Over de eerste dag van fase 1 hier in omgeving Washington

Voor we aan onze dagelijkse routine beginnen halen Rick en ik ontbijt en koffies van Starbucks. Dan gaat Rick aan het werk en ik aan mijn sporten. Ik voel het uur op de elliptische machine wel dus dat moet ik weer meer gaan doen. Ik gebruik dan toch andere spieren dan met op de plaats hardlopen.

 

Toch doe ik dat laatste vandaag weer een uur buiten op het deck. Het is zo vroeg al 24 graden en zal vandaag 32 graden worden. De zomerse temperaturen komen er zeker aan!

Over zomer gesproken, vandaag gaat hier en in Washington dus fase 1 van het heropenen van bepaalde bedrijven in. Ook is het nu verplicht mondkapjes te dragen als je je onder de mensen begeeft. Voornamelijk in zaken en supermarkten e.d., maar ook op drukke winkelstraten. 

Kappers mogen weer open, maar Mona opent haar salon pas op 8 juni. Ik laat een berichtje achter voor een afspraak, want mijn haar is veel te lang. Hopelijk kan ik vrij snel terecht. 

Terwijl ik zo mijn stappen doe hoor ik de muziek van het zwembad, een echt zomers geluid. Het zwembad is nu open, maar alleen om baantjes te trekken. Iedereen krijgt een uur en dan wordt er een half uur schoongemaakt. Er zijn acht banen, dus acht mensen kunnen tijdens dat uur zwemmen. 

Voor nu is het mij nog te koud, maar ik vind het jammer dat ze geen limiet stellen aan de hoeveelheid banen, die mensen kunnen reserveren. Voor nu kan het reserveren tot 11 juni en alles zit meteen vol. Ik ga bij de volgende lichting meteen online om een paar reserveringen te kunnen maken, want ik neem aan dat het water dan warmer zal zijn. Het is niet hetzelfde als gewoonlijk, maar ik ben al blij dat het open is. Dat hadden we eigenlijk niet verwacht. 

Voor ik het weet is het lunchtijd en ik vraag Rick wat hij wil. Hij heeft alweer conference calls tijdens lunchtijd. Het wordt een salade van Panera voor ons beiden. Rick eet aan zijn bureau en ik op het deck. 

Het is zo warm vandaag en wij hebben het lente decor nog binnen en buiten. Ik haal de zomerspullen van zolder en dat ziet er meteen weer heel vrolijk uit. Vroeger veranderde ik mijn kamer heel vaak. Ik verzette dan ook meubelen en alles.

Dat laatste doen we hier niet, maar ik vind het fijn om ieder seizoen naar iets anders te kijken. De lente heeft pastelkleuren, voor de zomer vind ik wat fellere kleuren leuk. Groen, oranje, blauw en geel vieren de hoofdtoon. 

Nu het er binnen zomers uitziet kan de voorkant van het huis niet achterblijven. Ik hang zomervlaggetjes uit, een met vuurtorens van North Carolina (ik hoop dat we later dit jaar toch nog heen kunnen gaan) en een met vrolijke teenslippers. Aan de voordeuren komen de houten teenslippers ook weer te hangen. 

Daarna ruim ik het feeentuintje op. Gewoonlijk doe ik dat al veel vroeger in het jaar en versier het dan voor de lente. Onze tuinman liet dit jaar op zich wachten en Fairyville sloeg de lente even over. Hopelijk wordt de mulch over een paar weken gelegd en kunnen de feetjes hun zomer gaan vieren. 

Om twee uur heb ik met Hanneke afgesproken om video te bellen. Ik ken haar al heel lang online en heb een aantal jaren geleden een rondleiding met hun gezin gedaan. Rick en Kai zagen haar weer bij Oktoberfest en Kai weer toen hij zijn Nederlandse paspoort moest vernieuwen. 

