Overstekend wild

Het voelt erg alsof dit de laatste rustige dag van de zomer zal zijn. Het "echte" leven lijkt alweer te beginnen. Zo moet Rick vanmiddag op reis naar het prachtige (hij noemt het de "oksel" van Amerika) Montgomery, Alabama.

Terwijl Rick inpakt ga ik op een fietstocht. Het is heerlijk fietsweer, warm met een briesje. Als ik het W&OD pad oprijd zie ik al meteen een bord met "ROAD WORK AHEAD". Dat betekent trucks en auto's op het pad en dus weinig kans op dieren. Jammer!

Maar ik rijd toch verder, want ik weet, dat tot Hunter Mill Road precies 10 mijl is, 16,1 km dus. Ik fiets flink trappend verder, Garmin vertelt me hoe hard, hartslag, calorieen en de heuvel, die ik op of af fiets.

Het is niet erg druk op het pad, voornamelijk mede-fietsers. Ik fiets lekker en volg een serieuze race fietser, want hij gaat snel! Opeens remt hij met volle kracht! Stop! Ik ook dus, ik vlieg bijna over mijn stuur! En nog geen seconde later steekt Familie Hert over, centimeters voor onze fietsen!

Gelukkig zag hij het op tijd, want als die herten tegen ons op waren gelopen lagen we nu in het ziekenhuis! Toch vind ik het weer een schattig gezicht, drie volwassen herten en een baby met witte stipjes. Ik probeer mijn fototoestelletje te voorschijn te halen en wat film en foto's te krijgen, maar tegen die tijd staat het merendeel al ver weg in de bosjes.

Opeens hoor ik een geritsel vlak naast me, ik schrik me lam en het overgebleven hert ook! Hij rent de andere kant uit, gescheiden van zijn compagnons. Deze herten zijn toch wel even groter dan wij en voor het eerst realiseer ik me, dat, hoe schattig ook, dit wilde dieren zijn, die ons ook ongewild kunnen verwonden.

Voorzichtig fiets ik verder, links en rechts kijkend of er niet meer herten zijn, want met het hoge struikgewas is dat niet makkelijk te zien. De andere dieren laten zich helemaal niet zien, op een eekhoorntje en cardinaaltje na.

Twee serieuze fietsers passeren me. Hoe weet ik dat ze serieus zijn? 1. Ze hebben een racefiets, mijn mountainbike is niet "serieus" 2. ze zijn in pak, strakke fietsbroek, even strak shirt en een "riem" met water e.d. 3. ze gillen al van 50 meter verderop "On your left!" en komen dan met een snelheid sneller dan het licht langs me flitsen.

Alleen worden ze beiden gestopt door het gravel pad, dat we genoodzaakt zijn te nemen na de vele regenbuien een paar maanden geleden. Want met hun racefiets moeten ze afstappen, terwijl ik met mijn spek en bonen mountainbike lekker over de steentjes kan racen. Met een smile op mijn gezicht fiets ik langs ze, terwijl ik vriendelijk "On your left" zeg.

Thuis nemen we afscheid van Rick, die gaat uitvinden hoe de nieuwe restricties op de handbagage de binnenlandse reiziger beinvloeden. Naar de verhalen valt dat alles mee. Kennelijk neemt iedereen het zekere voor het onzekere en de rijen bij de veiligheidscontrole zijn er niet (meer). Hij zorgt in ieder geval geen vloeistoffen in zijn handbagage mee te nemen.

Intussen neem ik de kinderen mee naar Tysons Corner. Katja heeft een interview voor een baantje bij Old Navy om twaalf uur.

Kai, Saskia en ik hebben ook een hele lijst af te werken. Kai moet Animal Farm van George Orwell lezen voor school, dus die kopen we bij Barnes and Noble. En ik maak gauw van de gelegenheid gebruik om nog een boek van Sharon Kay Penman te kopen, "When Christ and His Saints Slept".

Nu we een huwelijk te gaan hebben moet Kai ook wat nettere kleding hebben. De meeste jongens hier hebben dat al, want ze gaan naar de kerk. Wij zijn geen kerkgangers en Kai's garderobe bestaat uit t-shirts, polo's en korte broeken. Ook zijn skate schoenen zullen niet staan onder de nette broek, die Rick al voor hem heeft gekocht.

Bij Hecht's kijken we naar schoenen. Ik weet niet, wat erger is, een bezoek aan de tandarts, of Kai iets te laten kiezen, dat hij eigenlijk niet wil hebben! Bij alle paren zegt hij "ok", maar kijkt erbij alsof hij naar het schavot wordt geleid.

Eindelijk komt Kajta te hulp (haar interview duurde niet lang en ze denkt niet, dat ze het baantje zal krijgen, ze kan niet genoeg uren geven) en prijst een paar zwarte Timberland veterschoenen als "cool" aan. Daar zwicht meneer dan voor, gelukkig! Hopelijk draagt hij ze meer dan eens, want ze zijn niet goedkoop!

Een overhemd met korte mouwen is sneller gevonden, het wordt lichtblauw met een heel dun wit ruitje. Daarbij vinden we een leuke moderne blauw met zwarte das. Hij zal er als om door een ringetje te halen uitzien!

Intussen heeft Katja Saskia meegenomen naar Limited Too. Saskia moet nog een jurk of rok vinden voor het rehearsal dinner. Als Kai en ik ons weer bij ze voegen blijkt, dat Katja allerlei outfits bij elkaar heeft gezocht voor zuslief. Die vindt dat prachtig en verkondigt, dat Katja van nu af altijd mee moet als we kleren gaan kopen. Bij al deze combinaties zit gelukkig ook een leuk rokje met roze t-shirtje, dus Laurens schoonmoeder zal niets aan te merken hebben op Saskia!


Saskia in een van de outfits, die Katja voor haar uitkoos

In het Food Court halen we lunch en gesterkt lopen we daarna naar CVS, waar Saskia alles op haar schoolspullenlijst vindt. De schoolspullen zijn hier veel saaier, dan in Nederland. Leuke agenda's hebben ze niet en pas de laatste paar jaren zijn er wat grappige schriften en folders op de markt gekomen.

Behalve de geijkte potloden, krijtjes, schriften e.d. moet Saskia onder anderen ook een rol keukenpapier, een doosje papieren zakdoekjes en een doosje met plastic sandwichzakjes meenemen. Dit voor het algemeen gebruik in de klas.

Ook Kai en Katja vinden een heel stel spullen, die ze nodig denken te hebben en met vijftien tassen vol staan we een uurtje later weer buiten!

De hele rest van de middag wordt door Katja en Leah, met behulp van Kai en Saskia, besteed aan het versieren van onze basement. De surprise party voor Andrew's achttiende verjaardag kan beginnen.

Om half zeven komen Katte en Simon, Jeroen en het feestvarken, dat volgens mij al zo'n vaag vermoeden had. Kai heeft John over en Saskia Tabatha, dus ik besluit een hele berg pizza's te bestellen. Pizza Hut heeft gelukkig een special, waar je een large stuffed crust pizza met een topping en een medium gewone pizza met een topping voor $15 kunt bestellen. De twee jongste meisjes kiezen ananas als topping en Kai en John pepperoni. Met coupons voor de twee large pizza's, die de feestvierders willen hebben, kom ik bijna belachelijk goedkoop uit voor een maal voor elf mensen!

De meisjes hebben in de tuin een pinata opgehangen. Het is een hula danseres en op haar bil hebben ze "Whack my butt" geschreven. Andrew wordt als eerste geblinddoekt en mag drie slagen met de knuppel wagen. De pinata overleeft helemaal en Katja is als tweede aan de beurt. Iedereen krijgt een beurt, maar hij (of liever zij) barst niet open, armen en benen vliegen er wel af, tot grote hilariteit van iedereen.




Katja en Simon leven zich uit op de pinata

Een pinata is een prima iets om eens lekker op los te slaan en dat gebeurt ook. Daar is ze niet tegen bestand en het snoep komt er met een vaart uit tuimelen.

Na de pizza wordt "Happy Birthday" gezongen en de ijscake van Baskin Robbins, die Katja en Leah voor Andrew hebben gekocht, aangebroken.

Voor mij wordt het een bedrijvige avond. Ik probeer de finale van Hell's Kitchen te zien, maar wordt telkens onderbroken. Kelly komt om Tabatha op te halen en neemt Saskia ook maar gelijk mee voor een logeerpartij. Mary komt John halen en we hebben elkaar al sinds mei niet gesproken, dus onder het genot van een wijntje kletsen we even bij.

Voor ik het weet is het tien uur en gaat iedereen weer huiswaarts. Katja en Leah hebben beloofd, dat er geen spoor te zien zal zijn van het feestje en ruimen plichtsgetrouw op. En ze houden hun woord, want de basement ziet er zo mogelijk nog netter uit, dan voor het feest!

Great Falls revisited

Alweer is het stralend weer en prachtige blauwe lucht, van mij mag het nog weken zo blijven! Het is zo lekker, dat ik buiten mijn gewichtenroutine doe.

Rick gaat met Katja rijden, want die moet nu toch echt eens flink uren gaan maken als ze haar rijbewijs in oktober wil halen! Hij neemt haar voor het eerst mee de interstate op, die is lekker rustig op zondag morgen.

Saskia wordt opgehaald en gaat naar de Water Mine en de Reston Zoo met Tabatha en haar familie.

Kai popelt om Rick en Katja zijn nieuw ontdekte strandje bij Great Falls te laten zien. We besluiten er met zijn vieren te gaan picknicken. Katja rijdt naar het park en we sluiten aan in een rij auto's om binnen te komen.

Omdat wij vrijwel altijd door de weeks gaan had ik er geen idee van hoe druk het park wordt op een mooie zondagmiddag! De parkeerplaats, waar we gewoonlijk staan, is vol, maar gelukkig vinden we nog een plekje op de ernaast gelegen ruimte. Nu moeten we wat verder lopen, maar dat is natuurlijk helemaal geen probleem.

De meeste mensen zijn hier om op het grote veld bij het bezoekerscentrum te picknicken. Hoe dieper we het bos in lopen, hoe rustiger het wordt. We klauteren naar beneden en er zijn wel een aantal mensen op de rotsen, maar "ons" strandje is helemaal leeg.

We vinden een lekker plekje op de rotsen en Rick deelt het eten uit. Katja en ik hebben een Subway sandwich en Rick en Kai KFC kip, want Rick vindt dat het ultieme picknick eten.


