Rondleiding en gezellig uit eten met mijn ouders

Vanochtend kunnen we ietsje later opstaan, want Rick moet ook in Washington zijn en kan mij dus met de auto brengen.  Het belooft alweer een warme dag te worden en ik eet lekker buiten op het deck ontbijt.

Zonder oponthoud rijden we naar de stad waar ik dan ook wat vroeg aankom.  Gelukkig, want nu heb ik tijd om gauw even de toiletten in het Smithsonian kasteel op te zoeken.  Echt wel handig, die zo dichtbij het metrostation te hebben.

Eenmaal terug bij de uitgang van het station komt mijn groepje van vandaag al snel op me aflopen.  Ik maak kennis met de familie S. uit B.  Zij zijn met zijn zessen, ouders, kinderen en een vriend.  Ik merk meteen dat ook dit weer een leuke rondleiding gaat worden. 

Het gesprek verloopt meteen enthousiast en er zijn veel vragen wat ik altijd een leuke uitdaging vind.  Gelukkig weet ik op de meeste ervan wel antwoord.  Soms verbaas ik mezelf over hoeveel ik eigenlijk over de vroege Amerikaanse geschiedenis weet. 

Het is dit keer wel heel druk en door de ene schoolgroep na de andere banen we ons een weg langs de monumenten.  Vanochtend weerspiegelen de monumenten mooi in de Reflecting Pool.  Ik maak eens een selfie in de muur van het Koreaanse oorlogsmonument voor mijn "Ik ben hier" themafoto van vandaag.

 

Volgens mij heeft iedereen wel plezier in de rondleiding en er wordt gefotografeerd en aandachtig geluisterd naar wat ik te vertellen heb.  Langs het Tidal Basin is het een stuk rustiger en we bekijken het Martin Luther King Jr. memorial.  De uitspraken uit zijn speeches hier zijn weer heel actueel.

Na de laatste twee presidenten monumenten bezocht te hebben lopen we naar de Old Ebbitt Grill.  Daar staat onze door Tony uitgekozen tafel al klaar.  Dit keer probeer ik eens de flat bread met kaas en champignons, erg lekker!  De anderen zijn ook zeer tevreden over hun keuzes.

Een uurtje later staan we weer buiten en lopen naar het Witte Huis.  De president is daar nog heb ik online gelezen en gaat pas later vanmiddag naar Oregon.  Jammer genoeg zien wij hem of zijn familieleden niet. 

Na de voor- en achterkant bekeken te hebben  lopen we Pennsylvania Avenue af.  Als we bij de National Archives aankomen zouden ze toch wel graag de Onafhankelijkheidsverklaring en Constitutie zien. 

We gaan aan de andere kant van het gebouw kijken hoe lang de rij is om naar binnen te gaan en tot mijn verbazing staat er geen rij.  We kunnen dus zo naar binnen en hoeven ook niet lang te wachten voor we de documenten kunnen bekijken.  Ik vind het altijd bijzonder deze documenten waarmee de eerste moderne democratie werd gecreeerd hier te kunnen bekijken.

De Rotunda waar de documenten liggen, die mogen niet gefotografeerd worden

Na Capitol Hill opgeklommen te zijn, want zo voelt het na de hele dag lopen, gaan we als laatste de Library of Congress binnen.  Daar bekijken we ook weer de bibliotheek van Thomas Jefferson waar ik telkens nieuwe bekende boeken ontdek.  Dat niet alleen, maar ik zie ook nog steeds nieuwe spreuken op de muren. 

Buiten is mijn rondleiding afgelopen en nemen we afscheid.  Zij gaan nog even het Air and Space museum bezoeken en ik loop naar de metro.  Rick sms-t dat hij me in Vienna kan komen ophalen en staat daar al te wachten als ik het station uitloop.

Gauw frissen we ons wat op en rijden dan naar het Mosaic District.  Mijn ouders logeren in "ons" hotel daar en wachten ons al op.  Ze zijn gisteren aangekomen en het is goed ze weer te zien.

We lopen naar ons restaurant van vanavond, de Four Sisters. Het wordt daar weer smullen van de heerlijke Vietnamese loempiaatjes en ik bestel mijn favoriete gehakt in druivebladeren gerecht.  Na het eten lopen we nog even naar Pastry Xpo en bestellen wat zoetigheden, waaronder macarons voor mijn moeder en mij.

Een aantal daarvan gaan we in de bar van het hotel onder het genot van een glaasje wijn nog even oppeuzelen.  Helaas heeft Rick echter last van zijn maag.  We nemen daarna dus snel afscheid en spreken af voor morgen.  Hopelijk heeft Rick niets vervelends opgelopen, hij is duidelijk helemaal niet lekker.

Foto's van vandaag staan hier.

En nummer drie is volbracht

Alweer is het al twintig graden als Rick me na ons ontbijt bij de metro afzet.  Net als gisteren besluit ik na wat twijfel mijn paraplu niet mee te nemen, ondanks dat er onweersbuien voor later vanmiddag worden voorspeld.

