Dag 3 Nieuw Zeeland en Australie: Glimwormpjes en Hobbits

Midden in de nacht werd ik met flinke keelpijn wakker en heb daarna niet meer kunnen slapen. Rick heeft zijn wekker voor zes uur gezet en ik ben eigenlijk blij op te kunnen staan al voel ik me wat gammel. Ik besluit toch een half uur op de elliptische machine te doen, dat helpt mijn spieren tenslotte.

Intussen gaat Rick weer naar Starbucks voor ons ontbijt. Ik krijg dit keer een kip met cranberry jam galette, erg lekker en niet iets wat ik eerder heb gegeten.  Dan vragen we de auto van de valet en gaan op weg.

Het eerste stuk dit keer is wel een vierbaansweg (de meeste wegen hier niet) maar het uitzicht niet mooi. Nieuw Zeeland kent natuurlijk ook minder mooie stukken. Na het echt lelijke stadje Huntley wordt het echter steeds mooier.

 

 

Voor de grotten maken we een korte wandeling door het woud

Bossen met veel varens, glooiende weides met vee, we genieten. We rijden naar de Waitomo caves. Deze grotten zijn bekend om de vele glimwormen en zoiets vinden wij in de VS niet. Hoewel de gids, China, als ik dat zeg antwoordt dat wij dan weer vuurvliegjes hebben. Dat is waar en die vind ik ook altijd weer bijzonder.

We krijgen eerst een wandeling door het "gewone" deel van de grot. We zien natuurlijk stalagmieten en stalactieten met de enkele glimworm alvast als voorproefje. Deze wandeling, zo vertelt China, is bedoeld om onze ogen aan het donker te laten wennen zodat we straks de glimwormpjes op hun felst kunnen zien.

Na een half uurtje worden we een bootje in geleid. Al meteen zien we duizenden glimwormpjes op de muren. Het is een magisch gezicht, alsof je naar een sterrenhemel kijkt. We zijn er allemaal stil van! Werkelijk geen piep uit wie dan ook van ons! Fotograferen mag (gelukkig) niet en zo krijgen we de volle ervaring.

Wij hadden het helemaal donker en nog bijzonderder

Eigenlijk te snel al zijn we terug aan wal en neemt China afscheid. Wij hebben inmiddels trek voor lunch en vinden het HuHu Cafe met goede recensie slechts een paar honderd meter verderop. We krijgen nog een laatste tafeltje op hun terras met een werkelijk schitterend uitzicht!!

Rick en ik bestellen beiden viscakjes en wat ze hier Rewena brood noemen, zo uit de oven! Geen wonder dat dit cafe zo goed te boek staat. Het smaakt ons werkelijk voortreffelijk! Gelukkig is de bediening ook goed en snel want we hebben ons een beetje vergist in hoeveel tijd we tussen de grotten en onze volgende bestemming hebben.

Het zijn niet zoveel kilometers maar door de eenbaanswegen en nogal eens boerderijverkeer duurt het veel langer dan gewoonlijk om van de ene naar de andere plaats te rijden. Ongeveer een half uur voor onze reservering komen we bij de Hobbiton aan.

We hebben gelukkig gisteren bedacht dat we misschien maar kaartjes online moesten kopen, want het eerste wat we zien is dat er geen kaartjes meer beschikbaar zijn voor vandaag. Met een bus worden we naar de set van de Hobbit films' "Shire" gebracht.

Deze boerderij van de familie Alexander is eerst voor de Lord of the Rings films gebruikt en toen Peter Jackson terugkwam om de Hobbit te filmen eiste de eigenaar, Russell Alexander, dat alles permanent gebouwd moest worden.

Zo konden ze na afloop geld verdienen aan de vele fans, die weleens in het echt wilden zien waar Bilbo en Frodo woonden. Wat een zakenman want onze bus en alle bussen vandaag zitten dus vol! En dat dus dag in dag uit, er zijn veel Tolkien fans!

Onze gids, Jenny, is een leuke enthousiaste jongedame, die het groepje onbeschofte Chinezen onder haar hoede goed in bedwang houdt. Zij gaan gewoon op het gras lopen waar het niet mag en Jenny jaagt ze er zonder pardon vanaf.

Rick en ik ergeren ons ook enorm aan dit groepje. Het is of er niemand anders in de groep zit. Alle anderen geven elkaar de tijd om foto's te maken, maar geen van de Chinezen geeft erom en loopt zo in beeld na hun eigen foto gemaakt te hebben. Ik houd helemaal niet van generaliseren, maar dit groepje geeft hun landgenoten geen goede naam!

Halverwege de rondleiding mogen we allemaal om de beurt poseren in een Hobbit huisje. Jenny moedigt ons aan de tijd te nemen en zij neemt de foto's. Alweer duwen de Chinezen zich naar voren, maar Jenny wijst ze de achterkant van de rij. Ik moet daar wel om lachen, ze kijken zo verbouwereerd!

De foto's van Rick en mij vind ik leuk gelukt. Het is sowieso heel leuk om dit allemaal te zien.  Ik neem me voor de Hobbit te gaan kijken op de vlucht terug naar huis. Rick is er op de heenweg al aan begonnen.

Als laatste krijgen we een drankje naar keuze in de Dragon's Inn. Rick neemt een biertje en ik een cider. Dan verzamelen we ons bij een biervat en leidt Jenny ons terug naar de bus. Ik hoor een Nederlands jongetje voor me zeggen dat hij het veel te kort vond. Ik vond het juist erg interessant en uitgebreid.

