Over mijn eerste gezwommen kilometer dit seizoen

Het kwik loopt alweer op tot 24 graden als ik beneden kom. Rick gaat na zijn douche naar Starbucks. Terwijl hij zijn toilet maakt pocheer ik een ei en heb daarbij overgebleven labneh met dipgroentes als ontbijt. Ik drink maar een halve kop koffie, zodat ik met Rick een nitro brew op kan halen.

Die heeft Rick al via de app besteld, dus we hoeven enkel door de drive thru te rijden om ze op te halen. Op de terugweg spelen we nog heel eventjes Pokemon Go, maar dan moet Rick terug voor een conference call. 

Er zit voor mij niets anders op dan te beginnen aan mijn hardlopen op de plaats. Ik ben er zeker van dat ik met dit warmere weer meer calorieen verbrand. Na een uur en een kwartier ben ik klaar en ben ik ook kleddernat van de transpiratie!

Gauw zoek ik de douche op en laat lauw water over me heen stromen. Heerlijk kan dat soms voelen! Ik kleed me meteen maar in mijn bikini en "zwembad jurk", want wonder boven wonder kon ik gisteren een baan bemachtigen van iemand, die afzei. Een geluk dat Chuck, onze buurman, de president van het zwembad is!

Rick komt vroeg uit zijn kantoor voor lunch en we eten onze salades op het deck. Dan moet Rick meteen weer verder. Ik protesteer nog dat hij tenminste een half uur lunchpauze moet nemen, maar dat is tevergeefs. Het helpt ook niet dat Rick voornamelijk met mensen aan de westkust werkt. 

Om half twee is het zover! Mijn felbegeerde eerste gang naar het zwembad! We moeten een mondkapje op tot we in het zwembad zijn. Ieder heeft een eigen baan en een uur om te zwemmen. Daarna gaat het bad een half uur dicht voor schoonmaken en dan mag de volgende lichting komen. 

Heerlijk is het weer om op mijn gemak mijn baantjes te trekken. Ik doe het lekker langzaam en drie kwartier later heb ik er een kilometer opzitten. Dat is genoeg zeggen mijn spieren, al zou ik wel langer door willen gaan. 

Thuis zet ik de website waar je banen kunt reserveren op het thuisscherm van mijn telefoon, zodat ik constant kan checken of er weer banen beschikbaar komen. Hopelijk zal dat vaker gebeuren. 

In mijn hangmatstoel ga ik opdrogen en lezen. Gewoonlijk zou ik dat dus op een ligstoel in het zwembad doen, maar daar is nu niets van dat alles. Het is zwemmen en vertrekken geblazen. Maar ach, het is tenminste open, want niet alle zwembaden zijn dat. 

Tegen vijven wordt het wel erg donker en ga ik naar binnen. Rick en ik houden ons happy hour en bestellen dan eten. Intussen zijn de hemel sluizen weer geopend en onweert het flink. Balen voor de mensen, die vanavond zwembanen gereserveerd hadden. 

Rick trotseert het weer opnieuw en gaat mijn eten halen van Passion Fin en zijn eten van Rango's. Ik vind persoonlijk mijn Japanse maaltijd vele malen lekkerder, maar Rick is het daar niet mee eens. Het is goed dat we zo ieder onze eigen keuzes kunnen halen. 

Vanavond stuurt Carol een email naar Rick en Lisa dat Dad snel achteruit gaat. Hij eet nog weinig en is helemaal aan bed gebonden. Rick vindt het moeilijk om te zeggen, maar hij is opgelucht. 

Een verhuizing naar een Hospice huis zat er niet in, want beide huizen in Muskegon hebben meerdere COVID19 gevallen. Zo zijn Carol en Deb ook veilig en is Dad een stuk rustiger. Allemaal zo heel hartelijk bedankt voor het medeleven. Wij hopen dat dit lijden voor Dad snel voorbij zal zijn. 

En zo is het alweer weekend, allemaal een heel fijne paar dagen gewenst!

Over donderdag

Het belooft weer een zomerse dag te worden en Rick en ik hebben zin in ijskoffies. We rijden dus na Orion uitgelaten te hebben naar de Starbucks drive thru. Rick heeft een ijscapuccino en ik mijn gewoonlijke nitro brew. Ik besluit hier ook meteen ontbijt te halen, de egg white egg bites.