Terwijl ik in de trein zit krijg ik een sms-je van mijn gezelschap van vandaag dat hun bus er veel langer over deed dan gedacht en ze wat verlaat zullen zijn.  Dat komt mij wel goed uit, want dan heb ik even tijd om de toiletten in het Smithsonian kasteel op te zoeken.

Dit gratis krantje is interessant om onderweg te lezen

Heel veel verlaat zijn ze gelukkig niet, slechts een kwartiertje "te laat" komen ze uit het metrostation.  Ik maak kennis met J-M., S. en hun 14-jarige dochter A. en 11-jarige dochter M.  M. ziet om te beginnen het vele lopen niet zo zitten, maar zij loopt het snelst van allemaal!  Echt leuke meisjes zijn het ook weer.

Het is warm en ik vertel zoveel mogelijk in de schaduw.  Het is rustig bij de meeste monumenten.  Wel de nodige schoolgroepen in dezelfde kleur t-shirt, maar geen veteranen en nog weinig Amerikaanse toeristen.  Ik hoor wel af en toe Nederlands en ook Duits.

Via het Washington Monument komen we bij het vandaag bijna uitgestorven Tweede Wereldoorlog Monument aan.  Ik loop, nu ik het gevonden heb, ook nog even langs "Kilroy was here".  Dat vinden de kinderen ook wel leuk.  A. heeft recentelijk nogal wat Amerikaanse geschiedenis gehad op school zo te horen. 

Bij het Vietnam Memorial zijn we benieuwd waar de namen van de acht vrouwen staan.  We vinden er een zelf en ik vraag aan een vrijwilliger waar de rest staan.  Hij weet ze allemaal aan te wijzen en ook nog de jongste "naam" op de muur.  Deze jongen was vijftien en loog over zijn leeftijd.  Heel triest!

Na Lincoln op zijn troon te hebben bewonderd en het Koreaanse oorlogsmonument stoppen we even om water en versnaperingen te kopen bij het standje daar.  In de schaduw genieten de meisjes van respectievelijk een ijsje en een kop met vers fruit.

Dan lopen we naar het Tidal Basin.  Ook hier is het rustig en er staat een lekker briesje wat het een zeer aangename temperatuur maakt.  We bekijken de drie monumenten hier en dan is vooral M. heel blij om te horen dat het tijd is om naar de Old Ebbitt Grill te lopen. 

Daar staat onze tafel al klaar, hoewel er even verwarring is over welke tafel de onze is.  Mij maakt het nooit wat uit, maar Tony schijnt te denken dat ik altijd in dit gedeelte van het restaurant wil zitten. 

We genieten de airconditioning tot die koud aan gaat voelen.  Onze ober heeft besloten dat we genoeg brood moeten krijgen en brengt telkens nieuw.  Toegegeven, het is heerlijk brood en gaat ook telkens op!

Vandaag bestel ik de zalmburger, die altijd lekker is.  De anderen genieten zo te zien ook van hun keuzes.  De patat wordt goedgekeurd en de mayonnaise, die ik erbij heb gevraagd, ook.

Na een uur zijn we weer klaar om uit de airconditioning de warmte in te gaan.  We bekijken het Witte Huis van voren en achteren, wetend dat de president thuis is.  Daarom mogen we ook niet tot vlakbij het hek aan de achterkant komen.

Vervolgens lopen we langs Pennsylvania Avenue richting Capitool.  We gaan onderweg even de CVS binnen, want het blijkt dat EOS lip balsem heel populair is bij M.'s vriendinnen.  Hier zijn ze echter duurder (midden in de stad, natuurlijk) dan ze ze elders gezien hebben, dus we laten ze hangen.

Bij het U.S. Navy Memorial zien we een oefening van het drill team van de Naval Academy.   Het is leuk even te zien hoe dat hier in zijn werk gaat, vindt vooral J-M.  M. berekent intussen al hoeveel uur ze nog zullen hebben in het zwembad (wat in deze tijd van het jaar om zeven uur dichtgaat).  Heel begrijpelijk, want het is drukkend heet.

Als laatste gaan we, zoals gewoonlijk, de Library of Congress in.  We bekijken er ook weer de bibliotheek van Thomas Jefferson, want ik vind het belangrijk te laten zien hoe deze grootste bibliotheek ter wereld is ontstaan.

Eenmaal weer buiten zien we zwarte wolken zich samenpakken in het westen.  Niet veel later krijg ik een sms dat er een "severe thunderstorm warning" is voor Vienna.  Ik help nog even het juiste saldo op de Smartrip kaarten uit te rekenen.

Dan lopen we het perron op en de eerste trein is een Oranje lijn trein.  We stappen allemaal in en twee stations later neem ik afscheid, want zij moeten verder met de Groene lijn.  Saskia heeft zich opgeworpen om mijn chauffeuse te zijn vanmiddag.

Ze wacht al op me bij het Vienna station waar het gelukkig ook nog droog is.  Om ons heen ziet het er zeer dreigend uit, maar zoals wel vaker trekt het voornamelijk om ons heen.

Saskia heeft niet stilgezeten vandaag.  Niet alleen heeft ze haar laatste examen gemaakt (gelukkig goed) en alles nu uit haar kamer bij VCU verhuisd en is uitgecheckt, maar ze heeft ook meteen een zomerbaan gevonden bij Robeks.  Precies goed voor Saskia, want de meeste van hun smoothies en sappen zijn veganistisch.

