Weer thuis

Eigenlijk heb ik me voorgenomen te gaan sporten in de fitnessruimte van het hotel, maar ik lig veel te lekker! Ik draai me nog eens om en nog eens en dan is het te laat. Ik moet eruit en me klaarmaken om Katja op te halen. Ach, morgen zal ik eens dubbel sporten, want dit weekend ben ik maar lui geweest!

Katja had om acht uur al organische scheikunde en wacht me al helemaal gedoucht en wel op. Cosmo heeft alweer een streek uitgehaald. Dit keer heeft hij het eten van de cocker spaniel van Stephanie helemaal opgegeten. Die heeft natuurlijk duur dieetvoedsel, dus ik geef Stephanie $20 voor een nieuwe zak met eten. Zucht!

Cosmo heeft trouwens hoegenaamd niets overgehouden aan zijn enorme val van eergisteren. Ik denk dan ook, dat de 30 meter van Katja ernstig overdreven zijn. Dat is toch echt wel een heel erge val! Ik denk eerder, dat het drie meter was. Geschrokken zijn de meiden er wel van, want ook vanochtend wordt er nog over gekletst.

Katja heeft tot half twee vrij, dus we gaan weer naar IHOP om ontbijt te eten. Dit keer ontdek ik het gezonde menu op de achterkant van het gewone menu! Daar staat bij hoeveel calorieen, vet en vezels er in de gerechten zit. Het heet het "For Me" menu, een vreemde naam, maar de omelet met spinazie, champignons, tomaat en kaas ervan smaakt erg lekker.

Katja ziet een van haar professoren hier eten en kletst daar even mee. Het gaat gelukkig weer helemaal goed met haar, zowel academisch, als sociaal. Het was een goede stap om het uit te maken met Justin, de aandacht van andere jongens, die er zeker voldoende is, doet haar duidelijk goed.

Na het eten gaan we nog even naar Petsmart. Katja is Cosmo's gentle leader kwijtgeraakt, dus ik heb een nieuwe nodig. Ik zou willen, dat Cosmo zonder zou kunnen, maar als hij andere honden ziet is het nog echt nodig.

Katja neemt van de gelegenheid gebruik om haar aquarium aan te vullen. Ze kiest een kikkertje en een engelvis (angel fish). Ik denk nog naief, dat ze die zelf gaat betalen, maar nee, ze heeft geen geld mee. Gisteren hebben we ook al de boodschappen voor de week gedaan op mijn rekening.

De vrouw bij Petsmart heeft Katja door en vraagt, of ik speciaal om vissen te kopen ben gekomen en of we al naar de supermarkt zijn geweest. Ha ha! Natuurlijk is Katja niet anders, dan andere studenten. Ik vind het wel prima haar even te verwennen, ze doet het verder goed en verdient lekker met haar baantje.

Dan is het tijd voor Cosmo en mij om op weg te gaan. Ik denk, dat de meisjes in het apartement, inclusief Katja, een zucht van verlichting slaken, dat Cosmo naar huis is. Ik verwacht, dat Katja hem een volgende keer niet nog eens te logeren wil hebben, maar dat heb ik verkeerd gedacht. Ze kan hem alleen niet langer dan een paar nachten velen, want hij houdt haar wakker.

Katja gaat haar haar laten knippen, dus ik zet haar bij haar kapster af. Het afscheid is dit keer voor korte tijd, want Katja komt zaterdag al naar huis voor de Thanksgiving week.

Dan begin ik aan de laatste rit van dit lange weekend. Ik moet toegeven, dat het niet meevalt. Mijn schouders en nek zitten al sinds zaterdag muurvast en de interstates zijn zo saai! Het liefst zou ik binnendoor rijden, maar dat neemt ook veel meer tijd in beslag en met de pijnen is het ook niet aan te raden.

Gelukkig is het verkeer heel licht. Rijden hier in de VS is eigenlijk zo gemakkelijk, dat ik soms bang ben gewoon in slaap te vallen. Ik moet mezelf echt eraan herinneren om me heen te kijken en op het andere verkeer te letten. Niet voor niets zijn er "rumble strips" aan weerszijden van de weg, als je per ongeluk de berm in rijdt zorgen die voor ervoor, dat je weer oplet!

Via de satelietradio luister ik naar het nieuws, ook zeker iets om me wakker te houden. Een heel verdrietig verhaal is dat van Shaniya Davis. Hoe kunnen mensen, nee, wacht een moeder, zoiets doen met een vijfjarig kind. Afschuwelijk!

Halverwege ben ik echt daas van het rijden. Grappig, ik hield de voorgaande 250 mijl ritten (ieder ongeveer 400 km) goed vol, maar vandaag is het moeilijk. Ik stop halverwege in Harrisonburg bij JMU en tank daar, laat Cosmo uit en eet een snack wrap van McDonald's.

Rick weet, dat dit heel veel rijden is voor mij, dus belt regelmatig bezorgd op. Maar het gaat allemaal goed, gelukkig. Na drie uur en drie kwartier rijd ik onze oprit op. Rick zit me voor het huis al op te wachten en ook Saskia komt het huis uitstormen. Kai is wat minder uitbundig, maar ook van hem krijg ik een flinke "hug". Misschien moet ik vaker vijf dagen op reis gaan, hi hi!

Rick pakt me bij mijn arm en laat me zien, wat hij dit weekend allemaal voor elkaar heeft gekregen. Ik ben echt onder de indruk! Ons kantoortje, dat al jaren zo'n rotzooi is, dat ik altijd deur maar dichtdeed, is helemaal keurig! De basement idem dito en de helft van Saskia's kamer is geverfd. Het ziet er allemaal super uit!

Rick is een Stein Club lid bij Gordon Biersch. Dat betekent, dat hij zijn eigen "Stein" (glazen biermok) zal krijgen met zijn naam erop. Vanavond is er een feestje om dat te vieren.

Chris, de manager van de Gordon Biersch in Tysons Corner, begroet ons hartelijk. We zijn dan ook wel goede klanten, want als het druk is, is dit het enige restaurant, waar we, door Ricks kaart, zonder wachten een tafeltje kunnen krijgen.

Vanavond mogen we gratis het Winter Bock bier drinken en krijgen daarbij een maaltijd voorgeschoteld uit het nieuwe menu. De Winter Bock is een donker bier, wat Rick heerlijk vindt, maar ik heb liever een wijntje. Het is eten is echter voortreffelijk. Pasta met kreeft, mini bisonburgertjes, biefstuk pot pie en een heel lekkere pompoencake als dessert.

Rick krijgt nog een rondleiding door de mini brouwerij door de bierbrouwer zelf. Daar ben ik te moe voor. Ik blijf kletsen met een aantal van de mannen, waaronder Chris, de manager (ik ben de enige aanwezige vrouw en ik moet zeggen de heren zijn zeer galant). Het is interessant om wat van de achtergronden van het runnen van een restaurant in de mall te horen.

Het management van Tysons Corner is niet voor de poes. Als je niet genoeg per vierkante meter verdient ben je weg als bedrijf! Zo verdween het Rain Forest Cafe uit deze mall. Dat was een heel populair restaurant, maar ze bezetten heel veel ruimte en haalden de vereiste minima qua verdiensten niet.

Zo leer ik wel een beetje, hoe het komt, dat sommige zaken, die al vele jaren in de mall zitten, opeens weg moeten. Er is ook competitie tussen de verschillende malls, Fair Oaks Mall bijvoorbeeld kreeg opeens een heel aantal winkeliers, die Tysons eigenlijk wilde hebben, maar geen plaats voor had.

Na een lekkere en vooral gratis maaltijd en een interessant gesprek (rondleiding voor Rick) nemen we afscheid. Wij zijn nu kennelijk de elite klanten van Gordon Biersch, straks zal Rick zijn naam op zo'n biermok hebben staan. Het is niet mijn favoriete restaurant, maar hun eten is wel erg goed, dus we gaan er graag heen.

De foto's van de afgelopen dagen staan hier.

Asheville en terug naar Blacksburg

Zaterdag

Christine is een vroege vogel en is, als ik om kwart voor acht uit bed kom, allang wakker en heeft koffie gezet. We maken ons klaar voor een dag van Asheville ontdekken en gaan dan beneden ontbijt eten. Bij onze hotelprijs zitten ontbijt 's ochtends en hors d'oeuvres en drankjes 's avonds inbegrepen.

Het hotel is heel rustig, je hoort de andere gasten helemaal niet, maar de ontbijtzaal zit gezellig vol. Op het menu staan een frittata met spinazie en tomaat, worstjes en vers fruit of granola met vers fruit. Christine en ik kiezen allebei de frittata, die we ons goed laten smaken.

Bij de receptie halen we de gisteren bestelde kaartjes voor de Biltmore op. We krijgen richting aanwijzingen en in mijn van rijden we naar het landgoed. Daar is het een drukte van jewelste, wat we niet hadden verwacht. Gauw gaan we kaartjes voor het bezichtigen van het "huis" (paleis is een betere beschrijving) halen.

We schrikken wel, als we horen, dat de eerstvolgende tijd daarvoor kwart over twee is! Het is nu pas tien over half elf, dus dat is wel een lange wachttijd. We kijken elkaar twijfelend aan en dan vraagt de medewerkster hoeveel kaartjes we nodig hebben.

Als ze "twee" hoort, tovert ze twee kaartjes voor elf uur tevoorschijn! Hoera! We hadden niet op deze drukte gerekend, anders hadden we van tevoren online een tijd gereserveerd. Enfin, eind goed, al goed.

De twintig minuten voor we naar binnen mogen, besteden we met rondkijken in de heel erg leuke souvenirswinkel. Meestal heb ik een hekel aan dat soort winkels, maar deze verkoopt originele dingen van mooie kwaliteit. We kopen er echter niets, want we hebben geen zin om met dingen te sjouwen.

Net na elven lopen we het huis van de familie Vanderbilt binnen. Dit landgoed stamt uit 1895 en het heeft zes jaar geduurd om het te bouwen. Het huis is 16.260 vierkante meter groot! Het heeft 250 kamers en 43 badkamers met toilet, wat hoogst ongewoon was voor eind negentiende eeuw in dit land! Helaas mag er binnen niet gefotografeerd worden, al neem ik stiekem gauw een foto van de enorme dining hall.

Als eerste zien we de "dining hall". Het woord "eetkamer" beschrijft het niet. Dit doet denken aan de hoofdruimte van een Middeleeuws kasteel en is ook zo ingericht. Een van de redenen, dat het zo druk is, is dat het huis helemaal voor de Kerst is versierd. In deze hal, die zeven verdiepingen hoog is, staat een prachtig versierde Kerstboom van meer dan tien meter hoogte. Het is werkelijk adembenemend.

Langzaam lopen we van ruimte naar ruimte, de een nog smaakvoller ingericht, met nog duurdere schilderijen (in een kamer hangen twee Renoirs) dan de ander. In de kamer met de Renoirs hoor ik iemand zeggen, dat dat een Nederlandse schilder was. Dat kan ik niet voorbij laten gaan en merk op, dat Renoir toch echt Frans was.

Als ik uitleg zelf Nederlands te zijn, wordt de dame achter mij helemaal enthousiast. Ze grijpt een (inderdaad heel Nederlands uitziende, waarom, daar kan ik mijn vinger niet op leggen) jongen bij de arm, die een Nederlandse uitwisselingsstudent blijkt te zijn. Hij komt nog uit Utrecht ook, net als ik, wat een toeval. Christine en ik kletsen wat met zijn gastmoeder en hem en lopen dan verder.

Behalve de mooie kamers zijn er allerlei ruimtes, waar de gasten, die vaak weken bleven, zich konden vermaken. George Vanderbilt overleed in 1914, dus vrij jong en zijn vrouw Edith bleef alleen achter met hun enige kind, dochter Cornelia (die later twee zonen kreeg, waarvan de afstammelingen het museum nu nog beheren.

De entreeprijs is flink, wij betaalden $50 per persoon, maar dat wordt verklaard, als we zien, hoeveel werk het restaureren van dit landgoed is. Het is fascinerend om te zien, hoe men, met behulp van een vierkante centimeter origineel behang het originele patroon en materiaal weer kan laten weven (in Frankrijk!), zodat de kamers er uitzien, zoals toen George, Edith en Cornelia er woonden. Alles in het huis was (en is nu weer) het duurste, wat er destijds gekocht kon worden, restaureren kost dus nog meer, dan wat George ervoor betaalde.