Thuis gaat Rick meteen aan het werk en ik eet mijn ontbijt op het deck. Het is warm en vochtig en ik transpireer me dan ook te pletter tijdens mijn op de plaats hardlopen. Daarna ga ik naar boven om een van Sharons workouts te doen. Ik moet me er altijd weer toe zetten, maar het halve uur gaat snel. 

Na afloop rust ik even uit en ga dan een lekker verfrissende douche nemen. Rick komt uit zijn kantoor voor de lunch en zegt goed en slecht nieuws te hebben. Het goede nieuws is dat hij een heel goede beoordeling kreeg van zijn manager. 

Ook krijgt Rick nu de federale administraties, die hij wil, onder zijn vleugels. Op het moment is het alleen het Ministerie van Defensie zijn klant en Rick vindt het leuker om met bijvoorbeeld NASA en het Congres te werken. 

Het slechte nieuws gaat weer over Dad. Die is nog steeds enorm onrustig en vannacht vonden Carol en Deb hem naast zijn bed op de grond. Ze proberen hem met alle macht in bed te houden, maar dat lukt niet. 

Nu hopen ze maandag iemand te krijgen, die 's nachts blijft, want anders gaan ze aan de slapeloze nachten onderdoor. Ik merk dat Rick en Lisa het vreselijk moelijk vinden om zo ver weg te zitten. Lisa wil dat Dad naar zijn eigen huis gaat, omdat hij dat duidelijk zo graag wil, maar dat is geen werkbare situatie. 

Als ik de spullen voor de lunch tevoorschijn begin te halen zegt Rick dat hij liever lunch wil halen. Ook prima en we bestellen salades van Subway. Terwijl we die op het deck opeten komt ons cardinaaltje een serenade houden. 

Rick gaat terug aan het werk en ik rijd even Vienna in om wat bloemen foto's te maken met mijn macrolens. Lang wordt het niet, want in de zon is het wel heel erg warm. Toch zijn er nog mooie bloemen te bewonderen en ik ben dol op lelies.

 

De rest van de middag lees ik in mijn hangmat stoel. Tegen vijven lopen we naar de straat achter ons huis om de auto parade van geslaagde high school studenten te gaan kijken en ze feliciteren. Er staan heel wat andere mensen. Wat een leuk initiatief is dit. Het is niet hetzelfde als een graduation, maar zet de graduates even in het zonnetje.  Iedere buurt in Vienna heeft er dit weekend een. 

Intussen zien we hier ook heel wat mensen met een face shield lopen. Wij hebben er al een aantal weken ieder een, maar die zitten helemaal niet lekker. Nu heb ik ze met een zachtere band om het voorhoofd besteld en dat is een grote verbetering. Ik heb een paar slechthorende kennissen, voor wie een face shield veel fijner is dan een mondkapje, omdat ze dan lip kunnen lezen. 

Het is weer donderdag en dus tijd voor het wekelijkse happy hour met Chuck en Christine. Het uur gaat altijd zo voorbij! We nemen afscheid omdat de magen beginnen te knorren. Rick en ik bestellen van Zenola en gaan dat in een zware onweersbui ophalen. 

Het flitst en knalt om ons heen en Rick wordt tijdens de paar meter, die hij naar het restaurant moet lopen kleddernat. Wat kan het hier toch huishouden! Het eten smaakt zoals altijd heerlijk dus het was de moeite waard.

En zo eindigt toch weer een emotionele dag en niet alleen negatief. Ik moet toegeven dat ik tijdens de parade een brok weg moest slikken. Ook hebben we als Vienna VA Foodies groep $15000 (!) in een dag opgehaald voor de armste zwarte buurt in Washington, zo bijzonder! Positieve dingen in een moeilijke tijd, ik ben blij in zo'n betrokken stad te wonen. 

Over woensdag

Het belooft vandaag de eerste dag van het jaar boven de 90 graden Fahrenheit (32 graden Celsius) te worden. Dat merken we meteen al want toen Rick om zeven uur beneden kwam was het 20 graden en als ik net voor achten opsta is het kwik al gestegen naar 25 graden.

