Dag 3 Nieuw Zeeland en Australie: Glimwormpjes en Hobbits

Midden in de nacht werd ik met flinke keelpijn wakker en heb daarna niet meer kunnen slapen. Rick heeft zijn wekker voor zes uur gezet en ik ben eigenlijk blij op te kunnen staan al voel ik me wat gammel. Ik besluit toch een half uur op de elliptische machine te doen, dat helpt mijn spieren tenslotte.

Intussen gaat Rick weer naar Starbucks voor ons ontbijt. Ik krijg dit keer een kip met cranberry jam galette, erg lekker en niet iets wat ik eerder heb gegeten.  Dan vragen we de auto van de valet en gaan op weg.

Het eerste stuk dit keer is wel een vierbaansweg (de meeste wegen hier niet) maar het uitzicht niet mooi. Nieuw Zeeland kent natuurlijk ook minder mooie stukken. Na het echt lelijke stadje Huntley wordt het echter steeds mooier.

 

 

Voor de grotten maken we een korte wandeling door het woud

Bossen met veel varens, glooiende weides met vee, we genieten. We rijden naar de Waitomo caves. Deze grotten zijn bekend om de vele glimwormen en zoiets vinden wij in de VS niet. Hoewel de gids, China, als ik dat zeg antwoordt dat wij dan weer vuurvliegjes hebben. Dat is waar en die vind ik ook altijd weer bijzonder.

We krijgen eerst een wandeling door het "gewone" deel van de grot. We zien natuurlijk stalagmieten en stalactieten met de enkele glimworm alvast als voorproefje. Deze wandeling, zo vertelt China, is bedoeld om onze ogen aan het donker te laten wennen zodat we straks de glimwormpjes op hun felst kunnen zien.

Na een half uurtje worden we een bootje in geleid. Al meteen zien we duizenden glimwormpjes op de muren. Het is een magisch gezicht, alsof je naar een sterrenhemel kijkt. We zijn er allemaal stil van! Werkelijk geen piep uit wie dan ook van ons! Fotograferen mag (gelukkig) niet en zo krijgen we de volle ervaring.

Wij hadden het helemaal donker en nog bijzonderder

Eigenlijk te snel al zijn we terug aan wal en neemt China afscheid. Wij hebben inmiddels trek voor lunch en vinden het HuHu Cafe met goede recensie slechts een paar honderd meter verderop. We krijgen nog een laatste tafeltje op hun terras met een werkelijk schitterend uitzicht!!

Rick en ik bestellen beiden viscakjes en wat ze hier Rewena brood noemen, zo uit de oven! Geen wonder dat dit cafe zo goed te boek staat. Het smaakt ons werkelijk voortreffelijk! Gelukkig is de bediening ook goed en snel want we hebben ons een beetje vergist in hoeveel tijd we tussen de grotten en onze volgende bestemming hebben.

Het zijn niet zoveel kilometers maar door de eenbaanswegen en nogal eens boerderijverkeer duurt het veel langer dan gewoonlijk om van de ene naar de andere plaats te rijden. Ongeveer een half uur voor onze reservering komen we bij de Hobbiton aan.

We hebben gelukkig gisteren bedacht dat we misschien maar kaartjes online moesten kopen, want het eerste wat we zien is dat er geen kaartjes meer beschikbaar zijn voor vandaag. Met een bus worden we naar de set van de Hobbit films' "Shire" gebracht.

Deze boerderij van de familie Alexander is eerst voor de Lord of the Rings films gebruikt en toen Peter Jackson terugkwam om de Hobbit te filmen eiste de eigenaar, Russell Alexander, dat alles permanent gebouwd moest worden.

Zo konden ze na afloop geld verdienen aan de vele fans, die weleens in het echt wilden zien waar Bilbo en Frodo woonden. Wat een zakenman want onze bus en alle bussen vandaag zitten dus vol! En dat dus dag in dag uit, er zijn veel Tolkien fans!