Alles is even mooi en (als je het in de tijd plaatst) smaakvol. Een aantal dingen zullen me altijd bij blijven. De enorme eetzaal met zijn Middeleeuwse decor is er zeker een van. George's bibliotheek, met duizenden boeken, ook, die doet me aan Disney's Beauty and the Beast denken. Verder de badkamers, maar ook het zwembad in de basement, allemaal zo vooruit op de tijd. De gymzaal ernaast is ook leuk om te zien, alles was zeer modern in de laat 19e eeuw, maar nu hebben we natuurlijk geen houten gewichten meer, bijvoorbeeld.

Na een volle anderhalf uur staan we weer buiten vol indrukken. Ik was al onder de indruk van Vizcaya. Dit is Vizcaya in drievoud en met de Kerstversieringen nog veel indrukwekkender. Vijftig dollar is veel geld, maar daar wordt dan ook veel van gedaan om alles van dit monumentale landgoed in ere te herstellen.

Inmiddels is het van druk tot overladen geworden. Zelden heb ik het bij een Amerikaanse attractie zo vol gezien! Eigenlijk wilden Christine en ik nog wat dingen kopen bij de winkel, maar de rijen staan dik en daar hebben we geen zin in.

We lopen nog even door de tuinen, maar er bloeien enkel nog wat rozen, verder is alles uitgebloeid. De kas heeft palmbomen, orchideeen en andere mooie planten, maar het is er erg warm (natuurlijk), dus we lopen er even snel doorheen.

Dan gaan we terug naar de van en rijden naar de wijngaard, zeven kilometer verderop. Dit landgoed was en is zelf onderhoudend, al is het nu maar klein vergeleken bij de Vanderbilt tijd. Een groot deel is nu het Pisgah National Forest, waar ik doorheen reed op weg hierheen.

Het is lunchtijd, maar na het zware ontbijt van vanochtend hebben we geen van beiden veel trek. Bij de Arbor Grill bestellen we een tomatenwrap met groentes en kaas en delen die. We eten het op hun terrasje op. Het is werkelijk verrukkelijk, zowel het eten, als het weer!

Bij onze kaartjes hoort een gratis wijnproeverij. Daarbij hoort een rondleiding in de wijngaard, waar een lange rij voor staat en Christine en ik niet in geinteresseerd zijn. We hebben al genoeg rondleidingen bij wijngaarden in Virginia gehad.

Christine gaat binnen kijken, terwijl ik in de rij wacht. Voortvarend als zij is, lukt het haar iemand bereid te vinden ons toe te laten tot de wijnproeverij zonder rondleiding. Dat scheelt zeker een uur staan en wachten, dus ik ben dankbaar, want ik heb vandaag na al het rijden wel een pijndag.

Christine proeft alle wijnen, maar ik probeer alleen drie rose's. Dat is mijn favoriete wijnsoort en ik ben me er erg van bewust, dat ik moet rijden. Het zijn letterlijk drie slokjes wijn, maar dat is genoeg.

De rose's vind ik erg lekker, dus ik koop van ieder een fles. Christine heeft ook haar favorieten, vooral rode wijn, die zij koopt. Verder hebben ze bij deze winkel veel van de leuke dingen, die we in de grote souvenirswinkel zagen, dus kopen we die ook.

Voor Rick wil ik iets lekkers vinden, dat hier werd gemaakt, want veel komt gewoon uit andere staten. Hij is dol op mosterd, dus ik hoop, dat hij de Biltmore mosterd met champagne en dille lekker zal vinden.

We hebben het nu hier wel gezien en gaan verder. Christine is al meerdere malen in Asheville geweest en wil mij de Grove Park Inn laten zien. Die is helemaal van plaatselijke steen en cement gemaakt in een jaar van 1912 tot 1913! Het gebouw ziet er heel uniek uit.

Binnen zien we op de derde tot en met zesde verdieping foto's van hoe die bouw in zijn werk ging. Heel indrukwekkend! Met de oude auto's werd een hele caravaan karretjes de berg opgetrokken. 400 mensen werkten aan de bouw, waardoor het in een jaar gedaan kon worden. Terwijl we naar de foto's kijken zien we ook koperen bordjes op de deuren met namen van bekende gasten.

F. Scott Fitzgerald had een suite hier, terwijl hij "The Great Gadsby" schreef. Henry Kissinger logeerde in een andere kamer en meer recentelijk een aantal acteurs, die mij niet veel zeggen, maar Christine wel. Op iedere verdieping hebben er bekende Amerikanen gelogeerd. Het is allemaal heel interessant, de geschiedenis van dit hotel.

Het is zulk fantastisch weer, dat we graag een wijntje gaan drinken op het terras. De berg, waar het hotel op is gebouwd, heet Sunset Mountain (Zonsondergang berg). Een zeer terechte benaming, want het terras kijkt uit op het westen, dus we zien de zon net boven de bergen. Het is werkelijk een prachtig uitzicht!

Na nog een wandeling langs de spa en het zwembad halen we de van weer op. Er is vanavond een bruiloft hier en we zien de gasten arriveren. Sommige mensen zijn tot in de puntjes gekleed, maar van anderen vragen we ons af, wat ze dachten, toen ze in de spiegel keken. Totaal ongeschikte kleding voor een bruiloft, veel te bloot voor de meisjes, vooral.

De zon begint onder te gaan en wij beginnen trek te krijgen. Ik rijd naar het centrum van Asheville en parkeer de van in een garage. In het hotel was er een boek met menu's en daarvan vonden wij dat van Bouchon wel erg lekker. Christine is allergisch voor schaaldieren, dus dat beperkt onze keuze.

We moeten even zoeken, maar vinden het restaurant dan aan Lexington Avenue. Het ziet er prima uit en we kunnen zelfs buiten zitten in een gezellig steegje. We wanen ons midden in Parijs, echt waar! Het eten stelt ook absoluut niet teleur.

Mijn gerookte forelsalade is ontzettend lekker en Christine heeft niets dan goeds te zeggen over de zelfgemaakte pate. Als hoofdgerecht bestellen we allebei steak au poivre. Die komt met heel ongewone (voor hier) groentes, boontjes, spruitjes (!) en worteltjes en heerlijke frietjes! We genieten van de atmosfeer, maar ook het heerlijke eten.

Moe van de lange dag komen we terug in het hotel. We kletsen veel en computeren wat. We doen ons ook tegoed aan de ter plekke gemaakte chocolade truffels, die werkelijk van superieure kwaliteit zijn, en biscotti. Er is ontzettend veel bij de prijs van dit "hotel" inbegrepen.

Zondag

Gelukkig word ik met minder pijn, dan gisterochtend, wakker. Vandaag wordt weer een reisdag. Toch is dit het me helemaal waard om een paar dagen helemaal weer samen met Christine te zijn. Als het bij ons is, zijn er zoveel bekenden van hen, die aan hen trekken. Kom ik naar Alabama, dan is er eigenlijk maar weinig te doen. Nu waren we beiden uit onze omgeving en samen op avontuur. Heel goed voor een vriendschap, want deze herinneringen zullen ons nooit worden afgenomen.

We maken ons klaar en pakken in en brengen alvast een tas naar de auto. Het ontbijt vanochtend zijn citroenwafels met bosbessen, frambozen en aardbeien, daarbij twee stukken bacon. Het is lekker, maar ook zwaar, ik kan het niet helemaal op.

Dan is het tijd om afscheid te nemen. Christine en ik geven elkaar een lange omhelzing, want we weten niet, wanneer we elkaar weer zullen zien. Zo moeilijk is dat! Ik rijd als eerste weg, mijn GPS ingesteld op Mabry Mill en daarna de Hilton Garden Inn. Dat is wel fijn, dat je meerdere punten kunt instellen.

Mabry Mill is 191 mijl verderop, zo'n drie uur, dus. De interstate 40 (voor wie meereist) is heel rustig. Zelfs als er wegwerkzaamheden zijn en we maar een baan hebben is er geen oponthoud. Op de heenweg heb ik een bordje voor een "covered bridge" gezien en wil die eigenlijk nu wel heel graag zien.

Dit zijn volgens mij heel Amerikaanse bruggen. Ze zijn helemaal van hout en er zijn niet zo heel veel van over. Deze, de Bunker Hill Covered Bridge, is een van twee zulke bruggen in de hele staat North Carolina. Dit is mijn eerste bezoek aan zo'n brug, ooit.

Via kleine weggetjes kom ik bij een bord met de geschiedenis van deze brug, maar de brug is niet te zien. Die moet 500 yards (iets minder dan 500 meter) verderop liggen. Het hek naar het park is echter gesloten. Ik zie een man ervoor parkeren en erheen lopen, dus parkeer naast hem en volg hem.

De brug is heel mooi en er staan interessante borden bij met de geschiedenis. Helaas is er binnenin heel veel graffiti, waarom moeten mensen toch overal hun naam op schrijven? Fascinerend vind ik, dat de hele brug van hout is, alles!

Natuurlijk ontmoet ik de man, die ik zag parkeren. Hij blijkt iemand te zijn, die het soort techniek als van de brug nu verkoopt. Hij laat me de dikke houten bouten zien, die de hele constructie bij elkaar houden. Erg interessant.

Als ik mijn foto's heb genomen, loop ik terug naar het hek. Tot mijn schrik is dit opeens een toeristische attractie geworden en er staat een kleine file. Twee trucks blokkeren mijn van. Gelukkig zitten de eigenaren er nog in.

Een man loopt op mij af en vraagt, waarom het hek op slot zit. Ik vertel hem, dat ik uit Virginia kom en echt geen idee heb. Ik wil echter wel weg, dus hoop, dat hij zijn truck zal verplaatsen. Dat belooft hij.

Intussen is de Sheriff met zwaaiende lichten gearriveerd. "You're in trouble", zegt de truckjongen met een knipoog. Mwah, ik heb niets gedaan, dus begroet de Sheriff vriendelijk.

Die vraagt, of iedereen hier is om het park in te gaan. Het antwoord daarop is duidelijk "ja". Met een zwaar North Carolinian accent verontschuldigt de Sheriff van Catawba County zich. Hij versliep zich vandaag, waardoor er nu zo'n file staat hier. Hij opent het hek en iedereen is blij. Zuiderlingen zijn toch wel veel geduldiger en aardiger, dan noorderlingen (natuurlijk heel algemeen gesteld, zoals altijd).

Voor ik weer de snelweg opga, wil ik tanken en een pit stop maken. Ik kies de Exxon (in Nederland Esso), want daar kan ik mijn Speedpass gebruiken. Achteraf had ik hier ook wat luncherigs moeten kopen, maar dat weet ik dan nog niet.

Christine belt, dat ze al goed opschiet. We maken alweer plannen voor een volgende keer. Dan zal het waarschijnlijk Tennessee worden in de Smoky Mountains. Hopelijk ook met Saskia en Mallory, zodat die meisjes elkaar weer eens zien. Dat zijn echter toekomstdromen.

Op de interstate 77 kijk ik uit naar een McDonald's. Ja, dat lees je goed. Na het zware ontbijt heb ik zin in een snack wrap. Maar mijlenver is er geen McDonald's te bekennen, geloof het of niet! In Fancy Gap, bij de ingang van de Blue Ridge Parkway, stop ik dus bij de enige open markt. Daar koop ik maar wat jerky en iets te drinken.

De Parkway is vandaag veel mooier, maar ook veel drukker, dan op vrijdag. De zon schijnt en het is 22 graden, dus iedereen wil er een dag van maken. Ik geniet er ook van, moet ik zeggen. Ik kan werkelijk niet wachten dit in de lente te zien met alle rhododendrons in bloei.

Ook bij Mabry Mill staat de hele parkeerplaats vol. Een man zit trots achter zijn auto, die helemaal zelf gebouwd is van hout. Heel speciaal! Ik maak een paar foto's en ga dan snel verder.

Voor ik de Parkway afga kom ik langs Rocky Knob. De uitzichten zijn prachtig, hoewel de heuvelruggen nu helemaal kaal zijn. Er is hier duidelijk nog zoveel meer natuur te ontdekken, maar daar ontbreekt de tijd voor. Wie weet ooit. Uitgekeken in dit land zijn we nog lang niet, dat is zeker.

Via het leuke Floyd rijd ik terug naar Blacksburg. Bij de Hilton Garden Inn wordt ik terugverwelkomd. Dit keer krijg ik een kamer aan de andere kant van het hotel. Ik check in en ga dan buiten op Katja wachten.

