Het ritme van de regen...

Gisteren voelde ik het al aankomen (mede dankzij hormonale omstandigheden), maar wilde er niet aan: slecht weer. Het getik van de regen op het dak, als ik wakker word, doet me opeens aan "Ritme van de Regen" van Rob de Nijs denken. Ik heb letterlijk jarenlang niet aan die zanger gedacht, terwijl het vroeger een van mijn favoriete Nederlandse zangers was. Ze komen nu opeens allemaal weer boven die liedjes: Malle Babbe, Dag Zuster Ursula en Zet Een Kaars Voor Je Raam Vannacht.

Eigenlijk zou ik het liefst gewoon in bed blijven, want alles doet pijn. Het is zo verleidelijk, vooral omdat ik weet, dat Katja ook tot zeker 11 uur zal blijven liggen. Ik weet echter, dat dat een slecht idee is en dat Sharons training "moet".

Om mezelf toch een beetje in de watten te leggen, gebruik ik minder zware gewichten. Na een kwartier ben ik alweer blij, dat ik gegaan ben. Zoals altijd, als ik eigenlijk helemaal geen zin heb, heb ik mezelf van tevoren "toegestaan" na een kwartier weg te gaan, als het niets is. Meestal en zo ook vandaag zet ik daarna toch door.

Sharons klas is om kwart voor tien voorbij en volgens haar begint vandaag om tien uur een nieuwe Zumba klas. Daarop blijven een aantal van ons wachten. Ik heb nog nooit Zumba geprobeerd, dus ben benieuwd. Alleen komt er geen instructrice opdagen. Om tien over tien geven we het op en ga ik toch maar weer een half uur op de stairmaster met mijn boek. Een beetje opgelucht ben ik stiekem wel, want dansen kan ik eigenlijk absoluut niet.

Katja heeft inderdaad heerlijk uitgeslapen en is net weer in het land der levenden, als ik thuiskom. We maken ons klaar en gaan dan op weg. Het plenst nog steeds en Cosmo wilde niets van een wandeling weten (gelukkig). We nemen hem dus mee, zodat hij toch een uitje heeft. Hij is dol op de auto.

De eerste stop is de grote Whole Foods in Fairfax, waar we gaan lunchen. Katja kiest sushi en ik de exotische salad bar. Vooral de quinoa salades vind ik heerlijk. Zo jammer, dat ik dat mijn gezin niet voor hoef te zetten.

Cosmo mag natuurlijk mee naar binnen bij Petsmart en Katja vindt het maar wat leuk om met hem te pronken. Behalve Cosmo's eten koop ik ook wat botjes voor hem en een apparaatje om zijn nagels te vijlen.

Bij Target heeft Katja een fan voor haar kamer nodig. Rick moet, al zo lang als ik hem ken, altijd het geluid van een fan hebben om goed te kunnen slapen. Inmiddels ben ik daar ook aan gewend, natuurlijk, en de kinderen hebben die behoefte ook geerfd. "White noise" wordt dat genoemd, waar dat vandaan komt? Als ik in reisverslagen klachten over luide airconditionings lees, weet ik, dat zo'n hotel juist goed voor ons zou zijn. Hoe meer "white noise", hoe beter!

Ondanks de regen en koele temperatuur heb ik toch zin om straks de family room en keuken zomerse accenten te geven. Target heeft vaak leuke kleurige dingen. Zo ook nu weer, kussens in vrolijk blauw en groen en bijpassende tafelaccessoires. Bovendien zijn ze afgeprijsd, dus het gaat allemaal mee.

Target heeft op mij hetzelfde effect, als IKEA. Ik ga erheen met een paar dingen op mijn lijst en kom er met een karretje vol uit. Zo ook weer dit keer. Het is maar goed, dat Target niet zo verschrikkelijk dichtbij is.

Een tijdje geleden zagen we een reclame van de film "Letters to Juliet". Rick riep meteen uit, dat hij daar geen interesse in had. Saskia en ik echter wel en we spraken af er samen heen te gaan.

Een regenachtige maandagmiddag als vandaag is er perfect voor. Katja wilde eigenlijk ook mee, maar moet oppassen, dus Saskia en ik gaan samen. Doordat Saskia zo vaak met vriendinnetjes is, geniet ik ervan zoiets moeder-dochter te doen. Ik krijg in de auto van alles te horen over haar leventje.

Bij de bioscoop kopen we een kleine popcorn om te delen. Het theater is bijna leeg, dus we kiezen de rij in het midden, waar we ook onze voeten op de railing kwijt kunnen. De film is precies, wat ik ervan verwacht. Vrolijk en soms aandoenlijk, voorspelbaar, maar gewoon lekker "feel good" en prachtige beelden van een van mijn favoriete landen, Italie. Ik ben blij, dat ik al het Italiaans ook nog versta (al is het natuurlijk niet bepaald diepgaand). We vinden het allebei een erg leuke film.

Buiten regent het nog gestaag. Rick is al thuis en aan het avondeten begonnen, de schat! We eten kip gemarineerd in Thaise pindasaus met rijst en asperges. Het smaakt prima. Alleen Saskia vindt het niet zo lekker. Ik hoop echt, dat zij een wat avontuurlijkere smaak gaat ontwikkelen.

Al is Kai intussen aangenomen bij VCU en er is geen officieel eindexamen hier, het is nog steeds belangrijk, dat hij zijn cijfers goed houdt. Helaas heeft hij op het moment weer een "F" voor wiskunde en het is voorgekomen, dat een college de toelating terugtrekt, als de cijfers van de student opeens erg verslechteren.

Waar Rick en ik echter meer bezorgd om zijn is het feit, dat Kai niet op tijd aan de alarmbel trekt, als het niet goed gaat met een vak. Nu krijgen we nog tussendoorrapporten, maar volgend jaar moet hij er zelf achteraan en op tijd om hulp vragen. Zal hij dat gaan doen? De tijd zal het leren, zullen we maar denken.

Morgen hoop ik op een mindere pijndag, hoewel de voorspelling nog wel koel en regenachtig is. Volgens het verhaal hebben we de regen nodig (moeilijk te begrijpen na alle sneeuw, die ook heel wat vocht bevatte), maar van mij mag het snel weer weg zijn. Ik kan me op een dag als vandaag zo voorstellen, dat zij bezig zijn aan een emigratie naar Spanje!

"Eeuwige" vriendschappen

Zaterdag

Het weekend begint met schitterend weer en Mary Ellen belt of ik zin heb een stuk te gaan lopen. Dat laat ik me geen tweede keer vragen en we nemen eens een andere route langs het Community Center. In Vienna is het, zoals iedere zaterdag, een drukte van jewelste. Op ieder veld wordt gesport, mensen joggen, fietsen en laten hun hond uit en de farmer's market is populair.

Na ongeveer vier mijl zijn we weer terug. De rest van het gezin is inmiddels ook in het land der levenden en we lunchen met zijn vijven buiten. Kai en Saskia zijn ook blij hun zus terug te hebben. Vroeger, toen ze elkaar regelmatig in de haren vlogen, had ik het niet gedacht, maar de zussen en broer hebben een hechte band.

Rick moet tot vanavond laat werken bij dezelfde show, waar hij gisteren de lezing van Bill Clinton bijwoonde. Ik ga ook richting Washington om daar mijn vriendin M. op te halen. M. is een van mijn beste vriendinnen uit mijn studententijd in Utrecht en eigenlijk nog de enige vriendin uit mijn jeugd in Nederland, waar ik contact mee heb. Wij hebben elkaar al tien jaar niet gezien.

M. logeert in het Hilton Embassy Row hotel en is hier maar een paar dagen. Met sommige mensen maakt het niets uit, of je elkaar tijden niet ziet of spreekt, en zij is daar een van. Zodra ik haar aan zie komen vallen de jaren weg en we zijn meteen druk in gesprek.

Op weg naar huis rijd ik via de National Mall om die nog even aan M. te laten zien. Er bestaat een kans, dat zij en haar gezin hierheen zullen verhuizen en dat zou ik echt fantastisch vinden! Ik durf er echter nog niet te hard op te hopen, want het hangt van allerlei omstandigheden af.

Alle drie de kinderen zijn thuis en vooral Katja herinnert zich M. nog. Hoe lang geleden het is, dat we elkaar zagen is eigenlijk het beste te meten aan de leeftijden van de kinderen toen. Katja was tien en zat nog op de basisschool!

Buiten op het deck staan onze monden niet stil. Er is ook zoveel te vertellen wederzijds, want we hebben wel zo af en toe aan de telefoon of via Facebook gesproken, maar dat is natuurlijk bij lange na niet hetzelfde, als in persoon. De tijd vliegt voorbij!

Voor we het weten is het tijd voor het avondeten. Kai gaat naar een concert, maar de meisjes gaan mee. We willen graag buiten zitten en de keuze valt op Mexicaans bij Chevy's. Het terrasje daar zit vol, dus we krijgen een "beeper".

Het kan wel een half uur duren, dus M. en ik gaan even kijken, of er plaats is op de terrasjes van de andere twee restaurants hier, maar die zitten ook vol. Als we teruglopen, zie ik bij Chevy's een tafeltje vrij en maak de hostess daarop attent. Inderdaad mogen we daar meteen plaatsnemen.

M. neemt een "kleine" aardbeienmargarita en ik een Corona Light, op zijn Mexicaans. Die kleine margarita blijkt nog een hele bak te zijn, maar zo te zien wel erg lekker. We kiezen beide fajitasalades, die aan ons tafeltje worden geprepareerd, en verrukkelijk smaken. Katja neemt de zalm en kip fajita's met haar zo geliefde extra avocado en Saskia de quesadilla. De meisjes bestellen nog een mini (kinder) ijsje als dessert.

Katja vertrekt met vriendinnen en Saskia gaat bij Aoife logeren. M. en ik kletsen nog even na en dan bel ik een taxi om haar naar het vliegveld te brengen, want ze zal de nachtvlucht terugnemen. Ik had gehoopt, dat een van de kinderen chauffeur zou kunnen spelen, aangezien ik niet in het donker kan rijden, maar M. vindt het gelukkig niet erg om een taxi te nemen.

Het bezoek is omgevlogen en het afscheid weer moeilijk, maar de hoop is groot, dat het dit keer veel minder dan tien jaar zal duren, voor we elkaar weer zien. Dat onze vriendschap "eeuwig" is, is wel weer gebleken. Er zijn maar heel weinig mensen bij wie ik me zo mezelf voel.

Het is nog heerlijk buiten en ik ben nu opeens alleen thuis. Ik installeer me met laptop op het deck om wat afleveringen van Tussen Kunst en Kitsch te gaan kijken. Maar ik ben eigenlijk helemaal niet alleen thuis. Cosmo heeft zijn favoriete bal gevonden en eist mijn aandacht op. Soms zijn honden net kinderen!

Tegen tienen komt Rick thuis en niet veel later Katja. Natuurlijk heeft zij een stel vriendinnen mee. Het is leuk Katja's vroegere high school vriendinnen weer te zien. Kai komt rond middernacht terug en we kletsen nog even na en gaan dan, voor mij eigenlijk veel te laat, slapen.

Zondag

Na de late avond van gisteren is het even moeilijk opstaan. De zon schijnt weer uitbundig de kamer binnen, zo erg, dat ik mijn deken over mijn hoofd trek. Maar dat mooie weer geeft me ook energie en om negen uur ben ik uitgeslapen.

Rick ook en hij gaat naar Starbucks. Dit is al zo'n zondagtraditie geworden, dat Katja er vroeg voor uit haar bed komt. Alweer is het lekker genoeg om buiten te ontbijten, zo'n luxe.

Janet is met haar gezin naar Duitsland, dus ik ben mijn fietsmaatje "kwijt". Gelukkig vond Mary Ellen het gisteren een prima idee om vanochtend een stuk te gaan fietsen. Zij komt me ophalen en we rijden naar het W&OD pad, waar het beredruk is, vooral met fietsers.

Net gisteren vond ik het fietsfilmpje uit Nederland hieronder op het internet. Ik zette het op mijn Facebook en kreeg vooral veel Nederlandse reacties. De enige Amerikaanse reactie was "What I find interesting is no helmets". Inderdaad heeft niemand in dat filmpje een helm op en iedereen op het W&OD pad wel. Ook dragen heel veel mensen "officiele" racefietskleding met reclame en al. Al zijn er in dit gebied meer mensen, dan elders in de VS, die naar de metro of zelfs helemaal naar hun werk fietsen, het gros van de Amerikanen ziet fietsen vooral als een recreatiesport.