Zo af en toe komt er een groepje kayakkers langs en een oudere man in een kano probeert tegen de stroom in te varen. Aan de overkant van de rivier, in Maryland dus, staan een aantal vissers, die niet veel succes lijken te hebben. Ze vangen althans, in de tijd dat wij er zijn, geen enkele vis.


Rick heeft een grote vuilniszak voor onze troep meegenomen en als we dan toch bezig zijn, nemen we ook de troep van anderen, die we overal zien liggen, maar mee. Met een volle zak klimt Katja naar boven, waar ze een compliment van een Park Ranger oogst, want die zag haar bezig met opruimen. Wat mensen bezielt om hele soda flessen en andere plastic troep achter te laten in zo'n mooi natuurgebied zal ik nooit begrijpen!


Als we het park weer uitrijden zien we, dat de rij wachtenden inmiddels verdriedubbeld is! En toch voelde het absoluut niet enorm druk.

Thuis frissen we ons gauw op, want Chuck, Christine en Mallory komen eten. We bestellen gyro's en souvlaki van het Griekse restaurant Amphora hier dichtbij en zoals altijd wordt het super gezellig!

Herenigd

Ja, ik ben wel een moederkloek, merk ik. Als er een niet op het nest zit, voelt er telkens een klein knagend gemis. Al heb ik het druk gehad met de twee andere kinderen, neefje en vriendjes en vriendinnetjes, die derde hoort er gewoon ook bij. Blij word ik daarom vanochtend wakker, Katja komt thuis vandaag!

Het is schitterend weer, het verdient geen ander woord! Rick en ik eten samen ontbijt buiten. We praten over wat we volgend weekend tijdens ons uitje samen willen gaan zien en doen.

Omdat we toch wel erg gefascineerd zijn door wat we over Body Worlds gelezen hebben, kopen we kaartjes voor die tentoonstelling voor 17 uur op de 20ste. Dat is ook onze 18e trouwdag en erna willen we dan romantisch gaan eten. Hopelijk hebben we na het zien van al die dode lichamen nog trek!

Op zaterdag zullen we de Ferry van Muskegon naar Milwaukee nemen en dan gaan lunchen met onze vrienden daar. Daarna willen we doorrijden naar Minneapolis. Op zondag gaan we dan die stad en St. Paul bekijken en ook een bezoekje brengen aan de Mall of America.

Op maandag willen we een rondje door Noord-Minnesota rijden en dinsdag nemen we de avondferry weer terug naar Muskegon. Intussen zullen de kinderen door Ricks vader en zijn vriendin vermaakt worden.

Voor Saskia zal het de eerste keer zijn, dat ze zonder ons daar blijft logeren, de andere twee hebben het al een aantal keren gedaan. Hoewel ik tegen de ellenlange rit naar Michigan opzie is zo'n reisje met Rick alleen natuurlijk niet te versmaden!

Maar terug naar vandaag, want Katja onderbreekt ons plannen maken met een telefoontje vanaf een andere veerboot, die van Cape May naar Lewes. Ze is met Leah al druk plannen aan het smeden voor de paar dagen, dat ze thuis zal zijn. Ze wil weten of ze een surprise party voor haar vriend Andrew bij ons thuis mag houden op maandagavond. Vooruit, zolang ik er verder geen werk aan heb!

Het is zulk heerlijk weer, dat ik zin heb om te gaan zwemmen. Helaas krijg ik niemand mee. Zo tegen het einde van de zomer heeft het zwembad niet meer zo'n aantrekkingskracht. Mijn boek en ik gaan er dus alleen op uit, helemaal naar de overkant van de straat. De watertemperatuur is perfect, ik ben zo door en het is niet meer dat zweterig warme. Na twintig baantjes ga ik lekker in de zon zitten lezen.

Chris komt even kletsen over hoe onze zomers zijn geweest. Zij geeft les aan een prive school en moet maandag alweer beginnen! Ook zij is nog helemaal niet klaar om afscheid van de zomer te nemen! Na nog tien baantjes getrokken te hebben loop ik weer langzaam huiswaarts.

Buiten op het deck bel ik Petra op en we kletsen voor meer dan een uur! Heel gezellig en we hebben al allerlei plannetjes voor onze reis naar Florida. Vervelen zullen we ons zeker niet!

Eindelijk om 18 uur komt een heel vrolijke Katja thuis. Ze heeft het heerlijk gehad en allerlei avonturen beleefd. Zo zijn ze gaan parasailen, waarbij ze vlak onder zich dolfijnen zagen. Ze heeft eigenlijk geen zin om over vier dagen weer op reis te gaan, maar ja, Grandpa wil haar ook graag zien.

Het gaat Katja er voornamelijk om, dat ze Sushi, haar poes, niet weer alleen wil laten. Ze probeert nog of die mee mag, maar dat zien wij helemaal niet zitten! Ten eerste is er de lange rit in de auto, vreselijk voor de poes, ten tweede laat lang niet elk hotel huisdieren toe en ten derde heeft mijn schoonvader een hond, waarvan we niet weten, hoe die op een kat op zijn terrein zal reageren.

De avondlucht buiten voelt waarempel koud aan en we besluiten binnen een Pay per View film te gaan zien. De keuze valt op Aquamarine voor de "meisjes" en de heren gaan elders een "mannen"film kijken. Aquamarine is best leuk, maar ik ben blij, dat we er niet de bioscoopprijs voor hebben betaald.

Supermoe

Het moest er natuurlijk van komen en Rick heeft helemaal gelijk, ik doe het mezelf aan. Maar vandaag is het terugslag dag. Pijnlijke vermoeidheid al vanaf het moment, dat ik mijn ogen open doe.

"Wat wil je dan?", zegt mijn wijze man, "Je gunt jezelf totaal geen rust, bent de hele dag in de weer met iedereen en nu heb je "downtime" en protesteert je lichaam tegen al die drukte."

Ja, maar... Die drukte is zo leuk en ik geniet er met volle teugen van! Ok, ik negeer de pijnen, die ik toch altijd voel en geef niet toe aan de vermoeidheid, die ook dagelijks aanwezig is. Maar waarom zou ik? Het leven is te leuk om bij die dingen stil te blijven staan.

Gisteren kon ik het slechte weer er nog de schuld van geven, maar vandaag is het ronduit prachtig en zonnig. Naar buiten dus! Tussen de cicade en krekel concerten loop ik een uur. Als je erop gaat letten is het een lawaai van jewelste hier!






Kolibrivlinder (denk ik)

Thuis probeer ik het dan toch maar zo rustig mogelijk aan te doen. Eigenlijk heb ik een massage nodig, maar Laura is tot maandag op vakantie en wij gaan er woensdag weer vandoor. Mijn volgende massage is pas voor 31 augustus afgesproken! Dat is lang wachten!

Tabatha en Saskia zijn in de basement creatief bezig en hebben geen vilt meer om bedden voor hun Barbies te maken. Bij Michael's kiezen ze allerlei interessant materiaal, inclusief vilt met een luipaardenvacht patroon erop. Alles bij Michael's is al in de Halloween stemming! Om ons heen kreunen en zuchten de geesten en goblins. Daar zijn we nog helemaal niet aan toe!

De rest van de middag besteed ik met het uitzoeken, wat er leuk is om te doen in Minnesota en Wisconsin, of althans de delen van die staten, waar wij zullen zijn.

Met mijn macrolens maak ik foto's van de eerste Monarch vlinders van het seizoen. Zij zijn op doorreis naar Mexico, waar ze met zijn allen overwinteren. De eerste tekenen van de herfst zijn er al, deze vlinders en sommige bomen verkleuren door de droogte al. Jakkes, ik heb er nog helemaal geen zin in! Laat de zomer nog maar even voortduren!




Landing



In vlucht

Morgen komt Katja weer thuis, wat hebben we haar gemist! Maar niemand zo erg als Sushi, hoe die Katja's jaren op college moet doorkomen is een raadsel!!

En tot slot een filmpje van Kai en Pandora (die wel erg dicht bij de camera kwam!):

Consternatie

"Heb je het nieuws gehoord?", vraagt Rick, als hij opbelt na Zack naar het vliegveld gebracht te hebben. Zij hoefden het nieuws niet te horen om te weten, dat er "iets" aan de hand was. De rijen voor de veiligheidscontroles bij Reagan National Airport waren langer, dan Rick ze ooit gezien heeft.

Langzaam worden de details ze duidelijk, men mag geen enkele vloeistof mee in het vliegtuig nemen. Alle handbagage wordt door de TSA agenten onderzocht.

Wonder boven wonder haalt Zack zijn vlucht, ondanks de verscherpte veiligheidscontrole en ondanks het feit, dat hij op de wachtlijst stond van een vlucht, waar twee plaatsen vrij waren en hij nummer drie op de lijst was. Mijn zwager werkt voor Frontier Airlines en zo kan zijn hele gezin gratis (weliswaar standby) vliegen met die maatschappij.

Voor het eerst in weken regent het vanochtend! Heel nodig voor de natuur, die er wat moe uit begon te zien en precies goed voor mij, want dit wordt een dag van losse eindjes vastknopen.

Door de reis naar Aruba en Zacks logeerpartij heb ik een hele lijst met "must do's". Als het even droog wordt ga ik er gauw op uit. Het is een stuk koeler, dan het geweest is, zo'n 26 graden en het loopt veel lekkerder! Omdat mijn hamstring toch nog steeds opspeelt hou ik het bij 5 kilometer, maar die loop ik in 28,5 minuten, stukken beter dan een paar dagen geleden!

Thuis kijk ik op de site van het DMV om te zien, hoe lang de wachttijd in Tysons Corner is. Er staat 21 minuten, maar ik weet, dat ik daar zeker een uur bij moet tellen. Toch is dat redelijk, dus ik besluit mijn rijbewijs te gaan vernieuwen.

Mijn boek gaat mee, want uit ervaring weet ik, dat dit een oefening in geduld is. Inderdaad staat bij aankomst de rij tot buiten de deur. Na die beloofde 21 minuten krijg ik eindelijk een nummertje, A047 en mag gaan zitten.

De wachtkamer zit vol en ik zie, dat nummer A037 aan de beurt is. Dat wordt nog wel een uurtje wachten, want er zijn ook nummertjes met B, C, D, E, F en G!!! Maar een van de 18 loketten behandelt de A nummers.

Als ik zo om me heen kijk en luister naar gesprekken valt me weer op, hoe divers de bevolking in dit gebied is. Sikh mannen zitten twee rijen voor me, met hun typische tulbanden. Even verderop zit een vrouw in een burkah, haar man (neem ik aan) vlak naast haar. Zal zij een foto moeten laten maken? Ik neem aan van niet. Naast mij zit iemand uit Jordanie, die hier pas heen is verhuisd.

