Dag 3 Telluride: Over genieten van al het moois

Rick begint om kwart over zes al op zijn telefoon te lezen. Ik heb niet zo lekker geslapen dus doezel nog even door. Als ik om tien voor zeven mijn licht aandoe heeft Rick al gedoucht. Ik maak me ook snel klaar en dan lopen we weer naar het Mountain Village.

Even overwegen we ergens anders te ontbijten, maar dat zal duurder zijn en langer duren. Het wordt dus weer de Telluride Coffee Company. Ik vind hun omeletten erg lekker en de koffie ook. Rick neemt een goed gevulde burrito.

Na het eten nemen we de gondel naar het San Sophia station op 3200 meter hoogte. Hier willen we voor de skiers komen even wandelen, maar helaas zijn ze bezig met de piste en is het gesloten. We gaan onverrichterzake naar beneden, maar de uitzichten maken alles goed. 

We lopen terug naar het hotel en ik maak onderweg een paar foto's. Ik fotografeer de lijst met uitleg van de kleuren op de kaart met pistes en liften. Dit zou eerst mijn regenboogkleuren plaatje van vandaag worden, maar later op de middag vind ik een artistiekere. 

In de kamer maakt Rick zich ski klaar en vertrekt voor een paar uur op de pistes. Ik heb besloten de ochtend in de spa door te brengen. Na alvast wat ingepakt te hebben ga ik naar beneden.

Dit is een van de mooiste uitzichten, die we ooit vanuit een hotelkamer hebben gehad

Als eerste ga ik baantjes trekken, ik zie wel hoeveel. Ik heb mijn vinnen en dumbbells meegenomen. Het is heerlijk ontspannend, ook omdat ik het bad voor mij alleen heb. Het gaat zo lekker dat ik veertig baantjes oftewel een kilometer zwem. 

Rick sms-t intussen dat ik gelijk had en het boven op de berg heel hard waait. Hij moet terug naar de kamer om zijn warme spullen op te halen. Ook ik hoor de wind om het gebouw waaien, maar het is desondanks lekker in de zon. 

Na mijn baantjes ga ik naar de hot tubs. Er zijn vandaag veel families met kinderen, die van de glijbaan gebruik maken. Binnen is het dan ook een gejoel van jewelste, niet bepaald ontspannend. Gelukkig is de hot tub buiten vrij. Dit warme water doet wonderen voor mijn spieren. 

Opeens is het elf uur en moet ik me haasten om op tijd aan de rand van de hoofdpiste te zijn. Rick is er nog niet en ik neem plaats in een schommelstoel van waaruit ik de skiers en snowboarders gade kan slaan. Ik zou hier wel uren kunnen zitten, maar Rick komt al snel. 

Rick vraagt of ik hem al skiend kan filmen. Dat doe ik, maar ik kijk zo tegen de zon in dat het filmpje niet bepaald goed lukt. We nemen de gondelbaan naar het San Sophia station en onderweg zien we skiers en snowboarders over heuvels "vliegen". 

We hebben voor de lunch gereserveerd bij Allred's. Dit restaurant ligt hoog (3213m), maar er zijn hier twee restaurants, die nog hoger liggen. Die schijnen heel exclusief te zijn en je wordt er met een sneeuwvoertuig heen gebracht. 

Rick kan zijn skischoenen wegzetten en hij krijgt slippers om in het restaurant te dragen. Dan worden we de eetzaal ingeleid en wauw! Zo'n prachtig uitzicht hebben we niet vaak tijdens het eten. 

Er is een heel lekker en, vergeleken bij andere restaurants hier, niet duur buffet. Er zijn verschillende salades, chili, rode paprika soep en heerlijk brood met veel zaden, zodat ik het ook kan eten. Na afloop kunnen we het niet laten een heerlijke pistache macaron te verorberen. 

We nemen de gondel weer naar het Mountain Village en kijken daar even in de souvenirwinkel. Rick ziet er een paar leuke shirts, dus later vanmiddag gaan we er terug. 

Dan gaat Rick zijn laatste uren deze vakantie skien. Ik neem de gondelbaan dit keer helemaal naar Telluride. Ik vind de uitzichten zo mooi! Ik kan me voorstellen dat iedere dag wakker worden omringd door bergen heel bijzonder is. 

Het is moeilijk voor te stellen dat, hoe hoog we met bijna 3000 meter ook zitten, de bergen waar we tegenaan kijken een volle kilometer hoger zijn. Het San Juan gebergte heeft veertien bergen, die hoger zijn dan 4000 meter. 

Eenmaal in Telluride loop ik wat rond en neem dan de gondelbaan helemaal terug naar het Mountain Village. Dit keer zit ik niet alleen, maar met een heel aardige moeder en zoon. De zoon is een jaar of tien en zo enthousiast. Hij wijst van alles aan. 