Insane Rush Hour In Netherlands - Watch more Funny Videos

Onderweg wanen we ons soms in een parfumerie, zo sterk is de geur van de kamperfoelie, die uitbundig langs het pad bloeit. Ik zou willen, dat je een geur online kon plaatsen. Voor ik doorhad, dat het de kamperfoelie was, vroeg ik me af, waarom al die voorbijgangers zo'n sterke zoetige lucht opgespoten hadden. Bijzonder, dat een plant zo sterk geurt.

Thuis hebben Rick en de kinderen besloten, dat ze bij Chipotle willen eten. Katja is bezig met haar typische "alles, wat ik de afgelopen maanden heb gemist" ronde en vindt daarin makkelijke volgers. Ik vind het prima, maar ben geen Chipotle fan. Gelukkig ligt Noodles & Company er vlak naast, dus daar haal ik Japanese Pan Noodles met garnalen en asperge. Op het terras van Chipotle eten we alles op.

Daarna doen we iets, wat we ook al in jaren niet hebben gedaan: boodschappen doen met zijn vijven. We gaan vanavond grillen, dat staat vast. Bij Giant halen we steaks, verse maiskolven, benodigdheden voor salade en meer. Mijn "vrees", dat het karretje vol met allerlei onnodige dingen zal worden gegooid wordt gelukkig niet bewaarheid (waarschijnlijk mede door mijn waarschuwingen van tevoren).

De meisjes en ik lopen naar de overkant naar Norm's Beer and Wine. Daar hebben ze een heerlijke (en ook belangrijk goedkope) rose. Die wijnsoort is hier nog (lang) niet zo populair, als ik zou willen.

We nemen ook een paar zakken van onze nieuwe favoriete zoutjes mee. Smart Fries komen in een aantal smaken en wij vinden vooral azijn met zout en honey dijon erg lekker. Ze zijn een heel goede vervanging voor chips, knapperig en zoutig zonder het vet.

Na het wegleggen van de boodschappen ga ik met mijn Amelia Peabody boek (inmiddels al nummer zes in de serie) "bubbelen" in de hot tub in de achtertuin. Wat een luxe is dat toch, ik maak er veel te weinig gebruik van. Het is heel ontspannend en als ik eruit kom zie ik eruit als een pruim! Het verbaast me, dat Saskia er niet bijkwam, maar die blijkt heel veel huiswerk te hebben.

Na een snelle douche bereiden we met zijn allen het avondeten. Ik maak de salade met "butter lettuce", die, volgens mij, dezelfde sla is, als we in Nederland aten, augurk, komkommer, minitomaatjes en Goudse kaas. De kinderen zorgen, dat de mais precies goed is.

Rick grilt de steaks heel bekwaam. De mijne is zo lekker, dat ik serieus kan zeggen, dat Rick een betere "rare" steak maakt, dan menig peperduur steakrestaurant. De filet mignon van Giant is ook nog eens zo mals als het kan voor $7. Ik bestel al sowieso niet graag biefstuk in een restaurant, nu weet ik helemaal, dat ik het thuis net zo of zo niet lekkerder, kan eten.

Katja krijgt een sms, dat iedereen bij Wendy's samen zal komen vanavond. Dat was ook hun high school "hangout". Kai heeft allerlei concerten binnenkort en Saskia het ene schoolprojekt na het andere (tot haar ongenoegen).

Rick en ik gaan "bankhangen" (die uitdrukking lees ik vaak bij andere Nederlanders). Eerst de Miss USA verkiezing, waar Miss Virginia derde wordt, waarschijnlijk het hoogst, dat zij in lange tijd is geeindigd, en Miss Michigan (Ricks thuisstaat) wint. Daarop volgt de finale van Celebrity Apprentice. Donald Trump heeft het maar druk.

Dit is een artikel over Aruba, wat goed beschrijft, waarom wij het zo'n fijn eiland vinden.

We zijn weer met zijn vijven!

Blij word ik wakker. Vandaag zal Katja thuiskomen, iets, waar we allemaal erg naar uitzien. Rick heeft haar in april nog gezien, maar de rest van ons niet sinds Pasen en dat is toch best lang.

Saskia had gisteravond al hoofdpijn en was misselijk. Ze heeft vannacht overgegeven en voelt zich vanochtend nog steeds niet lekker met hoofdpijn en misselijkheid. Het doet me erg aan migraine denken. Katja kreeg die altijd door hormonen, hopelijk volgt Saskia niet in haar voetstappen. In ieder geval meld ik haar ziek, want als een kind heeft overgegeven, mag het 24 uur niet naar school.

Tijdens de core training klas komt het gesprek al gauw op de vliegramp in Tripoli en het arme Nederlandse jongetje, dat overleefde. Sharon zegt, dat het voor haar dichterbij lijkt, puur, omdat ze iemand uit Nederland kent. Dat heb ik al vaker gehoord, vreemd is dat. Ik heb het zelf ook, als ik ergens gewoond heb of iemand uit zo'n plaats persoonlijk ken, leeft iets toch meer.

Katja belt, dat ze gisteravond naar haar buurjongens is geweest en iets te enthousiast het begin van de zomervakantie heeft gevierd. Ik raad haar aan wat proteine te eten en nog maar even te gaan slapen. Ze moet tenslotte wel zo'n 400 kilometer rijden vandaag.

Net als ik me klaarmaak om naar Whole Foods te gaan om met Kirsten te gaan lopen, belt zij. Ze is moe en vraagt, of ik het erg vind vandaag niet te gaan. Tja, wat zeg ik dan, natuurlijk, dat ik het niet erg vind. Zelf zou ik, moe of niet, toch gaan, maar dat ben ik.

Het is flink warm buiten en ik heb zo'n vermoeden, dat Cosmo toch niet echt zou genieten van een lange wandeling op het W&OD pad, dat vrijwel helemaal in de zon ligt. In plaats daarvan ga ik kijken, of Leah en Diego thuis zijn. Dat blijkt het geval en de honden rennen lekker in de cul de sac rond. Leah en familie gaan vanavond naar Duitsland voor een paar weken, dus zij is hard aan het inpakken.

Voor mij is het weer heerlijk, zo'n 30 graden, blauwe lucht en een fris windje. Saskia voelt zich inmiddels gelukkig beter en we eten samen lunch buiten. Katja belt rond twee uur, dat ze op weg gaat. Ze belooft, zoals altijd, bij JMU, ongeveer halverwege, weer te bellen. Inmiddels is er een "severe thunderstorm watch" uitgeroepen, dus ik hoop, dat ze onderweg geen zwaar weer krijgt.

Aan het weer hier is niets te zien van zwaar weer. Felblauwe lucht, niet vochtig en een beetje wind, maar opeens hoor ik zwaar gerommel in de verte. Voor ik het weet begint het te plenzen. Een blik op de radar laat zwaar onweer zien en niet veel later wordt er een waarschuwing uitgegeven.

Op Facebook lees ik, dat een vriendin elders in Vienna hagel zo groot als ping pong ballen heeft (later op het nieuws zijn er foto's, ook van beschadigde auto's)! Bij ons komt de zondvloed neer, maar waait het gauw over en ik zie een mooie regenboog. Om de een of andere reden krijgen wij zelden het zware gedeelte van de stormen over ons heen.

Intussen maak ik me wel zorgen om Katja. Haar telefoon staat uit en aan de radar te zien rijdt ze midden in het ergste weer. Ze zou eigenlijk al thuis moeten zijn, maar ik bedenk me, dat ze, als het erg zwaar weer was, had moeten stoppen. Ik moet toegeven, dat ik tijdens de uren, dat Katja onderweg is, nog steeds niet echt rust heb, vandaag ook niet, omdat ik weet, dat ze erg moe is.

Groot is mijn opluchting dan ook, als ik het belletje van de oprit hoor, de waarschuwing, dat er iemand is. Ik ren naar buiten en daar stap onze oudste in volle Virginia Tech kleding, met haar hard miauwende kat vlak achter haar aan, uit. Ze is thuis! Mijn zorgen blijken ook voor niets te zijn geweest, want ze reed achter de buien aan. Wel heeft ze een spectaculair ongeluk gezien, vertelt ze op haar onbezorgde manier.

Het is etenstijd en wij zijn met zijn tweeen. Saskia is aan het oppassen, Kai is bij een vriend en Rick komt later thuis. Katja's keuze van restaurant verbaast me niets: Sakana. Daar worden we, zoals altijd, als vrienden ontvangen.

Tijdens het eten krijg ik van alles te horen over Katja's laatste weken op school. Al met al heeft ze het fantastisch gedaan dit semester: A, A-, B en B-. Ze is nu klaar met de algemene vakken. Volgend semester begint ze aan specialiseren voor Human Nutrition Foods and Exercise.

Terwijl we eten plenst het buiten. De hoofdstraat staat compleet blank. We wachten dus maar even tot het allemaal wat minder wordt. Wat een weer opeens! Saskia belt me, want er is een tornado waarschuwing voor Maryland. Het jongetje, waar ze op past, is nu bang, dat die ook hier komt. Ik stel haar gerust, dat dat toch best ver weg is. Opgelucht hangt Saskia op en ik hoor haar nog net het vierjarige jongetje geruststellen, toch een hele taak voor een veertienjarig meisje.

Zodra het een beetje kalmer wordt, rijden we naar huis. Rick belt vanuit zijn auto, hij heeft een lezing van president Clinton bijgewoond, die erg interessant was. Dit alles was deel van een grote show, waar hij ook morgen moet werken. Daar is Rick niet erg enthousiast over, maar president Clinton live en van dichtbij horen maakt veel goed.

Alleen naar de bioscoop

De hele nacht heb ik gedroomd, dat er een Nederlandse winkel hier dichtbij was. Je weet wel, zo'n droom, die telkens weer terugkomt, zelfs, als je even wakker bent. Het was een heerlijke droom, maar ik droomde ook over dingen, die ik in Nederland nooit at of dronk, zoals roze koeken en Yoki drink. Daar is Cisca debet aan, vermoed ik, want die heeft het daar in haar blog regelmatig over.

Mijn allerfavoriete eten uit Nederland, verse haring, had deze winkel echter niet, helaas, zelfs in mijn dromen wordt me die ontnomen. Verder passeerde er van alles de revu, stapels nieuwe Suskes en Wiskes, zakken vol tijgernootjes en zelfs Zwitsal babyprodukten.

Het moge duidelijk zijn, dat ik helemaal geen zin heb om wakker te worden. Dat gebeurt echter onherroepelijk door een veertienjarige tiener, die zich om kwart voor zeven bovenop me laat vallen. Ze wil niet naar school, ze is moe, het is niet leuk. Ik stel voor om haar dan maar te gaan thuisscholen en dat werkt, zoals altijd, perfect. Want er is niet ergers voor onze sociale vlinder, dan de gedachte aan iedere dag alleen met mij als lerares en zonder leeftijdsgenoten. Ik vertel er maar nooit bij, dat thuisscholers ook vaak in groepen werken.

Na de lekkere warmte van gisteren is het vandaag opeens weer een koele en bewolkte dag. Het is cardiodag en ik doe een half uur op de stairmaster en twintig minuten op de fiets. Eigenlijk heb ik geen zin om met Cosmo te wandelen en Leah en Diego bellen net op tijd aan om mij van die taak te verlossen.

Terwijl de honden lekker ravotten en hun energie kwijtraken, kletsen Leah en ik bij. Net als Katja is zij helemaal blij, dat het schooljaar voorbij is. De meeste studenten hebben na hun twee jaar een internship, zo ook Leah en Katja. Leah bij een milieubedrijf in Washington en Katja zal de hele maand juli naar St. Eustatius gaan. Na al die maanden samenwonen vindt Leah het toch niet leuk, dat Katja er zolang niet zal zijn. Gelukkig heeft hun vriendschap het jaar samen in een appartement dus doorstaan, dat was ons ouders niet altijd even duidelijk.

Na de lunch besluit ik iets te doen, dat ik nog nooit in mijn leven gedaan heb: alleen naar de bioscoop gaan. Het is niet, omdat ik het niet durfde of zo, het is gewoon nog nooit "nodig" geweest. Dit keer wil ik heel graag een film zien, waar niemand anders, die ik heb gevraagd, in is geinteresseerd.

Deze grijze middag is de perfecte kans. Ik koop een kaartje voor Babies en een peperdure soda en loop de bioscoopzaal binnen. Daar zitten welgeteld twee andere dames, maar het is ook vroeg, pas half twee.