Onze gids, Jenny, is een leuke enthousiaste jongedame, die het groepje onbeschofte Chinezen onder haar hoede goed in bedwang houdt. Zij gaan gewoon op het gras lopen waar het niet mag en Jenny jaagt ze er zonder pardon vanaf.

Rick en ik ergeren ons ook enorm aan dit groepje. Het is of er niemand anders in de groep zit. Alle anderen geven elkaar de tijd om foto's te maken, maar geen van de Chinezen geeft erom en loopt zo in beeld na hun eigen foto gemaakt te hebben. Ik houd helemaal niet van generaliseren, maar dit groepje geeft hun landgenoten geen goede naam!

Halverwege de rondleiding mogen we allemaal om de beurt poseren in een Hobbit huisje. Jenny moedigt ons aan de tijd te nemen en zij neemt de foto's. Alweer duwen de Chinezen zich naar voren, maar Jenny wijst ze de achterkant van de rij. Ik moet daar wel om lachen, ze kijken zo verbouwereerd!

De foto's van Rick en mij vind ik leuk gelukt. Het is sowieso heel leuk om dit allemaal te zien.  Ik neem me voor de Hobbit te gaan kijken op de vlucht terug naar huis. Rick is er op de heenweg al aan begonnen.

Als laatste krijgen we een drankje naar keuze in de Dragon's Inn. Rick neemt een biertje en ik een cider. Dan verzamelen we ons bij een biervat en leidt Jenny ons terug naar de bus. Ik hoor een Nederlands jongetje voor me zeggen dat hij het veel te kort vond. Ik vond het juist erg interessant en uitgebreid.

Met de moeder van het jongetje had ik een kort gesprekje om over postcodes voor Katja's uitnodigingen te vragen. Katja wilde die namelijk achter de plaatsnamen zetten. Zij hielp goed bepalen dat het maar beter met de postcode voor de plaatsnaam kan. Gelukkig vond Katja een manier om dat door de drukker te laten doen.

Wij rijden terug naar Auckland en zijn daar om een uur of acht terug. Zaterdagavond is hier net zo druk als in Washington en een van de restaurants waar we hoopten te eten is dicht voor een bruiloft. Uiteindelijk strijken we neer  bij XuXu, een dumplings restaurant.

Dit doet Rick duidelijk voor mij, maar uiteindelijk vindt hij het gelukkig ook een lekkere maaltijd. We bestellen vier verschillende soorten dumplings en een komkommersalade. Daarbij krijgen we een schaaltje seroendeng! Wat een verrassing en het smaakt allemaal even goed.

Terug in de hotelkamer horen we allemaal getoeter en heel luide muziek alsof iemand een concert houdt voor het hotel. Ik ben doodmoe en voel me niet lekker dus Rick belt de receptie. Die weten te vertellen dat het rugby team van Tonga wordt ontvangen. Nou, fijn hoor, luide muziek en getoeter tot na middernacht! Ik kan ze de nek wel omdraaien!

Hopelijk voel ik me morgen niet te geradbraakt om van onze laatste dag Nieuw Zeeland te genieten!

Dag 2 Nieuw Zeeland en Australie: Rotorua

Rick en ik zijn gisteravond voor ons doen ontzettend vroeg gaan slapen. Als ik hem dus rond zes uur op hoor staan ben ik ook klaarwakker. Rick gaat op onderzoek uit voor een snel ontbijt, terwijl ik me in sportkleding hijs.

De sportruimte is namelijk precies tegenover onze kamer dus geen excuus om geen half uurtje elliptische machine te doen. Net als ik klaar ben komt Rick ook terug met koffies van Starbucks en hun Nieuw Zeelandse sausage rolls, die erg op saucijzenbroodjes lijken. Het aanbod aan eten bij Starbucks hier is heel anders dan in de VS gelukkig want verder vond Rick alleen McDonald's en Burger King open.

Als we gedoucht hebben en de verschillende camera's, GoPro's etc. bijeengeraapt hebben vragen we de auto van de valet. Het is tien voor acht als we op pad gaan naar Rotorua. Dit is een van de vulkanische gebieden met geysers en dergelijke. Een soort Yellowstone National Park en dat vind je niet overal natuurlijk.