Na een half uurtje komt zij aanrijden met Cosmo naast haar. Ze hebben een avontuurlijk weekend gehad. Cosmo heeft Stephanie's chocolade gegeten en dus op Katja's bed overgegeven, tja. Maar ik schrik wel, als Katja vertelt, dat hij ook nog eens zo'n 30 meter naar beneden viel tijdens hun "hike". Gelukkig klom hij ook weer naar boven, maar Katja vertelt, dat iedereen een halve hartaanval kreeg. Ik ben blij, dat ik er niet was om dat te aanschouwen!

In ieder geval is Cosmo nu, op zijn derde verjaardag, springlevend en heel blij mij weer te zien. In Katja's apartement gaat hij aan mijn voeten zijn verjaarsbot liggen kauwen. Morgen gaat hij weer mee naar huis met mij.

Zoals zo vaak, als ik hier ben, wil Katja graag sushi gaan eten bij Poor Billy's. We vragen dit keer ook Leah mee, mijn "derde dochter". Het wordt een heel gezellige maaltijd met heerlijk eten. De meisjes waarderen het zeer, dat is duidelijk.

Katja moet vanavond voor een van haar vakken naar de voorstelling van Othello op campus. Leah zet mij dus bij het hotel af en daarna Katja bij het campustheater. Het is jammer, dat we niet meer tijd samen hebben, maar ik ben ook moe van het vele rijden. Ik vind het prima om op mijn hotelkamer lekker te ontspannen.

Natuurlijk heb ik heel veel foto's, maar die volgen morgen of overmorgen.

Rit naar Asheville, North Carolina

Alweer slaap ik heerlijk op het bed van de Hilton Garden Inn. Ik zou best zo'n matras thuis willen hebben! Om kwart voor acht gaat mijn wekker, maar ik ben al wakker. Ik kleed me in mijn sportkleding en neem de trap naar beneden naar het "fitness centrum".

Dit nieuwe hotel heeft prachtige apparatuur! In oudere hotels heb je vaak van die krakkemikkige elliptische machines of lopende banden. Hier staan twee elliptische machines met eigen tv's en twee lopende banden met eigen tv's. Ik besluit op een van de elliptische machines een interval te doen, twee minuten licht, twee minuten zwaar voor een half uur. Kijkend naar HLN gaat de tijd ook lekker snel.

Boven op de kamer bel ik Katja om haar te wekken. Ze heeft niet zo goed geslapen, want moest aan Cosmo wennen. Als ik een half uur later bij haar apartement aankom, staat ze klaar om te gaan ontbijten. Dat heb ik weleens anders meegemaakt!

Bij de IHOP in Christiansburg krijgen we meteen een tafeltje. Het is alweer een tijd geleden, dat ik bij een IHOP heb gegeten. Ik weet wel, wat ik er lekker vind en dat zijn hun harvest nut 'n grain pannenkoeken met verse banaan. Die bestel ik dus ook. Katja neemt een omelet, dat werkelijk enorm is!

Het wordt een gezellig ontbijt en daarna breng ik Katja terug naar huis. Zij heeft pas om half twee school, maar kan niet wachten om Cosmo mee naar de campus te nemen. Ik neem dus gauw afscheid tot zondagmiddag. Ik heb zelf ook een plan voor mijn rit verder naar Asheville.

Dit is namelijk mijn kans om een stuk van de Blue Ridge Parkway te rijden. Ik wil al jaren op vakantie naar de Blue Ridge en Great Smokey Mountains, maar krijg de rest van het gezin niet mee. Met mooi zonnig weer ga ik op weg.

Vanaf de interstate 81 sla ik af op de Virginia 8. Dat is een mooie landweg met heel veel bochten! Geen wonder, dat mijn GPS anderhalf uur aangeeft voor de 49 mijl (ruwweg 80 km) naar Mabry Mill.

Het enige substantiele plaatsje, waar ik doorheen rijd, is Floyd, Virginia. Helaas heeft de zon inmiddels plaatsgemaakt voor een miezerige regen, dus ik neem geen foto's van dit lieflijke stadje. Het heeft een leuk oud centrum en overal hangen Amerikaanse vlaggen, wellicht nog overgebleven van woensdag, Veteranendag.

Een paar mijl later draai ik de Blue Ridge Parkway op. Het weer werkt niet erg mee. Het is mistig en miezert, dus alle uitkijkpunten rijd ik voorbij, want er is niets te zien. Wat me opvalt zijn de groene bomen en dan niet van de bladeren, want die zijn er allemaal al afgevallen, maar van de korstmos op de stammen en takken. Dat geeft kleur aan een troosteloze dag

Mijn GPS staat dus ingesteld op Mabry Mill en opeens zegt hij, dat ik er ben. Er is echt in geen velden of wegen een molen te bekennen. Nu is me dat al vaker overkomen, dus ik rijd verder in de hoop de molen tegen te komen. En jawel, hoor, een paar honderd meter later staat er een bord met Mabry Mill en kennelijk kan het hier heel druk zijn, want er zijn verscheidene parkeerterreinen.

Aangezien ik nog vrijwel niemand tegen ben gekomen, ga ik naar de hoofdparkeerplaats. Daar staat slechts een auto en de souvenirswinkel is gesloten. Geeft allemaal niets, want ik ben hier eigenlijk enkel om de molen te fotograferen. De goden zijn me gunstig gezind, want het is droog en klaart zelfs een beetje op. Dit blijkt een heel park te zijn, gerestaureerd om te laten zien, hoe het leven rond 1900 in Appalachia, een van de armste streken in Amerika tot de dag van vandaag, was.

Na de nodige foto's rijd ik verder. Het weer wordt steeds beter en warmer, hoe zuidelijker ik afdaal. Opvallend zijn de enorme rhodendrons, die in rijen langs de weg groeien. Hoe mooi moet het hier in de lente zijn, als die allemaal bloeien! Ik neem me voor dat ooit met eigen ogen te gaan aanschouwen.

Er moet hier ook allerlei wild aanwezig zijn, getuige de vele waarschuwingsbordjes, maar ik zie slechts een lekker dikke groundhog eten langs de weg. Na ongeveer vijftig (eenzame, want ik ben hooguit vier auto's tegengekomen) mijlen (80 km) verlaat ik bij Fancy Gap (heel veel kleine plaatsjes heten hier "Gap") de Parkway. Ik zou tot Asheville, 188 mijl verderop, door kunnen gaan, maar er zijn geen faciliteiten en ik heb geen bereik met mijn mobieltje, wat ik een beetje eng vind, zo helemaal alleen met zo weinig verkeer.

Via de I-77 in zuidelijke richting verlaat ik het Blue Ridge gebergte. Mijlenlang rijden we alleen maar bergafwaarts. Het is zo steil, dat er telkens "runaway truck ramps" zijn, hellingen, waar vrachtwagens, die moeite met remmen hebben, tot stilstand kunnen komen. Nu het weer op is geklaard, zie ik de mooiste vergezichten!

Later wordt deze interstate erg saai, maar gelukkig mogen we 70 mijl per uur (bijna 120) rijden, wat betekent, dat vrijwel iedereen 130 rijdt. Dat schiet lekker op! Dichtbij de kruising met interstate 40 zie ik een bord, dat die interstate aan het begin is afgesloten door van de berg afgerolde stenen! Dat schijnt al weken het geval te zijn.

Zo ver zal ik niet komen, maar Christine komt wel uit die richting en belt, dat ze een omweg moet nemen. Daardoor zal het voor haar een uur langer duren om aan te komen. Ik ga dan maar eens rustig lunchen bij een Subway in Statesville, North Carolina. Een broodje kipfilet gaat er prima in!

Ook is het nu zo zonnig, dat ik een zonnebril nodig heb. Die ben ik, met het regenachtige weer van gisteren, natuurlijk straal vergeten mee te nemen. Gelukkig is er in hetzelfde winkelcentrumpje een Dollar General, waar ze zonnebrillen verkopen. Voor $6 vind ik er een, die niet lekker zit, maar het moet er maar mee door, want zonder kan ik niet verder.

De rit over de interstate 40 verloopt heel voorspoedig en om half vier rijd ik Asheville binnen. Ik vind het Princess Anne hotel, waar we een suite hebben gereserveerd, al snel. Christine blijkt ook maar twintig mijl verwijderd te zijn, dus ik check vast in.

Dit "bed and breakfast" hotel staat op het National Register of Historic Places en als je erbinnen loopt, waan je je in het begin van de vorige eeuw. Zelfs de lift is niet vervangen. In onze suite is het een aangename fusie van modern en ouderwets. Er is airconditioning en een modern uitgerust keukentje.

We hebben drie kamers. De slaapkamer met queen bed, waar ik zal slapen, een tussenkamer met queen sofa en tv, waar Christine zal slapen en een zitkamer met keukentje. Allemaal heel gezellig ingericht en de prijs is ongewoon schappelijk, als je de wijn en hors d'oeuvres 's avonds en het ontbijt 's ochtends erbij rekent.

Christine komt ook heelhuids aan en we frissen ons wat op. Dan gaan we naar "happy hour" beneden. Daar worden verschillende wijnen geserveerd en een heel buffet met hors d'oeuvres. Die zijn zo lekker en Christine en ik zo gaar van de lange ritten, dat we ons avondeten ermee doen. We hebben geen van beiden energie om op zoek te gaan naar een restaurant.

We raken aan de praat met een aantal andere gasten, wat erg gezellig is. Er zijn mensen uit Phoeniz, Arizona, maar ook uit Charlotte, North Carolina, dat vrij dichtbij is. Een groep verwachtte ook mensen uit het zuidoosten van Virginia, maar die gaan het niet halen.

De storm, die ook over ons in Washington waaide en nu voor overstromingen van de Potomac rivier zorgt, heeft in het zuidoosten van onze staat een ravage aan overstromingen aangericht. Zo erg, dat de gouverneur een noodtoestand heeft afgeroepen. Ben ik even blij om lekker in het zonnige zuiden te vertoeven!

Met volle buiken gaan Christine en ik terug naar boven. Daar schrijf ik dit blog en zij werkt aan haar nieuwe boek. Morgen gaan we Asheville en omgeving verkennen. Voor de verandering zal Christine mijn gids zijn, want zij is hier al meerdere malen geweest en ik nog nooit. Foto's volgen later.

Naar Blacksburg

Rick is vanochtend al voor dag en dauw vertrokken. Vandaag is de grote plaatselijke onthulling van Windows 7 in Washington. Daar werkt hij al weken keihard aan en vanochtend wil hij al om vijf uur op kantoor zijn. Daarom hebben wij gisteravond al afscheid genomen en heeft hij in de basement geslapen om mij niet zo vroeg te storen.

Door de wind, die onze lamellen doet bewegen, ben ik toch al om zes uur wakker. Ik bel Rick om hem veel succes te wensen vandaag. Hij heeft een groot aandeel gehad in de voorbereidingen en speeches van vandaag.

Kai neemt afscheid en vertrekt met Michael naar school. Ik help Saskia zich klaar te maken. Die heeft geen zin in de wandeling door de regen naar de schoolbus (slechts zo'n 100 meter), maar ik geef haar een paraplu, want ik heb, slechte moeder, dat ik ben, geen zin om haar naar school te brengen. Ze zal niet smelten.

Na mijn ontbijt doe ik een intensieve Sports Active routine. Sharons klas sla ik vandaag over, want dat is Pilates en gewichten en niet intensief genoeg voor mij voor een lange autorit. Dan moeten alle spieren echt even aan de beurt komen. Binnenkort komt er een aanvulling op Sports Active, een prima Kerstcadeautje voor mij!

Dan is het tijd om de tassen (door mijn enorme kussen heb ik er twee nodig voor vier dagen) in de van te laden. Cosmo springt er al in, dus die is klaar om te gaan. Om half twaalf rijd ik weg. Ik tank benzine bij de Safeway en haal lunch bij Starbucks, die ik gauw in de auto opeet.

Het plenst van de regen en ik moet tenslotte nog 250 mijl (zo'n 400 km). Katja zal om half vijf klaar zijn, dus ik hoop dat te halen. De interstate 66 is niet druk, maar door de spray van de regen heb ik slecht zicht en word gedwongen langzamer te rijden. Tot mijn opluchting wordt het op de interstate 81 helemaal droog!

Cosmo loopt achterin te ijsberen, wat ongewoon is voor hem. Ik neem dus een afslag en parkeer in een buurt. Hij moest duidelijk nodig en heeft wat diarrhee. Oh jee, als dat maar niet doorzet, want hij zal dit weekend in een klein apartement met twee andere honden doorbrengen!