Mij hoor je niet klagen, alleen jammer dat er alleen baantjes getrokken kan worden in het zwembad en dat die banen al tot 15 juni gereserveerd zijn. Ik ga iedere dag maar kijken of er openingen zijn als mensen toch onverhoopt niet kunnen gaan. 

Rick heeft mijn koffie klaarstaan en op het deck geniet ik ervan met een gepocheerd ei met geraspte kaas en een mini komkommer (op de foto is die al half op). Dan vergezel ik Rick tijdens zijn dagelijkse rit naar het centrum van Vienna.

Rick haalt zijn Starbucks koffie, ik heb thuis al genoeg gedronken. We halen wat kleren op bij de stomerij en Rick brengt een pakketje weg bij de UPS winkel. Ook spelen we natuurlijk wat Pokemon Go. 

Thuis moet ik er weer aan geloven, een uur op de plaats hardlopen. Ik doe dat in de schaduw op het gras in de achtertuin. Dat is mijn persoonlijke oase. Eekhoorntjes zijn aan het eten in de moerbeiboom waar de vruchten net in beginnen te groeien. Ook de cardinaaltjes vinden die lekker dus het is een drukte van jewelste in die boom.

Als ik mijn stappen bijeen heb ga ik mijn gewoonlijke breinspelletjes spelen op het deck. Ook praat ik op Facebook Messenger even met Deb, Carols dochter, die voor Dad zorgt. Zij vertelt dat ze vannacht in de luie stoel van Dad gaat slapen, want de afgelopen paar nachten heeft hij erg gespookt en deed hij gevaarlijke dingen.

Zo lief allemaal, want het is natuurlijk niet haar vader. Ik weet wel dat ze dit vooral doet om haar moeder te steunen, maar toch. Ze wil van geen betalen weten dus ik heb er bij Rick op aangedrongen in ons alller naam iets te sturen om onze dankbaarheid te laten zien. 

Als ik een pakketje van de stoep ga halen zit meneer of mevrouw Chipmunk er weer. Ik kan tot vrij dichtbij komen voor het diertje in zijn holletje schiet. Ze zijn lang niet zo schichtig als de eekhoorns. 

We eten onze lunch in de schaduw op het deck. In de zomer wordt dat een extra zit- en eetkamer. Rick en ik hebben ieder een andere salade klaargemaakt. Rick heeft tomaat, olijven, augurk en salami. Hij eet daar ook een koolhydraatarme boterham met kalkoenborst erop bij.  Die van mij bevat rode sla, rode paprika, mini tomaatjes, komkommer, olijven, gemarineerde champignons, geraspte Parmezaanse kaas en mortadella. Zo lekker zomers!

Als Rick weer terug aan het werk is, ga ik Vienna in. Ik maak in het parkje waar ik graag kom wat bloemenfoto's. Daarna haal ik avondeten bij Whole Foods. Intussen zie ik een hele groep tiener demonstranten langs lopen met borden met "Black Lives Matter" en dat soort dingen. Ze roepen "I can't breathe", net als George Floyd. Ik krijg er een brok van in mijn keel.

Er zijn vandaag een aantal van die bijeenkomsten in Vienna. Vanavond is er een bij de Town Green voor volwassenen. Chris sms-t of ik mee wil gaan, maar ik heb veel pijn en voel me eerlijk gezegd ook niet zo veilig als er zoveel mensen bij elkaar gaan staan. Men zegt wel dat er afstand zal worden gehouden, maar ik zag bij de tieners dat er zoveel waren dat dat bijna onmogelijk was. 

In plaats van demonstreren heb ik besloten aan een aantal groepen, die de zwarte bevolking op allerlei manieren helpen, te geven. De NAACP bijvoorbeeld is een heel goede daarvoor, en aan de ACLU geven we al sinds Trump president is. Het zijn maar kleine dingen, maar uiteindelijk denk ik dat geven aan dit soort groepen net zo belangrijk is als demonstreren. 