De rit erheen neemt iets meer dan drie uur, maar zoals ze in het Engels zeggen "de reis is net zo belangrijk als de eindbestemming". Wat een prachtig landschap is het waar we doorheen rijden! Af en toe komen we door een dorpje maar voornamelijk is het heldergroen glooiend landschap met grazende koeien en schapen.

Ondanks dat we af en toe wegwerkzaamheden tegenkomen bedraagt de rit inderdaad iets meer dan drie uur en rijden we om elf uur het plaatsje Rotorua binnen. Daar gaan we bij de i Site, de Nieuw Zeelandse VVV, informatie vragen over waar we het beste heen kunnen met onze beperkte tijd.

Natuurlijk zou je hier makkelijk een week of meer kunnen doorbrengen als je alles wilt zien maar ook in de ongeveer vier uur die wij hebben is er veel te ontdekken. We kopen toegangskaartjes voor het vulkanische gebied Te Puia, slechts vijf minuten rijden van het bezoekerscentrum. Het is goedkoper hier dan bij de ingang van het park.

Het is pas half twaalf maar we hadden een vroeg ontbijt en onze magen knorren. We besluiten een vroege lunch te gaan eten bij Patrick's Golden Star Pies. Nieuw Zeelandse "pies" zijn gevuld allerlei dingen zoals gehakt, kaas, vis, noem maar op. Ze hebben hier zeker vijftien verschillende vullingen.

Rick en ik kiezen er beiden twee, waarvan ik weet dat ik ze niet beiden op kan. Ik kies eentje "mince" (wat gekruid gehakt blijkt te zijn) met kaas en eentje met Nieuw Zeelandse mosselen. Rick heeft mince en hun gouden ster winnende ei met bacon.

Na een paar hapjes van de mosselen weet ik dat ik die echt niet lekker vind. De smaak niet en de lange taaie deeltjes van de mosselen niet. Rick staat erop dat ik een andere koop en ik probeer dan de steak and kidney. Zo eet ik de helft van de mince met kaas, erg lekker, en ook die steak and kidney is heerlijk. Een machtige lunch, maar het is het leukst om de plaatselijke lekkernijen te proberen.

Te Puia is maar vijf minuten rijden en onderweg zien we de Pohutu geyser al spuwen. We parkeren op het enorme parkeerterrein en lopen dan door de poortjes. Ik heb enorme spijt dat ik mijn spijkerbroek aanheb, want het is vijfentwintig graden en zonnig. Rick was slimmer en heeft een korte broek aan.

Deze varens zie je overal en zijn een symbool voor Nieuw Zeeland, Rick heeft er een polo shirt mee gekocht gisteren en ze staan op de Air New Zealand vliegtuigen

Behalve de vulkanische natuurverschijnselen hebben ze hier ook een paar kiwi vogels. Deze twee zijn nog jong en worden klaargemaakt om het wild in te gaan. Ze zijn op dezelfde dag geboren en een mannetje en een vrouwtje.

Jammer genoeg zitten zij beiden in hun slaapdozen als we er de eerste keer gaan kijken. Er is dus helemaal niets te zien want het verblijf is donker. Het zijn nachtdieren en zodat het publiek over deze vogels kan leren wordt in dit verblijf dag en nacht omgewisseld. 

Onze ogen moeten dan ook serieus wennen voor we ueberhaupt iets kunnen zien. Het enige licht wat er is, is een railing met puntjes black light. We besluiten aan het einde van onze wandeling terug te komen.

We lopen verder en zien overal stoom uit de aarde komen. Het pad leidt eerst naar een "veld" met modderpoelen. Die bubbelen en spuwen modder, heel bijzonder. Niet echt mooi, maar het idee dat als je door die "modder" zou lopen je gewoon helemaal in de hete aarde weg zou zakken maakt het fascinerend.