Het is dus meteen vertrouwd en voor we het weten zijn we uren verder! Wauw, het langste videogesprek tot nu toe was het. We hebben dan ook heel wat gemeen in de moeilijke ouders categorie en het is altijd weer fijn om ervaringen te delen. 

Intussen heeft Orion ook besloten weer eens een bezoek aan de vijver te brengen. Hij rende met Mia en het is warm, dus daar is de drijfnatte hond weer. Positief is dat hij nu uitgeput is en lekker gaat slapen. 

Rick komt gefrustreerd uit zijn kantoor en kondigt aan dat we naar de ABC winkel gaan voor ingredienten om margarita's te maken, zijn favoriete cocktail. De stripboekenwinkel is nu ook open om af te halen.  Rick is daar goede klant dus haalt de dingen, die voor hem achtergehouden zijn. Hij wil Big Planet Comics zeker ondersteunen!

Thuis maakt Rick zijn enorme kan met margarita mix. Hij gaat dat gelukkig niet allemaal vanavond drinken, maar heeft gewoon zin om te ontspannen na weer een idioot drukke werkweek. We bestellen eten van Pazzo Pomodoro vanavond. 

Daar aten we altijd graag aan de bar, maar wie weet wanneer dat weer kan. Ze hebben sinds vandaag wel een klein terrasje dat zo te zien wat groter gaat worden, maar nu zijn er vier tafels en met de parkeerplaatsen op zijn hoogst tien, schat ik zo. 

Mijn keuze is al snel gemaakt, want er staat soft shell krab met sint Jacob's schelpen op het menu. Die worden in een cognac en peperkorrels saus geserveerd met spinazie. Het is een heel goede keuze, echt smikkelen!

Rick heeft de quattro stagioni pizza. Ik moet bekennen dat ik ook een stukje van de heerlijke korst heb gegeten. Dat is eigenlijk het enige wat ik soms mis, een heel lekkere pizza. Niet genoeg om er een te bestellen, echter. Een paar hapjes is genoeg.

Dan is het opeens alweer weekend. Het weer ziet er goed uit en we zullen zien wat het brengt. Allemaal in ieder geval een fijn weekend gewenst!

Over donderdag

Het is donker in de kamer en regenachtig buiten dus ik heb geen haast met opstaan. Iets na achten ga ik naar beneden en tref Orion in zijn bench. Rick heeft besloten op deze druilerige ochtend ontbijt voor mij van Starbucks te halen. Hij weet dat dit soort dagen niet mijn beste zijn. 

De cheddar en ham egg bites en de nitro brew smaken zoals altijd goed. Daarna heb ik besloten de elliptische machine weer eens af te stoffen. Ik had veel last van mijn heup, maar dat is nu stukken beter. Ik neem me eerst voor een half uur te doen en dan een half uur hardlopen op de plaats. 

Als dat halve uur voorbij is ga ik toch maar door en in een uur en vijf minuten heb ik mijn stappen bijeen. Ik was vergeten dat ik de elliptische machine toch wel sneller vind gaan, omdat ik iedere vijf minuten wissel met vooruit of achteruit "stappen". 

Na mijn sporten ga ik ondanks dat alles nat is toch even op het deck zitten. Het is 25 graden en voelt als een sauna. Ik neem wat foto's van de begonia en geraniums met druppels en dan begint het weer te regenen wat me naar binnen jaagt. 

Bijna vergeet ik dat ik om half twaalf een virtuele afspraak heb met Orions gedragstherapie dierenarts. Gauw maak ik me presentabel genoeg voor een video gesprek. Dr. Pike en haar assistente komen keurig op tijd in beeld.

Eigenlijk gaat het allemaal best met Orion. Als enig punt breng ik zijn geblaf tegen Justin als die hier is te berde. Dr. Pike oppert dat we Justin snoepjes voor Orion kunnen geven, die hij van zich afgooit als hij op wil staan. Orion is dan geconcentreerd op de snoepjes en Justin kan zijn gang gaan. Dat gaan we volgende keer proberen!

