Cosmo Stone is hier!

De grote dag daagt eindelijk! Rick gaat nog even een paar uur naar zijn werk en ik probeer met alle macht de kinderen op te krijgen. Katja had gisteren nog enthousiast aangeboden ontbijt te gaan halen, maar in de praktijk bleek 9 uur opstaan toch echt te vroeg!

Het is alweer zo warm en ik moet gewoon naar buiten! De afgelopen week heb ik iedere dag hard gesport, dus ik besluit het vandaag eens wat minder te doen. Ik loop zo snel mogelijk twee mijl in een grote cirkel om ons huis. Kennelijk ben ik niet de enige, die buiten wil zijn, want ik kom mijn buurvrouw Susan tegen en later Laura's ouders, Jim en Lois. Natuurlijk vertel ik ze allemaal enthousiast, dat we vandaag onze nieuwe baby op gaan halen!

Rond elf uur komt Rick thuis, we laden alle hondenbenodigdheden in de auto en gaan op weg. Katja doet achterin huiswerk en Rick zit naast mij te werken. Lang leven draadloos internetten, anders had hij vandaag niet mee gekund. Ik rijd dus en luister naar mijn Zune.

Midlothian is zo'n 120 mijl hiervandaan (bijna 200 kilometer), maar vandaag is het verkeer op de Interstate 95 relatief heel rustig. Het is Dr. Martin Luther King's Birthday, dus veel mensen (inclusief onze kinderen) hebben vandaag vrij.

De Interstate is erg saai, hoewel er zonder bladeren aan de bomen tenminste nog iets te zien valt. In de zomer is het aan beide kanten helemaal groen en krijg je het gevoel door een ellenlange groene tunnel te rijden. Nu zien we ook het nieuwe Marine Corps museum in Quantico goed liggen, een heel modern uitziend gebouw. Binnenkort willen we het gaan bezoeken.

We schieten zo goed op, dat we al om half een vlak bij Richmond zijn. Omdat de dierenarts afspraak van Cosmo om tien voor half drie zou zijn, zouden we dan wel erg vroeg bij de Woodles aankomen!

In Ashland vinden we een Applebee's. Het is alweer heel lang geleden, dat we hier gegeten hebben en ik ontdek met genoegen hun Weight Watcher's menu. De portabello en kip sandwich smaakt voortreffelijk!

Katja rijdt het laatste stuk van zo'n 35 mijl naar Midlothian. Zo krijgt zij ook ervaring met snelweg rijden. Maar ik moet zeggen, dat ik mijn hart vasthoud bij invoegen en van baan veranderen! Ik weet wel, dat dat training vergt, maar ik slaak altijd weer een zucht van verlichting, als we veilig aankomen!

Om half drie rijden we het erf van de Woodles op. Mr. Woodle (Hugh) is thuis met drie van de puppies, Barry (die de 25ste naar Michigan verhuist), Cash en Lily, die beiden bij hen blijven. Rick blijft nog even in de van werken en de kinderen en ik vermaken ons met de puppies.




Ook heb ik een leuk gesprek met Hugh. Hun huis staat op een enorm grondgebied van 40 acres! Hij vertelt, dat hij zoveel grond nodig had voor zijn landingsbaan naast het huis. Daar staan nu nog drie vliegtuigjes en Hugh vloog voor zijn pensioen in 1990 het hele land door daarmee. Nu is het te vermoeiend (ik schat Hugh en Sue in de zeventig) en staan de vliegtuigen te koop en hij heeft al het land, op 3 acres na, aan een bevriende aannemer verkocht.


De drie puppies zijn blij met de aandacht!

Het leven van deze mensen vind ik zo interessant! Toen ze hun huis bouwden was het helemaal op het platteland en langzaam breidde de stad zich uit. Ze hebben paarden gehouden en tientallen honden gehad. Ze gaan nog steeds naar allerlei hondenshows, want Sue is een AKC judge. Ze zou graag zien, dat wij Cosmo ook naar shows nemen, maar dat lijkt me ontzettend tijdrovend!


Spelende pups

Om half vier komt Sue terug met Cosmo en Panda en we spelen wat met hen. Ze lijken geenszins aangedaan door de prikken, die ze hebben gekregen. Rick en ik gaan naar binnen om het papierwerk af te werken met Sue en te betalen. Cosmo is niet goedkoop, maar het is dan ook echt een prachtig hondje.


Cosmo en Panda zijn terug



Een uurtje later zetten we Cosmo in de meegebrachte reisbench (de bovenkant kan open, dus hij dan door de achterruit van de van naar buiten kijken). Saskia en Kai zitten op de achterbank en aaien hem. Hij piept minder dan een minuut en is de rest van de rit heel rustig, al slaapt hij niet.

Gelukkig is er ook op de terugweg weinig verkeer op deze gewoonlijk super-drukke weg. In minder dan twee en een half uur rijden we onze oprit op.

Na die uren in de auto verwachten we, dat Cosmo wel "uit" zal willen, maar als we hem in de achtertuin uitlaten weet hij niet goed, wat ervan te denken. Hij snuffelt en loopt wat, maar doet geen behoeftes.

Dan maar naar binnen, waar een hilarisch tafereel zich ontvouwt. Er moet namelijk kennis worden gemaakt met de katten. Sushi is nummer een. Tot mijn verbazing is die heel rustig. Ze ruiken aan elkaars neuzen en Cosmo probeert met Sushi te spelen, maar die heeft daar geen oren naar.


Kennismaken met Snickers

Snickers is ook erg nieuwsgierig en ook die twee ruiken aan elkaar. We geven Cosmo wat eten en dat deelde Snickers vroeger altijd met Brynna. Ik denk, dat dat weer het geval gaat zijn met Cosmo.


Ik gaap wel, maar ik ga lekker nog niet slapen!!!

Meike reageert het slechtst, compleet met blazen en hoge rug! Maar terwijl ik dit schrijf ligt ook zij hier in de family room op een stoel te kijken. De andere twee katten zijn er ook en Cosmo loopt rond. Het gaat allemaal beter, dan ik had gedacht. Het helpt natuurlijk ook, dat hij een vrij rustig hondje is, tot nu toe althans.


Meike kijkt de kat uit de boom

Het is een grote knuffel, dat is zeker! We hebben al heel wat hondenzoentjes mogen ontvangen. Terwijl we naar de Golden Globes kijken, genieten we van onze nieuwe baby.



Moe, maar niet klaar om te slapen!



Maar opeens stort ik neer!

In blijde afwachting

Zaterdag

Na veel te lang uitgeslapen te hebben, sta ik pas om negen uur op! De rest van het gezin laat zich nog zeker een uur niet zien, hoe ze het volhouden zo lang is me een raadsel. Zonde van de dag vind ik!

Het weer is veel beter, dan ik had verwacht, want er werd regen voorspeld, maar ik zie zelfs zo af en toe een straaltje zon. Bovendien is het heerlijk warm, zo'n 17 graden! Ik wijzig dus mijn plan om binnen gewichten te doen en ga met mijn 8 pond gewichten tien kilometer lopen. Wat een weer voor midden-januari, weer!

Een groot deel van de middag besteed ik aan mijn fotoles. Die is een beetje saai, deze week, over lenzen en flitsen. Op het moment heb ik geen nieuwe lenzen nodig, dus dat hele stuk komt misschien later nog van pas, maar zin en tijd om lenzen te gaan uitproberen, zoals de opdracht luidt, heb ik niet.

Het flitsen gedeelte is wel interessant, want met Kerst heb ik een externe flits gehad en natuurlijk is het heel handig om dan ook te weten, hoe die te gebruiken!

Rond vijf uur gaan we naar Petsmart om dingen voor de hond te gaan uitkiezen. Saskia is niet mee, ze is met Tabatha's familie mee en we kunnen haar niet bereiken. Als ze later hoort, dat we zonder haar gegaan zijn is ze boos, tot ik haar beloof dan morgen met haar naar Petco zal gaan.

Het duurt even voor we al onze keuzes gemaakt hebben, want er is zoveel keuze in alles! Alleen de schappen met verschillende kauwdingen beslaan al een heel gangpad! En dan de halsbanden, tientallen verschillende! Maar na een uurtje hebben we alles gelukkig bij elkaar.