Verderop zien we Pohutu beginnen met zijn eruptie. We lopen erheen en wat prachtig is het! Zo bijzonder om te zien en we fotograferen erop los. Hij blijft ook maar doorgaan! We lopen naar de verschillende uitkijkpunten en worden af en toe flink met geyser water gesprayd. Grappig genoeg is het niet heet, maar juist lekker koel.

Hier blijven we zeker een half uur en de geyser blijft maar doorgaan! Wat een natuurgeweld is dit! Dan lopen we de rest van het pad en zien nog kokende poelen, een "oven" waar de Maori nog steeds eten op koken en meer modderpoelen. Zeker de moeite waard, dit park!

Bij de kiwi's hebben we dit keer wel geluk want het vrouwtje is uit haar doos. Ik zie haar met een aantal anderen rondrennen voor ze heel snel haar doos weer ingaat. Rick mist dat en een van de verzorgsters staat net bij de ingang om een instructief praatje te houden over kiwi's.

Zij wijst dat het vrouwtje weer uit die doos is en ik wil haar graag van dichterbij bekijken. Tenslotte heb ik nu een kiwi bedel aan mijn armband en dan wil ik die lange snavel ook wel in het echt zien. Rick blijft naar het praatje luisteren, maar als Marokopa tot vlakbij ons komt ga ik hem toch halen.

Rick zei al voor we hierheen gingen dat hij per se een levende kiwi wilde zien. In het wild gebeurt dat niet omdat het nachtdieren zijn dus hier is zijn kans. Marokopa werkt helemaal mee en komt vlak voor ons eten. We mogen geen foto's maken en dat zou toch te donker zijn, maar we zijn helemaal blij dat we haar van zo dichtbij zagen.

Niet mijn foto natuurlijk

 

Na nog wat koude Coke Zero's gekocht te hebben voor onderweg vangen we de terugweg aan. Die verloopt voorspoediger dan de heenweg tot we een kilometer of tien van Auckland verwijderd zijn. Kennelijk gaat de Nieuw Zeelander op vrijdagavond ook naar de stad, net als de Washingtonian.

Zo groen onderweg!

Kruipend vervolgen we onze weg maar Waze brengt ons perfect tot voor ons hotel. Daar verwissel ik even van schoenen en dan gaan we weer naar het "Viaduct" met veel restaurants. Daar krijgen we nog net het laatste tafeltje bij Soul, want daarna is het vol tot negen uur vertelt de hostess!

Mijn keuze heb ik gisteren al gemaakt. De lamsboutjes met erwtenkroketjes en mintsaus worden het en dat is de eerste keer dat ik lamsboutjes heb gegeten. Het smaakt voortreffelijk, echt perfect, maar ik moet toegeven dat ik tijdens het eten ook aan die schattige lammetjes denk. Dat heb ik vreemd genoeg met andere dieren nooit.

Ook Rick vindt zijn salade heel lekker, al krijg ik de ansjovis eruit. Ansjovis en lam is een vreemde combinatie kan ik nu uit ervaring vertellen. De bediening is perfect en het was weer een maaltijd, die ik thuis niet zo zou kunnen krijgen.

Nu slaat de jet lag bij mij helemaal toe. Ik ga terug naar het hotel en zo snel mogelijk dit blog schrijven. Rick gaat nog wat door Auckland lopen en misschien een biertje pakken. Ook vanavond gaat het niet laat worden want morgen moeten we weer vroeg op.

Dag 1 Nieuw Zeeland en Australie: En dan ben je opeens aan de andere kant van de wereld!

De vlucht was de beste die Rick en ik ooit meegemaakt hebben. We kregen heerlijk eten, mijn zalm met linzen chili en broccolini had ik zo besteld in een restaurant. Daarna zijn we gaan slapen en omdat het zo'n lange vlucht konden we blijven liggen tot we wilden.

Rond zes uur Nieuw Zeelandse tijd ben ik echt klaar wakker. Voor het eerst voel ik me echt uitgerust en ik zie Rick even later ook. We hebben daarna nog bijna drie uur te gaan en krijgen ook een erg lekker omelet als ontbijt. Ik geniet ook van koffie en een bloody Mary, nog even profiteren van de business class.