Als lunch haal ik een zoodles gerecht van Noodles & Company. Hun macaroni met kaas, maar dan met courgette noedels en champignons en spinazie.  Rick maakt snel een lunch thuis, want hij heeft het  heel druk met conference calls. Op het deck laat ik het me goed smaken. 

De moeder van onze overbuurvrouw, die zelf 30 jaar verpleegkundige was, heeft op verzoek van die buurvrouw twee Virginia Tech maskers gemaakt voor Katja en Kevin. Zij zijn ook een Virginia Tech familie en het leek haar leuk om die naar een andere verpleegkundige op te sturen.

Daartoe rijd ik naar het postkantoor. Met mondkapje en handschoenen ga ik er binnen. Iedereen houdt keurig afstand en draagt ook een mondkapje. Een uitzondering is een oudere dame, die zonder binnenkomt. Waarschijnlijk is er een reden dat ze er geen draagt, maar ze valt wel erg op. 

Op de terugweg maak ik af en toe foto's van de natte bloemen, die ik tegenkom. Gelukkig zie ik alweer blauwe lucht en is het voor vandaag althans met de regen gedaan. Vooral de natte pioenrozen vind ik prachtig. 

Voor Moederdag heeft Rick me gel nagellak en zo'n UV apparaatje daarvoor gegeven. Ik ga het eens uitproberen. Duidelijk moet ik nog veel leren, maar het resultaat kan ermee door. Mijn nagels glitteren er weer op los en niemand (behalve die naar de foto kijken) gaat merken dat het nog veel beter zou kunnen. 

Om drie uur heb ik met mijn vriendin Karin in Florida afgesproken voor een video gesprek. Dat wordt opnieuw erg gezellig. We hebben elkaar alweer een paar jaar niet gezien dus meer dan genoeg om bij te praten.

Na het gesprek neem ik Orion de achtertuin in om hem snoepjes in het gras te laten zoeken. Alleen heeft hij er vandaag niet zoveel zin in. We zijn dus weer gauw terug op het deck. 

Vanavond is ons wekelijkse happy hour met Christine en Chuck. Dit keer heb ik een gin en tonic met limoensap als drankje. Iedere week is het heel gezellig en moeten we vanwege knorrende magen afscheid nemen. 

Dit keer halen we eten van Artie's. We delen hun overheerlijke krab en garnalen fritters en dan heb ik de Hickory gegrilde mahi mahi met spinazie, prei en champignons. Rick geniet van de Hickory gegrilde zalm met asperges en spinazie. Deze plaatselijke keten, Great American Restaurants, heeft iedere keer weer perfect bereid eten. 

Met Ricks vader gaat het nu helemaal bergafwaarts. Rick verwacht niet dat hij zijn vader nog aan de telefoon zal kunnen spreken. Voor Dad zal het het beste zijn als dit niet lang meer duurt. 

Saskia had gisteren een interview voor een baan. Ze hoopt erg dat ze hem krijgt en had het gevoel dat het goed ging. Verder is ze druk bezig zich op haar verhuizing voor te bereiden. Ze gaat van een appartement voor haarzelf naar een kamer in een huis met drie huisgenoten. 

Bij Katja's ziekenhuis bereidt de vakbond van verpleegkundigen zich voor om volgende maand te gaan staken. Heel terecht want het ongelooflijk wat  het ziekenhuis allemaal wil doen te ongunste van de verpleegkundigen. Dat zal ook weer een nieuwe ervaring zijn voor Katja.

En zo eindigt deze donderdag ook weer. Heb een fijne vrijdag allemaal!

 

Over de MRI van mijn oor

Het is hetzelfde liedje met opstaan als gewoonlijk. Rick is er eerder uit, ik rek het nog een uurtje. Als ik de slaapkamer uitkom komt Rick enthousiast vertellen dat Kai "terecht" is. Hij had het druk met verhuizen en veel werk, maar nu is het een stuk rustiger en heeft Kai tijd wat te communiceren. Ik ben  opgelucht, want dan voelt Frankrijk opeens wel erg ver weg!