De documentaire, wat het eigenlijk is, volgt vier babies in Namibie, Mongolie, Japan en de VS van hun geboorte tot ze kunnen lopen. Behalve, dat er natuurlijk grote verschillen in de culturen te zien zijn, laat de director ook goed de overeenkomsten tussen babies, waar dan ook, zien. Al zijn ze alle vier schattig, mijn favoriet is het Namibiaanse kindje. Sowieso vind ik dat de interessantste cultuur om gade te slaan, met Mongolie op de tweede plaats. Ik ben blij, dat ik gegaan ben.

Op de terugweg stop ik bij Cox Farms, het plaatselijke tuinmarktje. Ze verkopen produkten van een boerderij verderop. Daardoor liggen hun prijzen wat hoger, maar hun planten zijn ook heel mooi en ik vind het belangrijk zo'n plaatselijk bedrijf te steunen. Ik koop geraniums voor op het deck. Nu de kans op nachtvorst vrijwel nihil is, is het tijd om daar weer wat kleur aan te brengen. Ik kies drie kleuren roze en rood voor de drie plantenbakken. Het staat weer erg vrolijk.

Het duimen heeft geholpen, want Katja's uiteindelijke cijfer voor natuurkunde is 81%, een B dus. Hier is ze wel aangekomen door een zogenaamde "curve", want haar oorspronkelijke score was 63% (die van Leah ook). Ik snap die "curve"s niet zo goed, maar het heeft ermee te maken, dat als iedereen onderpresenteert op een test of examen, de percentages worden aangepast in vergelijking met de rest van de groep. Vraag me niet het uit te leggen, want dat kan ik beslist niet. Katja is in ieder geval blij met haar voldoende.

Vanavond pakt Katja haar spullen zoveel mogelijk in, zodat we haar over een paar weken naar hun nieuwe appartement kunnen verhuizen. De andere meisjes zijn al naar huis en Katja komt morgen thuis. Ik kan niet wachten het gezin weer compleet te hebben!

De natuur in

De "kou" (na over het Nederlandse weer te hebben gelezen mag ik dat woord eigenlijk niet gebruiken) van gisteren heeft plaatsgemaakt voor een lekker zonnetje en warme temperaturen. Ik maak er meteen gebruik van door buiten ontbijt te eten. Intussen vermaak ik me met de dieren in de bomen naast ons huis. De cardinaal zingt uit volle borst, er zit ergens een specht en een eekhoorn doet zich tegoed aan de tulpenboom.

Saskia ontdekte gisteravond, dat ze vergeten was voor een belangrijk science proefwerk te studeren. Ze smeekte, of ze wat later naar school zou mogen vanochtend, zodat ze geen onvoldoende zou halen. Dat vind ik altijd een moeilijke beslissing.

Een goede moeder zou haar waarschijnlijk naar school sturen, zodat ze leert van haar fouten. Ik kan dat echter niet over mijn hart verkrijgen, ook, omdat Saskia nu een A heeft voor dat vak en een slecht cijfer dat ongetwijfeld omlaag zou halen. Natuurlijk komt mijn toestemming wel met de nodige preek en eens maar nooit weer e.d. Dat ze echt graag een goed cijfer wil, blijkt wel uit het feit, dat ze al om zes uur op is om te leren.

Als ik Saskia op school heb afgezet, rijd ik door naar Anytime. Daar doe ik het gewichtencircuit. Dat neemt bij elkaar toch drie kwartier in beslag, iets, wat me altijd weer verbaast, want in het begin lijkt de tijd te kruipen. Misschien is dan een luisterboek wel een idee, bedenk ik me, want ik vind gewichten eindeloos saai!

Thuis haal ik Cosmo op en ga weer eens naar Great Falls. Daar loop ik richting de dam in de hoop adelaars te zien. Vergeleken met de vorige keer, dat ik hier liep, is het alweer een jungle van groen. Het is altijd onvoorstelbaar hoe snel de bosgrond volgegroeid is met allerlei planten. Daaronder natuurlijk ook weer veel "leaves of three", poison ivy. Het is echt uitkijken geblazen, vooral als het pad vernauwt.

Er is geen adelaar te bekennen, maar vandaag zie ik opeens allerlei hagedissen en salemanders. Sommigen zijn heel mooi gekleurd met felblauwe staarten. Ze schieten bijna allemaal weg, zodra ze Cosmo zien, behalve eentje. Die blijft met zijn mooie oranje kopje keurig poseren.

De ganzen hebben babies en ik zie natuurlijk de gewoonlijke eekhoorns en chipmunks. Dat maakt de natuurwandelingen toch wel voor mij, het nooit precies weten, wat voor dieren ik tegen zal komen. Het is enorm genieten en we lopen dit keer via het Potomac Heritage Trail door naar Riverbend Park.


Na een uur zijn we terug bij Great Falls en ik kan dit park niet bezoeken zonder tenminste een blik op de watervallen te werpen. Die zijn nu op zijn mooist, vind ik. Er zit precies genoeg water in de rivier om mooie watervallen te creeren.

Een paar kayakers trotseren het kolkende water, altijd een fascinerend gezicht. Overal zitten reigers op de rotsen te wachten tot er een vis langs komt zwemmen. Zo af en toe duikt er een het water in. Ik zou hier wel uren kunnen staan kijken, ware het niet, dat mijn maag bijna boven het geraas van de rivier te horen is! Zonder, dat ik het doorhad, is het opeens half twee.


Een kayak filmpje

Het is te warm om Cosmo bij een winkel in de auto te laten, dus ik breng hem eerst thuis. Dan rijd ik naar Whole Foods voor boodschappen en een bakje multigrain sushi voor de lunch. Ik neem ook gelijk een paar grote bakken geraniums mee voor voor het huis, want die kosten hier de helft van wat ze bij het tuincentrum kosten. Gewoonlijk kies ik rode bloemen, dit keer vind ik de donkerroze er mooier uitzien.

Op de radar zie ik de onweersbuien snel naderen, dus ik nestel me op het deck met mijn boek tot ik gerommel in de verte hoor. Om ons heen gaat het flink tekeer, maar om de een of andere reden krijgen wij maar zelden het heel zware weer over ons heen.

Christine belt, haar schoonvader is overleden. Gelukkig heeft Chuck nog op tijd naar Texas kunnen gaan om afscheid te nemen. Helaas heeft Chuck zo'n familie, waarbij de aasgieren meteen klaar staan om van alles op te eisen. Christine is terecht ondersteboven van het feit, dat haar schoonvader nog geen 24 uur dood is, voor het geharrewar begint. Waarom komt dat toch zo vaak voor?

Na het telefoongesprek begin ik aan een brief aan de ouders van Saskia's Relay for Life team. Ieder jaar, sinds Katja er in haar eerste jaar high school mee begon, zijn wij de chaperones van Katja's en later Saskia's team geweest.

Opvallend was het ieder jaar, dat geen van de andere ouders zich ooit aanmeldde om mee te helpen. Het gevolg was, natuurlijk, dat alles omtrent de organisatie, het eten en drinken en chaperone zijn op onze schouders terecht kwam.

Rick, die, behalve vorig jaar, toen Katja hielp, de nacht altijd voor zijn rekening nam, klaagde daar wel over, maar aan de andere kant was het ook zijn eer te na om om hulp te vragen. Vorig jaar zond ik, tegen Ricks zin, een verzoek om drankjes en snacks rond en toen waren er toch meteen een aantal mensen, die flink wat meebrachten. Een aantal deed ook niets, maar dat zul je altijd wel houden.

Dit jaar hebben we echter echt een probleem. De Relay for Life valt in het weekend van Kai's high school graduation en Ricks vader zal hier logeren. Als we dat van tevoren hadden geweten, hadden we Saskia opgedragen dit jaar over te slaan. Zij heeft dit jaar wel Aoife als co-captain, dus misschien, dat Niall of Serena ook kan helpen, maar die hebben nog twee jongere kinderen thuis.

Rick wilde alweer de martelaar uithangen, maar daar heb ik een stokje voor gestoken. Ik heb vanmiddag een brief samengesteld om naar alle ouders te sturen en een schema van chaperones op te zetten. Het is allemaal voor een goed doel, dat vrijwel iedereen raakt, dus je zou denken, dat mensen meer willen helpen. Zelfs echt bijdragen doen sommigen helemaal niet, behalve de minimum $10, die het inschrijfgeld is. De meesten zitten goed bij kas, dus daar kan het niet aan liggen.

Als niemand zich beschikbaar stelt voor de nachtdienst, zullen we iedereen vragen hun dochters om middernacht op te halen. Alle activiteiten zijn dan voorbij en iedereen kan nog een goede nachtrust krijgen. Natuurlijk is juist die nacht kamperen, wat de Relay zo speciaal maakt voor de meisjes, dus hopelijk komt er een opofferende ouder naar voren. Ik ben benieuwd naar de reacties op mijn brief, ik hoop, dat die komen.

Tot slot hartelijk dank voor het duimen voor Katja, namens haar. Of het geholpen heeft, weet ze nog niet. Het was "interessant" was alles, wat ze over het examen kwijt wilde. Hopelijk valt het mee.

Hillwood Museum

De dag begint zonnig, maar al gauw komen de wolken binnenrollen. Mijn menselijke barometer werkt weer goed, want ik word met nogal wat pijn wakker. Gauw bewegen, dus, en ik doe de stairmaster en de crosstrainer bij de sportschool. Na vijftig minuten voel ik me weer een stuk beter.

Voor de regen komt loop ik ook nog snel een stuk met Cosmo. Het is ronduit kil te noemen met amper vijftien graden. Deze week is een achtbaan qua temperaturen, vandaag kil, morgen wordt er tegen de dertig graden voorspeld, donderdag weer 17 graden! Dat is de Virginiaanse lente.

Pat is vandaag in Vienna en eerst hadden we afgesproken naar Annapolis te gaan, maar met regenachtig weer is dat niet zo leuk. Al jaren wil ik naar het Hillwood Museum and Gardens, dat naast de Nederlandse ambassade in Washington ligt.

Pat is daar ook meteen voor te vinden, dus zij komt mij ophalen en we stellen de GPS in op het museum. Soms kan Washington dan toch opeens ingewikkeld zijn om te navigeren, ondanks de haaks op elkaar staande Nummer en Letter straten. De avenues maken het namelijk moeilijk door er als spaken doorheen te lopen.

Eigenlijk had ik gewoon mijn eigen navigatie moeten doen, want ik weet de makkelijkste weg naar de ambassade prima. Maar ach, nu zien we ook een aantal mooie (hoewel druilerige) buurten in de stad en uiteindelijk komen we zonder al te veel oponthoud bij het museum aan.

In het bezoekerscentrum betalen we de $12 entree aan de oudere man, die mij vraagt, op hoeveel manieren mijn naam verkeerd wordt uitgesproken hier. Tja, ik heb al geleerd naar "Pet-tra" (de meest voorkomende) en "Pie-tra" te luisteren, maar "Deirdre" was toch wel de ergste "uitspraak"!

Dan gaan we kijken, of het restaurant plaats heeft. De parkeerplaats was verbazingwekkend vol en het restaurant dus ook. We hoeven gelukkig maar een kwartiertje te wachten op een tafeltje. Zoals gewoonlijk bestellen we hetzelfde, dit keer de sandwich met gegrilde zalm.

Door de regen lopen we naar het hoofdgebouw van dit landgoed, Marjorie Merriweather Post's laatste onderkomen. Haar levensgeschiedenis is heel interessant, zowel op persoonlijk, als op publiek vlak. Al tijdens haar leven werkte ze eraan dit huis tot een museum te maken. Ze verzamelde onder anderen Russische kunst en die collectie is de grootste buiten Rusland!

We krijgen de audiorondleiding, want de gidsen zijn volgeboekt. Ik vind dat wel prima, want ik hoor de gidsen (allemaal oudere vrijwilligers) al eindeloos bij een ding kletsen, dus hun rondleiding zou erg lang duren. Bij de audio kun je zelf bepalen over welke dingen je meer wilt leren.

Het moet gezegd, ik ben "blown away" door dit museum! Ik wist, dat er een aantal prachtige Faberge eieren te zien zouden zijn, maar dat is eigenlijk het enige, dat ik ervan wist. De ene na de andere kamer lopen we met open mond binnen (bij wijze van spreken, natuurlijk). Alles is met zoveel smaak uitgezocht en ingericht. Geen enkel stuk is kitsch of lelijk. Het hele huis is voornamelijk in de laat 19e eeuw Franse stijl ingericht, behalve de keuken, die in Amerikaanse stijl uit de jaren 50 is uitgevoerd.

