Eerste herfstdag

Oei, mijn rechterbeen doet flinke pijn, dat voel ik in bed al. Ik neem bij het opstaan wat ibuprofen in de hoop het iets te verminderen. Meestal wordt het met bewegen beter, dus ik besluit toch naar de sportschool te gaan.

Inderdaad heb ik er op de crosstrainer gelukkig nauwelijks last van. Tijdens het uur daarop lees ik mijn boek weer uit. Ik heb een nieuwe mystery serie gevonden, die over Chloe Boston van Melanie Jackson. Gewoon weer leuk geschreven en spannende verhalen zijn het.

Cosmo's poot lijkt gelukkig een stuk beter. Hij heeft zijn laarsje niet meer aan en likt het niet meer. Ook trekt hij hem nog maar zo af en toe op en hinkt nog een beetje, maar loopt er verder wel gewoon op. Hopelijk heelt de gebroken nagel dus goed.

Voor bloglezeres Naomi ga ik naar het postkantoor. Zij wil graag de nieuwe Disney Pixar postzegels hebben. Die zijn inderdaad ontzettend leuk. Ik neem gelijk ook een vel voor ons mee. Ik verzamel wel geen postzegels, maar vind het altijd leuk om vrolijke postzegels op verjaarskaarten e.d. te plakken. Vrolijk zijn deze zeker!

Qua temperatuur zou je het niet zeggen, want het is 27 (bewolkte) graden, maar het is nu dus officieel herfst. Bij Whole Foods kun je dat al echt zien. De kleurigste pompoenen liggen in dozen bij de ingang. Ik neem er met mijn telefoon wat foto's van. Dat is een ding, wat ik wel leuk vind aan de herfst: de warme kleuren overal.


Al is het bewolkt, ik neem me toch voor zoveel mogelijk buiten te zitten vanmiddag. Voor morgen wordt weer veel regen voorspeld. Ik lees mijn nieuwe Suske en Wiske en de Vriendin. Daarna leer ik van het Washingtonian tijdschrift weer wat trivia over Washington. Na de Woman's Day en Family Circle, die beiden helemaal een Halloween thema hebben, ben ik weer "bij" met mijn tijdschriften.

Precies op tijd om samen met Saskia Flapjack naar de dierenarts te gaan. Hij moet zijn tweede ronde vaccinaties krijgen. Ook deze dierenarts, die we nog van onze vorige hond Brynna kennen, is helemaal gecharmeerd van het kleintje. Volgens haar hebben rode katers de beste persoonlijkheid van alle katten. Leuk voor Saskia, dat is zeker.


Rick verrast me vanavond met een reservering bij Clyde's. Die hebben iedere september (en nu blijkt ook oktober, want het is zo populair) een kreeft special. Ik ben dol op kreeft en Rick weet, dat ik deze week heel veel pijn heb gehad, dus besloot me vanavond uit te nemen. Een dankbaarder vrouw bestaat er vast even niet!

Een tijdje geleden kreeg ik een speciale kreeftvork toegestuurd door Mariellle. Die neem ik, tot Ricks verbazing, mee naar het restaurant, maar dit is een van de weinige keren, dat ik hem kan gebruiken.

Na ons voorafje van hummus met verschillende groentes krijg ik een slab met een kreeft erop, een notenkraker en waarempel een plastic kreeftenvorkje. Dat is voor het eerst, dat ik er een zie hier. Ik gebruik mijn metalen vorkje voor het prachtige rode schaaldier, dat ik voor me krijg. Het smaakt allemaal voortreffelijk!


Deze hele week is Rick helemaal in zijn element, want alle tv shows beginnen aan hun nieuwe seizoen. Vanavond is het Big Bang Theory met twee nieuwe afleveringen achter elkaar. Het blijft een hilarische serie, onze favoriete comedy.

Twee gewonde pootjes

Met flinke pijn in mijn rechterbeen word ik wakker. Wat nou weer? Ik hoop maar, dat het met sporten weg zal gaan. Intussen is Cosmo een heel zielige hond met zijn gewonde pootje. Gelukkig houdt hij het laarsje wel aan, zodat hij het niet kan likken, maar hij is er heel zielig onder. Kon hij maar praten, want dit is echt veel fijner voor hem, dan zo'n plastic kap.

Het weer is de afgelopen dagen maar somber, hoewel warm. Misschien, dat ik daarom meer last van pijnen heb. Na het ontbijt en een korte wandeling met Cosmo, want als twee hinkepoten zijn we niet tot langer in staat, rijd ik naar Anytime Fitness.

Gelukkig doet mijn been geen pijn op de stairmaster, maar zodra ik eraf stap weer wel. Ik besteed dus ook nog een kwartier op de "rollers", schuimplastic rollen, waarmee je je spieren letterlijk kunt uitrollen. Dat doet pijn, maar helpt wel een beetje.

Thuis krijg ik een sms-je van Saskia: "Maaammieee!". Ik had mijn telefoon niet mee naar de gym en voel me meteen een slechte moeder. Al een uur eerder sms-te Saskia of ik haar op kon halen, want ze heeft erge hoofdpijn. Gauw spring ik in de van en rijd naar haar school. Hopelijk is dit niet het begin van een nieuwe hoofdpijnronde, ze heeft er een tijdje geen last van gehad.

Gelukkig gaat het na wat medicijn en even slapen over. Ik heb een afspraak om mijn nagels te laten doen en daar heeft Saskia ook wel oren. Onverwachts wordt het een gezellige moeder-dochter middag. We hebben weer keurige nagels.

Het is waarempel even lekker genoeg weer om buiten te zitten en daar ga ik meteen van genieten. Het is niet van lange duur, want het regent vanavond alweer, heel ongewoon voor eind september hier. De komende dagen worden ook niet mooi, ik heb te doen met de mensen, die hier op het moment op vakantie zijn uit Nederland en Belgie. In ieder geval is de temperatuur lekker.

Intussen genieten we erg van Flapjacks capriolen. Wat een lekker terreurtje is hij! Meike en Snickers vinden het maar niets, maar met Cosmo zie ik hem nog wel vrienden worden. Hier een paar foto's van hem en een grommende Meike. Meike heeft in lange tijd niet zoveel beweging gehad, want ze moet telkens van Flapjack wegrennen.


Katja klaagt, dat ze zo moe is. Ze heeft een zware week en morgennacht ook nog "rescue". Ik hoop maar, dat ze niet ziek wordt of te moe is om vrijdag naar huis te rijden. Ze neemt zoveel hooi op haar vork, Rick en ik maken ons daar wel zorgen over, maar we kunnen er niets aan veranderen. Dat is Katja nu eenmaal.

Mijn been blijft maar pijn doen. Met een tennisbal probeer ik het beter te maken. Ik baal enorm, want zo zal ik niet ver kunnen lopen en ik heb volgende week weer een paar klanten. Hopelijk is het morgen weer een stuk beter.

Rick neemt een lekker maaltje van Plaka Grill mee. Ik vertelde hem gisteren van hun lekkere soep en daar vond hij het een prima dag voor. Het is ook echt een goed Grieks restaurant.

Met de post komt een heel leuk pakje: een Suske en Wiske (nummer 306) en een Vriendin. Super bedankt, Petr@!! Dat wordt morgen lekker lezen!

Homecoming shopping

Het is, dat de temperatuur hoger ligt, dan in Alaska, want anders is het weer hier niet veel verschillend.  Het regent flink, als Rick opstaat, ik hoor het op het dak.  Ik hoef er nog niet uit, dus draai me nog eens om.  Meike, die nu regelmatig door Flapjack wordt belaagd, komt mij kopjes geven.  Op een gegeven moment legt ze haar kop zelfs op mijn wang en spint luid.  Als dat geen goede wekker is?

Arme Cosmo zet zijn gewonde poot niet neer en strompelt op drie poten rond.  Dat maakt, dat hij niet ver wil wandelen.  Maar goed ook, want het komt weer eens in bakken naar beneden.  Ik ben er vrijwel zeker van, dat onze droogte van de zomer inmiddels wel over is.

Om half elf heb ik met Sharon afgesproken. Ik voel me nog steeds erg jet lagged en het lukt me niet zo hard te werken, als anders. Ik heb ook nogal wat pijn, dus Sharon geeft heel wat rek- en strekoefeningen. Die helpen altijd goed. Na afloop ga ik nog een half uur op de crosstrainer.

Het is inmiddels lunchtijd en ik heb enorme zin in soep met dit sombere weer. Plaka Grill ligt precies op weg naar huis en ik bestel een portie van hun avgolemono als lunch. Ieder hapje smaakt voortreffelijk, hoe zoiets simpels zo hemels kan zijn.

Met Flapjack naast me in slaap, zo schattig, dat kleine kattenlijfje, Meike boven mijn hoofd met haar kop op mijn haar en Cosmo op mijn voeten kijk ik de eerste aflevering van het nieuwe seizoen van "America's Next Top Model". Dit seizoen zijn het modellen, die in de vorige competities hebben meegedaan. Ik ben benieuwd!

Saskia komt thuis en over anderhalve week is het weer Homecoming. Zij gaat met een van haar vrienden naar de dansavond. Daarbij hoort een nette jurk, dus we gaan naar Tysons Corner om er een te vinden.