Met de moeder van het jongetje had ik een kort gesprekje om over postcodes voor Katja's uitnodigingen te vragen. Katja wilde die namelijk achter de plaatsnamen zetten. Zij hielp goed bepalen dat het maar beter met de postcode voor de plaatsnaam kan. Gelukkig vond Katja een manier om dat door de drukker te laten doen.

Wij rijden terug naar Auckland en zijn daar om een uur of acht terug. Zaterdagavond is hier net zo druk als in Washington en een van de restaurants waar we hoopten te eten is dicht voor een bruiloft. Uiteindelijk strijken we neer  bij XuXu, een dumplings restaurant.

Dit doet Rick duidelijk voor mij, maar uiteindelijk vindt hij het gelukkig ook een lekkere maaltijd. We bestellen vier verschillende soorten dumplings en een komkommersalade. Daarbij krijgen we een schaaltje seroendeng! Wat een verrassing en het smaakt allemaal even goed.

Terug in de hotelkamer horen we allemaal getoeter en heel luide muziek alsof iemand een concert houdt voor het hotel. Ik ben doodmoe en voel me niet lekker dus Rick belt de receptie. Die weten te vertellen dat het rugby team van Tonga wordt ontvangen. Nou, fijn hoor, luide muziek en getoeter tot na middernacht! Ik kan ze de nek wel omdraaien!

Hopelijk voel ik me morgen niet te geradbraakt om van onze laatste dag Nieuw Zeeland te genieten!

Dag 2 Nieuw Zeeland en Australie: Rotorua

Rick en ik zijn gisteravond voor ons doen ontzettend vroeg gaan slapen. Als ik hem dus rond zes uur op hoor staan ben ik ook klaarwakker. Rick gaat op onderzoek uit voor een snel ontbijt, terwijl ik me in sportkleding hijs.

De sportruimte is namelijk precies tegenover onze kamer dus geen excuus om geen half uurtje elliptische machine te doen. Net als ik klaar ben komt Rick ook terug met koffies van Starbucks en hun Nieuw Zeelandse sausage rolls, die erg op saucijzenbroodjes lijken. Het aanbod aan eten bij Starbucks hier is heel anders dan in de VS gelukkig want verder vond Rick alleen McDonald's en Burger King open.

Als we gedoucht hebben en de verschillende camera's, GoPro's etc. bijeengeraapt hebben vragen we de auto van de valet. Het is tien voor acht als we op pad gaan naar Rotorua. Dit is een van de vulkanische gebieden met geysers en dergelijke. Een soort Yellowstone National Park en dat vind je niet overal natuurlijk.

De rit erheen neemt iets meer dan drie uur, maar zoals ze in het Engels zeggen "de reis is net zo belangrijk als de eindbestemming". Wat een prachtig landschap is het waar we doorheen rijden! Af en toe komen we door een dorpje maar voornamelijk is het heldergroen glooiend landschap met grazende koeien en schapen.

Ondanks dat we af en toe wegwerkzaamheden tegenkomen bedraagt de rit inderdaad iets meer dan drie uur en rijden we om elf uur het plaatsje Rotorua binnen. Daar gaan we bij de i Site, de Nieuw Zeelandse VVV, informatie vragen over waar we het beste heen kunnen met onze beperkte tijd.

Natuurlijk zou je hier makkelijk een week of meer kunnen doorbrengen als je alles wilt zien maar ook in de ongeveer vier uur die wij hebben is er veel te ontdekken. We kopen toegangskaartjes voor het vulkanische gebied Te Puia, slechts vijf minuten rijden van het bezoekerscentrum. Het is goedkoper hier dan bij de ingang van het park.

Het is pas half twaalf maar we hadden een vroeg ontbijt en onze magen knorren. We besluiten een vroege lunch te gaan eten bij Patrick's Golden Star Pies. Nieuw Zeelandse "pies" zijn gevuld allerlei dingen zoals gehakt, kaas, vis, noem maar op. Ze hebben hier zeker vijftien verschillende vullingen.

Rick en ik kiezen er beiden twee, waarvan ik weet dat ik ze niet beiden op kan. Ik kies eentje "mince" (wat gekruid gehakt blijkt te zijn) met kaas en eentje met Nieuw Zeelandse mosselen. Rick heeft mince en hun gouden ster winnende ei met bacon.

Na een paar hapjes van de mosselen weet ik dat ik die echt niet lekker vind. De smaak niet en de lange taaie deeltjes van de mosselen niet. Rick staat erop dat ik een andere koop en ik probeer dan de steak and kidney. Zo eet ik de helft van de mince met kaas, erg lekker, en ook die steak and kidney is heerlijk. Een machtige lunch, maar het is het leukst om de plaatselijke lekkernijen te proberen.

Te Puia is maar vijf minuten rijden en onderweg zien we de Pohutu geyser al spuwen. We parkeren op het enorme parkeerterrein en lopen dan door de poortjes. Ik heb enorme spijt dat ik mijn spijkerbroek aanheb, want het is vijfentwintig graden en zonnig. Rick was slimmer en heeft een korte broek aan.