Ms. Post (die vier keer trouwde en net zo vaak scheidde) kende allerlei beroemde mensen, waaronder een aantal Amerikaanse presidenten. Om die te onderhouden had ze in de "basement" een bioscoopje ingericht. Haar slaapkamer vind ik prachtig en alles is nog ingericht, zoals het er ten tijde van haar dood uitzag, want haar laatste levensjaren werkte ze eraan dit huis tot een museum te maken.


Na zo'n anderhalf uur staan we weer buiten en het drupt nog. Onze wens om in de tuinen te fotograferen (in het huis mag het helaas niet) gaat in rook op. Dan lopen we maar naar de "dacha", waar een tentoonstelling over de geschiedenis van Sevres porcelein te bekijken is. Het is interessant, al ben ik niet zo gek van porcelein, en er staan mooie stukken tussen.

Tot onze grote vreugde is het tijdelijk droog, als we buiten komen. Gauw lopen we naar de tuinen, die ook prachtig zijn. Vooral de Japanse tuin is zeer kunstzinnig aangelegd. In de rozentuin staan de mooiste kleuren rozen, extra speciaal door de druppels erop. Net als het weer gaat regenen hebben we alles gezien.


Nu hebben we alleen de kassen nog niet bezocht, maar dat moet voor een volgende keer zijn. Het is al na vieren en Pat heeft vanavond allerlei afspraken. Zij bedankt mij voor dit uitje, want ze is enorm gestresst. Hun huis verkoopt hier verkoopt maar niet en de reden is een probleem met water in de basement. Dat moet gemaakt worden, maar niemand lijkt te weten hoe.

Op de terugweg belt Katja op. Zij zit midden in de examens en was gisteren helemaal gedeprimeerd, omdat ze het Fish Ecology examen had verknald. Gelukkig heeft ze nog wel een voldoende. Vandaag kreeg ze aanmerkelijk beter nieuws: maar liefst 97% voor haar Wiskunde examen. Daarvoor heeft ze dus een A dit semester, heel wat voor een meisje, dat haar hele high school tijd bijles nodig had voor wiskunde. Nu Natuurkunde nog morgen en dat is haar slechtste vak. Kan iedereen even heel hard voor haar duimen?

Thuis tref ik mijn via Facebook bestelde gratis bagage labels van KLM in de brievenbus. Ik heb er een foto van ons vijven te paard voor gebruikt. Helaas is Rick half onthoofd, maar verder zien ze er erg leuk uit.

Dinsdagavond is altijd een favoriete tv avond. We naderen het einde van American Idol en ik ben nog steeds voor Crystal. Glee is, zoals altijd, heel goed.

Meer foto's van vandaag staan hier.

En dan is het weer maandag

De afgelopen dagen stonden in het teken van weinig sporten en veel eten, dus ik haast me vanochtend naar de sportschool! Mijn knie doet alleen nog pijn, als ik erop ga zitten, dus ik ga er flink tegenaan. Eerst Sharons uur met gewichten en dan doe ik voor het eerst in een paar weken weer een half uur interval op de stairmaster. Tot slot nog een half uur op de fiets, die ik flink zwaar afstel, en ik heb weer het gevoel goed bezig te zijn geweest.

De warme temperaturen van vorige week zijn weer even vertrokken, maar het is wel schitterend zonnig weer. Met een jasje aan voelt het toch heel aangenaam en ik neem Cosmo mee voor een lange wandeling door Southside park. Het valt me op, dat het prille lentegroen al plaats heeft gemaakt voor het donkere zomerse gebladerte.

In het park moet ik uitkijken geen poison ivy aan te raken, want die lijkt dit jaar wel heel uitbundig aanwezig te zijn! Ik weet niet of ik er allergisch voor ben, want heb nog nooit een besmetting gehad, maar uitproberen doe ik dat liever niet.

Het is een nare plant, waarvan de olie zich ongemerkt overal verspreid en pas na ongeveer een dag tot een pijnlijke uitslag leidt. Omdat je je vaak niet bewust bent van een aanraking, zit het tegen die tijd al overal. Ik hoorde ooit een Nederlander poison ivy met brandnetels vergelijken, maar de eerste is vele malen erger. Hier zijn wat verhalen te lezen van mensen, die ermee in aanraking zijn geweest. Ik raad iedereen, die hier in de VS gaat wandelen of hiken aan precies te weten, hoe poison ivy of poison sumac eruit ziet!

Na een snelle douche ga ik Vienna in. Vanavond hebben we ons maandelijkse etentje met de Nederlandse vriendinnen en ik moet een voorafje meenemen. Aangezien Karin spaghetti gaat maken, wil ik iets Italiaans. Op Facebook heb ik naar ideeen gevraagd en er een aantal gekregen en ik ga eens op zoek. Veel tijd heb ik alleen niet en noch de Italian Gourmet (waar ze salmiakdrop verkopen!), noch Whole Foods heeft de spullen, die ik zoek.

Bij Whole Foods kom ik Sharon tegen, die me vraagt, of ik zin heb het nieuwe Thais/ Vietnamese restaurant, Pho n More, te proberen. Daar heb ik wel oren naar. We bestellen hun vissoep, die lekker pittig is. Voor $8 krijgen we een zwembad vol! Het smaakt goed, maar ik vind het andere pho restaurant lekkerder. Misschien omdat dat echt Vietnamees is en dit restaurant een Thaise eigenaar heeft.

Het is ook weer hard nodig om mijn nagels te laten doen, dus ik heb een afspraak met Phuong. Als ik haar vertel, dat er een nieuw restaurant met Vietnamees eten is, zegt ze, dat ze bijna iedere avond "pho" maakt en dat dan ook als lunch eet. Als ik vraag, of dat niet saai is, begint ze te lachen. Blijkbaar zijn er eindeloos veel pho recepten.

Met keurige nagels loop ik een uurtje later naar de Safeway. Daar zie ik, dat je een rol mozzarella kunt kopen en die dan kunt vullen. Ik koop wat prosciutto en maak thuis mozzarella en prosciutto "wieltjes". Daarbij wat gemarineerde mozzarella, druiftomaatjes en olijven en klaar is het voorafje.

Zo meteen ga ik dus naar Karin met hapjes en mijn uitgelezen Nederlandse tijdschriften mee. Die laatsten zullen zeker gretig aftrek vinden, de eersten hopelijk ook. Het hele groepje, inclusief vriendin uit Montreal en heel drukke vriendin, die bijna nooit kan, zal er zijn. Ik heb er weer zin in!

Moederdag

Mijn twintigste Moederdag alweer en al die jaren heeft Rick er een superverwendag voor mij van gemaakt. We beginnen de dag met een Starbucks ontbijt. Kai en Saskia zijn ook al op en Katja, die er helaas niet bij kan zijn, laat een heel lief berichtje achter op mijn Facebook:
HOI MAMMIE!!!

Just wanted to wish you a Happy Happy Mother's Day!! I can't wait to give you your gift and be home finally. I hope you guys have tons of fun things in store for today and I love you very much =) Can't wait to see you!!!

XOXOXOXOXOXOx1000000

Katja

Na het ontbijt zitten Rick, Kai en Saskia allemaal klaar met prachtig ingepakte cadeautjes (Rick is daar een meester in). Van alle drie krijg ik heel lieve kaarten en eigenlijk zijn die lieve briefjes alles, wat ik voor Moederdag verlang.

Zoals altijd word ik flink verwend. Van Kai krijg ik de twee volgende boeken van de Amelia Peabody serie, die ik aan het lezen ben. Saskia heeft een Pandora bedeltje voor me uitgekozen, een vrolijk zonnetje. Mijn cadeautje van Rick heb ik gisteren uitgezocht, mijn Swatch horloge. Ik ben er dolblij mee!

De rest van de ochtend besteed ik aan het bewerken van mijn foto's van de afgelopen dagen. Het is fijn nagenieten van een paar heerlijke dagen. We hebben zoveel gezien en gedaan in zo'n korte tijd. Rick noemde mij de Japanese tour guide, want wij hebben veel meer gezien, dan de rest van de groep.

Tegen twaalven gaan we ons netjes aankleden om te gaan brunchen. Rick heeft een reservering gemaakt bij het Sou'Wester restaurant in het Mandarin Oriental hotel in Washington. Rick neemt de I-395 en zo rijden we langs het Airforce Memorial en Pentagon en hebben mooi zicht op de "skyline" van Washington. Wat is die toch compleet anders, dan de wolkenkrabbersskyline van New York. Het is een grappig contrast gisteren New York, vandaag Washington.

In het restaurant worden we vriendelijk ontvangen. Als Moederdag "cadeautje" krijg ik een coupon voor 50% korting op een spa behandeling. Het restaurant heeft uitzicht op de Potomac rivier en we krijgen een tafeltje bij het raam. Het brunchbuffet is lekker.

Bijzonder is, dat de vier chefs van het restaurant de favoriete gerechten, die hun moeders voor hen bereidden, maakten en persoonlijk aan ons serveren. Eric Ziebold vooral is een van de trendy, succesvolle chefs hier in Washington en het is leuk hem in persoon te ontmoeten. Zijn gerecht, de corned beef hash, vind ik ook het lekkerst. Het is natuurlijk niet op zijn diner's bereid, maar met een haute cuisine inslag.

Tijdens het eten belt Katja nog even op, zodat zij er ook een beetje bij is. Zij had vanochtend een examen en moet er nog twee, voor ze vrijdag naar huis komt voor de zomer. Ik kan niet wachten het hele gezin weer bij elkaar te hebben.

Zeer voldaan rijden we na een paar uur terug naar huis. Daar nemen Rick en ik Cosmo mee voor een lange wandeling om de calorieen er een beetje af te lopen. Het wordt een winderige, koele wandeling, want opeens is het weer gedaan met de zomerse temperaturen. Natuurlijk is het ook pas begin mei.

Aan het einde van de middag heb ik de foto's van New York bewerkt en zet ze online. De eerste helft staat hier en de tweede en derde dag hier.

Veel trek voor het avondeten hebben we niet, maar wat sushi gaat er bij Rick en mij altijd wel in. Hij haalt een paar lekkere hapjes van Sakana en Kai neemt de kip katsu, want die heeft een tienermaag, die bodemloos is.

Kortom, ik heb een heerlijke dag gehad en realiseer me vooral, hoe rijk ik ben met een liefhebbende man en drie gezonde schatten van kinderen. Want daar gaat het toch allemaal om. Ik hoop, dat alle moeders hier ook een heel fijne dag hadden.

Tot slot een testje, hoe goed jullie Nederlands is. Ik dacht altijd, dat het mijne best goed was, maar ik haalde maar 60%.

Verenigde Naties, Top of the Rock en (veel) meer

Vrijdag

Oei, de combinatie drukke dag in de stad, laat naar bed en een heerlijk bed in dit hotel maakt, dat we lang niet zo vroeg wakker worden en opstaan, als we zouden willen. Pas om kwart over negen voel ik me weer een beetje terug in het land der levenden. Voorzichtig maak ik Rick wakker en een kwartiertje later staan we op 7th Avenue. We hebben om half twaalf met de rest van de groep afgesproken, dus doen eerst even ons eigen "ding".

Dit keer kiezen we het Europa Cafe om te ontbijten. Dit blijkt een prima keuze te zijn. Het cafe doet echt Frans aan en Rick bestelt een van de crepes. Ik heb geen zin in iets zwaars, dus neem een baguette met mozzarella en prosciutto.

Na het eten lopen we richting Central Park. Een van de dingen, die ik zo mooi vind in New York is de bijzondere architectuur. Zelfs de hoogste gebouwen hebben allerlei versieringen helemaal bovenaan. Een van de mooist gebouwen vind ik het Alwyn Court gebouw. Dat is helemaal versierd met terra cotta fantasiefiguren.

Al schijnt de zon, het is toch frisser buiten, dan ik had verwacht. Rick heeft de kaart van New York ook vergeten, dus biedt galant aan mijn jas en de kaart in het hotel te gaan halen. Intussen loop ik Central Park in en vermaak met met mensen kijken. Sjieke dames wandelen met hun kleine hondjes, fietsers racen overal tussendoor en kinderen joelen in de speeltuin.