Vanavond moet ze er meteen gaan trainen en daarvoor moet ze een khaki broek aan.  Die heeft Saskia natuurlijk niet dus we rijden meteen door naar Tysons Corner.  Bij American Eagle vindt ze twee broeken, een zelfs in de uitverkoop. 

Er is nog een hoop voor Saskia op toch naar Disney World gaan en ik hoop dat die doorgaat.  Na haar moeilijke eerste jaar op college wens ik zo voor haar om er even lekker met een vriendin op uit te gaan.  Hopelijk lukt dat met Delaney, die heeft tenminste ook een rijbewijs en is gewend lange afstanden te rijden.  Ik duim ervoor!

Mijn voeten gaan eenmaal thuis omhoog, in de afgelopen drie dagen heb ik meer dan 60000 stappen gezet, dubbel mijn gewoonlijke doel!  Als de komende twee dagen net zo gaan zal ik de 10000 in vijf dagen wel halen.  Gelukkig voelen mijn benen en voeten redelijk aan en daarvoor prijs ik mijn Teva sandalen!

Foto's van vandaag staan hier

Rondleiding met een "Otje"

Net als ik opsta krijg ik een sms-je van Saskia.  Ze zou zondag met haar toekomstige huisgenootje naar Disney World gaan, maar dat meisje heeft afgelopen zondag haar auto total loss gereden en moet nu naar een "Defensive Driving" klas volgende week om haar rijbewijs te behouden.

Daardoor kan dit meisje natuurlijk niet naar Orlando.  Dit blijkt al het tweede serieuze ongeluk in een paar maanden dat ze veroorzaakt heeft.  Saskia is begrijpelijk ontzettend verdrietig, want ze had enorm naar dat reisje uitgekeken.  Ik vind het ook erg voor haar en raad haar aan te kijken of ze iemand anders mee kan vragen.  Stiekem ben ik toch opgelucht dat ze niet met zo'n onervaren bestuurster 1600 kilometer gaat afleggen!

Het belooft weer een zomers warme dag te worden en later vanmiddag worden onweersbuien voorspeld.  Ik twijfel of ik mijn paraplu mee zal nemen, maar besluit dat toch niet te doen.  Het is toch net teveel gesjouw de hele dag.

Na het ontbijt zet Rick me weer op weg naar zijn werk af bij de metro.  Ik heb geluk dat hij deze week iedere dag mijn "chauffeur" kan zijn daarheen.  De trein staat al klaar en een half uurtje later stap ik bij het Smithsonian station uit.

Boven de grond komend zie ik Inge en Elsa al zitten.  Inge "ken" ik al vele jaren van een emaillijst met een hele groep Nederlandse vrouwen.  We noemen onszelf "Otjes", afkomstig van "Off Topic", maar te ingewikkeld om helemaal uit te leggen.

We ontmoeten elkaar eindelijk na al die jaren in persoon en Inge doet me de groeten van een heel aantal andere Otjes, die ik ook ooit in persoon hoop te zien.  Zij hebben nog niet ontbeten dus als eerste lopen we het Smithsonian "kasteel" binnen. 

Daar is een cafe waar Inge en Elsa een broodje kopen om te delen, want broodjes zijn hier vaak groot.  Ik neem nog wat meer koffie, die hier erg lekker is.  Als de innerlijke mens weer gesterkt is beginnen we aan onze lange wandeling van vandaag.

Het voelt wel vochtiger dan gisteren en de zon prikt, altijd een recept voor late middag onweersbuien, maar hopelijk houden we het droog.  We lopen langs het Washington Monument naar het Tweede Wereldoorlog Monument.

Daarover heb ik iets nieuws gelezen, namelijk dat er twee "Kilroy was here" tekeningetjes te vinden zijn bij dit anders zo serieuze monument.  Die tekeningetjes lieten Amerikaanse soldaten achter tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Het is geen wonder dat ik ze nooit eerder heb ontdekt, want ze zijn achter het monument te vinden.  We lopen erheen en inderdaad, aan deze kant staat Kilroy achter de pilaar voor Pennsylvania.  Heel leuk vind ik het weer iets nieuws te hebben ontdekt!

De Reflecting Pool is schoongemaakt en weer helemaal open.  Echter, het heldere water van vrijdag ligt nu vol met bloesemblaadjes wat het meteen weer troebel maakt.  Geen wonder dat het zo moeilijk is om schoon te houden!

Elsa heeft veel interesse in geschiedenis en dat kan ik goed merken.  Het is altijd leuk als de tieners  echt meeluisteren.  Nu moet ik erbij zeggen dat de meeste tieners en kinderen, die meegaan, dat ook doen. 

Bij het Vietnam Memorial zien we weer een groep Honor Flight veteranen, dit keer helemaal uit Californie.  Ook ligt er een indrukwekkend gedicht waar ik een foto van neem.

We bewonderen Lincoln op zijn troon en de negentien roestvrijstalen beelden van het Koreaanse oorlogsmonument.  Rond het Tidal Basin is het heel rustig en als laatste vanochtend begroeten we Thomas Jefferson in zijn monument.

