig.  De zon begint ook al onder te gaan.  Jammer genoeg is het te bewolkt om mooi te zijn.  We bekijken het Martin Luther King Jr. Memorial en de FDR Memorial.

Bij het Jefferson Memorial is het altijd weer iets drukker, maar ook zo tochtig!  Nu de zon onder is is het ook meteen een stuk kouder.  De lichten gaan al aan en Thomas Jefferson staat er nu helemaal indrukwekkend bij.

Na de nodige foto's lopen we terug naar het bewoonde deel van de stad.  De zusjes willen iets gaan eten en ik wijs ze naar de Old Ebbitt Grill waar het op deze tijd van de dag niet zo druk zou moeten zijn.  Ik neem afscheid en loop terug naar het Smithsonian station.

Intussen was Katja vandaag flink ziek, wilde Kai dat ik hem hielp met zijn vertaling van Nederlands naar Engels en Saskia vond uit dat ze vrijwel het hele Thanksgiving weekend moet werken. Lang leve het internet, al zou ik willen dat ik tijdens rondleidingen iets minder lastig gevallen zou worden. Ik vraag Rick of hij me van het metrostation kan halen en dat kan, gelukkig.

Eenmaal terug in Vienna is er echter nog geen teken van Rick.  Ik sms hem en hij zegt vijf kilometer verderop te zijn.  Er waait een venijnig koude wind dus ik wacht in het station.  Een twintig minuten later is Rick er eindelijk.

We besluiten Cosmo even uit te laten en voeren en dan te gaan eten bij Pazzo Pomodoro.  Daar zijn we inmiddels stamklanten en krijgen meteen onze drankjes (Aperol spritz voor mij).  Helaas zie ik dat op hun nieuwe menu mijn favoriete gerechte met de zwarte pasta en garnalen weg is!

Dit keer bestel ik dan "maar" de schol, die ook heel erg lekker is.  Dit is gewoon een echt Italiaans restaurant zomaar in het midden van ons stadje.  Rick geniet ook van zijn keuzes.  Ik heb echt zo'n windverbrand gevoel na vandaag en ben moe.

Thuis gaan mijn benen omhoog, ik heb er weer 20000 stappen opzitten.  De meisjes hebben beiden hun problemen en ik zou ze zo graag hier hebben!  Alle drie trouwens, maar ja.  Ik vond het wel erg leuk onze mooie stad opeens weer te hebben kunnen laten zien aan twee zusjes, die blij waren dat ik zo op het laatste moment aan hun wensen kon voldoen.

Twintig graden op 16 november!

"Angstig nieuws!", komt Rick naar boven als ik opsta.  Daesh heeft een video uitgebracht dat Washington volgende op hun lijst is voor terreuraanslagen. 

Tja, na september 2001 is dat natuurlijk altijd een mogelijkheid geweest.  Ik hoop natuurlijk dat het niet bewaarheid wordt en zoals Rick terecht ook zegt er zijn genoeg schietpartijen in dit land waar we net zo bang voor zouden moeten zijn. Toch blijft het uiteraard een extra spanning.

We wonen natuurlijk bij de hoofdstad van de grootste vijand van de terreurgroepen in het Midden Oosten en dat zit sowieso altijd wel in ons achterhoofd.  Laten we hopen dat het bluf is of dat zulke aanslagen voorkomen worden, maar ik ga proberen me er niet te druk om te maken.

Dat is wat moeilijk met al het nieuws wat de ronde doet.  Gouverneurs van conservatieve staten, die gaan weigeren Syrische vluchtelingen hun staat binnen te laten, bijvoorbeeld.  Donald Trump, die zegt moskees te gaan sluiten. Andere Republikeinse presidentskandidaten willen alleen christelijke asielzoekers toelaten.  Vreselijk, die "leiders" laten zich overmeesteren door angst, daarmee de terroristen precies gevend wat ze willen.

Enfin, ik zet het nieuws uit en ga genieten van de zonnige dag, want het is vandaag werkelijk schitterend weer voor half november!  Ik eet een sandwich met ei als ontbijt en sla een paar koppen koffie naar achteren voor ik naar de sportschool vertrek.