Deze piek, de Wilson, staat op het logo van Coors bier

Hier maak ik mijn regenboogkleuren foto en ga dan op zoek naar iets te drinken. Ik koop een beker Diet Coke bij een standje en zoek dan een gerieflijke stoel op. Die staan overal en ik ga bij het vuur zitten. Helaas zijn alle versierde gondels bezet anders had ik het wel leuk gevonden daarin te zitten. 

Terug in het hotel besluit ik nog een uurtje naar de spa te gaan. Daar ga ik in de sauna zitten en daarna naar beneden voor de hot tubs. Kennelijk is het familiedag vandaag en binnen zit alles vol. Ik ga even op een ligstoel liggen genieten van het feit dat ik in de zon lig met besneeuwde bergen om me heen. 

De buiten hot tub komt vrij en ik ga me erin opwarmen. Zo'n tien minuten later komt er een zestal vrouwen en dat is mijn teken om eruit te gaan. De tijd vliegt en het is alweer drie uur!

Boven pak ik mijn droge spa spullen in en schrijf dan een gedeelte van dit blog. Dat bevalt me prima, want dan kan ik na het eten leuke shows kijken. 

Om vier uur is Rick weer van de partij. Hij heeft zijn ski's en skischoenen dit keer mee, zodat we die morgenochtend niet op hoeven te halen. Ook Rick pakt alvast wat in en dan gaan we weer op pad.

Eerst nemen we de gondelbaan naar de supermarkt. Daar willen we wat snacks inslaan, want morgen wordt het een rare dag qua etenstijden. Het is druk, maar een aantal mensen laten ons voorgaan omdat we maar zo weinig hebben. Heel erg aardig!

Natuurlijk kan ik het op de terugweg niet laten om nog wat laatste foto's van het uitzicht te maken. Met de ondergaande zon is de belichting ook heel mooi. Ik had werkelijk niet gedacht dat ik hier ook zoveel plezier zou hebben.

Rick koopt zijn shirt bij de souvenirwinkel en dan gaan we naar Black Iron Kitchen & Bar om net als eergisteren aan hun tafels met open haard te zitten. Ik bestel weer de heerlijke Telluride toddy. Het is een warm drankje met thee, sherry en wat andere ingredienten. Rick heeft een ander warm drankje. 

Vervolgens verplaatsen we ons naar de Timber Room. Dat is de bar, die bij hetzelfde hotel als de Black Iron Kitchen hoort. 

Alleen is het veel meer dan een bar. We krijgen een tafeltje en bestellen de interessant klinkende gevulde eieren. Die zijn inderdaad heerlijk.

Dan kiezen we de Savoy kaasfondue en die vinden we beiden niet te pruimen. Het is een soort soep met een vage kaasmaak en de dingen om erin te dopen zijn ook niet lekker. 

Onze ober ziet dat we niet tevreden zijn en biedt aan het gerecht van de rekening te halen. 

Dat is zeer schappelijk, want het kost maar liefst $42. 

Wij willen echt niet vervelend zijn, maar we keken elkaar na de eerste hap met een vies gezicht aan. Als je dan kaasfondue serveert moet het wel naar kaas smaken. 

In plaats daarvan delen we het charcuterie plankje. Daarop liggen alleen kazen, die ik lekker vind, dus Rick mag van mij het vleesgedeelte hebben. 

Rick heeft niet genoeg te eten en besteld nog een appeldessert. Ik zie mijn kans en bestel de twee smakelijke gevulde eieren nogmaals.

We zijn helemaal gaar van de dag en lopen terug naar het hotel. Daar gaan we ons nog even ontspannen voor we alweer de laatste nacht van deze reis ingaan. 

De volle maan vanavond heet de Sneeuw maan

Er wordt sneeuw voorspeld en ik hoop dat we daar nog een staartje van meepakken. 

Allemaal een heel fijne week gewenst!

Dag 2 Telluride: Over Telluride zelf en zijn geschiedenis

Net voor zevenen zijn we beiden wakker. Rick verkondigt dat hij een heel slechte nacht had. Daar heb ik niets van gemerkt en redelijk goed geslapen. Weliswaar niet zo goed als thuis, maar dit bed is ons beiden te hard. Mijn grote kussen maakt dat iets beter, maar Rick heeft dat niet. 

We frissen ons op en kleden ons dik aan, want 's ochtends is het hier voor de zon boven de bergen komt flink koud. We lopen weer naar de Telluride Coffee Company en bestellen dit keer beiden een omelet. Ik neem hun gewone koffie en die is veel lekkerder dan de Americano, die ik gisteren had. 

Op een onverklaarbare manier hebben de schoonmakers een van de draaidoppen van mijn contactlenzendoosje kwijt gemaakt. Ik heb vannacht maar zonder gedaan, maar dat is niet ideaal. Rick heeft ook een paar dingen nodig en na het eten lopen we naar de gondelbaan. 

