Bijna weekend!

Alweer ben ik om vijf uur klaar wakker en Rick volgens mij ook. Hij staat om half zeven op, ik doezel nog tot half acht. Saskia is gelukkig ergens midden in de nacht thuisgekomen, want geen van ons beiden heeft haar gehoord. Meestal word ik wakker, als een kind thuiskomt, maar dit keer niet.

Ondanks de late nacht is ze toch alweer voordat ik naar de sportschool vertrek op. Het was een fantastische film, vertelt Saskia. Rick en ik willen er nu nog liever heen!

Voor Saskia en ik de afspraak met de voedingsdeskundige hebben, ga ik nog even sporten. Mijn hoofd staat er eigenlijk helemaal niet naar, dus ik doe maar 25 minuten op de crosstrainer. Ik wil, voor we voor het gesprek gaan, nog even met Saskia praten. Zij wil echt weten, hoe ze nu op gewicht kan blijven.

Michelle, de voedingsdeskundige, heeft een gezellige kamer in een oud huis in het centrum van Vienna. Het is eigenlijk vlak naast Anytime Fitness, mijn sportschool. Ze is een joviale vrouw, maar tot mijn verbazing flink gezet. Ik krijg daar al een "uh oh" gevoel bij, want hoe gaat een meisje, dat zo op fitness en gezond eten is gefocused hier advies van aannemen?

Voor Saskia's privacy ga ik hier verder niet veel meer over schrijven. Het bezoek verloopt matig, we krijgen wel een paar goede tips, maar zowel Saskia, als ik, zijn niet onder de indruk van deze dame, om verschillende redenen. Als dit niet genoeg heeft geholpen, zullen we het elders gaan zoeken.

Na afloop gaan we nog even boodschappen doen bij de Giant. Het is wel gezellig zo met mijn tiener. We kopen allerlei lekkers, dat hopelijk straks ook opgegeten wordt.

Buiten op het deck eten we lunch. Het is vreemd bewolkt, want er werd een heel zonnige dag voorspeld. Ook is het ongewoon koel voor de zomer met "maar" 25 graden.

Mijn nagels zien er niet uit, dus ik bel Thu en kan meteen terecht. Saskia wilde eigenlijk mee, maar Alexandra is op bezoek en die heeft geen interesse. Een andere keer, dan maar, ik ga alleen. Na een passion ijsthee bij Starbucks te hebben gehaald laat ik mijn handen en voeten weer netjes maken.

Het is vrijdagavond en Rick heeft zin om ergens te gaan eten. Met dit lekkere weer is een terrasje wel erg aanlokkelijk. Het wordt Cafe de Luxe, waar het lekker buiten zitten is (in het restaurant zelf is het niet veel warmer, dan een vrieskast!).


Gezellig op het terras

Zoals altijd hier bestel ik de tonijn filet mignon bijna rauw met frietjes en gegrilde tomaat. Rick neemt de steak frites medium rare en Kai de bisonburger. Heel ongewoon komt mijn tonijn veel te ver doorgekookt op tafel, ook Ricks steak is grijs, in plaats van het roze, dat medium rare zou moeten zijn.

We sturen de gerechten terug en daarna komen ze perfect gekookt weer tevoorschijn. Men kan het dus wel! De manager biedt ons gratis dessert aan, maar daar hebben we geen plek meer voor, dus bedanken vriendelijk. Toch aardig. Het is zo lekker hier buiten, we willen eigenlijk nog lang blijven zitten, maar Rick en Kai gaan een of andere premiere op de televisie kijken.

Om de een of andere reden ben ik de hele tijd doodmoe, dus zoek ik straks maar gauw mijn bed op, want morgen ben ik de hele tijd op stap in DC met een paar Nederlanders.

Lunch met een mede-blogger

Nog steeds heb ik last van jet lag. Heel ongewoon, meestal merk ik er deze kant op niets van. Gisteravond bleven we later op, omdat we gasten hadden, maar ik ben toch weer om vijf uur klaarwakker. Dat helpt helaas mijn spieren niet, die doen ongewoon veel pijn voor in de zomer.

Rick is duidelijk ook nog niet in het gewone ritme, want hij staat om kwart over zes al op. Ik rek het opstaan nog tot half acht, maar dan kan ik de felle zon in de kamer niet meer negeren en sta op. Ook Saskia is er weer vroeg bij, Kai lijkt de enige, die helemaal terug in deze tijdzone is.

De twee onverwachte loge's komen rond half negen naar boven. Ze hebben heerlijk geslapen, zeggen ze. Ik voorzie de dames van ontbijt en dan bedanken ze me heel hartelijk voor onze gastvrijheid. Ik weet, dat Katja een soortgelijk welkom zou krijgen bij Meghans ouders, met wie we goed bevriend zijn.

Na afscheid te hebben genomen van de meisjes, die nu onderweg zijn naar North Carolina en dan Atlanta vandaag, rijd ik naar de sportschool. Daar warm ik op op de crosstrainer tot Sharon komt. Vandaag hebben we maar 45 minuten tijd voor training, omdat ik een lunchafspraak in Washington heb, maar Sharon zorgt ervoor, dat ik extra hard werk.

Thuis maak ik me gauw klaar en vraag dan aan Kai, of hij me even naar de metro brengt. Dat scheelt ook weer wat tijd. De trein staat al klaar, maar is net aangekomen, dus het duurt een kwartier voor we vertrekken. Ik sms Cisca (die inmiddels een BN-er is, want ze staat in een artikel in de Kinderen van juli), dat ik onderweg ben.

Binnen het halve uur stap ik bij het Metro Center station uit en sms Cisca weer, dat ik er nu ben. Het restaurant ligt hier maar een paar blokken vandaan. We ontmoeten elkaar voor Zaytinya, waar we hebben afgesproken te gaan lunchen. Zoals altijd met mensen, waarvan ik het blog volg, is het meteen net of we elkaar al jaren kennen.


Zaytinya heeft een gezellig terrasje omringd door bomen en bamboe, zodat je niet gevoel hebt midden op straat te zitten (terwijl dat eigenlijk wel zo is, getuige de paar heel luide ambulances, die tijdens onze maaltijd langskomen). Het menu bevat mezze, kleine gerechtjes uit Griekenland, Turkije en het Midden Oosten.

De heel aardige serveerder stelt voor, dat we er ieder twee of drie van bestellen. Er staat zoveel lekkers op, dat we besluiten er vijf te kiezen en die te delen. We nemen falafels, feta met meloen, tomaatjes en gepekelde meloenschil (echt erg lekker!), zalm met een heel lekkere komkommersalade, lekkere courgettecakejes en meergranencouscous met groentes en champignons.

Werkelijk alles smaakt hemels, niet voor niets is dit een van de beste restaurants in de stad. Het gaat allemaal heel langzaam op, want we vinden enorm veel om over te kletsen. Het weer kan niet beter, warm, maar met een briesje en geen luchtvochtigheid, dus we zitten hier zalig.

Als al het lekkers op is, komt de serveerder met het dessertmenu. Cisca heeft een "bun in the oven", zoals we dat hier zo leuk zeggen, dus die mag wel iets lekker zoets. Ik houd het bij een koffie, die goed sterk is en gratis drie keer bij wordt gevuld, want zoveel hadden we nog meer te bepraten (eigenlijk nog heel veel meer, maar Cisca moet terug naar haar conferentie).


Bijna vergeten we nog te vragen om een foto van ons beiden te maken. Vandaar, dat er geen leuke bordjes met mooi opgemaakt eten voor ons op de foto staan. Maar de vriendelijke serveerder poseert ons met de exotische bamboe op de achtergrond, dus helemaal goed.


Het is al na tweeen, als we afscheid nemen, Cisca zal nog naar haar workshop moeten rennen. Ik loop terug naar Metro Center, waar het spitsuur (ja, net na tweeen) al begonnen is. Ik loop snel naar de voorste wagon, want de rest heeft geen zitplaatsen meer en dan zou ik tot in Virginia moeten staan weet ik uit ervaring. Dat is niet erg, ware het niet, dat ik nogal wat pijn heb. Gelukkig krijg ik hier wel een zitplaats.

Eenmaal uit de tunnels, waar mijn telefoon geen bereik heeft, bel ik Kai om te vragen of hij me over een kwartier kan ophalen. Dat vindt hij goed en als ik het station uitloop, staat hij al te wachten. Wel erg luxe, zo'n prive chauffeur!

Thuis gaat Kai verder met het gras voor Rick maaien. Ik vind, dat ik dit seizoen nog maar weinig naar het zwembad ben geweest, dus verkleed me en loop naar de overkant. Zin om te zwemmen heb ik niet, maar ik kies een ligstoel en lees lekker lui (al mensenkijkend uit een ooghoek) een paar tijdschriften. Zo af en toe geniet ik ook gewoon van de kleuren om me heen, het felblauwe zwembad en dezelfde kleur parasols, de donkerder blauwe hemel en de felgroene bomen eromheen.

De tijd vliegt hier altijd, dus al gauw moet ik terug om Saskia naar Tysons Corner te brengen. Weken geleden al kocht zij kaartjes voor de premiere van Harry Potter een minuut na middernacht vannacht. Met een groep vriendinnen gaat ze erheen. Een aantal van hen staan al sinds 12 uur in de rij en daardoor zullen ze een goede zitplaats hebben, want ze staan vrijwel vooraan.

Rick en ik willen ook naar die film, maar zo'n middernachtvoorstelling is aan ons niet besteed. Hopelijk lukt het dit weekend of volgende week ergens, als de grote menigtes het al gezien hebben.

Op de terugweg van de mall hoor ik de weerman op de radio zeggen, dat het een "koele" 83 graden is (28 graden Celsius). Na alle Nederlandse en Belgische klachten over het weer op Facebook gelezen te hebben, moet ik daar toch even om lachen. Natuurlijk is voor ons 28 graden na de vochtige 35 van gisteren "koel", maar dit illustreert weer hoe relatief alles is. Het is maar vanuit welke hoek je het bekijkt.

Noodweer

Door de jet lag en de felle zonnestralen, die de kamer binnenkomen, omdat we vergeten zijn de lamellen omlaag te doen, zijn Rick en ik alweer vroeg wakker. Ik blijf nog tot kwart over zeven liggen, maar dan begin ik over van alles te malen, dus tijd om op te staan.

Het is alweer flink warm buiten, dus ik eet lekker buiten mijn ontbijt en geniet van mijn Starbucks Verona koffie in mijn kitsche schuine Pisa mok. Rick vindt het nota bene al te warm en blijft liever in de airco. Daarna vertrekt hij naar zijn werk en ik maak me klaar voor de sportschool.

Daar doe ik veertig minuten op de stairmaster en klim 140 verdiepingen. Onderwijl lees ik een romannetje, dat in Florence speelt en waar veel bekende plekken in voorkomen. Het is niet hetzelfde, als het beklimmen van de Campanile daar, maar ik moet het er maar mee doen.

Mijn van heeft nog maar 15 mijl benzine, dus tijd om bij te tanken. Terwijl ik daar sta, komt er een man met een schoolbus aanrijden. Zullen we onze rekeningen verwisselen, vraagt hij.

We raken aan de praat en hij vertelt, hoe hij de schoolbus heeft gekocht, want huren is te duur. Hij heeft een kinderdagverblijf en maakt excursies met de kinderen. Een volle tank voor de bus zou hem $250 kosten, maar hij gooit hem nooit vol. Intussen is mijn van vol, ik vind de $60 opeens maar goedkoop. Altijd grappig, zulk soort gesprekjes, Amerikanen zijn daar goed in.

Thuis krijg ik Kai zover mee te gaan naar Great Falls, Maryland. Cosmo gaat natuurlijk ook mee en extra water ook, want het is erg warm. Voor de Maryland kant van de watervallen parkeren we in het C&O Canal Historic Park. Tot mijn verbazing hoeven we geen entree te betalen (of, zoals in ons geval, onze parkenpas laten zien).

Eerst lopen we naar het platform, waarvandaan we het adelaarsnest zouden moeten kunnen zien. Waarschijnlijk zijn de jongen echter al uitgevlogen en we zien helemaal geen adelaarsactiviteit. We lopen dus maar verder het park in.

Hier aan de Maryland kant leidt een boardwalk naar het uitkijkpunt over de watervallen. Omdat honden daar niet op mogen, heb ik de watervallen van hieruit al jaren niet meer gezien. Kai en ik besluiten om de beurt te gaan kijken, zodat een van ons bij Cosmo kan blijven.

Kai gaat eerst en ik ga lekker op een rots in de schaduw wachten. Na een kwartiertje komt hij terug en ga ik op weg. Zoals ik al schreef, is het vele jaren geleden, dat ik de watervallen van deze kant heb gezien.

Onderweg loop ik langs een paar takken van de rivier, waar ook watervalletjes te zien zijn. Het grote uitkijkpunt valt me echter tegen. Het is natuurlijk nog steeds mooi, maar vanuit Virginia zijn het meer echt watervallen, die je ziet. De foto's staan hier.

Het loopt al tegen enen en Kai en ik hebben trek. Op de weg uit het park zien we drie "bambi"'s langs de weg, van die schattige hertjes met stippeltjes. Hun ouders zijn niet in zicht.

We halen lunch bij Manhattan Bagel en eten dat buiten op. Net als ik denk, dat dit een lekkere middag is om naar het zwembad te gaan, zie ik donkere wolken aankomen.

