Over eindelijk weer naar de bioscoop

Gisteravond heb ik Alexa uitgezet, denkend dat ik misschien later dan half acht wilde blijven slapen. Ik ben telkens lichamelijk zo moe. Mijn brein denkt er echter anders over en om vijf over half acht sta ik toch maar op.

Rick heeft mijn koffie al klaar staan en ik kook mijn ontbijt. Het blijft iedere ochtend weer een genot. Vooral als ik, zoals vandaag, buiten op het deck kan eten.

Intussen doucht Rick en na mijn ontbijt gaan we naar Starbucks. Met onze koffies zijn we net op tijd thuis voor mijn virtuele afspraak met mijn endocrinoloog.

Dat zou eigenlijk een in persoon bezoek zijn, maar gisteren kreeg ik bericht dat hun praktijk gesloten is en dat ze momenteel enkel virtuele afspraken doen. Mijn dokter klinkt niet erg goed als ze in beeld komt. Ze heeft dit keer een ander virus dan Covid. 

Ze drukt mij op het hart goed naar mijn lichaam te luisteren, want voor haar duurde het een half jaar voor ze echt over Covid was. Dat is best moeilijk voor mij, want als ik dat altijd zou doen zou ik weken achtereen op bed liggen vanwege de fibromyalgie. 

Sporten helpt daar goed bij, maar ik merk dat dit inderdaad een ander gevoel is. Na de afspraak doe ik een half uur op de elliptische machine. Dat moet voorlopig maar genoeg zijn. Het helpt mijn fibromyalgie, maar vergt ook niet heel veel van mijn lichaam. 

Een uurtje later besluit ik een wandeling door de buurt te maken. Het is weer genieten van de bezige bijen en alle bloemen. Er staat een verhuiswagen bij het huis van de mannen met de prachtige tuin. 

Even denk ik dat ze gaan verhuizen (en wie verzorgt al dat moois dan?). Gelukkig lijkt het erop dat er dingen het huis in worden gedragen. Ik zou het zonde vinden als deze tuin verwaarloosd zou worden! Persoonlijk zou ik het geduld er niet voor hebben. 

Omdat ik nog naar het zwembad wil halen Rick en ik om twaalf uur al lunch. Dit keer bestel ik voor de verandering eens een salade van Chopt. Die wordt ook door elkaar gehakt. Ik heb hem met garnalen, eiwit en allerlei groentes. Het is lekker, maar ik vind de Subway salade meer smaak hebben en die is ook een stuk goedkoper. 

Na het eten loop ik naar de overkant. Het is heel rustig in het zwembad en ik vind met gemak een ligstoel. Ik hoef van mezelf niet te zwemmen, maar ga wel een aantal keren in het koele water met mijn "gewichten".  Het is 31 graden, dus dat frist lekker op.

Omdat de schoonmaakploeg inmiddels aan ons huis is begonnen, kleed ik me in mijn gewone jurk in een van de kleedhokjes in het zwembad. Dan haal ik mijn tas op en rijd naar Lofty Salon. Daar kleurt Carmen mijn haar weer keurig bij.

Het duurt alleen wat langer dan gewoonlijk. Rick heeft kaartjes voor de bioscoop en de film begint om vijf over half vijf. Ik krijg een aantal paniekerige sms-jes van hem. Om kwart over vier rijd ik onze oprit op en Rick zit al te wachten in zijn auto. 

Hij is als een kind zo blij, want probeert mij al maanden weer naar de bioscoop te krijgen. Ik wil gewoon niet in een volle zaal zitten. Deze voorstelling is echter vroeg en er zijn maar weinig anderen. De Minions film is weer heel grappig en anders dan de anderen. Prima vertier en ook leuk om na meer dan twee jaar in een theater te zitten. 

We blijven in de mall voor ons diner. De keuze valt op Coastal Flats. We delen een voorafje met garnalen en dan neem ik de salade met verse kreeft, heerlijk! Rick houdt het bij een kaasburger. 