Speeltjes, alleen het gele gedeelte hier!



Rechts het schap me alleen maar botjes!

Als ik er dan toch ben schrijf ik ons ook maar gelijk in voor puppy training. Tot mijn blijdschap blijkt, dat Petsmart aan "Clickertraining" doet. Daar heb ik net (na een aanbeveling van een kennis) veel over gelezen en de methode spreekt me erg aan. We beginnen op 29 januari en ik krijg alvast een clicker mee. Dan kunnen we meteen gaan oefenen, straks!

Nu we toch bij het Fair Lakes Shopping Center zijn en het etenstijd is, kiezen we een restaurant hier. Het wordt Red Robin en we kunnen al gauw een tafeltje in de bar krijgen. Dit restaurant is helemaal non-smoking, heerlijk! Hun menu bestaat voornamelijk uit "burgers", maar bij nadere inspectie blijkt de "kipburger" kippenborst te zijn en de "visburger" zalmfilet. Ik kies voor het laatste en het smaakt prima.

Omdat Katja het vuurwerk met Oud en Nieuw moest missen, heeft Rick wat siervuurwerk achter gehouden. Op blote voeten, in korte mouwen en zittend op de oprit, zo warm is het nog, genieten we van het (mini) spektakel!


In afwachting van het vuurwerk



Nog even wat vuurwerk, maar mag het eigenlijk wel?

Katja gaat daarna met Tabatha en Saskia Scattergories spelen en Rick, Kai en ik kijken naar de film "The Terminal" met Tom Hanks.

Zondag

Het lijkt wel een herhaling van gisteren! Alweer slaap ik veel te lang uit, daar moet (en zal met behulp van puppy-lief ook vast wel) verandering in komen! En alweer is het bij het opstaan droog met zo af en toe een zonnestraaltje en warm!

Gelukkig staat Rick vandaag ook wat eerder op en het lukt me hem over te halen om te gaan fietsen. Dat heb ik al weken niet gedaan en ik heb er zo'n zin in! Eindelijk kan ik dan ook het achteruitkijkspiegeltje, dat ik van mijn schoonzus voor Kerst kreeg, uitproberen.

We fietsen door Vienna naar het W&OD pad. Mijn fiets heeft geen spatborden en nu merk ik daar het gemis van. De straten zijn nat en ik voel langzaam mijn achterwerk ook nat worden. Maar ach, het is bijna 20 graden, dus koud krijg ik het zeker niet!

Het is superdruk op het pad, ondanks de druppels, die zo af en toe uit de lucht vallen. Iedereen wil natuurlijk gebruik maken van de fantastische temperatuur! Rick en ik rijden vijf mijl naar het westen en gaan dan terug. Fietsen blijft toch mijn favoriete manier van bewegen, al is het dit keer te druk om wild te zien.

Na een snelle lunch ga ik naar de nagelsalon. Ik neem mijn "Dog training for Dummies" boek mee en leer heel wat tijdens het uur, dat mijn nagels weer helemaal netjes gemaakt worden. Het is tenslotte al twaalf jaar geleden, dat we een puppy hadden, langer nog geleden, dan dat we een baby hadden!

Bij de Starbucks naast de nagelsalon haal ik nieuwe koffie, Caffe Verona. Volgens hen is die "bold", ik ben benieuwd. En om te drinken kies ik een non-fat Chai Tea latte, lekkere pittige thee!

Als ik thuiskom is Rick weg om Katja naar haar werk te brengen. Ik roep Saskia en Tabatha, die dit weekend weer dag èn nacht onafscheidelijk zijn. Met zijn drieen gaan we naar Petco, zoals gisteren beloofd. De meisjes maken een identiteitsplaatje in de vorm van een hartje voor de nieuwe huisgenoot en ik koop nog maar wat extra schoonmaakspullen in geval van "ongelukjes", die er vast zullen zijn.

De rest van de middag werk ik aan mijn foto's, ik loop zwaar achter met online zetten! De Florida foto's, van de vakantie met Petra, zijn hier te bezichtigen. En de foto's van mijn bezoek aan mijn zusje in Massachusetts hier.



We zijn er klaar voor!

Stilte voor de storm

Nog een weekdag voor ik een "baby" heb om voor te zorgen! Ik ben me terdege bewust, dat dit echt een stilte voor de storm is. Al heb ik enorme zin om een hondenbaby op te voeden, ik zie eerlijk gezegd wat op tegen de nachten. Van alle kanten hoor ik, dat puppies 's nachts nogal wat problemen kunnen maken.

Aangezien Rick ook volgende week op reis gaat heb ik de hulp van de kinderen al ingeroepen. Een slechte nacht is bijna desastreus voor mij op het moment. Maar dat mag de pret van een schattig nieuw huisgenootje niet drukken, natuurlijk.

Inderdaad hebben we een naam voor hem, maar die houd ik nog even voor me tot maandag, voor het geval we op het laatste moment van gedachten veranderen.

Christine belt, terwijl ik mijn ochtenoefeningen doe. Ze vraagt, wat mijn workout plannen zijn voor vandaag. Ik heb om 13 uur met Sylvia afgesproken om te gaan fietsen, maar ben ook zo bereid om nog meer te bewegen. Gelukkig maar, want de voorspelde regen blijkt eerder te komen.

Als ik naar Christine rijd heb ik voor het eerst in een tijdje weer zo'n "dat ik dit leven leef" moment. Hier rijd ik, dorpse Petra uit Leusden-Zuid, op een interstate in Virginia. Soms overweldigt het me, dat ik, opgroeiend in dat (ik moet het eerlijk zeggen) vreselijke dorp, nu zo'n heel, heel ander leven heb, dan ik ooit had kunnen vermoeden.

Zo af en toe word ik dus nog steeds door zo'n "wauw, dat me dit mocht overkomen" gevoel overvallen. Tot een half jaar voor mijn ouders besloten hierheen te verhuizen had ik er zelfs nooit aan gedacht om de Verenigde Staten te gaan bezoeken. Laat staan er wonen!

Christine en ik lopen zo'n vijf mijl (ik ben Garmin helemaal vergeten vandaag!) en er valt weer heel wat te bespreken. Eigenlijk onvoorstelbaar (en voor Rick bijvoorbeeld is het dat ook), omdat we elkaar zo vaak zien!

Net voordat we thuis zijn begint het te regenen. Ik bel Sylvia en die is het ermee eens, dat dit geen lekker fietsweer is. Zij komt dus gezellig een kop thee met volkoren speculaasjes (nog van Petra gekregen in november!), die zo lekker smaken, dat het bordje aan het einde van de middag leeg is. En dat terwijl Sylvia en ik er maar een of twee hadden, de kinderen vinden ze kennelijk ook niet te versmaden! Het is gezellig weer even bij te kletsen!

De rest van de middag is heerlijk rustig. Saskia gaat bij Tabatha logeren en Katja met vriendinnen naar de mall. Alleen Kai, Rick en ik zijn er dus met het avondeten en Rick stelt Japans voor. Nou, dat laat ik me geen tweede keer zeggen, want dat is mijn favoriete eten.

Mr. Fastman bezorgt de lekkernijen en we gaan met het eten voor de tv hangen. We kijken 1 vs 100, een leuke quiz show. En daarna is Trading Spouses aan de beurt. Het blijft lachen, hoe ze iedere keer weer complete tegenpolen als gezin uitkiezen! Dit keer is er ook een Fransman bij, die er echt typisch Frans uitziet. Zijn Joie de Vivre is wat moeilijk te begrijpen voor de andere "Spouse", die een verleden in de US Marines heeft.

When the going gets tough, the tough go shopping!!

Alweer vriest het flink bij het opstaan, maar ik loop toch met Saskia mee naar school en dan de cirkel van iets meer dan een mijl terug naar huis. Onderweg kom ik Freya tegen en loop een stuk met haar op. Freya heeft vorig jaar haar man verloren en gaat daar heel bewonderenswaardig mee om, vind ik. Gelijk lijken mijn muizenissen van de afgelopen dagen niets in vergelijking!

Telkens kom ik met steenkoude handen thuis, ondanks de handschoenen. Ik moet toch maar eens naar dikkere handschoenen gaan zoeken. Ik pak de Zune en Garmin en besluit vijf kilometer te gaan (hard)lopen. Dat warmt wel lekker op, na een mijl kan ik zelfs opeens de handschoenen uitdoen!