Een blik op de radar doet me me wel twee keer bedenken om me in badkleding te steken! Knalrood komt op ons af en nog geen tien minuten later hoor ik de eerste donder. Al gauw is het een gigantisch noodweer!! Kai en ik kijken er vol interesse naar vanuit onze achterdeur.

Tot het opeens enorm begint te waaien en we een harde "pop" horen en dan geraas. De wind draait alle kanten uit en opeens krijgen we de lading fors over ons heen! Kai en ik zijn meteen kleddernat en doen gauw de deur dicht. Gelukkig lijkt het thundershirt Cosmo wel te helpen.

Het raast en giert en bliksemt en dondert. In de garage probeer ik het een beetje op video te zetten. Dan komt Kai aanrennen en roept, dat ik eens naar de boom voor ons huis moet kijken. Die is duidelijk getroffen, de hele top is eruit. De enorme tak blokkeert de hele oprit van onze buren, dus daar moet wat aan gedaan worden.


De severe thunderstorm warning wordt met een uur verlengd en berichten, dat Vienna onder water staat, komen door het nieuws. Auto's staan vast in diep water en straten zijn afgesloten. In minder dan twee uur is er bijna vijf centimeter gevallen!

Als de storm eenmaal voorbij is, ga ik de schade goed verkennen. Duidelijk is onze boom door de bliksem getroffen, er zitten zwarte plekken aan. Ook bij het huis van Leahs ouders is een gigantische tak gevallen, op hun garage, maar zo te zien gelukkig geen schade. Mijn buurvrouw Lorraine is ook bezig met takken opruimen. Zij hebben een enorme tak in hun achtertuin liggen.

In de straat achter ons hoor ik een kettingzaag, dus daar zal ook wel iets gebeurd zijn. Ik ga kijken en er blijkt een boom op de achterkant van hun huis te zijn gevallen. Door hun dak heen in de kamers van de kinderen. Iedereen, ouders en drie kleintjes, was thuis, maar gelukkig niemand gewond. Ik vond het zonde van onze boom, maar hierbij vergeleken is dat niets.

Zoals altijd na zulk noodweer schijnt de zon vrijwel meteen weer. Als Rick thuiskomt, gaat hij meteen met de zaag in de weer, want de boom ligt voornamelijk op de oprit van de buren. Foto's van de stormschade staan hier.

Net als we aan een laat avondeten beginnen, gaat de deurbel. Ik hoor gelach en het blijkt Katja's goede vriendin Meghan. Samen met een schoolgenootje is zij op weg terug naar college in Florida en kwam zomaar even langs. Ze zouden in het appartement van haar vader in Washington gaan logeren, maar wij bieden hen een slaapplaats aan, want dat is veel makkelijker. Die nemen ze met plezier aan.

Zo krijgt Meghan ook de kans om met Katja op Skype te kletsen. De meisjes hebben elkaar al sinds hun senior prom niet gezien, dus het is erg leuk. Verder is Zorro het vertier van de avond. We hebben geen tv meer nodig met die kat in huis! Vanochtend nam ik deze foto van hem en Kai:

Terug in het gareel

Eigenlijk ben ik om vijf uur al klaarwakker, maar blijf toch liggen. Heb ik de hele vakantie helemaal geen last van mijn nek gehad, nu word ik weer met brandende spieren wakker. Waarschijnlijk komt het door de zware backpack van gisteren, maar balen is het wel.

Als Rick om half zeven opstaat, rol ik ook uit bed, ik kan met de beste wil van de wereld niet langer doezelen. Ook de kinderen zijn al wakker, lang leve de jet lag! Eigenlijk hoop ik dit schema vol te kunnen houden, want zo heb je lekker veel dag voor de boeg.

We eten samen ontbijt en dan maakt Rick zich klaar voor zijn werk. Hij schroeft de uit Rome meegebrachte douchekoppen aan onze leidingen en komt niet veel later enthousiast vermelden, dat die een lekker sterke straal water geven. Veel beter, dan het minieme straaltje uit onze oude douchekop.

Nadat ik mijn tas heb uitgepakt, wil ik wat aan beweging gaan doen. Ik heb nog geen zin en fut om voor een serieuze workout te gaan doen. Het is nog maar net na negenen en nog niet te warm. Ik lijn een dankbare Cosmo aan voor een wandeling door de buurt. Dat hebben we beiden al een tijd niet gedaan.

Intussen bel ik Christine om bij te kletsen. Dat duurt altijd lekker lang, want ik heb natuurlijk van alles te vertellen over Italie en zij is naar een romanauteursconferentie in New York geweest. Het is toch al flink heet, zo'n dertig graden, dus ik ben blij om na zo'n zes kilometer lopen weer thuis te zijn.

Saskia klaagt al een tijdje, dat ze zich duizelig voelt, als ze opstaat. Met haar gewichtsverlies wil ik er zeker van zijn, dat ze geen ijzertekort heeft. Ik heb dus een afspraak bij de kinderarts gemaakt voor tien over half twaalf.

We moeten, zoals gewoonlijk, een half uur wachten, maar krijgen dan wel de hoofddokter hier te zien. Daar ben ik blij om en terecht blijkt, want hij benadert Saskia helemaal goed. Hij zegt, dat hij trots op haar is, dat ze zo gedisciplineerd en gezond eet, maar dat we op moeten passen, dat het haar leven niet overneemt.

In Italie merkten wij, dat ze inderdaad bang was om teveel te eten. Begrijpelijk, want voorheen at Saskia (heel) veel pasta en pizza zonder na te denken over de hoeveelheid. De dokter benoemt dat ook en hoe jammer het is, dat ze er daardoor niet van kon genieten. Saskia herkent dat helemaal en knikt fervent bij alles, wat hij zegt. Niet voor niets heeft hij een wekelijks radioprogramma, hij heeft charme, charisma en weet het kind te bereiken.

Hij stelt voor wat bloed af te nemen om ijzertekort uit te sluiten en beaamt mijn suggestie om een nutritionist te bezoeken. Vanochtend heb ik online iemand gevonden hier in Vienna, die ook veel met tieners werkt en daar al een berichtje bij achtergelaten.

Helaas voor Saskia gaat het bloed afnemen helemaal mis. De lab assistente lukt het niet om haar aders te vinden, dus we worden naar beneden naar het bloedpriklaboratorium gestuurd. Ook daar lukt het prikken niet. Het arme kind! De laborante denkt, dat het door de vlucht van gisteren komt en Saskia wat uitgedroogd is. Ze stelt voor veel te drinken en over een paar dagen terug te komen.

Intussen val ik zo ongeveer van mijn graad van de honger. Saskia heeft een vroege lunch gegeten voor de dokter, maar ik dus niet. Bij Whole Foods haal ik een sandwich met meergranenbrood, ham en verschillende groentes. Saskia vindt er een paar lekkere ijsjes.

Op een gegeven moment zegt Saskia tegen mij: "Kijk, Mammie, Gouda!" Daarop zegt de man naast mij opeens: "Goh, wat een toeval". Het blijkt E. te zijn, een Nederlander, die wij hier in de buurt kennen. Hij is op een fietstocht en kwam hier lunch halen. Hij herkende ons meteen als Nederlanders, ondanks, dat hij met zijn rug naar ons toe stond, aan Saskia's uitspraak van de kaasnaam. Zo grappig!

Thuis eet ik mijn sandwich op het deck, waar Kai ook zit. Het is heel warm buiten, zeg maar gerust heet, met 38 graden. Ons deck ligt echter gelukkig in de schaduw en er staat een briesje. We zijn zeer aan de hitte gewend, dus het voelt wel lekker.

Saskia komt opeens opgewonden aanlopen. Er blijkt een kolibri in onze garage te zijn gevlogen en hij kan er niet meer uit. Het beestje probeert van alles bij het plafond, maar de opening van de garage is een stuk lager. We denken, dat hij misschien bang is van ons, dus laten hem maar even met rust.

De nutritionist van vanochtend belt terug en we maken een afspraak voor vrijdagochtend. Tot dan moet Saskia van haar een voedseldagboek bijhouden. Ik merk aan Saskia al een opluchting na vanochtend met de dokter te hebben gesproken.

We gaan samen naar Safeway, waar zij een zakje pita's koopt voor de hummus, die we bij Whole Foods vonden. Ik koop urgent een fles met wasmiddel, want we hebben veel was van de reis en dat is helemaal op! Tot mijn genoegen zie ik Saskia huppelen. Dit hele gedoe met eten zat haar duidelijk erg dwars.

Bij thuiskomst fladdert de kolibri nog steeds in de garage. Het arme dier heeft het duidelijk moeilijk. De vleugeltjes staan uit en het bekje open, een teken van warmte. Op Facebook gaven mensen een paar tips. Een ervan was hem met een handdoek vangen, de ander met iets felroods bij de uitgang te gaan staan. Kolibri's komen op felrood af, al hun voeders hebben die kleur.

Inderdaad vliegt hij regelmatig naar Katja's fiets, die knalrood is en dichtbij het plafond hangt. Ik hoop hem dus te lokken, als ik de fiets naar beneden haal, maar dat lukt niet. Kai klimt op de van met een knalrode sneeuwschuiver, maar daar vliegt het dier niet in.


Dan toch maar de handdoeksuggestie volgen. Tot onze verbazing heeft die al snel succes. Het minieme diertje is duidelijk moe, dus Kai vangt hem onder veel piepprotest en springt van de van af. Hij laat het diertje buiten los en het vliegt meteen de boom voor ons huis in. Gelukkig, want Christine schreef, dat het hen niet was gelukt en de kolibri ging in hun garage dood van vermoeidheid.


Dat was het avontuur weer voor vandaag. De cicades zijn in de afgelopen paar weken ook helemaal uitgekomen, lekker zomerse concerten. Cardinalen zingen in de tuin en met het donker worden zijn de vuurvliegjes weer volop aanwezig. Ik ben toch wel dol op alle natuur hier.

Als avondeten haalt Rick voor mij sushi, dat heb ik enorm gemist de afgelopen weken. Kai en hij gaan voor de kip souvlaki van het Griekse restaurant. Ik denk wel, dat we allemaal een tijdje genoeg hebben van pasta en pizza. Hoewel, Rick en ik willen wel graag naar Buonaroti, het plaatselijke heel goede Italiaanse restaurant. We wisten nooit, dat dat Michelangelo's achternaam was.

Na het eten laat Kai ons Assassin's Creed zien, waar hij al die plaatsen om te bezoeken uithaalde. We zien, dat er nog een aantal in Florence waren, die we niet hebben bezocht. Tijd om weer terug te gaan, dus. Het was zo'n fantastische vakantie, gelukkig hebben we verslagen, foto's en Assassin's Creed om erop terug te blikken!

Een dagje Toscane, Pisa en Rome en de reis terug naar huis

Zaterdag

Gisteren stond er zo’n lange rij voor de Duomo (of officieel Santa Maria del Fiore), dat we besloten dat bezoek tot vandaag uit te stellen. Wetend, dat de kerk om tien uur opengaat, plannen we om half tien in de rij te gaan staan. We eten boven met Saskia ontbijt, maar zij heeft genoeg kerken gezien deze vakantie en blijft in de kamer op ons wachten. Kai daarentegen wil dolgraag naar deze kerk, want die komt ook in zijn Assassin’s Creed spel voor.

Eenmaal op het Piazza del Duomo zien we, dat er eigenlijk twee rijen staan, een voor de kerk en een voor de koepel. De laatste is al open, maar de rij is lang en lijkt niet snel te gaan. We hebben een druk programma voor vandaag en Kai wil liever de kerk zelf zien. Aangezien we gisteren al de Campanile hebben beklommen en zo dat zicht over Florence al hebben gezien, sluiten we in de rij voor de kerk aan. Jammer van de koepel, maar we moeten keuzes maken.

Ook hier weer moeten schouders en knieen bedekt zijn en worden mensen weggestuurd. Als je een sjaalverkoper bij de kerken in Italie bent, doe je goede zaken! Ik heb een van mijn lange rokken aan, want dat is ook nog eens lekker koel. Gisteren werd het hier 38 graden, dus ongeveer dezelfde temperatuur als het nu bij ons thuis is.

Na alle Rooms Katholieke pracht en praal van de afgelopen weken is deze kerk maar heel eenvoudig. De glas in lood ramen zijn het kleurigste gedeelte. Niets van de schilderingen of mozaieken in de andere kerken, behalve in de koepel, die we dus niet gaan beklimmen. Voor Kai is het wel erg leuk om wat hij in zijn spel al heeft gezien in het echt te bekijken.

Er is ook een trap naar beneden en daar blijken de afgravingen van de vorige kerk, die hier stond, Santa Reparata, te zien te zijn. De dom is daar gewoon overheen gebouwd. Dat vinden wij wel interessant, dus kopen kaartjes om erin te gaan. Hier zien we ook de graven van een paar vroege Medici familieleden. Ik had er eigenlijk geen idee van, dat die familie in de twaalfde eeuw al zo belangrijk was. Het is tijd, dat ik eens een boek over de geschiedenis van die familie lees.

Na de informatie in de catacombes uitgebreid te hebben gelezen, zeker aan te raden bij een bezoek aan deze kerk, lopen we weer naar buiten. Rick en de kinderen willen dolgraag naar Pisa om de toren daar te zien. Mijn herinnering, hoe lang geleden ook, daaraan is druk, vies en een tegenvaller. Ik had dus liever nog een dag in Florence doorgebracht, maar meeste stemmen gelden. Ik krijg tenminste nog wel mijn zin, dat we daarna wat door het Toscaanse landschap zullen gaan rijden.