De pijn maakt altijd dat mijn energie niveau nul komma nul wordt. Tijd om mijn hangmat stoel op te zoeken, ik lees mijn boek alweer uit. Gelukkig is het een serie dus ik kan nog een paar dagen voort. Het is een welkome ontsnapping naar pre-COVID19 tijden. Ik denk wel telkens hoe dat weer zal zijn, als we gewoon naar een bar of restaurant zullen kunnen. 

Rick denkt laat te moeten werken, maar uiteindelijk gaat alles zo mis dat ze besluiten morgen verder te gaan. Mijn chef maakt weer ons avondeten. Ik doe de boodschappen, hij kookt. Wat mij betreft een super taakverdeling, want ik heb een broertje dood aan koken (die uitdrukking moet ik gewoon eens gebruiken). 

Het worden worstjes, asperges en bloemkool puree, die we ook weer buiten opeten. Rick en ik feliciteren elkaar dat we vijf avonden achtereen zelf gekookt hebben. Ongeveer een record voor ons, maar morgen wordt het afhaaleten. Tijd om de lokale restaurants weer te gaan steunen. 

Allemaal een fijne donderdag gewenst!

Over dinsdag

Het is bewolkt als ik mijn ogen opendoe en eerlijk gezegd heb ik helemaal geen zin om op te staan. Natuurlijk is Rick er al uit en hij is Orion aan het uitlaten als ik beneden kom. Ik pocheer weer een ei met geraspte kaas en snijd een mini komkommertje in plakjes. Daar drink ik mijn laatste nitro brew van gisteren bij. Ik moet zeggen dat het nog prima smaakt.

Rick kondigt aan dat hij naar Starbucks gaat voor zijn koffie en ik ga voor de gezelligheid mee. Onderweg spelen we ook wat Pokemon Go. Dan gaat Rick aan het werk en ik mijn stappen op het deck bijeen krijgen. 

Dat duurt langer dan gewoonlijk, maar dan is het ook gedaan. Ik heb een pijndag vandaag dus het gaat allemaal niet van harte. Ik merk dat de stress van alles wat er gaande is in de omgeving en in de familie mijn fibromyalgie weer doet oplaaien. Gelukkig is het weer warm en dat helpt.

Voor ik het weet is het tijd om mijn lunch salade te maken. Het is dinsdag en dus tijd voor mijn wekelijkse virtuele lunch met Judith in Maine. Zij heeft ook een salade en het is weer gezellig zo "samen" eten. 

Om kwart voor twee heb ik een virtuele afspraak met mijn KNO arts en ik krijg daar maar geen bericht voor. Ik neem afscheid van Judith en bel de praktijk toch maar even voor de zekerheid. Dr. Blanks afspraak voor die van mij liep uit en rond tien voor twee komt zij in beeld. 

Soms vraag ik me af waarom ik voor zo'n bezoek moet betalen. Dr. Blank had ook een van haar assistenten kunnen opdragen mij te laten weten dat de MRI helemaal normaal was. Er is alleen wat vloeistof te zien, maar dat kan nog van de oorprik zijn. Het gesprek duurt dan ook nog geen vijf minuten! Eens kijken hoeveel dat zal kosten. 

Natuurlijk ben ik enorm opgelucht, want ik las overal dat dit ook permanent had kunnen zijn. Ik zou wel willen weten wat het veroorzaakt heeft. Dr. Blank denkt een virus, maar welk virus? Dat blijft een mysterie aangezien ik negatief was voor COVID-19.

Kennelijk was ik toch flink gestrest, want ik heb een enorme hoofdpijn en geen energie voor wat dan ook. Ik besluit eens een boek te proberen en tot mijn verbazing lukt het me eindelijk om uren te lezen. Het is dan ook een heel leuk boek over een bed & breakfast op Nantucket, een eiland langs de kust van Massachusetts waar wij jaren geleden ook geweest zijn. 

Zo gaat de middag snel voorbij en ik heb meer dan de helft van het boek uit als het happy hour wordt. Rick stelt voor dat in de hot tub, die hij dit weekend weer helemaal schoonmaakte, te houden. Dat doet mijn pijnen goed en de gin en tonic smaakt lekker.

Net als we het bad uitkomen gaat Ricks telefoon. Het is een wanhopige Carol. Dad ging vannacht zijn bed uit om koffie te maken in de magnetron in iets wat niet magnetron veilig was. Hij kleedde zich ook helemaal aan en is duidelijk enorm verward. 