Na een kwartiertje cardio komt Sharon me halen voor een half uur personal training.  Het wordt een goede intensieve weerstandstraining routine.  Dan ga ik tot ik 5000 stappen bijeen heb op de elliptical, maar eigenlijk wil ik gewoon buiten zijn met dit weer.

Thuis ruim ik het deck op wat door de werkers in chaos is achtergelaten.  In de zomer is het heel fijn dat het in de schaduw ligt, maar in dit seizoen is het daardoor te koel om op te zitten.  Ik vul het vogel- en eekhoornvoer bij en niet veel later zit mevrouw de eekhoorn heerlijk te knabbelen.  Natuurlijk weet ze dat Cosmo en ik binnen zijn, maar dat deert haar absoluut niet.

Voor mij is het ook lunchtijd en ik besluit bij Manhattan Bagel een lekkere dunne bagel met gerookte zalm en cream cheese te nemen.  Het is inmiddels maar liefst twintig graden en ik picknick in de zon op mijn vlinderbankje voor het huis.  Van mij mag het de hele winter zo mild blijven, maar die wens zal wel niet uitkomen.

Het is dus zaak zoveel mogelijk van zo'n lekker warme dag te genieten.  Ik lijn Cosmo aan en rijd naar Great Falls.  Toegang tot het park is vandaag kennelijk gratis, want er zit geen ranger in het kantoortje.

 

 

Op zo'n mooie dag is het vrij druk, in ieder geval voor een maandag.  Ik zie iemand schilderen en een man vissen.  Een jogger loopt langs en roept dat dit het beste weer is om buiten te zijn.  Ik ben het helemaal met hem eens!  Na op het laatst nog een blik op de watervallen te hebben geworpen loop ik terug naar de van.

Helaas heeft het feestmaal van gisteren Cosmo's darmen van slag gemaakt.  Hoewel ze bij de hondenkapper een "sanitary" hebben geknipt is dit een van de keren dat ik een langharige hond erg vies vind.  Gelukkig heeft zitten in het water van de Potomac zijn vacht wat uitgewassen, maar ik maak hem toch voor het in de auto gaan nog verder schoon.  Hopelijk was het maar een eenmalig geval.

Thuis ga ik nog even op weg om een "color pop" foto te vinden voor vandaag.  Ik wilde die bij Great Falls nemen, maar zag daar niet echt wat.  Uiteindelijk wordt het het bord en de blaadjes in de tuin van onze buren.

Dan ga ik lekker in de zon zitten lezen.  Pas als het echt echt echt te koel wordt ga ik naar binnen.  Rick komt thuis en hij vertrouwde me dit weekend toe dat hij al sinds Marokko van een pizza als avondeten droomt.  Nou, die droom is makkelijk te vervullen natuurlijk.

Alsof ze in brand staan, de esdoorns voor ons huis

We bestellen pizza's van Zpizza. Ik vind hun Thaise pizza met pindasaus, kip, tauge en wortel lekker, alleen komt de mijne met groene paprika en champignons in plaats van wortel en tauge.  Een telefoontje en dat was een "oeps".  Geeft niet, ik eet hem toch wel.

Vanavond bankhangen en The Voice kijken.  Er zijn zulke goede zangers dit seizoen!  Ik ben benieuwd wie gaat winnen.

De dag erna en toerist in eigen omgeving

Zaterdag

Gisteravond hebben we met afgrijzen gekeken naar beelden uit Parijs. Als kind heb ik jarenlang op de Franse school gezeten in Senegal en ik voel me nog steeds sterk verbonden met Frankrijk.  Ik heb er slecht door geslapen, mijn gevoelens van de terreuraanslagen van 2001 speelden weer door mijn hoofd.  Rick is dan ook een stuk eerder op dan ik.

Als ik om half negen opsta is Ricks auto weg.  Niet veel later komt hij met ontbijt voor ons thuis.  Starbucks koffie en zo attent, een egg mcmuffin van McDonald's voor mij.  Gisteren liet ik vallen dat ik daar wel weer eens zin in zou hebben en dat heeft Rick meteen ter harte genomen.

Terwijl we eten komt Jose, onze klusjesman, met zijn medewerkers.  De kozijnen aan de achterkant en zijkant van ons huis zijn van hout en aan het verrotten.  Die worden de komende dagen onder handen genomen en daarna hoeven ze jarenlang niet meer gedaan te worden.