Bijzonder hier zijn de grote kale zwarte rotsen her en der, waar mensen op liggen te zonnen en naar muziek luisteren. Ik klim er ook even op en heb goed uitzicht op de gebouwen rond het park. Wat een oase hier zo vlakbij de drukte van de stad!

Rick komt met jas en kaart en we lopen via Fifth Avenue richting de Verenigde Naties. Rond kwart over elf springen we in een taxi om ons verder naar het Millennium hotel te brengen. Daar treffen we een groot gedeelte van het gezelschap aan om naar de Verenigde Naties te gaan, maar een familie laat op zich wachten.

Na een half uur besluit men hun kamer te bellen en dan blijkt, dat hun televisieklok nooit op zomertijd is gezet en ze dus dachten, dat het een uur vroeger was. Eindelijk zijn zij ook van de partij en lopen we naar het bezoekerscentrum van de VN. Helaas wapperen de vele vlaggen vandaag niet voor het gebouw en hangt de VN vlag halfstok. Later horen we, dat dit is om de overleden president van Nigeria te herdenken.

Na de veiligheidscontrole lopen we naar het loket om kaartjes te kopen ($16 per persoon). Een van Ricks klasgenoten werkt voor de VN en had een reservering voor de rondleiding van twaalf uur gemaakt. Doordat de familie zo laat verscheen hebben we die tijd gemist. We moeten nu een uur wachten tot we met de groep van half twee meekunnen. Daar balen we van, maar het is niet anders.

De anderen hebben heel laat ontbeten, maar ik heb wel zin in iets te eten, want ik wil niet tot half drie wachten met de lunch. In de kelder van het VN gebouw is een coffee shop, waar ik een best lekker broodje met rosbief en blue cheese neem. Verder besteden we het uur met naar de tentoonstelling over atoomwapens te kijken (erg deprimerend, brrrr) en in de grote VN winkel te neuzen.

Om klokslag half twee komt de gids, een Roemeense van midden twintig, ons ophalen. We krijgen een koptelefoon, zodat we haar goed kunnen verstaan en een kaartje om op te doen. Aan het begin van de rondleiding vraagt ze, waar iedereen vandaan komt. De antwoorden zijn verschillende staten en de enige buitenlanders, je raadt het al, zijn een Nederlandse vader en zoon.

De rondleiding is erg interessant. We krijgen een aantal van de giften, die landen aan de VN hebben geschonken, te zien. We horen o.a. over de verschillende onderdelen van de VN, de Peacekeepers, de doelen van de VN en bezoeken de enorme vergaderzaal. De drie kwartier vliegen voorbij. Dit is de eerste keer, dat Rick en ik deze rondleiding hebben gedaan en hij is zeer de moeite waard. Bij een volgend bezoek aan New York met de kinderen willen we hen hier ook heen nemen.

We spreken met de rest van de groep af, dat we ze om zes uur weer in Little Italy zullen ontmoeten. Dan gaan Rick en ik op zoek naar de halte voor de Gray Line dubbeldekkers in de hoop nog wat van ons gisteren gekochte kaartjes gebruik te maken. Alweer kunnen we de halte echter niet vinden. De kaart beweert, dat die op 42nd Street moet zijn, maar daar zijn geen dubbeldekkers te bekennen.

Rick begint zich enorm te ergeren, want we besteden zoveel tijd aan het zoeken naar de haltes, wat natuurlijk zonde is. Ik wil toch als het enigszins kan nog tenminste een keer dat kaartje gebruiken, dus we lopen naar het Waldorf Astoria hotel. Daar staat inderdaad een bus te wachten, maar de chauffeur klapt recht voor Ricks neus de deuren dicht en rijdt weg! Rick is zo boos, dat hij de achterkant van de bus een klap geeft!

De volgende bus komt na een kwartiertje, maar heeft geen plaats boven. Intussen hebben we toch al besloten, dat we liever naar Top of the Rock gaan, dan in de bus te zitten. Rockefeller Center is de volgende busstop, dus we rijden even binnen mee. We zijn het erover eens, dat we volgende keer, als we hop on hop off willen doen, de City Sights bussen zullen kiezen. Die bussen kwamen vaker en de haltes zijn duidelijker.

Bij een van de kiosken kopen we kaartjes voor Top of the Rock. Tot onze verbazing kunnen we vrijwel meteen naar boven! Het uitzicht hiervandaan vind ik eigenlijk beter, dan van het Empire State Building, voornamelijk, omdat die laatste hier deel maakt van dat uitzicht. Het is mooi helder weer en we kunnen mijlenver kijken. Genietend van het uitzicht blijven we bijna een uur boven.

Al jaren wil ik graag het Strawberry Fields gedeelte van Central Park zien. Dit gedeelte werd aangelegd als herdenking aan John Lennon, die vlak tegenover het park werd vermoord.

Rick en ik nemen de benenwagen erheen en het blijkt nog een hele wandeling. Onderweg hebben we meer dan genoeg te zien, dus we zijn voor we het weten bij 72nd Street. Daar lopen we het park in en zien de beroemde "Imagine" mozaiek.

Daar ligt een bloemenpatroon op en er staat een portret van John Lennon en wat andere aandenkens. Een man, die zichzelf de manager van het mozaiek noemt, roept, dat we maar gauw foto's moeten nemen, want hij gaat voor vandaag opruimen. Ik ben blij, dat we er net op tijd zijn, want de bloemen geven het mozaiek net een andere dimensie.

We hebben ons een beetje verkeken op hoe lang alles zou duren, dus hebben geen tijd om de rest van het Strawberry Fields gedeelte te zien. We gaan op zoek naar een taxi, wat in het spitsuur nog niet meevalt. Of ze zijn bezet, of ze zijn "off duty". Eindelijk vinden we er een, die ons naar de kruising van Canal Street en Mulberry Street in Chinatown brengt.

Daar zouden we de rest van het groepje ontmoeten, maar het is nog vroeg. We strijken neer op het terrasje van het Sambuca's Cafe en bestellen een drankje. Naast ons zit een meisje met een klein hondje en een hele fles champagne voor zich. Ze doet me aan Paris Hilton denken!

Bij de souvenirwinkel aan de overkant zie ik een leuke I love NY pijamabroek hangen en ga die voor Saskia kopen. Voor Kai kies ik een modern New York t-shirt uit.

Intussen krijgt Rick een telefoontje van Kari van de groep, dat ze de zes uur niet gaan halen. Ze zijn zelfs nog lang niet klaar. Wij bestellen dus een portie bruschetta en zoeken op onze telefoon naar de beste restaurants hier. Op nummer een staat Angelo, dus daar gaan we naar op zoek.

Terwijl we het menu staan te bekijken, komt Craig naar buiten. Zijn vrouw en hij waren ook op tijd en hij kent dit restaurant van toen hij in New York woonde. Hij heeft zelfs al een tafel geregeld. We kletsen gezellig aan de bar, wachtend op de anderen. Craigs vrouw is geboren en getogen in Chicago, waar ze nu ook wonen. Ik ben helemaal verbaasd te horen, dat zij nog nooit in Washington is geweest!

We wachten en wachten en de restaurantbaas komt vertellen, dat hij onze tafel voor een andere groep gaat gebruiken. Rick belt Kari maar weer eens om de stand van zaken te horen. Ze blijken net klaar te staan om een taxi te nemen.

Pas om kwart voor acht nemen we uiteindelijk plaats aan tafel, maar dan is het ook meteen weer erg gezellig. Ik moet zeggen, dat dit een erg leuke groep is en met een aantal dames kan ik het zeer goed vinden. De porties in dit restaurant zijn gigantisch, dus Nanette en ik delen een portie pasta met vis. Het smaakt zeer goed, maar zelfs de halve portie is me nog veel te veel!

Als dessert halen we allemaal een Italiaans ijsje bij Ferrara's Cafe. Rick en ik delen een hoorntje met citroenijs en straciatella, want je krijgt hier altijd zoveel ijs, zelfs als je een "small" bestelt. Vroeger haalden wij altijd ijs bij de Italiaan in Amersfoort en zo lekker heb ik het hier in de VS nog nooit gevonden. Dit ijs smaakt echter precies zoals ik het uit mijn kindertijd herinner!

Het is al na tienen en ik ben flink moe van de lange dag. De anderen willen echter nog naar de Rainbow Room gaan. Ik had gehoord, dat die dicht was, maar de neon stond aan bij het Rockefeller Center, dus wie weet is hij weer open. Dat blijkt bij aankomst toch niet het geval te zijn.

Iemand oppert dan de bar, The View, bovenin in het Marriott Marquis hotel, dus daar lopen we met zijn allen heen. Eerst duurt het even, voor we de juiste lift hiervoor hebben gevonden (je moet ervoor naar de derde verdieping en dat was niet meteen duidelijk). Daar blijkt, dat we lang niet de enigen zijn, die naar boven willen. Er staat een lange rij wachtenden.

We zien het als een teken, dat het vanavond niet meer gaat lukken, en besluiten terug naar onze hotels te gaan. Voor Rick is het nu tijd om afscheid van iedereen te nemen, want de anderen blijven morgen nog de hele dag, maar wij niet. Een aantal mensen woont in onze omgeving, dus we spreken af daar eens een mini-bijeenkomst te organiseren. Anders hopen we volgend jaar weer bij de reunie te zijn.

Op weg naar ons hotel stoppen we in een van de supermarktjes om soda's te kopen. Als we naar buiten lopen, horen we opeens iemand onze namen roepen. Het blijkt Ricks ex-collega Beth te zijn, die hier met haar nichtje het weekend is. Wat een toeval!

Voor we naar boven gaan bestellen we nog een night cap in de hotelbar. Eenmaal terug in de kamer valt Rick vrijwel meteen als een blok in slaap. Ik ben echter opeens over mijn slaap heen en het duurt tot ver na middernacht, voor ik eindelijk wegdoezel.

Zaterdag

Als ik om half acht wakker word zie ik, dat het regent. Ik draai me nog eens om, want ben doodmoe en word pas om half tien weer wakker! Ook Rick heeft zo lang doorgeslapen. Gauw pakken we in en checken uit het hotel. De bagage laten we zolang in het hotel en moeten daarvoor $3,75 per stuk betalen.

Het is inmiddels gelukkig wel droog en de zon komt zelfs zo af en toe tevoorschijn. Bij Starbucks halen we koffie en delen een van hun sandwiches. We willen niet teveel eten, zodat we straks trek hebben voor de lunch.

Omdat het morgen Moederdag is, mag ik van Rick op zoek naar iets leuks. Dat laat ik me geen tweede keer zeggen! Ik wil graag een Pandora bedel als aandenken aan deze reis, dus we gaan een juwelier aan 7th Avenue binnen, die een enorm assortiment bedels heeft. Dat is moeilijk kiezen! Het wordt uiteindelijk een autootje, die me aan de gele taxi's hier doet denken.

Op Times Square gaan we ook een paar zaken in, waaronder Swatch. Hun plastic horloges vind ik niet altijd mooi, maar dit keer zie ik een heel leuk roestvrij stalen horloge. Ik zoek al een tijdje naar een nieuw uurwerk en dit is het helemaal. Mijn moederdag kan niet meer stuk!

Het weer is inmiddels weer prachtig en de temperatuur zeer aangenaam. We lopen naar Madison Avenue om daar de winkels te zien, maar dat valt een beetje tegen. Dan toch maar terug naar Fifth Avenue, waar de etalages alleen al een lust voor het oog zijn (en de geetaleerde spullen ver boven ons budget!).

Omdat ik het zo'n mooie cathedraal vind, gaan we St. Patrick's Cathedral even binnen. De glas in lood ramen hier zijn zo mooi! Rick is niet zo'n kerkliefhebber, dus blijft vooraan wachten. Ik loop wat rond, maar er is een mis gaande, dus ik neem uit eerbied maar niet teveel foto's. Het verbaast me hoe sommige toeristen net doen, alsof ze in willekeurig welk gebouw zijn. Een Duitse maakt het helemaal bont door haar mobieltje op de speaker te hebben en er luidkeels in te praten.

Het is inmiddels lunchtijd en we nemen een taxi naar het Trump International Hotel en Towers. Daar vragen we een tafeltje bij het Jean Georges restaurant. Iemand op mijn Facebook raadde dit restaurant aan en terecht.

Het is een modern ingericht restaurant met grote ramen met uitzicht op Central Park. Wij kiezen de prix fixe lunch voor $26. Daarvoor mogen we twee gerechten en een dessert uitkiezen. Het ziet er allemaal even lekker uit!