Deze varens zie je overal en zijn een symbool voor Nieuw Zeeland, Rick heeft er een polo shirt mee gekocht gisteren en ze staan op de Air New Zealand vliegtuigen

Behalve de vulkanische natuurverschijnselen hebben ze hier ook een paar kiwi vogels. Deze twee zijn nog jong en worden klaargemaakt om het wild in te gaan. Ze zijn op dezelfde dag geboren en een mannetje en een vrouwtje.

Jammer genoeg zitten zij beiden in hun slaapdozen als we er de eerste keer gaan kijken. Er is dus helemaal niets te zien want het verblijf is donker. Het zijn nachtdieren en zodat het publiek over deze vogels kan leren wordt in dit verblijf dag en nacht omgewisseld. 

Onze ogen moeten dan ook serieus wennen voor we ueberhaupt iets kunnen zien. Het enige licht wat er is, is een railing met puntjes black light. We besluiten aan het einde van onze wandeling terug te komen.

We lopen verder en zien overal stoom uit de aarde komen. Het pad leidt eerst naar een "veld" met modderpoelen. Die bubbelen en spuwen modder, heel bijzonder. Niet echt mooi, maar het idee dat als je door die "modder" zou lopen je gewoon helemaal in de hete aarde weg zou zakken maakt het fascinerend.

Verderop zien we Pohutu beginnen met zijn eruptie. We lopen erheen en wat prachtig is het! Zo bijzonder om te zien en we fotograferen erop los. Hij blijft ook maar doorgaan! We lopen naar de verschillende uitkijkpunten en worden af en toe flink met geyser water gesprayd. Grappig genoeg is het niet heet, maar juist lekker koel.

Hier blijven we zeker een half uur en de geyser blijft maar doorgaan! Wat een natuurgeweld is dit! Dan lopen we de rest van het pad en zien nog kokende poelen, een "oven" waar de Maori nog steeds eten op koken en meer modderpoelen. Zeker de moeite waard, dit park!

Bij de kiwi's hebben we dit keer wel geluk want het vrouwtje is uit haar doos. Ik zie haar met een aantal anderen rondrennen voor ze heel snel haar doos weer ingaat. Rick mist dat en een van de verzorgsters staat net bij de ingang om een instructief praatje te houden over kiwi's.

Zij wijst dat het vrouwtje weer uit die doos is en ik wil haar graag van dichterbij bekijken. Tenslotte heb ik nu een kiwi bedel aan mijn armband en dan wil ik die lange snavel ook wel in het echt zien. Rick blijft naar het praatje luisteren, maar als Marokopa tot vlakbij ons komt ga ik hem toch halen.

Rick zei al voor we hierheen gingen dat hij per se een levende kiwi wilde zien. In het wild gebeurt dat niet omdat het nachtdieren zijn dus hier is zijn kans. Marokopa werkt helemaal mee en komt vlak voor ons eten. We mogen geen foto's maken en dat zou toch te donker zijn, maar we zijn helemaal blij dat we haar van zo dichtbij zagen.

Niet mijn foto natuurlijk

 

Na nog wat koude Coke Zero's gekocht te hebben voor onderweg vangen we de terugweg aan. Die verloopt voorspoediger dan de heenweg tot we een kilometer of tien van Auckland verwijderd zijn. Kennelijk gaat de Nieuw Zeelander op vrijdagavond ook naar de stad, net als de Washingtonian.

Zo groen onderweg!

Kruipend vervolgen we onze weg maar Waze brengt ons perfect tot voor ons hotel. Daar verwissel ik even van schoenen en dan gaan we weer naar het "Viaduct" met veel restaurants. Daar krijgen we nog net het laatste tafeltje bij Soul, want daarna is het vol tot negen uur vertelt de hostess!

Mijn keuze heb ik gisteren al gemaakt. De lamsboutjes met erwtenkroketjes en mintsaus worden het en dat is de eerste keer dat ik lamsboutjes heb gegeten. Het smaakt voortreffelijk, echt perfect, maar ik moet toegeven dat ik tijdens het eten ook aan die schattige lammetjes denk. Dat heb ik vreemd genoeg met andere dieren nooit.

Ook Rick vindt zijn salade heel lekker, al krijg ik de ansjovis eruit. Ansjovis en lam is een vreemde combinatie kan ik nu uit ervaring vertellen. De bediening is perfect en het was weer een maaltijd, die ik thuis niet zo zou kunnen krijgen.

Nu slaat de jet lag bij mij helemaal toe. Ik ga terug naar het hotel en zo snel mogelijk dit blog schrijven. Rick gaat nog wat door Auckland lopen en misschien een biertje pakken. Ook vanavond gaat het niet laat worden want morgen moeten we weer vroeg op.

Dag 1 Nieuw Zeeland en Australie: En dan ben je opeens aan de andere kant van de wereld!

De vlucht was de beste die Rick en ik ooit meegemaakt hebben. We kregen heerlijk eten, mijn zalm met linzen chili en broccolini had ik zo besteld in een restaurant. Daarna zijn we gaan slapen en omdat het zo'n lange vlucht konden we blijven liggen tot we wilden.

Rond zes uur Nieuw Zeelandse tijd ben ik echt klaar wakker. Voor het eerst voel ik me echt uitgerust en ik zie Rick even later ook. We hebben daarna nog bijna drie uur te gaan en krijgen ook een erg lekker omelet als ontbijt. Ik geniet ook van koffie en een bloody Mary, nog even profiteren van de business class.