Er wordt dus gekrast en gehamerd.  Rick en ik hangen eindelijk de prenten van Utrecht op en ook het mozaiek dat Rick uit Marokko meenam.  Ik doe ook nog mijn uur op de elliptical en we facebooken met de kinderen.

De ochtend is dus zo voorbij en ik moet opletten de mannen, die aan de ramen van onze slaapkamer werken, niet meer te laten zien dan ze zouden willen.  Gewoonlijk verkleed ik me in de slaapkamer, maar dat kan even niet.

Ik heb mijn Nederlandse vlagje eens anders gedraaid voor mijn "color pop" foto, zo wordt het de Franse vlag

Gelukkig zien de ogen van de raamwerkers niets wat hun dag kan bederven.  Als ik klaar ben met mijn toilet heb ik flinke trek en Rick inmiddels ook.  Waar gaan we eten, vraag ik, en Rick zegt Panera.  Daar zijn we niet de enigen, maar we vinden nog een tafeltje.

Vandaag is het het koudst sinds april en daar ben ik nooit blij mee, maar ik kan nu wel mijn nieuwe warme jas aan!

 

Rick heeft een heel Amerikaanse kalkoensandwich met gerookte Goudse kaas (die ik echt verschrikkelijk vind) en mayonnaise.  Ik kies mijn favoriete gerecht hier, de edamame soba noodle bowl.

Thuis gaat Rick X-Box spelen met Kai en ik kijk een aflevering Tussen Kunst en Kitsch.  Ons plan voor laat vanmiddag is het reuzenrad in National Harbor te gaan doen.  We rijden erheen en komen dan in een file terecht.  Het blijkt dat vanavond de kerstboom hier verlicht wordt met allerlei festiviteiten. Rick en ik kijken elkaar aan en besluiten het reuzenrad naar morgen te verplaatsen.

In plaats daarvan gaan we naar het gezellige Old Town Alexandria aan de Virginia kant van de rivier.  We maken een reservering bij een restaurant waar we allang niet meer hebben gegeten.  Vlak daarbij vinden we een parkeerplaats in een garage.

Het is nog vroeg dus we lopen door het gezellige plaatsje.  Er hangt een Franse vlag uit bij een huis.  Bij een restaurant zijn franse wijnen goedkoper uit solidariteit, maar het bijzonderst is de zangeres met een prachtige opera stem, die geld ophaalt voor de mensen, die geliefden hebben verloren.

Er hangt ook hier wel een sfeer van spanning.  Washington is tenslotte de hoofdstad en heeft ook al te maken gehad met terreuraanslagen.  Maar mensen genieten ook van de gezellige atmosfeer.

Rick en ik drinken wat en eten hummus met chips bij Virtue Feed and Grain.  Het is zo leuk hier dat we er bijna blijven eten, maar we hebben onze reservering bij Bilbo Baggins al.  Bij dat restaurant hebben we al een aantal keren gegeten, maar wel jaren geleden.

We krijgen een tafeltje beneden wat ik wat jammer vind, want boven is het gezelliger.  Het wordt echter een lekker maaltje.  Ik bestel de Aziatische groente "loempia's" en de portobello champignon met brie en zongedroogde tomaatjes.  Het is heerlijk!

Rick wil graag ook nog de chocolade wafel met ijs en vruchtjes als dessert en ik "help" hem het opeten.  Jammer genoeg is de wafel droog, maar de rest smaakt prima.  Dit was even een leuk uitstapje in een stadje waar ik regelmatig kom, maar Rick vrijwel nooit.

Thuis kijken we het Democratische debat.  Het is zo anders dan het Republikeinse, al zijn de kandidaten het heus niet altijd eens.  Misschien is het omdat ik Democratisch leun de komende verkiezingen, maar ik ben het op veel fronten met alle drie de kandidaten eens.

Zondag

Oei, we hebben een drukke dag voor de boeg, maar worden met schrik pas om negen uur wakker.  Gauw halen we onze zondagse ontbijtje, ik mijn sandwich van Panera en Rick de koffie en zijn sandwich van Starbucks.