We beginnen bij Macy's, waar Saskia eerder een rode jurk had gezien. Helaas hebben ze die niet in haar maat, maar ik vind hem haar ook niet zo mooi staan in een grotere maat. Een rood met zwarte jurk zit haar wel als gegoten, maar wordt afgekeurd, omdat hij niet strapless is. Bij Macy's gaat het dus niet lukken.

In de kleedkamer hoor ik trouwens in een ander pashokje Nederlands gesproken worden. Ik maak me helemaal klaar om met nieuwe Nederlanders kennis te maken, als Karin en haar jongste naar buiten komen. Zo toevallig! We kletsen even en dan gaat mijn aandacht weer naar Saskia, die niet blij is, omdat haar geliefde jurk er niet meer is.

We proberen het bij Lord & Taylor, maar daar zijn de jurken ten eerste te duur voor homecoming en ten tweede te ouwelijk voor een bijna zestienjarige. Ook bij Nordstrom is dat het geval en Jessica McClintock heeft ook niets.

Saskia geeft toe, dat we dan nog maar verder bij Macy's moeten gaan kijken. Die hebben de beste selectie, maar het gros is inderdaad niet mooi en bovendien in veel te grote maten.

We lopen langs Bebe en ik stel voor daar ook even te kijken. Hun kleding is meestal net iets "te" voor ons, te sexy, te strak, te kort, je kent het wel. Eerst weigert Saskia, maar ik haal haar over, want je weet nooit. Laat Saskia hier nu twee mooie jurkjes vinden!

De eerste is van satijn en zwart en creme kleurig. Hij staat haar goed, maar zit niet mooi. Erg strak bovenaan en veel losser onder haar middel, ze vindt hem beter, dan de zwart met rode, maar hij is "het" niet.

Het volgende jurkje is ook cremekleurig met een zwarte satijnen band in het midden. Deze is van kant en staat Saskia heel goed (de belichting op de foto is verschrikkelijk, vandaar, dat ik nog een aparte foto van het jurkje maakte). We hebben beet!

Bij Payless gaan we naar schoenen kijken. Saskia vindt een paar met wel heel hoge hakken, maar ze zweert, dat ze erop zal kunnen lopen. Ze staan haar wel heel erg goed.


Wat een verschil met vorig jaar, toen Saskia zich niet happy met haar lichaam voelde. Hier is een stralend meisje, dat duidelijk blij is met haar verschijning. Bij PacSun koopt ze nog een paar topjes van haar zakgeld en dan kunnen we huiswaarts.

Daar probeer ik op doktersinstructies het verband van Cosmo's poot te halen. Die piept echter hard en trekt zijn poot terug. Het lukt me niet het verband eraf te halen, dus bel ik de dierenartsenpraktijk maar weer eens. Geen probleem, ik mag Cosmo komen brengen en dan halen zij het verband eraf.

De tech, die Cosmo komt halen, zegt, dat hij over een paar minuten terug zal zijn. Ik wens hem succes, want dat denk ik dus niet. En inderdaad, ongeveer een kwartier later komt de dierenarts me vertellen, dat het ze niet zomaar lukt. Ze gaan proberen het verband eraf te weken en als Cosmo zo blijft hinken moeten we terug voor foto's. Ik denk niet, dat hij een gebroken teen heeft, want voor ik de nagel ontdekte liep hij gewoon.

Met een hinkende Cosmo zonder verband rijd ik terug. Onderweg probeer ik hem ervan te weerhouden zijn wond te likken. Dat gaat niet zonder constant opletten en ik wil hem niet zo'n plastic kap omdoen. De vorige keer, dat dat moest, was hij helemaal in paniek.

Online raden mensen sokken aan en dan heb ik opeens een idee. Ik heb een tijd geleden hondenregenlaarsjes voor Cosmo gekocht en doe die om zijn voorpoten. Hij vindt het even raar, maar gaat daarna rustig slapen met die dingen aan. Hopelijk doet dit hem, anders moet ik morgen een zachte "kap" gaan halen bij Petsmart.

Nog een paar foto's van Alaska, want we vonden sommige foto's in galakleding van de scheepsfotografen erg mooi en ik had nog foto's op mijn kleine cameraatje, waaronder die uit de lucht vanuit Los Angeles.

Cosmo kwam gewond terug

Jemig, het lukt mij gewoon niet om op te staan vanochtend!  Ook Rick slaapt een gat in de dag.  Ik schaam me er bijna voor te schrijven, dat ik pas om kwart voor twaalf opsta!  Zolang heb ik al jaren niet uitgeslapen.  Gelukkig heeft Rick al koffie gemaakt, want die heb ik wel nodig.

We besluiten het ontbijt over te slaan en op de gewone tijd te lunchen om te proberen onze lichamen weer in het oostkusttijdritme te krijgen.  We hebben vier uur tijdsverschil en dat merken we duidelijk goed.  Het is een vreemd idee, dat we gisteren nog op zee waren en ik heb zo af en toe het gevoel nog te deinen.

Voor we vertrokken werd Ricks auto tijdens de jaarlijkse keuring afgekeurd.  Er was van alles mis mee, dat intussen bij de BMW garage is gemaakt.  Deze auto is al vanaf het begin een "lemon".  Je zou denken, dat BMW's juist van sterke Duitse makelarij zijn, maar deze zeker niet!  Ik breng Rick naar de garage, waar hij zijn auto ophaalt en daarna doorgaat naar zijn werk.

Als lunch haal ik een dunne bagel met tonijnsalade bij Manhattan Bagel.  Daarna rijd ik naar Annandale om Cosmo op te halen.  Wat een end rijden is dat, merk ik weer.  Gelukkig is het verkeer licht op deze tijd van de dag.  Cosmo is, zoals altijd, enorm blij mij te zien.

Thuis ben ik aan de telefoon aan het bijkletsen met Christine, als ik Cosmo heel erg zijn voorpoot zie likken.  Als ik op heb gehangen inspecteer ik die poot en zie, dat hij bloederig is en de nagel halverwege doormidden gebroken.  Ik bel de kennel om te vragen, of ze dat is opgevallen, maar dat is niet het geval.  De dierenarts daar wil wel, dat ik naar Town and Country ga om ernaar te laten kijken.

Moe als ik ben, heb ik daar allerminst zin in, maar ga toch maar meteen, want ik wil niet, dat Cosmo pijn heeft, natuurlijk.  Dr. Parker werpt een blik op de nagel en zegt, dat hij afgeknipt moet worden.  Omdat hij in het kwik zal moeten snijden, zal het bloeden en moet Cosmo een verbandje aan.  Heel zielig hinkelend neem ik mijn baby weer mee naar huis.  Ik hoef niets te betalen, omdat het bij hun in de kennel is gebeurd, een geluk bij een ongeluk.

Cosmo likt wel wat aan zijn verband, maar laat het gelukkig zitten.  Hij is wel een stuk rustiger, dan gewoonlijk en eet maar weinig.  Hopelijk gaat hij er morgen ook niet aan likken, als het verband eraf is, want dan zal hij zo'n kap om moeten om ontstekingen tegen te gaan. 

Intussen terroriseert Flapjack de andere dieren.  Vooral arme Meike moet het ontgelden, want zij is veel liever, dan Snickers.  Flapjack gaat rustig op Meike's rug liggen en bijt dan in haar oren tot Meike echt kwaad wordt, maar onder de indruk van haar geblaas en gegrom is hij niet.  Snickers en Cosmo boezemen kennelijk meer ontzag in.

Saskia heeft een goede week gehad, maar is dolblij weer thuis te zijn.  Ik ben ook erg blij haar weer te zien.  Het schooljaar is goed begonnen voor haar, ze heeft tot nu toe prima cijfers.  Ook de andere twee, die dit weekend thuis gaan komen (yay!) doen het goed.  De cruise was super, maar het is ook weer heerlijk om thuis te zijn.

Vanmiddag heb ik aan de foto's gewerkt en ze staan hier:
Glacier Bay
Glacier Bay 2
Skagway
Juneau en sleehonden
Ketchikan en Inside Passage en beren en orca's

Dag 7 en 8: De Inside Passage en terugreis

Zaterdag  

We worden gewekt door een klop op de deur van de steward, die onze koffie en thee komt brengen.  Rick zegt verontwaardigd, dat hij een uur te vroeg is, want hij had tussen acht en half negen ingevuld en het is pas bijna half acht op onze horloge.  Beleefd antwoordt de steward, dat we vannacht een uur vooruit zijn gegaan naar Pacific time.  Oeps, onze fout, we waren dat straal vergeten! 

In ieder geval zijn we nu wel lekker vroeg op op deze laatste cruisedag.  We drinken op ons gemak de warme drankjes en gaan dan naar het Lido dek om te ontbijten.  Ik ga de gepocheerde eieren met verschillende lekkernijen eronder op een English muffin echt missen.  Wij vonden het eten aan boord heel erg goed.  Ik heb alleen Carnival twaalf jaar geleden om mee te vergelijken, maar ik herinner me, dat we toen het eten maar matig vonden. 

Het schip rolt van de ene naar de andere kant en ik ben blij, dat ik medicijn heb ingenomen.  Het lijkt wel of we dronken zijn, zo lopen we te zwalken!  Na het ontbijt lopen we naar het theater, waar de cruise director ons gaat vertellen, hoe het van boord gaan morgen gaat verlopen.  Die zaal zit flink vol, dan realiseer je je opeens hoeveel mensen 1400 gasten zijn! 