Als Rick bij de receptie gaat vragen, of de auto gebracht kan worden, krijgt hij ook van de Italiaan daar te horen, dat hij gek is om helemaal alleen voor die toren naar Pisa te gaan, ha ha! Als het dan moet, aldus de receptionist, rijd dan verder naar Volterra en Siena, precies, wat ik had voorgesteld. Ik ben de man uiterst dankbaar, want nu weet Rick ook, dat die twee plaatsen de moeite waard zijn.

Helaas komen we onderweg naar Pisa een aantal keren in de file te staan, waardoor we later aankomen, dan gehoopt. Het is tegen elf uur en de volgende beschikbare tijd om de toren te beklimmen is na 16 uur. Daar willen we natuurlijk niet op wachten, maar Rick is ernstig teleurgesteld. Na wat overleg besluiten we te kijken of we alvast kaartjes voor morgen kunnen bestellen. Dat blijkt het geval en we kiezen tien voor half elf morgen. Het zal weer een vroege dag worden, maar ook de kinderen willen de toren graag beklimmen.

Nadat Rick nog een ultra-toeristische, iedereen doet het, foto van mij, die de toren “omduwt” heeft gemaakt, verlaten we het gekkenhuis en lopen terug naar de auto. Inderdaad is er, behalve de wel erg indrukwekkende, dat moet gezegd, middeleeuwse kerk, waar de hellende toren deel van maakt, niets leuks of moois hier. Enkel souvenirstandjes en Afrikanen, die valse Rolex horloges en andere “merk”produkten proberen te verkopen.

Het loopt inmiddels al tegen enen en we hebben trek. Niet wetend, wat er nog op onze weg komt, stoppen we net voor de snelweg bij een café, dat bij een hotel hoort. Hier is het kennelijk net heel druk geweest, want alle tafeltjes zijn vies. Een onaardige serveerster snauwt ons toe te wachten tot zij klaar is en maakt dan niet maar een tafeltje schoon voor ons, maar begint eerst alles op te ruimen. In de vitrines liggen nog maar enkele broodjes en we beginnen onze beslissing hier te stoppen te betwijfelen.

Net als we besloten hebben toch maar verder te gaan, wordt ons een tafeltje toegewezen. Ok, dan maar toch, want we hebben echt lege magen. Dan worden ons letterlijk de menu’s toegeworpen, die zeer beperkt zijn. Van harte gaan we hier niet eten, het is, dat de magen protesteren. Vooral als de serveerster even later heel ongeduldig komt vragen, wat we willen, kunnen wij ook niet vriendelijk blijven.

Als Rick iets aan mij vraagt en de serveerster hem “What?” toesnauwt, heeft zelfs de anders zo zachtaardige Amerikaan het gehad en bijt haar toe, dat hij het tegen mij had. Opeens bindt ze wat in en wordt vriendelijker. Rick bestelt een broodje en Kai, Saskia en ik nemen maar weer eens een Caprese salade. Meestal heb ik bij ons Oud en Nieuw buffet mozzarella en tomaat spiesjes, ik denk niet, dat ik daarvoor nog ergens een caprese salade zal bestellen, zoveel heb ik er op deze vakantie!

Enfin, de magen zijn gevuld en we zetten onze tocht voort naar Volterra. We betreuren het feit, dat ik onze Italie gids naast mijn bed thuis heb laten liggen. We weten nu niet, wat er zo bijzonder is aan Volterra en hopen het ter plaatse uit te vinden.

De weg erheen is in ieder geval schitterend, precies, wat ik van Toscane had verwacht. Glooiende heuvels met huizen met rode daken, wijngaarden, gele velden vol zonnebloemen en olijfboomgaarden. We (lees Rick en ik, want de anderen luisteren naar hun muziek en zijn in hun eigen wereld) genieten van de omgeving en na de snelweg de kronkelende weggetjes.

In Volterra parkeren we aan de voet van het dorpje in de garage. Dat is wel heel fijn hier in Italie, bij alle toeristische dorpjes is een flinke parkeergarage gebouwd. Als we naar buiten komen, zien we een bruid in de schaduw aan de overkant wachten. Voor de kerk staat ook een groot gezelschap mooi aangeklede mensen, die duidelijk op haar aankomst wachten. Saskia en ik willen wachten tot “ze” komt, maar de mannen willen door.

Volterra blijkt bekend om zijn alabaster en er zijn allerlei winkels, waar je het zo gek niet kunt bedenken, of het is in alabaster te krijgen. Denk aan allerlei vruchten, bakjes, eieren en allerlei huishoudelijke artikelen. Kai ziet ook een paar middeleeuwse wapens, waar hij in is geinteresseerd, vooral een mini kruisboogje. Alleen zijn ze allemaal al stuk, dus hij koopt er geen. Rick en ik kopen een alabaster peper en zout stelletje.

Er zijn allerlei oude dingen te bezoeken in dit stadje, maar de wegwijzers zijn moeilijk te volgen. Saskia en ik zoeken onverrichterzake naar een wc bijvoorbeeld. Ik vraag het twee keer en het moet ergens in de hoek zijn, maar wij vinden hem niet. Omdat we ook nog door naar Siena willen, besluiten we terug te gaan naar de auto. Daar blijkt, dat in de garage ook een wc aanwezig is, wij weer blij.

Overigens had ik in een lijst van 100 dingen, die je moet weten, voor je naar Italie gaat, gelezen, dat er vaak geen toiletpapier aanwezig is in openbare toiletten. Italiaanse dames zouden daarom altijd een pakje papieren zakdoekjes in hun handtas hebben. Dat advies heb ik opgevolgd en ik ben er dankbaar voor, want inderdaad kwam het een aantal keren voor, dat er geen papier was (en in een hotel hadden we te weinig wc papier!).

Andere dingen in die lijst waren o.a., dat Italiaanse mannen langs de weg plassen (meerdere keren gezien) en de deuren openen omgekeerd met de VS (dat is misschien met Nederland ook zo). Ik zit erover te denken zo’n lijst van 100 dingen voor de VS te maken, misschien ook wel handig voor reizigers.

De weg naar Siena is nog mooier, dan die naar Volterra. Nu rijden we door het gebied, waar de Chianti wijn wordt geproduceerd. Overal zien we wijngaarden, maar ook weer de vrolijke zonnebloemen en typische olijfbomen. Ik ga eens op zakjes zonnebloempitten kijken of ze uit Italie komen, prachtig die gele velden! We rijden nu “Under the Tuscan Sun” en die is heet! De thermometer van de auto wijst 37 graden aan.

Tegen half zes komen we in Siena aan. Ook daar parkeren we in een garage bij “Il Campo”, het centrale plein. Wederom weten we hier niet zo goed, wat er te zien en doen is. We lopen naar Il Campo en fotograferen de kerk, die er in het late middaglicht prachtig uitziet. Duidelijk is ook hier een bruiloft gaande en als het bruidspaar naar buiten komt, wordt er rijst gegooid en applaudisseert het hele plein. Erg leuk!

We kijken wat rond en de caprese salades zijn allang weer verteerd, dus we besluiten op een terrasje aan dit plein te eten. Het wordt La Speranza met direct zicht op de kerk, waar niet veel later nog een bruidspaar uitkomt. De serveerder is hoogst charmant en zeer onder de indruk van mijn kennis van het Italiaans.

Hij komt uitgebreid vragen, waar ik die taal heb geleerd en ik vraag, hoe hij zo goed Engels spreekt, want ik hoorde hem net met een groepje Amerikaanse vrouwen converseren. Hij blijkt student te zijn en een “study abroad” (net als Katja nu in Ecuador) in Boston te hebben gedaan. Hij weet ook, waar Virginia ligt. Ik vertel hem, dat hij de eerste hier in Italie is, die dat weet, en dat doet hem duidelijk goed.

Het eten hier is ook nog eens “benissimo”. Ik ben helemaal blij, als ik lamstartaar op het menu zie staan. Dat wordt aan onze tafel bereid met allerlei ingredienten en kruiden. Het wordt geserveerd met een salade en is superlekker! Kai en Rick nemen pizza en Saskia een Toscaanse groentesoep, waarvan ze zegt, dat het het beste maal van de hele vakantie is.

Eigenlijk had ik nog een paar uur hier in Siena willen rondkijken, maar onderweg kwamen we langs Monteriggioni en dat is een miniem middeleeuws dorpje, dat Kai ook uit Assassin’s Creed kent. Hij is heel erg teleurgesteld, dat we er niet zijn gestopt (maar zei dat pas bij aankomst in Siena). Aangezien Rick en ik heel erg willen, dat ook de kinderen een fantastische herinnering aan deze reis hebben, besluiten we in plaats van Siena verder te verkennen terug naar Monteriggioni te gaan.

Op de terugweg naar de auto komen we in een of andere demonstratie over vrouwenrechten terecht. Een menigte komt de heuvel op met roze ballonnen, muziek, spandoeken en Carabinieri, een van de Italiaanse politieeenheden. We nemen foto’s en banen ons een weg tegen de richting in. Een man met een filmapparaat begint mij te filmen en wijst dan op mijn fototoestel en hemzelf. Ik neem dus maar een foto van hem. Wie weet, waar mijn tronie straks nog te zien zal zijn!

Monteriggioni ligt maar een zestiental kilometers of zo van Siena, dus we zijn er zo. Alleen blijkt er een groot evenement bezig te zijn en we worden een enorme parkeerplaats opgeleid. Rick heeft geen zin om naar boven te gaan en Saskia ook niet. We spreken af, dat zij rond blijven rijden en dat Kai en ik naar boven gaan. Ik zal Rick dan bellen, als we klaar zijn.

Het dorpje is omringd door een eeuwenoude muur met torens. Eerst dacht ik, dat het een kasteel was, tot Kai vertelde, dat binnen die muren een dorpje ligt. Het evenement blijkt het Festa Medievale te zijn, waarvoor we tien euro per persoon moeten betalen. Nu we hier eenmaal zijn, doen we dat ook maar en lopen met de meute mee de poort, die door twee “middeleeuwse” wachters wordt bewaakt, door.

Daarna wanen we ons echt een half milennium terug. Dit dorpjes is in de dertiende eeuw begonnen en alles is er eeuwenoud. Vandaag zijn heel veel mensen ook nog eens gekleed in costuum, waardoor Kai zich letterlijk midden in zijn spel voelt. Twijfelde ik nog even over de tien euro, kijkend naar mijn zoon, die helemaal in zijn element is, is het die helemaal waard. Hij verzucht ook, dat hij geen andere souvenir hoeft, dit is het voor hem.

Net voor we weer naar buiten lopen, ziet Kai een man verkleed in het costuum van de Assassin. We nemen foto’s van hem en ik vertel de Italiaan, dat Kai hier is, omdat hij zo gek is van Assassin’s Creed. Dan heeft hij in mij een lotgenoot gevonden, antwoordt hij. Hij blijkt ook Engels te spreken en kletst even met Kai over het spel.

Met een zeer tevreden Kai loop ik de poort weer uit, klaar om Rick te bellen. Alleen zit er geen telefoon in de houder van mijn tas! Die moet dus nog in de auto liggen. Even raak ik in paniek, want hoe vinden we elkaar tussen al die massa’s van auto’s terug en straks wordt het donker!

Gelukkig heeft Rick inmiddels al geprobeerd mij te bellen en mijn telefoon gevonden, dus hij weet, dat hij op de uitkijk moet zijn voor ons. Wij staan bovenaan de heuvel, dus hij ziet ons al gauw en zwaait. Eind goed, al goed!

Het loopt al tegen tienen, als we weer bij het hotel aankomen. Wat een volle en mooie dag weer! Vermoeid gooien we ons op ons bed neer, want morgen moeten we weer heel vroeg op.

Zondag

Om zeven uur gaat de wekker alweer. We hebben kaartjes voor de toren van Pisa voor tien voor half elf en willen daar ruim op tijd voor zijn. We eten ontbijt en checken uit het hotel. Qua slaapgelegenheid was Pensione Pendini onze favoriet. We hadden twee slaapkamers en de air conditioning werkte supergoed.

Al met al zijn ons de vierpersoonskamers in de hotels zeer goed bevallen. De kamers waren niet groter, dan de standaard Amerikaanse hotelkamer, maar hadden allemaal vier eenpersoonsbedden (voor Rick en mij aan elkaar geschoven). Dat slaapt veel fijner, dan twee queen size bedden, zoals meestal in de VS, vooral voor de kinderen. Alle hotels, waar we hebben gelogeerd, inclusief deze laatste nacht in Rome, waren goed te doen met zijn vieren op een kamer.

De auto wordt al gauw gebracht en dan nemen we weer afscheid van Florence. Wat een prachtige stad, waar we de hoogtepunten van gezien hebben, maar waar ik best wat langer had willen verblijven. De anderen hebben dat gevoel echter niet, maar voor hen is Florence ook minder bekend, dan Rome of Venetie.

Dit keer bereiken we Pisa zonder oponthoud en zijn dus rijkelijk vroeg. Het is er een stuk rustiger, dan gisteren, zo vroeg in de ochtend. Voor de toren staat de geschiedenis ervan op borden uitgelegd. Al vlak na het bouwen verzakte een kant ervan. Door dat schuine had het weer ook veel meer invloed op het verval, dan als het gewoon een rechte toren was geweest.