Keurig op tijd landen we in Auckland en dan zijn we opeens aan de andere kant van de wereld en is het achttien uur later dan thuis! We worden met een bus naar de terminal gebracht en de paspoortcontrole voor Amerikanen o.a. is automatisch met poortjes zoals in Europa.

Bij de douane moet alle bagage door de scanner om zeker te zijn dat er geen fruit of groentes in zitten.  Als we naar Avis lopen voor onze huurauto zien we dat we simkaarten van Vodafone kunnen kopen. Dat doen we dan maar gelijk.

Bij Avis worden we ook heel vriendelijk geholpen en niet veel later rijden we in een kleine (voor ons in ieder geval) Toyota weg. Gelukkig is het een automaat want Rick moet weer even helemaal wennen aan het links rijden.

Zonder moeite rijden we naar Auckland maar dan kunnen we het hotel niet vinden. We rijden constant rondjes en de GPS helpt niet want er is van alles opgebroken en afgesloten. Eindelijk na bijna een uur zien we de Grand Mercure liggen.

Daar worden we weer heel vriendelijk ontvangen en ondanks dat het pas half twaalf is kunnen we meteen naar onze kamer. Het weer is warmer dan we hadden verwacht, zonnig met een graad of vierentwintig, dus we doen snel wat luchtigere kleding aan.

Dan gaan we op verkenning uit. Het is inmiddels lunchtijd en we vinden een leuk terrasje aan het water bij The Crab Shack. Rick neemt een lamsvleesburger en ik een kreeftbroodje. Het smaakt heerlijk en het uitzicht is mooi.

Na het eten lopen we wat rond en vinden nog een heel aantal leuke restaurants aan het water. We nemen ons voor bij een ervan vanavond te gaan eten. Nog steeds voelen we ons helemaal prima, heel anders dan na een vlucht naar Europa.

We gaan op zoek naar het opstappunt voor de hop on hop off bus. Er blijken twee bedrijven te zijn, de Gray Line, die wel een dubbeldekker heeft maar overdekt boven en de Kiwi tourbus heeft een open top. Die willen wij nemen.

We zijn de enigen in de bus en zien er de omgeving mee. We stappen bij de Sky Tower uit en kopen kaartjes om naar boven te gaan. Daar hebben we prachtig uitzicht over Auckland en omgeving. De kleur van het water vooral vind ik prachtig.

Na goed rondgekeken te hebben gaan we weer naar beneden.  Daar koopt Rick een leuk Nieuw Zeeland polo shirt als souvenir. We lopen naar Queen Street en onderweg halen we wat wijn en bier bij een supermarkt. Daar staat een enorme rij voor de kassa's maar die blijkt heel snel te gaan.

De Kerstman bij de Farmers, de Nieuw Zeelandse "Macy's"

Op Queen Street komen we langs een Pandora winkel en daar blijkt de bedel voor Nieuw Zeeland een kiwi vogel te zijn. Rick koopt hem graag voor mij en ik krijg hem meteen aan mijn armband. Nu hoop ik helemaal ook zo'n vogel in het echt te zullen zien.

We gaan even terug naar het hotel en dan lekker een biertje drinken bij een Belgisch cafe. Helemaal Ricks ding natuurlijk en ook gezellig. Er is hier ook Belgisch eten maar dat hebben we pas nog gegeten dus hier gaan we niet eten.

We lopen terug naar wat het Viaduct heet. Bij Oyster & Chop vragen we een tafeltje op het terras. Het is nog steeds lekker warm en licht. De zon gaat hier duidelijk een stuk later onder dan bij ons, logisch ook want het is hier lente. De oesters zijn groot en lekker en mijn zalmgerecht heerlijk.

Nu beginnen we de jet lag wel te voelen. Terug in het hotel gaat Rick zelfs meteen slapen. Ik schrijf eerst nog mijn blog en kijk een interessante show over de Lost Colony of Roanoke voor ik ook aan mijn moeheid toegeef, Het was een leuke eerste dag Nieuw Zeeland.

Inpakken en wegwezen

Voor de verandering ben ik eerder wakker dan Rick maar hij staat op en ik blijf nog even liggen. Niet lang want om acht uur kan de man voor het alarmsysteem komen en die moet de zolder op. Het kan dus niet dat ik dan nog in bed lig want die ladder is in onze kast.

Rick moet blijven wachten op die man dus ik ga ontbijt halen voor ons beiden. Bij Starbucks word ik als een oude bekende begroet. Dat gebeurt inmiddels bij twee van de Starbucks in de buurt. We komen er helemaal niet vaak, ha ha. Voor mij neem ik een koffie met melk en vanillesiroop en de egg bites. Rick hoeft enkel een hazelnoot latte.

Als ik klaar ben ga ik gauw aan de computer want Katja heeft nog wat adressen nodig voor de uitnodigingen voor haar bruiloft.  Die hoopt ze in onze afwezigheid te bestellen en de adressen worden er al opgedrukt. Natuurlijk hadden we dit al heel prima vorige week kunnen doen, maar goed.
Veel adressen heeft ze al via Facebook van mensen gekregen dus lang is de lijst niet.

Natuurlijk moet er ook vanochtend gesport worden, hoe weinig zin ik daar ook in heb. Gelukkig gaat het uur snel en heb ik de tienduizend stappen bijeen. Ik hoop op vakantie ook de discipline om te sporten op te brengen. Vroeger was ik daar heel fanatiek in (stond super vroeg op en zo) maar met de jaren is dat steeds minder geworden. Ik neem me zeker voor iedere dag iets te doen!