Echt iets nieuws leren we niet, maar we zijn wel blij, dat we zijn gegaan, want een heel groot deel van de bemanning komt op het podium, inclusief de kapitein.  Die hele groep zingt een lied over liefde.  Het is wel bijzonder hier, dat de officieren voornamelijk Nederlands zijn, de serveerders en huishoudelijke hulp Indonesisch en iedereen in de bars Filippijns.  

Na de presentatie gaan we aan onze beweging doen.  Met dit  gedeins durf ik niet ook nog op een apparaat in de sportzaal te gaan staan.  We besluiten dus een aantal rondjes om het promenade dek te lopen.  Zodra ik buiten ben voel ik me ook een stuk beter.  We raken halverwege de tijd kwijt, maar lopen meer dan een half uur, dus zeker een paar kilometer. 

We zijn nog steeds op open zee, dus zoeken het internet café op.  We hebben beiden internet gekocht, maar enorme problemen met inloggen.  Echt slecht vind ik dat, want nu ga ik waarschijnlijk heel wat minuten over hebben, zonde van het geld!   Dat het internet langzaam is, allah, maar je moet toch tenminste kunnen inloggen!

Met zicht op het water schrijf ik mijn blog van gisteren.  Na enen komen we eindelijk in kalmer water terecht, in de Inside Passage.  Het uitzicht wordt meteen prachtig. We gaan gauw lunchen en krijgen een tafeltje aan het raam.  Meteen zie ik een hele groep dolfijnen langs het schip zwemmen.  Ze springen telkens uit het water en daar moet ik natuurlijk een foto van maken.   

De lunch is weer erg lekker.  Ik doe me tegoed aan sushi en de diverse salades, terwijl Rick van het Indiase buffet eet.  Na het eten wil Rick graag naar een Microsoft workshop, vooral om met degene, die die onderwijst, te praten.  Ik zie een uur in een ongemakkelijke stoel niet zitten, want ik heb vandaag nogal wat pijn. 

In plaats daarvan ga ik buiten op het promenadedek lopen.  Intussen tuur ik het water af naar eventuele dieren.  We hebben deze vakantie nog geen walvissen gezien en ik hoop op orca’s.  Ik zie echter niets, behalve de mooie met dennebomen begroeide eilanden, waar we langs varen.  Als ik de besneeuwde bergen wegdenk doet het me hier aan de Thousand Islands in oost Canada denken. 

Als Rick klaar is, gaan we naar de boeg van het schip, waar we beter uitzicht hebben.  Vrijwel meteen worden we beloond met de eerste orca.  Deze is vrij ver weg, dus een foto maken lukt niet, maar we zien zijn rugfin de hele tijd naar boven komen.  Niet veel later zie ik een orca vlak naast de boot naar boven komen.  Gauw maken we de fototoestellen klaar en schieten een paar plaatjes.  Het schip gaat zo snel, dat de orcafin al gauw maar een klein zwart puntje wordt. 

Rick loopt nog in zijn korte broek, dus gaat zich warmer aankleden.  Ik blijf nog van het uitzicht genieten en hoop meer dieren te zien.  Het schip is echter gedraaid en nu varen we recht tegen de wind in.  Niet alleen is dat heel koud, maar ik heb ook letterlijk het gevoel weggeblazen te worden, zo moet ik me schrap zetten!  Ik besluit toch maar naar binnen te gaan, blij, dat we tenminste een paar orca’s hebben gezien.  Met de koppen op de golven is het sowieso moeilijk om eventuele dieren te zien. 

Voor het laatst gaan we een happy hour drankje drinken in de Ocean Bar.  We zitten naast een stel uit Kansas en praten over het weer, dat de afgelopen maanden extreem is geweest in grote delen van de VS.  Zij hebben meer dan een maand achter elkaar temperaturen van boven de 100 graden Fahrenheit gehad (104 is 40 graden C.). 

Op de valreep besluiten Rick en ik het casino ook even uit te testen.  We spelen een half uurtje blackjack en vertrekken dan met wat winst, altijd leuk  Voor het avondeten pakken we alvast in en gaan dan naar het speciale laatste avond diner.

De serveerders zijn in costuum en er worden telkens dansjes uitgevoerd.  De eerste is de servettendans, waarbij onze servetten zwierig op onze schoot worden gelegd.  Dan volgt een amuse bouche, een mini pasteitje met leverpate erin en een groene salade voor iedereen. 

Voor het voorgerecht is er weer een dansje en dan krijgen we wat gerookte zalm en Rick en ik hebben beiden de ossestaartsoep, die licht en lekker is.  De serveerder raadde de filet mignon aan als hoofdgerecht en beloofde, dat die “rare” bezorgd kon worden.  Dat gebeurt inderdaad, onvoorstelbaar met zoveel maaltijden in een keer!  De biefstuk is zo mals, dat ik hem met een vork kan snijden 

Het laatste dansje van de avond introduceert het dessert: baked Alaska.  Dat is meringue met cake en ijs en er is een geflambeerde kersensaus bij.  Dit is niet mijn favoriet, maar duidelijk van veel anderen wel.  Meer dan voldaan nemen we afscheid van iedereen. 

Op de kamer pakken we onze nette kleding in en zetten drie van onze vier koffers op de gang.  Die zullen we morgen op het vliegveld weer zien.  Een van mijn koffers houden we voor mijn kussen en toiletspullen.  We gaan vroeg slapen, want we moeten morgen met de eerste groep van boord.

Zondag 

Om tien voor half zeven al gaat Ricks wekker.  Oei, dat is vroeg!  Terwijl hij zich klaarmaakt steel ik nog een paar minuten slaap, maar al gauw moet ik er ook aan geloven.  

We hebben gisteren overlegd, waar we willen ontbijten.  Veel mensen lieten hun ontbijt op de kamer bezorgen, maar wij willen nog een laatste keer naar het Lido restaurant.  Een laatste “eggs St. George” (gepocheerde eieren met gerookte zalm op English muffin) en de voortreffelijke kaneelbroodjes.  We laten het ons goed smaken! 

Intussen wordt er omgeroepen, dat de allereerste groep van boord kan.  Onze tijd om te vertrekken is tussen kwart voor acht en acht uur en keurig op tijd zijn we present.  Alleen kan ik opeens mijn kamersleutel nergens vinden en die hebben we nodig om te laten scannen.  Paniek!  Gelukkig laat de vriendelijke Holland America medewerkster voor deze ene keer toe, dat mijn naam in hun computer wordt getypt.

Dan staan we al buiten en worden naar onze bus naar het vliegveld geloodst.  We krijgen onderweg een hele rondleiding door Vancouver, erg interessant.  Het zorgt ervoor, dat de drie kwartier zo voorbij zijn.  Bij het vliegveld komen de Holland America mensen vertellen, waar we onze bagage kunnen ophalen. 

Daarop moeten we een kwartiertje wachten, maar dat geeft niet, want wij zijn nog te vroeg om in te checken.  Ook het ophalen van onze bagage gaat weer heel geordend.  Ik ben echt onder de indruk van de efficientie van het uitchecken, want ik herinner me 12 jaar geleden met Carnival grote chaos.  Wellicht is dat inmiddels ook een stuk beter geworden. 

Met onze tassen gaan we inchecken en daarna moeten we ze op een lopende band leggen.  We gaan hier in Vancouver door de Amerikaanse douane, dus verwachten, net als in de VS, de koffers weer op te moeten halen om door de douane te gaan.   

Eerst is daar de paspoortcontrole, waar, in tegenstelling tot in Aruba vorige maand, alle hokjes gevuld zijn met beambtes.  Het gaat dan ook heel vlot en voor we het weten kunnen we ons blauwe formulier aan de douanebeambte afgeven.  Die zwaait ons door en dan staan we bij de gates.  Onze koffers zien we niet meer.  Deze immigratie en douane waren wel een heel stuk makkelijker, dan in Aruba!

Bij de gate vinden we stopcontacten, waar we prompt al onze electronica mee opladen.  YVR, zoals het vliegveld zich hier noemt naar zijn vliegcode, heeft gratis internet.  We hebben bijna drie uur wachttijd hier, dus dat is wel heel fijn.  Net voor het boarden kopen we ook lunch, voor mij lekkere sushi met crab en avocado.  Voor onderweg koopt Rick nog een zak met “dill pickle” chips, die we in de VS niet kunnen krijgen, en een Aero reep (Bros in het Engels). 

We vliegen met een regionale luchtvaartmaatschappij voor United, Skywest Airlines, in een kleine jet met twee stoelen aan iedere kant van het gangpad.  Het is mooi weer boven Washington, Oregon en Californie en op een gegeven moment zien we Yosemite National Park uit het raam.  Dan zie je pas wat een ongewone vorm Half Dome in dat park heeft!

Keurig op tijd landen we in Los Angeles.  Daar kunnen we vrijwel meteen alweer aan boord van het vliegtuig naar Washington Dulles.  Tot onze ergernis hebben we de eerste rij, dus geen plek voor onze tassen.  Dat niet alleen, maar door alle enorme tassen, die iedereen tegenwoordig mee heeft, is er pas bij rij 23 plaats in de bovenrekken!   