Dat was duidelijk zijn probleem, want de rest van de rit slaapt hij rustig op een van de stoelen achterin. Net na vieren komen we in Blacksburg aan. Ik check in het Hilton Garden Inn en breng mijn spullen naar boven. Katja belt, dat ze al klaar is, en of ik haar kan ophalen bij het stadion.

Als ik er aankom, zie ik wel een blond meisje staan, maar herken haar niet als mijn dochter! Ik weet niet waarom, Katja heeft wat gewicht verloren en heeft een net grijs jasje aan, ze ziet er super uit. Het is, zoals altijd, super om mijn oudste weer te zien!

We halen Leah ook op de campus op en rijden dan naar het apartement. Cosmo is zeer blij om zijn beste vriend Diego daar te treffen! De honden rennen als gekken door het hele gebouw. Gelukkig is er net "Yappy Hour" (woordspeling op Happy Hour, waarbij volwassenen een drankje drinken en snack eten) buiten op de heuvel.

Daar mogen de honden naar hartelust rennen en krijgen ze lekkernijen. Er zijn in dit complex ontzettend veel honden, dus Cosmo geniet. Leah werkt zich als hondensitter op, zodat Katja en ik mijn van naar het hotel kunnen brengen. In het donker rijden doe ik liever niet.

Als we terugkomen zijn Leah en de honden alweer binnen. We kletsen wat en ik nodig Leah uit om met ons mee te gaan eten op zondag. Ze is tenslotte mijn "derde" dochter. Helaas zijn zij de hele Thanksgiving week in Florida, dus ik ben blij Leah nu even te zien. We kijken ook even bij de egel, die schattig is, maar de flits van mijn fototoestel maar niets vindt.


Katja en ik gaan vanavond naar Kabuki, een tepanyaki restaurant. We krijgen stoelen aan een tafel met een familie met twee kleintjes, een baby en, ik schat, een tweejarig jongetje.

Die laatste vindt het maar niets in zijn kinderstoel. De eigenaar van het restaurant doet er alles aan om hem op zijn gemak te stellen en dat lukt goed. Dat vind ik al heel speciaal. De bediening is enorm vriendelijk en het eten bijzonder lekker en teveel om op te kunnen!

Vooraf krijgen we een heel lekkere lichte soep en een salade met gember saus. Daarna wordt er een garnalen voorafje bereid door de chef. Micah is onze "chef". Hij doet het gewoonlijke gegooi met messen en dergelijke en flambeert de uien. Hij is duidelijk zeer gecharmeerd van Katja.


Micah doet zijn best



Katja heeft filet mignon met scallops als "vlees" gekozen en ik garnalen en kreeft. Daarbij krijgen we uien en andere groentes, gebakken rijst (die ontzettend lekker is), champignons en natuurlijk onze keuze aan vlees- of visgerechten. Het smaakt allemaal onbeschrijflijk lekker! Het eten is goed, veel en lekker, hoe bestaat dat "in the middle of nowhere"? Hier moeten we met het hele gezin een keer heen, zijn Katja en ik het over eens.


Uien in "brand"

Katja zet mij bij het hotel af, we gaan morgen nog samen ontbijten. Rick heeft zijn zware dag afgesloten met een lekkere maaltijd bij een restaurant in Washington. Saskia heeft bij een vriendin gegeten en Kai heeft iedere donderdag van vijf tot acht repetitie voor zijn volgende gitaarconcert.

Morgen is het weer een drukke dag met veel rijden, dus ik ga rustig tv kijken en dan op tijd slapen.

Veteranendag

De overblijfselen van tropische storm Ida komen vandaag over ons heen. De wind en regen maken me al vroeg wakker. Wij krijgen het westelijke staartje met slechts gestage regen, ten oosten van ons wordt twintig centimeter regen verwacht!

Met deze koude regen lokt een lange wandeling met Cosmo niet. Hij heeft er ook geen zin in, want hij vindt nat worden verschrikkelijk. Na een kwartiertje ben ik dus alweer thuis. Daar doe ik dan maar een goed uur Wii Sports Active. Ik heb een interval routine in elkaar gezet daarop. Overal lees ik, dat dat de beste training is, waar je spieren nooit aan wennen.

Gisteravond hebben Rick en ik de laatste hand gelegd aan Kai's senior ad voor het jaarboek. Een halve bladzijde zal het worden, net als bij Katja. Katja werkte mee aan haar seniorjaarboek en dus "moesten" wij voor haar een halve bladzijde kopen (de duurste optie). Natuurlijk kunnen we voor Kai niet anders doen, maar men verdient flink aan deze advertenties, dat is zeker!

In de stromende regen rijd ik naar Oakton, waar ik met Pat en Marcella heb afgesproken bij Luciano's. Het is twaalf uur, de afgesproken tijd, maar ik zie geen van beiden nog.

In het restaurant krijg ik vast een tafeltje en wat water. Pat komt een kwartiertje later aan. Ze heeft het natuurlijk superdruk nu met de verkoop van hun huis hier en verontschuldigt zich, dat ze laat is. Marcella kan op het laatste moment niet. Dat is bijna altijd het geval, wel jammer, want ik vind haar ook erg aardig, maar ze lijkt het erg druk te hebben.

Al zal ze nog regelmatig in dit gebied zijn, feitelijk zijn Pat en haar gezin al terugverhuisd. Ze zal wel naar Ricks vijftigste verjaardagsfeest komen over anderhalve week. Daarna ga ik proberen om in januari naar haar in New Jersey te gaan. Zo voelt deze lunch niet als een echt afscheid, tenminste.

We kletsen nog lang, nadat we onze lasagna (Pat) en linzensoep en garnalensalade (ik) ophebben, na. Net op tijd voor Saskia's chiropractorafspraak ben ik thuis. Overal zijn er vandaag tekenen van Veteranendag. Langs de hoofdstraat in Vienna staan om de zoveel meter vlaggen. Veteranen hoeven vandaag bij de chiropractor ook niets te betalen.

Veteraan zijn hier in de VS is geen pretje, zeker niet, als je er ernstige lichamelijke of psychische problemen aan over hebt gehouden. Deze hele week al wordt daar bij WTOP over gesproken. De problemen van sommige veteranen zijn zo gecompliceerd, dat er geen bevoegde medici voor zijn in de militaire ziekenhuizen. Heel erg om te horen, hoe wanhopig familieleden zijn om maar de juiste verzorging voor hun geliefden te vinden.

Kai heeft vandaag "ethics day" (de website is voor een high school hier in de buurt, niet Kai's) gehad. De seniors moesten in zakenkleding op school komen (overhemd met nette broek en schoenen voor Kai), kregen daar ontbijt en werden dan in groepen onderverdeeld. Onder leiding van volwassenen moesten ze vier ethische problemen oplossen.

Kai vond het heel interessant, kan ik aan hem merken. Ik vraag hem een van de ethische situaties te beschrijven. Die gaat over een paar mannen in een warenhuis, die overduidelijk dronken zijn. Een van hen neemt een klein meisje de toiletten in en verkracht en vermoordt haar. Verscheidene mensen zien hem met het meisje weglopen. De studenten moesten bepalen, wat die mensen hadden moeten doen: het meisje helpen of de politie bellen. Nogal heftig, maar die heeft duidelijk de meeste indruk op Kai gemaakt.

De rest van de middag pak ik in en maak me klaar om morgen weer richting Blacksburg te vertrekken met Cosmo. Katja ziet enorm uit naar onze komst, ik vraag maar niet, of dat is om mij of om Cosmo. Gisteravond liet zij het egeltje op Skype zien, dat nu ook bij hen woont. Het wordt een hele zoo daar dit weekend met drie honden, een kat, een egel en meerdere vissen!

Op vrijdag zal ik dan verder rijden naar Asheville, North Carolina, waar ik met Christine het weekend zal doorbrengen. Het weer voor morgen en vroeg vrijdag klinkt niet erg goed, maar voor het weekend wordt heerlijk weer voorspeld. Op zondag ga ik dan weer naar Blacksburg, haal Cosmo op, en rijd maandag terug naar huis. Ik heb er enorme zin in!

Beltway sniper

Arme Saskia wordt vanochtend alweer met een flinke hoofdpijn wakker. Rick, die zelf zelden of nooit hoofdpijn heeft, is weinig sympathiek en beveelt haar toch op te staan, want ze heeft toch altijd hoofdpijn.

Daar praat ik even met hem over (buiten Saskia's gehoor, natuurlijk), want ik herinner me nog van vroeger, hoe erg ik het vond, wanneer mijn ouders mijn hoofdpijnen niet serieus namen. We spreken af, dat Saskia de eerste paar uur, tot haar medicijn werkt, thuis zal blijven. Als deze hoofdpijnen weer frequenter gaan worden, zullen we toch opnieuw het medische circuit ervoor inmoeten. Ik word er wel een beetje moedeloos van en Saskia ook.

Volgens het weerbericht is dit voorlopig de laatste lekker warme dag. Morgen zullen de overblijfselen van orkaan Ida over ons heenkomen en dan zal het een stuk koeler worden. Ik neem Cosmo mee en besluit een interval te doen, waarbij ik zo snel mogelijk de heuvels oploop en ervanaf hardloop.

Dit keer loop ik de buurt in, waar Ricks ouders vroeger woonden. Na ons huwelijk hebben wij er ook een paar jaar gewoond, terwijl mijn schoonouders in Duitsland waren. Voor Katja was het haar eerste thuis. Rick en ik hebben altijd een Vienna adres gehad (4 huizen), maar ons huidige huis is het enige, dat in het stadje zelf staat.

Het is altijd weer grappig dat "eerste" huis te zien. Ik ben mijn fototoestel vergeten, maar ik zal er de volgende keer een foto van maken. Voordeel van een andere buurt is, dat Cosmo niet territoriaal reageert op andere honden.

Als ik thuiskom, is Saskia zich aan het klaarmaken voor school. Gelukkig heeft de pijnstiller geholpen. Gisteren hebben we Saskia's rapport gekregen en, ondanks het vele ziekzijn, heeft ze allemaal A's, alleen in Home Economics (koken, naaien etc.) heeft ze een B+, want ze heeft haar kussen niet helemaal af kunnen krijgen. Het lukt haar dus goed bij te blijven.

Na Saskia te hebben afgezet, eet ik gauw een vroege lunch. Mijn haar heeft hard een beurt nodig en Mona staat me al op te wachten. Ik wil het dit keer graag echt donker hebben en Mona voldoet aan dat verzoek. De kleur vind ik erg mooi, het is, denk ik, wel het donkerst, dat ik het ooit heb gehad. Ik ben er heel tevreden over (en Rick vindt het ook te gek, gelukkig).

Voor ik Saskia weer op moet halen om naar de orthodontist te gaan, heb ik nog even tijd om boodschappen te doen bij Whole Foods. Het wordt een "oranje" maaltijd vanavond. De heerlijke chipotle zoete aardappelfrietjes en worteltjes met meatloaf voor Rick en de kinderen en zalm voor mij.

Onderweg naar de orthodontist bel ik Pat op. Het is alweer bijna een week geleden, dat zij (en ik) het nieuws kreeg, dat ze terug zouden gaan naar New Jersey. En dat gaat nog sneller, dan eerst gedacht, vertelt ze. Haar man is al aan zijn nieuwe baan begonnen en haar dochter had vandaag haar eerste schooldag daar! Pat is nog even hier om een en ander in te pakken, maar feitelijk zijn ze dus al verhuisd. Wauw!

Op de radio horen we, dat gouverneur Tim Kane geen pardon heeft geschonken aan de "Beltway sniper", de sluipschutter, die in oktober 2002 tien mensen in dit gebied met een schot doodde. John Muhammad, de sniper, zal dus vanavond een dodelijke injectie krijgen.

Door dit nieuws komen de gevoelens van zeven jaar geleden weer helemaal bij mij naar boven. Doordat er geen patroon leek te zijn in waar mensen werden neergeschoten en de leeftijden varieerden van 13 tot 72, kreeg je het gevoel, dat jij makkelijk ieder moment het volgende slachtoffer zou kunnen zijn. Dat doet vreemde dingen met een psyche!

Een paar jaar geleden schreef ik de dingen, die me ervan bij zijn gebleven, op het Alles Amerika forum, dat copieer ik hier even:
-- Hoe oneerlijk we het vonden, dat ze nou juist in ons gebied moesten gaan huishouden, nadat we net een jaar eerder 9/11 te verduren hadden gekregen en daarna de Anthrax aanvallen, die ook enkele levens kostten.