De alarmmeneer is intussen geweest en Rick en ik gaan serieus inpakken. Dat heeft wat voeten in de aarde want Ricks koffer weegt maar liefst negen pond meer dan toegestaan is. Gelukkig hebben we een derde tas, want mijn spullen voor drie weken passen niet in mijn tas waar ook mijn enorme kussen inzit. Uiteindelijk lukt het ons Ricks koffer net onder de vijftig pond te krijgen.

De tijd vliegt en inmiddels is het lunchtijd. We stoppen even bij de duikwinkel voor een spray zodat onze snorkelmaskers helder blijven. Bij Potbelly eten daarna een heerlijk broodje. Voor mij de mushroom melt, kaas en champignons, alleen had ik er geen hete pepers op moeten laten doen! Mijn mond staat in vuur en vlam, ze zijn lekker, maar echt heel heet!

Op de terugweg koop ik nog snel een scheermesje bij Rite Aid en dan gaat Rick thuis rekeningen betalen. Ik neem Orion de tuin in voor zijn snuffel het snoepje op spelletje. Hij vindt het weer prachtig en ik ga hem de komende weken echt missen.

Rick is intussen nog steeds bezig met rekeningen terwijl de taxi al staat te wachten. Ik betaal er ook een aantal en dan laden we de tassen in de Prius van de taxi chauffeur. Die auto is veel ruimer dan hij lijkt en alles past met gemak in de achterbak.

De rit naar Washington Dulles verloopt zonder oponthoud. We zijn expres vroeg vertrokken omdat we Thanksgiving verkeer vreesden maar daar is geen teken van.  Om half drie zijn we bij het vliegveld en ook daar is het rustig.

We geven onze tassen af bij de Premier balie waar niemand is. TSA Pre is ook leeg dus we zitten binnen tien minuten in de trein naar de C terminal.  Daar vinden we een paar stoelen aan de bar bij American Taproom vlakbij de gate.

We bestellen wat drankjes en computeren wat. Ook klets ik wat met de vrouw tegenover me, die naar Florida gaat voor Thanksgiving. Zij is jaloers op onze reis want ze vindt het nogal een opgave om het lange weekend met haar schoonfamilie te zijn. Die plichten van Thanksgiving hebben wij gelukkig vrijwel nooit omdat vrijwel iedereen ver weg woont.

Tegen vieren lopen we naar de gate. Rick koopt onderweg nog een broodje maar ik ben van plan in het vliegtuig eten te bestellen. We mogen al gauw aan boord en hebben een raam- en een gangplaats in Economy Plus, extra beenruimte dus. Jammer genoeg blijft de stoel tussen ons in niet open, maar dat geeft niet.

Als eten bestel ik de tapas doos. Allemaal lekkernijen zoals hummus, smeerkaas en bruschetta saus met crackers, gedroogde vruchten, amandelen en een lekker caramelchocolaatje toe. Het smaakt me prima.

Qua vermaak is het een ander verhaal. Eerst valt het geluidssysteem uit zodat we geen films of tv kunnen kijken, of althans niets kunnen horen. Dan koop ik wifi voor $23 voor de hele vlucht en een uur later doet die het ook niet meer. Ik krijg keurig mijlen voor het ongemak, maar toch.

Gelukkig heb ik ook nog spelletjes op mijn telefoon en vervelen doe ik me niet. Ongeveer een half uur voor op schema landen we in San Francisco. Daar hebben we dus ruim anderhalf uur voor onze vlucht naar Auckland en de business class lounge ligt vlak naast onze gate.

We geven onze boarding passen en vinden nog net een paar open stoelen. We nemen een paar versnaperingen maar niet teveel want aan boord zullen we ook heel wat krijgen. Straks stappen we in een 777 waar we dus business class stoelen hebben voor de dertien uur durende vlucht naar Auckland.

Rick is jarig!

Rick staat zoals gewoonlijk rond kwart over zeven op maar ik heb slecht geslapen en blijf liggen tot hij weer boven komt om te douchen. Mijn brein is duidelijk niet wakker want hij doucht en neemt afscheid en pas als ik een halve kop koffie opheb daagt het me. Ik heb hem niet eens gefeliciteerd met zijn verjaardag!!!

Gauw bel ik Rick en tref hem terwijl hij zijn gratis verjaardagskoffie van Starbucks krijgt. Gelukkig kan Rick er wel om lachen want ik voel me zo schuldig! Wat een slechte vrouw ben ik!

Na mijn ontbijt van crackers met sambal smeerkaas ga ik naar Anytime Fitness. Het is koud, maar schitterend weer. Nog steeds zijn er mooie herfstkleuren te zien en ik neem me voor er op de terugweg foto's van te nemen nu het nog kan.

Vienna is versierd voor Kerst

Voor Sharon me komt halen lukt het me bijna een uur cardio te doen. Genoeg cardio voor vandaag en Sharons halve uur gewichten is ook weer een flinke uitdaging. Net na elven is mijn sporten weer gedaan voor vandaag.

Onderweg stop ik dus een aantal keren als de kleuren erg mooi zijn om te fotograferen. Ook ons pleintje lijkt wel in brand te staan zo rood, geel en oranje zijn de esdoorns. Als we terugkomen van vakantie zal alles kaal zijn dus nog even genieten.