Carol ziet het niet meer zitten om alleen voor hem te zorgen. Nu heeft ze haar dochter nog, maar als die half juni vertrekt wordt het ondoenlijk. Ze gaan nu dus uitzoeken hoe er 24 uur voor hem gezorgd kan worden. Carol wil hem niet naar een Hospice huis doen, want daar laten ze vanwege COVID geen bezoekers toe. Rick, Lisa en Carol gaan zich beraden over hoe dit nu verder moet. Zo'n rotsituatie!

Voor Rick Lisa over dit alles gaat inlichten maken we ons avondeten. Het wordt barramundi, spinazie en spinazie "tots" uit de oven in de vorm van dinosaurussen. Ze zijn eigenlijk voor kinderen om hen groentes te laten eten, maar smaken voor ons volwassenen ook heel lekker. 

Intussen is Saskia aan het verhuizen. Zij gaat van een appartement alleen naar een huis met drie huisgenoten en moet dus veel wegdoen. Daarbij komt dat de protesten in Richmond nog steeds voluit bezig zijn en de avondklok dus ook nog ingesteld.

Toch lukt het haar en Justin haar bed en andere dingen te verhuizen. Wij zouden gewoonlijk helpen of iemand inhuren, maar dat wil Saskia niet vanwege de coronavirus situatie. Saskia laat vanavond foto's zien dat ze al heel wat naar dat huis hebben gebracht, inclusief haar bed. Ze zijn alleen de kussens voor het bed vergeten en de avondklok is al ingegaan. Ik ben toch wel trots dat ze het allemaal zonder verdere hulp doen. 

Intussen gaan de protesten door en ik houd mijn hart vast. Ik lees allerlei vreselijke verhalen over wat de politie tegen de demonstranten doet. In plaats van luisteren wordt er met geweld gereageerd. Het lijkt wel of we terug in de zestiger jaren van Martin Luther King Jr. zijn! Die zou zich nu echt in zijn graf omdraaien!

Over maandag

Als ik net na achten beneden kom tref ik Orion in zijn bench en Rick is weg. Hij blijkt al op weg naar Starbucks te zijn en zal een nitro brew voor mij terug brengen. Ik pocheer intussen een ei met wat geraspte kaas in de magnetron en snijd een mini komkommertje in plakjes.

Rick komt binnen met maar liefst 3 nitro brews! Er was iets misgegaan in het systeem en hij hoefde maar voor een te betalen. Voor mijn ontbijt is een meer dan genoeg, anders ga ik trillen van de cafeine. Ik bewaar de anderen dus voor later op de dag of misschien morgenochtend.

Voor ik aan mijn sporten begin bel ik het laboratorium waar ik mijn coronavirus test heb laten doen. Ik kreeg vrijdag een telefoontje dat ik mijn $30 daarvoor terugkrijg. Natuurlijk denk ik meteen dat dat is omdat ik nooit de uitslag kreeg.

Dat blijkt niet het geval, mijn verzekering heeft betaald. Ik vertel de dame aan de lijn dat ik dus nooit de uitslag heb gehoord. "Oh", zegt ze, "We hebben de dokter die uitslag al weken geleden gestuurd." Ik vind dat dus niet fijn van de dokterspraktijk, maar de uitslag was zoals ik al verwachtte negatief.

Als mijn dokter er al vanaf wist vind ik het opvallend dat ik als ik ophang een berichtje van haar verpleegkundige heb dat ze eindelijk de uitslag van mijn test hebben. Echt slecht van dat laboratorium!

Het is alweer zulk lekker weer en ik ga mijn stappen beneden in de achtertuin doen. Als ik naar de schuur kijk zie ik daar binnen een vlinder tegen het raam vliegen. Gauw doe ik deur open, zodat hij naar buiten kan. Ik laat hem open want ik zie de vlinder nu niet meer.

Terwijl ik verder ga met mijn cardio is Orion opeens pleite. Natuurlijk is meneer eens gaan kijken wat er zoal in de schuur qua eten te vinden is. Ik tref hem dan ook met het eten voor de vissen in de vijver. Gelukkig heeft hij er nog maar weinig van op. 