-- De lagere school van de kinderen ligt in een valleitje en als we op ze wachtten stonden we bovenop de heuvel en keken zo over de school heen. Opeens zorgde iedereen ervoor de vallei in te gaan en dichter bij de school te staan, want daar bovenop die heuvel voelden we ons wel een erg makkelijk doelwit.

-- Hoe vrijwel iedereen, ikzelf ook, zigzaggend van de auto naar winkels rende en zo min mogelijk benzine tankte. En wat een raar gezicht dat was, maar alweer dat gevoel van een mogelijk doelwit zijn. Ik stel me voor, dat een hert zich zo zou voelen, als het wist dat het hertenjaagseizoen geopend was.

-- De avond, dat de vrouw in Falls Church doodgeschoten werd. Rick was op reis en ik was opeens doodsbang. Dat was namelijk slechts 10 minuten rijden van ons huis en wij gaan regelmatig naar die Home Depot.

-- Wat een opluchting het was toen ze eindelijk gepakt waren, maar dat dagen erna we het nog steeds niet helemaal geloofden. En eigenlijk was het zo'n anticlimax. De jacht op hen was groot om verdere slachtoffers te voorkomen en uiteindelijk werden ze (Muhammad had de minderjarige Lee Malvo als "hulpje"), slapend in hun auto, zonder verder gevecht gearresteerd.

--Hoeveel indruk het op de kleintjes heeft gemaakt, ze wisten wat er gaande was, want ze mochten al die tijd niet buiten spelen en natuurlijk wisten vriendjes en vriendinnetjes allerlei mooie verhalen te vertellen. Saskia (toen zes) heeft er nog maanden nachtmerries van gehad en wil nu nog, dat ik de radio uitdoe bij het horen van "sniper".

Wat een paar gekken in een miljoenengebied kan aanrichten, het is beangstigend! Dat was echte terreur. Muhammad heeft er alles aan gedaan om zijn leven te mogen behouden, maar hij is uitgeprocedeerd. Kennelijk was zijn eigen leven wel belangrijk voor hem, maar dat van zijn slachtoffers niet.

Om 21:11 zien we onderaan ons televisiescherm, dat Muhammad officieel dood is. Ik heb er gemengde gevoelens bij. Ik ben niet zeker van mijn mening over de doodstraf, maar deze man vermoordde zeker tien mensen en terroriseerde zonder rancune miljoenen.

Hornsby, het varken

Saskia heeft vanochtend enorme moeite met opstaan. Ze had natuurlijk haar eigen bed niet meer vannacht en slapen op een matras op de grond in haar kamer ging niet zo lekker. Het vergt heel wat om haar eindelijk op te krijgen en dan is het een gestamp en gegrom van jewelste. Net op tijd vertrekt ze voor haar schoolbus.

Rick en ik slaken een zucht van verlichting, dat we ons geduld hebben bewaard. Wij ontbijten samen en dan gaat Rick naar zijn werk. Hij heeft het heel druk op het moment, want op donderdag gaat hun nieuwe kantoor in Washington officieel open en wordt Windows 7 aan plaatselijke klanten "voorgesteld".

Rick heeft allerlei officiele taken bij deze viering, zoals het schrijven van de speech van de vice president. Hij voelt zich vereerd, dat men zoveel vertrouwen in hem heeft, maar werkt ondertussen lange uren. Na het avondeten werkt hij nog tot na middernacht door, de laatste tijd. In deze tijd van werkloosheid is het natuurlijk alleen maar fijn om het druk te hebben, dat vindt Rick ook.

De nieuwe gymzaal is tijdens het weekend nog verder afgemaakt. Alleen moeten nu de deelnemers weer terugkomen. Gewoonlijk was het op maandag een volle bak, maar nu zijn we maar met zijn zessen, Sharon meegerekend. Het wordt een lekker intensieve training, iets wat ik de afgelopen weken toch wel gemist heb.

Het is zulk schitterend weer, ik neem Cosmo mee voor een lange wandeling door de buurt. De meeste bomen zijn vrijwel kaal, maar sommigen staan nog te gloeien in volle kleur. Daaronder scharen zich de Japanse maple boompjes.




Een ervan heeft een heel rood kleed op het gazon bij een huis achtergelaten en ik probeer Cosmo te poseren op dat rood. Daar moeten we toch eens een cursus voor volgen, hoor, want hoe mooi hij ook is, model spelen ligt hem niet. Ik zet hem neer en hij gaat rollen in de bladeren.


Krab, krab, krab



Wat zie ik daar?

Dan begint het erg te kriebelen ergens en Cosmo blijft maar krabben. Dan moeten de prive delen worden schoongelikt en dat allemaal tussen de prachtig rode bladeren. Model spelen is absoluut niet aan de orde. Ik lig helemaal dubbel, maar hoop, dat de bewoners er niet zijn, want ik sta midden in hun tuin! Eindelijk blijft Cosmo even zitten en hopelijk lukt de foto.


Het wordt verder een erg lekkere wandeling, langs het politiebureau en Community Center. Vlakbij ons huis moet ik een foto maken van Hornsby, het betonnen varken. Die is helemaal klaar voor Thanksgiving.


Zijn eigenaar is de bladeren van zijn gazon aan het blazen en stopt, als ik langsloop. Ik vertel hem, dat ik al eerder foto's van het varken heb gepubliceerd en dat veel mensen in Nederland het leuk vinden te zien, hoe Hornsby er iedere keer bijstaat. Hornsby is dus een internationale beroemdheid. Dat vindt hij prachtig. Gevoel voor humor heeft hij duidelijk, anders zou je geen betonnen roze varken in je tuin hebben staan.

Bij Chevy's heb ik voor de lunch afgesproken met Scarlett. Het is een van de restaurants in de buurt met een gezellig terras. Scarlett is er al en er is nog een tafeltje vrij buiten. Het moet gezegd, we zijn niet de enigen, die alles uit het lekkere weer willen halen (dit, omdat ik altijd lees, dat "Amerikanen" liever niet buiten zitten, gaat niet op in ons gebied).

Scarlett doet zich tegoed aan de garnalen enchiladas en ik bestel een garnalenfajita salade. Die is lekker licht en zeer smakelijk. Wat ik zo leuk vind, is, dat we elkaar zo lang niet hebben gezien en we de vriendschap zo weer oppakken. We hebben natuurlijk onze tienerkinderen gemeen, maar nog veel meer daarnaast ook, blijkt.

Op de terugweg van de lunch stop ik bij de Safeway. In een tijdschrift stond een recept voor kip met Thaise pindasaus en dat klonk wel erg als de Indonesische equivalent. Die wil ik dus gaan maken.

Alleen heeft Safeway net dat merk niet. Ik kijk rond in hun schap met Aziatische produkten, maar die zijn voornamelijk Indiaas en Chinees en niet Thais. Echt balen, want ik heb mijn zinnen erop gezet, zeker van het feit, dat Saskia dat ook lekker zou vinden. Net als ik wil vertrekken, zie ik zakjes met "Spicy Thai Peanut Bake". Het is wel niet hetzelfde, want je strooit deze zakjes over kip en bakt het dan in de oven, maar ik neem het toch mee.

Het begint wat te betrekken, maar is nog heel lekker warm. Ik neem mijn computer mee naar buiten om alles uit dit warme weer te halen. In de Golf van Mexico waait orkaan Ida en die komt waarschijnlijk de komende paar dagen "langs". Weliswaar met enkel buien, maar ook koelere temperaturen.

Als het te koel wordt, ga ik naar binnen en werk aan Kai's "senior ad" voor zijn jaarboek. Die moet voor vrijdag, de dertiende, ingeleverd worden. Net als bij Katja willen wij voor Kai een "ad" van een halve bladzijde nemen. Daar mogen zes foto's bij en wat tekst.

Terwijl ik boven door Kai's babyboeken blader, krijg ik toch wel even een brok in mijn keel. Natuurlijk zijn de meisjes mij ook heel, heel dierbaar, begrijp me niet verkeerd. Maar met Kai hebben we al van baby af aan van alles meegemaakt, waaronder zijn hoofdoperatie met elf weken. En nu is hij zomaar een grote, betrouwbare, lieve, zeventienjarige, die volgend jaar ook niet meer thuis zal wonen. Ik zal hem enorm missen, hij is mijn stille rots in de branding, vooral als Rick niet thuis is.

Als Kai terugkomt van zijn gitaarles, laat ik hem de twee foto's uit zijn baby/kindertijd zien, die ik heb gekozen. Hij keurt ze goed, net als de meer recente foto's. Dit zijn ze geworden:

De Thaise kip met rijst, komkommersalade en spinazie vindt zowaar iedereen lekker! Die ga ik vaker maken. Vanavond zijn de leukste sitcoms op tv, zoals Two and a Half Men en The Big Bang Theory. Die Sheldon in de laatste show vind ik werkelijk super.

@Tink -- Sorry, dat ik de foto's telkens in slideshow zet. Ik heb er zoveel, dat het heel wat scrollen wordt, anders. Ik zal proberen zo af en toe een foto alleen te plaatsen.

Nederlands avondje en fietstocht door Washington

Zaterdag

Rick vooral wil dit weekend van alles gedaan krijgen, dus we staan vrij vroeg op. Mijn eerste daad van vandaag is Saskia's slaapkamermeubelair op Craigslist te zetten. Haar nieuwe bed ligt al een paar weken in de garage, dus het wordt hoog tijd.

Dit is de eerste keer, dat ik Craigslist gebruik. Tot mijn verbazing heb ik binnen een paar uur vijf emails van geinteresseerde mensen! Een ervan belt op om een afspraak te maken. Ze zijn er zeker van, dat ze de set willen en zullen morgenmiddag met een U-Haul langskomen. Dat was makkelijk! Ik ga meteen bedenken, wat we nog meer kunnen verkopen!

Mary Ellen komt om een stuk te gaan lopen. Het is werkelijk heerlijk weer en heel Vienna is op de been. Bij het Community Center kijken we even naar een footballwedstrijd, die daar wordt gespeeld. De enorme helmen en uniformen staan zo stoer op die kleine mannetjes!

Met dit weer is het geen straf om buiten de Halloweenspullen op te ruimen. De bomen in de achtertuin zijn vrijwel allemaal hun bladeren kwijt. Die liggen dus in de border en op het gazon. Met vereende krachten harken we ze bij elkaar en doen ze in plastic zakken. Maar liefst vijftien zakken vol bladeren vullen we!

Als beloning voor de kinderen en om onze hongerige magen te vullen, haalt Rick lunch bij Subway. Ze hebben een nieuwe broodbeleg, buffalo kip, en een nieuw broodje, rozemarijn en zeezout. Ik probeer beiden, want ik ben dol op buffalosaus en rozemarijn. Het smaakt dan ook prima!

De rest van de middag ga ik voor het huis in het zonnetje mijn achterstallige tijdschriften lezen. Die staan vol met allerlei Thanksgiving recepten. Het is moeilijk voor te stellen, dat dat eind deze maand alweer is. Zeker als het zulk mild weer is, als vandaag.

Vanavond zijn we uitgenodigd op een borrel voor Nederlanders in Noord-Virginia. Saskia gaat op drie kleine Nederlandse jongetjes passen, wier ouders ook naar de borrel komen. De borrel wordt bij Clyde's gehouden, dus Rick en ik besluiten er vooraf even te gaan eten.

Dit is een enorm restaurant, maar ook erg populair. We moeten dan ook eventjes op een tafeltje wachten, maar minder dan de twintig minuten, die de hostess geeft. In de herfst vind ik hun menu erg lekker. Er staan allerlei gerechten met wilde champignons en verschillende soorten courgette.

Mijn keus valt op een vegetarisch gerecht, acorn squash gevuld met wilde granen, wilde champignons, cranberries en walnoten. Het is heerlijk voorbereid, maar veel te veel voor mij! Zulke gerechten hoef ik thuis niet voor te schotelen. Rick gruwelt al bij de aanblik ervan. Ik kan het natuurlijk niet laten hem poeslief een hapje aan te bieden. Rick is best een avontuurlijke eter, hoor, maar met vegetarisch doe je hem geen plezier.

Als we bijna klaar zijn, zie ik een erg Nederlands uitziend stel de bar binnenlopen. Volgens mij komt er, behalve de organisatrice en de vrouw, voor wie Saskia vanavond oppast, niemand, die ik ken. Ook dit stel ken ik niet, maar ik hoor ze Nederlands kletsen, dus Rick en ik stellen ons voor.