 

 

 

Orion gaat graag mee de achtertuin in. Ik "kan" nog steeds niet met hem wandelen vanwege de wegwerkzaamheden net buiten onze straat. Hij blaft als een razende tegen de mannen met hun "STOP" en "SLOW" borden.

In de tuin vindt Orion het spelletje dat ik een piepklein hondensnoepje in het gras gooi en hij moet zoeken waar het landde superleuk.  We houden dat een half uurtje vol en dan komt Mia naar buiten. De honden rennen zich suf en ik heb niet veel later een helemaal buiten adem Orion die zijn waterbak leegdrinkt.

Tijd om te gaan douchen maar net als ik de douchecel binnenstap gaat de deurbel. Ik besluit die te negeren maar ze blijven maar bellen. Gelukkig hebben we een intercom want ik ben niet bepaald presentabel.

Het blijken de mannen van American Screen and Glass te zijn om onze achterdeur te maken. Dat is hard nodig want zij hebben iets met die deur gedaan waardoor hij scheef hangt en een flinke kier buitenlucht toelaat.

Zij zouden eigenlijk morgen komen maar hadden een opening. Ik vraag of ze tien minuten kunnen wachten en dat kan. Ik douche gauw, gooi de was in de machine, doe Orion in zijn bench en ben dan klaar om de heren te ontvangen. Niet veel later hangt de deur weer recht en hoef ik mezelf er niet meer doorheen te persen want hij opent ook weer gewoon.

Buiten op de stoep vind ik onderwatercamera nummer twee voor Rick. Het was een heel gedoe met dat bedrijf en nu heb ik er twee. Ik stuur een ervan maar meteen terug, is dat ook maar gedaan. Daarna ga ik lunchen bij Pho Thang Long, ik hoef het menu niet eens in te kijken, lekkere kip pho en limoen soda zonder suiker.

Bij Safeway vul ik mijn wijnvoorraad aan en dan loop ik naar Pro Nails 3. Vorige week heb ik mijn nagels laten doen en die zouden tenminste twee weken, soms drie, goed moeten blijven. Een ervan heeft echter al een stukje eraf. Phuong maakt het weer helemaal keurig en ik hoef niets te betalen.

Alles duurde net iets langer dan ik had gehoopt en om 14:02 uur ben ik bij de apotheek van Rite Aid. Helaas, de apotheker heeft pauze van 14:00 tot 14:30. Ik koop dan maar een doosje met de dagen van de week om mijn pillen voor drie weken in te doen. Zoveel makkelijker dan zeven aparte doosjes mee te slepen (ja, ik heb veel pillen!).

Bij Whole Foods haal ik een fles Chimay Blauw, Ricks favoriete bier. Klokslag half drie ben ik terug bij de apotheek waar ze eindelijk mijn recepten hebben. Vanochtend moest ik daar de dokter voor terugbellen die zich enorm verontschuldigde dat ze mijn jaarlijkse recepten vrijdag vergeten was te vernieuwen. Nu ben ik wat dat betreft klaar voor de reis.

Thuis spelen Orion en ik hetzelfde spelletje als vanochtend in de achtertuin. Hij houdt dat weer heel lang vol en negeert zelfs de buurhonden! Dit is goed voor zijn hondenbrein en ik vind het zo schattig hoe hij blijft snuffelen tot hij dat piepkleine snoepje tussen het gras heeft gevonden! Mia komt wel weer naar buiten maar geen van beide honden heeft meer zin om te rennen.

Net na vieren sms-t Chris dat zij klaar is voor onze wandeling samen. Orion kan helaas niet mee vanwege zijn geblaf maar PJ, de dertienjarige Golden Retriever van Chris wel. We lopen een stuk door de buurt en praten gezellig bij. Chris gaat door een moeilijke tijd en dan zijn de feestdagen altijd extra zwaar.

Na afloop wensen we elkaar een "happy Thanksgiving" al zullen wij die voor het eerst sinds we samen zijn niet in de VS vieren. Dat is vooral voor Rick nog steeds vreemd, ik ben natuurlijk niet met die feestdag opgegroeid.

Arme Rick heeft een heel stressvolle verjaardag gehad op zijn werk. Niets ging zoals hij wilde. We gaan dus maar gauw naar Outback Steakhouse voor een blooming onion en lekkere biefstukken. We zijn hier al jaren niet meer geweest en het ligt om de hoek!

Het is gezellig en warm binnen (iets wat gisteren miste). Dit restaurant claimt Australisch te zijn maar is het niet echt, toch is het grappig hier te zijn voor we naar dat land gaan. De blooming onion is vet, zout en slecht, maar oh zo lekker!

Als hoofdgerecht heb ik de filet mignon en Rick de Porterhouse (enorme biefstuk met een kant filet mignon). Daarbij hebben we asperges, champignons en frietjes. Ik moet zeggen dat het echt lekker is en stukken goedkoper dan bij de chique steakhouses. Ik ben niet zo'n rood vlees fan maar zie wel waarom Chuck en Christine graag naar deze keten gaan voor hun steaks.

Thuis kletst Rick even met Katja en maakt dan de cadeautjes van mij en Kai open. Van mij krijgt Rick dus de onderwater camera, bijna dezelfde die ik heb. Kai geeft hem een verrekijker en een reisboek over de Great Barrier Reef. Rick sluit zijn verjaardag af met een lekker glas Blue Chimay. Cheers!