Het is een mooie zonnige dag en het eerste deel van de vlucht lijkt wel een speciale rondleiding.  Eerst zien we het Hollywood bord op de heuvels in LA.  Daarna vliegen we vlak over Las Vegas en de Hoover Dam.  Niet veel later wordt het een schitterend landschap met canyons, waarvan een de Grand Canyon is.  Na over Page en Lake Powell en Glen Canyon Dam te hebben gevlogen zien we al snel de witte pieken van de Rocky Mountains onder ons.  Wat is dit toch een schitterend, maar vooral ook leeg, land!

Als “diner” bestellen Rick en ik beiden het kaas en vruchtenplankje.  Dat is best lekker, eigenlijk.  Als het buiten minder mooi wordt, ga ik de film kijken. Het is Something Borrowed, die ik al heb gezien, maar ik vind hem erg leuk. Daarna een grappige comedy en uiteindelijk een interessant BBC programma over de natuur in het Caribisch gebied, zo vliegt de tijd om! 

Net na middernacht landen we in Dulles en gaan met het people mover busje naar de terminal.  Daar wachten onze tassen al op ons en kunnen we zo de taxi naar huis in.  Het was een lange reisdag, maar alles ging werkelijk van een leien dakje! 

Onderweg las ik met schrik op Facebook, dat een man, die ik al heel lang online kende, aan een hersenbloeding is overleden.  Hij was van onze leeftijd en het is weer een herinnering, dat het zomaar opeens over kan zijn.  Ik neem me opnieuw voor om van iedere dag, die ons gegeven is, te genieten.  Deze reis naar Alaska was er een, die we nooit zullen vergeten, zo bijzonder!  En nu gaan we de Virginiaanse herfst in, die meestal ook erg mooi is.

Dag 6: Ketchikan

Heel ongewoon voor mijn doen is het al licht, als ik wakker word.  Een blik op mijn horloge laat kwart over zeven zien.  Wat?  Zo laat word ik nooit, zonder halverwege de nacht op te staan, wakker.  Een blik naar buiten laat niet veel bijzonders zien, dus ik draai me nog een keer om.



De volgende keer, dat mijn ogen opengaan, is, als de steward op de deur klopt.  We hebben vandaag ontbijt in de kamer besteld en dat wordt keurig om kwart over acht bezorgd.  Ik heb eggs sunny side up (met de dooiers vol naar boven) en een English muffin besteld.  Daarbij ook een glas V-8, een prima ontbijt, dus.  De koffie is heerlijk en daar drink ik dan ook sloten van.



Rick gaat op het promenade dek lopen om wakker te worden.  Hij heeft helaas een flinke verkoudheid, die gisteren begon.  We horen heel wat andere mensen ook hoesten en snotteren, dat alles ondanks alle hand sanitizers en handen wassen waarschuwingen.  Gelukkig heb ik het, even afkloppen, niet.



Zin om naar de sportzaal te gaan heb ik vandaag niet.  Ik wil ook per se het dokken in Ketchikan meemaken.  Dat betekent een Max Capacity-achtige  routine hier in de kajuit.  Dat valt nog niet mee, want er is bar weinig ruimte.  De oefeningen, die ik kies, zijn jump squats, diamant push ups, muur squats en de plank met rechte armen.  Dat is allemaal een flinke uitdaging.



Net als ik klaar ben komt Rick binnenrennen.  Volgens hem zijn we vooruit op het aankomstschema, want hij ziet de haven van Ketchikan al.  Ik neem een snelle douche en kleed me razendsnel aan, want ik wil er niets van missen.  Het is de eerste haven, waar we wakker zijn om het aanleggen te zien. 



Rick zei, dat hij op de boeg zou staan, maar daar mag niemand komen tijdens het aanmeren, blijkt.  Ik heb geen idee, waar hij dan is, dus loop naar mijn “geheime” balkon naast de sportzaal.  Inderdaad ben ik daar alleen en wie zie ik vlak onder mij?  Rick!  Twee trappen naar beneden is ook een uitkijkpunt.



Wonder boven wonder (want het schijnt hier altijd te regenen) is het droog.  We kunnen dus goed fotograferen, al waait het hard.  Tot mijn teleurstelling meren wij het verst van het centrum verwijderd aan.  Het is wel bewonderenswaardig hoe men zo’n enorm schip maneuvreert.



Gauw rapen we onze spullen bijeen en maken ons klaar Ketchikan te gaan verkennen.  Net als ik naar buiten wil lopen roept iemand, dat het flink regent.  Dan wil ik mijn paraplu ook hebben, dus ga terug naar de kamer.  Rick staat al buiten en besluit een foto van mij in onze kajuit te maken.  Gelukkig logeren we vlakbij de gangplank.



Na de foto’s loop ik weer naar buiten.  Wij hebben geluk zo dicht bij de uitgang te zitten, want er staan rijen met mensen, die naar buiten willen.  Ik heb op de kamer ook mijn skijack maar aangedaan, want dat leek me toch warmer.



Intussen regent het gestaag.  We lopen naar het centrum met heel veel juweliers.  Er zijn gelukkig ook wat zalm verkopers, want dat is de attractie van hier.  Bij de Salmon Market kopen we dan ook een paar pakken gerookte zalm, een voor Niall en Serena als dank voor het laten logeren van Saskia en een voor onszelf.



Behalve zalm staat Ketchikan ook bekend om zijn totempalen.  Er is zelfs een Indiaans dorpje vlakbij, waar een hele straat is gelijnd met totempalen.  Deze palen kunnen allerlei betekenissen hebben.  Zo worden ze gemaakt als welkom en ook voor iemand, die is overleden, de as van diegene wordt dan in de totempaal gestopt.  Wij gaan bij een plaatselijk winkeltje binnen en zoeken iets voor Kai uit.  Wat schrijf ik niet, want hij leest soms dit blog.



Het regent maar en regent maar en de tijd vliegt.  We willen voor onze excursie lunch eten, maar hebben geen tijd om ergens plaats te nemen.  Er staan een paar fish and chips standjes op de kade.  Bij een ervan kopen we een gerookte zalm sandwich, maar die is zeker niet zo speciaal, als de crabsandwiches gisteren.  Er zit een beetje zalm op een oud, hard broodje.



Intussen zie ik anderen heerlijke chowder eten.  Bij het andere standje, waar men ook nog eens een stuk vriendelijker is, koop ik een kop hete chowder.  Die smaakt net zo lekker, als hij eruit ziet, en soep op deze kille, regenachtige dag warmt goed op.  Rick doet zich tegoed aan een rendier hot dog en zo hebben we in ieder geval genoeg lunch gegeten.



Omdat onze broeken zo lopend flink nat zijn geworden, verkleden we ons even snel.  Dan lopen we weer naar buiten op zoek naar de bus, die ons naar de wildernis zal brengen.  Onze excursie vandaag garandeert, dat we beren zullen zien, anders krijgen we geld terug.  We zijn heel benieuwd!  Ik probeer me er niet teveel van voor te stellen, want het geldt al, als een persoon in de groep een beer denkt te zien.



De busrit naar de wildernis is interessant.  De chauffeur vertelt over Ketchikan, waar het lang niet zo koud wordt in de winter, als in de andere steden.  Er loopt een warme golfstroom langs.  Ook zien we het straatje met totempalen, waar ik eerder over schreef, en vertelt de chauffeur over de vijf verschillende betekenissen van die palen (waarvan ik me er dus maar twee herinner, schaam, schaam).



Eenmaal in het regenwoud staat onze gids Matt ons al op te wachten.  Hij is bioloog en geboren en getogen Alaskaans.  Hij vertelt, dat hij honderd mijl van Ketchikan in een dorpje met twintig mensen is opgegroeid.  Er was geen electriciteit en pas op zijn elfde dronk hij zijn eerste gewone melk, daarvoor altijd poedermelk.  Niet voor te stellen voor ons, die van alle gemakken voorzien zijn thuis.



We krijgen poncho’s voor de regen, waar ik dankbaar gebruik van maak, want zo kan ik mijn fototoestel ook een beetje droog houden.  We krijgen allerlei instructies over hoe we moeten reageren, als we beren zien en moeten de flits van onze fototoestellen afzetten.  Dat felle licht schrikt de beren af. 



Aan het begin van de wandeling praat Matt veel en laat ons berenpaden en sporen zien.  Dan horen we de beek stromen en moeten we een stuk stiller zijn.  Zodra we op de hangbrug staan, zien we in de beek een moederbeer met twee jongen zalm vissen!  Dat we er zo dichtbij zouden komen had ik niet verwacht.



Het is een schitterend gezicht en we blijven een tijd kijken en fotograferen.  Alleen is er weinig licht en zonder flits heel moeilijk scherpe foto’s te maken.  Ik hoop maar, dat er een paar gelukt zijn.  De beren weten duidelijk, dat wij er zijn, maar trekken zich niets van ons aan.  Pas als iemand in de groep na ons flitst, schrikt de moederbeer zichtbaar.  Matt radioot meteen naar de andere gids om die flits uit te doen zetten.



Wij lopen verder en zien even later nog een beer.  Deze is teveel in de schaduw om te fotograferen.  Aan de mond van de beek zien we veel zalmen proberen de beek in te komen.  Aan de overkant zit een mannetjesbeer dat gade te slaan.  Hij staat even later op en komt op ons aflopen. 