Omdat we beiden zin hadden in gewoon een leuke dag hebben Christine en ik afgesproken te gaan shoppen. Haar arm is gelukkig een stuk beter na alle antibiotica!

We gaan naar Fairfax Corner en ontmoeten elkaar bij Lucy. Hier wordt veel hoge kwaliteit sportkleding verkocht, die ook leuk genoeg is om "gewoon" te dragen. Aangezien Christine en ik vrijwel elke dag zeker de helft van de dag in sportkleding lopen dus erg aantrekkelijk.

We vallen met onze neus in de boter, want er is een mega "sale" aan de gang! Vrijwel alle winterspullen zijn meer dan 50% afgeprijsd en daar bovenop nog eens 50%! De topjes met lange mouwen kosten hierdoor $12, terwijl de originele prijs $65 was!

Na een uur passen kies ik drie mouwloze (die $5 per stuk kosten!!) en vier lange mouwen shirts, een ontzettend zacht aanvoelend jasje en twee lange broeken. Die laatste twee zijn vooral fantastisch, want ze zijn extra lang, dus eindelijk lang genoeg voor mij! Nu hoef ik tenminste twee keer per week niet met hoog water te lopen, hoera! Christine slaagt ook heel goed. Wat een buit!


Mijn "buit"

Helemaal blij met onze geslaagde shopping trip besluiten we bij CPK te gaan lunchen. We willen allebei een beetje op de calorieen letten en bestellen een lekker kop tortilla soep en een halve Waldorf salade. Lekker veel groente en precies genoeg.

Na een gezellige lunch rijden we naar Target. Omdat Michael's zo weinig leuke Valentijns spulletjes had, wil ik nog een paar accenten, zoals iets voor bij de open haard en een kaars. Ook hier slaag ik prima voor en vind zelfs nog een heel leuke loper voor op de eettafel.


Onze Valentijnstafel

Christine is op zoek naar een goede workout dvd en daarin heeft Target maar weinig keus. Als laatste stop samen rijden we naar Barnes and Noble, waar ze de keus heeft uit wel vijftig verschillende dvd's!

Van mezelf weet ik, dat ik daar nooit naar kijk, want ik heb de lopende band en de elliptische machine, die ik bij slecht weer liever doe. Maar het is verleidelijk, al die dans- en aerobics routines! Christine kiest er eentje van Denise Austin.

Op weg naar de kassa komen we langs de hondenafdeling en daar kies ik twee boeken over puppy training uit. We zijn natuurlijk ook van plan om een klasje te gaan volgen met onze nieuwe aanwinst, maar je kunt niet vroeg genoeg beginnen!

Hierna scheiden onze wegen zich, Christine gaat naar huis en ik naar de Carwash. Ik kan me niet eens meer herinneren, wanneer de van voor het laatst gewassen is en hij ziet er niet uit! Binnen tien minuten heb ik weer een helderblauwe, glinsterende wagen klaarstaan.

Bij Lofty Salon geef ik de cd met de foto's voor de wedstrijd af. Mona is helemaal opgewonden, want ze zit in de top drie in twee categorieen, tot nu toe! Het zou wel heel leuk zijn, als ze won! In ieder geval zal het aan de foto's niet liggen, ik heb de mooiste eruit gezocht.

De laatste stop is Giant, want ik heb nog geen avondeten in huis. Ik besluit het makkelijk te maken en haal Stouffer's lasagne, knoflookbrood en salade.

Katja en Kai zijn al thuis en opeens zie ik in de achtertuin Snickers met iets roods in zijn bek rennen! Oh nee! Hij heeft een cardinaaltje gevangen, ik zie het vrouwtje in de boom toekijken.


Een veilig cardinaaltje vorig jaar

Gauw rennen Katja en ik het deck op, Snickers roepend, maar die is al niet meer te bekennen. Als Katja vervolgens de deur naar de garage opend om te zien of hij voor is, rent hij met een luid piepend cardinaaltje het huis binnen.

Overal liggen rode veertjes, maar het diertje leeft nog. Wij drijven Snickers in een hoek in onze slaapkamer en hij laat het vogeltje los. In paniek vliegt het boven op de kast.

Met moeite (hij pikt haar in de vingers) krijgt Katja hem te pakken. Hij is duidelijk uitgeput en heeft pijn, maar kan kennelijk nog wel vliegen. We brengen hem naar buiten en hij fladdert de tuin van de buren in.

Daar zie ik hem nog een tijdje zitten uitrusten, maar een half uurtje later hipt hij weg en vliegt op een lage tak in een boom. Ik hoop, dat we hem gered hebben! Zo zielig en wat een prachtige vogeltjes zijn het toch. Katja en ik hebben hem geaaid om hem gerust te stellen en dat was natuurlijk wel bijzonder, want wanneer kun je nu een wild vogeltje aaien. Maar zo zielig!

Als we dit weekend spullen voor de puppy gaan kopen, koop ik ook gelijk een halsbandje met belletjes voor Snickers! Tot voor kort ving hij geen vogels, maar dit is al de tweede in een week, die hij het huis in bracht!

Vanavond heb ik Bunco, dus vandaar een vroeger logje vandaag. Het thema is "New Year's Resolutions" en daarvoor heb ik een springtouw bij Target gekocht. Wie heeft er namelijk geen voornemen om extra te gaan bewegen?

Koud!

Allereerst (Haloscan is down, dus ik kan op het moment niet iedereen persoonlijk bedanken) wil ik iedereen heel hartelijk bedanken voor alle harten onder de riem, die ik vandaag mocht ontvangen!

Iedere keer weer verbaas ik me erover, hoeveel goed die virtuele steun doet! Mensen met soortgelijke ervaringen schrijven, mensen met kennis van mijn gezondheidsproblemen en mensen, die gewoon ook bekend zijn met een "off day". Het helpt allemaal, dus een groot: BEDANKT!!!

Zoals bijna iedere dag is Christine de eerste met wie ik vanochtend spreek. Rick staat meestal met de tieners op (hoe hij het doet weet ik nog steeds niet, want hij gaat ver na mij naar bed en staat zeker een uur vroeger op!). Saskia en ik staan rond kwart voor acht op en dan is Christine op haar terugweg en belt mij op. Zij brengt Mallory iedere ochtend naar school. Als die de schoolbus zou nemen, zou dat haar meer dan een uur nemen!

In het kader van "het kan altijd erger" vertelt Christine me, dat ze gisteravond bij de Urgent Care heeft doorgebracht (er zijn hier een heel aantal medische centra, die tot 22 uur of later open zijn en waar je gewoon terecht kunt, beter en sneller dan de EHBO in het ziekenhuis!).

Ze had een paar dagen geleden haar arm gebrand aan de oven en dat leek goed te genezen. Tot gisteren, opeens werd het venijnig rood, Christine kreeg koorts en het zag er erg uit. Ze wist, dat ze meteen hulp moest zoeken en maar goed ook, want het bleek de zogenaamde "flesh eating bacteria" te zijn, die als een razende in haar arm huishield!

Ze kreeg een antibiotica prik in haar bil (heel pijnlijk) en een zware antibiotica kuur mee. Vandaag moest ze haar eigen dokter bezoeken. Die gaf haar nog een prik in de andere bil en de ziel kon niet meer zitten! Het klinkt bijna lachwekkend, maar zij heeft ook fibromyalgie en ik weet, dat ze nu heel wat pijn moet hebben! Gelukkig ziet haar arm er beter uit. Doodeng, zo'n infectie!

Ok, dat zet mij even terug in de realiteit, klaar met de "personal pity party", zoals ze het hier noemen. Schouders onder de tandarts, dat duurt tenslotte maar zo'n anderhalf uur.

Saskia wil, dat ik met haar mee naar school wandel, dus neem ik mijn gewichten mee en kleed me warm, het vriest buiten. Saskia vindt het zelf niet nodig, ondanks mijn herhaalde aanmaningen, om een jas aan te doen en heeft het flink koud. Ze vertelt later, dat Mrs. Esterson mij zal gaan emailen, omdat mijn kind geen jas aan had! Ik zeg haar de volgende keer maar te vertellen, dat zij die jas niet wilde! De dame!