Reisvoorbereidingen en Kerstversieringen

Zaterdag

De buurhonden wekken ons want Orion wil graag met ze converseren. Gelukkig is het al na achten en staan we dus op. Rick laat Orion uit en dan gaan we ontbijt halen.

Het is niet koud, maar het waait erg hard. De bladeren liggen nu zeker meer op de grond dan aan de bomen hoewel er nog wel kleur te zien is.

Rick gaat koffies halen bij Starbucks en ik broodjes van Panera. Rick wil daarna nog naar Giant om ingredienten voor zijn Thanksgiving maal te halen. Hij wil dat als we terug zijn gaan maken want hij is dol op dat maal. Grappig genoeg ben ik blij het dit jaar over te kunnen slaan.

Thuis is het tijd voor mijn sporten en Rick gaat de zolder op om onze verlichting voor de voortuin naar beneden te halen. Na mijn uur op de elliptical en als Rick alles naar beneden heeft gesjouwd gaan we met Kai en Bea skypen.

Level 1000 Candy Crush, ik ben niet verslaafd, echt niet!

Het is goed hen weer te "zien" en horen! Wat is dit toch een bijzonder en futuristisch iets wat nu zo gewoon is. Ze hebben het beredruk met school en kijken weer uit naar de kerstmarkten. Kai wil graag dat wij eens komen om die te zien en dat lijkt mij ook erg leuk! Wie weet volgend jaar.

Na drie kwartier nemen we weer afscheid. Het is lunchtijd en ik wil ook gauw met versieren buiten beginnen want er wordt regen voorspeld. Mijn lunch haal ik van Chopt maar Rick zal nooit zo'n salade eten dus hij haalt een broodje.

Dan beginnen we met de lichtjes voor het huis. We hebben gisteren besloten om de blauwe lichtjes langs de oprit pas te doen als we terug zijn. We zijn bang dat het bedrijf dat onze tuin maait en de bladeren verwijdert er anders overheen zal rijden.

Dat betekent dat ik de netten in de struiken hang en onze lantarenpaaltje en de brievenbus versier.  Rick haalt de ladder en doet de lichtjes boven de garage. Ik moet toegeven dat ik altijd weer blij ben als dat zonder kleerscheuren gebeurt. Ik blijf ook dichtbij om bij te staan. Mijn broer heeft er allerlei griezelverhalen over.

Gelukkig gaat het allemaal goed en net als het begint te spetteren zijn we klaar. Het ziet er weer gezellig uit, al mis ik de blauwe lichtjes wel. Die maken het altijd af. Maar ach, Santa komt pas dertien dagen na onze terugkeer dus de rendieren zullen hun landingsbaan ruim op tijd hebben.

Het sneeuwpaar is terug!

Jeanne, onze buurvrouw twee deuren verderop, heeft haar huis door een professioneel bedrijf laten doen dit jaar. Wij gaan even aanbellen en zeggen hoe mooi we dat vinden. We kletsen ook gezellig bij. Dit is het tweede jaar dat zij alleen met haar zonen zal zijn, haar man verliet hen vorig jaar voor een ander. Ik bewonder hoe sterk zij is en doorgaat met haar leven!

De rest van de middag besteden we met onze reisdagen verder invullen. Ik ben altijd van zo'n beetje weten wat te doen en Rick kon het vroeger niet zoveel schelen. Deze keer wil hij echter alles ingevuld zien. Ik vind het prima al hoop ik dat er wel iets flexibiliteit gaat zijn. 

Ondanks dat het eigenlijk niet zo koud is ril ik toch al de hele dag. Ik vind mijn grijze "olifantpoten" pantoffels, die wel wat helpen. Rick stelt voor bij Turmeric Indiaas te gaan eten en ik ben helemaal voor.

Hun heerlijke kipbouillon met groentes, kip en knoflook warmt me meteen op. Ik bestel als hoofdgerecht eens iets anders, Chilli Chicken, een Nepalees kipgerecht. Heerlijk! Het is veel pittiger dan ik had verwacht maar zo ontzettend bijzonder van smaak!

Terug thuis kijken we de Big Bang Theory, Young Sheldon (speelt die al in Nederland, super leuk!) en Mom van afgelopen donderdag. Intussen huilt de wind om het huis en ben ik blij dat we buiten voorlopig klaar zijn met versieren!

Het is weer vrolijk in de donkere dagen

Sinterklaas is in Nederland aangekomen zag ik. Voor het eerst sinds wij kinderen hebben vieren we het dit jaar niet. Wel hebben we Kai en Bea een zak pepernoten gestuurd dus wie weet doen zij er iets aan.

Zondag

De wind huilt nog steeds om het huis als we opstaan. Ik word uit een diepe slaap wakker en dan is het altijd wat moeilijk opstaan. Die koude wind helpt ook niet want mijn bed is zo lekker warm!

De meeste bladeren zijn van de bomen, maar die voor ons huis is nog heel mooi

Rick stelt voor een warm ontbijt te gaan halen en we rijden Vienna in. Onderweg staat er politie want de Turkey Trot is gaande, een 5k race ieder jaar het weekend voor Thanksgiving. Een jaar hebben wij als gezin meegedaan, maar het is mij te vroeg en te koud meestal.