Op foto’s zie ik, waarom ik het me herinner als een vieze toren, terwijl hij er nu als nieuw uitziet. De afgelopen tien jaar is hij voorzichtig gerestaureerd en zijn er versterkingen aangebracht. Je zou inderdaad zo op het eerste gezicht niet zeggen, dat deze toren al bijna duizend jaar staat.

Nadat ik mijn tas in een kluisje heb gedaan, want er mogen alleen fototoestellen mee, gaan we naar boven. Het is een vreemde gewaarwording, zeker in het begin, want de vloer loopt gewoon scheef. De treden zijn enorm uitgesleten na vele eeuwen van bezoekers. Onderweg vragen we ons af, hoeveel treden we deze vakantie hebben gelopen. Met de verschillende torens, bruggen in Venetie en trappen in Rome schatten we meer dan duizend!

Halverwege worden we een platform op geleid en maken foto’s. Dan mogen we door naar het niveau va de klokken. Net als we daar staan horen we een berichtje in meerdere talen, dat de klokken zo gaan spelen. Gauw worden we naar de bovenste verdieping geloodst. Het is wel speciaal hier tijdens het klokkenspel te staan. Ik had verwacht, dat het veel luider zou zijn, maar misschien is het minder, omdat we erboven staan, want ik zie een van de medewerkers er vlak onder met zijn vingers in zijn oren staan.

Van bovenaf nemen we de nodige foto’s. Kai en ik ook van een paar van de mensen, die de toren proberen “om te duwen”, eentje zelfs met de voeten. Eenmaal weer beneden kopen we nog wat goedkope souvenirs. Rick een boek over de toren en een hellend shot glas voor Katja en ik een mok, die schuin staat. Ach ja, soms moet je gewoon kitsch doen.

Bij een kiosk koop ik een dik Italiaans tijdschrift om morgen in het vliegtuig te lezen en Kai een paar Duitse tijdschriften. Dan nog een koud drankje voor onderweg en we zoeken de auto weer op. De weg naar Rome loopt maar gedeeltelijk over de autostrada, maar is wel voornamelijk vierbaansweg. Bij tijd en wijle komen we vlak langs de kust.

Op de kaart volg ik onze route en zo weet ik, dat we op een gegeven moment in de verte Elba zien. Rick en ik vragen aan de kinderen, wat daar historisch belangrijk aan is en Kai weet, dat Napoleon erheen werd verbannen. Dat weet hij nog van zijn AP World History, een vak, dat Saskia volgend jaar zal nemen.

We reizen verder naar het zuiden en ik zie, dat we heel dichtbij Porto Ercole komen. Dat herken ik nog van de vele Prive en Weekend verhalen over de vakanties van de koninklijke familie daar. Niet ver ervandaan ligt Ansedonia vlak aan onze route en ook vlak aan het water. We gaan daar op zoek naar een lunchrestaurant, denken we optimistisch.

Het blijkt echter enorm druk en iedere parkeerplaats, die we tegenkomen, zit vol. Ook vinden we niet bepaald veel restaurants, al doen de bordjes anders vermoeden. Een restaurant adverteert veel, Il Pescatore, dus we gaan dat maar opzoeken. Er is daar gelukkig een prive parkeerplaats met plek en we kunnen meteen aan tafel. We hebben uitzicht op zee, dus helemaal goed. Het eten is ook lekker. Ik bestel eens gnocchi, die prima bereid zijn.

Het laatste stuk naar Rome verloopt vlot. Vermoedelijk omdat het zondag is, is de stad vrij rustig en zo vinden we ons centraal gelegen hotel ook al gauw. Bij Hotel Bolivar krijgen we weer een vierpersoonskamer. Dit keer is het op de begane grond, de eerste kamer nog wel. Handig, als we morgenochtend vroeg moeten uitchecken.

Rick gaat de huurauto terugbrengen en ik neem een snelle douche. Daarna volg ik voor het eerst deze vakantie de Italiaanse siesta gewoonte. Gewoon een half uurtje met de ogen dicht liggen doet wonderen, ik was zo moe!

Verfrist wandel ik Rick tegemoet, die de huurauto maar achter heeft gelaten, want het kantoor was dicht. Ze hadden een drop box voor de sleutel, dus dat moet goed zijn.

Wij hebben allebei zin om nog een laatste beetje Rome sfeer te proeven en een aperitiefje te gaan drinken, maar de kinderen willen op de kamer blijven. Prima. We zitten hier dichtbij het Forum en gaan in die buurt op zoek naar een restaurant. Dat vinden we in La Base, een gezellig, zeer te betalen, restaurant met een uitgebreid menu.

We bestellen een bruschetta met tomaat en prosciutto, Rick een biertje en ik mijn laatste Italiaanse Aperol spritz. Daarna bellen we de kinderen om ons hier te ontmoeten voor onze laatste Romeinse avondmaaltijd.

Kai en ik delen bresaola (heerijk gerookt vlees) met Parmezaanse kaas en arugola. Als hoofdgerecht neem ik een pizza met garnalen en zalm. Die is zo groot, dat ik voornamelijk de garnalen en zalm eraf eet, de rest kan ik niet op. De anderen genieten van hun biefstuk, die voor het eerst hier in Italie ook lekker is.

Na afloop bestellen de andere drie bij Flor nog een gelato. Ik neem van ieder een hapje, gewoon voor de smaak. Ik ben geen grote ijsliefhebster, maar de echte gelato smaakt toch wel prima hier in Italie. Toch hoop ik ooit terug te gaan naar de ijssalon in Amersfoort, want in mijn herinnering hadden ze daar het beste aardbeien- en citroenijs ooit. Ik weet niet eens of ze nog bestaan, trouwens.

Via het Forum, waar net het laatste avondlicht op valt, lopen we terug naar het hotel. Saskia blijft daar internetten, terwijl wij met zijn drieen het Colosseum bij avond gaan fotograferen.

We zijn niet de enigen, die dat willen doen. Slimme verkopers staan er zelfs met statieven te koop. Ik heb mijn Gorillapod mee, maar weinig plek om hem neer te zetten. Ik gebruik dus op hoop van zegen verkeersborden en lantaarnpalen om mijn camera zo stil mogelijk te houden. Rick gaat zelfs helemaal op de grond liggen met zijn Gorillapod, maar de energie daarvoor ontbreekt me. Ik zou niet meer opstaan, ha ha!

Na een uurtje zijn we klaar. We kopen nog wat flesjes water en nemen dan een taxi terug naar het hotel, want mijn voeten hebben het gehad en nog eens heuvel op teruglopen is me te pijnlijk. Ik hoop maar, dat mijn blaren de komende dagen de kans krijgen wat te helen, want zaterdag moeten mijn onderdanen de straten in Washington weer trotseren.

Katja is op MSN en we kletsen even snel bij. Daarna gaan de lichten snel uit, want de wekker is alweer voor zeven uur gezet.

Maandag

Om de een of andere reden ben ik al vroeg klaarwakker. Hoe vroeg weet ik niet, want het is zo donker in de kamer, dat ik mijn horloge niet kan lezen. Later blijkt, dat Rick en Saskia ook niet lang hebben geslapen. Toch voel ik me, in tegenstelling tot hen, wel uitgerust.

We pakken snel in en gaan dan ontbijten. Dit keer is het een meer Amerikaans ontbijt met roerei en spek, erg lekker. Helaas is er vandaag geen vers fruit. Toch grappig, hoe de ontbijten toch verschillen. Dit mag dan een viersterren hotel zijn, het ontbijt heeft minder te bieden, dan de andere plekken, waar we logeerden. Ik heb me wel voorgenomen ook thuis deze zomer meer vers fruit bij het ontbijt te hebben. Ook in ons gebied komen de perziken bijvoorbeeld van de plaatselijke boerderijen en hebben ontzettend veel smaak.

Al voor we op reis gingen had ik de taxi van en naar het vliegveld geregeld. Op onze voucher staat, dat we om tien over acht zullen worden opgehaald. Keurig op tijd staan we klaar, maar geen taxi. Ik bel het bedrijf en om de een of andere reden hebben ze onze reservering niet. Dat is wel heel vreemd, want bij aankomst stond onze terugrit ook op de lijst. Er wordt beloofd, dat de chauffeur er binnen het kwartier zal zijn.

Om half negen, twintig minuten later, zijn er wel twee taxi’s bij het hotel verschenen, maar geen van beiden van het bedrijf, waar wij voor betaald hebben. Het vliegveld is drie kwartier rijden, dus de tijd begint te dringen. Een van de taxi’s is groot genoeg voor al onze bagage en de chauffeur erg vriendelijk. We besluiten niet langer te wachten en het missen van onze vlucht te riskeren. De extra kosten hoop ik later terug te krijgen, want de afspraak werd niet nagekomen.

Vlot rijden we naar het vliegveld en onderweg heb ik nog een leuk Italiaans gesprek met de chauffeur. Het laatste in dit land, maar ik hoop de taal nu bij te blijven houden, hoe moeilijk dat in de VS ook is. Zoveel is teruggekomen tijdens deze twee weken, het zou zonde zijn het weer te verliezen. Kai heeft zijn taleninteresse duidelijk van mij, want ik zou nog wel veel meer talen willen spreken. Het heeft iets bijzonders om zoveel mensen te kunnen verstaan.

We worden bij terminal 3 afgezet en blijken van daaruit een shuttlebus naar terminal 5 te moeten nemen. Daar worden eerst onze paspoorten gecheckt en krijgen we de geijkte vragen of we zelf onze bagage hebben ingepakt etc. Daarna lopen we door naar de check in, die met onze Premier status lekker snel gaat.

Bij de veiligheidscontrole hoeven de schoenen niet uit, maar moeten wel, behalve de laptops, ook alle andere electronica in een apart zakje. Daarvan hebben we nogal wat, dus ik heb een paar zakken vol tegen de tijd, dat Kai en Saskia me hun telefoons, Zunes en fototoestellen hebben gegeven! Zoveel is electronisch tegenwoordig!

Na deze controle worden de paspoorten nogmaals gecontroleerd en dan worden we met nog een bus naar de gates gebracht. Ik verzucht tegen Rick, dat het maar goed is, dat we niet op die andere taxi hebben gewacht, want we hebben nauwelijks nog tijd om Duty Free te winkelen!

Gelukkig lukt dat nu wel, want ik wil een fles Aperol meenemen. Die drank is in de VS nog nauwelijks te krijgen, las ik online, maar bij een paar restaurants in DC. Ook neem ik er een fles Prosecco voor mee. Die kunnen we wel krijgen, maar zo heb ik een tijdje echte Italiaanse Aperol Spritzes op ons deck straks. Ik zie er nu al naar uit! Rick neemt een zakje Baci mee, gewoon voor het idee, want die zijn ruimschoots verkrijgbaar bij ons.

Al heel gauw is het tijd om aan boord te gaan. We hebben weer een raam en een gangpad plaats een rij achter elkaar in Economy Plus. Heerlijk, want het zal een vlucht van bijna tien uur worden, een van de langste achtereen, die ik ooit heb gemaakt (van Nederland naar Senegal vliegen is langer, maar dan stapten we herhaalde malen over). De crew is erg vrolijk en maakt veel grapjes, erg leuk. Saskia krijgt haar low calorie maaltijd, die er (gelukkig) erg lekker uitziet. Mijn kosher maaltijd moet nog opgewarmd worden, maar blijkt ook smakelijk: kalkoenborst met champignons en rijst in tomatensaus. Zelfs Kai’s standaard kipmaaltijd ziet er beter uit, dan gewoonlijk.

Terwijl ik dit blog bijwerk, komen de flight attendants langs met Duty Free. Meestal koop ik daar niets, maar ik zie nu een handige armband om mijn telefoon in te doen, terwijl ik loop. Handig voor een van mijn “telefoonwandelingen” met Christine of mijn zus of gewoon om eindelijk eens tijdens het lopen naar de muziek, die ik opgeladen heb, te luisteren. Ik ben er helemaal blij mee.

Helaas zijn er problemen met het videosysteem aan boord. Ik probeer Jane Eyre te kijken, maar het geluid valt steeds uit. Gelukkig wordt het tegen het romantische einde beter. De vlucht verloopt lekker, een beetje lezen, een beetje tv kijken en voor we het weten vliegen we weer boven het Noord-Amerikaanse continent.

Er wordt een snack rondgebracht en duidelijk was mijn koshere maaltijd vergeten, want ik krijg weer een hoofdgerecht. Dit keer is het met een mini quiche, spanakopita en een rijstkroket met groente erin, erg lekker. De Italianen hebben ook misgeteld, want er zijn drie te weinig snacks aan boord. Kai is daar een van en hij krijgt een bordje met vers fruit en kaas uit de eerste klas. Daar eet hij met smaak van!

We landen veilig in Virginia. Het is hier nota bene precies dezelfde temperatuur, als gisteren in Rome, waar het ook flink vochtig was. Online las ik, dat Washington volgens het Weather Channel de zesde heetste stad van Amerika is. We liggen op dezelfde breedtegraad als Rome, dus de zon heeft dezelfde kracht.

Al lijkt de rij bij de paspoortcontrole enorm, het gaat zo gesmeerd, dat we er binnen het kwartier door zijn. Onze bagage staat al te wachten en de douanebeambte vraagt even snel of we vlees, groente of bloemen meehebben. Ik antwoord nee en krijg een "you're good to go" te horen.