Met het mensen kijken en lezen gaat de tijd nog redelijk snel en ik mag aan loket 5 verschijnen. Net als bij USCIS zijn de mensen bij het DMV niet bepaald vriendelijk. Met een minimum aan woorden wordt me gezegd de letters op de tweede rij voor te lezen voor mijn ogentest. Dan mag ik $20 betalen en weer plaatsnemen tot ik word geroepen om een foto te laten maken.

Gelukkig duurt dat niet lang, de foto is nog redelijk gelukt ook en precies anderhalf uur na aankomst sta ik met mijn nieuwe rijbewijs buiten. Het is weer goed voor vijf jaar, tot mijn vijftigste verjaardag (yikes!).

Op weg naar huis ga ik langs AAA om tourbooks en kaarten te halen voor onze reis naar Michigan, Wisconsin en Minnesota volgende week. Nu heb ik even tijd om het mini reisje, dat Rick en ik samen gaan maken, voor te bereiden. Ik heb al gezien, dat de tentoonstelling "Body Worlds" in Minneapolis te zien is. Rick wil die graag zien, maar of ik de moed heb, weet ik nog niet!

Na de lunch halen we eindelijk Saskia's bruidsmeisjesjurk op. Hij is mooi vermaakt en staat haar erg leuk. Nu moet Kai nog iets netjes om te dragen en dan zijn we er klaar voor.

Vorige week is Kai's slang ontsnapt, nadat Katja de kooi niet op slot had gedaan. We hebben het hele huis ondersteboven gehaald en hem niet gevonden. Kai haalt me over om bij Vienna Aquarium and Pets te gaan kijken welke slangen ze hebben. Natuurlijk vinden we er een prachtige regenboog boa en dus hebben we nu "Pandora" als nieuwe huisgenote! Pandora is al lekker groot, dus hopelijk makkelijker te vinden, mocht ze ontsnappen! Maar laten we hopen, dat ze haar naam geen eer aan zal doen.

Laatste dag met Zack

De week met Zack is omgevlogen! We hebben zoveel leuke dingen gedaan met hem en hij kan het ontzettend goed met Kai vinden. Morgen heel vroeg vliegt hij terug naar Colorado, we zullen hem missen!

Gisteren hebben we besproken, hoe we deze laatste dag hier zouden invullen. Zack was wel erg geinteresseerd in het Natural History Museum, hoewel Kai daar minder trek in had. Maar ja, gasten hebben het voor het zeggen, natuurlijk.

Na het redelijk vroege opstaan van gisteren laat ik ze vandaag maar even lekker uitslapen. Zelf kunnen we er tegenwoordig ook wat van, want, al ben ik om half acht al wakker, ik doezel nog lekker door tot half negen. Ook Rick geniet van het latere opstaan, dat is een van de dingen, die ons gedurende het schooljaar ontbreekt.

De vochtigheid is helemaal verdwenen, het is zonnig en lekker warm. Ik neem me voor er voor een uur met mijn 8 pond gewichten op uit te gaan. Maar eerst nog dit en dan nog dat en als ik vertrek is het al half elf! Alleen Saskia is nog op, van de jongens geen levensteken.

Er is iets therapeutisch voor mij aan het lopen in mijn eentje. Rick en Christine kunnen het zich niet voorstellen, die hebben muziek of een maatje nodig. Maar als ik zo loop kom ik echt in mijn "groove". Ik denk over van alles en nog wat, zie allerlei mooie details in de natuur. Hoe langer ik loop, hoe rustiger ik word.

Bij het Community Center stop ik om water uit de fontein te drinken. Daar zie ik, dat de voorstellingen voor "Oliver" zijn uitverkocht. Jammer, want Claudia's dochter Abbey speelt daarin en ik had gehoopt voor dit weekend tickets te vergaren.

Uiteindelijk loop ik net iets meer dan vier mijl in net iets meer dan een uur. Tot mijn grote verbazing hebben de jongens zich nog steeds niet laten zien! Ik trommel ze uit bed en zeg ze gauw "brunch" te eten, terwijl ik douche, dan kunnen we er daarna op uit trekken.

Eigenlijk heb ik totaal geen zin om met dit mooie weer in een museum te gaan lopen. Dit is weer om lekker buiten te zijn en te genieten van de natuur. Tijdens het douchen smeed ik een plannetje. Saskia wilde al perse niet mee naar de musea en Kai was ook niet enthousiast, maar ik weet zeker, dat ik ze nu meteen mee zal krijgen en Zack ook.

Als ik voorstel om naar Great Falls Park te gaan en dat Saskia dan ook een vriendinnetje mee mag nemen heb ik mijn kinderen al helemaal enthousiast. Zack vraagt, wat dat dan is en als ik uitleg, dat het watervallen in de Potomac rivier zijn is hij er ook meteen voor. In het gebied, waar hij woont, is het erg droog, bijna woestijnachtig en er zijn nauwelijks bomen. Juist dat groene hier vindt hij prachtig.

Saskia neemt haar vriendinnetje Abby mee en onderweg wijzen de kinderen Wolf Trap, het openluchttheater, dat deel is van de National Park Service en de schitterende, enorme huizen langs de weg aan.

Mijn National Parks pas laat ons gratis binnenrijden en bij het uitstappen horen we de watervallen al. Het is de afgelopen weken erg droog geweest, dus ik heb geen idee, of we nog echt watervallen zullen zien, of alleen straaltjes, die van de rotsen afdruipen.




Gelukkig blijkt de rivier nog redelijk vol, de grootste waterval gutst nog met vaart naar beneden en ook verderop zijn nog mooie watervallen te zien. Het blijft een indrukwekkend gezicht, al hebben Kai, Saskia en ik de rivier veel wilder gezien. Dit park verveelt werkelijk nooit, het is iedere keer weer anders!




Kai ziet een mooie felblauwe "skink", een soort hagedis en probeert die te vangen. Dat lukt natuurlijk niet. Hij (die na mij het park het beste kent) vraagt, of we even verderop niet helemaal naar beneden, naar de rivier kunnen klimmen. Ik had eigenlijk in gedachten om de andere kant uit te lopen, waar de rivier rustiger is. Maar ook de meisjes en Zack voelen wel voor wat avontuur.

Gewoonlijk ben ik erg voorzichtig hier, er verdrinken regelmatig mensen, omdat ze de kracht van de rivier onderschatten en ik heb ook nog eens de verantwoording over de kinderen van twee andere families. Maar ik bedenk me, dat als het me te gevaarlijk wordt, ik altijd nog het stopteken kan geven.


We lopen via het rivierpad naar de plek, waar gewoonlijk een watervalletje is en klein riviertje naar de Potomac loopt. Dit is op het moment vrijwel helemaal droog, van een waterval is geen sprake meer.


De meisjes klimmen naar beneden

Op deze plek heeft een groep Fire and Rescue mensen van Fairfax County ook besloten een oefening te houden in het redden van gevallen klimmers (in dit gebied is Great Falls het klimmersparadijs!). De kinderen zijn erdoor gefascineerd en willen blijven kijken, maar de "leraar" zegt, dat het nog wel even duurt, voor ze beginnen.

Voorzichtig voelen we onze weg naar beneden. De rotsen zijn ontzettend scherp, dus het is uitkijken geblazen, maar alle vijf komen we heel beneden. Daar ontdekken we een klein strandje met alle schelpen!




Dit is de eerste keer, dat we van de rotsen afgedaald zijn naar de rivier, alle waarschuwingen negerend en we vinden het allemaal heel avontuurlijk. De kinderen zien kleine visjes en zijn een uur lang bezig er eentje te vangen. Ik zit heerlijk op een steen in de schaduw te genieten. Een kayaker in een mooie oranje kayak komt de sterke stroom trotseren en ik neem natuurlijk foto's.




Visjes vangen

Al te gauw wordt het tijd weer naar boven te klimmen. Ik beloof Kai en Saskia hier over een paar dagen ook een lunch heen te brengen (als het dan tenminste nog steeds laag water is).

Op de weg naar boven komen we de Fairfax County Fire and Rescue groep weer tegen, die inmiddels het "slachtoffer" (tot onze verbazing een van henzelf en geen pop) op een stretcher heeft vastgebonden. Ze vragen of we er langs willen of willen kijken. We kiezen voor het laatste en zien hoe met veel touwen en moeite de stretcher en een "reddingswerker" naar boven worden gehesen. De reddingswerker grapt met de kinderen, dat ze goed hun melk moeten drinken, want als je kort bent (wat hij is, maar zeer gespierd!) krijg je de naarste baantjes.


Na dit avontuur lopen we snel richting auto en als we het park uitrijden zien we nog een baby hertje. Dit tot Abby's grote vreugde, want dit is voor het eerst in haar leven, dat ze een hert in het wild ziet (ze komt uit Zuid-Californie).

Precies tegelijk met Rick komen we thuis en met zijn zessen (Abby gaat ook mee) gaan we eerst bij Gordon Biersch eten. Hun zalm is zo lekker en mals klaargemaakt, hij lijkt wel op de tong te smelten!

Zack wil nog een souvenir voor zijn moeder meenemen en de keus valt op een pluche dier van Build A Bear. Hij kiest de Boxer, omdat zij vroeger een paar Boxers als huisdier hadden.

Als laatste hoera van zijn vakantie bij ons gaan we naar de bioscoop. De film Monster House is een leuk verhaal van een bezeten huis. Het verhaal is leuk, hoewel voor kleine kinderen best eng, het idee, dat een huis je op kan eten!

Saskia gaat bij Abby logeren en neemt afscheid van Zack. Ook Kai en ik nemen alvast afscheid voor we naar bed gaan, want Rick en Zack gaan morgen om zes uur al richting vliegveld! Jammer, dat het waarschijnlijk zeker een jaar zal duren, voor we hem weer zien, hij past goed in ons gezin!

Videootjes:


De Falls



De kayaker



De "redding"

Kings Dominion

Even lijkt het erop, dat ons tripje naar Kings Dominion gedoemd is. Saskia wordt midden in de nacht huilend wakker van de hoofdpijn en Christine's ijskast begeeft het, wat in deze hitte natuurlijk heel slecht nieuws is!

Gelukkig helpt de ibuprofen Saskia en wordt ze monter wakker en Christine heeft gelukkig, zoals de meesten van ons, een tweede ijskast en wat ze daarin niet kwijt kan gaat naar de buren.