Bij Starbucks zijn we de drukte van die race net voor. Na onze bestellingen kunnen de barrista's de rij bekers bijna niet bijhouden! Met onze drankjes rijden we naar Peet's waar we maple kip sausage, ei en kaas broodjes bestellen.

Thuis "deel" ik het met Orion, want ik eet maar de helft van het brood. Het smaakt zoals altijd weer erg goed. Zin in de elliptical heb ik niet dus ik kijk naar House Hunters International terwijl ik een uur op de plaats "hardloop". Een ervan vindt plaats in Perth en die bewaar ik voor Saskia.

Rick heeft intussen de tassen met kerstversieringen voor binnen van zolder gehaald. Het duurt niet lang voor de woonkamer, eetkamer, keuken en hal er weer gezellig versierd uitzien. Alleen, waar zijn de stockings? Rick zegt ze niet gezien te hebben en we laten die maar tot na de lunch.

Saskia's auto heeft een beurt nodig en we hopen die nog voor de lunch bij Jiffy Lube te laten doen. Alleen start de auto niet, ook niet als we hem met de van met startkabels aan de praat proberen te krijgen. Daar moet AAA dus bij aan te pas komen.

Voor mijn lunch haal ik avgolemono soep van Skorpio's. Die is zo lekker en licht want vanavond wordt het een zwaarder maal. Rick neemt een sub broodje. Het waait nog steeds verschrikkelijk en de soep is de perfecte lunch.

Dan gaan we weer naar zolder en vinden natuurlijk de heel zware zak met stockings en andere versieringen voor de familiekamer. Vroeger vond ik het zo'n onzin dat de meeste Amerikaanse huizen een "living room" en een "family room" hebben. Waarom niet gewoon een woonkamer?

Tegenwoordig kan ik die voorheen weinig gebruikte living room juist goed waarderen. Heerlijk om op de bank te lezen als het achter te luid is, bijvoorbeeld. Het is mijn plekje om overdag te ontspannen geworden.

Net als we al de kerstversieringen hebben aangebracht komen de AAA mensen, nu alleen nog de echte Kerstboom, maar die komt als we terug zijn. Die monteurs krijgen Saskia's auto wel aan de praat, maar er moet een nieuwe accu in. Die hebben zij niet dus Rick gaat alsnog naar Jiffy Lube waar ze gelukkig die accu hebben en ook de rest van de beurt doen.

Alleen is Rick er veel meer tijd mee kwijt dan hij had gehoopt. Zoals ik gisteren al schreef wil hij onze hele reis tot in de puntjes geregeld hebben. Grappig genoeg ben ik vaak zo, maar dit keer vind ik dat we ook gewoon een beetje moeten kunnen genieten van daar zijn. Er is zoveel te doen, we zullen ons niet vervelen en hebben een ruw plan voor iedere dag.

Morgen is Rick jarig en we gaan dat alvast vieren in een voor ons nieuw Belgisch restaurant in Georgetown. Ik roep een Uber en die brengt ons zonder problemen naar een van de gezelligste en de oudste buurt in Washington.

Het restaurant blijkt in een steegje te liggen dus het is even zoeken en de Uber rijdt er eerst straal voorbij. Niet veel later zien we het bord met The Sovereign en lopen langs de verlichting door het steegje naar binnen.

Daar vinden we een gezellige bar en restaurant met meer dan vijftig Belgische of Belgische stijl tapbieren. Helemaal Ricks ding is het dus en ik ben trots dat ik het voor hem vond. We krijgen echter een tafeltje met de airconditioning zo hard op ons dat we in onze winterjassen blijven zitten!

Niet alleen 's zomers maar ook s' winters zijn veel restaurants hier te koud! Gelukkig mogen we weg van de airconditioning gaan zitten en daar is het een stuk aangenamer. Rick bestelt een favoriet biertje en ik een rose. Als voorafjes smullen we van bitterballen en kaaskroketjes, beiden erg lekker.

Rick neemt de carbonade flamande en ik een flammkuche met champignons en kaas. Die laatste is heel authentiek (maar volgens mij niet echt Belgisch)! Alleen daarvoor zou ik hier al teruggaan! Rick smult ook van zijn maal.

Als dessert willen we eigenlijk de pot de creme, maar die is op. Dan "maar" een wafel met banaan, Nutella en hazelnoten. Rick vindt het heerlijk, ik neem een paar hapjes, mij te zoet (m.u.v. de hazelnoten).

We zijn hier maar een paar straten verwijderd van Georgetown Cupcake (van de DC Cupcakes show op TLC). Rick wil geen taart voor zijn verjaardag morgen maar een cupcake is wel erg lekker. Hij laat mij de rekening in het restaurant betalen zodat ik niet door de kou hoef te lopen in mijn nette niet warme kleding.

Dat doe ik en niet veel later komt Rick terug met de cupcakes. Een Uber terug naar huis is in de stad binnen de minuut gevonden en zonder oponthoud zijn we weer thuis. Het blijft zo handig en een stuk minder duur dan een taxi.

Morgen Ricks echte verjaardag vieren en dan gaan we natuurlijk ook niet saai thuis zitten. Er is ook nog zoveel te doen voor we vertrekken. Voor ons is drie weken weg heel lang, dat is sinds ik in de VS woon niet voorgekomen.  Dit weekend ging weer veel te snel voorbij!