Nadat ik Aoife, Aisling en Saskia op school heb afgezet, loop ik door. Het is onvoorstelbaar, dat het vier dagen geleden nog 22 graden was! Ik heb het koud! De wind waait zelfs door mijn skijack en ondanks de handschoenen voel ik de topjes van mijn vingers niet meer.

Thuis besluit ik, dat het, ondanks de prachtige zonneschijn, te koud is om buiten te sporten. Dus ga ik weer aan de Fitness routine en kijk intussen naar de tv. Vanavond zullen we van een speech van de president kunnen "genieten", waarin hij eindelijk toegeeft, dat er fouten zijn gemaakt. Zin om te kijken heb ik niet, en het hoeft ook niet, want de hele inhoud van de speech wordt al tijdens mijn gewichtheffen uitgekauwd.

Na een snelle douche is het tijd om naar de tandarts te gaan. Ze kunnen zichzelf dan wel een "spa" noemen, maar ik zie er toch als een berg tegenop! Hier is een tandartsbezoek geen tien minuten (zoals iemand schreef), maar iets wat twee uur duurt!


Ietsje te laat arriveer ik in de rustgevende, donkere, met klassieke muziek doorspekte wachtkamer. Niet veel later komt "Nahzi", de Iraanse mondhygieniste, me halen.

De vorige keren vond ik haar erg koud en hard (lees: pijnlijk!). Ik ben dus zeer verbaasd, als ze eerst een gezellig gesprek aangaat. Als mijn bloeddruk hoog is, probeert ze het met een andere meter, die een compleet normale bloeddruk aangeeft. Ze vraagt zelfs over onze onverwachte gast (Thijs) van de zomer (ik ben ervan onder de indruk, want ik ben natuurlijk niet de enige klant, zouden ze hier ook notities van persoonlijke verhalen maken?).


Dan begint ze aan het geschraap en gepierk en merkt, dat het mij pijn doet. Ze maakt er een punt van het water in mijn mond warm te laten zijn, ook al iets nieuws! Of mensen hebben geklaagd of ik heb niet genoeg geklaagd hiervoor! Maar de hele ervaring, al duurt hij nog steeds bijna 2 uur, is veel positiever, dan andere keren.

Aan het einde komt de tandarts ook even kijken. Letterlijk vijf minuten later is hij klaar! Hij merkt op, dat hij mij graag voor een "glamour shot" heeft. Huh?

Ja, wordt me verteld, ze hebben modellen nodig om aan de muur in hun praktijk te hangen (daar hangen nu een aantal super-smile portretten van mooie mensen), ben ik daarin geinteresseerd?

Natuurlijk ben ik dat! Ik krijg een gratis make up pakket en foto's gemaakt door een professionele fotografe. Straks ben ik een van de "smiles", die in postergrootte aan hun muur hangt en ik mag zelf ook de beste foto uitkiezen. Leuk, toch? Zeven februari is het zover.

Natuurlijk stemt dat al sowieso een stuk beter (om van het voorbij zijn van het gepierk en gekrats voor tenminste vier maanden maar niet te spreken!). Opgelucht verlaat ik, met parkeerticket, dat van tevoren betaald is, het gebouw. Weer wat achter de rug!

Hopelijk voelt Christine zich morgen beter, we hebben een shopping dag gepland. Terwijl George Bush doorzaagt verklaar ik deze dag ook weer beeindigd. De open haard brandt gezellig, tijdens een van de eerste avonden, dat het buiten ook echt vriest, deze winter!

Endocrinoloog

Waarom doe ik mezelf dit toch aan? Vrijwel al mijn (half)jaarlijkse bezoeken aan de verscheidene doktoren vallen in januari! En een hekel, dat ik eraan heb!

Vanochtend is de endocrinoloog aan de beurt. Alweer negen jaar geleden ontdekte Dr. Ross, dat mijn schildklier te langzaam werkte. Hierdoor was ik veel te zwaar, moe, had nog meer last van de fibromyalgie pijnen en meer.

Met medicatie voelde ik me gauw goed genoeg om te gaan sporten, iets wat de symptomen van fibromyalgie kon verminderen, had ik net in literatuur uitgevonden. Sinds 1998 sport ik dus bijna dagelijks en verloor veel gewicht. Ik voelde me een heel stuk beter.

Tot een paar jaar later een andere dokter, geen specialiste, me overtuigde, dat zij ook de zorg voor mijn schildklier problemen wel op zich kon nemen. Klonk goed, want hoe minder doktersbezoeken, hoe beter, natuurlijk. Ware het niet, dat deze dokter de bloedtest verkeerd las en mijn medicijnen verkeerd afstelde. Voor ze dat ontdekte, kwam ik in drie maanden 20 pond aan. Ondanks veelvuldig sporten en mijn dieet in de gaten houden. Heel frustrerend!

Gelukkig kon ik zo weer terugkomen bij Dr. Ross, die me de goede dosis gaf, ik verloor de twintig pond weer met veel moeite en ga ieder jaar terug om te zien of de dosis medicijn nog goed is afgesteld.

Niets aan de hand dus, zou je zeggen. Maar iedere keer zegt hij weer, dat als het hormoon te hoog is, na de bloedtest, hij de medicijnen bij moet stellen. En mijn angst is dan, dat ik weer bij slechts het zien van eten, ponden aankom. En dat wil ik niet! Ik moet nu al zo keihard werken om mijn gewicht op pijl te houden.

Maar ja, de keerzijde is een groter risico op osteoporose, waar ik toch al voor moet uitkijken, want mijn moeder heeft dat in ernstige mate. Pfff, allemaal even heel hard duimen voor me, dat deze dokter volgende week nog niet gebeld heeft. Dat betekent, dat ik weer een jaar met de huidige dosis vooruit kan!

Na de dokter heb ik met Christine afgesproken te gaan lopen. Het is koud en winderig, zeker vijftien graden kouder dan zaterdag en waarschijnlijk kouder, dan in Nederland. Maar ik ben blij, dat we er goed hard tegenaan gaan. Ik heb even een vriendin nodig, die op me in praat, want ik houd er niet van geen controle over mijn lichaam te hebben. Zeker een zwakte, die ik herken, maar niet weet hoe te bevechten.

Na 4,5 mijl en iets meer dan een uur zijn we terug bij Christine's huis. Ze biedt me lunch aan en die is toch lekker! Een "wrap" met daarop wat pizza sauce, een handvol champignons en wat reduced fat (20+ of zo in Nederland?) geraspte kaas erop. Even in de oven en voila, een heerlijke champignon "pizza", die op zijn hoogst 250 calorieen bevat! Voor alle dieters (en ik weet, dat er deze maand heel wat zijn) een heel goed idee!

Laura komt een massage geven en daarna ben ik uitgeteld. Ik heb het gevoel, dat er vandaag niets uit mijn handen is gekomen en daar baal ik van. Zelfs koken heb ik niet gedaan, want Rick heeft Chicken Out gehaald.

Ok, vandaag geen happy post. Ik twijfel altijd, of ik dan wel zal posten. Maar zo vaak hoor ik hoe mensen mij bewonderen om hoe ik met de fibromyalgie omga. Dat is natuurlijk heel fijn om te horen, maar zo sterk ben ik helemaal niet. Ik word boos, dat ik iedere dag pijn heb en kwaad op mijn lichaam, omdat ik over veel dingen geen controle heb.

Aangezien ik een type A persoonlijkheid heb, wil ik kunnen bepalen hoe of wat. Dus soms zit ik er doorheen, al weet ik heel goed, dat morgen weer een nieuwe dag brengt (met een tandartsafspraak, waar ik een nog grotere hekel aan heb, hi hi, bereid je voor!). Soms heb ik gewoon vreselijk zelf-medelijden, geen goede kwaliteit om te hebben!

Maar dan zijn Annemieks sterretjes alweer heel fijn (Annemiek, je bent wat begonnen!), want natuurlijk zijn er ook in deze "ik ben zo zielig" dag hoogtepunten. Een vriendin, die mijn gezeur aanhoort en dan me dan met alle macht moed inspreekt is er een van. Een man, die, als ik hem MSN met mijn gezanik, meteen opbelt en zegt, dat hoe dan ook, ik de mooiste vrouw ter wereld voor hem ben, nog een. En nog veel meer natuurlijk. Ok, genoeg sentimentaliteit, morgen een vrolijker geheel (hoewel, met die tandarts...).