Bij de taxistandplaats zijn wij de enigen met veel bagage en binnen twee minuten komt er een grote SUV aanrijden. Nog geen uur na onze landing rijden we de oprit thuis alweer op. Ik loop als eerste naar binnen en word enthousiast begroet door de drie katten. Laura heeft, zoals altijd, goed voor ze gezorgd.

Als de bagage naar binnen is gebracht, gaat Saskia meteen naar het zwembad om haar vriendinnen weer te zien. Zij is echt weer blij thuis te zijn. Stedenreizen, zoals deze, zijn niet aan haar besteed. Kai daarentegen heeft genoten, dat is aan alles te merken.

Hij en ik gaan naar de kennel om een heel enthousiaste Cosmo op te halen. Die heeft een lekker bad gekregen en de medewerkster vertelt, dat hij dol op gekamd worden is. Ze heeft een hele tweede Cosmo uit hem gekamd. Ik geloof het graag.

Nu wordt het uitpakken geblazen. Mijn voeten zien uit naar nog een dag rust morgen. We hebben wat kilometers afgelopen! Iedereen hartelijk bedankt voor de leuke reacties op mijn schrijfsels elke dag. Helaas heb ik geen andere blogs kunnen lezen en had 150 ongelezen blogs in mijn Google reader staan bij thuiskomst. Dat lukt me niet om bij te lezen, dus begin ik morgen met een schone lei.

De laatste foto's van deze reis staan hier.

Blog komt later

Een volle, drukke dag in Toscane vandaag, weer heel veel moois gezien, maar te laat om een blog te schrijven. Morgen onze laatste nacht in Rome, ik zal de blogs van vandaag en morgen waarschijnlijk in het vliegtuig schrijven. Het zal een lange vlucht worden, dus dat geeft me wat te doen.

De foto's van gisteren staan hier.

Dag 10: Cultuur opsnuiven in Florence

Rick heeft zijn wekker voor half acht gezet, want we hebben een vroege reservering om "de" David te gaan bekijken. Ok, voor de Galleria dell'Accademia, maar de grote trekpleister is wel dat beeld.

We ontbijten een verdieping hoger, dan onze kamers, want de receptie ligt op de bovenste verdieping van dit gebouw en het restauarant ook. Ik vind dit ontbijt het minste, van de hotels, die we tot nu toe hebben bezocht (dat aan het strand het lekkerst). Vooral omdat er minder vers fruit is. Ik maak een broodje met ham en brie en dat smaakt ook prima.

Na het eten wandelen we naar de Accademia. Wij hebben reserveringen voor 9:15 en komen er net voor negenen aan. Er staat al een flinke rij wachtenden, maar met reservering zijn wij de eerste, die het museum binnengaan. Na de veiligheidscontrole laat ik de paspoorten van de kinderen zien, die korting krijgen, en dan mogen we naar binnen.

Eerst zien we een zaal met oude religieuze schilderijen, niet onze interesse. Daarna bekijken we een zaal met gipsen copien van beeldhouwwerken van Bartolini. Ook niet echt ons ding, dus we gaan op zoek naar de David, voor de menigte komt.

We vinden hem al gauw en zien meteen, waarom hij zo beroemd is. Dat iemand zo'n levensecht groter dan levensgroot beeld uit een stuk marmer kan maken! Zelfs de aderen in zijn hand, arm en voet zijn zichtbaar. En dat zoveel honderden jaren geleden, onvoortstelbaar. Ik ben er echt even stil van. Ik had verwacht even te kijken, zoals bij de Venus van Milo en dan te kunnen zeggen, dat ik hem gezien heb.

De kinderen en Rick zijn net zo onder de indruk. We bekijken het standbeeld van alle kanten en zien ook, dat het nauwlettend in de gaten wordt gehouden. De kleinste aardbeving kan al catastrofale gevolgen hebben voor dit kunstwerk, dus worden de spanningen op het beeld constant electronisch gemeten, erg interessant.

Hierna lopen we nog even wat door de galerij en zien nog een negentiende eeuwse tentoonstelling van namaakbeelden, die geen indruk maakt, behalve dat er om de zoveel centimeter een spijker in het gips zit en we ons afvragen waarom. Een vraag, die onbeantwoord zal blijven. Niets haalt bij David, dus we besluiten dit museum na een laatste blik op zijn majestueuze verschijning te verlaten.

Het is nog zo vroeg, voordeel van vroeg beginnen, pas kwart voor tien. De Duomo is nog niet eens open, maar er staat al een flinke rij. Wij besluiten die voor morgenochtend te laten en lopen door naar de Campanile (beltoren). Daar betalen we de 6 euro per persoon om naar binnen te mogen.

We beginnen aan de 414 treden naar boven. Er zijn tussendoor wel een paar verdiepingen, waar we even kunnen uitblazen. Het is een hele klim, maar dan hebben we ook wat, namelijk prachtig uitzicht over Florence. Tegenover ons zien we de mensen, die de Duomo hebben beklommen, dat hopen wij morgen te doen.

We blijven een tijdje boven om te genieten. Ik vind het zo bijzonder, dat eeuwen geleden dit uitzicht niet veel anders was. Na Dubrovnik was en is Florence (zelfs al was ik destijds niet in de beste vorm) mijn favoriete middeleeuwse stad en mijn herinnering stelt me niet teleur.

Na een half uur beginnen we aan de tocht naar beneden. Ik moet regelmatig wachten op zuchtende en steunende mensen, die naar boven komen. Helemaal beneden vraagt een Nederlands gezin mij in het Engels of het moeilijk is en de moeite waard. Tot hun verbazing krijgen ze Nederlands antwoord (zeker de moeite waard en met rustpauzes tussendoor kunnen de meesten het).

Al de hele tijd vind ik het vervelend, dat we alleen een reisgids voor Rome van thuis hebben meegenomen. In het winkeltje hier koop ik een beknopte gids voor Florence. De MapEasy kaart vertelt heel wat, maar niet de details.

We kopen wat water en beginnen dan aan een lange stadswandeling. Als eerste gaan we naar de kerk van Dante Alighieri, stammend uit 1032. Later blijkt, dat ik de enige van ons ben, die erg onder de indruk is van zo'n oud kerkje en het feit, dat een belangrijke personnage uit de Divina Comedia, Beatrice Portinari, hier begraven ligt.

Slechts een paar stappen van dit kerkje ligt Dante's huis, waar nu een museum in is gevestigd. Was ik alleen, dan zou ik het zeker hebben bezocht, maar duidelijk zijn mijn reiscompagnons verveeld. We kijken nog even naar een artiest, die Dante's gedichten met verve opzegt, en lopen dan verder. Ik zou er bijna de Divina Comedia van gaan lezen, ware het niet, dat ik daar tijdens mijn studie Italiaans vrijwel niet doorheen kwam.

We lopen verder naar het Piazza della Signoria met het uit de 13e eeuw stemmende Palazzo Vecchio. Hiervoor staat de copie van David. Na net het origineel te hebben aanschouwd valt op, dat de copie lang niet zo gedetailleerd is. Toch wel leuk om foto's van te nemen, al vinden de kinderen niet, dat ik op het meest viriele deel van het beeld mag inzoemen.

Het palazzo vecchio is gratis te bezoeken. We kijken er wat rond en fotograferen, maar vinden de in mijn gids genoemde mooie kamers niet. We zien hier vandaag ook zoveel, dat we daar maar niet om treuren.

Het is snikheet, dus tijd voor een drankpauze. We gaan een van de self service restaurants binnen. Daar liggen ook lekkere cannoli's. Kai, Rick en ik delen een grote cannolo en die smaakt toch wel anders (super lekker en vers), dan wij bij Italiaanse restaurants thuis gewend zijn. Niet, dat ik nu zo vaak (of eigenlijk ooit) cannolo bestel.

We lopen door naar de Ponte Vecchio en vergapen ons, althans Saskia en ik, aan de prachtige juwelen. We vragen ons af hoe de prijzen vergelijken met de juwelieren in Aruba. Dat zullen we nooit weten, want prijzen zijn, zoals altijd bij juwelieren, niet zichtbaar en naar binnen om te vragen willen we niet. Het is wel bijzonder, dat iedere winkel een juwelier is. je vraagt je af, hoe ze de concurrentie overleven!

Door de zenderende hitte lopen we door naar het Palazzo Pitti. Zo van voren is dat groot, maar verder niet interessant. We hebben geen zin om nog meer entrees te betalen, dus laten het er maar bij. Ik weet, dat de musea werken van bijvoorbeeld Raphael hebben, die ik graag zou zien, maar ik ben de enige kunstgek van ons vieren (hoewel Kai ook neigingen vertoont).

Het is inmiddels lunchtijd en Saskia wil graag op een terrasje eten. Rick en ik willen het goedkoop houden, dus alleen een broodje. Waarempel vinden we Caffe Bianchi, een klein terrasje met lekkere broodjes. Kai en ik kiezen de "tonno, uovo e pomodori", dus met tonijn, ei en tomaat. Een combinatie, die we thuis niet zouden krijgen, maar die ik me voorneem wel eens te maken. In de hitte smaakt het prima.

Bij alle souvenirsstandjes en winkels zien we Pinocchio hier. Het blijkt, dat Carlo Collodi uit Florence komt. Vandaar overal dat houten jochie met zijn lange neus. Saskia koopt er een souvenir van voor een van haar vrienden.

Ons volgende doel is de Piazzale Michelangelo. Hiervoor moeten we een stuk langs de Arno lopen, zoveel mogelijk in de schaduw, want het is heet. Net zo warm als bij ons thuis overigens, dat wordt wat voor de rondleidingen in DC straks!

Puffend lopen we de heuvel op. Eenmaal boven is dat duidelijk niet voor niets! We hebben prachtig uitzicht over Florence. Het is, dat het zo warm is in de zon, anders zou ik hier lang kunnen blijven.

Er staan allerlei souvenirstandjes en Kai kiest een grappig t-shirt voor de enorme prijs van 5 euro. Saskia koopt haar laatste souvenir voor een vriendinnetje, een masker, dat ze ook in Venetie heeft gezien, maar hier de helft van de prijs is.

Terwijl we hier zo rondlopen en ook in de andere plaatsen luister ik graag mee met de gidsen. Boven op de St. Mark in Venetie leerde ik al een aantal dingen en vandaag ook weer. Op een van de heuvels tegenover ons blijkt een oud Etruskisch dorpje te liggen uit de 9e eeuw voor Christus. Jammer, dat we geen tijd hebben dat te bezoeken!

Na genoten te hebben van het uitzicht, vooral Saskia vond het hier heerlijk, want zij vindt de stad niets, gaan we weer naar beneden. Dat gaat natuurlijk veel sneller, dan naar boven, dus we komen een half uur voor onze gereserveerde tijd aan bij het Uffizi.

Maar goed ook, want we moeten eerst onze vouchers inwisselen voor kaartjes. Daar staat al een rij en bij de ingang daarna ook. Om precies kwart voor drie lopen we een van de oudste en meest prestigieuze musea ter wereld binnen.

Eerst moeten we allerlei trappen op naar de bovenste verdieping. Daar zien we een galerij met eeuwenoude standbeelden en schilderijen van belangrijke personnages in de Italiaanse geschiedenis. De zalen met schilderkunst liggen daarlangs.

Het moet gezegd, ik ben dol op Botticelli nu ik zijn schilderijen in het echt heb gezien. Hoe verfijnd, wat een schilderkunst voor alweer zo verschrikkelijk lang geleden. Ook Kai is helemaal geinteresseerd, vooral in de geboorte van Venus. In de kamer met Boticelli's werken blijven we het langst.

Later zien we een Michelangelo (haalt niet bij zijn David, vind ik), werken van Bellini, Raphael, El Greco en Titian, allemaal even indrukwekkend. Ik vind de zaal met Nederlandse meesters erg leuk. Er zijn drie Rembrandts, waaronder een zelfportret. Ik wist, dat hij die graag maakte, maar niet, dat ze ook erg gezocht waren door Rembrandts leeftijdsgenoten. Een stilleven door een van de Nederlandse meesters vind ik weer zo geniaal, alsof je de sinaasappel zo van het bord pakt!

Na al dit lopen heeft Saskia last van haar rug. Niet verwonderlijk, want zij loopt de hele tijd op slippers. Maar ook mijn voeten klagen steen en been. We lopen nog door een interessante tentoonstelling over het ontstaan van het Uffizi (begonnen in 1560, maar liefst!), maar de kinderen hebben het nu gehad, dus Rick en ik haasten ons er doorheen.

Dacht ik altijd, dat je in Amerika eerst door grote winkel wordt geloodst voor je een bezienswaardigheid uit bent. Hier moeten we een waar winkelcentrum door! Eerst boeken, dan wijn, dan kleding etc. eindelijk is daar de uitgang!

Rick heeft nu wel zin in een gelato en ik eigenlijk ook. Ik neem een klein citroenijsje en Rick kiest pistachenotenijs (erg lekker!). Saskia wil niets, maar Kai bestelt de mint granita, ook dat is erg verfrissend.

Saskia, die al dit stadsgedoe maar niets vindt, wil graag een ritje in een van de koetsen aan dit plein maken. De prijs valt mee, dus we gaan op een ritje. Helaas zegt de koetsier helemaal niets onderweg. Rick vooral had gehoopt op een meer "New Orleans" ervaring. Daar zijn de koetsiers ook gidsen, de helft van de tijd versta je ze niet, maar het is het idee. Het paard is in ieder geval lief en onze voeten krijgen even respijt.