Dan lopen we naar de Old Ebbitt Grill waar Marc ons meteen een tafeltje geeft.  Tony komt nog bepraten hoe het de rest van de week zal gaan, want de komende drie dagen ga ik hier ook lunchen. Vandaag bestel ik de crabcake special met rode quinoa en groene asperges, erg lekker!  Ook Inge en Elsa vinden hun maaltijden smakelijk, al zijn hun porties wat groot vergeleken bij die van mij.

Het is koud in het restaurant dus even fijn om de warmte weer in te stappen buiten.  We bekijken het Witte Huis van voren en achteren, wetend dat de president "thuis" werkt vandaag.   We mogen dan ook niet helemaal tot aan het hek komen achter het huis.

Aan Pennsylvania Avenue koop ik een ijsje voor Elsa en een Coke Zero voor mezelf.  Het is nu echt drukkend warm en ik ben blij dat we in de schaduw lopen.  De hitte begint Elsa ook parten te spelen en we zijn blij als we aan het einde van de wandeling de koele Library of Congress inkunnen.

Daar nemen we de tijd om alles te bekijken waaronder ook Thomas Jefferson's bibliotheek.  Wat een belezen man was dat en zo bijzonder dat ze het gros van dezelfde boeken nog steeds hebben.  Ik zou best graag zo'n boek willen vasthouden.  De oudste boeken stammen uit midden 17e eeuw! 

Buiten rusten we nog even uit aan een van de picknicktafels.  Dan lopen we naar het Capitol South metrostation en hoeven maar een paar minuten op een oranje lijn trein te wachten.  Inge en Elsa nemen afscheid bij Foggy Bottom en ik ga door naar Vienna.

Het was precies zo'n leuke dag als ik gedacht had.  Erg leuk om Inge eindelijk te hebben ontmoet en Elsa is een heel leuk meisje.  We hebben ook geluk gehad met het weer, ik had mijn paraplu gelukkig niet nodig!

Als ik in Vienna uitstap begint het net te regenen.  Mijn ridder met ros, ehm, Rick en zijn auto staan me gelukkig al op te wachten.  Saskia is intussen bezig om te proberen met onze buurjongen naar Florida te gaan.  Ook hij heeft echter geen rijbewijs dus we moeten het daar nog even heel serieus over hebben.

Voor ons avondeten kiest Kai Thais.  Mijn voeten gaan omhoog, want die moeten de komende dagen nog dienst doen.  Ze doen het tot nu toe prima.

Foto's van vandaag staan hier

Rondleiding nummer een van vijf

Het is al twintig graden als we om kwart voor acht opstaan en de zon schijnt vrolijk onder de lamellen door.  Ik doe dan ook zeer luchtige kleding aan, want volgens het weerbericht zou het weleens warmer dan dertig graden kunnen worden vandaag.

Als ontbijt warm ik een Smart Ones ontbijtquesadilla op en drink er een kop koffie uit mijn Tinkerbell mok bij.  Dit alles heerlijk buiten op het deck.  De maiskolf van de eekhoorn heb ik maar even opzij gezet, zodat we weer van onze tuintafel gebruik kunnen maken.  Dat beestje maakt er zo'n rotzooi van!

Na het eten brengt Rick mij op weg naar zijn werk naar de metro.  Daar staan al heel wat mensen te wachten op de trein, maar het lukt me nog een zitplaats te veroveren.  Gelukkig zal het nog jaren duren voor deze lijn verder naar het westen zal worden doorgetrokken, want dan voorzie ik enorme druktes.  Bij het volgende station al moeten mensen staan en tegen de tijd dat we Washington binnenrijden is het bomvol.

Bij het Smithsonian station stap ik uit.  Bovenaan de trap zie ik niemand, die bij mijn gezelschap voor vandaag zou kunnen horen.  Ik wacht nog tien minuten en zend dan een sms-je.  Net als ik dat verzonden heb zie ik ze zwaaiend aan komen lopen.

Na kennis te hebben gemaakt met Belgische (uit Antwerpen, voor Hilde) K. en haar ouders M. en G.
beginnen we aan onze wandeling.  K. had me gisteren gemaild dat G. last van een verrekte spier had dus ik vraag telkens of het nog gaat, maar gelukkig helpt de Icy Hot, die ik had aangeraden, goed.

We lopen langs het Washington Monument naar het Tweede Wereldoorlog monument.  Daar is weer een groep Honor Flight veteranen aanwezig.  M. wil graag met twee van hen op de foto.  Ik vraag of ze dat goed vinden en het grappige antwoord was: "Natuurlijk, zij is een stuk aantrekkelijker dan wij tweeen". Na de foto praat ik nog even met ze en beiden hebben in Europa dienst gedaan. 

Bij de Vietnam muur zien we schoolkinderen namen van gevallen soldaten overtrekken op een stuk papier.  Ze hebben duidelijk opdrachten te volbrengen bij elk monument.  Een goed idee, zo houden ze hun aandacht erbij.