Daar nemen we plaats in een gondel naar de supermarkt. Ik vind de contactlensdoosjes, maar moet een pak van drie kopen. Rick koopt een kleine tube zonnebrandcreme en wat om de snee in zijn duim mee bij elkaar te plakken. 

Terug in de Mountain Village maak ik mijn Kleuren van de Regenboog foto, zoveel kleuren al die ski's! Het is vandaag het ideale ski weer, boven het vriespunt en zonnig. Ik vind het een beetje jammer dat ik me er niet aan waag, maar ben bang dat het mijn heupen en knieen geen goed zal doen. 

In het hotel maakt Rick zich klaar om te gaan skien. Ik loop mee naar beneden om wat vragen te stellen aan de concierge. Als eerste hoe we bij ons restaurant van vanavond moeten komen (chauffeur) en verder of er ook makkelijke wandelpaden zijn. 

Volgens haar zijn de paden nu allemaal erg ijzig. Heel erg jammer, want dat is niets voor mij. Ik ben blij dat ik zulke mooie uitzichten heb vanuit onze kamer en vanuit de gondels. Zo geniet ik toch optimaal van alle pracht hier. 

Het volgende half uur besteed ik aan op de plaats rennen. Intussen doe ik mijn Duolingo lessen en woordspelletjes. Buiten zie ik de skiers op de pistes en de waaghalzen, die gaan heli skien.

Tegen tienen ben ik klaar en kleed me in bikini. Er is een aqua aerobics klas om kwart over tien en die wil ik graag doen. Danni is de trainer en ze heeft een flink pittig half uur in het water voor me. Als ik thuis ook zo'n intensieve aqua aerobics klas zou kunnen vinden zou ik me inschrijven. Meestal is het me te tam. 

Nu heb ik de jacuzzi verdiend en degene buiten is open. Het is een vreemde gewaarwording, want in de schaduw is het ijskoud, maar zodra ik in de zon ben is het zelfs warm te noemen. Ik geniet van het warme water en mooie uitzicht. 

Vroeger dan ik had gedacht sms-t Rick dat hij klaar is en naar de kamer gaat. Met wat moeite neem ik afscheid van de hot tub. Op de kamer verkleden we ons en nemen dan de gondelbaan naar het stadje Telluride. 

Dat is een echt "wild west" plaatsje met een interessante geschiedenis. Wij gaan eerst op zoek naar een restaurant om te lunchen. Ik had er een gevonden, maar Rick wil eerst wat verkennen. We lopen langs de hoofdstraat en met alle vieze sneeuw op de wegen kan ik me ongeveer voorstellen hoe het was toen de wegen nog niet geasfalteerd waren. 

We zijn beiden wat verbaasd over hoeveel sneeuw en ijs er nog ligt, terwijl het al een heel aantal dagen niet gesneeuwd heeft. Vooral de zijstraten zien er glad uit. Gelukkig zijn de stoepen wel schoon. 

Er zijn geen restaurants, die Rick beter vindt dan de Smuggler Union Pub, die ik had uitgekozen. We lopen daar dus heen en het blijkt een goede keuze. 

We nemen plaats aan de bar en Hailey is onze bartender. Ze hebben hun eigen brouwerij en Rick probeert hun kerstbier. Daar is hij erg over te spreken. Ik heb wel zin in een glaasje prosecco. 

Verder bestellen we beiden de hamburger met zoete aardappelfrietjes. Die van mij zonder broodje en met champignons en truffel aioli. Rick heeft bacon en cheddar. Het smaakt ons zeer goed. 

Een van de twee mogelijkheden waar de naam Telluride vandaan komt

Op onze rekening zien we een extra bedrag dat we nog niet eerder hebben gezien: Employee Health. Waarschijnlijk wordt dat gebruikt om hun werknemers van ziektekostenverzekering te voorzien. Totdat dit land eindelijk een systeem heeft dat iedereen van verzekering voorziet betalen wij het graag. 

Na het eten neemt Rick de gondelbaan terug voor zijn middag skien. Ik loop puffend de berg op naar het Telluride Historical Museum. Het is gewoon warm en eenmaal in het museum trek ik opgelucht mijn jas uit. 

Het Telluride Historical Museum is gevestigd in een vormalig ziekenhuis. Begonnen in de pioniertijd aan het einde van de negentiende eeuw sloot het pas in de jaren zestig zijn deuren. Er is nog veel over van de apparatuur, die men toen gebruikte. 

Entree bedraagt $9 en de audiotour is $3 extra. Ik vind het altijd leuk om te luisteren naar verschillende historici en neem de audiotour erbij. 