En zo zitten we om kwart over negen met zijn zessen in de van. Het is bewolkt, maar warm en het weerbericht is veelbelovend: zon en minder vochtigheid. Althans, dat is het weerbericht voor het gebied rond Washington.

Kings Dominion ligt zo'n 80 mijl naar het zuiden en de rit erheen rijden we over de doodsaaie interstate 95. De hele weg zien we alleen maar bomen en onze medeweggebruikers! Gelukkig is er op deze ik denk wel drukste interstate van het land dit keer helemaal geen oponthoud.

Binnen de anderhalf uur parkeren we en betalen de (naar mijn mening) exorbitante prijs van $49,99 per persoon om het park binnen te komen. Troost voor ons is, dat we nu een tweede keer gratis terug kunnen komen en dat zal nog wel lukken dit seizoen.


Als eerste rennen we naar de populairste coaster, de Volcano. Christine vindt deze eng en gaat met Saskia de botsautootjes en schommels doen. Met de andere kinderen sluit ik aan in de rij, die niet lang lijkt, maar wel lang duurt! En warm en klam, dat het is!

Maar eindelijk zijn wij dan aan de beurt en ik vind dit een fantastische rit! Je wordt keihard weggeschoten de "vulkaan" uit en met een vaart van 70 mijl per uur word je rondgedraaid en geslingerd. Veel te snel is het weer voorbij! Jammer, dat de wachttijd zo lang is, we zouden allemaal nog wel een keer willen.

We hebben het allemaal flink warm en zijn dorstig, dus als we weer met Christine en Saskia herenigd zijn koop ik voor iedereen een fles water. Ook dat is weer een schok voor de portemonnaie! $3,09 voor een flesje Dasani! Oef! Maar ja, er is een heat advisory, dus goed drinken is essentieel.

De nieuwste attractie in dit park heet "Italian Job", naar de gelijkgenaamde film. De rij lijkt weer erg lang, maar deze attractie willen we zeker doen, dus doorbijten maar. Saskia durft niet mee, hoe we ook proberen haar te overtuigen.

Tot onze verbazing zitten we na een half uurtje al in een van de "Mini Coopers". De achtbaan is heel leuk gedaan, helemaal Disney-achtig met allerlei dingen te zien onderweg. Het laatste stukje is in het donker, erg leuk. Lachend komen we eruit, deze krijgt een tien voor originaliteit!

Ernaast ligt de Anaconda, een lekker lang durende coaster, waar helemaal geen rij voor staat.


De Anaconda

En dan het moment, waar Saskia een jaar op heeft gewacht: ze gaat de Avalanche proberen. Deze gesimuleerde bobslee rit is een van mijn favorieten. Je gaat niet over de kop, maar als in een slee naar beneden. Voor deze eerste keer wil Saskia samen met Mallory. In de "slee" moet de tweede rijder tussen de benen van de eerste zitten, dus kiezen Kai en Zack en Christine en ik ervoor om alleen te rijden. We vinden elkaar allemaal erg lief, maar zo intiem hoeven we nu ook weer niet te zijn!


Voor het eerst in de Avalanche



We hebben grote lol met de rit en dan vertellen de knorrende magen (die van Zack hoor ik zelfs!) ons, dat het lunchtij is. Bij de Tomb Raider Grill vinden we gegrillde kip sandwiches met frieten. Ook hier schrikken we van de prijzen, het is echt schreeuwend duur voor wat je krijgt! Maar ja, zo verdienen deze parken hun geld, natuurlijk.

Behalve de kip zit er nog niets op het broodje, dat mag je zelf toevoegen. De tomaten zien er heerlijk uit, dus ik neem er een hele stapel van. Lekker gezond!

Na de lunch gaan Zack en ik samen in de Shockwave. Bij deze coaster sta je en de anderen hebben daar geen zin in. Kai heeft het te warm en gaat liever met Christine en de meisjes mee het spookhuis van Scooby Doo bekijken. De Shockwave blijft leuk, het is weer een heel andere gewaarwording om staand over de kop te gaan.

Het is nog steeds erg bewolkt en heel plakkerig weer en we hebben allemaal zin om nat te worden. Bij Waterworks kopen we een kluisje en verkleden ons in badpakken. Nadat we een centraal punt hebben afgesproken gaan de meisjes en jongens er samen op uit, terwijl Christine en ik genieten van de "Lazy River" en de ernaast gelegen glijbaan, waar je op een grote band vanaf glijdt.

Intussen houden we angstvallig de lucht in de gaten, want die ziet er wel erg dreigend uit, nu! En als we onder de fonteinen van de Lazy River uitkomen, lijken die eerst eindeloos door te gaan. Maar dan realiseer ik me, dat het regent en niet zo'n beetje ook.

We beschermen de spullen zo goed en zo kwaad als het gaat, want er is nergens gelegendheid om te schuilen. Ik blijf bij de stoelen, terwijl Christine op zoek gaat naar de anderen. Als die niet veel later komen aanlopen wordt het waterpark ook gesloten, want men heeft donder gehoord.

Het is pas drie uur, een volle twee uur voor we van plan waren huiswaarts te keren. Teleurgesteld kleden we ons aan en de regen is alweer opgehouden. Tot onze verbazing zien we dan, dat de rest van het park niet dicht is. De roller coasters rijden nog gewoon.

Nat als we zijn willen we geen van allen nog weg. De jongens gaan Tomb Raider Firefall doen, waarbij je heel snel rond wordt gedraaid en over de kop gaat. Hier waag ik me (nog) niet aan!

De Italian Job lijkt stuk te zijn en we zijn te door elkaar gehutseld om de Anaconda nog eens te doen. Saskia wil nu graag alleen in de Avalanche, dus sluiten we daar aan in de rij.

Het is een leuk ritje, maar als ik uitstap heb ik opeens flinke hoofdpijn. Geen coasters meer voor mij vandaag! Ook de andere dames klagen over hoofdpijn, maar de jongens zijn nog zo fris als een hoentje.

Zack wil nog dolgraag wat houten coasters doen en Kai wil wel met hem mee. We spreken dus rond vijf uur onder de "Eiffeltoren" af en gaan ieder onze eigen weg.

Met de meisjes gaan we de film "The Funtastic World of Hannah Barbera" kijken. Het is geen 3D, maar je wordt in je stoel heen en weer geschud, terwijl je de slechterikken "achtervolgt". Het is een grappige film, maar we vinden de Spongebob 3D veel beter! Die is echter na vieren niet meer te zien, helaas.

Christine en ik hebben genoeg gedaan en gaan rustig mensen zitten kijken (ook heel vermakelijk!). Kai belt, dat ze in de rij staan voor de Sonic XLC en daarna zullen komen. In de tussentijd doen Saskia en Mallory nog wat kermis-achtige attracties.


Als de jongens eindelijk om kwart over vijf aan komen lopen roepen ze al meteen, dat zij nu ook hoofdpijn hebben. In de auto wordt Ricks potje Advil aangevallen, met uitzondering van Kai heeft iedereen er een nodig!!

Toevallig kunnen we de I-95 niet meteen op naar het noorden en leidt de wegomlegging ons naar Route 1. Dit blijkt een heel rustige vierbaansweg door het mooie Virginia landschap te zijn. We komen door een paar leuke dorpjes en dit is veel aangenamer rijden, dan op de drukke interstate. Ik besluit de opritten naar I-95 te negeren en deze weg tot aan Fredericksburg te volgen.

Daar komen we de interstate op en het verkeer is licht (de overkant staat daarentegen compleet vast!). We zetten Christine en Mallory thuis af en als ik de auto onze garage binnenrijd, ruik ik de barbecue al! Rick heeft een maaltje van kip kabobs op de grill voorbereid, een smakelijke afsluiting van een opwindende dag!

Verandering van plan

Als ik om half vier wakker schrik, hoor ik iets wat op donder lijkt. Maar dat kan niet, want er is helemaal geen onweer voorspeld! Maar nu ben ik wakker en erop toegespitst en het komt steeds dichterbij. Slapen lukt niet meer, al gauw tel ik secondes tussen bliksem en donder, iets wat ik als klein kind, bang voor onweer, al met mijn opa deed.

Iedere bliksem lijkt het alsof er een fototoestel flitst in onze kamer en de klappen worden steeds luider. Bang voor onweer ben ik allang niet meer (althans niet als ik binnen ben), maar gefascineerd erdoor wel. Aan Rick's bewegingen merk ik, dat hij ook wakker is, maar het is te vroeg in de ochtend om te praten.

Het onweer trekt weg en dan valt de stroom uit. Onze fan stopt met draaien en het alarmsysteem begint te piepen. Van slapen komt wat mij betreft niets meer! Een paar minuten later springt alles weer aan, ons electronische huis maakt dan heel wat lawaai, zelfs de deurbel, die nu "An der schoene blaue Donau" speelt, gaat!

Wanhopig probeer ik toch de slaap weer te vatten, maar Sushi mist Katja en om onverklaarbare redenen moet ze dat met een heel diepe vreemde miauw iedere ochtend rond half zes verkondigen!

Niet veel later valt de stroom weer uit, met alle lawaai van dien (gek eigenlijk, je zou het omgekeerde verwachten). En om klokslag 7 uur (ze heeft zo lang gewacht, weet ik) belt Christine. Ik negeer de telefoon, te moe om ook maar een woord te zeggen en draai me nog eens om.

Om half acht belt ze weer en dit keer neem ik op. We zouden vandaag naar Kings Dominion gaan, maar er worden meer onweersbuien voorspeld. Voor morgen is de voorspelling beter en we besluiten dan te gaan. Flexibel moet je zijn!

Door de slechte nacht heb ik daar helemaal geen problemen mee! Om half negen belt Ayesha en dan ben ik goed en wel wakker. Rick en ik staan op en de kinderen blijven slapen.

Saskia klaagt al een week over oorpijn en ik besluit, dat deze "rust"dag de perfecte tijd is om een doktersafspraak daarvoor te maken. We kunnen om 15:45 terecht bij Dr. Weinstein. Het is de enige keuze, waar ik niet superblij mee ben, want van die dokter weet ik, dat er een lange wachttijd zal zijn.

Zack staat op en ik vertel hem van het geaborteerde Kings Dominion plan. Hij vond het uitslapen toch ook wel lekker, zegt hij. Ik stel voor om als excursie naar Washington te gaan en de rondleiding bij het Bureau of Engraving and Printing te gaan doen. Daar is Zack wel voor te vinden.