Met een gerust hart ga ik mijn koffie drinken op het deck. Ik heb daar de overgebleven Spanish scramble van zondag bij voor nog een lekker ontbijt. Als Rick vervolgens aankondigt zijn dagelijke Starbucks koffie op te gaan halen ga ik toch graag mee en bestel een kleine nitro brew. 

We spelen nog even Pokemon Go onderweg en dan gaat Rick aan het werk en ik aan mijn op de plaats hardlopen. Ik besluit dat eens beneden in het gras te doen. Orion is daar ook veel rustiger, want hij kan niet zien wie er voorbij loopt. Al het groen om me heen is ook zo rustgevend en dat heb ik vandaag weer even nodig. 

Na een tijdje mijn dagelijkse spelletjes gespeeld te hebben ga ik me opfrissen. Het is inmiddels na twaalven en ik vraag Rick wat hij voor de lunch wil. We zijn deze week "stout", want ik kan mezelf er maar niet toe zetten boodschappen te doen. De keuze valt nog eens op Subway.

Hun door elkaar gehakte salades zijn zo lekker en helemaal niet duur. Ik neem zoals gewoonlijk de Subway club ingredienten, ham, kalkoenborst en rosbief, met alle groentes dubbel erin. Rick moet het weer aan zijn bureau eten, maar ik smul er buiten van. 

Na het eten brengt Rick mij naar het Fairfax MRI Center. Hij gaat weer terug aan het werk en ik zal hem een berichtje sturen als ik klaar ben. Binnen wordt mijn temperatuur gemeten en natuurlijk moet iedereen een mondkapje op. Dat wordt vanaf vrijdag sowieso verplicht in Virginia. 

Eenmaal boven realiseer ik me dat ik niet alleen het formulier van mijn dokter ben vergeten, maar ook, omdat je meestal niet meteen na behandeling hoeft te betalen, mijn medische creditcard. Gelukkig kunnen ze mijn dokter bellen voor het eerste en kan Rick komen om te betalen. Ik ben heel nerveus voor deze MRI en mijn brein is duidelijk niet wat het ooit was. 

Gelukkig hoef ik niet lang te wachten en word al gauw opgehaald. Ik mag mijn sieraden, bh en tasje in een hokje leggen en krijg daar de sleutel van mee. Dan wordt er een infuus aangelegd en word ik, na nog een plasje gepleegd te hebben, naar het MRI toestel gebracht.

Daar krijg ik oordopjes in en wordt mijn hoofd helemaal vastgelegd, zodat ik vooral niet zal bewegen. Er wordt uitgelegd dat ik eerst een half uur gewone foto's moet laten maken. Daarna wordt de contrastvloeistof ingespoten en zal het nog eens een kwartier duren. 

Ergens vind ik deze apparaten fascinerend en het geklop en gebonk leidt me goed af. Ik tel mee met de klopjes en zing een liedje op het ritme van de bonkjes. Het enige dat ik werkelijk heel erg vervelend vind is dat mijn nek geen ondersteuning heeft. 

Dat is mijn zwakte en al gauw voel ik mijn schouders mee gaan doen met de pijn en langzaamaan mijn hele lichaam. Dit is geen fijne procedure voor iemand met fibromyalgie! Als het halve uur voorbij is wordt de contrastvloeistof in mijn infuus gespoten en dan weet ik dat het bijna voorbij is. 

Die laatste minuten gaan vrij snel en nadat het infuus is verwijderd mag ik opstaan. Inmiddels heb ik wel een flinke spanningshoofdpijn ontwikkeld, maar daar neem ik thuis wel ibuprofen voor. Na mijn spullen weer bijeengeraapt te hebben ga ik in de wachtkamer zitten. 