Matt had al uitgelegd, dat we als groep bij elkaar moesten blijven, want een beer doet niets tegen twaalf mensen, maar als je alleen bent kunnen ze agressief worden.  Een man van onze groep wil een goede foto nemen en loopt een stukje van de groep weg.  Meteen gaat Matt er achteraan en beveelt hem terug te komen.  We staan achter een houten railing, die een vals gevoel van veiligheid geeft.  Die beer springt daar zo overheen, aldus Matt.



Niet veel later zien we nog een jong beertje aan komen lopen. Matt vertelt, dat dit het derde “kind” van de vissende moederbeer is.  Deze beer heeft zijn poot verwond en kan niet goed meer lopen.  Tot nu toe blijft de moeder hem verzorgen, maar als ze zien, dat zij het beertje niet meer voert, gaan ze aan de Forest Service vragen, of ze hem op mogen vangen.  Bij elkaar hebben we dus zes beren gezien!  Echt enorm bijzonder om ze zo te zien vissen.



Na heel veel foto’s,  waarvan meer dan de helft ongetwijfeld onscherp is, lopen we verder.  De volgende stop is de zalmkwekerij.  Hier in Alaska zijn zalmboerderijen illegaal, dus alle gekweekte zalm wordt op een bepaalde leeftijd in de beken losgelaten.  Hier zien we ook een paar zeehonden, die ook op het zalmfestijn zijn afgekomen.  Die zalmen voeden allerlei dieren van wolven tot meeuwen en zeehonden tot beren.  Gelukkig zijn er meer dan genoeg hier.



Dit bedrijf heeft ook een opvangcentrum voor geredde dieren.  Zo zijn er vier rendieren, die van een boerderij zijn gehaald, waar ze mishandelt werden.  We mogen ze blaadjes sla voeren en een ervan is heel aanhankelijk.  Ik kan nu dus zeggen een rendier geaaid te hebben.  Voorheen heb ik ze alleen in films met Santa Claus gezien.



In een ander gebouw zien we een adelaar en een uil, die niet meer kunnen vliegen.  Interessant vind ik, dat ze dingen proberen te vinden om de dieren bezig te houden, want ze zijn in het wild opgegroeid en nu hierbinnen is het natuurlijk saai.  Zo doen ze bijvoorbeeld zalm in het stroompje, zodat de adelaar kan vissen.



Als laatste deel van de rondleiding zien we hoe een totempaal wordt gemaakt.  De Indiaan, die hem uitsnijdt, is er een van weinigen, die dit werk nog doen.  Daarom worden ze rijkelijk betaald, vertelt Matt later.  Men betaalt per voet en dat kan tussen de $500 en $5000 zijn.  De totempaal, die wij in wording zien, is 17 voet hoog, tel uit je winst!



We kijken nog even wat in het winkeltje rond en kopen een paar blikjes zalm, want ik vind de zalmdip, die we gratis mogen proeven, zo lekker.  Dan staat onze bus terug naar het schip weer klaar.  Eenmaal terug hebben we genoeg van de nattigheid en besluiten aan boord verder te genieten.

Onze favoriete bar hier, de Ocean Bar, heeft van vier tot vijf “happy hour”, de drankjes zijn twee halen een betalen.  De barmannen, Arvin en Carlo, zijn heel praatgraag.  Ik vind het wel interessant om te horen, hoe hun leven hier aan boord, maar ook thuis in de Filippijnen eruit ziet.  We krijgen ook een paar lekkere hapjes erbij en zien uit over het water, waar de watervliegtuigjes af en aan vliegen.



Al de hele week hebben Rick en ik mee willen doen aan de pub trivia in de piano bar.  We vormen met vier anderen een groepje.  Maar zelfs met zijn zessen komen we niet uit de meeste vragen.  De enige, waarvan ik het goede antwoord bijdraag, is de vraag welk gebouw voor de Eiffeltoren het hoogste ter wereld was.  Die is makkelijk: het Washington Monument!



Tijd alweer om ons klaar te maken voor het avondeten.  Dit keer komen we bij geheel nieuwe mensen te zitten.  Ik klets veel met de Canadese naast mij.  Zij wonen in Vancouver, dus zullen overmorgen gewoon thuis zijn.  We varen inmiddels op open zee en dat voelen we meteen.  Het schip deint flink, dus ik neem gauw medicijn in.  Hopelijk werkt dat morgen ook, want in zeeziekte heb ik de laatste vakantiedag geen zin!

Foto's

Ik had een heel blog klaar, maar Blogger had andere ideeen met deze langzame internetverbinding en dat was het (ook dom van mij!).   In ieder geval heb ik wat foto's kunnen opladen, zie hier.

Dag 5: Juneau

Alweer dokken we een vroeger, dan op het schema stond, in Juneau. Een blik naar buiten laat me mist, maar daarboven blauwe lucht zien! We boffen zo met het weer hier (later horen we, dat augustus hun op vier na natste maand was hier), er is maar 20% kans op regen.

Vandaag hebben we geen zin om lang over ons ontbijt te doen, dus we gaan naar het buffet op het Lido dek. Dat is vrij uitgebreid en we vinden er allerlei lekkers. Ik neem een soort eggs benedict, maar dan met artisjok en champignons. De bakkerij aan boord is werkelijk super en ik kan het niet laten een kaneelbroodje te nemen.

Na het ontbijt gaat Rick even werken op de kamer en ik naar de sportzaal. Daar tref ik de Californische van de eerste ochtend weer en in plaats van lezen kletsen we het halve uur voorbij. Intussen zien we ook allerlei watervliegtuigjes landen, iets wat je in ons gebied zeker nooit ziet. Het halve uur vliegt voorbij zonder, dat ik een letter lees. Ik dacht deze reis allerlei boeken te lezen, maar tot nu toe heb ik niets van de schoonheid buiten willen missen!

Na Rick op de kamer te hebben opgehaald, gaan we naar de 9e verdieping om foto's van Juneau vanaf het schip te nemen. Daarna gaan we van boord en lopen door het gezellige oude gedeelte van het stadje naar het capitool. Dit is de hoofdstad van Alaska en iedere hoofdstad heeft een capitool.

Dit is voor mij na die van Virginia, Maryland, North Carolina, Massachusetts, Texas, Kentucky, Minnesota en Colorado mijn negende (op Facebook schreef ik achtste, maar ik was Colorado vergeten) staatscapitool. Het gebouw hier vinden wij lang niet zo mooi als de andere capitolen, die we hebben gezien.  Alleen de ingang is mooi, voor de rest lijkt het een gewoon kantoorgebouw.

We hebben gezien, dat er dichtbij de cruiseschepen een gondel de berg opgaat.  Van daaruit zouden we prachtig uitzicht over Juneau hebben, zeker op een mooie dag als vandaag.  We gaan informeren hoe lang het duurt om boven te komen.  Dat is maar vijf minuten en de trams gaan iedere tien minuten.  Daar hebben we dus ruimschoots de tijd voor en kopen kaartjes.

Daar krijgen we geen spijt van.  Het uitzicht boven is inderdaad schitterend!  We bezoeken ook de adelaar Lady Baltimore en maken foto’s van het majestueuze dier.  Haar vleugel was zodanig gewond, dat ze nooit meer zal kunnen vliegen.  Deze vogels zijn zo mooi en al ben ik blij, dat ze nu goed verzorgd wordt, ik vind het heel zielig, dat haar de kracht om boven de aarde te zweven is ontnomen.

We lopen nog even door het bos, waar het enige wild, dat we zien, een eekhoorn is.  Dat geeft niet, want het is hier prachtig!  Van de bomen hangt een soort mos, dat erg op het Spaanse mos in het zuiden van de VS lijkt.  Volgens de gids in de tram zijn de twee soorten ook aan elkaar verwant.

Eenmaal weer beneden gaan we lunchen.  Eerder is ons al Tracy’s King Crab Shack opgevallen.  Dat is een houten keet, waar ze allerlei lekkernijen met Alaskan king crab op het menu hebben staan.  Rick en ik kunnen niet kiezen tussen de crab cake of de verse crab sandwich.  De kok heeft een goed idee: hij maakt er van ieder een en zal die dan door midden snijden, zodat we ze allebei te proeven krijgen.

Terwijl we aan een van de tafeltjes onder een luifel wachten op ons eten, koop ik een sweatshirt met hun grappige logo erop.  Dat vind ik een leuker souvenir, dan gewoon een “Juneau Alaska” trui.  We smullen werkelijk van de lekkernijen, die veel te gauw op zijn. 

Intussen heb ik helaas een enorme hoofdpijn ontwikkeld.  Gelukkig zijn we vlakbij het schip, dus gaan even aan boord om medicijn te nemen.  Dit geeft Rick gelegenheid een paar emails te sturen en ik laat het sweatshirt en nu het toch niet regent ook mijn zware cameratas in de kamer.

Voor vanmiddag hebben we ons opgegeven voor de excursie naar een mushers camp.  Mushers zijn de mannen en vrouwen, die sledehonden trainen en meedoen aan races, zoals de beroemde Iditarod.  Met een bus worden we de wildernis in gebracht.  We zijn maar met zijn negenen en gewoonlijk zijn er meer dan dertig mensen, dus wel zo leuk, zo’n kleine groep.