Al gauw komen de ene na de andere binnendruppelen. Rick lijkt zich bij de mannen goed op zijn gemak te voelen en neemt enthousiast deel aan het gesprek. Ik vind het heel knap van hem, want ze spreken Nederlands met elkaar en Rick kan dat redelijk volgen.

Intussen maak ik kennis met een uiteenlopend gezelschap vrouwen. De meesten zijn hier voor drie jaar via de luchtmacht en anderen via Exxon en het Corps Mariniers. Ook Natasja, wiens blog ik al een tijdje volg en die nu niet ver hiervandaan woont, is er. Het is weer leuk om de persoon achter het schrijven te ontmoeten.

Dat ik een in Nederland veel voorkomende naam heb, blijkt maar weer, want er zijn twee andere Petra's. Een ervan is de enige andere aanwezige, die met een Amerikaan is getrouwd, en hier permanent verblijft. Grappig genoeg woont zij ook in Vienna zelf. We hebben van alles te bekletsen en voor ik het weet is het bij elven.

Rick en ik nemen afscheid en bedanken degenen, die deze borrel hebben geregeld. Hopelijk volgen er meer, want het is wel heel leuk om zo bijeen te komen.

Zondag

Na de late avond van gisteren blijf ik wat langer liggen. Rick is echter weer vlot uit de veren. Als ik beneden kom, staan er al een lekkere misto en sandwich van Starbucks klaar. Saskia en Kai vinden het eigenlijk te vroeg om te ontbijten, wat gewoonlijk een uurtje later gebeurt, maar kunnen de pepermunt hete chocolade en croissants niet weerstaan. We hebben de achterdeur open, want het is ongewoon warm buiten.

Met dit schitterende weer hebben Janet en ik enorme zin in een nieuw fietsavontuur. Zodra zij terug is uit de kerk, laden we de fietsen achterop haar auto. We rijden naar Gravelly Point, waar het een drukte van jewelste is met dagtoeristen en vliegtuigspotters. Gelukkig is de parkeerplaats enorm, dus vinden we nog een plekje.

We fietsen langs de Potomac met prachtig uitzicht op de monumenten naar de Teddy Roosevelt brug. Het is vrijwel windstil, dus het Washington Monument en Lincoln Memorial reflecteren heel mooi in de rivier. Zo dicht bij de rivier is het nog best een beetje kil en even heb ik er spijt van geen jas aan te hebben gedaan. Ik trap dus flink door om warm te worden.

Op de brug hebben we prachtig uitzicht over Georgetown. Ik doe dit, zoals bekend, wel vaker, maar voor Janet is dit een avontuur. Die kent de stad niet zo goed en het is alweer even geleden, dat ze de monumenten zag.

Tussen het Kennedy Center en Watergate Hotel steken we over naar het pad langs de rivier. We komen langs het Lincoln Memorial en rijden dan East Potomac Park binnen. Het pad vlak langs de rivier is overstroomd, de rivier staat erg hoog. We rijden dus op de weg, die gelukkig heel rustig is.


In dit park is Janet nog nooit geweest en ik maar een keer. De Washingtonians zijn massaal aan het genieten van dit weer. Overal zitten mensen te picknicken of langs de rivier te lezen. Het is een enorm park met tennisbanen en een golfbaan.

Opeens zie ik de Washington Marina en realiseer me, dat we niet dezelfde weg terug hoeven te rijden. Van hieruit kunnen we naar het Tidal Basin fietsen, waar het Jefferson Memorial aan ligt en wat in de lente omringd is met roze bloesems. Nu zijn de kersenboompjes overwegend rood.

Via het Washington Monument rijden we de Mall op. We komen langs het World War II Memorial, waar het een drukte van jewelste is. Van fietsen komt niet veel, maar de monumenten met de felblauwe lucht en mooie weerspiegelingen maken dat ruimschoots goed.


Bij het Lincoln Memorial gaan we het pad naar Georgetown weer op. Op de rivier zien we de mooiste plezierjachten. Aan de Washington Harbour zitten de terrasjes vol, maar kunnen we nog net een tafeltje aan het water bij Tony & Joe's bemachtigen. Na ons is er een wachttijd.

Janet en ik delen zes oesters en nemen allebei de salade met gegrilde scallops. We vermaken ons met het kijken naar de prachtige jachten, die aangemeerd liggen. Toch zijn we het erover eens, dat we, al zouden we het geld ervoor hebben, er geen zouden willen. Zo'n boot verplicht je min of meer om ieder weekend erop door te brengen en ik herinner me nog uit mijn kindertijd, toen mijn vader een zeilboot had, hoe saai dat kan worden.


Washington Harbour

Na het eten fietsen we terug en gaan over de Memorial Bridge Virginia weer in. Na bijna zeventwintig kilometer fietsen zijn we terug bij de auto.

Zoals iedere keer aan het einde van zo'n fietstocht in en rond Washington vind ik het jammer, dat het weer voorbij is. Ik geniet met volle teugen van de mooie uitzichten. Een tocht over het W&OD pad is ook mooi, maar kan hier niet bij tippen. Gelukkig zagen we vandaag nog een heel aantal nieuwe mogelijkheden aan fietsroutes, dus we gaan zeker verder met verkennen.

Als ik thuiskom, staat er tot mijn vreugde een U-Haul op onze oprit. De mannen, Rick, Kai en de vader van het meisje voor wie het meubilair is, zijn druk bezig met inladen. Saskia's kamer is nu leeg, klaar om om te toveren in een echte tienerkamer.

Rick gaat met Kai een testrit maken in een Toyota Yaris en Kia Soul. De Kia Rio en de Hyundai Accent zijn van de baan vanwege hun mindere veiligheidsscores. Kai vindt zelf de Soul het leukst.

Intussen ga ik voor op de stoep zitten computeren. Het is maar liefst 25 graden in de schaduw! Saskia speelt met een hele groep buurtkinderen, varierend in leeftijd van vijf tot vijftien, straathockey op het plein. Dat vind ik toch wel heerlijk van in deze buurt wonen, de kinderen hebben automatisch speelkameraden en zijn ouderwets tot na donker buiten.

Eigenlijk wilden we vanavond weer op het terras van Uno's gaan eten. Hoe uniek is het immers om op 8 november nog buiten te zitten. Als de zon eenmaal onder is, duikt de temperatuur echter omlaag en bij het restaurant aangekomen gaan we allemaal toch liever naar binnen.

Terwijl we op ons eten wachten, helpt Kai Saskia met haar scheikundehuiswerk. Toch handig, zo'n oudere broer! Voor Rick en mij is het abracadabra. Ik bestel een pizza met kreeft. In de korst zitten allerlei gezonde granen en, behalve kreeft, zitten er ook sla, tomaat, broccoli en champignons op. Het is niet bepaald je geijkte pizza, maar hij is erg lekker.

En zo komt er alweer een einde aan dit heerlijke weekend! Morgen en overmorgen zullen ook nog warm zijn. Van mij mag het zo blijven, maar zo werkt het niet in dit gebied. Het is dus zaak er optimaal van te genieten, zolang het er is!

Nieuwe gymzaal

Alweer een prachtige dag daagt, maar het is koud buiten! Op weg naar de sportschool gebruik ik voor het eerst dit seizoen de stoelverwarming van de van. Heerlijk is die, ik wil er eigenlijk niet meer uit!

De nieuwsgierigheid naar de nieuwe gymzaal wint het van mijn luiheid. Die blijkt ongeveer twee keer zo groot te zijn. De spiegels zijn net gisteren opgehangen, dus hij is helemaal klaar. Nu moeten er ook nog meer gewichten, matten en bosu's komen, want ook daar is een chronisch tekort aan.

Het onderwerp van gesprek vandaag is natuurlijk het vertrek van Pat. Marcella is ook een goede vriendin van Pat en voor ons beiden is het een schok, dat Pat zo snel al zal vertrekken. We bespreken een afscheidsfeest, maar dat zal waarschijnlijk tot januari moeten wachten, aangezien alle weekends tot het einde van het jaar vol zitten.

Na een uur intensief trainen zijn alle spieren aan de beurt geweest. Eigenlijk stond een wandeling met Cosmo nu op mijn programma, maar Rick heeft een paar mensen gehuurd om onze plafonds te schilderen. Jose, de hoofdklusjesman, vraagt, of ik thuis kan blijven voor als hij vragen heeft. Helaas voor Cosmo gaat de wandeling vanochtend dus niet door.

Ieder jaar wordt er van de kinderen op school een portretfoto gemaakt. Lang niet altijd vinden we die leuk, maar die van Saskia is dit jaar erg goed gelukt. Laat dit nu ook precies het jaar zijn, dat haar foto wordt verwisseld met die van uitgerekend haar vriendin Shannon!


Dat zou geen probleem zijn, als Shannons ouders geen goedkoper pakket hadden gekozen, dan wij. Wij willen ook altijd een 8x10 inch foto hebben en die zit niet bij het pakket van Shannon. Ik bel Lifetouch dus op en moet zeggen, dat ze prima klantenservice hebben! We krijgen zelfs, om het goed te maken, een aantal extra foto's.

Alleen kan Saskia's school identiteitskaart niet veranderd worden. Alle leraren zien dus Saskia's foto bij Shannons naam en omgekeerd. Heel verwarrend, maar volgens Saskia vindt iedereen het wel grappig.

Na mijn bijna dagelijkse trek naar Whole Foods, waar de Good Belly's in de uitverkoop zijn, neem ik Cosmo mee naar de dierenarts. Hij moet zijn tweede prik tegen de hondengriep hebben. Op de deur zie ik, dat die vaccinatie voortaan verplicht is voor de kennel. Er heerst in de hondenwereld ook een griepepidemie.

Als ik er dan toch ben, neem ik gelijk Interceptor mee voor hem. Dat is een anti-hartworm pil. Hartworm schijnt hier voor te komen, al heb ik nog nooit gehoord, dat een hond eraan doodging. De medicijnen zijn flink duur, maar onze dierenarts geeft de prijs, die ik online heb gevonden. Dat scheelt meer dan $10.

Sowieso hoor ik goede dingen over Town and Country. Bij andere dierenartsen schijn je voor ieder bezoek voor een onderzoek te moeten betalen. Ik kan zo binnenlopen voor Cosmo's prik, geen onderzoek nodig. Ik klaag nog altijd steen en been over de kosten, maar kennelijk hebben wij een van de minst dure praktijken, als ik het zo hoor.

Cosmo is moe na dit voor hem enerverende bezoek. Ik ga naar Barnes and Noble, waar ik twee audioboeken wil uitzoeken voor mijn lange rit van volgende week. Cosmo slaapt intussen in de van. Helaas is de keuze aan audioboeken nog erg beperkt. Ik vind een paar boeken van Sandra Brown, die wel leuk klinken.

Rick komt vroeg thuis. Hij heeft een heel drukke week gehad en volgende week weer. Vanavond heeft hij echt zin om eens lekker te ontspannen. Om te beginnen wil hij samen met mij uit eten en heeft veel zin in Libanees eten. De Lebanese Taverna stelt nooit teleur.

Rick bestelt een Fatoush salade als voorgerecht en ik probeer eens de linzen en "Swiss chard" (ik kan maar niet bedenken, welke groente dat is) soep. Die is heerlijk licht en heeft een beetje een citroensmaak, ontzettend lekker!

De "mezze" hier zijn kleine porties van allerlei lekkers. Alleen zijn ze niet zo klein! Ik bestel nog de Habra Nayeh (rauw gehakt lamsvlees met knoflook en olijfolie) en Shankleesh, oude fetakaas met kruiden en verschillende groentes. Het is werkelijk voortreffelijk, maar voor een "klein" gerecht heel veel. We krijgen het bij lange niet op!

Het is Saskia vanavond niet gelukt een logeervriendinnetje te vinden. Ik vind dat wel zo gezellig, want nu zit ze bij ons. We kijken, om haar te plezieren, naar de Wizards of Waverly Place op Disney Channel. Best vermakelijk, moet ik toegeven.

Katja belt, ze heeft het uitgemaakt met Justin. Dat is best een grote stap geweest voor haar, ze heeft er weken over nagedacht. Helaas deed Justin zelf niets om de relatie in leven te houden. Katja vertelt, dat hij ook niet erg ontdaan leek, toen ze hem vertelde niet verder te willen gaan. Ik kan me voorstellen, dat dat, na bijna een jaar samen te zijn geweest, niet zo fijn is.

