Over shoppen, rivierkreeftjes en een gezellige avond

Wat hebben we deze dagen een schitterend weer!  Alweer schijnt de zon in volle uitbundigheid.  Na Sharons core training klas besluit ik dan ook mijn cardio niet binnen te doen.  Telkens hetzelfde op de crosstrainer is toch niet goed voor mijn spieren.  Ik voel mijn heupen erdoor en Sharon klaagt over hetzelfde.

In plaats daarvan besluit ik een flink stuk te gaan lopen met Cosmo en kies daarvoor het W&OD pad uit.  Daar zijn we alweer een tijdje niet geweest.  Het is vrij druk vandaag voor een doordeweekse dag.  Er zijn vooral veel fietsers, want het is vandaag "National Bike to Work Day".

Gisteren heb ik met Pat afgesproken elkaar vanochtend eindelijk weer eens op te bellen.  Het is meer dan een half jaar geleden dat we elkaar spraken!  We hebben wel af en toe gesms-t, maar dat is niet hetzelfde.  We hebben dus heel wat te kletsen en voor ik het weet is er een uur voorbij!  Dan moet Pat weg, maar zo is een groot deel van mijn wandeling al kletsend gedaan.

Onderweg zie ik een heel aantal herten.  Een paar ervan ontgaan aan Cosmo's aandacht, maar de rest is niet zo gelukkig.  Die staan dan ook maar een paar meter van het pad af.  Ze schrikken van zijn blaffen, maar blijven daarna op veilige afstand nieuwsgierig kijken naar dat lawaaierige beest.


Dit hert lijkt drachtig (klik op de foto voor de rest van de hertenfoto's)
Op een gegeven moment komt er een man langslopen en opeens springt Cosmo blaffend op hem af.  Ik kan hem nog net ervan weerhouden tegen de man op te springen.  Natuurlijk is die boos en bijt mij toe mijn hond in bedwang te houden.  Tja, die is aangelijnd en heeft een gentle leader om en ik had hem meteen terug, meer kan ik niet doen, want ik kan moeilijk in Cosmo's brein kijken. 

Als ik de man wat nader bekijk, zie ik dat die een ontbloot bovenlichaam heeft.  Aha, dat is dus de reden van Cosmo's reactie.  Ik zal er wel nooit achter komen waarom hij zo op halfblote mannen reageert, maar zal wel meer op moeten letten en hem heel kort houden, als er zo iemand langsloopt. 

Ook bij skaters reageert Cosmo blaffend, terwijl hij fietsers en andere wandelaars en joggers gewoon negeert.  Vreemd en het maakt dat een wandeling langs het W&OD pad voor mij toch wel minder ontspannend is dan in een van de andere natuurparken, waar alleen wandelaars en joggers zijn.

Intussen zijn Katja en Kai ook in het land der levenden.  Rick vertelde me dat Cafe Nemooneh zulke lekkere lunchsandwiches heeft en die willen we weleens proberen.  Dat niet alleen, ze hebben ook allerlei soorten bakhlava en Iraanse lekkernijen!  Mijn Kookoo sandwich, een soort omelet met allemaal kruiden en groentes, smaakt in ieder geval verrukkelijk en gaat op mijn lijstje van favoriete lunches.

Alle kinderen hebben kleding nodig, dus als Saskia uit school komt rijdt zij ons bekwaam naar Tysons Corner.  Het chaufferen gaat haar steeds beter af, moet ik zeggen (even afkloppen).   Katja en ik beginnen bij de Gap en ondertussen gaat Saskia dingen aanproberen bij American Eagle.  Katja en ik slagen leuk.  Ik vind zowaar twee bermuda's, een kobaltblauwe en een lichtgele, en een kobaltblauw t-shirt.

Saskia heeft ook een aantal leuke dingen gevonden en Katja koopt een jeans short van American Eagle.  Via Foursquare heb ik weer een 15% kortingscoupon hier, altijd meegenomen.  Nu is eindelijk Kai aan de beurt.  Bij PacSun hebben ze een grote uitverkoop en hij slaagt erg leuk voor een lekker lage prijs.  Dat is altijd leuk shoppen, als iedereen zo goed en snel slaagt.

Voor hun goede schoolprestaties heeft Rick de kinderen alle drie een cadeaubon gegeven, die in de mall besteed kan worden.  Kai en Saskia gaan dat bij Barnes and Noble doen, maar Katja wil er graag een Pandora armband voor kopen.  Ze weet al precies wat ze graag wil: een donker zilveren armband met een schildpad bedel en een glazen bedel met de Virginia Tech kleuren oranje en donkerrood.  Hij is erg mooi en Katja is er dolblij mee.