Na regen komt zonneschijn!

De hele nacht klatert de regen op het dak. Ondanks de fan, die altijd boven ons bed draait, hoor ik het toch, wat ongewoon is. Eigenlijk wel gezellig en ik zou vast goed geslapen hebben, ware het niet, dat Saskia zich niet lekker voelt. Ze kan niet slapen, verstopt en hoofdpijn.

Omdat Saskia natuurlijk doodmoe is na zo'n nacht, blijft zij vandaag thuis. Maandag is toch maar een korte dag op school. Bij het opstaan is de regen wel iets minder, maar buiten sporten zit er vandaag toch niet in.

Dus doen Christine en ik, zoals Saskia het noemt, een virtuele workout samen. Terwijl we aan de telefoon kletsen (lang leve de draadloze Bluetooth oortelefoontjes!) doen we ieder in ons eigen huis de Fitness gewichtenroutine, waar ik zaterdag over schreef (kunnen degenen, die daar interesse in zeiden te hebben me even emailen, jullie hebben geen van beiden een email adres achtergelaten). De tijd gaat, al kletsend en zwetend, veel sneller, dan alleen sporten!

Saskia is ook op inmiddels en voelt zich wat beter. Na een snelle douche gaan we naar Michael's, waar we nog wat gezellige dingen voor het huis hopen te vinden.

Het is er echter een beetje mistroostig. Grote schappen staan leeg en in het midden gangpad liggen rotzooierig de overgebleven Kerstspullen met 70% korting. Van andere jaren kan ik me zo'n troep niet herinneren en ik vraag me af, of ze niet genoeg medewerkers hebben.

Hoewel we er niet vrolijker van worden vinden Saskia en ik toch wat leuke accenten voor het huis. Veel is het niet, maar dat hoeft ook niet. Ik hoop wel, dat deze Michael's snel weer de gezellige hobbyzaak wordt!

Bij Safeway halen we de ingredienten voor de slowcooker stew van vanavond. Met uitzondering van Saskia is iedereen daar dol op en het kan niet makkelijker zijn om te maken! Als we buiten komen schijnt de zon, hoera!!!

Sue emailt, dat als wij maandag komen, "Stone" zijn prikken zal krijgen en dat we hem daarna mee naar huis kunnen nemen. Aanvankelijk wilden we wachten tot de 28e, omdat we van plan waren om tijdens het vier daagse vrije weekend van de kinderen te gaan skien.

Geen van de ski resorts in de buurt is echter open op het moment, het is gewoon te warm geweest om sneeuw te maken. De vooruitzichten zijn op de ene weersvoorspellingssite ijskoud en op de andere heel warm. We durven het dus niet aan reserveringen te maken, die we niet meer kunnen annuleren.

Dus nu denken we erover om een dagje te gaan skien. In zo'n geval kunnen we met gemak iemand in de buurt vinden, die die dag op "Stone" kan passen (die overigens wel een andere naam zal krijgen, maar de meningen over welke verschillen nog). En dat betekent, dat we hem maandag waarschijnlijk mee zullen nemen. Het zal ons ook een rit naar Midlothian schelen, want dat blijft toch een end weg!

Spannend, dus, ik zal Sue er morgen over opbellen en ook vragen, of ze een oude handdoek bij de hondjes kan leggen, zodat hij de geur van zijn broers en zussen bij zich zal hebben (dank je voor de suggestie, Petra!)

De rest van de middag besteed ik aan mijn fotografie les. Het valt me helemaal niet mee, want ik vind het moeilijk onderwerpen voor mijn opdrachten te vinden. Buiten is alles zo grijs en binnen is het ook niet veel soeps. Uiteindelijk maak ik voor de twee verschillende opdrachten stillevens met ons Delfts Blauw.

Het vergt een heel aantal probeersels om het allemaal goed te krijgen, dus neemt een paar uur in beslag. Hieronder plaats ik de stillevens ter vermaak (want ze zijn wel erg "corny"), maar de technische details, die er in de drie verschillende foto's van elk stilleven te zien moeten zijn, zal ik jullie besparen! Ik blijf deze cursussen zeer bevredigend vinden, langzaam leer ik erg veel.




En dat komt dan weer van pas bij bijvoorbeeld de opdrachten van Mona van Lofty Salon. Die emailde gisteren, dat ze zo snel mogelijk tien foto's van haar salon moet inzenden voor een "salon of the year" wedstrijd. Gelukkig heb ik er genoeg en zend haar degenen, waarvan ik denk, dat ze het best gelukt zijn. Hopelijk hoor ik morgen, wat haar gedachten daarover zijn (ze is niet bepaald een email expert, wat het allemaal wat moeilijk maakt).

Katja wordt gebeld en gevraagd om de jeugd coordinator voor de Relay for Life in dit gebied te zijn. Dit is natuurlijk een enorme eer voor haar en ze neemt het enthousiast aan.

Al weet ik, dat dit heel erg goed zal staan op haar college "resume" en dit iets is, wat ze dolgraag wil, ben ik toch een beetje bezorgd om nog iets, dat zoveel tijd van haar zal vergen. Maar ik ben ook apetrots, dat ze zich zo belangeloos voor een goed doel inzet.

De stew smaakt zoals altijd heerlijk en we kijken lekker ontspannen naar Nanny McPhee, het blijft een leuke film, ook de tweede keer. En dan is er (gelukkig) weer een maandag én een dag in januari voorbij.

Bijna had ik gezegd, dat de January Blues aan mijn deur kloppen, maar Annemieks sterretjes werken aanstekelijk. Iedere dag heeft wel een sterretje, heel leuk gevonden. Deze dag had er meer dan een: Het warme handje van Saskia in het mijne, terwijl we naar de Safeway lopen, de spelende poezen, waar we allemaal om moesten lachen en nog veel meer.

Gewoon een zondag

Het kon natuurlijk niet duren, die hele hoge temperaturen en al schijnt de zon, het is bij het opstaan beduidend koeler. Als ik wakker word blijf ik nog even liggen en denk aan de hondenperikelen. Even mentaal van "Cash" naar "Stone" overschakelen, beiden natuurlijk knuffelige wolbaaltjes. Ik kan soms Brynna ook nog zo erg missen! Een nieuw hondenmaatje lijkt me heerlijk!

Tabatha is blijven logeren, als de meisjes de kans kregen, zouden ze ieder weekend een logeerpartij hebben hier! Mark grapt soms, als Tabatha hem na zo'n logeerpartij eindelijk eens halverwege de middag belt: "Tabatha who? I used to have a daughter by that name, I think..." Ze zijn duidelijk beste vriendinnetjes, er valt nooit een onvertogen woord.

Als ik de meisjes en mezelf (de rest ligt nog op een oor) van ontbijt heb voorzien, belt Mary Ellen. Heb ik zin om te gaan lopen? Nou ja, zin... mijn dijbenen protesteren bij iedere beweging, maar natuurlijk zeg ik "Ja". Beter samen met een gezellige vriendin, dan in mijn eentje!

Terwijl ik met Mary Ellen aan de telefoon zit, belt Christine er doorheen. Ook al om te vragen of ik wil gaan lopen! Ik vertel haar, dat ze net achter het net vist. Ze is teleurgesteld, want nu moet zij wel alleen.

Mary Ellen laat mij altijd de route van onze jog bepalen en per ongeluk kies ik er dit keer een met vrijwel alleen heuvel op! Au, au, au, mijn dijbenen en Mary Ellen kreunt en steunt ook.

Onderweg zien we een boxer loslopen, die duidelijk weg is gelopen. Een auto stopt en ook uit een aangrenzend huis komen mensen naar buiten om hem of haar te lokken. Maar wat ook uit dat huis komt heeft mijn aandacht: een prachtige Australian Shepherd met blauwe ogen! Ik vertel de eigenaren, dat wij er binnenkort ook een krijgen en ze kunnen niet genoeg goeds over het ras zeggen. Leuk!