Als ik vraag, hoe Katja zich nu voelt, is het antwoord: "Opgelucht". Nou, dan is het toch helemaal goed? Geen ruzie, gewoon uit elkaar, dat is vervelend, maar beide partijen zullen er gauw overheen zijn. Katja gaat in ieder geval vanavond uit met Leah, die ook pas weer "single" is. Ik zie er naar uit Katja over minder dan een week weer te zien!

Nog even herfstachtig Burke Lake

Allereerst heel hartelijk dank voor de lieve reacties op mijn blog van gisteren. Ik had er gisteravond erge moeite mee, dat Pat al zo snel terug gaat verhuizen. Natuurlijk wist ik altijd al, dat ze hier tijdelijk woonde, maar het oorspronkelijke plan was, dat ze na de graduation van hun jongste over tweeeneenhalf jaar zouden gaan. Na Thanksgiving dit jaar is dan opeens heel snel!

Monique schreef het al in haar reactie, Amerikanen verhuizen veel en ver weg. Ik meen ergens gelezen te hebben, dat de gemiddelde Amerikanen iedere drie jaar verhuist. In dit gebied is dat zeker het geval met alle militairen en State Department medewerkers. Wij hebben geluk, dat onze buurt vrij stabiel is. Zo wonen in onze cul de sac negen van de tien originele bewoners er nog.

Vanochtend word ik vastbesloten wakker. Vorig jaar ben ik, toen ik de sociale interacties met Christine miste, lid geworden van de sportschool. Daar heb ik Pat dus ontmoet en de leuke groep vrouwen in Sharon's klassen. Ik besluit eens online te gaan neuzen, wat voor groepen er verder in dit gebied te vinden zijn.

Het lijkt me toch, dat Pat en ik niet de enigen zijn, die het leuk vinden om doordeweeks dingen samen te ondernemen. Op de site Meetup.com vind ik twee groepen, die me erg leuk lijken, dus ik word er lid van.

Een ervan, Fairfax Ladies Travel Club, heeft iedere maand een uitje in de omgeving. Deze maand is het Middleburg, volgende maand naar Oatlands, waar ik nog nooit ben geweest. Middleburg gaat niet lukken, want dat is volgende woensdag al, maar december wellicht wel.

Van de andere vind ik de naam erg leuk: Real Housewives of NoVA, naar de "Real Housewives" serie op tv. Deze groep onderneemt ook dingen overdag, maar meer in de buurt. Zo gingen ze gisteren naar de bioscoop en volgende week shoppen bij het Outlet centrum in Leesburg. Ik ga het gewoon proberen, de uitjes zelf zullen leuk zijn en wie weet zit er nog een "Christine" of "Pat" tussen.

Nu ik wat gewerkt heb aan mijn sociale leven, heb ik zin er op uit te gaan met Cosmo. Het is een mooie, zonnige herfstdag en ik moet gewoon de natuur in. Hopend, dat er nog wat herfstkleur te zien is, kies ik Burke Lake. Daarvan weet ik, dat het pad 4,5 mijl rond het meer loopt. Een goede afstand voor vandaag.

Cosmo gaat natuurlijk maar al te graag mee. Er staat weinig wind, dus de weerspiegelingen in het meer zijn weer erg mooi. De felle kleuren zijn wel voorbij, nu zijn het de eiken en andere latere bomen, die kleuren, dus meer bruin en geel. Met de zon, die door de bladeren schijnt, is het een genot om door het bos te lopen.

We stappen flink door, zo af en toe stoppend voor foto's. Het is rustig op het pad en we komen dit keer maar een paar andere honden tegen. Cosmo gedraagt zich voorbeeldig. Ik geniet enorm van het in de stille natuur zijn en ben voor de zoveelste maal dankbaar voor mijn compagnon. Mensen komen en gaan, maar Cosmo is er gewoon en blij mij gezelschap te houden. Ik denk niet, dat ik lang zonder hond zou kunnen.


Christine emailde, of ik vier flessen knoflook olie van Wegmans mee kan nemen voor haar volgende week (we gaan elkaar in Asheville, NC, treffen). Wegmans ligt ongeveer op de terugweg van Burke Lake, dus ik besluit die meteen even te gaan halen.

Als ik er dan toch ben, neem ik ook gelijk een lekkere lunch mee terug naar huis. De halve tonijnsalade sandwich en kop met rode linzen chili gaan er thuis heel goed in! Ik neem me meteen voor weer vaker naar Wegmans te gaan. Hun sandwiches en soep zijn heerlijk (en de prijzen in de supermarkt zeer redelijk)!

Een internetkennis heeft mij gevraagd eens te kijken naar patriotische feestartikelen. Zij wil een feest met Amerikaanse tint houden. Bij Party City vind ik een schap met van alles met de Amerikaanse vlag. Ik neem foto's, zodat ze kan kiezen, wat ze leuk vindt.


Saskia heeft in haar kamer een stapeltje Nederlandse kindercd's gevonden. Het schaamrood staat op mijn kaken, want die zijn voor kleuters, laat wel zien, hoe vaak we haar kamer opruimen! Mijn zus heeft nog lieve kleintjes, dus ik stop bij het Oakton postkantoor om ze naar haar op te sturen. Gelukkig kun je nu alles automatisch doen bij een machine, want er staat een flinke rij.

Als ik dan toch op de hoofdweg van Vienna ben, kan ik ook wel even bij Party Mania kijken voor patriotische spulletjes. Zij zijn maar een klein bedrijf en dus ook een stuk duurder. Maar ze hebben wat originele dingen, dus ook daar neem ik foto's van. Het verbaast me wel een beetje, dat niemand met tegenhoudt, trouwens.

Saskia is inmiddels thuis uit school en heeft een chiropractor afspraak. Ik vraag me echt af, wanneer we eens niet meer wekelijks hoeven te komen. Ik kan het niet helpen, ik blijf het dubieus vinden. Vooral als ik de verhalen van mijn massage therapiste Laura hoor, die jarenlang voor chiropractors heeft gewerkt. Maar Saskia wil graag blijven gaan en daar ga ik maar op af.

Laura komt om mij een heel nodige massage te geven. Ik werd vanochtend wakker met alle spieren in een knoop. Waarschijnlijk een reactie op de lange autoritten de afgelopen paar dagen. Laura zegt, dat mijn rugspieren aanvoelen, als verkeersdrempels, ze schieten onder haar handen weg. Ik lig intussen echt te creperen op de tafel, maar weet ook, dat het gaat helpen.

Totaal uitgeteld ga ik naar beneden. Rick is inmiddels thuisgekomen. Hij en ik eten gegrilde zalmspiesjes en de kinderen kipspiesjes met spinazie en rijst. Het smaakt prima! De rest van de avond hangen we voor de tv, zo'n massage neemt al mijn energie weg!

Verkiezingen en de "City of Brotherly Love"

Dinsdag, Verkiezingsdag

Het eerste mailtje, dat ik vanochtend lees, is een bedankje voor het boeket, dat ik naar iemand in Nederland heb gestuurd. Dat boeket heb ik gisteravond onze tijd besteld, na middernacht in Nederland. Het is dus enorm snel bezorgd! Wat is het internet toch fijn! De ontvangster vond het een erg mooi boeket, dus ik ga even reclame maken voor die site met snelle service en een goed produkt: Topbloemen.nl.

Het tweede mailtje is van Pat. Zij vraagt, of ik liever om twee uur of om zeven uur vanmiddag naar New Jersey wil vertrekken. Daartussenin is het spitsuur bij de grote steden en zouden we vast komen te staan. Eerst denk ik zeven uur, maar het is meer dan drie uur rijden en dat zou wel een late aankomst worden. Het wordt dus twee uur en ik ga gauw aan de gang met de dag.

Als eerste rijd ik naar Cedar Lane Elementary school om daar te gaan stemmen. Een van de redenen, dat de kinderen vandaag vrij hebben, is, dat de scholen als stembureaus worden gebruikt.

Na mijn rijbewijs te hebben laten zien en mijn naam en adres te hebben genoemd, krijg ik een stembiljet aangereikt, onze county gaat langzaam weer over op papier, i.p.v. computers. Ik ben nummer 220, die hier vandaag heeft gestemd. De opkomst zal wel minder zijn, dan met de presidentsverkiezingen, maar we stemmen vandaag o.a. voor een nieuwe gouverneur, lieutenant gouverneur en attorney general (weet iemand, met welke functie in Nederland die ongeveer overeenkomt?).

Sinds ik het stemrecht heb, stem ik in alle verkiezingen mee. Ik vind dan wel, dat ik ook moet weten, waar de kandidaten voor staan. Dat is de reden, dat ik in Nederland niet meestem, al heb ik dat recht ook. Ik ben niet genoeg op de hoogte van de politiek daar en ik voelt voor mij vreemd om mee te beslissen in een maatschappij, waar ik niet fysiek deel van uitmaak.

Enfin, ik heb de afgelopen weken dus naar heel wat politieke praatprogramma's geluisterd, waar de kandidaten te gast waren. Van het begin af aan heb ik niets met Creigh Deeds, de Democratische gouverneurskandidaat. Zijn campagne was heel negatief, maar hij kwam zelf niet met concrete plannen. Zelfs het Witte Huis distantieerde zich ietwat van hem.

Al ben ik het helemaal niet eens met de ouderwetse principes van Bob McDonnell, de Republikein, zijn plannen voor dit gebied klinken me wel goed in de oren. Voor het eerst in jaren stem ik dus voor de Republikeinse kandidaat voor gourverneur. Verder gaat mijn stem naar de Democratische lieutenant gouverneurskandidaat en de attorney general van de Democraten. Mark Keam (Democraat) krijgt mijn stem voor vertegenwoordiger van ons district en ik stem "ja" op het verkrijgen van extra geld voor de scholen. Ik ben benieuwd, wat de uitslagen zullen zijn vanavond.

Na een snelle stop bij de CVS haal ik Cosmo thuis op. Het is schitterend weer en ik wil absoluut buiten sporten vandaag. We rijden naar het W&OD pad en ik besluit mijn Garmin in te stellen op drie minuten hardlopen en twee minuten snelwandelen.

Het is heel rustig op het pad, dus Cosmo wordt weinig afgeleid en het gaat lekker. Op bepaalde plekken zijn de herfstkleuren nog erg mooi, maar verderop zijn de bomen al helemaal kaal. Ik had me warm aangekleed, maar dat blijkt al gauw te warm. De zon heeft nog flinke kracht!

Na een uur en 5,5 mijl (bijna 9 km) zijn we weer bij de van. Saskia heeft een map nodig voor school, dus we gaan voor de tweede keer vandaag naar CVS. Daar hebben ze tientallen verschillende mappen, maar net die specifieke niet. Rick gaat nu vanavond naar Staples met Saskia, maar waarom zo'n leerkracht zo ingewikkeld moet doen? Volgens mij zouden die anderen ook prima voldoen.

Bij Whole Foods halen we fruit, Good Belly en een salade voor de lunch. Saskia gaat op de gezonde tour en dat moedig ik alleen maar aan! De Whole Foods salades zijn heel bijzonder en grappig aan Saskia is, dat ze veel dingen niet lekker vindt, maar dat soort ongewoon en pittig eten juist weer wel.

Na de lunch is het tijd om in te pakken. Natuurlijk is er voor een nachtje weinig nodig, dus het is zo gebeurd. Wel moet ik altijd mijn enorme kussen mee, dus lijkt het, alsof ik voor weken op reis ga, zo groot is mijn tas!

Ietwat verlaat, om een uur of half drie, komt Pat me ophalen. De rit naar New Jersey bedraagt ongeveer drieeneenhalf uur en verloopt vlot. Pat heeft een aantal van haar vriendinnen opgebeld en we zullen hen bij het Zinc Cafe treffen.

Bij dat cafe is het BYOB (bring your own booze, oftewel breng zelf je alcoholische drankjes). Dit is iets, wat ik nog nooit eerder heb meegemaakt. Pats vriendinnen zullen wijn meebrengen, maar wij willen ook bijdragen. Hier in New Jersey moet je naar de slijter om wijn te kopen (in Virginia kun je het ook in supermarkten en bij benzinestations e.d. krijgen). We kopen een lekkere fles witte wijn.

We zijn een half uurtje te vroeg bij het restaurant, maar de tafel staat al klaar. Na de lange rit hebben we flinke trek, dus bestellen brie en croute met appel en honing. Die smaakt voortreffelijk!