Zo bescheiden is "de Muur"

 

Via het Lincoln Memorial lopen we naar de altijd indrukwekkende roestvrijstalen beelden van het Koreaanse oorlogsmonument.  Dan steken we over naar het Martin Luther King Jr. Memorial en met het oog op de verrekte spier en andere pijnen na heel veel lopen in New York vertel ik hier ook over het Jefferson Memorial met zicht daarop.

We lopen nog even door het Franklin Roosevelt Memorial en dan terug naar het bewoonde gedeelte voor de lunch.  Dat is altijd nog een hele tippel en die wordt steeds moeilijker, vooral ook omdat we heel geleidelijk heuvel op lopen.

Vol opluchting bereiken we dus Potbelly.  K. en ik gaan het eten en drinken bestellen terwijl haar ouders een tafeltje op het terras bezet houden.  Ik neem mijn favoriete sandwich, de mushroom melt (kaas en champignons) weer eens.  Buiten rusten we ook even lekker uit.

K.'s vader bekijkt even hoe ver we nog moeten lopen, want ik heb ook aangeboden de metro tussen het Witte Huis en Capitool te nemen.  Hij denkt het echter wel lopend te kunnen volbrengen.

We bekijken de voor- en achterkant van het Witte Huis.  De president is vanochtend naar New York vertrokken dus we mogen weer bij het hek achter het huis komen.  Van daaruit lopen we Pennsylvania Avenue op.

Aan weerszijden liggen interessante en mooie gebouwen dus voor we het weten zijn we bij Capitol Hill.  Na over het regeringsstelsel en gebouw te hebben verteld "beklimmen" we die.  Na zo'n 16000 stappen in de warmte voelt dat ook echt zo!  Heel jammer dat de koepel helemaal in de steigers staat.

Gelukkig staat de airconditioning lekker aan in de Library of Congress.  We nemen de lift naar boven om de knieen en spieren wat rust te geven.  Zoals altijd maakt dit gebouw veel indruk en ik ben ook blij er na een heel aantal maanden weer eens binnen te zijn.

Hun hotel ligt in dezelfde richting als mijn metrostation dus we lopen er samen heen.  Zij willen graag nog even wat gaan drinken en ik wijs ze Bullfeathers schuin aan de overkant.  Ze vragen of ik ook mee wil en daar heb ik wel oren naar.

Op het gezellige terrasje drinken we een paar biertjes, Hoegaarden om precies te zijn.  Dan nemen we afscheid en ik wens ze nog een fijne rest van de vakantie in Florida waar ze morgen heenvliegen.

Als ik op het perron aankom staat er een trein van de zilver lijn.  Er roept een man naar een metromedewerker, die aan komt rennen en dan gauw naar voren rent.  Een minuut later moet iedereen uitstappen.  Ik, nieuwsgierig als ik ben, ga kijken wat er is en het blijkt een gehandicapte man te zijn, die uit zijn rolstoel is gevallen. 

Volgens de man, die oorspronkelijk riep, deed hij dat expres, want ze hadden hem al teruggeholpen toen hij er weer uitviel.  Wat er precies aan de hand was met die man zullen we nooit weten.  Hij lijkt helemaal bij zijn positieven van wat we ervan kunnen zien, maar de trein blijft buiten werking erdoor.

Iedereen staat te balen. Dit lijkt een langdurig iets te gaan worden.  Maar gelukkig zijn ze toch wat beter georganiseerd bij Metro dan we allemaal dachten, want een paar minuten later kom er een zilver lijn trein aan op het tegenliggende spoor.  En, helemaal fijn voor mij, nog geen minuut daarna ook een oranje trein naar Vienna!

Rick komt me van het Vienna station ophalen en dan zijg ik dankbaar neer in mijn stoel op het deck.  Rick grilt de kipspiesjes, die ik gisteren eigenlijk had willen eten, en daarbij hebben we heel lekkere groene Mexicaanse rijst en een Mexicaanse salade.  Het is pas morgen Cinco de Mayo, maar wij eten vandaag alvast het eten ervoor.

Kai komt vanavond terug van zijn Duitse reisje.  Ik was van plan mee te gaan om hem op te halen van het vliegveld, maar hij komt uit Frankfurt en moet dus door de douane.  Er is geen pijl op te trekken hoe lang dat duurt en ik ben te moe om lang te gaan zitten wachten op de zeer oncomfortabele stoelen daar. 

Rick gaat dus alleen en ik zal Kai weer zien als hij straks thuiskomt.  Ik ben zeer benieuwd naar zijn verhalen!  Hij schreef dat hij een fantastische week heeft gehad.  Morgen wordt het voor mij vast ook weer een fijne dag, want dan ga ik iemand waarmee ik al heel lang in een groep correspondeer en haar dochter rondleiden.

Foto's van vandaag staan hier

Een zomers weekend

Zaterdag

Om de een of andere reden ben ik al vroeg wakker, maar Rick ligt nog heerlijk te slapen.  Ik hoop dat ik maandag tot en met vrijdag ook zo makkelijk ontwaak!  Flapjack komt, alsof hij weet dat ik eigenlijk op wil staan, bovenop mij liggen spinnen.  Zo blijf ik dan nog maar liggen tot Rick ook zijn ogen opent.