Het is werkelijk schitterend weer, een stuk warmer dan gisteren en er is geen wolkje aan de lucht.  We hadden geen beter weekend voor de raamkozijnen kunnen kiezen.  Als we terugkomen zijn de werkers er dan ook weer en zullen het vandaag afmaken. 

Rick gaat de bladeren uit de tuin halen en ik doe een half uur op de elliptical.  Jarige Cosmo, die vandaag alweer negen jaar is, ligt naast de elliptical.  Hij vindt die hamerende en schurende geluiden maar niks.  Gelukkig voor Cosmo gaan ze al gauw tot schilderen over wat natuurlijk geen lawaai maakt.

De jarige Job

 

De bladeren zijn nog niet van de bomen voor ons huis

Tegen lunchtijd rijden we weer naar National Harbor in de hoop onze plannen van gisteren door te kunnen zetten.  Het is inmiddels maar liefst 18 graden en veel mensen zonnen in het park aan het water. 

We parkeren de auto in een van de garages en gaan dan op zoek naar een lunchrestaurant.  Het stikt hier van de restaurants, maar het lijkt ons leuk uitzicht op het water te hebben.  Dat vinden we bij Sauciety in het Westin Hotel.  We krijgen het brunch menu en smullen van een omelet met crab en groentes.

Heerlijke mimosa ook!

Na het eten lopen we naar de pier en kopen kaartjes voor het Capital Wheel.  Het is er helemaal niet druk en we kunnen vrijwel meteen instappen.  Het uitzicht is heel mooi met dit weer, maar ze adverteren ermee dat je de Mall in Washington kunt zien en dat valt wat tegen.  Alleen het Washington Monument is goed zichtbaar in de verte (wij hadden ook niet anders verwacht).

 

 

Zo'n twintig minuten later stappen we weer uit en besluiten een wandelingetje door het winkelcentrum te maken.  Eerst halen we een koffie bij Starbucks en in de zon kan mijn jas zelfs uit, heerlijk!  De terrasjes zitten dan ook vol.

Er is hier ook een vrij nieuw outlet center geopend.  We halen de auto op en rijden naar de Tanger Outlets om eens te zien welke winkels er zijn.  Veel van de grote merken zijn er vertegenwoordigd dus dat is weleens een bezoekje waard.  Vandaag hebben we er echter geen tijd voor.

Thuis zijn de werkmannen vertrokken en wij halen Cosmo op. Bij Petco gaan we verjaarscadeautjes kopen.  De verkoopster is helemaal weg van Cosmo en als ze hoort dat hij jarig is krijgt hij allemaal koekjes van haar.  Zijn dag kan al niet meer stuk.

Vanavond krijgt Cosmo een lekker blikje vlees en verder krijgt hij een nieuw speeltje en een bully stick van ons.  Bij de Giant halen we nog wat boodschappen en nemen dan een paar uur rust.  Zo'n bully stick duurt lekker lang en Cosmo ligt tevreden te knauwen.

Er zit geen vulling in de haai, maar wel piepertjes waar Cosmo dol op is

Snickers wil ook wel een hapje van dat feestmaal

De Microsoft Store geeft vanavond tien procent korting aan medewerkers van Microsoft en Rick hoopt de juiste maat Band te vinden.  We gaan dus naar Tysons Corner waar we eerst bij Earls gaan eten.  Ik bestel de tonijn met groente melange en zwarte rijst en die zou ik wel iedere dag kunnen eten! Zo lekker!

Dan lopen we naar de Microsoft Store.  Daar wordt Rick door heel wat mensen begroet en we zien er Shadi en Frank.  Rick koopt zijn Band, al hebben ze de medium niet op voorraad krijgt hij toch de korting en wordt de Band zodra ze hem hebben opgestuurd. 

Intussen voel ik me steeds slechter qua pijn.  Ik ben dan ook blij als we huiswaarts kunnen gaan.  Gelukkig heb ik woensdag weer een massage, want het zit allemaal overal weer goed vast in mijn spieren. 

We hebben een heel leuk weekend achter de rug!  Het is leuk om zo samen toerist in eigen omgeving te spelen.  En nu gaat de tweede helft van november alweer in!

Meer National Harbor foto's staan hier