Al gauw krijg ik de dvd van de MRI toegereikt en niet veel later komt Rick binnenlopen met de verlossende creditcard. Wat zijn wij blij dat we een speciale kaart voor medische uitgaven hebben, want dit kost meer dan $1100. Nu hebben we volgens mij ook ons eigen risico bereikt.

Thuis plant ik mezelf in mijn hangmatstoel op het deck en laat de ibuprofen zijn werk doen. Alleen helpt het maar nauwelijks. Als mijn hoofdpijn zwaar wordt is er maar weinig tegen te doen. Ik ontspan me zoveel mogelijk en dan gaat het wel.

Rick moet wat later werken dan gewoonlijk want zijn collega's zijn aan de westkust en daarom drie uur vroeger. We bestellen van BarTaco en als we het op gaan halen rijden we opeens naast onze buren. Die hadden dezelfde gedachte, grappig!

Het smaakt allemaal weer opperbest en moe maar voldoen ga ik dit blog typen en dan tv kijken. Ik denk dat ik er vanavond heel erg op tijd in zal liggen! 

Allemaal een fijne donderdag gewenst!

Over dinsdag

Eigenlijk was ik om zes uur al wakker en eigenlijk had ik op moeten staan om optimaal van deze mooie zomerse dag te gaan genieten. Maar ook toen Rick om zeven uur uit bed ging had ik daar nog geen zin in. Pas als mijn gedachten de verkeerde kant uitgaan sta ik op. 

Het is al twintig graden met een lekker zonnetje. Ik warm de andere helft van het omelet van zaterdag op en ga met een mok koffie op het deck ontbijten. Als ik klaar ben ga ik met Rick mee naar de Starbucks in Vienna waar hij op werkdagen altijd een koffie haalt. 

Eenmaal thuis moeten we er allebei aan geloven. Rick gaat aan het werk in zijn kantoor en ik doe mijn 10000 stappen buiten op het deck. Dan ga ik braaf naar boven om een gewichtenroutine te doen. Sharon heeft me er nu zeven van gestuurd en vandaag begin ik weer met nummer 1, vrijdag nummer 2, maandag nummer 3 enzovoorts. Zo voelen ze toch allemaal weer nieuw. 

Zo gaat de ochtend snel voorbij. Rick en ik hebben besloten een salade van Subway voor onze lunch te bestellen. Rick heeft zoals zo vaak een conference call tijdens lunchtijd dus ik ga het eten halen. Net op tijd voor mijn wekelijkse lunch video chat met Judith ben ik terug. 

Zoals iedere week hebben we weer heel wat te keuvelen en eindelijk kan Judith net als vorige week ook buiten zitten. Ik baal er wel van dat Rick op zo'n dag helemaal geen pauze neemt. Ik probeer hem zover te krijgen dat hij een lunch wandeling maakt, maar dat lukt telkens niet. 

Om twee uur heb ik een video gesprek met Gitta, een van mijn bloglezeressen. Wat ik erg leuk vind aan deze conversaties is dat ik mijn bloglezers ook wat beter leer kennen. Ook met Gitta wordt het weer een gezellige babbel. 

Terwijl ik met Gitta klets haalt Rick Orion op en doet hem aan de lijn. Ik denk dat ze eindelijk een goede wandeling gaan maken en ik strijk als ik afscheid van Gitta heb genomen neer in mijn hangmatstoel, genietend van de stilte zonder blaffende hond. 

Voor ik het weet is het meer dan twee uur later en ik heb ze nog niet terug horen komen. Ik bel Rick maar eens om te kijken of alles goed is. Verbaasd neemt hij op. Wat blijkt? Ze zijn al die tijd in het kantoortje geweest. Voor Rick is het ook fijner zonder dat geblaf en in die kamer ziet Orion niets en blijft dus ook stil. 