Het is schitterend weer en Rick stelt voor in Vienna ontbijt te gaan halen.  Hij zet mij bij Panera af waar ik mijn favoriete sandwich met ei, kaas, spinazie en tomaat haal.  Ik loop daarna naar Starbucks waar Rick voor het eerst dit jaar weer ijskoffies voor ons heeft besteld.

Genietend van het zonnetje eten we op het deck ontbijt.  Daarna vertrek ik naar boven voor een uur cardio op de elliptical.  Intussen werkt Rick aan van alles om ons weer klaar voor de zomer te maken. 

Als ik weer beneden kom hangt de hangmat buiten.  Ik kan niet wachten daarin te gaan lezen!  Ook zijn de banden van de fietsen weer opgepompt en Rick stelt voor naar Vienna te fietsen voor de lunch.

Goed plan en we rijden naar Noodles & Company.  Daar parkeren we de fietsen en Rick haalt zijn lunch van Chipotle, terwijl ik een buff bowl van Noodles haal.  Binnen zie ik Dawn met haar kinderen waarmee ik kennis maak.  Rick komt ook hallo zeggen tegen haar, want hij kende haar ook toen ik met haar bij American Express werkte, jaren en jaren geleden.

Op het terras eten we onze lunch.  Er zijn nog een heel aantal andere fietsers en wandelaars, want het weer kan niet mooier en iedereen geniet ervan weer buiten te zijn.  Op de terugweg ren ik even de Whole Foods in voor een boodschap voor Saskia.

Weer thuis wacht ik tot Saskia terugkomt van haar lunch met haar vroegere kamergenote (ja, die).  Saskia is dol op tulpen dus we gaan samen naar Holland in Haymarket.  Daar is het vandaag een heel stuk drukker dan in het midden van de week!

De rij om binnen te komen is vrij lang, maar een kwartiertje later laat ik mijn paspoort zien en betaal voor Saskia.  Volgens de medewerker had ik gewoon naar voren kunnen komen en de rij achter me kunnen laten, maar dat had ik niet netjes gevonden.

Kinderen, die anders misschien wel nooit klompen zouden dragen, proberen ze hier aan

We nemen een mandje mee, want Saskia wil graag tulpen plukken.  Kennelijk bloeien de bollen geen tweede keer, want je mag ze met bol en al de grond uit trekken.  Saskia kiest voorzichtig twaalf mooie tulpen uit.  We lopen nog wat door de kleurrijke velden en rekenen dan af.  Ze hebben naast de kassa ook schattige kuikentjes, die we even bewonderen.

Saskia's keuzes

Klein kippengrut

Op de terugweg komen we nogal wat verkeer tegen dus het duur langer om thuis te komen.  Ik maak me gauw klaar en dan gaan Rick en ik naar Tysons Corner.  Daar kopen we eerst een paar extra batterijen voor onze telefoons bij de Microsoft Store.

 

Dan vragen we een tafeltje op het terras van Barrel and Bushel, een nieuw restaurant in de net zo nieuwe Hyatt Regency.  Hier hebben we afgesproken met Colin en Rosemarie, die we in maart ook in Belgie zagen.  Zo zie je elkaar jaren niet en dan opeens twee keer in een paar maanden!

Zij zijn op doorreis naar Michigan een nachtje hier.  De anderen drinken wijn en bier, maar ik bestel een mint julep.  Vanavond wordt namelijk de Kentucky Derby gelopen en dat drankje hoort daarbij.  We onderbreken ons geklets dan ook even om de race te bekijken en American Pharaoh wint. 

Colin en Rosemarie hebben met andere vrienden afgesproken voor het avondeten en na bijna anderhalf uur nemen we weer afscheid.  Het is altijd weer als vanouds als we elkaar zien.  Rick en ik blijven zitten en bestellen eten.

Voor mij de spinazie salade met een gigantische gamba, bijna zo groot als een kreeft!  Rick heeft de vis special en het smaakt allemaal zeer goed.  Natuurlijk ook extra leuk dat we buiten kunnen eten.  Rosemarie merkte ook op dat de vele terrasjes toen zij hier woonden (zo'n twintig jaar geleden) er niet waren.

Op weg naar huis stoppen we nog even bij Sweet City Desserts.  Daar kies ik een paar macarons uit en Rick een taartje.  Saskia heeft haar toekomstige flatgenote op bezoek, maar er is nog geen teken van het geld dat wij voor hebben geschoten.  Als ik die ouders was zou ik me doodschamen en het geld zo snel mogelijk terugbetalen, maar ja...

Zondag

Alweer ben ik vroeger dan gewoonlijk wakker.  Misschien ook het vroegere licht worden, maar ik vind het wel prima.  Rick en ik gaan ontbijt halen bij Starbucks en dan doe ik gauw een half uur op de elliptical.  Niet langer, want het is veel te lekker weer om binnen te zitten.

Intussen doet Rick het fietsenrek op de van en neemt Saskia wat tassen mee.  Samen vertrekken ze naar Richmond om Saskia's kamer daar leeg te halen.  Ik hoef niet mee en dat vind ik helemaal prima.

Eerst neem ik Cosmo mee voor een lange wandeling door de buurt.  Veel mensen zijn buiten aan het tuinieren en ik klets met deze en gene.  Zo duurt de wandeling nog langer, maar het is genieten dit weer!