De anderen liggen nog in diepe rust en ik moet mijn dagelijkse beweging krijgen. Om te beginnen denk ik met gewichten te gaan lopen, maar een stap buiten de deur doet me dat voornemen herzien! Zo lekker en droog als het gisteren was, zo heet en vochtig is het weer vanochtend. De fiets is mijn enige mogelijkheid om nog een beetje comfortabel te zijn.

In 55 minuten fiets ik mijn geijkte tien mijl. Onderweg bedenk ik me, dat ik mijn route weer eens moet veranderen. Eens naar het oosten rijden, of zo. Maar op dit traject zie ik vrijwel altijd dieren en dat is een sterke trekpleister. In de hitte laten de dieren zich echter niet zien, dus ik hoef niet te stoppen (maar jammer is het ook wel).

Als ik thuiskom is het al na elven en Kai en Saskia zijn net wakker. Op de website van het Bureau of Engraving and Printing staat, dat in de zomer de tickets meestal al voor 9 uur vergeven zijn. Ik heb eigenlijk geen zin om voor niets helemaal naar Washington te rijden, vooral omdat we tijds gebonden zijn voor de doktersafspraak.

Saskia wil toch niet mee en ruimt eerst hier met Tabatha hun troep van gisteren op en gaat dan bij Tabatha spelen. Aan de jongens stel ik het alternatief van het National Firearms Museum in het hoofdgebouw van de National Rifle Association. Daar hebben ze wel oren naar!

Dit museum ligt in Fairfax, minder dan tien minuten rijden van ons vandaan, dus dat is precies goed. Na de lunch gaan we erheen en het is erg interessant. De geschiedenis van het vuurwapen wordt verteld, we zien mini-wapentjes en een heel stel enorme geweren. Indrukwekkend, al ben ik helemaal geen wapen liefhebster.


Sommigen van de geweren zijn mooi!





De jongens genieten duidelijk, dus ik voel me er helemaal goed over. Ze vragen nog naar de winkel te gaan en daar vergapen ze zich aan van alles. We besteden bijna net zoveel tijd daar, als in het museum. Uiteindelijk overtuigen de jongens mij ervan een air soft pistool voor ze te kopen. Eerst beloven ze me plechtig er nooit een levend wezen mee te beschieten!

De rest van de middag heb ik geen kind meer aan ze! Ze hadden volgens mij geen betere middag kunnen hebben! Intussen haal ik Saskia bij Tabatha op en we gaan dokterwaarts. Daar komen we om tien over half vier aan, ruim op tijd voor onze afspraak.

Zoals ik al had verwacht moeten we wachten en wachten! Intussen kijken we een aflevering van Little Einstein over Monarch vlinders. Saskia vindt het vreselijk, ik vind het wel grappig.

Eindelijk mogen we in een kamer wachten. Ik MSN met Christine, maar Saskia verveelt zich dood. Bijna wil ik weggaan, maar Saskia's telkens terugkerende oorpijn weerhoudt me daarvan. En inderdaad, als de dokter (die superaardig is, vandaar de lange wachttijd natuurlijk) komt, blijkt, dat ze een fikse oorontsteking heeft. Omdat het al zo lang gaande is krijgt ze behalve neusdruppels ook antibiotica.

Op de terugweg stoppen we bij Eckerd's en binnen tien minuten hebben we de medicijnen! Het is inmiddels hard gaan regenen en als we thuiskomen is er een "Severe Thunderstorm Warning".

Als Rick thuiskomt is de bui in volle gang. Toch wil hij uit eten, want Zack heeft gevraagd om goed Mexicaans eten. De keuze valt op Chevy's. Hier worden zowel de tortilla's als de salsa vrijwel voor je neus gemaakt. Het eten is zoals altijd heerlijk en de bediening snel en goed. Alleen konden we niet buiten zitten, dat was vanavond om onverklaarbare redenen "dicht".

Thuis gaan de jongens verder met "schieten" en we bereiden ons allemaal voor op een vroege avond, zodat we morgen verfrist naar Kings Dominion kunnen!

"Bezig" weekend

Sommige Anglicismen, die Rick en de kinderen gebruiken, vind ik erg leuk. Ze komen meestal voort uit een logische gedachtengang. Zo zei Saskia vanavond: "Mammie, dit was een heel leuk, maar ook erg bezig weekend!" Direct vertaald van "busy" naar "bezig", logisch toch?

Zaterdagochtend was het vroeg opstaan geblazen, want al om acht uur moest Katja bij de Stieglers zijn. Zij vertrokken met zijn zessen (Leah's broer en vriendin gingen ook mee) naar Cape May, New Jersey, voor een week. Ik vind het toch altijd weer even slikken, een week zonder Katja! Dat wordt wat als ze over twee jaar naar college vertrekt, ik probeer daar nog maar niet te veel aan te denken!

Het weer is vandaag opeens een stuk aangenamer. Nog wel flink warm, maar de vochtigheidsgraad is laag. Rick en ik lopen een stuk door Vienna en halen dan, te voet, Saskia op van haar logeerpartij. De vader van Laura, die letterlijk tien huizen van het "logeerhuis" woont gaat nota bene met de auto!! Nou ja!

Een van Zacks wensen, terwijl hij hier is, is het Air and Space Museum bij Dulles zien. Nu ben ik daar net met Thijs ook al geweest en de luchtvaart heeft nou ook weer niet zo mijn interesse. Dit is dus een prima gelegenheid voor Rick om er met zijn zoon en neef op uit te trekken.

Het is eindelijk weer eens prima hangmattenweer, dus ik vlei me neer met een Diet Mountain Dew en mijn boek. Dat lees ik eindelijk uit en ik kan meteen in deel drie van de serie beginnen, heerlijk!

Als de heren weer terug zijn, maken we ons klaar om te gaan zwemmen. Niet "saai" in ons zwembad hier tegenover, maar in Manassas bij het Splashdown Waterpark. Saskia neemt Tabatha mee, zodat zij ook iemand heeft om mee te spelen. Dit park heeft een "lazy" rivier, waar ik de hele tijd in ga dobberen op een grote band en een heel stel glijbanen. We vermaken ons allemaal tot bijna sluitingstijd, in die luie rivier viel ik bijna in slaap, zo ontspannend was het!

Rond half acht keren we huiswaarts en halen Tabatha's nachtbenodigdheden, want natuurlijk is er weer een logeerpartij! Mark en Kelly nodigen ons gelijk uit voor een barbecue morgenavond, gezellig!

Zondag

Ook vanochtend is het niet vochtig en ik ga voor het eerst in lange tijd weer eens hardlopen. Met alle reizen en gasten en onregelmatige schema's vind ik het moeilijk de zelf-discipline op te brengen om te gaan sporten. Maar het moet toch! Ik loop een 5k, maar ben helemaal niet tevreden met mijn tijd van 32,5 minuten! Het is weliswaar nog erg warm, maar daar moet verbetering in komen, anders lukt straks de Army Ten Miler niet!

Wij hebben aangeboden voor vanavond het dessert mee te brengen en natuurlijk moeten dat weer overheerlijke pie's van de Pie Gourmet worden. Ik kies dit keer kersen en multi-fruit (met perzik, appel, bosbessen en bramen, jammie!).

Na de lunch vertrekken de jongens, Rick en ik naar Washington, Saskia blijft bij Tabatha spelen. Met enige moeite vinden we een parkeerplaats, want op zondag worden er allerlei sportwedstrijden gespeeld langs de Mall. We zien zelfs een Cricket wedstrijd, waarbij iedereen echt in uniform is gekleed.

We lopen langs het Jefferson Memorial naar de verhuurplaats van fietsbootjes. We huren twee tweepersoonsbootjes en trappen dan het Tidal Basin op. Het is de eerste keer, dat ik dit doe en het is leuk alles eens vanaf het water te bekijken! Het is wel ontzettend warm in de volle zon en na een half uur hebben we weer genoeg beweging gehad. Dat fietsen op het water is nog best zwaar!




Zack is er erg in geinteresseerd de nieuwere Memorials te gaan bezoeken. Als eerste lopen we naar het World War II Memorial. Het blijft indrukwekkend, hoe vaak ik het nu ook al gezien heb. Overal liggen eenden in de fonteinen te slapen en zich te wassen, die trekken zich niets aan van alle bordjes om uit de fonteinen te blijven! Ik zou ze graag gezelschap houden, een plons in het water zou lekker verkoelend werken.

Vorige keer, dat Zack hier logeerde, heb ik tot ergernis van mijn schoonzusje nauwelijks foto's gemaakt van hem. Dat probeer ik nu dus maar ruimschoots goed te maken!




Bij het World War II Memorial





Echte "DC Ducks"

Dan lopen we verder naar het Franklin Delano Roosevelt Memorial. Ook dit is een prachtig aangelegd monument, weer heel anders, dan welke van de andere monumenten dan ook. Ook hier zie ik telkens weer nieuwe dingen, ondanks, dat ik er al vele malen ben geweest. De Memorials zijn ook zo groot! Als laatste wil Zack toch nog even Jefferson van dichtbij bekijken en dan rijden we gauw naar huis, want de tijd begint te dringen.


Delen van het Franklin D. Roosevelt Memorial



Bij de Horners zwemmen we eerst lekker en dan grillt Mark een paar van de grootste steaks, die ik in lange tijd heb gezien! Ik kies een klein filet mignonnetje, maar Rick kiest een van de New York strips en kan hem daarna niet eens op! Het is me ook een hele koe!

De kinderen vermaken zich in het zwembad en met de biljarttafel, terwijl wij onder het genot van een drankje gezellig buiten kletsen. Al te snel wordt het tijd om naar huis te gaan, want Saskia is na de twee logeerpartijen achter elkaar flink moe. Op weg naar huis verzucht Kai, dat het zo leuk was! En ik was nog wel bang, dat de tieners zich zouden vervelen!

Met zes kinderen op pad!

Zoals ik wel vaker doe als we gasten hebben leg ik vanochtend verschillende keuzes aan activiteiten aan de kinderen voor. De keuze is al snel gemaakt: het National Aquarium in Baltimore. Katja vraagt Leah mee en Saskia Laura en zo vertrek ik om kwart voor tien met een volle bak naar Maryland.

Helaas kun je op de dag zelf geen tickets online kopen, dus ik hoop maar, dat het niet al te druk zal zijn! Het verkeer helpt in ieder geval mee, want we stuiten op geen enkel oponthoud, wat nogal ongewoon is voor dat traject.