Katja's armband

Kai en Saskia hebben de nodige boeken gevonden, waaronder een reisgids voor Oostenrijk voor Kai.  Het is al na vijven, dus hoog tijd om huiswaarts te gaan.  Het verkeer is overal heel slecht, dus Rick is al thuis als wij eindelijk aankomen.  Saskia gaat gelijk tennissen met een stel vrienden en de rest van ons gaat op weg naar een nieuw restaurant dat Rick van de week ontdekte.

Chasin' Tails is een Cajun visrestaurant.  De tafels zijn er bedekt met wit papier en er is geen bestek.  Op het menu staan onder anderen crawfish (rivierkreeftjes), die iedere dag vers uit Louisiana worden gevlogen.  Verder kun je er ook andere schaaldieren bestellen.  Je kunt kiezen tussen vier verschillende sauzen, waar alles in bereid wordt.  Ook kun je bepalen hoe pittig je het wilt hebben.  Alles wordt dan in een grote plastic zak geserveerd en pellen en eten maar. 


Voor Katja en Rick is dit de eerste keer dat ze crawfish op deze manier eten.  Kai is niet zo weg van schaaldieren, dus die bestelt de gefrituurde "gator bites", alligator, dus.  Het wordt echt smullen, dit restaurant is zeker voor herhaling vatbaar!  Op de weg terug naar huis zien we een heel mooie zonsondergang.  Het geeft mij allemaal een vakantiegevoel, dit, net of we op reis in het zuiden zijn. 


Na Katja en Kai thuis afgezet te hebben, lopen Rick en ik naar Mary en Davids huis.  Zij hebben een buitenhaard en Mary had eerder vandaag een uitnodiging gestuurd om daar vanavond bij te komen zitten.  Als we aankomen zijn er nog drie andere stellen uit de buurt en het wordt een heel gezellig (en veel te laat!) avondje!

Meadowlark Gardens en Zoofari

Helemaal blij word ik wakker. Niet alleen schijnt de zon weer uitbundig, maar ik heb ook een erg leuke dag voor de boeg. De vochtige zuidelijke lucht van de afgelopen dagen is vertrokken en daarvoor is een droge, koelere lucht in de plaats gekomen. Het zal vandaag lekker opwarmen, maar als ik Cosmo uitlaat is het nog verrassend koel. Zonder jas en met korte mouwen is het rillen geblazen.

Omdat ik niet precies weet wanneer Saskia met haar examen klaar zal zijn, ga ik na mijn ontbijt gauw naar de sportschool. Daar doe ik een uur cardio en ga dan nog even langs het postkantoor. Gelukkig keek ik vanochtend wanneer de rest van de betaling voor ons huisje in Florida ontvangen moet zijn. Dat blijkt 20 mei te zijn, oeps! Ik stuur de money orders Priority Mail en dat moet als het goed is zaterdag, de 19e, aankomen. Op het nippertje, dus!

Niet veel later belt Saskia of ik haar op kan komen halen. Ze weet niet hoe ze het examen (dat vier uur duurde) heeft gedaan. Behalve multiple choice moest ze ook twee essays schrijven. Daarvan denkt ze er een in ieder goed te hebben gedaan. We zullen zien. Dit examen telt niet mee voor haar cijfer, maar kan haar extra college credits opleveren als ze het goed maakt.

Omdat we vanavond heerlijk gaan eten, besluit ik een heel lichte lunch te maken van cottage cheese met Tabasco en oranje en rode paprika reepjes. Als ik het klaar heb gemaakt, ziet het eruit als een zon. Lekker vrolijk en het smaakt ook erg lekker.

Al een tijdje neem ik me voor Meadowlark Botanical Gardens weer eens te bezoeken. Dit park ligt dichtbij, hier in Vienna nota bene, en ik kom er eigenlijk veel te weinig. Na de entree van $5 te hebben betaald, loop ik met mijn fototoestel het park in.  Om te beginnen lijkt er niet zoveel te zien, maar dan vliegt een felblauwe bluebird het pad op en begint een worm te pikken.  Er zijn allerlei bluebird nestkastjes in het park, dus wie weet is het om jongen te voeren.

Onderweg zie ik zonnende schildpadden, prachtige libelles en waterjuffers, bloeiende waterlelies en nog veel meer.  Het is altijd een lust om hier rond te lopen!  Na een uurtje heb ik het kleinste rondje gelopen.  Ik zie dat ze aan de gang zijn met de Koreaanse tuin, die dit weekend geopend zal worden.  Ik ben benieuwd.
Een van de medewerksters roept ons naar een broedkastje.  Daarin zit een nestje bluebirds.  Die vogeltjes zijn schattig, maar moeten nog even groeien voor ze zo mooi zullen zijn als hun ouders.  Die ouders blijken dichtbij toe te kijken, want niet veel later gaan ze beiden het kastje binnen.=
Blij met de hoeveelheid natuur, die ik ook vandaag weer "gesnoven" heb, ga ik huiswaarts.  Kai, die vanochtend in Richmond een orientatie over zijn studie in Oostenrijk had, komt ook net weer aanrijden.   Katja volgt al snel.  Zij gaan vanavond met ons mee naar Washington.
Vanavond wordt namelijk de jaarlijkse Zoofari bij de National Zoo gehouden.  Meer dan honderd restaurants, wijngaarden en brouwerijen hebben er standjes, waar je hun gerechten en drankjes kunt proeven.  De helft van de opbrengst ervan komt ten goede aan de dierentuin.