Na 9000 stappen vind ik het tijd om mijn gewichten routine te gaan doen. Ik neem een van Sharons niet zo intensieve workouts vandaag. Hopelijk heb ik dan minder spierpijn de komende dagen. Na 20 minuten zijn alle spiergroepen weer aan bod geweest. 

Na afloop ga ik altijd een tijdje ontspannen op het deck. Daar is Orion mijn compagnon, maar ik heb nog meer gezelschap. Een ijverige spin heeft een heel mooi web geweven en wacht op haar prooi. Hopelijk vangt ze veel muggen, hoewel er daarvan nu nog maar een enkeling rondvliegt.

Na mijn toilet gemaakt te hebben vraag ik Rick wanneer hij lunch wil maken. Dat is nu meteen, helemaal goed. Ik heb weer een super lekkere salade met komkommer, meerkleurige mini tomaatjes, rode paprika, olijf en gemarineerde champignons. Daar overheen geraspte Parmezaanse kaas en in stukjes gesneden mortadella. 

We eten het voor het huis in de zon op, want het is nog wat koel in de schaduw. Ik moet weer zeggen dat deze salade net zo goed smaakt als die van restaurants. Het is alleen wel makkelijker om anderen al het gesnij en gehak te laten doen. 

Na de lunch laad ik mijn telefoon en camera batterij op en ga dan naar Meadowlark Gardens. Die zijn sinds vrijdag weer open en ik heb het zo gemist! De ingang is nu aan de zijkant en ik betaal mijn $3 als "senior citizen". 

In dit park moeten we ook mondkapjes dragen. Ik vind de chirurgische mondkapjes goed te doen, al kriebelen ze wat. Ik kan er makkelijk door ademen en ik denk dat ze, nu het een stuk warmer gaat worden, de uitkomst zijn. De stoffen mondkapjes, die ik heb, zijn veel warmer. 

Wat een genot is het weer om hier rond te lopen! Ik merk nu echt dat ik het gemist heb om ergens anders heen te kunnen. Hoeft niet eens een reis te zijn, gewoon niet alleen maar naar het centrum van Vienna. Ik geniet dan ook met volle teugen en het brengt rust in deze turbulente tijd.

Na een paar uur dwingt mijn blaas me weer naar huis te gaan, want alles binnen is hier gesloten. Het was even een oase van rust en deed me goed. Wij leven hier in onze bubbel, het veilige Vienna, en dat realiseer ik me ook terdege. In feite heb ik 0,0 te klagen. 

Thuis klets ik gezellig bij met Annette. Ik moet me telkens verplaatsen want in de zon is het lekker en in de schaduw net te koel. Er is veel gaande in onze levens en het is goed dat allemaal een naam te geven. 

Rick is vanavond weer de omelet chef, die hij vele jaren geleden in een restaurant was. Intussen kijken we het nieuws en het is meer dan beangstigend. En dan heb ik het niet over de protesten, maar over de man in het Witte Huis. Ik haat eigenlijk niemand, maar die vent met een passie. 

Na een vreselijke toespraak loopt hij met een paar andere verderfelijke lieden naar het 19e eeuws kerkje tegenover het Witte Huis. Gisteravond werd daar brand gesticht. Deze vent, die drie vrouwen had, ik weet niet hoeveel betichtingen van verkrachting en zoveel meer, waagt het zich voor te doen als een Christen. Allemaal voor zijn volgers, die compleet blind zijn. 

Sorry, ik schrijf meestal niets over politiek in dit blog, maar ik vrees voor dit land. Ik ben bang dat dit een dictatuur wordt, ondanks alles wat in de grondwet geschreven staat. Laten we hopen dat het niet zo ver komt.

Het omelet smaakt natuurlijk zoals altijd voortreffelijk, maar mijn eetlust is verminderd door wat ik op de televisie, hier 18 kilometer vandaan, voorbij zie komen. We zetten het op een gegeven moment ook  uit. Het is allemaal te bizar en beangstigend. 

Helaas geen vrolijk einde van dit blog, maar het is ook geen vrolijke tijd. Allemaal een fijne dinsdag gewenst!