Als we aankomen zien we de honden al klaar staan.  Het is een geblaf van jewelste en ze willen duidelijk rennen.  We nemen plaats in een karretje en “onze” musher Caleb stelt zijn team honden aan ons voor.  Het zijn allemaal Alaskan huskies, geen officieel ras, maar allemaal verschillende rassen door elkaar met vrijwel allemaal wat Siberische husky of Alaskan malamute in zich.  De honden zijn veel kleiner en dunner, dan ik had verwacht.

Het team van zestien honden trekt ons met groot enthousiasme een rondje door het bos.  Dit is voor hen ook goede training, vertelt Caleb.  In de winter moeten ze zo een paar honderd mijl lopen!  Ht is wel een apart iets, die mushers en hun honden.  Tijdens zo’n race zijn ze dagenlang alleen met elkaar in de ijzige wildernis.  Niets voor mij, dat is zeker!

Na het ritje neemt Mike het gidsen over.  Hij laat de materialen, die de mushers gebruiken zien en daarna mogen we de puppies knuffelen.  Het hoogtepunt van deze excursie voor mij!  Er is een nestje met vier weken oude pups en eentje met twee weken oude.  Het is heel belangrijk voor het socialiseren van de honden, dat de puppies veel aandacht krijgen.

Mijn zwart-witte reutje is werkelijk schattig!  Ik zou hem zo mee naar huis nemen en opeens mis ik Cosmo enorm.  Omdat we met zo’n kleine groep zijn heeft iedereen een puppy vast en kunnen we er lekker lang mee knuffelen. 

Caleb haalt een van de twee weken oude puppies bij de heel beschermende moeder weg en ook die is schattig, natuurlijk.  Maar na een paar foto’s geef ik hem weer terug, want ik vind het zielig voor Mumble, de moederhond, die het duidelijk niets vindt, dat haar kroost niet veilig bij haar is.

Veel te snel is het weer tijd om terug naar Juneau te gaan.  Daar gaan we eerst bij de Red Dog Saloon wat drinken.  Er zit een zanger, die zeer grappig is en liedjes zingt, waar iedereen bij meezingt.  Er hangt een heel gezellige sfeer.

Rick en ik willen al de hele reis rendierworst eten en zien, dat het hier op het menu staat.  We bestellen het en delen de worst als snack.  Erg lekker, moet ik zeggen!  We maken even een praatje met de mensen naast ons, die van een van de twee andere cruiseschepen komen.  Hij is Egyptisch en zij Brits. 

We hebben nog een uurtje voor we weer aan boord moeten, dus gaan nog even shoppen.  Ik heb gezien, dat een van de juwelieren Pandora bedels verkoopt en wil graag een souvenirbedel voor Alaska.  Ze blijken er een te hebben met een vergeet-me-nietje erop.  Dat is de staatsbloem van Alaska, dus perfect. 

Even verderop is een winkel met enkel Russische produkten.  Rick heeft daar vroeger gewoond en wordt helemaal nostalgisch bij het zien van de bekende spullen.  Hij kiest een mooie baboeshka uit voor zijn kantoor.  Ik zie, dat ze ook sneeuwmannen hebben, die van groot naar heel klein gaan.  Leuk voor ons winterdecor thuis vind ik dat, dus kies een leuke uit.

In een winkel met allerlei dingen van jade gemaakt vinden we leuke oorbellen voor de meisjes.  Nu begint de tijd wel te dringen, maar Rick wil nog een t-shirt van de Red Dog Saloon.  Tien minuten voor de plank op wordt getrokken zijn we binnen! 

We hebben echt van Juneau genoten.  Hier had ik wel langer willen blijven en de Mendenhall gletscher bezocht bijvoorbeeld.  Het was wel een bewuste keuze de honden te doen, want we hebben eergisteren ook al veel gletschers gezien en in Europa zijn we er ook beiden weleens op geweest.  Zo’n sledehondenkamp is typisch iets van Alaska. 

Nog geen kwartier nadat iedereen aan boord moest zijn, zien we het schip al bewegen.  Gauw rennen we naar het sportdek om foto’s te nemen van het vertrek.  We zijn het eerste schip, dat weggaat, Celebrity en Carnival liggen er nog.  Beide schepen zijn een stuk groter, dan het onze.

Vanavond is de tweede “formal night”, dus kleden we ons weer keurig aan.  Dit keer doe ik mijn groene satijnen jurk aan en Rick zijn lichtbruine pak.  Boven staan de fotografen weer klaar en we laten een serie maken.  Ik ben benieuwd of het wat wordt.  De fotografen lijken wel echt te weten, wat ze doen met poses e.d.

Voor de verandering krijgen we een tafel aan de andere kant van de eetzaal.  Toevallig krijgen we Mike en Lynn uit Vancouver weer naast ons.  Er is ook een Indiaas stel uit Long Island, New York en een Kroatisch stel, dat in Dallas woont.  Die laatsten zijn de eerste tafelgenoten deze week, die jonger zijn, dan wij!

Het wordt weer een heel gezellige maaltijd.  Het menu is ook heerlijk.  Ik heb een voorafje van pate en gerookte zalm, daarna minestrone soep en als hoofdgerecht neemt vrijwel iedereen de surf and turf.  Een kreeftestaart en een ontzettend mals stukje filet mignon liggen naast elkaar op het bord.  Als dessert kies ik een soort bonbon, een chef’s hoed van witte chocolade gevuld met chocolade mousse. 

Het is zo gezellig, dat we nog lang blijven nakletsen en het is al na tienen, als we afscheid nemen.  Zo eindigt weer een heerlijke dag in Alaska, de week gaat veel te snel voorbij! 

Dag 4: Skagway en de trein

Om half zeven word ik wakker van een “klonk”.  Ik kijk uit raam en zie een stijger.  Duidelijk zijn we aangemeerd in Haines.  Ik zie bovendien op die steiger een vrouw in regenjas staan en bedenk me, dat zij zo onze kamer in kan kijken.  Rick en ik houden de gordijnen  ‘s nachts open, zodat we meteen naar buiten kunnen kijken bij het wakker worden.  Nu doen we de vitrages toch maar snel dicht.

We proberen nog wat verder te slapen, maar dat gaan niet makkelijk.  Er worden dingen omgeroepen en duidelijk gaat het halve schip direct van boord.  De gangplank ligt maar een verdieping hoger en dicht bij onze kamer, dus van slapen komt niets meer.  Om half acht geven we het op en staan op.

Omdat wij pas om kwart voor elf aanwezig hoeven te zijn voor onze excursie, gaan we in de eetzaal eten.  Dit keer zitten we aan tafel met Bill en Sue, die eigenlijk vlakbij ons in Maryland wonen.  Dat maakt het gesprek meteen gemakkelijk.  We zien ook, dat het flink regent en vinden dat natuurlijk jammer, maar eigenlijk hebben we de afgelopen dagen erg geluk gehad met het overwegend droge weer.

Een aantal mensen vroegen, hoe het in dit klimaat met mijn spieren gaat.  Laat is zeggen, dat het maar goed is, dat ik hier niet woon.  Daarom is het zo belangrijk, dat ik iedere dag aan beweging doe, want ik wil niet, dat ik een dag zoveel pijn heb, dat het plezier erdoor vergald wordt.  Met Mineral Ice en beweging gaat het tot nu toe gelukkig goed.

Vanochtend bestellen Rick en ik hetzelfde als ontbijt, de “eggs royale”, English muffin met gerookte zalm en gepocheerde eieren (zonder Hollandaise saus).  Ik neem er ook vijgen bij, die ik net op het menu heb ontdekt.  Daar ben ik dol op en ze zijn heerlijk! 

Als mijn gerecht komt, denk ik er wat peper op te strooien.  Iemand heeft kennelijk de deksel niet goed op het potje gedaan en de hele lading peper valt op mijn eten!  Gisteren gebeurde al hetzelfde met de sambal.   Zo vreemd!  Gelukkig is een nieuwe portie snel gemaakt en die smaakt heerlijk.

Het ontbijt heeft toch weer langer geduurd, dan we gedacht hadden, dus we hebben minder tijd om te sporten, dan we wilden.  Rick gaat vandaag met mij mee naar de gym.  Daar is het uitgestorven, heel anders, dan gisteren.  Ik doe oefeningen voor alle spiergroepen en dan een tiental minuten cardio.  Rick doet gewichten.  Echt van harte gaat het niet, want we moeten teveel de klok in de gaten houden.

Om een uur of tien verlaten we het schip en lopen naar de minimarkt aan de overkant.  Daar kopen we wat te drinken en een snack voor onderweg.   Dan melden we ons voor onze excursie vandaag en krijgen een groene sticker en een kaartje voor de veerboot.

Daarmee gaan we in drie kwartier over het water naar Skagway.  Mocht je daarheen willen rijden vanuit Haines, dan zou dat 350 mijl zijn!  Duidelijk is via het water de beste weg.  Onderweg zien we mooie watervallen en ik vind een adelaar in een boom langs de kust.  Ik probeer hem aan Rick aan te wijzen, maar die vindt hem niet.  Terwijl de vogel daar toch zo mooi zit met zijn witte kop.

Eenmaal in Skagway, waar drie andere cruiseschepen voor anker liggen (twee NCL en een Princess), worden we per bus naar het treinstation gebracht.  Rick merkt op, dat we deze vakantie alle vormen van gemotoriseerde transportatie hebben gebruikt. 