Gelukkig is het nog vrij vroeg als we weer thuis komen. Zo kan ik snel dit blog schrijven en dan nog wat afleveringen van Below Deck, mijn huidige favoriete realiteitsshow, kijken. 

Over een lui dagje

Om de een of andere reden voel ik me nog ontzettend moe als Alexa om half acht haar Disney liedje begint te spelen. Rick staat op, maar ik blijf nog een kwartiertje liggen. 

Dan maak ik mijn ontbijt en schenk een kop koffie in. Op het deck is het goed toeven, hoewel het wel een stuk vochtiger is dan gisteren. Terwijl Rick zich klaarmaakt doe ik vervolgens een poging tot wat op de plaats hardlopen. Dat gaat niet echt van harte.

Toch heb ik 2500 stappen bijeen als we naar Starbucks vertrekken. We spelen wat Pokemon Go en op de terugweg komen we een hert tegen. Het maakt niet uit hoe vaak we dit zien, ik blijf het bijzonder vinden om ze zo door de buurt te zien lopen. 

Als beweging trap ik iets meer dan een half uur op de mini elliptische machine. Duidelijk ben ik nog niet de oude, want langer lukt echt niet. Daar geef ik dan maar aan toe, ik hoor van Jenny dat ze zich hetzelfde voelt en zij is vijftien jaar jonger. 

Ieder uur loop ik de 250 stappen, die Fitbit me opdraagt, en zo beweeg ik voldoende om de fibromyalgie pijnen wat te verlichten. Ik doe mijn gewoonlijke brein- en taallessen en dan komt Rick vragen wat ik als lunch wil.

Dat wordt een Subway salade, wel zo makkelijk en voedzaam. Rick houdt het bij zijn geliefde Cava. Net als ik denk na het eten even naar het zwembad te gaan hoor ik donder. Niet veel later komt de regen met bakken uit de hemel. 

Aangezien ik me toch zo moe voel ga ik dan maar wat rusten. Walgreens laat weten dat mijn medicijnen klaarliggen en de foto van Saskia's graduation opgehaald kan worden. Dat doe ik allemaal bij hun drive thru. Nu nog een lijst vinden, zodat we de foto op kunnen hangen.

De zon is intussen weer tevoorschijn gekomen en ik ga op het deck zitten lezen. Zo gaat de tijd snel en om half zes rijden we naar het Mosaic District. Daar hebben we afgesproken met John en Jenny bij Parc de Ville. 

We wilden een drankje drinken op hun dakterras, maar dat is vanwege de regen vanmiddag niet open. Dan nemen we maar plaats aan de bar. We bestellen drankjes en delen de gerookte zalm "rillettes". Die is altijd zo lekker!

Na een tijdje vragen we een tafel en bestellen daar onze hoofdgerechten. Voor mij is het de gazpacho, die werkelijk verrukkelijk is, en de biefstuk tartare, ook zeer smakelijk. Rick bestelt de Merguez worstjes, John de escargots en biefstuk en Jenny houdt het bij de Franse uiensoep.

Het wordt heel gezellig en pas als Rick opmerkt dat Jenny en ik wel heel veel aan het geeuwen zijn nemen we afscheid. Mijn Covid test was vandaag negatief en die van Jenny ook, maar de energie moet nog terugkomen. 

Op weg naar huis zien we een prachtige zonsondergang en in de voortuin wemelt het van de ontwakende vuurvliegjes. "Lightning bugs" noemt Rick ze, wat ook wel een grappige naam is. Ik probeer er weer een te filmen, maar dat gaat niet goed. Ik blijf al die dansende lichtjes zo leuk vinden!

Over Onafhankelijkheidsdag

Zodra Rick en ik om kwart over acht opstaan maken we ons klaar om op pad te gaan. Orion krijgt zijn wandeling en we halen ontbijt van Starbucks. 

Dan rijden we naar Washington. We willen de stad bezoeken voor de menigte komt om 4 juli te vieren. Zo vroeg vinden we met gemak een parkeerplaats vlakbij het Witte Huis. 