Baltimore is voor ons de dichtstbijzijnde "echt" Amerikaanse stad met wolkenkrabbers. Ik vind het altijd weer leuk er binnen te rijden en ooit wil ik er langer dan een paar uur rondkijken, want de binnenstad is echt gezellig.


Een deel van de Baltimore Inner Harbor

Hoewel ik al vaker naar het aquarium ben gereden volg ik toch de aanwijzingen van mijn Mio GPS om er te komen. Maar zij blijkt niet erg betrouwbaar en we lijken rondjes te rijden. Uiteindelijk vind ik het maar op eigen richtingsgevoel, een GPS is toch niet altijd perfect!

Vlakbij vinden we in een parkeergarage nog een plekje. Hoewel Katja en ik allebei onze grote fototoestellen hebben meegesleept komen we tot de ontdekking, dat haar CF kaart al vol is en ik vergeten ben de mijne terug te doen in mijn toestel! Nu moet ik het maar met mijn kleine cameraatje doen, waarvan de batterijen bijna op zijn. Jammer, maar ach, we komen hier ook nog wel weer eens terug.

Bij de kaartjesverkoop staat een lange rij en de volgende tijd om het aquarium binnen te gaan is 12:15 (het is net na elven). De kinderen zeiden in de auto al honger te hebben, dus we besluiten de kaartjes te kopen en dan een vroege lunch te gaan eten bij het Hard Rock Cafe op de naast het aquarium gelegen pier.


Baltimore heeft een heel leuke binnenhaven (Inner Harbor), waar je gezellig kunt shoppen, marine musea kunt bezoeken, een fietsbootje kunt huren en nog veel meer. Ik neem me vast voor om hier met Rick eens heen te gaan en iets anders dan het aquarium te doen.

Bij het loket wacht ons nog een teleurstelling. De dolfijnenshow van 14 uur is uitverkocht en de volgende is pas om half vijf, te laat voor ons dus. Maar ja, niets aan te doen en ik koop zeven tickets voor alleen het aquarium (wat al enorm is).

Het blijkt een goede zet te zijn om met zo'n grote groep vroeg te gaan lunchen. We krijgen meteen een tafel en de spinazie-artisjok dip verschijnt ook voorspoedig. Intussen loopt het restaurant flink vol en we moeten lang op onze maaltijd wachten.


Met zijn allen aan tafel

Maar de serveerster heeft energie voor tien en geeft de tieners allerlei Rock trivia vragen. En op een gegeven moment komt ze vragen of de kinderen de YMCA (van de Village People) met haar komen zingen. Het hele serveerdersteam blijkt klaar te staan en met alle kinderen en jongeren wordt vol overgave YMCA gezongen en gedanst! Hartstikke leuk! Zack en Kai doen niet mee, maar de meisjes whoopen en zingen en twisten er naar hartelust op los.


De YMCA wordt gedanst

Als het liedje af is gelopen staat ons eten op tafel. Mijn sandwich met kip gemarineerd in buffalo saus smaakt erg lekker en om een uur of half een stappen we op het aquarium af.


Het nieuwe gedeelte van het aquarium

We beginnen met de nieuwe tentoonstelling over Australie, die Kai, Saskia en ik ook nog niet hebben gezien. We zien er allerlei voor ons nieuwe dieren, zoals schildpadden met lange slangenekken en met varkensneuzen (toepasselijk slangnek- en varkensneusschildpad genaamd). Het is een mooie nieuwe vleugel.

In het hoofdgedeelte bekijken we op de begane grond het gigantische bad met roggen en zeeschildpadden. Met roltrappen zijn de verschillende verdiepingen met elkaar verbonden. We lopen door drie verdiepingen met kleinere aquaria, hoogtepunten zijn de sidderaal en de lichtgevende vissen. Maar het is in dit gedeelte vervelend druk, dus we lopen er vrij snel doorheen.


Tropische visjes



Nemo

Op de bovenste verdieping ga je een tropisch regenwoud binnen. Hier lopen aapjes los en vliegen de mooiste gekleurde vogels rond. Dit is een leuk gedeelte en minder druk.


"Lookdown" vissen

De weg naar beneden vind ik het meest indrukwekkende gedeelte van het aquarium. Je loopt spiraalsgewijs naar beneden, helemaal omringd door eerst een koraalrif van twee verdiepingen (we zien een heel stel vissen, die we net al snorkelend in Aruba bewonderd hebben) en dan een even grote omringende haaientank met allerlei soorten haaien erin, inclusief een stel vervaarlijk uitziende gigantische mensenhaaien!

Al kunnen we de dolfijnenshow niet in, we kunnen de dieren wel onder water bekijken. Het duurt even, voor we doorhebben, dat de show in volle gang is en dat we nu kunnen zien, hoe die onder water in zijn werk gaat. Heel erg leuk, dat zie je meestal niet, natuurlijk.


Helaas de enige dolfijnvideo voor mijn batterij het helemaal opgaf

We zien hoe de trainers onder water met de dieren communiceren en hoe de dieren onderling met elkaar spelen onder water. Ook mogen we van heel dichtbij een poepende dolfijn aanschouwen tot hilariteit van de kinderen. Daar zijn ze de rest van middag niet over uitgepraat!

Saskia en Laura hebben zin in een snack, dus ik tracteer ze op een Dippin Dots ijsje. De anderen en ik gaan de laatste tentoonstelling bekijken, waar allerlei kleurige kikkertjes te zien zijn. Die blijven me verbazen, ze zijn zo kleurig, dat ze niet echt lijken!

We kijken nog even in een van de winkels, maar er staat zo'n lange rij om af te rekenen, dat ik de kinderen terug fluit. Het is alweer kwart voor drie en ik vrees voor het spitsuur! Saskia en Laura hebben om vijf uur een verjaarspartijtje.

Inderdaad komen we op de Beltway in Maryland in heel langzaam rijdend verkeer terecht. Waar we vanochtend minder dan een uur over reden doen we nu meer dan anderhalf uur over!

Saskia heeft nog net een kwartiertje om zich klaar te maken en dan breng ik haar met slaapzak en al weg. Ze neemt afscheid van Katja, want die vertrekt morgen voor een week naar het strand.

Rick is vroeg thuis en omdat dit ook Zacks laatste avond met Katja is, besluiten we er met zijn allen op uit te gaan. We eten bij Chili's en gaan in de ernaast gelegen bioscoop "My Super Ex-Girlfriend" kijken.

Deze bioscoop zal, vrees ik, niet lang overleven. Als we tien minuten voor de film begint plaatsnemen, zijn we de enigen in het theater! Later volgen nog een handvol mensen, maar het blijft vrijwel leeg.

De film is erg onderhoudend. Uma Thurman speelt een neurotische vrouw met Super-held kracht. Ze wordt helemaal gek als haar vriendje met haar breekt en gooit op een gegeven moment zelfs een enorme haai zijn slaapkamer binnen! Het zal de tien beste comedies nooit halen, maar het is heerlijk licht kijkmateriaal.

Thuis stuiten we op de film "Flight Plan" met Jodie Foster op tv. Pfff, dat is geen licht kijkmateriaal en geheel tegen mijn gewoonte in blijf ik op het puntje van mijn stoel zitten kijken! Veel te laat gaan we allemaal naar bed en morgen moeten we vroeg op om afscheid van Katja te nemen!

De volgende gast!

Terwijl ik dit schrijf weerlicht en dondert het als een razende, maar er valt geen druppel regen, terwijl we dat nu net nodig hebben! Deze onweers"buien" zullen wel wat verkoeling brengen morgen, maar nog niet veel.

Bij het opstaan om kwart over acht is het al dertig graden! Het is vannacht niet "kouder" dan 28 graden geworden, arme mensen zonder airconditioning! Het lijkt iets minder vochtig dan gisteren en ik besluit met fototoestel en macrolens mee een stuk te gaan snelwandelen. Om te beginnen neem ik me nog vijf kilometer voor, maar al gaande wordt dat minder!

Vooral in de zon is het kokend heet! Maar ik vind mooie Crape Myrtle bomen, die ik op de gevoelige plaat wilde vastleggen. Weinig bloeit namelijk in deze hitte, maar deze zuidelijke bloeiende bomen geven de natuur de kleur, die ze nodig heeft. Deze boom komt van origine uit Azie en Australie, maar doet het hier in het warme zuiden van de VS erg goed.





Uiteindelijk lukt het me om 1,75 mijl te lopen, dan is het echt te warm! Gisteren voelde het hier warmer aan, dan de warmste temperatuur ooit gemeten in Death Valley en dat wil wat zeggen! Vandaag is het niet veel anders.




Katja staat erop in deze hitte de achtertuin te wieden, dus ik help haar met het begin daarvan. Ondanks dat ik mezelf ruim met Deep Woods Off! heb ingespoten word ik toch drie keer gebeten. Katja heeft na haar wieden zeker tien beten! Kennelijk is Deet niet zo afdoende als men doet denken!

Katja doet dit natuurlijk niet voor niets en ik beloof haar $25 voor iedere volle zak met onkruid. Het is niet makkelijk te trekken, er is ontzettend veel en het is snikheet, dus dat lijkt me een goede prijs, die we een tuinman ook zouden betalen. Rick vindt het later te veel, maar hij heeft dit hele seizoen nog geen onkruid getrokken en heeft geen idee wat een naar werkje het is!

Terwijl Katja in de tuin zwoegt besluit ik de rest van mijn dagelijkse beweging weer in het zwembad te krijgen. Het is wel heel erg luxe om het zwembad aan de overkant te hebben, dat dacht ik al, toen we dit huis kochten en ik vind het nog steeds! Met een "wrap" om me heen loop ik naar de overkant en zwem rustig 40 baantjes (een kilometer).

Het water is nog steeds piswarm en ik doe er meer dan een half uur over, meestal zwem ik dat in net iets minder. Maar ja, afstand is afstand, tijd doet er ook niet echt toe.

Na het zwemmen klets ik nog een tijdje met mijn buurvrouw Freya, die deze winter haar man verloor. Natuurlijk moet je na zo'n verlies wel verder, maar ik heb erge bewondering voor haar. Ze vangt haar kinderen duidelijk erg goed op en probeert hun leven zo normaal mogelijk te houden. Ze geeft toe, dat alle "eerstes" (zoals hun huwelijksdag vorige maand) erg moeilijk zijn en natuurlijk is alles alleen doen zo'n eerste zomer ook niet makkelijk. Maar volgende week gaan ze op vakantie naar Ohio, waar de familie van haar man woont en waar zij veel vrienden heeft. Petje af, hoor!