Helaas duurt het superlang voor Garmin een GPS signaal krijgt, maar ik weet zeker, dat we iets meer dan 5 kilometer hebben gelopen in iets meer dan een half uur. Het is koeler, dan gisteren, maar als we thuiskomen druipen we allebei van het zweet. Teken, dat we er hard aan getrokken hebben! Mijn hartslag, gewoonlijk op zijn hoogst in de 150, haalde vandaag waarempel 172!

Om het huis wat gezelliger te maken leg ik de Valentijnsspullen neer. Voornamelijk zijn dit donkerrode accenten, die gezellig staan bij onze zilveren/blauwe keuken en family room. Morgen of overmorgen nog even naar Target en Michael's om er wat aan toe te voegen en ik voel de warmte weer.

Na alle Kerstspullen is het toch altijd weer kaal! Rick merkte zelfs op, dat het leek, alsof we net verhuisd waren. Maar rood is lekker warm en zal tot de lente voldoen.

Overtuigd, dat ik alle beweging voor het weekend nu wel binnen heb, plant ik me op mijn stoel met laptop. De kleine meisjes spelen Zoo Tycoon 2 en Sims, in die laatste heeft Saskia een Australian shepherd gecreeerd. Hij ziet er bijna net zo uit als Stone!

Woensdag heb ik me weer ingeschreven bij Betterphoto.com voor een fotografie cursus. Dit keer om mijn fototoestel beter te leren gebruiken, deze cursus duurt vier weken. Vanmiddag lees ik de hele les door en oefen met white balance en ISO, morgen of overmorgen zal ik de opdrachten doen, eerst nog even goede onderwerpen vinden!


Als avondeten hebben we "appetizers". Mini quiches nog over van Oud en Nieuw, lekkere Thaise salade en de lamsworstjes, die we vorige week in Waterford kochten. Die worstjes zijn werkelijk heerlijk! Rick heeft ze in een beetje rode wijn gekookt en ze zijn helemaal niet vet (wat ik gevreesd had). Het wordt een heerlijke maaltijd, zo bij elkaar geraapt!

En sinds vorige week heeft Washington waarempel een aantrekkelijke burgemeester! Adrian Fenty is lekker jong en enthousiast, misschien verbetert er nu eens iets aan de scholen, wegen en andere dingen in de stad, die al jaren verbetering nodig hebben. Nu Washington toch echt is uitgegroeid tot een wereldstad moeten dat soort dingen toch echt ook meegroeien!

Hij is leuk om te zien, maar zijn vrouw mag er helemaal zijn. Hoera, eindelijk een aantrekkelijk én intelligent burgemeesterspaar in de stad!

22 graden!!!

Gisteren werden we wakker met rotweer, het plensde en niet zo'n beetje ook! Het leek wel de zondvloed. Rick heeft Kai naar school gereden en ik Saskia. Een voet buiten de deur en je was kledder, dus op de bus wachten of naar school lopen zou betekenen, dat ze de dag nat hadden moeten doorbrengen. Ik herinner me nog hoe erg ik dat vroeger vond, dus wil ze dat niet aandoen!

Katja was doodmoe en wilde het eerste uur uitslapen. Ze was misselijk van moeheid en uiteindelijk is ze de hele dag thuisgebleven. Het probleem is, dat ze op donderdagavond werkt en voor vrijdag vaak een berg huiswerk heeft. Ze blijft dan veel te laat huiswerk maken, kan niet slapen en voelt zich de volgende ochtend ziek.

Dat kan natuurlijk niet doorgaan, dat vindt zij zelf ook, dus we hebben samen oplossingen doorgenomen. Ze gaat haar huiswerk zoveel mogelijk van te voren maken, een logische stap lijkt het, maar met stages en alles nog niet zo eenvoudig voor haar.

Nadat ik heerlijk met Petra had ge-MSNd, bonjourde ik mezelf naar boven om de Fitness gewichten workout te doen.

Hierbij werk je eerst twee spiergroepen met gewichten en dan moet je een minuut een cardio-interval doen. Er zijn 10 gewichtenoefeningen en 5 cardio-intervals en als je die drie keer achter elkaar doet ben je tussen de 45 minuten en het uur bezig en geloof me, dan voel je het! Deze routine kun je aanpassen aan je eigen niveau en je hebt er weinig ruimte voor nodig, dus als iemand erin is geinteresseerd, geef maar een gil. Ik weet, dat meer bewegen vast deel is van de goede voornemens bij sommigen!

Katja was inmiddels uit bed en voelde zich een stuk beter (natuurlijk). We namen de gelegenheid waar om gezellig met zijn tweetjes bij de Japanner te gaan lunchen. We krijgen niet meer zoveel tijd om samen te zijn, dus ik grijp iedere kans aan. En op zo'n druilerige dag breekt buitenshuis lunchen de saaiheid even.

Na het eten begon Katja aan haar huiswerk, terwijl ik de Kerstspullen in de eetkamer, woonkamer en keuken opruimde. Met behulp van alle drie de katten tuigde ik de kunstboom voor af. Het is altijd weer lachen, die nieuwsgierigheid! Niet voor niets bestaat het gezegde "Curiosity killed the cat"!


Meike in de doos voor de Kerstboom, ze kwam er wel in, maar hoe er dan weer uit?



Snickers en Sushi snappen niets van al die rare takken



We lieten gemakkelijk Chinees bezorgen voor het avondeten. De hot and sour soep smaakte heel erg lekker en de dumplings ook. Rick en Saskia aten General Tso's kip, mijn favoriete Chinese gerecht, maar het is gefrituurd en ik probeer toch de extra 5 pondjes van de feestdagen er langzaam af te krijgen.

Het was zo warm buiten, dat alle drie de katten de tuin in wilden. Bij het naar bed gaan rond elf uur waren ze nog niet binnen, dus ik stond, op mijn blote voeten, buiten om ze te roepen. En mijn voeten waren niet koud! De kalender stond toch echt op 5 januari!!

Vanochtend worden we met stralende zonneschijn wakker. Dit weekend staat in het teken van Kerstspullen opruimen en we hadden geen beter weer kunnen vragen!

Na een rustig ontbijtje bevestig ik mijn Zune en mijn Garmin aan mijn arm en doe mijn riem met waterflesjes om en ga op weg. Ik wil zoveel mogelijk hard gaan lopen en dan langer dan de drie mijl, die ik telkens doe.


De thermometer bij het opstaan!

Als ik vertrek is het al 17 graden en al gauw merk ik, dat ik te warm gekleed ben. Ik heb een lange broek en een shirt met lange mouwen aan en na twee mijl moet ik even gewoon lopen, zo warm heb ik het! Mijn hoofd voelt als een boei!

Inmiddels ben ik op het W&OD pad beland, waar het enorm druk is met joggers, fietsers en wandelaars! Zo druk is het anders in de winter nooit, maar ja, iedereen wil natuurlijk een graantje meepikken van dit uitzonderlijk lekkere weer.

Wat helpt het om muziek te luisteren tijdens het lopen, zeg! Zowel als ik hardloop, als als ik snelwandel, ga ik sneller, dan zonder muziek. Bovendien gaat de tijd lekker snel. Bij elkaar loop ik zes en een kwart mijl, net iets meer dan tien kilometer, in een uur en zes minuten. Geen super tijd, maar voor de eerste keer weer zo'n langere afstand ben ik tevreden. Helaas verkrampt mijn hamstring wel weer, wanneer zal ik eens van die problemen afkomen?

Thuis zijn Rick, Saskia en Kai (en niet veel later ook Katja) hard bezig de family room op te ruimen, wat voornamelijk het aftuigen van de gigantische boom betekent. Ik zie mijn kans schoon om lekker buiten bezig te zijn en verkondig, dat ik de lichtjes dan wel ga opruimen. Gauw verkleed ik me in een t-shirt met korte mouwen, want die lange mouwen zijn veel te warm!


De Kerstboom aftuigen in korte broek, het lijkt Florida wel!

In iedere buurtuin is ook iemand bezig met opruimen. Mijn naaste buur, Don, mest zelfs zijn hele garage uit én wast de vloer! Wat een ijver! Ik schaam me meteen over onze wel erg rotzooierige garage, maar niet genoeg om er wat aan te doen!