Het is dan ook weer even vervelend opstaan, want mijn voeten protesteren hard! Arme Saskia heeft echt rugpijn. We gaan dus terug naar het hotel, dat eigenlijk vlakbij ligt. Alweer heeft Rick een heel centrale locatie geboekt hier.

Gisteravond wilde Rick al een drankje drinken bij het Hard Rock Cafe, dat naast ons hotel ligt. Toen voelde ik me niet lekker, dus stel ik voor nu te gaan. Daar is Rick helemaal voor, dus we geven de sleutel aan de kinderen.

We krijgen een leuke serveerster en ik neem een droge Martini. Volgens mij heb ik die al sinds mijn studententijd niet gedronken. Het smaakt erg lekker. Rick wil ook Grappa weleens proberen, dus dat doen we ook. Pff, ik ben zo moe van vandaag, ik zou zo aan deze bar kunnen blijven hangen.

Intussen kijken we op Tripadvisor.com naar restaurants voor vanavond en zien zowel op de Engelse, als de Italiaanse, Antica Trattoria da Tino. Dat krijgt zoveel goede aanbevelingen, dat ik gauw opbel om te reserveren.

Na een snelle douche, met deze warmte onontbeerlijk, gaan we op zoek naar een taxi om ons naar het restaurant te brengen. Er is een taxi standplaats vrijwel voor de deur, dus we kunnen al snel mee.

Een reservering was absoluut niet nodig, waarschijnlijk omdat Italianen pas na achten eten. We krijgen dan ook Engelstalige menu's, maar ik ben vastbesloten Italiaans te spreken. Op zo'n moment voel ik me meer Nederlands, dan Ameerikaans en als mensen Engels terug spreken heb ik de neiging te vragen, of ze ook Nederlands spreken. Ik heb toch niet voor niets die cursus Italiaans gedaan!

Onze hoofdserveerder vindt het duidelijk wel makkelijk Italiaans te kunnen praten, dus helemaal goed. De anderen staan op Engels, maar de rest van de klanten zijn dan ook Australisch of Brits. Kai en Saskia vermaken zich met het ontcijferen van die accenten, dat lukt dus niet.

We nemen een bord met Toscaanse produkten als vooraf(je), het is dus een enorm bord, dat we absoluut niet opkrijgen. Mijn zwaardvis pasta is lekker en teveel en de anderen smullen ook. Een afgelegen maar goede keuze aan restaurant zeker. Voor het eerst waren de menen ook vriendelijk hier in Florence, tot nu toe vonden we de mensen maar nors.

In het Italiaans vraag ik om een taxi en die komt niet veel later aanzetten. Alweer in het Italiaans geef ik het adres van ons hotel. Dat zal ik nog het meest missen straks thuis. Het gaat zo goed met Italiaans en ik vind het zo'n mooie taal, niet voor niets heb ik het gestudeerd. Ik zou wel een Italiaanse Facebook vriend willen, of zo. Zonder twijfel was vandaag weer een onvergetelijke dag!

Foto's volgen later, ik laad ze nu op

Dag 9: St. Mark Basiliek en naar Florence

Alweer word ik door het klokkenspel van de Campanile wakker. Even speel ik met het idee om weer een vroege wandeling te maken, maar nog even lekker liggen wint. Om acht uur wek ik Rick en Kai, zodat we ontbijt kunnen eten voor we naar de Basiliek St. Mark gaan. Saskia gaat ook mee naar beneden om te eten, maar blijft daarna op de kamer internetten.

Ongeveer drie kwartier voor het openen van de basiliek sluite we aan in de al vrij lange rij. Gelukkig staan we in de schaduw en is er een lekker briesje. Met mensen kijken gaat de tijd snel voorbij en zelfs al voor kwart voor tien komt er beweging in de rij.

Ook hier weer wordt de regel van schouders en knieen bedekken streng gehandhaafd. Iedereen, die niet zo gekleed is, krijgt een soort donkerrode servet om om te doen. Wij zijn goed gekleed, dus mogen meteen doorlopen.

Ergens heb ik een opinie gelezen, dat de St. Mark de mooiste kerk ter wereld is. Van wat ik gezien heb, kan ik het daar wel mee eens zijn. Van binnen is hij nog indrukwekkender, dan van buiten. Alle muren, inclusief de binnenkant van de vijf koepels, zijn bedekt met mozaieken met heel veel goud. We horen van een gids, dat dat glazen stukjes zijn met 24 karaatsgoud erin.

Met open mond nemen we het geheel in ons op. We laten de schatkamer en het altaar, waar je beiden entree voor moet betalen, zitten. Als we al het moois in ons op hebben genomen, gaan we wel naar boven. Daar wordt een entree geheven van 4 euro per persoon voor het museumpje en het balkon.

Het museum is interessant en vertelt over de geschiedenis van de kerk. Ook staan hier de vier originele koperen paarden uit de tweede eeuw na Christus. Sinds 1982 zijn de paarden, die nu buiten staan, copieen.

Binnen mag niet gefotogafeerd worden, maar buiten op het balkon wel. We staan nu nog dichter bij de mooie mozaieken op de voorgevel, dus nemen daar foto's van. Ook zien we hier over het hele Piazza San Marco met zijn drukte uit. Na een aantal foto's hebben we het wel gezien en gaan even terug naar het hotel.

Kai wil toch heel graag een masker van een pestdokter en Rick een souvenirgondel. Zij gaan daarnaar op zoek. Ik wil nog een paar dingen in de stad bezoeken, dus ga er alleen op uit.

Allereerst maak ik een foto van de Brug van de Zuchten, zo genoemd, omdat de gevangenen via die brug naar de gevangenis werden gebracht en daar hun laatste blik op Venetie wierpen. De brug wordt gerenoveerd, maar ik wil dit bekende plaatje toch maken.

Op mijn MapEasy kaart zie ik, dat hier dichtbij de kerk San Giorgio dei Greci een scheve beltoren heeft. Dat wil ik weleens zien. Via de heel drukke kade loop ik erheen. Mannen en vrouwen verkleedt als met Carnaval proberen geld te verdienen door foto's, die toeristen van hun nemen. Ze roepen ook mij toe met mijn overduidelijke fototoestel. Ze hebben echter pech, want aan zulke foto's vind ik helemaal niets.

Na een tijdje volg ik de kaart de nauwe steegjes in. Hier is het opeens absoluut niet meer toeristisch. De wassen hangen hoog boven mijn hoofd te drogen en een oude vrouw hangt uit een raam een kleed te kloppen. Opeens komt er zo'n Carnavalspaar de steeg inrennen en begint in allerijl hun costuums uit te trekken. Een plotselinge amoureuze intermezzo of iets anders?

Verder baan ik mij een weg door de steegjes, nauwkeurig de kaart volgend, want je verdwaalt hier zo. Ik heb de scheve toren al gezien en gefotografeerd, maar het hele kerkje vind ik niet. Is ook niet belangrijk, dus ik geef het op.

Kai heeft de kerk van San Zacccaria ook op de kaart omcirkeld als voorkomende in Assassin's Creed. MapEasy weet te vermelden, dat de nonnen van het bijbehorende klooster bekend stonden om hun ondeugendheid. Wat ik me daar nu weer bij moet voorstellen? Deze kerk is erg donker en lang vertoef ik er niet. Zo langzamerhand moet een kerk wel heel mooi zijn om mijn belangstelling nog te houden.

Een laatste gebouw hier in Venetie, dat ik graag wil zien, is het Palazzo Contarini di Bovolo. Dit paleis uit de laat 15e eeuw staat bekend om zijn wenteltrap aan de buitenkant. Op mijn kaart zie ik, dat het niet zover is, maar ik moet wel door de meute op het San Marco plein. Nou ja, vooruit dan maar.

Na wat gezoek vind ik het paleis en maak een paar foto's. Helaas is het nu tijd om terug naar het hotel te gaan en straks afscheid van Venetie te nemen. Ja, het stinkt er regelmatig, het is er idioot druk en er is veel verval, maar toch vind ik dit een stad met karakter. Ik heb genoten van onze tijd hier.

Op de kamer pakken we in en checken uit. We kunnen de bagage bij de receptie achterlaten en gaan op zoek naar restaurantje voor de lunch. Dat vinden we vrijwel tegenover het hotel. Ai Specchiere heeft lekkere broodjes, die Rick en Saskia bestellen. Kai neemt gehaktballen met de typisch Venetiaanse polenta en ik neem weer eens een caprese.

Om een uur staat de boottaxi klaar en helpt de medewerker van het hotel met onze bagage. De taxichauffeur vaart lekker langzaam, zodat Rick en ik nog wat laatste foto's kunnen nemen. Dan lopen we door de drukte terug naar de garage San Marco. Het duurt even voor de garagebeheerder onze auto terugvindt, maar dan kunnen we op weg.

Voor we het weten draaien we de autostrada in de richting van Bologna op. Het landschap is hier nogal saai, vlak en weinig te zien, pas na Bologna wordt het mooier. Het wordt steeds heuvelachtiger en we rijden door tunnel na tunnel. Er is enorm veel vrachtverkeer, die allemaal keurig rechts blijven rijden. Rick en ik verzuchten, dat we wilden, dat er zo'n wet in Amerika was.

We verlaten Emilia en rijden Toscane binnen. Al gauw gaan we de snelweg af en worden door de GPS ingewikkeld door de voorsteden van Florence geleid. Rick heeft moeite met de aanwijzingen en het duurt vrij lang voor we eindelijk in het centrum zijn.

Daar zien we de naam van ons hotel Pensione Pendini wel op het gebouw staan, maar kunnen de ingang niet vinden. We bellen toch maar even en Rick krijgt een nogal ongeduldige Italiaan aan de telefoon, die zijn uitspraak van de straten niet verstaat. Ik neem het dus maar even over en met ijzige stem wordt mij uitgelegd, dat de ingang aan een van de zijstraatjes is.

Rick wordt helemaal nerveus van de smalle straatjes met aan weerszijden motorfietsen. Gelukkig vinden we nu de ingang snel en ik ga inchecken, terwijl Rick en de kinderen uitladen. Hier geen "benvenuto" of zo, maar een werkelijk koude vis van een receptionist, die me ook nog eens eraan herinnert, dat hij de autosleutel moet hebben, want zonder kan de auto niet worden geparkeerd. Ja, duh!

In ieder geval hebben we een superkamer of liever een suite. De kinderen hebben een kamer met twee bedden voor en Rick en ik onze eigen kamer met dubbel bed. Het is eenvoudig ingericht en we hebben geen uitzicht, maar we gaan hier toch alleen maar slapen.

We hebben inmiddels trek gekregen en gaan onze omgeving wat verkennen. We hebben flinke trek en strijken neer op een van de terrasjes aan het plein voor ons. We krijgen een tafeltje vooraan en er is van alles gaande op het plein, waaronder een Indiaanse dansgroep, dus dat is leuk.

Onze serveerder is een grapjas van jewelste, dus het wordt een leuke maaltijd. Rick en ik delen een zalm carpaccio, wat gewoon een paar plakken gerookte zalm blijkt te zijn, maar erg lekker. Mijn hoofdgerecht, een filet van dorade met tomaat, uit, aardappel en olijven in alumiumfolie bereid, is precies goed met dit hete weer.

Toe delen Kai, Rick en ik voor het eerst een tiramisu, die duidelijk vers bereid is. De serveerder is laat met de extra lepeltjes brengen en we hebben het al met messen opgegeten. Hij moet daarom lachen en verontschuldigt zich. Om het goed te maken krijgen we een tweede tiramisu gratis. Gelukkig heeft Kai daar nog wel een plaatsje voor.

Na het eten lopen we naar de Duomo. Nu dacht ik echt in Venetie de mooiste kerk van buiten te hebben gezien, maar ik vind deze nog mooier. We bezoeken de doopkapel en nemen foto's van de prachtige ook weer met goud gemaakte mozaieken in het plafond.

Dan lopen we verder naar het Palazzo Vecchio, waar de copie van de David staat en de Uffizi Gallerieen. Daarna naar de Ponte Vecchio, maar Saskia is moe, dus die laten we voor morgen. Het was vandaag weer een volle dag en dat zal het morgen ook zeker worden!

Er is een grappig verhaal over Florence en mij. Toen ik achttien was, waren we bij Venezie op vakantie. Op de avond voor we een dagje naar Florence gingen, hadden mijn broer en ik nogal veel lol met een stel Italiaanse jongens en hun wijn gehad. Wij hadden dus enorme katers, toen we door de straten van Florence liepen. Al het moois ging dus zo'n beetje langs ons heen. Daar heb ik later zoveel spijt van gehad (op de dag zelf al)! Ik hoop er morgen bewust van te kunnen genieten om de David in het echt te zien en alle kunstwerken in het Uffizi (ok, misschien niet alle, maar toch een aantal).

Foto's van vandaag staan hier.

Dag 8: Venetie verkennen en de gondola vaart

Om zeven uur word ik gewekt door het klokkenspel in de toren naast het hotel. Wat een vrolijk wakker worden! Ik blijf nog een half uurtje liggen, maar dan lonkt een vroege wandeling door de stad voor de vele toeristen komen, te erg.