Met onze groene stickers worden we de treinwagons van de White Pass and Yukon Route in gedirigeerd.  Daar wacht ons een papieren zak met lunch en een brochure over deze historische spoorweg.  Skagway was het uitgangspunt voor de mijnwerkers op weg naar Klondike om goud te mijnen.  Deze spoorweg werd later aangelegd, daarvoor was de tocht naar goud veel moeilijker.

Duizenden mensen voeren vanuit Seattle en Vancouver naar Skagway op weg naar de beloofde rijkdom van gouddelven in Klondike.  Eenmaal daar moest men van de Canadese regering voorzieningen voor een jaar overleven bij elkaar rapen, die minstens 2000 pond moesten wegen.  Die moest men dan over een van de twee voetpaden over passen dragen, wat minstens 50 keer heen en weer gaan door weer en wind betekende. 

Honderdduizenden probeerden dat en maar dertigduizend waren succesvol en die werden niet rijk, want er waren al teveel mensen.  Een heel zwaar leven, duidelijk, en gezien het weer vandaag zeer in te denken.  Men reisde zelfs liefst in de winter, want dan kon men over bevroren meren en rivieren, wat de route verkortte.

Tegenwoordig reizen we de luxe route, die de latere mijnwerkers namen, per stoomtrein (nu diesel).  Het is een mooie route, vooral met de herfstkleuren.  We klimmen gedurende ongeveer twee uur naar de White Pass, waar we omkeren.  Hier zijn we op Canadese bodem, maar hoeven onze paspoorten niet te laten zien, omdat we de trein niet verlaten.

Na wat gemaneuvreer worden de locomotieven naar voren gereden en zijn wij opeens de laatste wagon.  Dat is leuk, want we mogen achter op een klein balkonnetje staan en dat voelt opeens of we helemaal in de natuur zijn.  Watervallen links en rechts en prachtige ongerepte natuur.  De trein hobbelt naar beneden en ik geniet van deze schoonheid. 

Helaas geen wilde dieren, maar de flarden mist, de herfstkleuren, watervallen en snelstromende rivier, ik zou deze rit wel eindeloos willen laten duren!  Dat terwijl ik dacht Rick zijn zin te geven en het wel te zullen velen.  Rick is inderdaad zo blij als een kind in deze trein, maar ik vermaak me tegen mijn verwachtingen in ook zeer.

Te snel zijn we terug in Skagway.  Wij hebben de excursie met extra tijd in het stadje gekozen, maar die extra tijd bedraagt maar liefst drie uur.  Zo groot is het ook weer niet, maar bij navraag zit er niets op, we moeten met de veerboot van zes uur mee.  Vroeger kan niet.

Het weer is vreemd, dan weer echt regen, dan weer bijna zon en druppen.  Skagway is een heel fotogeniek plaatsje.  Het is in 1898 groot geworden door de goud “rush” en veel van de houten gebouwen stammen uit die tijd.  Vooral het gebouw van het bezoekerscentrum uit 1899 is interessant.

We lopen langs de hoofdstraat en kijken zo af en toe in een winkel.  Opvallend is, dat de zijstraten niet geplaveid zijn en vrijwel iedereen rijdt in een pick up truck.  Dat we echt in Alaska en Sarah Palin gebied zijn, blijkt wel uit de Sarah Palin winkel hier.  Dit is (vertelt Rick) het stadje, waar zij opgroeide.  Vreemd, zo’n hele winkel voor een politica!

Bij de zalm”boer” proeven we hun produkten. Ik ben dol op jerky, dus koop de een pakje rendier en een pakje zalm jerky.  Die eerste eet ik vrijwel meteen op.  Heel taai, maar wel erg lekker van smaak is het.

We hebben het stadje nu wel gezien, maar nog meer dan een uur voor we de bus kunnen nemen.  In de Red Onion Saloon is het druk, maar wij hoeven geen tafeltje en gaan bij de bar staan.  Ik bestel mijn eerste Alaskan biertje.  Hun zomerbier is lekker licht.

Deze saloon stamt uit 1898, het grote goudzoekjaar.  De serveersters zijn in costuum en langs de muur hangen verschillende soorten pispotten (ik weet er geen beter woord voor).  Duidelijk was dit geen vijf sterren restaurant destijds, maar had men er zeker plezier!  Een medewerkster komt zelfs omroepen (met veel verbloemde opmerkingen), dat er een rondleiding van het bordeel boven aankomt.  Daar hebben wij (helaas) geen tijd voor.

Hier hebben we ook het eerste goede internetsignaal sinds zondag.  Ik maak van de gelegenheid gebruik om met de drie kinderen bij te kletsen via sms.  Dan merk je toch ineens wel, hoe we gewend zijn geraakt om ieder moment van de dag contact te kunnen maken.  Voor we het weten is het tijd om de bus terug naar de veerboot te gaan halen.

De bus staat al klaar en veel mensen zijn er al.  Dan merk je pas, hoeveel contacten je maakt op zo’n cruise (om nooit weer te zien), want de “Hi,Petra!”’s zijn niet van de lucht.  Ik voel me praktisch een bekende zo door de gang van de bus lopend.  Tot nu toe zegt iedereen  keurig “Petra” en niet “Peh-trah” of “Pie-trah”.  Ik moet Sharon toch echt eens opvoeden om mijn naam goed uit te spreken, het lukt haar landgenoten duidelijk prima.

Wachtend op de veerboot staan we aan een jachthaventje.  Opeens komt een zeehondje heel nieuwsgierig kijken.  Net lang genoeg om een foto te nemen. Toch nog wat wild gezien dus vandaag, samen met de adelaar.

Eenmaal terug in Haines ga ik naar de kajuiit en Rick gaat wat blikjes soda halen bij het mini supermarktje.  Ik douche en kleed me in mijn fluwelen jurk.  Rick vindt dat heel  erg netjes, maar het is feitelijk een stuk stof, dat ik over mijn hoofd trek. Gek eigenlijk, al die moderegels en wat mooi is en zo.  Enfin, we zien er goed uit, als we naar de eetzaal lopen.

Er zijn geen tafeltjes voor twee personen open (hoeft ook niet), dus we worden “bijgezet” aan tafel 137.  Dat is een hit!  Er zitten drie andere koppels.  Een uit Illinois, Koreaanse vrouw en Amerikaanse man, een uit Vancouver, maar oorspronkelijk Brits en het derde koppel is een stel uit Iowa.  Die laatsten zijn het meest interessant, al is het gesprek tussen iedereen leuk en geinteresseerd. 

Naast mij zit Lynn, oorspronkelijk uit Yorkshire, Engeland, en nu voor de tweede week op dit schip met haar man.  Zij wonen in Vancouver en het was, volgens hen, goedkoper om terug te cruisen, dan te vliegen.  Ik wil ook!  

Maar het stel uit Iowa, Gordon en Frieda, zeker in hun zeventiger jaren, zo niet tachtiger jaren, houden ons in hun greep met aangrijpende verhalen over pleegkinderen, die ze jarenlang hadden en die allerlei moeilijkheden hadden.  Ze hebben een boerderij met onder anderen pauwen en zijn complete “cowboys” (die komen niet alleen uit Texas).  Ik neem een foto van Gordon met hoed en hij laat trots zijn “buckle” (riemgesp) zien.  Daarvan heeft hij er volgens Frieda een heel stel, maar hij weigert een trouwring te dragen.  Ach, zegt hij, ze weten van verre al, dat ik een getrouwde man ben.  Heerlijk!

Op mijn aanraden bestelt vrijwel iedereen de “crisp” (vanavond met perzik) als dessert.  Ik hoor geen klachten en heb die zelf ook niet.  Dit was een van de leukere diners deze week en het duurt dan ook even voor we afscheid nemen.  Dat is een van mijn favoriete aspekten aan een cruise, de vele verschillende mensen van over de hele wereld, die je ontmoet.

Wat me ook echt opvalt bij deze cruise is hoeveel de mensen hebben gereisd!  Australie, Nieuw Zeeland, Zuid-Amerika (gek genoeg minder in Europa).  Twaalf jaar geleden deden we een Carnival cruise met de kinderen, maar dit is weer een heel andere ervaring. 

Morgen weer een excursie in Juneau, de hoofdstad van de staat.  Nu gauw klaarmaken voor bed.  Het was weer een lange dag.  De Indonesische medewerkers hier hebben nu een show, die wij graag zouden zien, maar ja, ik sta liever vroeg op om alles overdag mee te maken.

Dag 3: Glacier Bay

Alweer word ik vroeg wakker.  Ik vermaak me een tijdje met gewoon de zee afturen.  Je weet toch maar niet, wat je te zien krijgt.  Rick is een stuk later gaan slapen, weet ik, dus ik doe een tijdje heel stil.  Ik wil echter geen minuut van vandaag missen en Rick heeft gisteren al gezegd, dat ik hem om half acht mag wakker maken.  Dat doe ik dan ook.

Een kwartiertje later zitten we aan het ontbijt.  Bij dat zitten blijft het wel een tijdje, want het duurt lang voor onze bestelling wordt opgenomen.  Waarschijnlijk, omdat zoveel mensen vroeg willen eten, maar ik zie mijn mogelijkheden tot sporten steeds korter worden.  We hebben in ieder geval leuke tafelgenoten uit California en Upstate New York.  Na afloop verbaast Rick er zich over hoeveel “wij vrouwen” op de vroege ochtend kunnen kletsen.  Inderdaad houdt de andere man zich ook stil.  Ach, het is toch leuk ervaringen uit te wisselen?