Rick werkt tot tegen zessen door en dan houden we happy hour op het deck. Dit keer een gin en diet tonic voor mij, lekker fris op zo'n warme dag. Dan bestellen we gyro salades van Plaka Grill als avondeten. 

Intussen besluiten Rick en ik dat ik morgen Kai via WhatsApp ga bellen. We hebben al meer dan een week niet van hem gehoord en hij antwoordt niet op WhatsApp of Facebook Messenger. Hoogstwaarschijnlijk is alles okay, maar ik ga hem wel zeggen dat we tenminste een keer per week een levensteken willen zien in deze onzekere tijd. 

Vandaag nam Lisa ook afscheid van Dad. Helaas was Dad helemaal verward en onder de invloed van morfine. De hospice verpleegkundige was er en Carols dochter is daar nu om te helpen. Dat stemt Rick en Lisa een stuk geruster. 

Allemaal een goede woensdag gewenst!

Over Memorial Day

We slapen tot half negen uit en eigenlijk vinden we dat beiden te lang. Morgen begint de werkweek weer voor Rick en dan zullen we eerder opstaan, denk ik zo. Het is vandaag Memorial Day, de Amerikaanse Dodenherdenkingsdag. 

Gewoonlijk is dit het onofficiele begin van de zomer en zouden we hoogstwaarschijnlijk in onze timeshare in de Outer Banks van North Carolina vertoeven. Dat ging dit jaar dus niet door, het timeshare complex gaat volgende week pas open en ik denk toch niet dat we gegaan zouden zijn. 

In plaats van de Duck Donuts, die we misschien vanochtend genuttigd zouden hebben, halen we koffies bij Starbucks en de Spanish Scramble van Anita's. Rick eet alles op, ik bewaar de helft voor een van de komende dagen. We eten het buiten op want het is er warm genoeg voor. 

Na het eten maken we ons klaar om de stad in te gaan. We willen onze stappen bijeen krijgen door langs de monumenten te gaan lopen. Met Memorial Day zijn de oorlogsmonumenten nog indrukwekkender met allemaal kransen en veel Vietnam veteranen, die ondanks de coronacrisis toch naar de stad zijn gekomen om hun gevallen kameraden te eren.

Daardoor is het wel drukker dan de afgelopen paar keer dat we op de Mall waren, maar omdat alles zo uitgestrekt is gaat afstand houden van elkaar vrij goed. Wij hebben onze mondkapjes op en ik denk zo ongeveer de helft van de mensen, die we tegenkomen ook. 

In Washington DC is het wet om buitenshuis een mondkapje op te hebben, maar zo buiten wordt dat niet gecontroleerd. Als je ergens een winkel binnen zou gaan zonder mondkapje kun je een boete krijgen. 

En dat brengt me weer bij de Chipotle ervaring, die we zaterdag hadden. Ik heb via Facebook geklaagd en kreeg daar meteen reactie op. Het is heel slecht voor het bedrijf om zulke klachten te krijgen. Er wordt dan ook beloofd er meteen werk van te maken en ik krijg een gratis maaltijd op mijn app. Die mag Rick dan binnenkort gaan innen. 

Terug naar onze monumentenwandeling. We vinden een heel gunstige parkeerplaats langs Constitution Avenue naast de Mall. Hier staat het gewoonlijk op zo'n weekend propvol, maar vandaag is er heel wat plek. 

Langs het huisje van de sluiswachter op onderstaande foto lopen we naar het Tweede Wereldoorlogsmonument. 

Alles is eenrichtingsverkeer en de zijuitgangen van het monument zijn afgesloten. Natuurlijk zijn er altijd een aantal mensen, die zich niets van de borden aantrekken, maar de meesten volgen de richtingsborden gehoorzaam. 