Thuis maak ik lunch klaar voor de kinderen en mezelf en ga dan op het deck zitten lezen. In een nat badpak valt dat wel te doen, de vochtigheidsgraad lijkt iets minder dan gisteren, hoewel de temperatuur nog hoger ligt en er staat een (weliswaar warm) windje. De nieuwe Margriet en Fitness magazine zijn mijn vertier.

Katja heeft zich intussen ontfermd over onze doosschildpad, Tucker. Een jaar of twee geleden vonden Rick en Saskia hem langs de weg en sindsdien hebben Kai en Rick een "habitat" voor hem gecreeerd achter onze schuur.

Kai heeft het echter druk met het zorgen voor Snickers en Solomon (zijn slang) en verwaarloost de arme Tucker. Katja verschoont zijn water in het badje, waarin gedurende de weken, dat wij weg waren, de algen vrij spel hadden gekregen.


Online zoekt Katja op wat het beste eten is voor Tucker en ze vindt uit, dat hij vooral vitamine A moet hebben. Mijn worteltjes gaan eraan en hij krijgt ook een stel verse bosbessen. Ze probeert die hier op het deck aan hem te voeren, maar hij moet er niks van hebben.

Dan "mag" ik hem vasthouden tot zij zijn prakje heeft voorbereid, maar zijn nageltjes zijn scherp, dus ik zet hem terug in zijn "habitat". Daar gaat hij meteen in zijn schone bad, het is een aandoenlijk gezicht. Het is een mooie schildpad en heel duurzaam, want over het algemeen moet hij voor zijn eigen onderhoud voorzien! Nu eens kijken hoeveel vitamine A hij gaat verorberen, want Katja heeft een maaltijd voor tien schildpadden samengesteld! Natuurlijk krijgt Kai in alle kleuren te horen, hoe hij zijn schildpad verwaarloost, want een tiener doet nooit iets zonder reden.


Intussen maken Kai en Saskia de kattenbakken schoon. Zij willen nog steeds dolgraag een vogel en willen laten zien, dat ze die kunnen hebben, zonder dat Rick of ik er werk aan zal ondervinden. Ik geniet hier nog even van, want of deze "goodwill" lang zal duren, betwijfel ik!

Ons neefje Zack van vijftien zal rond twee uur vanuit Colorado op Reagan National aankomen. Rick gaat hem ophalen en rond half vier zijn ze hier. Zack is een lief joch, ik krijg meteen een heel stel hugs! Aangezien mijn kinderen niet zo "huggerig" zijn is het weer even wennen.

Katja regelt meteen een film uitje voor Zack, Kai en haar vriendinnen en omdat we toch bij Tysons Corner zijn besluiten Rick, Saskia en ik daar ook te blijven eten. Rick heeft een $20 discount coupon voor Gordon Biersch, dus dat is de logische keuze.

We bestellen tapas (brood met hummus, olijf tapenade, gegrilde knoflook en tomaten sla) en als hoofdgerecht heb ik een heel erg lekkere kip met cashews salade.

Op de terugweg zien we spectaculaire wolkentaferelen, er zijn duidelijk onweersbuien in de buurt! En inderdaad, zoals geschreven, dondert en bliksemt het flink, maar de regen blijft uit.

Puf, puf, puf!

Om acht uur word ik met schrik wakker! Jeetje, zo lang heb ik nog nooit geslapen zonder wakker worden. Dit hete weer moet erg moe maken, want volgens Rick heeft Brynna vannacht twee keer gezeurd om naar buiten te moeten en ik heb er niets van gemerkt. Een beetje eng eigenlijk, want ik ben er altijd van overtuigd, dat zelfs het geringste geluid me wekt. Kennelijk niet!

Als ik uiteindelijk beneden kom is Rick op. De rest ligt nog in diepe rust. Het is 85 (29,5 graden C) graden om kwart over acht 's ochtends (het minimum was 80,1 (bijna 27 graden), een hitte record voor de minimumtemperatuur). Bah, moet ik nu met bijna 30 graden en hoge vochtigheidsgraad nog actief gaan zijn?

Hoe makkelijk zou het zijn gewoon niets te doen, dit zijn geen temperaturen waarbij je je gaat inspannen en van alle kanten (het is een code red air dag) wordt dat ook afgeraden. Maar ik weet, dat niet bewegen averechts werkt bij mijn lichaam.

Gelukkig heb ik boven een hele "gym" met gewichten, ballen, steps enz. En een hele stapel Fitness Magazines en zo stel ik mijn routine samen. Ik werk, al zwetend, want hierboven doet de airconditioning weinig, 45 minuten lang met al mijn spiergroepen.

Onderwijl kijk ik naar het nieuws en wij hebben het niet als enigen warm, het midden-westen en noord-oosten hebben ook met deze temperaturen te kampen. En daar hebben veel minder mensen airconditioning, dan hier. Hopelijk eist deze hittegolf niet veel levens en gaat iedereen naar de daarvoor bestemde "cooling stations". Vooral voor ouderen van dagen, mensen met chronische ziekten en jonge kinderen is dit weer ronduit gevaarlijk.

Terwijl ik mijn routine doe, houden Meike en Brynna me gezelschap. Nou heb ik niet zo ontzettend veel plaats voor maneuvres, dus ik moet regelmatig een hond opzij duwen. En iedere keer, dat ik op mijn rug een oefening doe springt Meike op mijn buik en begint te masseren. Het is eigenlijk een koddig gezicht en ze weegt ook weer zo'n acht pond, dus hee, gewoon extra ballast voor de oefening. Zij blijft rustig zitten, terwijl ik mijn buik- en beenoefeningen doe.

In Aruba heb ik Katja op de laatste dag beloofd met haar naar de mall te gaan. Tenslotte moest zij die laatste dag missen vanwege maagproblemen. Vandaag is de dag daarvoor, te heet om buiten te zijn en verder niets gaande.

Saskia smeekt of ze ook mee mag en ik laat het van Katja afhangen. Die laat het grootmoedig toe onder de voorwaarde, dat Saskia niet de hele tijd naar haar eigen dingen wil kijken.

Eigenlijk had ik grote drukte verwacht met deze hitte, maar het is ontzettend rustig, zowel op de wegen als bij de mall. De meisjes vinden wat t-shirts bij Delia's en dan een cadeautje voor een vriendinnetje van Saskia bij Claire's. Ikzelf zie een leuke jeans rok bij de Gap en de meisjes sporen me aan hem te kopen. Voor Nederlandse begrippen is het waarschijnlijk niets, maar ik vind $58 voor een rokje veel! Maar het is precies wat ik zoek, dus ik koop het.

Dan eten we lunch bij Pauli Moto's. Dit is Katja's eerste keer bij dit restaurant en Saskia's favoriet. Ik vind het ook erg lekker, vooral hun gegrilde stokjes met verschillende groentes en kip en zalm (die ik weer bestel). Katja geniet en Saskia bestelt haar gewoonlijke "honey chicken", die grappig genoeg best pittig is.

Als laatste stoppen we bij Barnes and Noble voor een verjaarskaart voor een van Saskia's vriendinnetjes en een trouwkaart voor Lauren. Ik moet me ervan weerhouden om naar nieuwe boeken te kijken, maar mijn boekenkast zit nog vol met ongelezen materiaal!

Katja rijdt ons bekwaam weer naar downtown Vienna, ze is ervan overtuigd, dat ze half oktober haar rijbewijs zal hebben. Dit maakt mij zeer nerveus en ik moet een professioneel bedrijf inschakelen om haar de laatste dingen aan te leren. Ik geef toe, dat het steeds beter gaat en op een gegeven moment kunnen wij niet meer aanleren.

Bij Whole Foods halen we gazpacho voor het avondeten en later bij Giant heerlijke sushi. Intussen voelt het buiten als meer dan 46 graden Celsius en dan wil je geen fornuis of oven aan hebben. Dit is het perfecte diner!

Lamlendig hangen we thuis rond in de airconditioning. Ik zou zo graag naar buiten gaan, maar het is er ronduit onaangenaam! Toch wil ik gaan zwemmen, dus om kwart voor vijf dwing ik mezelf naar het zwembad te gaan. Ik zwem mijn 20 banen, maar prettig is het niet! Ik hoop, dat ze snel het water verversen, want het is troebel, heet en niet lekker om in te zwemmen! Met moeite zwem ik de 500 meter, waar ik voor gekomen ben. Ik blijf nog even om "af te koelen", maar het voelt meer als koken, dus na twintig minuten heb ik het weer gezien!

Vanavond klets ik online met Annemarie. Op een gegeven moment gebruik ik de uitdrukking "below par". Dit betekent "onder het gemiddelde". Hij is haar onbekend, ook de uitdrukking "par for the course" (zoals het gewoonlijk gaat) is nieuw. Dan bedenk ik me dat er ontzettend veel van dat soort uitdrukkingen zijn, die ik me over de afgelopen twee decennia heb eigen gemaakt. Nog heel af en toe komt Rick met een nieuwe, maar dat is zelden.

Een lijst van Amerikaanse uitdrukkingen en gezegdes vind je hier (en die is natuurlijk niet volledig). And now I'm hitting the sack, sleep tight, don't let the bed bugs bite!

Hittegolf

Ok, ik vind warm weer heerlijk en tot zo'n graad of 35 ook heel erg goed uit te houden. Maar voor het eerst sinds 2002 haalde het kwik hier 100 graden Fahrenheit met een hoge vochtigheidsgraad (dat het doet voelen als 46 graden Celsius), waardoor er allerlei maatregelen, om de ouderen en jongeren te beschermen, worden genomen.

Vandaag is het hier een "Code Orange" luchtkwaliteit. Er wordt afgeraden gedurende de dag gras te maaien of benzine te tanken. Natuurlijk wordt het openbaar vervoer aangeprezen, maar ja, de afstanden hier zijn niet altijd met bus of trein te overbruggen.

Voor lopen is het veel te warm, dus fietsen is het alternatief. Net als ik weg wil gaan komt Katja naar beneden met de mededeling, dat ze "laat" is. Waarvoor? Om met Leah te gaan fietsen!

Hee, dat wilde ik ook gaan doen! Dus hup, met zijn drieen vertrekken we richting W&OD pad. Het is warm!!! Katja en Leah fietsen alleen in korte broek en een sport beha, maar ik ben niet zo zeker van mezelf en heb een shirt aan.

Onze armen en benen glinsteren van het zweet. Het is niet alleen warm, het is heet!! Wonder boven wonder zijn er mede-fietsers (en maar een paar lopers) op het pad. De dieren laten zich niet zien, die zijn slimmer dan die die-hard mensen en verschuilen zich in de schaduwrijke wouden.