Mijn keuze valt op de artisjok met mosterdsaus en de tuna tartaar. Rick neemt de sweet pea soep en de biefstuk. Het wordt allemaal erg mooi gepresenteerd en smaakt net zo verrukkelijk, als het eruit ziet. Als dessert heb ik de creme caramel genomen (mmmmm!!!!) en Rick de chocolade cake. De porties zijn ook allemaal precies genoeg. Echt een aanrader, dit restaurant en voor een vier sterren restaurant niet zo duur.

We lopen terug naar het hotel en vragen de auto op. Dat kan wel een half uur duren, wordt er gewaarschuwd, dus we gaan in het zonnetje wachten. Een half uur gaat voorbij, geen auto. Intussen krijgen anderen, die minder lang wachten, hun auto wel, dus Rick gaat eens navraag doen.

Wat er ook komt, niet Ricks auto. Na een uur gaat de belman eens bellen en blijkt, dat ons kaartje kwijt was. Wij begonnen ons al zorgen te maken, dat de sleutel kwijt was of zo, dus zijn opgelucht, als de BMW eindelijk voor komt rijden!

Dan is het toch echt tijd om weer afscheid te nemen van Manhattan. Tot het allerlaatst blijf ik omkijken om de skyline te zien. Tijdens de terugrit waait het enorm hard en moet Rick een paar keer uitwijken voor rondvliegend materiaal, dat ons gelukkig niet raakt.

Zoals gewoonlijk is het verkeer prima, tot we de Washington beltway bereiken. Daar komen we in langzaam rijdend verkeer terecht. Niet voor niets is dit het tweede drukste verkeersgebied in de VS. Toch is het amper vier uur na vertrek uit New York, dat we onze oprit oprijden. Het groene Vienna is zo'n andere wereld, dan waar we de afgelopen paar dagen in verkeerden!

Kai en Cosmo zijn helemaal blij ons te zien. Kai heeft goed voor de dieren en het huis gezorgd. Saskia vond het zo leuk bij Shannon, dat ze er vannacht nog een nachtje blijft logeren. Wij nemen Kai mee om een hapje te eten bij Glory Days.

De dagen in New York zijn omgevlogen, maar we hebben er dan ook echt alles uitgehaald, wat erin zat. We zijn dan ook behoorlijk moe, maar wel heel voldaan. New York blijft toch bijzonder, de stad leeft zo!

Hierbij wens ik alle moeders en grootmoeders, die hier meelezen, een heel erg fijne Moederdag morgen! Ik hoop, dat jullie goed in de bloemetjes worden gezet.

Foto's van New York volgen morgen.

Toerist in New York

Het is bewolkt en drupt zelfs een beetje, als Rick en ik op zoek gaan naar een restaurant om ontbijt te eten. Heel anders, dan de prachtige zonnige dag gisteren, maar naar het weerbericht kijkend heb ik goede hoop, dat het later op zal klaren.

Vrijwel iedere deli serveert ontbijt, dus we stappen de Stage Deli aan 7th Avenue binnen. Daar bestel ik roerei met zalm en ui en Rick een broodje met ei en bacon. De deli's staan bekend om hun enorme sandwiches en ook de porties voor het ontbijt zijn gigantisch! Ik kan nog niet de helft van mijn eten op, maar het smaakt wel heerlijk.

Gesterkt gaan we op weg om toerist te spelen. We hebben besloten een hop on hop off kaartje te kopen bij Gray Line, zodat we een dubbeldekker van de ene naar de andere plek kunnen nemen. Ons kaartje is twee dagen geldig.

Voor we de bus nemen, lopen we naar Grand Central Station. Hier zijn we nog nooit binnen geweest en ik wil de mooie stationshal weleens zien. Die is inderdaad zeer de moeite waard en ik maak naar hartelust foto's.

Als we naar Times Square lopen om de bus te nemen begint het al op te klaren. Eenmaal boven in de dubbeldekker schijnt de zon volop. We krijgen een gids, die interessant vertelt. Ik leer ook nog een paar dingen, die ik niet wist, bijvoorbeeld, dat de Macy's ster de tattoe van de oprichter was.

We rijden door het gezellige Greenwich Village en Soho en stappen uit bij Ground Zero. We zien, dat er nu heel hard gebouwd wordt aan de vervanging van de World Trade Center gebouwen. In de St. Paul Chapel zien we allerlei aandenkens aan die afschuwelijke dag in 2001. Ik moet altijd weer slikken, als ik in deze buurt rondloop. De wanhoop, die we toen voelden, komt dan weer even terug.

Het is inmiddels al na enen en we gaan op zoek naar een restaurant om te lunchen. Na dat enorme ontbijt wil ik iets lichts en dat vinden we bij Jerry's Cafe op Chambers Street. Rick neemt een kalkoenburger en ik een zeer smakelijke kipsalade met Griekse yoghurt en taragon bereid.

Na de lunch besluiten we de Brooklyn Bridge op te lopen. Dat hebben we jaren geleden een keer in het ijskoude weer gedaan en ik wil het nu eens met lekker weer doen. We zijn zeker niet de enigen, die dat besluit hebben genomen, en we horen ook heel veel Nederlands om ons heen.

Het waait keihard op de brug, dus het is moeilijk de camera's stil te houden voor foto's. We lopen tot de tweede poort, maar hebben net niet genoeg tijd om helemaal naar Brooklyn te lopen. Vanaf het midden van de brug hebben we schitterend uitzicht op de Skyline en het Vrijheidsbeeld.

Eenmaal weer terug in Manhattan gaan we op zoek naar de volgende Gray Line stop om de bus terug te nemen. Het enige kaartje, dat we hebben is dat van Gray Line en dat blijkt erg onduidelijk. We lopen en lopen, maar kunnen de stop niet vinden. De tijd begint nu te dringen, want we moeten om vijf uur de groep reunisten ontmoeten.

We lopen door Chinatown en Little Italy naar Soho en dan over Broadway richting ons hotel. Het is een mooie wandeling, maar het wordt een duur Gray Line ritje naar Ground Zero, want het zit erin, dat we de rest van deze reis geen tijd meer hebben voor de bus. Dom idee, dus, dat hop on hop off kaartje. We vergeten altijd, hoe snel de tijd gaat in deze stad.

Voor het laatste stuk naar het hotel nemen we een taxi en verkleden ons haastig. Dan stappen we weer in een taxi, die ons naar het Milennium Plaza hotel brengt. Daar zitten al een paar dames, ex-klasgenotes van Rick bij de Copenhagen International School, in de bar te wachten. Al gauw komt daar nog een echtpaar bij, die al sinds hun high school tijd bij elkaar zijn, en nog een aantal dames.

Het is een leuk stel mensen en het gesprek is al gauw geanimeerd. De meesten woonden in Kopenhagen met hun ouders, maar er zijn er ook een paar, die, net als Rick, bij een Deense familie inwoonden. Rick heeft sommigen van hen al meer dan 35 jaar niet gezien.

Na een drankje bij de bar nemen we een taxi naar de Havana Room, waar de officiele reunie plaatsvindt. Behalve de Copenhagen International School zijn er drie andere scholen vertegenwoordigd. We krijgen een drankbonnetje en er worden hapjes geserveerd. Al gauw staat het zaaltje propvol, het is duidelijk te klein voor de opkomst. De gesprekken zijn geanimeerd en voor we het weten is het acht uur.

Met het groepje CIS reunisten bespreken we, waar we zullen gaan eten. Rick en ik stellen Aquavit voor. Scandinavisch eten lijkt ons op zijn plaats met dit groepje. Iedereen is daar enthousiast over en een telefoontje naar het restaurant wijst uit, dat er plaats is voor een groep van acht in hun bistro.

Dit restaurant blijkt een heel goede keuze te zijn. Veel mensen kiezen de Zweedse gehaktballen als gerecht. Een paar anderen, waaronder ik, nemen het smorgasbord. Daarop liggen twee soorten haring, twee soorten zalm, een garnalensalade en kaas. Het is allemaal even lekker!

Als kroon op de maaltijd toasten we op deze leuke avond met Aquavit. Pas tegen middernacht lopen Rick en ik onze kamer weer binnen en vallen gelijk doodmoe in bed neer!

Foto's volgen later.

Naar de "Big Apple"

Voor ze naar school gaan nemen Rick en ik afscheid van Kai en Saskia. Wij gaan een paar dagen naar New York en Kai zal thuisblijven en op de dieren passen. Saskia gaat bij Shannon logeren. Zij vindt het saai om alleen te blijven met Kai, want die speelt de hele tijd basgitaar en komt alleen boven water om te eten. Begrijpelijk. Gelukkig heeft Shannons moeder Saskia graag te logeren.

Rick gaat nog even naar zijn werk en ik besluit een gewichtenroutine bij de gym te gaan doen. Het is weer een zonovergoten dag, dus naderhand neem ik Cosmo mee voor een lange wandeling. Ik kies een zo heuvelachtig mogelijke route met zo min mogelijk honden, zodat ik lekker door kan lopen.

De reden, dat we naar New York gaan, is een high school reunie voor Rick. Toen zijn ouders in Moskou woonden, ging Rick een aantal jaren naar de Copenhagen International School. De reunie in New York is voor alle Europese internationale en Amerikaanse scholen.

Omdat zijn school in Denemarken lag, vroeg Rick mij vanochtend of ik bij de vlaggenwinkel een speldje met een Amerikaans en Deens vlaggetje wilde kopen. Bij die winkel, die dichtbij ons is, kom ik eigenlijk nooit, maar ze hebben er werkelijk iedere soort vlag, die je je maar kunt bedenken. Ik moet me inhouden om alleen het speldje te kopen!

Thuis pak ik de rest van de spullen in en Rick komt er ook al gauw aan. We hebben besloten even snel te lunchen en dan op weg te gaan, zodat we voor de spits in New York kunnen zijn. Heel ongewoon voor ons rijden we precies op de afgesproken tijd van half een weg!

Het eerste stuk rijd ik, zodat Rick nog wat kan werken. De directe route van Washington naar New York is niet bepaald spannend te noemen. Van de Washington beltway, altijd heel erg druk, neem ik de I-95 naar Baltimore. Daar moeten we tol betalen om door de tunnel te mogen.

Het stuk door Maryland lijkt altijd eeuwig te duren, dus ik ben blij, als ik "Welcome to Delaware" zie. Daar gaan we op I-295 over de mooie Delaware Memorial Bridge en dan de New Jersey Turnpike op. Het is helemaal niet druk en iedereen rijdt 80 mph (130 km/u), dus ik schiet lekker op.

Een uurtje voor New York stoppen we bij een van de rustplaza's langs de Turnpike voor een pit stop en wat te drinken. Rick rijdt de rest van de weg, want ik vind het eng om in zijn auto in de stad te rijden. Bij de Lincoln Tunnel komen we, zoals vrijwel altijd, in langzaamrijdend verkeer terecht, maar dat is het enige oponthoud vandaag. Minder dan vier uur, nadat we vertrokken zijn, rijden we bij ons hotel voor.

Via Hotwire.com heb ik het Park Central Hotel aan 7th Avenue en 55th St geboekt. We geven de auto aan de valet en hopen die de komende dagen niet meer nodig te hebben. In de moderne lobby checken we in en krijgen een kamer op de achtste verdieping.

Dit hotel is mij onbekend en een aangename verrassing. De kamer is, voor New Yorkse begrippen, groot en functioneel ingericht. Het king size bed heeft een dekbed en ziet er gerieflijk uit. De badkamer is wat aan de oude kant, maar schoon en zonder schimmel rond het bad (wat ik in sommige oudere hotels zo vies vind). We hebben geen superuitzicht, maar zien nog net een stukje van Seventh Avenue. Niet erg, dat helpt waarschijnlijk het straatlawaai ook wat te minderen.

We frissen ons wat op en gaan dan langzaam op weg naar ons restaurant voor vanavond. Vorige week heeft Rick de Belgische bistro BXL Cafe ontdekt, waar ze een hele lijst Belgisch bier tappen. Aangezien dat zijn favoriet is en ze ook een leuk en redelijk geprijsd menu hebben, valt de keuze hierop.

Via een enorm druk Times Square, waar het opvalt, dat er nog meer politie is, dan een paar jaar geleden, lopen we naar de 43ste straat. We krijgen meteen een tafeltje en Rick bestelt de "flight" van vijf soorten bier en ik die van drie. Mijn keuzes, Duvel Green, Leffe Blond en een Amerikaans bier Ommegang Witte, vind ik allemaal erg lekker.