Met een onderbreking voor lunch en om de Peapod boodschappen op te ruimen, werken we hard door en om half vier, als Katja naar haar werk moet, ziet alles er weer keurig (maar toch ook een beetje kaal) uit. Met veel moeite hebben Rick en ik de Kerstboom naar de stoep gesleurd, honderden, nee, duizenden naalden achterlatend! Die zullen we de eerste maanden nog vinden.


"Do you have to take a picture while we're suffering?", vraagt Rick geergerd, op dit moment. De plastic zak paste niet om de boom, volgend jaar toch maar een kleinere?

Morgen ga ik wat rode accenten aanbrengen, Valentijnsdag-achtig, al is dat nog meer dan een maand weg. Een beetje winterse gezelligheid mag nog wel, want dit lente weer is heerlijk, maar blijvend is het, denk ik, niet.

We rusten een uurtje uit, ik in het zonnetje met de nieuwste Margriet, en dan stelt Rick voor bij de Cheesecake Factory te gaan eten. Hij wil eigenlijk naar de nieuwe vestiging in Fair Oaks, maar daar is de wachttijd om half vijf al een uur (!). In Tysons zit hij al langer en als we daar om half zes aankomen moeten we een kwartiertje wachten op een tafel.

Uit het hele boek, dat hun menu bevat, weet ik meteen, wat ik wil. Als voorafje de gegrillde verse artisjok en de Luau salade als hoofdgerecht. Zo krijg ik ontzettend veel groente naar binnen, heerlijk! De anderen genieten ook en de bediening is snel en vriendelijk.

Tijdens het eten praten we over het nieuwe hondje en welke naam we het leukst vinden. We denken dan nog steeds aan "Cash", maar als we thuiskomen heb ik een email. Er is iets mis met Cash's ogen en Sue, van wie we hem kopen, wil hem nu niet verkopen, tot hij zes maanden oud is en ze weet, wat er precies aan de hand is.

Ze biedt ons nu "Stone" aan, die als tweede op onze lijst stond. We overleggen met de kinderen en al vinden Kai en ik het vooral erg jammer, want wij hadden wat met "Cash", we zouden alle zes de hondjes zo als huisgenootjes hebben. Het wordt dus "Stone".


Stone

Op mijn vorige blog over de hondjes kwam het commentaar, dat het jammer was, dat we niet uit het asiel hebben gekozen. Daar hebben we onze weloverwogen redenen voor (toen ook in commentaar uitgelegd). En ook nu verkiezen we om een gezond hondje over een hondje met mogelijke gezondheidsproblemen te nemen.

Dat zal bij sommigen ook de verkeerde indruk achterlaten. Maar met een gezin van drie kinderen en drie katten moeten er bepaalde overwegingen gemaakt worden, sentimenteel, maar ook financieel. Ik hoop, dat een ieder, die dit leest, begrijpt, dat wij over dit soort dingen nadenken en niet willekeurig een beslissing nemen. Dat de keuze voor anderen anders zou zijn kan zeker, maar dat is met alles in het leven.

Geboorte gewoontes

Het blijft moeilijk opstaan, voor alle vijf. De schoolkalender voor volgend jaar kwam gisteren uit en ook volgend jaar zullen de kinderen op 2 januari weer naar school moeten. Het enige positieve aan volgend jaar is, dat 2 januari op woensdag zal vallen en er dus een extra vakantiedag zal zijn. Maar goed, dat is een jaar weg, hoe snel ze tegenwoordig ook gaan, we zijn nog aan het bijkomen van de jaarwisseling van dit jaar!

Christine belt, dat ze terug is van de dokter. Mallory heeft hoogstwaarschijnlijk haar pink gebroken, maar ze zullen pas na roentgenfoto's morgen meer weten. We gaan in haar buurt lopen en we houden er goed de pas in. Binnen een uur en een kwartier hebben we er vijf en een kwart mijl op zitten. Het is heerlijk weer, uiteindelijk wordt het 17 graden, wat een luxe (ja, ik weet het Global Warming etc. etc., maar voor mij is dit weer fantastisch!).

Op de terugweg stop ik bij Barnes and Noble. Met Kerst heb ik twee boeken dubbel gekregen (ja, men kent mijn favorieten goed), dus die wil ik inwisselen. Ik krijg een "store credit" van meer dan $20.

Natuurlijk ga ik meteen winkelen om dat op te maken. Ook op mijn lijst stond het nieuwste stripboek van Zits en gelukkig is er nog een voorradig. Verder koop ik alweer een Slow Cooker kookboek, tenslotte kan ik daar niet genoeg ideeen voor krijgen.

Thuis eet ik gauw lunch en dan lees ik het nieuwe Zits boek voor in het zonnetje op de stoep. Ha ha ha! Wat een herkenning! Ok, onze tieners zijn niet zo erg als Jeremy, maar veel is er toch wel terug te vinden.

Laura komt voor een zeer pijnlijke, maar broodnodige massage. Tweeeneenhalve week is op het moment te lang om zonder te gaan. Maar vanaf nu komt ze weer iedere week.

We hebben een rustige avond, Katja moet werken en de andere twee doen bergen huiswerk.

Op het Alles Amerika forum kwam vandaag een leuk onderwerp naar voren: gewoontes omtrent geboortes. De vraag was, of er in Amerika ook geboortekaartjes worden verstuurd.

Dat is niet zo'n vaste gewoonte, als in Nederland, maar vooral naar verre familie, vrienden en kennissen wordt er wel een aankondiging gestuurd. Wij verkozen onze eigen kaartjes te schrijven, omdat het duur was ze te laten drukken:



Katja's kaartje, voorkant



Katja's kaartje, binnenkant



Kai's kaartje, voorkant



Kai's kaartje, binnenkant



Saskia's kaartje, voorkant (deed dubbele dienst als Kerstkaart)



Saskia's kaartje, binnenkant

Ook de ooievaar is hier wel bekend, daarvan hadden we na Kai en Saskia's geboortes een levensgrote in de tuin staan, met hun naam en "statistieken" erop. De bundels hangen nu nog aan de muur in hun kamers:





En nu ben ik benieuwd naar de tegenwoordige Nederlandse/Belgische geboortekaartjes!

Warmte!

De verlichte Kerstbomen in huis passen eigenlijk niet meer, zulk lente-achtig weer is het!

Bij het opstaan zit er dan wel rijp op het dak van de buren, maar de zon schijnt scherp, en ik doe mijn ochtendoefeningen, terwijl ik met Christine klets. Even later belt mijn zusje ook. Volgens Rick is dit nu de ochtendroutine. Nou, ik vind het een leuke!

Als iedereen is vertrokken naar school en werk is het opeens weer erg stil. Dan mis ik plotseling weer heel erg een gezellige hond. De katten zijn natuurlijk ook lief, maar ik merk, dat ik best veel met Brynna "kletste", hoe vreemd dat ook klinkt.

Er zijn allerlei dingen ongedaan gebleven de afgelopen week, dus ik stort me daar maar vol overgave op. Zo loopt de wasmand van de kinderen over en vult twee wasmachines!

Ook heeft Amazon.com voor Kerst per ongeluk iemand anders' bestelling aan ons gestuurd. Met het papiertje, dat we het gratis terug kunnen sturen, rijd ik naar het postkantoor. Daar is het druk, maar gelukkig kan ik de doos gewoon in een super-sized brievenbus gooien.

Tijd om in de rij te wachten heb ik namelijk niet, want Christine komt om te gaan lopen. Op weg terug hoor ik een verhaal op de radio, dat het warme weer van de afgelopen weken misschien een minder mooi Kersenbloesem seizoen zal geven in Washington. Enkele kersenbloesems zijn namelijk nu al in bloei!! Dat is een probleem voor het toerisme tijdens het Cherry Blossoms Festival.


Ja, dat is jammer, maar mij hoor je niet klagen. Na een snelle douche installeer ik me voor ons huis in het zonnetje met mijn boek, dat ik al veel te lang aan het lezen ben en nu weleens uit wil hebben.

Katja gaat naar haar stage, maar komt al snel weer terug, want de vader van de tandarts is overleden, dus hij is er niet. Zo heeft ze mooi tijd om haar kamer op te ruimen, die ziet eruit alsof er een bom in is afgegaan!

Als de zon achter de huizen verdwijnt wordt het al gauw te koud om buiten te zitten. Binnen zijn Katja en Saskia eensgezind virtueel boodschappen aan het doen. Katja's goede voornemen is om iedere dag haar eigen lunch te maken en Saskia wil een platte buik. Ze bestellen van alles van Peapod, dat zaterdag bezorgd zal worden.