We rijden vijf mijl naar het westen, zoals ik meestal doe, maar wel in een flink langzamer tempo, dan gewoonlijk. Zuchtend en steunend rijden we terug, het is echt eigenlijk veel te warm om je buiten in te spannen.

Thuis springen we meteen onder een lauwe douche, maar die helpt gewoon nauwelijks. Direct erna breekt, ondanks de airconditioning, die het met deze hitte eigenlijk ook niet trekt, vooral op de bovenverdieping, het zweet me alweer uit!

Laura komt om me een massage te geven en we doen de plafond fan maar aan, want anders is het op onze slaapkamer niet te harden. Na deze massage zal ik er tot minstens 31 augustus geen hebben. Oef! Vooral met lange autoritten voor de boeg ben ik daar niet happy mee, maar zowel Laura als wij gaan op reis.

Veel kans om te bekomen van de pijnen van de massage heb ik niet, want Saskia heeft haar Barbies uitgemest en de kapotte en lelijke eruit gehaald. Nu wil ze, nog voor haar goede rapport, een paar nieuwe Barbies hebben. En Saskia is net als ik, als ze eenmaal iets in haar hoofd heeft moet het nu gebeuren!

Met haar en Tabatha rijd ik dus naar de enorme Toys R Us bij Fair Lakes (de dichtstbijzijnde Toys R Us is tot onze verbazing net gesloten). De meisjes verheerlijken zich aan het grote aanbod van roze dozen en mooie poppengezichten. De dagen van Barbie en Skipper, blond en dun, liggen ver achter ons, de nieuwe gezichten zijn veelzijdiger en multi-cultureel. Het wordt een heel gedelibereer en een veelvuldig oppakken en dan weer terug zetten. Er wordt ook goed op de prijs gelet, want natuurlijk heb ik een limiet gesteld.

Ze zijn niet meer als kleine meisjes gekleed, deze twee. Saskia heeft vandaag stiekem wat mascara opgesmeerd en haar haar zit mooi. Tabby is ook een echt meisje met highlights in haar haren en "hoge" hakken. Er wordt ernstig over welke jongen wie leuk vindt gepraat en heen en weer ge-MSN-d. Preteens zijn het, op de rand van kind en puber en de Barbies zijn toch nog steeds magisch.

De keuze valt op een (dure!) Winter Barbie en een al even dure Zomer Barbie (die Saskia van haar zakgeld koopt), een zwangere Barbie en, want die hoort er ook bij, een gebruinde Ken voor $6.

Ergens geniet ik hier nog even intens van, het kleine in ze. Ik weet, dat dat op zijn hoogst nog twee jaar zal duren. Ik zal het missen.

Thuis verdwijnen de dames meteen de basement in. Ik zie of hoor ze niet meer, alleen daarom is nieuw speelgoed al sinds jaar en dag een goed iets!

Opeens zie ik mijn kans schoon en vraag Katja of ze thuis blijft. Dat is zo, dus ik laat de meisjes bij haar en Kai en rij naar de nagelsalon. Terwijl ik met Lauren praat over haar trouwerij worden mijn nagels weer helemaal netjes gemaakt.

Amerikaanse (althans de meeste) trouwerijen zijn veel ingewikkelder, dan de meeste Nederlandse. De traditie is twee dagen feest. De dag voor het huwelijk is voor de rekening van de ouders van de bruidegom. Er is een "rehearsal" (generale repetitie) van het huwelijk bij de kerk, waar het gehouden wordt en daarna een rehearsal dinner, gegeven door de aanstaande schoonouders van de bruid.

Hier liggen de problemen voor Lauren. Zij is namelijk dol op kinderen en haar a.s. schoonmoeder wil ze eigenlijk helemaal niet bij het huwelijk zien. Nu heeft ze met veel moeite voor elkaar, dat kinderen, die meelopen in de stoet er wel bij mogen zijn, maar de rest van de kinderen van het gezin niet. Kai en Katja mogen dus niet mee naar het rehearsal dinner. Vreemd, maar ja, ze overleven het wel. Natuurlijk is dit helemaal niet leuk voor Lauren, die ook dol is op Kai en Katja en hen bij haar hele belevenis wil hebben.

Gelukkig zijn er de volgende dag helemaal geen problemen, want dan nemen Laurens ouders over en die zijn de liefste mensen, die ik ooit heb ontmoet. Het is grappig, hoe geen enkel huwelijk, waar ik deel van ben geweest hier (inclusief mijn eigen) zonder enige onenigheid in de familie verloopt. Als alles perfect moet zijn botsen de families kennelijk makkelijk.

Voor het avondeten gaan we nog even zwemmen. Ik vind zowaar nog de energie om de gewoonlijke twintig banen te trekken. Het water is al niet meer verfrissend, het voelt als lauw badwater, nog warmer dan gisteren. Morgen wordt het nog heter! Hopelijk zullen we geen stroomstoornissen hebben vanwege het vele airconditioning gebruik!

Was, was, was, was, ummm!!!

De hele vakantie heeft Rick verzucht, dat hij thuis eindelijk eens uit zal kunnen slapen. De kinderen (de arme zielen) waren dat helemaal met hem eens! Maar ja, je bent toch niet op vakantie om te slapen?

Nu stond ik heus niet met de zweep boven hun bed, hoor! Ik ben net zo happy om alleen te gaan ontbijten en lopen, ik doe het thuis bijna dagelijks. Het was hun keuze om, als het zo uitkwam (in Ricks geval meestal), mee te gaan met mijn vroege schema.

Maar vanochtend ben ik absoluut het eerst wakker en er is niets opwindends om de rest mee uit bed te krijgen. Persoonlijk vind ik de stralende zon, die door de lamellen schijnt al genoeg reden, maar ja.

Nog even blijf ik dan maar nadoezelen en tot mijn verbazing staat Rick toch eerder op! Hij moet naar kantoor vandaag, hoewel hij het rustig aan kan doen. Gisteravond heeft hij al een aantal wassen gedraaid, vandaag is het aan mij om de rest te doen.

Nadat er weer een lading in de droger en wasmachine ligt ga ik ontbijten. Dan wil ik, voor het te heet wordt, want we leven hier in een serieuze hittegolf van temperaturen 35+ graden met hoge luchtvochtigheid, nog even gaan lopen. Ik neem mijn acht pond gewichten mee en loop 5 kilometer. Het zweet druipt en verder zou ik niet halen! Hoe ik in oktober nu weer de Ten Miler moet gaan lopen is me een raadsel! Hoe kun je in deze hitte nu trainen? Maar het moet gezegd, de Crepe Myrtle bomen in de buurt bloeien indrukwekkend, ik moet er weer met het fototoestel op uit! Zo is er ieder seizoen, warm of koud, wel wat te genieten!

Als ik thuiskom zijn Kai en Saskia wakker en het uitruimen van hun tassen betekent nog een lading was. Ik vouw er, terwijl ik klets aan de telefoon met eerst Christine en dan Karin, vier wasmanden vol van op en heb dan nog een lading wasmachine en een lading droogtrommel!

Veel hebben we niet voor lunch, dus ik warm wat pizza van gisteravond op. Het is zo heet, veel honger hebben we toch niet.

Laura komt om met Saskia te gaan zwemmen en Christine belt, dat ze rond drie uur met Mallory langs komt. Precies genoeg tijd om nog even zwemmend af te koelen, denk ik.

Met de meisjes loop ik naar het zwembad, waar het tot mijn verbazing best druk is. Ik wil eerst even mijn gewone twintig baantjes trekken. Het water is warm te noemen, veel warmer, dan zowel het zwembad als het zeewater in Aruba! De twintig banen zwem ik, maar het is met moeite, want zelfs in het water is het warm! Ik had nooit gedacht het al zwemmend te warm te krijgen, maar dat lukt vandaag!

Na de vijfhonderd meter ga ik op een ligstoel lezen. Er zijn een heel aantal moeders, die ik ken, aanwezig en ik klets meer dan ik lees. Leuk, want ik voel me gelijk weer helemaal thuis.

Eigenlijk had ik wel langer willen blijven, maar Christine zou rond drie uur komen en ik wil dan schoon zijn. Saskia is wat verveeld met het zwembad en komt ook op tijd terug.

Met Christine en Mallory hebben we natuurlijk een dolgezellige tijd. Onder het genot van de uit Aruba meegebrachte Pepsels, het "Schoolkrijt" drop, dat ik voor Christine heb meegebracht en een paar glaasjes heerlijke wijn kletsen we de stukken eraf!

Chuck is op reis en helaas moet Christine morgen weer iemand ontmoeten, anders hadden ze zo kunnen blijven logeren. Een andere keer dan maar, maar we maken wel plannen om op dinsdag met zijn allen naar Kings Dominion te gaan. Leuk!!!

Rond zeven uur vertrekken de Glover ladies weer richting huis en gaan wij eten. Het is een samen raapseltje vanavond, want tijd om te winkelen heb ik niet gehad vandaag. Na het eten vouwen Rick en ik samen de rest van de was op, onvoorstelbaar, wat een gezin van vijf in tien dagen op een tropisch eiland vies maakt!

Nu is het tijd om ons voor te bereiden op de volgende reis(zen). Waar ik het meest naar uitkijk is de week in november in Florida samen met Petra! Onze vriendschap is voor mij een voorbeeld van hoe fantastisch het internet is! Zonder had ik haar nooit ontmoet en nu delen we zoveel!

Zo vaak hoor je negatieve dingen en hoe "gevaarlijk" online vriendschappen kunnen zijn. Niet alleen is dat over het algemeen niet mijn ervaring tot nu toe, maar in het geval van Petra is het compleet omgekeerde het geval. We zijn niet alleen naam- en leeftijdgenoten, maar kunnen het ook uitzonderlijk goed met elkaar vinden, hebben soortgelijke interesses, kinderen van soortgelijke leeftijden, wat wil je nog meer?

Dat weet ik wel: buren zijn! Mijn ideale buurt: Ayesha en David, Christine en Chuck, Petra en Erik als directe buren, Karin en Frank als overburen, Annemarie en Wijnand naast hen, Mary en David als achterburen en natuurlijk al mijn tegenwoordige buren en buurtvriendinnen ook binnen handbereik. We zouden zulke leuke avonden hebben!! Maar ja, de werkelijkheid is anders en dus hebben Petra en ik al weken tevoren voorpret, want in november gaan we weer allerlei avonturen samen beleven!