Tot onze verrassing zien we bitterballen op het menu staan! Daar moeten we natuurlijk een portie van bestellen. Ze zijn een beetje meliger, dan ik elders heb gegeten, maar smaken prima. Als hoofdgerecht neem ik Americain Prepare, m.a.w. filet Americain, wat natuurlijk met friet en echte mayonnaise wordt geserveerd.

Terwijl we daar zo rustig zitten te eten, bedenken we, wat we de rest van de avond willen doen. Dit is onze enige "vrije" avond, de rest zal waarschijnlijk met de reuniegroep worden besteed. Ik merk op, dat het zo leuk zou zijn om een musical te gaan zien. We zitten hier middenin het theaterdistrict en al die advertenties doen mij verlangen naar zo'n echte Broadway voorstelling.

Rick is helemaal voor, maar het is zeven uur en de shows beginnen om acht uur. Gauw rekenen we af en besluiten gewoon de stoute schoenen aan te trekken en bij een van de theaters met een show, die wij leuk vinden, een kaartje proberen te bemachtigen. Bij TKTS staat nog een lange rij, dus daar hebben we geen tijd voor.

Aan 45th Street ligt een hele rij theaters en in de verte zien we "Hair". Dat is een musical, waarvan we beiden de liedjes kennen, maar die we nog nooit hebben gezien. Tot onze verbazing kunnen we nog twee van de goedkopere kaartjes krijgen. Dat niet alleen, onze zitplaatsen zijn ook op de eerste rij boven, waardoor we niemand voor ons hebben en prima zicht op het toneel.

Het Al Hirschfeld theatre, waar de musical speelt, stamt uit 1924. Het lijkt niet zo groot, maar heeft bijna 1300 zitplaatsen. Het is genoemd naar caricaturist Al Hirschfeld, wiens prenten in de hallen hangen. Helaas mag er niet gefotografeerd worden, want het is een mooi theater.

De musical is voor mij helemaal genieten. Niet alleen om de kleurrijkheid, het verhaal en het grote zangtalent, maar ook, omdat ik hier opeens een musical op Broadway zit te kijken! De acteurs komen regelmatig het publiek in tijdens de meer bekende nummers. Op een gegeven moment sta ik hand in hand te dansen met een van de hoofdrolspelers. Rick grapt, dat ik nu vast mijn handen niet meer ga wassen, ha ha!

Voor we kaartjes kochten, merkte Rick op, dat in deze versie van de musical alle spelers zich zouden uitkleden. Ik nam dat niet zo letterlijk op, maar dat gebeurt dus wel echt aan het einde van de eerste acte. Bij het laatste lied krijg ik kippenvel, zo mooi is het gezongen. Na afloop worden nog twee liedjes met het publiek op het toneel gezongen en dan is het helaas weer voorbij. Rick en ik zijn het erover eens, dat dit een prima beslissing was.

We lopen door de drukke straten terug naar het hotel, waar we in de bar nog een drankje drinken. Dan gaan we gauw slapen, want morgen wordt weer een lange dag in deze bruisende stad.

Tijdelijke bezoekster

Gisterochtend kreeg ik een mailtje, dat ik als "Blogger van de week" in het Wereldexpat Magazine van RNW zou komen te staan. Hartstikke leuk natuurlijk, dus het eerste, dat ik vanochtend doe is het Magazine lezen.

Terwijl ik mijn gepocheerde eieren en koffie nuttig, MSN-t Katja mij. Dat is hoogst ongewoon zo vroeg op de ochtend. Zij is dan ook ziek wakker geworden, het arme kind! Dit is nou de tweede keer, dat ze tijdens de examenweek ziek is! Hopelijk is het niet ernstig.

Wat later, dan ik wilde, rijd ik naar sportschool. Even later kan ik mezelf wel slaan! Weet je nog die ezel en die steen? Daarvan ben ik de ezel! Op vrijwel dezelfde plek, waar ik gisteren de vos zag, ligt een enorme doosschildpad midden op straat. Zo groot heb ik er nog nooit een gezien en hij heeft een prachtig oranje met bruin schild en wat heb ik weer niet bij me? Juist.

Het dier lijkt ongedeerd, maar als hij er blijft liggen is de kans, dat hij wordt overreden groot. Ik stop de van en pak hem op. Natuurlijk zou het geen doosschildpad zijn, als hij niet helemaal in zijn schild verdween.

Er komt net een moeder met twee zoontjes aanwandelen en ik laat de schildpad aan de jongetjes zien. Die zijn er helemaal weg van en de moeder bedankt mij. Dan leg ik Stoffel (zo heette die schildpad in de Fabeltjeskrant toch?) veilig in het gras langs de weg. Na mijn uurtje zweten in de sportschool (vandaag een half uur crosstrainer en twintig minuten fietsen) is hij verdwenen.

Het is werkelijk voortreffelijk weer vandaag, dus ik neem Cosmo mee naar Nottoway Park. Op de weg daarheen hoor ik een puppy heel hard janken in een van de achtertuinen. Het is zo'n 27 graden en de tuin ligt in de volle zon. Zo zielig! Ik neem me voor om, als hij of zij dat als ik terugkom nog doet, er wat aan te doen.

Na ons rondje door het bos lopen we zo'n drie kwartier later weer richting huis, als ik een zwart met wit hondje vrolijk dichtbij de tuin met het puppy zie dartelen. In die tuin is het stil, dus ik vermoed, dat het beestje een opening in het hek heeft gevonden en is ontsnapt. Ze heeft geen halsband om, dus ik hoop, dat dit het geval is, anders weet ik niet van wie ze is.

Dit is best een drukke straat, dus ik roep haar en tot mijn opluchting komt ze meteen. Cosmo vindt haar natuurlijk heel interessant en wil meteen spelen. Op de een of andere manier raakt hij daarbij los van zijn lijn. Gauw pak ik de puppy op en Cosmo bij zijn halsband, zodat ze niet het verkeer in dartelen.

Thuis laat ik de honden spelen, wat ze dan ook naar hartelust doen. Er wordt gerend en over elkaar heen gebuiteld, een kostelijk gezicht. De enigen, die er werkelijk niets vermakelijks aan vinden zijn Meike en Snickers. Zij zitten het, veilig op het halve muurtje, met een verstoorde blik aan te zien. Dit wilde secreet is helemaal niet welkom in hun koninkrijk!


Op Whitepages.com zoek ik naar het telefoonnummer van de vermoedelijke eigenaren. Het zijn mensen, die ik vaag ken, dus ik heb geen idee of ze overdag thuis zijn. Gelukkig neemt Louise de telefoon op. "Spot", zoals het beestje blijkt te heten, is het hondje van haar zoon en haar zoon is niet thuis. Ze komt haar meteen ophalen en bedankt mij hartelijk. Hopelijk laten ze haar nu niet weer zonder toezicht in de achtertuin.

Dit voorval heeft mijn boodschappen doen vertraagd en ik haast me, een uitgetelde Cosmo achterlatend, naar Whole Foods. We willen vanavond hun pizza eten, die op dinsdag twee halen een betalen is. Dat is een populaire special en de pizza's vliegen als warme broodjes weg. Ik ben dan ook blij te zien, dat er nog een pepperoni en een groente pizza is.

Sinds ik in 1999 Amerikaans staatsburger ben geworden heb ik nog nooit een gelegenheid om te stemmen voorbij laten gaan. De verkiezingen van vandaag zijn slechts plaatselijk. De burgemeester en een aantal town councilleden zijn ver- (of liever her-) kiesbaar.

Er is dit keer niemand nieuw en de burgemeester heeft geen tegenstander, dus eigenlijk zijn ze allemaal vrijwel verzekerd van een nieuwe term. Eigenlijk heeft stemmen dus weinig nut, behalve als ik een kandidaat zou weten om "in te schrijven". Heel soms wint iemand, die niet op het stembiljet staat, doordat heel veel kiezers die persoons naam opschrijven en erop stemmen. Zo heb je bij iedere verkiezing ook een aantal stemmen voor Mickey Mouse of Donald Duck, heb ik me laten vertellen.

Destijds nam ik me echter voor mijn stemrecht altijd te gebruiken, dus ik rijd naar het Community Center, waar het stembureau dit keer is. Zoals altijd staan er een paar kandidaten om zich voor te stellen en te vragen voor hen te stemmen. Zo ontmoet ik Laurie Cole, een van de councilleden.

Binnen moet ik mijn rijbewijs geven en mijn naam en adres zeggen, dan krijg ik een kaartje en mag kiezen of ik electronisch of op papier wil stemmen. Electronisch, natuurlijk! Ik stem voor Jane Seeman, de burgemeester, en voor Edythe Kelleher, die een van de weinige councilleden van ongeveer onze leeftijd is. Bij deze plaatselijke verkiezingen gaat het om persoonlijkheden, niet om Democratisch of Republikeins.

Buiten komt er een man op me af, die in de herfst als onafhankelijke mee wil doen in de verkiezingen. Daarvoor moet hij een bepaald aantal handtekeningen hebben en hij vraagt, of ik wil tekenen. Aangezien ik altijd graag meer dan alleen een Republikein en een Democraat op het stembiljet zie om tussen te kiezen, teken ik graag.

Gisteren kwam Kai mij zijn "onbreekbare" bril laten zien, in tweeen gebroken! Die heeft precies vijf maanden overleefd. Bij Lenscrafters hebben ze die bepaalde bril niet meer, maar we krijgen, omdat de bril binnen het jaar brak, een nieuw montuur voor de halve prijs en de lenzen gratis. Wel moet Kai eerst een oogtest laten doen.

Bij de opticien moeten we een half uur wachten. Zonde van het mooie weer buiten, maar het is niet anders. Kai kiest een donker montuur uit, helemaal de mode op het moment. We moeten vanavond terugkomen om de bril op te halen.

De Whole Foods pizza's smaken zoals altijd erg lekker. We eten weer gezellig buiten, als ik dit weer zou kunnen inblikken, zou ik het doen, zo perfect is het!

Katja meldt, dat ze zich flink ziek voelt. Ze heeft koorts, keelpijn, hoofdpijn en voelt zich misselijk. Vreselijk balen, want ze heeft nu al haar tijd nodig om te studeren. Ik druk haar op het hart morgen naar de kliniek te gaan, als het nog zo erg is. Wat zou ik nu graag even in de auto stappen en voor haar gaan zorgen!

Zoektocht naar een korte broek

Terwijl ik mijn ontbijt sta te maken, komt Rick enthousiast naar boven uit de basement. Voor ik er erg in heb, duwt hij een gigantische spin onder mijn neus! Nu ben ik best dapper, als het op achtpotigen aankomt (getuige ook de tarantula, die ik koelbloedig over me heen liet lopen in Mexico). Op de nuchtere maag echter ontlokt deze, die ongeveer zo groot is als mijn hand, toch wel een klein gilletje moet ik toegeven!

Later op de dag zou ik gauw mijn fototoestel gepakt hebben, maar nu dirigeer ik Rick meteen naar buiten. Daar mag het dier van mij nog lang en gelukkig leven en nog groter groeien op een dieet van de vele insekten in onze tuin. Binnen is hij echter niet welkom!

Nog nagriezelend rijd ik naar de sportschool. Het is somber, vochtig weer en je zou dus denken, gezien de maand op de kalender, dat het dan ook kil zou zijn. Niets is minder waar. Mijn jasje heb ik na mijn eerste stap naar buiten maar thuisgelaten, want het is buiten warmer dan binnen. Het is als een sauna en voelt alsof er een warme vochtige deken over me heenvalt.

Na Sharons core training, die steeds drukker bezocht wordt, doe ik vijftig minuten op de crosstrainer. Mijn boek nadert de ontknoping en eigenlijk wil ik nog doorlezen, maar Cosmo heeft ook nog een wandeling tegoed.

Op de terugweg zie ik zo'n tien tuinen bij ons vandaan iets bewegen. Voor ik het weet moet ik vol op de rem, want er steekt doodgemoedereerd een vos over met een vogel in zijn bek! Hij kijkt mij nog eens een paar keer aan en ik baal, dat ik geen enkel apparaat, dat foto's kan nemen, meeheb!

Hij loopt zo rustig, dat ik gauw thuis mijn fototoestel ga halen, maar als ik terugkom is hij natuurlijk in geen velden of wegen meer te bekennen. Ik voel me vandaag meer, alsof we op het platteland wonen, dan midden in een voorstad!