Stilletjes maak ik Rick wakker, die gisteravond heeft aangegeven mee te willen. We lopen eerst naar Piazza San Marco en dan door de nauwe steegjes. Venetie is net aan het wakker worden en we zien nu voornamelijk de bewoners naar hun werk gaan. Met boten worden hotels van wasgoed en groente en fruit voorzien en bij de bakkerijtjes halen mensen hun warme broden.

Helaas gaat de tijd snel en voor we het weten loopt het tegen negenen. Dat is later, dan ik had gewild, want we moeten nog ontbijten en ik vrees een flinke rij voor de St. Mark Basiliek. Rick gelooft me niet zo en zegt, dat ik niet zo moet haasten. Tja, ik heb de rij gisteren gezien en de enorme hoeveelheid toeristen.

We eten beneden ontbijt, dat lekker veel fruit heeft. Tomaat met kaas en meloen met prosciutto zijn de hoofdzaken op mijn bord. Daarbij een lekker sterke kop koffie en ik kan er weer tegenaan.

Terwijl Rick het rustig aan wil doen en nog een capuccino neemt, gaan Kai en ik vast naar boven. Het is vandaag deel twee van de Max Capacity training, waarbij we de oefeningen van vorige week zo vaak moeten doen, als Kai ze deed, maar dan achter elkaar. Een beetje moeilijk uit te leggen, maar het houdt in ieder geval weer een paar trillende benen en armen en dat in minder, dan een kwartier!

Het loopt tegen tienen, als we eindelijk naar de St. Mark lopen. De rij is al ellenlang en Rick moet toegeven, dat ik gelijk heb. Omdat ons hotel zo dichtbij is, besluiten we morgenochtend om kwart over negen paraat te gaan zijn. Hopelijk kunnen we dan vrij snel naar binnen.

De rij voor de Campanile is een stuk korter. We betalen de 8 euro entree per persoon en nemen de lift naar boven. Het is prachtig helder weer vandaag, dus we hebben mooi zicht over heel Venetie. Saskia vertelt, dat ze zich nooit zo veilig voelt in deze oude torens. Ik vertel haar maar niet, dat deze toren in 1902 in elkaar stortte!

Als we uitgefotografeerd zijn, gaan we het San Marco plein verkennen. Rick, Kai en ik proberen duiven op ons te krijgen, Saskia vindt ze te vies. Er landt er een op mijn hand, maar Kai is heel populair. Maar liefst drie duiven landen op hem. Eentje vindt het zo prettig op zijn schouder, dat hij haar er nauwelijks meer vanaf krijgt.

In een van mijn boeken heb ik gelezen over Caffe Florian. Dat is duidelijk een sjieke aangelegenheid met live vioolmuziek. Aan een van de tafeltjes gaan we ervan genieten en mensen kijken. Ik drink waarschijnlijk de duurste ijskoffie ooit, maar de atmosfeer is wel speciaal. Rick is in zijn nopjes, want voor ettelijke euro's extra krijgt hij hier wel een partje citroen bij zijn cola.

Kai vindt het super deze steden te bezoeken, want hij herkent veel plaatsen uit het spel Assassin's Creed. Gisteravond heeft hij die hier in Venetie op de kaart omcirkeld. We gaan een paar daarvan vandaag bezoeken.

Allereerst lopen we de Rialto brug weer over, dit keer de markt op. Kai en Rick willen graag wat vers fruit en in mijn beste Italiaans bestel ik het. Zelf eet ik ook een abrikoos en een pruim, die allebei smaken, alsof ze zo van de boom komen, heerlijk!

Na de vismarkt gaan we op weg naar de Frari Basiliek, die ook in Assassin's Creed voorkomt. Dat valt echter niet mee en we dolen door de nauwe straatjes van de stad. Hier komen de toeristen niet, dus ik vind het wel leuk. Opeens blijken we vlakbij de kerk te zijn, schijnbaar puur bij toeval, want ondanks onze kaarten waren Kai en ik de weg wel een beetje kwijt.

Het is inmiddels ook lunchtijd, dus we zoeken een restaurant met broodjes. Dat vinden we al gauw en er wordt een tafeltje buiten voor ons bijgezet. Ik bestel een vissalade, die erg lekker is. De anderen nemen het typische platte brood van hier met tomaat, mozzarella en prosciutto.

Zoals bij veel kerken hier in Venetie kost het 3 euro om de Frari Basiliek in te mogen. Eerlijk gezegd ben zelfs ik een beetje "uitgekerkt", dus we werpen even een blik door het open raam en dat is genoeg.

In tegenstelling tot Rome heeft Venetie wel leuke souvenirs. In een winkeltje. La Bauta, met allemaal handgemaakte maskers kiezen Rick en ik een klein blauw maskertje voor aan onze slaapkamermuur. Daar hangen al een paar mooie maskers uit New Orleans, dus daar past hij mooi bij.

Het leuke is, dat we kunnen zien, waar de artiest de maskers maakt. Ze zijn allemaal uniek, omdat ze met de hand zijn gemaakt. Ons maskertje heeft een vrij vrolijk gezichtje. Vaak vind ik de maskers hier in Venetie een beetje eng. Zo zijn er veel van het soort, dat de dokters droegen tijdens de pestuitbraken. Kai wil daar graag een van, maar de goedkoopste bij deze winkel 45 euro.

Bij een ander winkeltje kiest Saskia Murano glasarmbandjes voor haar vriendinnen. Langzaam lopen we, al etalages kijkend, terug naar het hotel. Opeens roept Rick mij en wijst me op een winkeltje, waar ze bedeltjes verkopen, die aan Pandora armbanden passen. Ze hebben een zilveren Rialto brug en het Colosseum in Rome. Rick koopt ze voor mij, hartstikke leuk. Ik ben echt wel een ekster, ha ha!

Vlak naast ons hotel is ook een glaswinkeltje. Hier verkopen ze ook oorbellenknopjes, waar Saskia naar op zoek is. Zij kiest een paar uit en ik neem meteen ook een paar kleurige hangers mee voor Katja.

Blij met onze aankopen gaan we naar boven naar de kamer. Het is inmiddels al drie uur en ik had me voorgenomen een kleine siesta te nemen, omdat ik vanavond de verlichte gebouwen wil zien. Kai wil naar het Arsenaal en Rick gaat mee. Ik zou ook wel willen, maar dan krijg ik die nodige rust niet. Saskia en ik blijven dus even op de kamer relaxen.

Na een uurtje zijn de mannen ook weer terug. Aan de foto's te zien is dat Arsenaal een aanrader en nu baal ik, dat ik niet mee ben gegaan. De rust deed echter ook goed. Saskia heeft ook hernieuwde energie, vooral omdat we iets gaan doen, wat zij ook leuk vindt.

We gaan namelijk op zoek naar een gondel. Er zijn er heel wat, natuurlijk, en aan het Grand Canal informeerde Rick al naar prijzen. Die kwamen wel overeen met hetgeen ik gelezen had. Alleen vonden we de gondelier aan wie Rick het vroeg nu niet overlopen van enthousiasme.

Ergens tussen het Piazza San Marco en de Rialto Brug zien Saskia en ik een gondel liggen met een lekker traditioneel geklede Italiaan als gondelier. Rick wil wel kijken, hoeveel die dan vraagt. Als Rick dat in het Engels vraagt, maakt de man duidelijk die taal niet te spreken. Niet getreurd, zegt Rick, mijn vrouw spreekt Italiaans, slik!

De gondelier roept er toch maar een jongere collega bij, die wel Engels spreekt, maar duidelijk liever Italiaans. Zo gaan de onderhandelingen dus in het Italiaans. Ik had dit al verwacht, want herinner me van vele jaren geleden, dat het net zo was. Gondeliers weten precies genoeg Engels om de belangrijkste bezienswaardigheden onderweg te laten zien.

Na wat heen en weer gedoe krijg ik er tot mijn genoegen een prijs uit, waar we mee kunnen leven. Natuurlijk krijgen we die korting omdat ik zo goed Italiaans spreek. Charmant blijven ze toch, die Italianen, al flessen ze je, waar je bij staat.

Maar goed, een tochtje in de gondel hoort toch bij Venetie (ja, ja, ik weet het, supertoeristisch). Sommige mensen, Aziaten in ons geval, hebben er zelfs nog een zanger en accordeonspeler bij gehuurd, waardoor het O Sole Mio en Cantare over het water knallen en wij gratis mee mogen genieten.

Luigi, onze gondelier, doet dit al 28 jaar. Ik vraag hem, of hij ervoor naar school moest. Hij nog niet, want zijn vader was ook gondelier en toen werd het van vader op zoon doorgegeven, maar tegenwoordig moet men wel naar school.

Op mijn (tongue in cheek) vraag, of hij dan ook zingen heeft geleerd van zijn vader, antwoordt hij lachend, dat hij die serenades graag aan de professionele musikanten overlaat. Geen zingende gondelier voor ons dus, helaas. Hij geeft me alweer een compliment over mijn Italiaans, dat doet toch wel goed, eigenlijk. Er zullen wel niet heel veel buitenlanders zijn, die zich in deze taal verstaanbaar kunnen maken.

Het valt me deze vakantie op, dat de Fransen gewoon Frans praten met de Italianen en de Spanjaarden gewoon Spaans. Het lijkt, alsof de Italianen die twee talen beter beheersen, dan Engels.

Na iets meer dan een uur zijn we terug bij de kade, waar we begonnen. Het is vreemd, we hadden allemaal het gevoel veel korter onderweg te zijn geweest. We vonden het allemaal heel leuk, in ieder geval. Met nog een joviale "ciao" en een extra zwaai voor mij nemen we afscheid van Luigi.

Het is pas half zes, maar we hebben allemaal al trek. Rick en ik hebben op onze ochtendwandeling een leuk gelegen en betaalbaar terrasje gevonden. Artblu Caffe ligt bij de San Stefano kerk. Grappig is, dat er twee andere Nederlandse gezinnen op het terras zitten.

Voor mij is het vooral belangrijk wat visgerechten op het menu te hebben. Dat miste ik in Rome heel erg, daar waren ze gigantisch duur. Ik ben geen fan van pizza en pasta en de caprese verveelt toch op een gegeven moment ook wel. Wat dat betreft is Venetie wel mijn stad, overal verse vis op het menu.

Kai en ik delen een bruschetta. We lachen om de Engelse vertaling op dit menu: gallig bread. Waarschijnlijk bedoelde men garlic bread, maar dat is het ook niet. Wie de Engelse vertalingen van de Italiaanse menu's doet, weet ik niet, maar de helft is onbegrijpelijk en zeer lachwekkend.

De bruschetta is matig, het brood niet zo knapperig, als we eerder deze vakantie hadden. Ik bestelde het vooral om de tomaat, dus eet die gewoon van het brood af.

Als hoofdgerecht bestel ik, net als gisteren, het Venetiaanse specialiteit: sieppe al nero, oftewel inktvis in een saus van zwarte inkt. Dit wordt alweer met polenta geserveerd, ook een plaatselijk gerecht zie ik online. Het smaakt alweer heerlijk, al is het wat zouter, dan gisteren.

Hoe hard ik ook probeer, ik krijg geen van de anderen zover een hapje te nemen. Hun verlies, denk ik maar. Rick heeft nota bene spaghetti met gehaktballen (twee hele gehaktballen) en Kai en Saskia een pizza. Saskia vindt die van haar, met groentes (aubergine o.a.) niet lekker en eet er niet veel van. We beloven haar een gelato als dessert.

Er zijn gelateria's op iedere straathoek, maar wij wachten tot vlakbij ons hotel. Ondertussen zoeken we ook nog naar een betaalbaar "pest"masker voor Kai. Tot nu toe kosten degenen, die er een beetje authentiek uitzien tegen de honderd euro!

Bij de gelateria hier op de hoek neemt Kai er een met drie smaken en Saskia met twee. Ik wil niet zoveel, maar toch proeven, dus bestel een hoorntje met meloenijs. IJs, zelfs gelato, is me al gauw te zoet en zo ook nu. De eerste paar likjes zijn lekker en dan heb ik genoeg. Eigenlijk vind ik alleen citroen superlekker. In mijn herinnering zijn gelato's ook minder romig, dan we ze hier zien, maar misschien herinner ik me dat verkeerd.

Eigenlijk wilde ik er vanavond nog met mijn fototoestel op uit, zoals Rick en Kai gisteren. Rick zou wel meegaan, als ik dat wil, maar waarschuwt me voor een teleurstelling. Alleen de Rialto Brug was wel mooi verlicht, maar heel moeilijk te fotograferen en toch wel een flinke wandeling van hier.

Piazza San Marco viel erg tegen vonden ze gisteren. Ik vind het wel best en sta morgen liever weer vroeg op voor een wandeling zonder toeristen. We zullen zien of me dat weer lukt. Na de lunch vertrekken we naar Florence, onze laatste bestemming van deze vakantie, voor we terugkeren naar Rome.

Nu we meer dan halverwege zijn zou ik wel weer opnieuw willen beginnen, maar ik weet, dat er thuis straks ook zoveel speciaals te wachten staat. In ieder geval gebruik ik mijn Italiaans regelmatig en hopelijk helpt dat met het onthouden voor de toekomst. Ik heb het altijd erg gevonden, dat ik die taal "vergeten" (dus niet, want het kwam zo terug) was.

Foto's van vandaag staan hier.