Keurig op tijd landen we in Auckland en dan zijn we opeens aan de andere kant van de wereld en is het achttien uur later dan thuis! We worden met een bus naar de terminal gebracht en de paspoortcontrole voor Amerikanen o.a. is automatisch met poortjes zoals in Europa.

Bij de douane moet alle bagage door de scanner om zeker te zijn dat er geen fruit of groentes in zitten.  Als we naar Avis lopen voor onze huurauto zien we dat we simkaarten van Vodafone kunnen kopen. Dat doen we dan maar gelijk.

Bij Avis worden we ook heel vriendelijk geholpen en niet veel later rijden we in een kleine (voor ons in ieder geval) Toyota weg. Gelukkig is het een automaat want Rick moet weer even helemaal wennen aan het links rijden.

Zonder moeite rijden we naar Auckland maar dan kunnen we het hotel niet vinden. We rijden constant rondjes en de GPS helpt niet want er is van alles opgebroken en afgesloten. Eindelijk na bijna een uur zien we de Grand Mercure liggen.

Daar worden we weer heel vriendelijk ontvangen en ondanks dat het pas half twaalf is kunnen we meteen naar onze kamer. Het weer is warmer dan we hadden verwacht, zonnig met een graad of vierentwintig, dus we doen snel wat luchtigere kleding aan.

Dan gaan we op verkenning uit. Het is inmiddels lunchtijd en we vinden een leuk terrasje aan het water bij The Crab Shack. Rick neemt een lamsvleesburger en ik een kreeftbroodje. Het smaakt heerlijk en het uitzicht is mooi.

Na het eten lopen we wat rond en vinden nog een heel aantal leuke restaurants aan het water. We nemen ons voor bij een ervan vanavond te gaan eten. Nog steeds voelen we ons helemaal prima, heel anders dan na een vlucht naar Europa.

We gaan op zoek naar het opstappunt voor de hop on hop off bus. Er blijken twee bedrijven te zijn, de Gray Line, die wel een dubbeldekker heeft maar overdekt boven en de Kiwi tourbus heeft een open top. Die willen wij nemen.

We zijn de enigen in de bus en zien er de omgeving mee. We stappen bij de Sky Tower uit en kopen kaartjes om naar boven te gaan. Daar hebben we prachtig uitzicht over Auckland en omgeving. De kleur van het water vooral vind ik prachtig.

Na goed rondgekeken te hebben gaan we weer naar beneden.  Daar koopt Rick een leuk Nieuw Zeeland polo shirt als souvenir. We lopen naar Queen Street en onderweg halen we wat wijn en bier bij een supermarkt. Daar staat een enorme rij voor de kassa's maar die blijkt heel snel te gaan.

De Kerstman bij de Farmers, de Nieuw Zeelandse "Macy's"

Op Queen Street komen we langs een Pandora winkel en daar blijkt de bedel voor Nieuw Zeeland een kiwi vogel te zijn. Rick koopt hem graag voor mij en ik krijg hem meteen aan mijn armband. Nu hoop ik helemaal ook zo'n vogel in het echt te zullen zien.

We gaan even terug naar het hotel en dan lekker een biertje drinken bij een Belgisch cafe. Helemaal Ricks ding natuurlijk en ook gezellig. Er is hier ook Belgisch eten maar dat hebben we pas nog gegeten dus hier gaan we niet eten.

We lopen terug naar wat het Viaduct heet. Bij Oyster & Chop vragen we een tafeltje op het terras. Het is nog steeds lekker warm en licht. De zon gaat hier duidelijk een stuk later onder dan bij ons, logisch ook want het is hier lente. De oesters zijn groot en lekker en mijn zalmgerecht heerlijk.

Nu beginnen we de jet lag wel te voelen. Terug in het hotel gaat Rick zelfs meteen slapen. Ik schrijf eerst nog mijn blog en kijk een interessante show over de Lost Colony of Roanoke voor ik ook aan mijn moeheid toegeef, Het was een leuke eerste dag Nieuw Zeeland.