Ook bij het Lincoln Memorial ga je rechts de trappen op naar boven en links weer naar beneden. We nemen een kijkje bij Mr. Lincoln, die hier al 98 jaar over de Mall uitkijkt. Ik vertel Rick ook wat van de feitjes, die ik mijn klanten gewoonlijk aanwijs. Rick wist bijvoorbeeld niet dat dit monument 36 kolommen heeft, omdat er ten tijde van Lincoln 36 staten waren. 

We lopen verder door het Koreaanse oorlogsmonument. Er is hier ook een verse krans en het blijft mijn favoriet. Ook hier vertel ik Rick wat van de symboliek, die ruimschoots aanwezig is in dit monument. Gewoon erlangs lopend heb je geen idee hoe hard erover na is gedacht. 

We steken over naar het Tidal Basin waar we door het Martin Luther King Jr. Memorial naar het Franklin D. Roosevelt memorial lopen. Niet vlak langs het Tidal Basin want daar liggen grote plassen. Hier is het overal helemaal uitgestorven! We zijn vrijwel de enigen. Zo kan ik eindelijk eens foto's maken zonder andere mensen erop. 

Dan lopen we terug om aan de andere kant van het Lincoln Memorial het Vietnam Veteranen monument, oftewel "de Muur", te bezoeken. Ook bij dit monument is het eenrichtingsverkeer. De veteranen hier zijn vrijwel allemaal in leer gekleed, want met de motor gekomen. Opvallend is dat geen van hen een mondkapje draagt, terwijl zij flink op leeftijd zijn. Natuurlijk is de kans het virus buiten op te lopen heel klein, maar toch aanwezig. 

Na dit momument bezoeken we een vrij onbekend monumentje; dat van de 56 ondertekenaars van de Onafhankelijkheidsverklaring. Die ligt helemaal aan de andere kant van de vijver waar wij meestal langslopen en ik betwijfel of Nederlanders of Vlamingen dit interessant vinden, dus ik sla dit monument met mijn rondleidingen over. Voor ons is het wel een stukje geschiedenis nagemaakt met al de goudkleurige handtekeningen. 

We besluiten nog even naar de achterkant van het Witte Huis te lopen waar we de helicopter met nummer 45 net weg zien vliegen. Voor Rick iets wat hij nog zelden heeft meegemaakt. Ik wel al vaak en ik vond het veel indrukwekkender om te weten dat Obama in die helicopter zat dan de huidige bewoner van het Witte Huis. 

Net als we terug bij de auto zijn laat Fitbit het vuurwerk van 10000 stappen zien. Het was een fijne manier om ze bijeen te krijgen. Op weg naar huis halen we salades van Panera voor de lunch. We kunnen vandaag volop genieten van het deck en eten dan ook aan de tuintafel daar.

Daarna zoek ik mijn hangmatstoel op en Rick zet ons nieuwe deckbankje in elkaar. Onderstaande foto laat wel zien hoe nodig dat was!! Nu kunnen we er ook daadwerkelijk op zitten. 

De rest van de middag doen we niets. Ik ben verslaafd aan het Disney Emoji spelletje. Zoveel leuker dan Candy Crush want je moet allerlei opdrachten uitvoeren om tot het volgende niveau te komen. Dat wordt ook steeds moeilijker, dus zeker iets wat je brein wakker houdt.

Jammer genoeg zijn de haring en paling alweer op, maar we hebben ook nog een lekker stuk Goudse kaas met tomaat en olijf en een andere met mosterdzaad om van te snacken. Mijn glaasje Brancott sauvignon blanc smaakt er heel goed bij! Die Nieuw Zeelandse sauvignon blanc vind ik de lekkerste wijn ooit. 

Voor het avondeten bestellen we het Libanese maal dat we gisteren niet konden krijgen. Ik heb gegrilde haloumi kaas, worstjes en met spinazie gevulde pasteitjes. Volgende keer neem ik de fatoush salade, die Rick heeft, want die ziet er heerlijk uit. Het is en goede afsluiting van een mooie Memorial Day!

Allemaal een heel fijne dinsdag gewenst!