Dag 7: Venetie en Murano

Om acht uur gaat de wekker, want we willen zo snel mogelijk op weg naar Venetie. Het weer ziet er niet zo goed uit, dus we zijn blij, dat we gisteren onze stranddag hadden. Toch ontbijten we buiten en we laten het ons weer goed smaken. We zijn vrijwel ingepakt, dus keurig op schema pakken we de auto in.

Alleen is er niemand bij de receptie. Er zit wel een man te wachten, dus ik vraag, of hij weet, of er iemand komt. Het blijkt, dat de receptioniste pauze heeft. De man is een heel aardige Noor uit Oslo en we kletsen wat over de vakantie, die wij daar alweer heel wat jaren geleden hadden.

De Noren hebben ook haast, dus we slaken allemaal een zucht van verlichting, als de pauze van de receptioniste over is. Zoiets heb ik echt nog nooit meegemaakt, vooral omdat het toch echt niet druk is hier, dus ze had haar pauze na ons geholpen te hebben, kunnen nemen. Maar goed, dit is Italie, waar niemand haast heeft, behalve op de autowegen.

We checken uit en gaan dan op zoek naar een bancomat. Die vinden we al snel in het centrum van dit badplaatsje. Dan stellen we de gps in op Piazzale Roma in Venetie, waar ik een parkeerplaats heb gereserveerd. Om te beginnen stuurt de slecht Italiaans sprekende Engelse dame ons naar een veerpont. Die staat er echter niet en wij hebben geen idee, wat het schema is, dus besluiten zelf de weg dan maar even te vinden.

Dat lukt vrij goed en al gauw zien we de bordjes voor de E55 naar Venetie. Dit blijkt een tweebaansweg met enorm veel vrachtverkeer te zijn, waardoor we niet erg opschieten. Rick haalt wel af en toe in, maar meestal is de tegenliggende weghelft ook te druk daarvoor. Bovendien vind ik dat inhalen doodeng, we zien er ook een flink ongeluk door. Dan maar wat langer onderweg zijn, vind ik.

Het weer wordt steeds somberder en bij de Lido's krijgen we een enorme hoosbui over ons heen. We hopen maar niet, dat het straks in Venetie zal regenen, want we moeten met onze bagage over straat. Gelukkig houdt het na een kwartiertje weer op.

We komen langs Lido delle Nazioni, waar ik met mijn ouders en broers en zus heb gekampeerd, zo'n dertig jaar geleden. Ik zie bordjes voor camping Tahiti en ergens in mijn geheugen kriebelt daar wat over, maar zeker, dat het die camping was, ben ik niet. Ik heb enorm goede herinneringen aan die vakantie, want ook toen was ik de enige, die Italiaans sprak, en ik vond de Italiaanse jongens destijds ook maar wat leuk (en omgekeerd ook, ha ha).

Daarom is het helemaal goed, dat ik hier weer terugben. Toen vond ik de camping leuker, dan Murano. Tijdens ons bezoek aan Florence toen hadden mijn broer en ik een flinke kater na het drinken van de wijn van onze Italiaanse kampeerburen. Ik zie er dus erg naar uit die plaatsen als geinteresseerde volwassene te bezoeken.

Door het vele verkeer zullen we pas tegen enen op Piazzale Roma in Venetie aankomen. We besluiten daarvoor even te stoppen voor een snelle lunch. We zien Bar di Adriano vlak na een rotonde liggen en dat ziet er wel leuk uit.

Binnen ziet het er gezellig uit met geruite tafelkleedjes, mandjes brood en de eeuwige fles rode wijn op tafel. Drie mannen zijn voor ons binnengekomen en bestellen aan de bar. Wij doen dus maar hetzelfde.

Ze hebben sandwiches van witbrood zonder korst, opgerold met beleg ertussen. Ik bestel er een met garnalen en de anderen maken ook hun keuze. We bestellen drankjes en wat fruit en gaan dan aan een van de tafeltjes zitten, net als de mannen voor ons. Dat blijkt echter niet te mogen, de tafeltjes zijn voor lunchklanten. Wij mogen alleen aan de bar staan, ook goed. Later zien we, dat die mannen warme maaltijden krijgen. Dit is in ieder geval met 12 euro voor ons vieren de goedkoopste maaltijd tot dusver!

Niet veel later komen we in Venetie op het Piazzale Roma aan. Daar is het een drukte van jewelste! We vinden de garage San Marco snel en daar staat een file om naar binnen te komen. Een medewerker kijkt naar onze reservering en niet veel later mogen we de hele rij achter ons laten en naar de vierde verdieping rijden.

Daar krijgen we door een vriendelijke Italiaan een parkeerplaats toegewezen, waar Rick achteruit in moet parkeren. De sleutel moet in de auto blijven. Terwijl we de bagage uitladen, komt een Francaise op mij af. Ze vraagt, of wij Vaporetti kaartjes willen, de hunne zijn tot 18 uur geldig. Daar zeggen wij natuurlijk geen nee tegen, dus nemen ze met een hartelijk "merci beaucoup" aan!

We hebben zoveel bagage en zijn blij, als we zien, dat er porter service en een prive taxi naar het hotel te bestellen is. Het is niet goedkoop, maar we doen het toch maar, want het lijkt onbegonnen werk alles naar een Vaporetti te slepen. Het weer is inmiddels wel weer prachtig, gelukkig.

Na een minuut of vijf komt de porter al. Hij leidt ons naar een boot en we krijgen ons eerste ritje door de kanalen van Venetie. Rick en ik genieten. Vooral Rick heeft heel erg naar het bezoek aan deze stad uitgezien. Hij was hier als zevenjarig jongetje en heeft er sterke herinneringen aan. Ook de kinderen kijken hun ogen uit.

De boot stopt bij het Piazza San Marco en de "chauffeur" wijst ons de weg naar Hotel Concordia. Dit hotel ligt het dichtst bij de Piazza San Marco, dus we hebben een super locatie!

Vreemd genoeg moeten we eerst een trap op om bij de receptie te komen. We slepen dus onze tassen maar naar boven. Ik denk net, dat iemand, die minder ter been is, of zo, hier dus niet zou kunnen logeren, als de bagagehandelaar naar beneden komt rennen. Hij ontfermt zich over de bagage, terwijl wij inchecken.

Ook brengt hij ons naar onze kamer. De eerste kamer, die hij ons laat zien, heeft twee tweepersoonsbedden. Hij bekijkt ons eens en vraagt, of we niet liever een kamer met vier aparte bedden willen. Kijkend naar de bedenkelijke gezichten van Kai en Saskia antwoorden we daar een volmondig "ja" op.

Het blijkt, dat de kamer er vlak naast vier bedden heeft. Helemaal goed, dus. Alleen is er maar een stopcontact, tja, we zijn hier in een heel oud gebouw. We hebben echter ook telefoons, computers en fototoestelbatterijen om op te laden, dus de vriendelijke man gaat op zoek naar een snoer met meerdere contacten. Hij vindt er een met drie, nu maar hopen, dat we straks de circuits niet overladen en Venetie in het donker zetten.

Zoals ik al eerder schreef, heb ik jaren geleden Murano (in onze hotelkamer angt een glazen lamp van dat glas gemaakt) aan me voorbij laten gaan. Daar had ik vrijwel meteen na terugkeer van mijn ouders en zusje spijt van. Ik haal Rick over vanmiddag nog te gaan. De kinderen hebben er geen interesse in en gaan liever door Venetie dolen.

Via het hotel worden Rick en ik gratis naar Murano gebracht. Een mysterieuze Italiaan brengt ons naar een bootje, dat ons rap naar het eiland brengt. Daar worden we begroet door een kordate oudere Italiaanse en een glasblaaslokaal ingeleid.

Daar krijgen we een demonstratie te zien. De meeste toeristen gaan 's ochtends hierheen, dus wij krijgen een prive voorlichting. Eerst zien we hoe er van een bal glas een lange draad wordt getrokken. Die wordt in stukken geknipt en gebruikt om laagjes aan te brengen.

Dan komt de meesterglasblazer van dit vader en zonen bedrijfje (op de muur kunnen we de stamboom zien, die tot 1440 teruggaat). Hij blaast eerst een mooie vaas en daarna boetseert hij een paardje uit glas. De leidster verzekert ons, dat dit de makkelijkste projectjes zijn, andere dingen duren vele uren. In maart hebben Katja en ik ook een glasblaasdemonstratie gezien, maar dit is vele malen mooier.

Natuurlijk komt dit alles niet zonder een poging een glazen kunstwerk aan ons te verkopen. Ik vind het werkelijk schitterend en zou een aantal van de moderne stukken zo in ons huis willen hebben. Het kleinste schoteltje kost echter als 200 euro met de speciale, omdat wij zo aardig en Nederlands-Amerikaans zijn, korting. Dat gaat het dus niet worden en eindelijk heeft de dame door, dat ze aan ons geen klant heeft.

Ze laat ons nog even de toeristische souvenirswinkel zien, maar ook daar vinden we niets. Het lijkt mij namelijk wel leuk om na vele jaren weer eens een nieuw eendje voor mijn verzameling van over de hele wereld als herinnering te vinden. De enige eend, die ze hier hebben, is zo groot, als mijn hele verzameling bij elkaar voor een prijs, die een goed deel van deze vakantie zou betalen.

Het moet gezegd, ze wordt niet vervelend, als we niets blijken te kopen en we nemen vriendelijk afscheid. Rick en ik hadden al bij aankomst enorme dorst, dus gaan meteen op zoek naar iets te drinken. Aan het water bestellen we een biertje en genieten van de kleurige omgeving.

Terwijl Rick betaalt, ga ik even kijken, wanneer de laatste Vaporetti vertrekt, want ik heb gelezen, dat dat best vroeg is. Inderdaad, tien voor half zes is de laatste. Het is pas kwart voor vier, dus dat gaan we makkelijk halen.

Nog steeds op zoek naar eendjes lopen we langs de verschillende glaswinkels. Onderweg fotograferen we er ook op los, want het is hier weer erg kleurrijk. Bij een van de winkeltjes vind ik een "familie" van drie leuke kleine eendjes voor 3 euro, precies de goede souvenir.

We lopen nog wat verder en zien dan bij een van de haltes "onze" Vaporetti aankomen. We besluiten dan maar in te stappen, want we willen beiden meer Venetie zien. Ik heb mijn Murano wens vervuld. We gebruiken de gratis kaartjes van de Fransen voor de rit, dus die hebben ze ons niet voor niets gegeven.

Het wordt een flinke bootrit langs allerlei haltes, de begraafplaats en het ziekenhuis met bootambulances vooral interessant. Met het St. Marksplein in zicht stappen we uit. We willen ook een beetje door de straten van Venetie dwalen. Al fotograferend lopen we terug naar het hotel.

Daar zien we net Kai en Saskia naar buiten komen. Zij hebben al heel wat van de stad gezien, Kai laat me de foto's op zijn telefoon zien. We lopen met de menigte mee naar de Rialto brug. Het is hier wel heel erg druk! Ik hoop morgenochtend op tijd op te staan om zonder menigte te genieten van de stad.

Saskia heeft honger en de rest van ons kan ook wel een hapje gebruiken. We kiezen het Ristorante Florida met uitzicht op het Gran Canal. Mijn keuze, want ik zie, dat ze een cocktail met Hollandse garnalen hebben. Daar doe ik zo ongeveer een moord voor!

Rick en ik bestellen die garnalen met olie en citroen als voorafje. Ik eet klein garnaaltje per klein garnaaltje om ze allemaal maar te proeven. Zo lekker! Ook mijn hoofdgerecht, een Venetiaans inktvis in een saus van de inkt gerecht, vind ik heerlijk. De inktvis is zo zacht en helemaal niet taai. Kai vindt zijn kerriekip met rijst ook lekker (de meeste serveerders hier zien er Indiaas uit), maar Saskia en Rick zijn niet overdonderd door hun biefstuk. Het uitzicht op het kanaal met zijn vele gondeliers maakt alles echter goed.

Langzaam, want er is zoveel te zien, lopen we terug. We kopen ook nog wat wijn voor in de kamer en de verkoper vraagt, of hij de fles voor ons moet openen. Wij hebben zelf een opener, dus antwoorden negatief. De heren weten duidelijk het woord voor kurk niet in het Engels. Als ze merken, dat ik Italiaas versta, vragen ze het mij. Ik leer ze "cork" en ze zijn helemaal dankbaar.

Grappig genoeg is dat hele gesprek aan Rick voorbij gegaan. Het is raar, ik spreek meerdere talen en verwacht dan van anderen, dat ze bepaalde dingen ook makkelijker snappen, wat dan niet zo blijkt te zijn.

Bij de receptie krijgen we allemaal een internetcode, die drie uur geldig is (daarna vernieuwbaar en gratis, dus drie uur lijkt me heel kort voor de mensen bij de balie om de hele tijd nieuwe nummers te geven). Saskia en ik blijven in de kamer rusten, terwijl Rick en Kai er nog verder opuit gaan.

Dat geeft mij de gelegenheid dit blog te schrijven, maar ook eindelijk weer eens bij te kletsen met Katja. Haar nieuwe vrienden studeren allemaal bij Michigan State University, waar Rick ook heenging, zo'n toeval. Ze heeft het in ieder geval super naar haar zin daar nu. Het zal vast weer moeilijk voor haar zijn om afscheid te nemen straks. Nog maar 17 dagen en dan zit dat avontuur er voor haar ook alweer op!

Foto's van vandaag staan hier.