Eindelijk komt het eten en mijn “eggs florentine”, twee gepocheerde eieren met spinazie op een English muffin (zonder de Hollandaise saus, die daar gewoonlijk bijkomt) smaken prima.  Rick heeft hetzelfde gerecht, alleen zalm in plaats van spinazie.  Gauw eten we en dan splitsen we op.

Rick gaat weer proberen, of hij het internet aan de praat kan krijgen, want zijn baas wacht nog op een belangrijk document.  Ik laat mijn plan om drie mijl te lopen op het promenade dek varen en ga naar de gym.  Daar is het druk, maar er komt net een crosstrainer vrij. 

Al sportend zie ik een paar zeeleeuwen en een aantal dolfijnen langszwemmen, zo leuk!   Minder is, dat de oudere man naast mij bij het afstappen van de machine valt.  Hij valt op een lopende band en dan naar achteren.  Ik schrik me lam!  Gelukkig is zijn trots meer gekrenkt, dan hijzelf.  Dat had wel anders kunnen aflopen!

We gaan vandaag Glacier Bay bezoeken.  Dit is een National Park en tijdens het ontbijt zagen we het bootje van de National Park Rangers wegvaren, dat een aantal rangers aan boord bracht.  Rick en ik kleden ons gauw warm aan (lees: skijack, handschoenen en meerdere lagen kleding eronder, wat niets teveel blijkt te zijn) en het promenade dek op.  Hier kunnen we goed horen, wat de ranger ons heeft te vertellen en dat blijkt interessant.

Dit is een heel uniek gebied, de op een na grootste (na Antarctica) beschermde wildernis ter wereld.  Om te beginnen zien de ranger en anderen een walvis, die ons helaas ontgaat.  Ik zie wel een adelaar, waar ik een foto van kan nemen.  Ook zien we een groepje spelende zeeleeuwen, waar Rick weer een goede foto van neemt. 

We lopen van de ene kant van het schip naar de andere om maar zoveel mogelijk van al het moois tot ons te kunnen nemen.  Behalve de zeedieren is het landschap om ons heen ook adembenemend en uniek.  Eerst zien we alleen de voetheuvels, di e ook vaak in nevel gehuld zijn.  De ranger stelt ons gerust, meestal trekt die mist bij de gletschers op. 

Om half een zullen we bij de eerste, de Lamplugh en vooral de Johns Hopkins gletscher zijn.  Wij hebben geluk bij een ongeluk, want omdat we gisteren de College Fjord over moesten slaan, kunnen we nu helemaal naar de Johns Hopkins gletscher varen en die goed van nabij zien.  Gewoonlijk gaan de schepen niet zover.

In het uur, dat we hebben, voor we bij de gletschers aankomen, gaan Rick en ik gauw een vroege lunch tot ons nemen.  Zo zijn we ook de menigtes voor, want het Lido restaurant wordt flink druk hebben we gisteren gemerkt.  Het eten is lekker, maar na afloop lopen we door het zwembad gedeelte en zien daar een buffet met Indonesische gerechten staan.  Bij navraag blijkt dit een paar keer deze week geserveerd te worden, dus daar gaan we op letten.

Inderdaad trekt de mist op bij de gletschers.  Er schijnt zelfs zo af en toe zon op.  We genieten volop van het schitterende uitzicht.   In de Johns Hopkins baai mogen de schepen in de vroege zomer helemaal niet komen, want dan baren de zeehonden hun jongen op de ijsbergen.  Dit keer zien we hier geen zeehonden, helaas.   We staan hier naast een Nederlands stel.  We kletsen even en vragen ons af, of we de enigen op het schip zijn.

Na een half uur varen we terug de baai uit.  Daar komt een ander Holland America schip ons tegemoet gevaren, de Oosterdam.  Leuk, want zo kunnen we foto’s van een soortgelijk schip in dezelfde natuur, die wij hebben bezocht, nemen.  De Oosterdam passagiers hebben het geluk van de Johns Hopkins gletscher van dichtbij niet.  Dat schip draait al veel sneller weer om zien wij.

Nu varen we door naar de grootste gletscher van Glacier Bay, de Grand Pacific, die 35 mijl lang is.  Alleen zie je er niet veel van, want hij is bijna helemaal bedekt met stenen en ander bergmateriaal.  Veel mooier is de Margerie gletscher, die er haaks op ligt.  Onderweg zien we een moederzeehond met haar kleintje op een van de ijsbergen.

Het schip vaart tot heel dichtbij de Margerie gletscher en dan gaat de motor uit, zodat we de gletscher kunnen horen.  Ik had er geen idee van, dat die zo luid zou zijn!  Je hoort hem kraken en soms een geluid als een geweerschot maken.  Ook zien we er regelmatig blokken vanaf in zee vallen.  Die blokken lijken niet zo groot, maar maken flink geluid bij het vallen.  Helaas zien we geen heel grote stukken vallen, maar genoeg om een idee te krijgen.  De gletscher lijkt bijna te leven.

Na ruim een uur moeten we afscheid nemen van dit prachtige natuurfenomeen.  We hebben hernieuwd ontzag voor natuurfilmers, want het kan duidelijk een tijd duren voor er een spectaculair groot stuk van zo’n gletscher afbreekt, en dan moet je dat nog op tijd filmen ook.  Mij lukte het niet snel genoeg te zijn om de stukken, die wij zagen vallen, te fotograferen.

Inmiddels is Rick naar de kajuit gegaan om zijn zwembroek aan te trekken.  Het is berekoud buiten en het buitenzwembad is niet verwarmd.  Er wordt dus door de cruise director een “polar bear plunge” georganiseerd.  Mij niet gezien, maar Rick wil eraan meedoen.   Ik werp me wel op als fotografe.

Op het Lido dek zijn toch zo’n 25 mensen, die zo gek gaan zijn de plons te wagen, inclusief de cruise director zelf.  Na eerst een groepsfoto en nog wat kunstjes wordt er gesprongen.  Het grappigste is nog, hoe snel iedereen weer het zwembad uit wil!  Rick is volgens mij zelfs de eerste.  Hij zegt, dat de lucht warm is vergeleken bij het water en dat zegt wat!

Gauw gaat hij een warme douche nemen en daarna lopen we naar boven naar de Ocean Bar.  Daar is het “happy hour”.  Rick wil een warm drankje, dus bestelt Ierse koffie.  Ik houd het bij een wijntje.  Naast mij zit een man alleen en ik zie op zijn fototoestel, dat het in het Duits is ingesteld.  Ik besluit eens dapper te zijn en een gesprek te beginnen in het Duits.

Daar gaat hij enthousiast op in, want hij spreekt niet goed Engels.  Het valt me alles mee, hoe het gaat.  Ik versta veel beter, dan ik kan praten, maar het lukt me toch redelijk.  Alleen heb ik in het begin de hele tijd de neiging “si” in plaats van “ja” te zeggen.  Het Italiaans komt telkens als eerste naar boven drijven.  Toch praten we zeker een half uur over van alles, vooral de superreizen, die hij en zijn vrouw hebben gemaakt.  Het wordt een heel interessant gesprek en heel goed voor mijn Duits.

Als laatste bezienswaardigheid van vandaag zouden we om zes uur langs een eiland met zeeleeuwen varen.  We zijn daar op tijd voor aan dek, maar de mist is zo dicht, dat de park ranger komt vertellen, dat de kapitein besloten heeft door te varen.  Wel zien we in het water een paar zeeleeuwen en ik zie een spuit van een walvis, die Rick helaas ontgaat.

Nu zijn we door en door koud, dus tijd voor een warme douche en ons aankleden voor het avondeten.  Vanavond hoeven we niet in galakleding, maar we hebben voor iedere avond toch nette kleding mee.  Ik heb het nog koud, dus doe mijn lange rok en blazer aan.  Dit keer eten we samen met een Brits-Australisch stel en een paar grootmoeders uit Florida.  Het gesprek is meteen interessant, erg leuk al die verschillende achtergronden!

Ook het eten is weer zeer smakelijk.  Dit keer kies ik een viscocktail vooraf, dan een heel erg lekkere en lichte bouillon en als hoofdgerecht zalm met tomaten en artisjokken.  Die laatste twee zijn “Spa” cuisine, lekker en gezond.  Eigenlijk heb ik geen plaats meer voor dessert, maar Rick neemt het wel, dus ik probeer de bosbessen en mango cobbler.  Die is werkelijk heerlijk!  Morgen maar weer flink sporten!

Onze wangen zijn rozig en we hebben de hele dag gestaan en gelopen, dus gaan terug naar de kamer.  Gelukkig staat er ook niets interessants op het avondprogramma.  De muziek is uit de jaren veertig en vijftig, dus voor onze tijd. Wat hebben we weer genoten van vandaag, indrukken van al dat moois, die we nooit zullen vergeten!

PS: Bedankt voor de leuke reacties!  Ik krijg ze in mijn email, dus lees ze iedere keer, als ik download.  Om minuten te sparen nog even geen individuele reacties, maar ik lees alles, dus alle reacties welkom, zoals altijd.