Overal azalea's en irissen

Na mijn douche rijd ik naar Plow and Hearth om te kijken wat voor feeentuin spulletjes ze daar hebben.  Een paar dagen geleden heb ik besloten zo'n tuintje te maken in de voortuin en van Ebay kwamen er gisteren al een paar dingen aan. Ook bij Plow and Hearth vind ik een leuk huisje en wat andere kleinigheden.  Dit gaat een leuke hobby worden!

Terug in Vienna ga ik naar de Birdwatchers winkel.  Daar koop ik een grotere kolibri voerhouder en een stok om hem aan te hangen.  Whole Foods is mijn laatste stop.  Ik koop er lekkere sushi voor mijn lunch en haal avondeten.  Intussen sms-t Rick dat ze in Richmond aan zijn gekomen.

Thuis maak ik een begin aan mijn feeentuintje.  Het ziet er meteen al leuk uit en ik hoop het langzaam uit te breiden.  Ik vul het kolibri bakje en hang het op.  Dan kijk ik op het deck een aflevering van Tussen Kunst en Kitsch.

Opeens hoor ik een luid "gezoem" vlakbij en tot mijn vreugde en verbazing drinkt er een kolibri uit het kleine voerbuisje dat aan het raam hangt!  Niet veel later komt hij nog eens terug.  Wat een bijzondere vogeltjes zijn het toch!

Het nieuwe kolibri etensbakje

Ook de andere vogeltjes zijn kennelijk aan Cosmo en mijn aanwezigheid op het deck gewend.  Vooral de meesjes zijn absoluut niet bang en eten de zaadjes op hun gemak vlak boven mijn hoofd.  Er komt zelfs een paar blue jays op het deck hippen, zo leuk!

Al een tijdje heb ik zin om in mijn kleurboek met bloemenmandala's te kleuren en vind vanmiddag daar de uitgelezen tijd voor.  Ik kies de plaat met alstroemeria en met veel plezier kleur ik hem in.  Als hij een paar uur later klaar is vind ik het mooi geworden.  Ik houd van mandala's vanwege het repeterende.

Met een glaasje wijn ga ik in de hangmat liggen lezen en dan belt Rick dat hij eindelijk klaar is.  Het blijkt dat de lift niet werkte en ze ettelijke keren op en neer naar de derde verdieping moesten lopen.  Ik voel me bijna schuldig dat ik zo'n heerlijke ontspannen middag achter de rug heb!

Rick vindt dat hij te laat thuis zal komen om nog te barbecuen dus als hij een half uurtje weg is bestel ik kabobs van Friends om te laten bezorgen.  We eten morgen de andere maaltijd wel.  Tot het donker wordt zitten we buiten.

Er wordt deze hele week zomers weer voorspeld.  Heerlijk, hoewel het morgen en overmorgen met tegen de dertig graden wel wat puffen zal worden in de stad.

Foto's van de tulpen met Saskia staan hier

 
 

Een leuke rondleiding

Langzaamaan probeer ik wat vroeger op te staan, want volgende week moet ik iedere ochtend vroeg op.  Saskia is zelfs nu alweer op weg terug naar Richmond.  Het kind rijdt wat af dezer dagen!

Rick vertrekt naar zijn werk en ik laat Cosmo uit.  Het heeft vannacht flink geregend, maar gelukkig is het alweer droog en volgens de radar is de regen voorbij.  Gelukkig, want vanmiddag heb ik een rondleiding en dan heb ik het toch graag droog.

Terwijl ik mijn gepocheerde eieren met spinazie en Parmezaanse kaas maak, zie ik een van onze eekhoorntjes lekker ontbijten op het deck.  Flapjack zit weer vlak voor het raam, maar het beestje lijkt wel een lange neus naar hem te trekken.  Zo eet ik samen met onze eekhoorn ontbijt.

Ondanks de rondleiding wil ik toch mijn spieren wat loskrijgen op de elliptical.  Laura's massage heeft wel geholpen, maar niet afdoende.  Een half uurtje later maak ik me klaar om op pad te gaan.  Mijn rondleiding is pas om twee uur, maar ik wil in Washington lunchen.

Een kwartiertje lopen en ik ben bij de metro.  Daar staat de trein al klaar en een half uur later stap ik bij McPherson Square uit.  Nu ben ik wel heel erg vroeg, want het is pas half een.  Ik loop wat rond op zoek naar een restaurant en strijk bij Le Pain Quotidien neer.

De bediening hier is heel aardig en voor ik het weet staan er een kop gazpacho en een zalm tartine voor mijn neus.  Ik smul er, al mensen kijkend, van.  Als ik klaar ben is het kwart voor twee dus ik denk mooi op tijd te zijn.

Dan krijg ik een sms-je van K. dat ze een half uur verlaat zijn.  Het is gek weer, als de zon even tevoorschijn komt is het lekker, maar zonder kil.  Ik ga even op een bankje voor het Witte Huis zitten lezen en kijk naar een Secret Service agent, die zijn hond uitlaat.  Het is lief zo'n streng geklede agent de hond over zijn bol te zien aaien.  Ik zou er bijna een foto van maken, maar durf dat toch niet.