We lopen eerst naar het Tweede Wereldoorlogmonument. Dat is afgesloten, want het vuurwerk zal vanavond van langs de Reflecting Pool worden afgestoken. Het Lincoln Memorial is daardoor ook niet bereikbaar. 

Wij besluiten dan langs de andere kant van de Mall naar het Capitool te lopen. Onderweg komen we langs het Smithsonian Folklife Festival. Daaraan werken allerlei landen mee met eten, dansen en andere demonstraties. Helaas zijn we net te vroeg, want de standjes gaan pas om elf uur open. 

Tinkerbell bezocht het Washington Monument vandaag

Vlakbij het Capitool zien we opeens parade wagens. Hier blijkt de 4th of July parade opgezet te worden. Erg leuk, want nu zien we van alles zonder de drukte, die er gedurende parade is. 

Het begint inmiddels heel druk te worden en via Pennsylvania Avenue en langs het Witte Huis wandelen we terug naar de auto. We hebben zo heel wat stappen gezet en ik merk dat dat mij nog flink vermoeit. Ik moet mijn conditie echt weer opbouwen!

We zijn het erover eens dat dit de perfecte tijd van de dag was om de stad te bezoeken. Op Onafhankelijkheidsdag moet je toch in de hoofdstad geweest zijn als je er vlakbij woont. 

 

Op de terugweg gaan we naar H Mart om paddenstoelen en wat andere dingen te kopen. Dan gaan we ons thuis opfrissen. Ik kleed me in mijn patriottische kleding. Als we daarmee klaar zijn is het alweer lunchtijd.

We gaan eerst naar de Giant, want Rick heeft besloten een echte Amerikaanse hot dog lunch te maken. Ik haal een poke bowl van Poki DC, want hot dogs vind ik drie keer niets. 

Rood, wit, blauwe boeketten.

We eten op het deck en het is zulk ontzettend lekker weer! Dertig graden en weinig luchtvochtigheid komt weinig voor in juli. Het is maar goed dat we ervan genieten, want morgen schijnen de hitte en vochtigheid terug te komen.

Na het eten lopen we naar het zwembad. Daar is het vrij druk, maar we vinden nog ligstoelen in de schaduw. Maria is er ook en we praten even bij. Zij is net naar Marokko geweest en had een heel fijne tijd. 

Vastbesloten om mijn zwemroutine weer op te pakken ga ik baantjes trekken. Dat valt ook weer tegen, want ik heb het gevoel niet zo snel te kunnen zwemmen als gewoonlijk. Na twintig baantjes vind ik het welletjes, toch nog een halve kilometer erbij. 

Bij de volgende kinderpauze ga ik met mijn "hangmat" het water weer in. Onze buren John en Jenny zijn er ook. Hun kinderen zijn tot woensdag naar een kamp en ze genieten van hun dagen met zijn tweeen. We praten gezellig en besluiten morgenavond met zijn vieren uit eten te gaan.

Tegen vijven lopen Rick en ik terug naar huis. Daar kleden we ons netjes aan, want we gaan dineren bij Cafe Renaissance. Dat is altijd een hele happening. Dit keer bestellen we het tasting menu, kleine gerechtjes van hun beste eten.

Mijn voorgerecht is lever en foie gras. Rick heeft oesters en krab. Niet onze keuzes, maar die van Saeed en we smullen. 

De salade is heerlijk

Heilbot

Chateaubriand, zo lekker!

Desserts gemaakt door Mrs. Saeed, perfect!

Na het eten haasten we ons naar huis. Daar wachten de buren al op ons vuurwerk. Rick en Chuck hebben allerlei siervuurwerk. Heel erg mooi en ik praat met mijn buurvrouwen. Als het afgelopen is ben ik helemaal op. Ik denk een combinatie van fibromyalgie en covid. 

Rick blijft nog wat nakletsen, maar ik ga naar binnen en zoek al gauw mijn bed op. Het was een heel leuke 4 juli!  Morgen begint het ware leven weer, hoewel Rick deze week een "lichte" week heeft qua werk. Hopelijk kunnen we daarvan profiteren met leuke dingen doen.