Na Cosmo's wandeling, door het regenachtige weer lekker rustig, want de andere honden zijn allemaal binnen, haal ik de nodige boodschappen bij Safeway. Het is inmiddels lunchtijd en ik kan het niet laten om nog een keer de couscous met kerriekip salade bij Starbucks te gaan halen.

Vorige week nam de dermatologe een cultuur van Kai's huid, omdat er volgens haar weleens een bacteriele infectie zou kunnen zitten, omdat acne een huid zelden zo doet ontsteken. Dat blijkt inderdaad het geval en Kai moet een maand lang een ander antibioticum slikken, dan zij voorschreef. Ik voel me nu wel een beetje schuldig, want Kai's huid verslechterde vrij plotseling en ik heb nu spijt, dat ik hem niet naar een gewone dokter heb genomen, in plaats van te wachten tot we eindelijk bij de dermatoloog terecht konden.

Vrijdag gaat Saskia op schoolreis met het schoolkoor naar Hershey Park. Behalve lol hebben in het pretpark zijn ze daar voor een zangcompetitie met andere scholen. Hiervoor moeten ze "school verantwoord" gekleed gaan.

Iedereen moet korte broeken aan, die lang genoeg zijn. De regel daarvoor is, dat de vingertoppen, als hun armen langs hun lichaam hangen, geen bloot been mogen raken. Saskia's shorts, al zijn ze keurig, voldoen geen van allen aan die eis en zij wil natuurlijk niet het risico lopen geweigerd te worden.

Na school gaan we dus naar Tysons Corner op een naar ik hoop niet te lang durende speurtocht naar het juiste kledingstuk.

Het valt nog niet mee, want de meeste zaken verkopen korte broeken, die eigenlijk die naam niet eens waard zijn, ze hebben namelijk geen pijpen. Saskia is ook nog eens kieskeurig, want bermuda's wil ze absoluut niet. Te begrijpen, want die staan haar ook niet goed. Uiteindelijk valt de keuze op een bermuda van Delia's, die nog eens omgeslagen kan worden en daardoor zowel bij Saskia in de smaak valt, als voldoet aan de vingertopeis.

Om te vieren, dat we eindelijk geslaagd zijn, trakteer ik Saskia op een Yogen Fruz. Zij vindt die heerlijk en ze zijn heel gezond. Ik bestel een kleine vanille yoghurtijs met aardbeien erdoorheen. Meestal vind ik ijs te zoet, maar deze yoghurt is lekker fris.

Als avondeten heb ik makkelijk taco's. Een uurtje voor het eten snijd ik de tomaten vast. Het viel me op, dat die nog steeds vrij duur zijn. Ik betaalde $3 voor drie tomaten! Het bakje tomaten laat ik zolang op het aanrecht staan, want ik vind ze het lekkerst op kamertemperatuur.

Rick bruint het kalkoengehakt met de taco saus en ik warm de tortilla's op. Als ik de tomaten klaar wil zetten, zie ik ze niet meer. Ik vraag Rick of hij ze ergens neer heeft gezet, maar hij weet van niets. Er staat wel eenzelfde bakje, als waar de tomaten inzaten, op het aanrecht, maar het is leeg.

Dan schiet me te binnen, dat Cosmo dol is op tomaat. Dat is de enige uitleg voor de mysterieuze verdwijning: hij heeft ze keurig en vrijwel geruisloos uit het bakje gegeten, zonder het zelfs op de grond te gooien! De dief! Gelukkig zijn tomaten niet slecht voor honden, zoals uien, maar wij moeten het dus met de salsa uit het potje doen!

En nu ga ik genieten van een nieuwe episode van The Big Bang Theory.

QBP (Queen's Birthday Party)

Zaterdag

Het is prachtig zonnig en warm weer en na ons ontbijt stappen Rick en ik op de fiets om naar het centrum van Vienna te gaan. Daar is het openingsdag van de Farmers Market en het is er gezellig druk.

We zijn bepaald niet de enige fietsers en Bikes@Vienna heeft speciaal een fietsenrek neergezet, waar we onze fietsen in plaatsen. We lopen langs de standjes en kijken, wat er zoal te koop is, maar kopen dit keer niets.

Bij zo'n Farmers Market moet je je trouwens niet teveel voorstellen. Hij valt in het niet bij welke markt in Nederland dan ook. Er staan ongeveer twintig standjes, waar o.a. brood, kaas, fruit, groente en vlees wordt verkocht. Toch vind ik het altijd wel leuk om er even rond te kijken en soms ook iets te kopen.


Het marktje

Tegenover de markt ligt het historische Freeman House en de winkel daar is open. Rick is daar nog nooit binnen geweest, dus we nemen een kijkje. Ze verkopen er o.a. boeken over de geschiedenis van dit gebied en ouderwets snoep. Wij zijn echter wel geinteresseerd in de speciale souvenirs van Vienna zelf. Vooral voor Ricks vader, die hier ook jarenlang heeft gewoond, lijkt ons zoiets leuk.

Het is erg warm buiten en we besluiten een koel drankje te gaan halen bij Starbucks. Rick neemt een ijs latte en ik een ijs groene thee, die we op het terrasje opdrinken. De terrasjes zijn druk met families met kinderen, die net een lacrosse of voetbalwedstrijd hebben gespeeld.

Op de terugweg nemen we nog even een kijkje in de Maple Avenue Market, waar alleen plaatselijke en organische produkten worden verkocht. Rick wil graag eens de bisonbiefstukken grillen, maar helaas wordt de laatste voor vandaag net voor onze neus verkocht.

Net voor de lunch zijn we weer terug van dit uitstapje. Ik blijf het leuk vinden, dat we dit zo even op de fiets kunnen doen. Ik wil ook weer een bagagedrager op mijn fiets zetten, zodat ik er makkelijker boodschappen mee kan vervoeren.

Als lunch besluiten we de ijscake, waar we op Kai's verjaardag geen trek meer in hadden, aan te snijden. Eerst gaan de achttien kaarsjes erop en zingen we "Happy Birthday". Kai blaast ze in een keer uit en ik deel de stukken uit. Het is cakedeeg ijs met red velvet cake en zelfs ik, die eigenlijk niet zo van ijs houd, vind het lekker.

Mary Ellen komt en we gaan een stuk lopen. Omdat ik nog niet kan hardlopen besluiten we een zo heuvelachtige route te nemen. Cosmo gaat niet mee, want hij zou na twee straten al niet verder willen vanwege de warmte. Die speelt Mary Ellen ook parten en we halveren de gewoonlijke loopafstand. Onze lichamen moeten duidelijk nog wennen aan deze hitte.

Bloglezeres Petr@ stuurde mij, behalve een paar brochures over Ierland, als grote verrassing een paar Vriendinnen. Natuurlijk popel ik om die te lezen en installeer me met ijsthee en tijdschriften op het deck. Nogmaals heel hartelijk bedankt, Petra! Soms overweeg ik een abonnement op een Nederlands tijdschrift, maar dat is zo ongelooflijk duur. Deze Vriendinnen zullen ook door de andere Nederlandse dames worden gelezen, want ik neem ze volgende week mee naar ons maandelijkse diner.

Voor ik het weet is het tijd om ons klaar te maken voor de "QBP" (Queen's Birthday Party). Dit grootse feest ter ere van Koninginnedag wordt door een groepje gezinnen in McLean gegeven. Volgens de evite zullen er meer dan 300 gasten zijn! Ik kleed me in mijn nieuwe "tulpen"rokje, waar wat oranje inzit, en Rick vindt een shirt met oranje erin.

Als we bij het feest aankomen is het er al een drukte van jewelste. Het is allemaal erg leuk versierd. Aan de ingang van de tuin staat een poort met oranje ballonnen. Van iedere gast wordt daaronder een foto gemaakt door een paar meisjes, een erg leuk idee!

Eenmaal binnen worden we hartelijk begroet door Yolanda en zie ik Natasja, aan wie wij onze uitnodiging te danken hebben, ook al snel. Natasja houdt ook van fotograferen en is duidelijk de "officiele" fotografe voor dit feest.

Zij stelt ons voor aan haar man John, die voor de drankjes heeft gezorgd. Ook dat is weer heel leuk gedaan, want behalve soda's, wijn en bier, zijn er ook diverse cocktails. Die hebben "koninklijke" namen gekregen, zoals CosmoQueen, Royal Passion en Beatrix Sunrise. We kletsen gezellig met John en krijgen allemaal een shot met oranjebitter aangereikt.


De groep organisatoren werkt voor de Nederlandse luchtmacht en een van de generaals houdt een toespraak en leest de telegram aan koningin Beatrix voor. Dan toasten we met zijn allen op het welzijn van Hare Majesteit. Wij staan dichtbij een paar Amerikaanse gasten, waaronder een oudere dame. Zij zijn zeer geinteresseerd in deze Nederlandse feestdag en stellen allerlei vragen. De dame blijkt van Poolse afkomst en dat is Rick ook, dus ze hebben elkaar van alles te vertellen.

De barbecues gaan aan en we smullen van heerlijke kipsate met een nog lekkerder satesaus en nasi. Verder zijn er hamburgers en hot dogs. Het is werkelijk super, hoe goed dit feest georganiseerd is, want het is niet niks om voor zoveel monden te koken en grillen!

Het begint al flink te schemeren, als we afscheid nemen. Duidelijk hebben we ons enorm vermaakt! De rest van de avond genieten we buiten van het zwoele weer.

Zondag

Al om half zeven vertrekt Kai naar het Nationals stadion in Washington. Daar speelt hij met de School of Rock band tijdens de Walk to Cure Diabetes. Hier staat een video van hun optreden, maar ik weet niet, of iedereen die kan zien.

Rick haalt, zoals bijna iedere zondag, ontbijt bij Starbucks, dat we buiten opeten. Het is al flink warm zo vroeg in de ochtend! Volgens het weerbericht zal er vandaag weer een warmterecord worden verbroken. Mij hoor je niet klagen!

Janet en ik vertrekken voor een lange fietstocht. De korte fietstocht gisteren was gedeeltelijk bedoeld om te kijken of mijn knie pijn zou doen. Dat deed hij niet, dus ik durf de tien mijl (16km) naar Herndon en terug wel aan.

Net als we op weg zijn, begint het te plenzen. Ik zag niets op de radar, dus vermoed, dat het een enkele bui is. We schuilen samen met wat andere fietsers even bij het Community Center. Inderdaad blijft het de rest van de weg gelukkig droog.

Het is enorm druk op het pad en ik kan me, zoals gewoonlijk, weer flink ergeren aan sommige racefietsers. Hoe die met een rotvaart tussen iedereen door maneuvreren zonder een ongeluk te veroorzaken, is me een raadsel. Daarbij hebben ze nog het lef om ons toe te roepen, dat we meer rechts moeten rijden ook! Alsof het pad van hen is, grrr!!

Op de terugweg zien we een schattig doosschildpadje, dat over probeert te steken. Ik zet hem gauw in de berm, want met al die snelrijdende fietsers wordt hij zo overreden. Helaas ben ik mijn fototoestel vergeten, want hij is werkelijk prachtig en zo klein nog!

Na een paar uur zijn we terug in Vienna en besluiten even samen te gaan lunchen bij Starbucks. Die hebben dit weekend een goede klant aan mij, ha ha! Ze hebben een nieuwe salade met couscous, quinoa, kerriekip en verschillende groentes. Die nemen Janet en ik en vinden hem allebei ontzettend lekker.

Thuis tref ik Saskia met maar liefst zeven vrienden en vriendinnen aan! Iets zegt me, dat de vier jaren, dat wij "maar" een kind thuis zullen hebben, niet zo rustig zullen zijn, als ik had gevreesd. Daar zal onze sociale vlinder wel voor zorgen, zo te zien. Ik vind het heel leuk, dat het zo kan voor onze kinderen, vroeger hadden wij niet zo'n "zoete inval" (al brom ik wel zo af en toe over de rommel en het afnemen van ons eten en drinken).

Het wordt verder een echt zomers middagje buiten op het deck. Rick en ik lezen onze boeken en Kai doet zijn huiswerk aan de tuintafel. Saskia en haar entourage kleden zich in badkleding en spuiten elkaar nat met de tuinslang.

Dit weer en het gebrek aan muggen lokt tot compleet buitenleven. We kunnen vanaf onze achtertuin onze buren niet zien, maar zo te ruiken wordt er om ons heen ook flink gegrild. Rick grilt kip- en biefstukspiesjes en die eten we natuurlijk ook buiten op. Ik neem me voor zo lang mogelijk buiten te blijven, hopelijk blijft het beloofde onweer uit tot later.