Natuurlijk checken Rick en ik wel even, of het niet te veel van het goede is, want hun richtlijn is om niet meer te bestellen, dan ze in een week kunnen eten. Wat ik heel grappig vind, is hun plotselinge gewaarwording van prijzen!

Goh, zegt Katja, melk kost meer dan $3, maar goed, dat ik het niet drink. Uh, dat is nu ook weer niet zo, gelukkig komt V8 tegenwoordig met calcium, zodat ze van dat mineraal toch genoeg krijgt.

Morgen wordt er weer een heerlijke lente-achtige dag voorspeld. Maar zou het nog koud genoeg worden om aan het einde van de maand ergens in de buurt te gaan skien? Ik zou wel een accurate glazen weersvoorspellingsbal willen hebben!

Waterford

Jeetje Mina, zes uur is wel heel erg vroeg om een wekker te horen afgaan, hoor! Ik ben vreselijk trots op mijn doodmoeie kinderen, die toch op tijd de deur uitgaan naar school. Kai als eerste naar de schoolbus en Katja's afscheid woorden voor hem zijn: "See you in school hell in a bit!". Ze hebben geen zin! De vakantie was te kort en we zijn allemaal nog doodmoe van Oud en Nieuw.

Maar ja, het is niet anders, hoewel ik zoveel klachten van andere ouders heb gehoord, dat ik erover denk een petitie aan het schoolboard te beginnen. Tenminste 2 januari ook vrij is toch wel het minste!

Gelukkig heeft Rick vandaag nog wel vrij en hebben we gezellige plannen samen. Maar eerst moet er natuurlijk bewogen worden, zeker na alle lekkernijen van de afgelopen dagen en mijn spieren roepen er ook om.

Christine belt en stelt voor om een mobiele wandeling samen te doen. Wat is een mobiele wandeling? We gaan allebei voor een powerwalk in onze respectievelijke buurten, bellen elkaar op onze mobieltjes en kletsen onszelf door de workout. Rick moet hier enorm om lachen, onze moderne manier om toch samen te zijn tijdens het lopen.

Maar zo zijn we al gauw een uur en een kwartier en vijf mijl verder! Het weer is stralend, maar er staat een koude wind, het voelt waarempel wat winterachtig (nou ja, met heel veel verbeeldingsvermogen).

Als ik thuis kom zijn de schoonmaaksters er. Sinds onze Kerstkaart met wat erin zijn ze een en al smiles. Het is wel opvallend, maar ik gun het ze ook zo. Zouden anderen dan niet zoveel geven?

Nadat we gedoucht hebben gaan Rick en ik op weg naar Leesburg. Rick vond het restaurant, dat we met Thanksgiving met zijn vader en Carol hebben bezocht, heel erg leuk. We besluiten daar vandaag te gaan lunchen.

Iedere keer als ik Leesburg zie, vind ik het weer zo'n leuk plaatsje en neem me voor er eens langer door te brengen. Ik heb nog lang niet alle winkeltjes en oude huisjes gezien hier.

Het eten en de service bij Tuscarora Mill zijn zoals altijd voortreffelijk. We bestellen beiden een kip champignon soep, die niet te beschrijven zo lekker en licht is! Ik heb daar nog dumplings bij en Rick de French dip (stokbrood met prime rib en een bouillon achtige jus om in te dopen).

Dit jaar (in februari) kennen Rick en ik elkaar 20 jaar, dus we hebben besloten dat het hele jaar te vieren, door veel tijd met elkaar door te brengen (doen we altijd al, maar dit is een jubileum jaar. Als er iets te vieren valt, grijpen wij het met beide handen aan!).

Zoals lezers van dit blog wel gemerkt zullen hebben, voel ik me inmiddels helemaal een Virginian. Ik ben gek op deze staat, omdat hij (of zij) zoveel te bieden heeft. Vooral de geschiedenis vind ik hoogst interessant.

Dus haal ik Rick over om naar het op een kwartier afstand van Leesburg gelegen Coloniale plaatsje Waterford te rijden. Dit hele Quaker dorpje is een National Historic Landmark daterend uit 1733 en ik ben er nog nooit geweest.

Grappig is, dat de pragmatische Rick wordt aangestoken door mijn liefde voor het mooie landschap en alle historische schatten hier. Natuurlijk zijn hier geen gebouwen uit 1200, zoals in Europa, maar de geschiedenis is er niet minder interessant om en soms, vind ik, interessanter.

Onderweg genieten we van het boerderijen landschap, de schapen, geiten en Angus koeien en stieren en vooral de typisch rode schuren. Er is zoveel open land en bos, we denken in een dichtbevolkt gebied te wonen, maar voor je het weet zit je in de "country"! We zijn nu in Loudoun County en hier is het gewoon heel erg leuk (vind ik)!


Als we Waterford binnenrijden is het of we meteen twee eeuwen terug worden geplaatst. Alles ziet er dromerig uit, als de moderne auto's er niet hadden gestaan, had ik me zo koetsen en vrouwen met lange rokken voorgesteld!



Het is allemaal rond de Catoctin Creek gebouwd. Dat kreekje ziet er vandaag maar magertjes uit, maar een van de plakkaten in het stadje vertelt, dat hij regelmatig overstroomde en eens een Postdame en de post meesleurde!


Het merendeel van het plaatsje is op een steile heuvel gebouwd, het bovenste huisje, uit begin 1800, heet terecht "Hilltop House".

We bekijken het allemaal en dan vinden we de village store, waar twee oude soda machines uit de jaren 50 staan. Rick herinnert ze uit zijn jeugd. Op de deur hangt een briefje, dat er verse Loudoun lam worstjes voorradig zijn.




Rick is dol op lam, dus ik vraag hem, of hij ze wil kopen. Daar heeft hij wel oren naar, dus we stappen binnen. Alweer waan ik me vele jaren terug, een kachelpijp verwarmt het zaakje. De oudere dame legt Rick uitgebreid uit hoe de worstjes bereid moeten worden en binnenkort hebben we dus een lamsworstjes avondeten.


Bij dit huis hangt een vlag, die 48 sterren heeft (de vlag van vandaag heeft er 50)



Zou dit echt de gevangenis geweest zijn?



Een paar aantrekkelijke mini huisjes





Natuurlijk zijn de belangrijkste gebouwen in het dorpje de kerk en de molen. Die molen is tot 1939 in gebruik geweest! De kerk is natuurlijk nog steeds in gebruik.




Dit huis ligt naast de kerk en de weg is niet verhard op deze straat, het is echt een worp terug in de tijd hier



De molen ziet er niet uit als een Nederlandse molen




Vele foto's en een uur later zijn we terug bij de auto. Rick vraagt of het alles was, wat ik me ervan had voorgesteld. En het antwoord is "Ja". Dit plaatsje is absoluut niet toeristisch (zoals Williamsburg, Virginia) en dat is wat het aantrekkelijk maakt. Het is een heel goed bewaard blijven van meer dan 200 jaar geschiedenis, fantastisch!

Als we thuiskomen zijn de twee oudsten er ook weer. Katja brengt Snrp terug naar school met Kerstsok, lekkernijen en foto's, haar lerares moet toch wel onder de indruk van zijn Kerstvakantie hier zijn!

Voor het eerst in zeven maanden krijg ik mijn broer in Nederland aan de telefoon! Grappig, hoe het toch niet uitmaakt, hoe lang je niet met elkaar praat. We hopen elkaar deze zomer te zien, maar met alles wat er altijd in onze zomer gaande is, is dat niet zeker. Het is wel fijn om te weten, dat mijn broers en zus toch heel goede vrienden zijn.

Als avondeten eten we groentesoep en voor de laatste keer overblijfselen van het buffet van zondagavond. Meer nog dan gisteravond zijn de kinderen doodmoe (en ik ook!). Katja slaapt bijna de hele middag en wordt alleen voor het avondeten wakker. Kai en Saskia gaan om acht uur naar bed. Ik blijf niet ver achter, maar heb wel een heel voldaan gevoel over vandaag. We hebben weer een heel mooi plekje ontdekt in mijn favoriete staat.