Inmiddels zijn de andere dames ook gearriveerd en maak ik kennis met Lisa, Bobbie, Chris en Heidi, Pats beste vriendinnen hier. Het gesprek is meteen geanimeerd, want we hebben allemaal kinderen op college. Ook wordt de Mexicaanse griep (hier swine flu in de volksmond) uitgebreid besproken. Lisa is verpleegster in het plaatselijke ziekenhuis en daar zijn veel gevallen. Zij moet een masker op en kinderen onder de 16 mogen niet op bezoek komen.

Intussen is het eten werkelijk voortreffelijk! Ik bestel een champignonbisque, die als fluweel op de tong smaakt. Verder bestel ik de kleine portie van zwart-witte linguini met scallops (kokkels?), tomaat en knoflook. Drie van de anderen bestellen daar de grote portie van. Pat en Bobbie nemen de crabcakes, die er ook erg lekker uitzien.

Medford is maar een klein plaatsje en dit restaurant zou je als toerist niet eens vinden. Het ligt in een "stripmall" (rijtje winkels) naast een fitness centrum en ziet er zeer onopvallend uit. Eens te meer bewijs, dat er, zelfs in kleine plaatsjes, heel goede restaurants te vinden zijn. Je moet ze alleen maar net weten te liggen (of vragen aan de plaatselijke bevolking).

Pat was vanochtend al om tien over half vijf op, dus zij is doodmoe. Bij haar thuis kletsen we nog even na, maar gaan dan naar boven. Ik probeer nog het internet aan de praat te krijgen om dit blog af te schrijven, maar dat lukt niet. Morgen dan maar, want ik ben ook op van de drukke dag en lange rit.

Woensdag, City of Brotherly Love

Om kwart voor zeven hoor ik Pat in de badkamer. Ik heb lekker geslapen met heel wat dromen. Na mijn douche pakken we weer in en vertrekken richting Philadelphia. Onderweg rijden we door een McDonald's drive thru en bestellen egg mcmuffins en koffie.

De reden, dat ik met Pat mee ben, zijn een paar vervelende doktersafspraken voor haar. De eerste is om negen uur in het Pennsylvania Hospital in het centrum van Philadelphia. Helaas komen we in druk verkeer op de Franklin brug en ik bel, dat Pat wat laat zal zijn. Dat is gelukkig geen probleem.

In de parkeergarage van het ziekenhuis vinden we meteen een plekje. Ik loop met Pat mee het ziekenhuis in om haar te helpen de radiologie afdeling te vinden. We moeten ons inschrijven en krijgen een pas. Dat heb ik bij plaatselijke ziekenhuizen nog niet meegemaakt. Ook hier hangen overal aanwijzingen omtrent de H1N1 griep en mogen kinderen jonger dan zestien jaar niet op bezoek.

Al gauw vinden we de afdeling en wordt Pat mee naar achteren genomen. Ik loop weer naar buiten en ga het historische gedeelte van de stad verkennen. Overal hangen vlaggen, spandoeken en andere dingen om de Phillies aan te moedigen. Die spelen op het moment tegen de Yankees in de World Series baseball.

De Phillies staan 3-2 achter in de serie, wat ze vanavond gelijk moeten maken of de Series verliezen. Baseball speelt duidelijk heel erg in deze stad! Ik word ter plekke een Phillies fan. Onze eigen Nationals bakken er telkens maar weinig van.

Van het ziekenhuis loop ik door de mooie Society Hill buurt naar Independence National Historic Park. Daaraan liggen de beroemdste historische gebouwen van de stad, waaronder Independence Hall. Ik loop er wat rond en maak foto's en dan belt Pat al, dat ze klaar is met haar eerste afspraak.

Het is pas kwart over tien, dus we hebben drie uur, voor Pat bij haar volgende afspraak moet zijn. Ik heb nog nooit de rondleiding door Independence Hall gedaan en Pat ook niet, blijkt. Bij het prachtige moderne bezoekerscentrum gaan we er kaartjes voor halen. Alleen zijn er vandaag veel schoolgroepen en de vroegste kaartjes zijn voor 13:20. Pat kan dus niet vanwege haar afspraak, maar ik wel, dus neem een kaartje mee.

Aan de overkant van de straat ligt het kerkhof van Christ Church, waar Benjamin Franklin, toch wel de meest belangrijke figuur in de geschiedenis van Pennsylvania (en gedeeltelijk de VS), ligt begraven.

We betalen de $2 entree per persoon en ik koop voor een dollar een kaart van bekende personen, die er begraven liggen. Daaronder bevinden zich maar liefst vier van de mannen, die de Onafhankelijkheidsverklaring van de VS hebben ondertekend. Tot mijn verbazing vind ik echter ook een Nederlander op de kaart: J.H.C. Heineken, 25 jaar lang Nederlands consul, die in 1808 overleed.

Hierna had ik nog een heel verhaal geschreven, maar Blogger doet vervelend. Ik kan echt wel huilen, want ik ben niet blij vanavond. Maar om het allemaal weer op te schrijven is me teveel. Jullie zullen het met de korte versie moeten doen.

Als lunch hebben we een lekkere cheesesteak gegeten bij "Jim's". Daarna ging Pat naar haar afspraak en ik naar de Liberty Bell (moet toch, als je in Philadelphia bent!) en mijn eerste rondleiding ooit in Independence Hall. Daarna is Pat ook klaar en is alles gelukkig goed gegaan.

Helaas heeft Pat voor mij slecht nieuws. Ze is gezond, maar gaat ook voor het einde van het jaar terug naar New Jersey verhuizen, want haar man heeft een nieuwe baan. Ik had helemaal beschreven, voor Blogger het uitwiste, wat dat voor mij betekent, maar ik kan het in het Nederlands ook best in een woord beschrijven: K**! Iedere keer, als ik echt een vriendschap sluit, verdwijnt diegen naar een andere staat!

Pat is er natuurlijk blij mee, want zij is daar thuis. Het is ook niet zo ver weg, maar de makkelijke uitjes van nu zijn meteen verleden tijd. Ik weet, dat ik het ga redden, want dat is altijd het geval, maar nu baal ik even als een flinke stekker!

Bij Washington komen we in een flinke file en ik stel voor aan Pat, dat we de langere zuidelijke route gaan volgen. Dat is een prima beslissing. Hier komen we maar een paar keer in langzaamrijdend verkeer, terwijl de andere kant op alles vaststaat. Meer mijlen, maar we zijn zeker een uur vroeger thuis.

Rick wacht ons al op, want hij weet, dat het mij erg raakt, dat Pat weer weggaat. Het is ook nooit een half uurtje weg, maar zover, dat je zeker moet overnachten. Ik moet het maar zien als verrijking. Ik ga meer zien, dan mijn directe omgeving om mijn vriendinnen te bezoeken.

Te moe om de foto's te bewerken, dus je vindt ze hier

Eigenlijk best een saai dagje...

...maar ook weleens lekker! Er staat absoluut niets op de kalender voor vandaag en ik heb ook geen zin er wat op te zetten. De kinderen en ik slapen uit. Rick staat ook later op, dan gewoonlijk, maar kon geen vrij nemen. Hij heeft het druk met de nieuwe Windows 7 overal installeren. In deze onzekere tijd met allerlei ontslagen heeft Rick het maar al te graag druk.

Als ik mijn luie ogen eindelijk opendoe, zie ik tot mijn grote genoegen zonneschijn! De afgelopen week was een ongewoon sombere voor dit gebied en ik hoop, dat de rest van de herfst zonniger zal verlopen. Al ligt de tuin bezaaid met bladeren, er is nog genoeg herfstkleur te zien, dat het een genot is.

Terwijl ik mijn Sports Active routine doe, neemt Saskia haar anti-allergie neusdruppels. Een beetje angstig vertelt ze mij, dat ze niets meer kan ruiken. Ze wil juist vandaag naar Bath and Body Works, maar ruikt haar spray niet. Zelfs de sterkste geuren, zoals menthol, ruikt ze niet.

Dat maakt mij ook wel een beetje bezorgd. Online zoek ik naar bijwerkingen van Fluticasone (Flonase) en vind daar bij "serieuze bijwerkingen" inderdaad het verlies van geur en/of smaak. Gauw bel ik de kinderarts, waar de vriendelijke verpleegster in alle jaren, dat ze er werkt, er nog nooit van heeft gehoord. Ze gaat het aan de dokter, die het voorgeschreven heeft, vragen (later belt ze terug, we moeten ophouden met de spray en kijken hoe het gaat).

Saskia heb ik inmiddels gerustgesteld, dat het waarschijnlijk tijdelijk is. Echt zeker daarvan ben ik natuurlijk niet, maar Saskia maakt zich zo gauw heel druk om zoiets. Dat heeft geen zin, want er is verder niets aan te doen.

Nu vindt Saskia het wel interessant. Ik breng Laura, Shannon en haar naar Fair Oaks Mall, waar ze wat coupons hebben voor Bath and Body Works. Saskia draagt Laura en Shannon op voor haar te bepalen, of het lekker ruikt. Die dames doen dat graag. Ik hoop van harte, dat dit een tijdelijk iets is, want niets kunnen ruiken is natuurlijk helemaal niet leuk voor een tiener (of wie dan ook)!

Thuis doe ik allerlei achterstallige administratieve dingen. Daarbij zit een factuur sturen naar de Nederlandse ambassade voor de rondleiding van vorige week. Nu was ik ooit secretaresse en maakte facturen, maar dat is meer dan een kwart eeuw (dat klinkt altijd langer, dan vijfentwintig jaar, vind ik, en daardoor een beter excuus om iets vergeten te zijn) geleden. Gelukkig vind ik online een perfecte voorbeeldfactuur. Hopelijk wordt dat geaccepteerd.

Intussen gaat de telefoon constant. Morgen zijn de verkiezingen en Virginia en New Jersey zijn de enige staten, waar nieuwe goeverneurs zullen worden verkozen. Als ik de media moet geloven, is dat heel belangrijk voor de Democraten, want als een van beiden Republikeins wordt, zou dat een stem tegen Obama zijn.

Hier in Virginia staat de Republikein redelijk ver voor, volgens de pollen. Dat resulteert in een eindeloze stroom telefoontjes van beide kanten. Heel ergerlijk en ze doen zeker niets om mij van mijn stem te overtuigen. Integendeel!

Het vergt al mijn geduld om netjes te blijven tegen de persoon aan de andere kant van de lijn. Ik realiseer mij, dat zij dit doen vanwege hun overtuiging, maar voor mij voelt het hetzelfde, als iemand (en dit gebeurt heel soms, zeker niet tien of meer keer per dag), die mij op een parkeerplaats probeert te bekeren tot zijn of haar geloof. Het zou echt niet mogen, deze inbreuk op onze privacy, zelfs niet een keer per jaar!

Van onze Ierse vriend Niall krijg ik een berichtje, dat hij in februari misschien een groep van 25 studenten zal moeten rondleiden. Niall verzorgt vakanties in zijn thuisland Ierland, maar kent dit gebied niet zo goed. Net zaterdagavond vertelde ik hem over mijn ambitie om rondleidingen te gaan doen, dus hij vraagt om mijn hulp. Dat gaat snel! Ik ben benieuwd, wat hiervan gaat komen.

Shannon blijft vannacht hier logeren en eet ook mee. Gelukkig heb ik een crockpot maaltijd gemaakt, dan is er altijd wat meer. Online vond ik een lekker recept voor Hawaiiaanse kip. Zoals altijd is het even afwachten, of het in goede aarde zal vallen.

Gelukkig vindt iedereen het heel smakelijk. Ik serveer er bruine rijst en boontjes bij en iedereen, behalve Saskia (altijd een moeilijke eetster, maar ze deed haar best), is er zeer over te spreken. Shannon is een goede invloed, want zij vindt het wel erg lekker. Saskia kan niet achterblijven en eet ook een vol bord.

De dames spelen vanavond Beatles Rockband. Het goede van die muziekspelletjes vind ik, dat de kinderen de meer "klassieke" liedjes leren kennen. Het is wel niet echt klassieke muziek, maar ook belangrijk, historisch gezien.

En nu ga ik The Big Bang Theory kijken, tot slot van deze saaie, maar toch lekkere dag.

Oh, en een van mijn blog"vriendinnen" heeft (had eigenlijk, maar nu is iedereen getraind) bij haar reacties "Ik ben dol op aandacht" staan. Helaas geeft Blogger niet zo'n gelegenheid tot individualiteit bij het commentaar, maar als ik zoiets leuks zou plaatsen, zouden er vast meer dan tien van de 325 lezers reageren? Dus: reacties houden me gaande (echt!).