De tour gaat door verschillende kamers, ieder met een eigen thema. De eerste kamer gaat over het ontstaan van het stadje en hoe de oorspronkelijke bevolking, de Ute, van hun land werden verjaagd. Het valt me op dat daar tegenwoordig meer aandacht aan wordt besteed in musea. 

Vervolgens leren we waar de naam Telluride echt vandaan komt. Het is de naam van een erts, hoewel ook de "To Hell You Ride" als mogelijke origine wordt gegeven. Er werden hier goud, zilver, koper en andere metalen gemijnd. 

Zoals met alle mijngebieden laat de volgende kamer zien hoe zwaar het leven was. Verder is er veel informatie over de vrouwen, die in die tijd in Telluride woonden. Het gros daarvan was van lichte zeden en er was een druk "red light district" of "Tenderloin". 

Interessant is dat daar ook klassen in waren. De gegoede huizen met hun madams waren voor de hoge klasse en daaronder zaten de bordelen voor de middenklasse en uiteindelijk de "cribs" voor de laagste klasse. Behalve in "huizen" waren de meisjes en vrouwen slaven en er heerste veel ziekte en verslaving. 

Langzaamaan groeide Telluride, maar in de jaren zestig was het gedaan met het mijnen. Er moest dus iets anders komen voor de lokale economie. Al gauw werd er naar Aspen en Vail gekeken en met deze prachtige bergomgeving werd hier ook een ski paradijs gebouwd dat in 1972 opende. 

De laatste paar kamers gaan over de geschiedenis van het skien. Telluride vindt zichzelf lekker vrijblijvend en niet zo elitair als Vail en Aspen. Toch hebben heel wat bekende Amerikanen hier verblijven. 

Na een goed uur verlaat ik het museum en loop naar de gondelbaan. Dit keer is het helemaal bergafwaarts, heerlijk! Ik geniet van de rit terug naar het Mountain Village. Het valt me op dat het absoluut niet druk is op de pistes. Soms duurt het een paar minuten voor er skiers te zien zijn. 

In de kamer laat ik mijn telefoon opladen en schrijf alvast een stuk van dit blog. Rick komt om kwart voor vier terug en we kleden ons in badkleding. Nu is het Ricks kans om de spa de ontdekken. 

Rick moet net als ik gisteren een formulier invullen en tekenen en dan gaan we naar het zwembad. Daar gaan kinderen van de glijbaan, maar buiten is het rustig. Rick gaat even in het zwembad, maar ik heb dat gisteren wel gezien. 

De hot tub is veel lekkerder. Hij lijkt wel warmer dan de onze. Intussen worden er kennelijk heli skiers teruggebracht. We zitten een minuut of tien als een aantal mannen ook in de hot tub komt. Dat is ons teken om eruit te gaan. 

We hebben nog wat tijd voor onze reservering voor het avondeten en lopen naar de Tomboy Tavern waar we gisteren lunch aten. We hebben zicht op de pistes en tot mijn vreugde zie ik dat ze interessante mocktails op hun menu hebben. Ik bestel een mojito met alcoholvrije gin en die is echt lekker. Die ga ik onthouden. 

We lopen terug naar het hotel en keurig om tien voor zes komt de chauffeur ons ophalen. Omdat het maar een kort ritje is naar het Mountain Lodge resort wordt er enkel een fooi verwacht. Rick geeft tien dollar. 

We spreken met de chauffeur af dat we hem zullen sms-en als we klaar zijn. Wij hebben een reservering bij The View. Het is een ontzettend gezellig restaurant en wij krijgen een tafel bij de open haard. Ik vind het heerlijk, maar Rick heeft een Dale trui aan en moet af en toe naar buiten om af te koelen. 

Ons eten is heerlijk! Ik heb de bison tartaar en de boerenkoolsalade, twee voorafjes, maar meer dan genoeg. Rick neemt weer de elk biefstuk, maar dat is maar een kleine portie. Hij heeft naderhand nog zin in een toetje.

Heel ongewoon voor ons bestellen we de chocolade mousse met gember slagroom. Chocolade mousse is een van de weinige desserts, die ik echt lekker vind. Deze is om je vingers bij af te likken en de slagroom ook. Rick eet driekwart ervan en ik peuzel met kleine hapjes om er echt van te genieten. 

Intussen heb ik onze chauffeur een berichtje gestuurd dat we klaar zijn om opgehaald te worden. Gelukkig komt hij weer, want ik zou niet hoe we anders terug waren gegaan. Moe en voldaan lopen we even later ons hotel weer binnen. 

Misschien dat we vanavond eindelijk op een normale tijd naar bed gaan. Gisteren en eergisteren was dat voor negenen. Het lijkt erop dat we allebei wat beter geacclimatiseerd zijn nu. Morgen alweer de laatste volle dag in Telluride.