Op een gegeven moment krijg ik het koud en begin meer pijn te voelen.  Niet goed!  Ik loop naar White House Gifts en ga die winkel binnen.  Ik overweeg even een sjaal te kopen om het iets warmer te krijgen, maar ze hebben alleen de Amerikaanse vlag en daar wil ik niet mee rondlopen.  Begrijp me goed, ik vind de vlag heel mooi, maar niet als kledingstuk.

Als ik weer buitenkom schijnt er een waterig zonnetje wat de temperatuur ook een stuk aangenamer maakt.  Ik ben dus blij die sjaal te hebben laten hangen.  Ik wacht op de afgesproken plek voor de winkel, maar kennelijk is er toch iets misgegaan in de correspondentie.

Mijn uitzicht terwijl ik wacht, de taxi's zijn steeds meer rood met grijs

Niet veel later krijg ik een sms dat ze op mij wachten voor het Witte Huis.  Oeps!  Gauw loop ik erheen en probeer mijn groepje tussen de vele toeristen en protesterenden te vinden.  Gelukkig vinden zij mij en ik maak kennis met vriendinnen K. en M. en hun kinderen, de twaalfjarige A. en N. en de negenjarige Z.

We staan voor het Witte Huis dus ik vertel over de geschiedenis van dit huis van inmiddels 43 presidentsfamilies.  Alleen George en Martha Washington hebben nooit in het Witte Huis gewoond.  Achter ons protesteren mensen uit Burundi voor vrijheid en veiligheid in dat land en natuurlijk zit Consuelo, die er al 34 jaar zit, ook vandaag weer in haar tentje.

We lopen verder naar de achterkant van het Witte Huis, maar worden dan tegengehouden door Secret Service agenten.  Niet veel later komen er een paar zwarte auto's met politie begeleiding binnenrijden.  Het is kwart voor drie en ik denk dat het de dochters van Obama zijn, die terug uit school komen.  Hier is er geen meivakantie, tenslotte.

Als we proberen de achterkant van het Witte Huis te gaan zien wordt daar ook iedereen weggejaagd naar een stuk verderop.  Later hoor ik ook dat de Japanse premier op bezoek is, dus van alles gaande bij het Witte Huis.

A. neemt het fototoestel over van zijn moeder en fotografeert er op los, een jongen naar mijn hart!  We lopen naar het Washington Monument waar ik ook de interessante geschiedenis van vertel.  Het Tweede Wereldoorlog Monument is ook altijd weer imposant.

De kinderen voelen intussen hun jet lag wel, maar houden het heel goed vol.  Natuurlijk is er ook wel telkens wat te zien en ik probeer het ook voor hen interessant te maken. Gelukkig zijn er eekhoorntjes om ze tussen de monumenten bezig te houden. De oudere kinderen vooral zijn ook wel gefascineerd door de Vietnam Oorlog "muur".  Ze lijken goed te begrijpen dat elk van die namen een persoon vertegenwoordigt. 

Natuurlijk is het Lincoln Memorial bij iedereen bekend.  Lincoln zit weer trots op zijn troon.  Negenjarige Z. vindt hem er eng uitzien.  Daar kan ik me wel iets bij voorstellen, vooral aan de "strenge" kant van het beeld.

 

Als laatste bezoeken we het Koreaanse oorlogsmonument.  De roestvrijstalen beelden blijven indrukwekkend.  Een ranger komt vragen of we nog wat willen weten.  Hij vertelt toch ook weer een paar dingen, die ik niet wist over dit monument.  Ze hebben allemaal zoveel symboliek en gedachten erachter!

De kinderen zijn nu helemaal op en ze besluiten afscheid te nemen en een taxi terug naar hun parkeergarage.  Ik loop terug naar de Smithsonian metro en hoef maar een paar minuten op mijn trein te wachten.  In Vienna staat Rick al klaar om me op te halen.

We zijn zonder kinderen vanavond dus besluiten meteen maar door te gaan naar Matchbox voor ons avondeten.  We vragen wel een tafeltje, maar de wachttijd is veertig minuten.  David, die we sinds onze hoteldagen daar kennen, begroet ons vriendelijk aan de bar.

Niet veel later komen daar ook twee stoelen vrij en we besluiten aan de bar te eten.  Ik neem de ceviche op kroepoek en de salade met tonijn, allerlei groentes en meer.  Beiden smaken ontzettend lekker, nieuwe toevoegingen op hun menu en ik zal ze vaker bestellen.

Thuis gaan de voeten omhoog.  Rondleiding een van zes in de komende week is succesvol afgerond.  Ik maak me zorgen om mijn rechtervoet.  Die enkel heb ik ernstig gebroken net voor ik hierheen verhuisde en begint me nu weer parten te spelen.  Hopelijk gaat die geen roet in het eten gooien!

Saskia heeft vandaag haar haar blauw laten verven.  Het staat haar bijzonder goed!  Zij komt vanavond weer thuis en we moeten nog gaan bedenken hoe we de rest van haar spullen weer thuis krijgen voor ze er volgend weekend permanent uit moet.  Het lijkt echt wel gisteren dat we alles daarheen brachten!