We zijn er net voor de opening van half zeven en kunnen alvast een wijntje of biertje halen.  Katja is nu ook oud genoeg, dus wij nemen beiden een wijntje en Rick bier.  Kai moet het nog met water stellen voor een jaar.  Om half zeven gaat de dierentuin open, althans het gedeelte waar de eet- en drinkstandjes langs staan. 

Veel dieren krijgen we niet te zien, daar moet je fors voor bijbetalen, dus dat doen we dan liever gewoon gratis overdag.  De enige dieren waar we langskomen zijn de prairiehondjes, die met dit lawaai in hol blijven, de lemurs, ook nergens te bekennen, en de alligator, die wel nieuwsgierig naar ons kijkt.

Het eten is weer voortreffelijk.  De lekkerste kleine hapjes!  Eigenlijk beginnen we min of meer met dessert, want we komen vlakbij Georgetown Cupcake binnen.  De dames van wie die bakkerij is hebben een eigen show op TLC.  Die winkel heeft altijd een heel lange rij, dus dit is de perfekte kans hun cupcakes te proberen.  Aan het einde zien we dat we goed hebben besloten, want ze zijn al gauw uit"verkocht".  Ik heb een red velvet met witte frosting en hij smaakt werkelijk hemels!

We lopen verder en het valt me op dat er dit keer heel veel verschillende vichysoisses en gazpachos zijn.  Precies wat ik lekker vind.  Onvoorstelbaar hoe een aardbeigazpacho heel pittig kan smaken.  Verder zijn er genoeg vishapjes, ook mijn ding.  De anderen smullen van van alles en nog wat en af en toe raken we elkaar kwijt.  Kai en ik blijven voornamelijk bij elkaar en Rick en Katja. 

Bij Belga Cafe maak ik een praatje met chef Bart (de partner van Greet de Keyser voor mijn Vlaamse lezers).  Hij vertelt dat de tomaat met grijze garnalen weer op het menu staat, dus we moeten er spoedig weer gaan eten.  We kunnen hier ook Deep 9 proberen, een jenever met smaakjes waar Rick dol op is.

Het wordt steeds drukker en langzamerhand raken we ook wel verzadigd.  Alles smaakt even lekker en intussen proeven Katja en ik ook allerlei lekkere wijnen.  Het is weer een heel leuke avond, vooral ook om met onze twee oudsten te doen.  Zij hebben het zo goed gedaan op school dit jaar, een traktatie zoals deze is een leuke beloning.

Tegen negenen kunnen we echt geen hap meer eten en gaan we huiswaarts.  Het hele gezin is weer compleet voor een paar dagen, dus daar ga ik even heel erg van genieten!

Karin (MT) vroeg naar het verhaal van hoe ik Rick heb ontmoet.  Dat kun je hier lezen.
Om te laten horen hoe hij klinkt heb ik een filmpje van mijn zingende cardinaaltje gemaakt:


Foto's van Meadowlark Gardens staan hier.

Foto's van de Zoofari staan hier.

Adelaars bij Great Falls

Vannacht ben ik toch maar weer boven gaan slapen. De airconditioning werkte weer naar behoren en ik heb heerlijk gemaft. Uitgerust word ik dan ook wakker en word weer vrolijk van het weer. Met mijn koffie en yoghurt ga ik op het deck zitten, waar de cardinaal zijn ochtendlied fluit.

Vandaag heb ik Max Capacity op mijn sportagenda staan. Ik besluit die training voor de verandering is in de sportschool te gaan doen. Voorheen deed ik dat niet, omdat ik bang was dat het piepje van de timer anderen zou ergeren. Maar ik zet het geluid van mijn mobieltje gewoon lager en de anderen hebben toch vrijwel allemaal hun muziek in hun oren. Ik gebruik er dit keer ook 12 pond gewichten bij, zodat ik mijn spieren helemaal vermoei.

Na afloop van de twintig minuten durende routine, ga ik nog 55 minuten (oftewel zolang tot mijn 10000 stappen zijn voldaan) op de crosstrainer. Ik ben helemaal blij met Wordfeud, want gaat de tijd zo lekker snel! Rick merkte op dat hij minder hard zou sporten, als hij zo afgeleid zou worden, maar dat is bij mij niet het geval zie ik aan mijn hartslag.

Intussen sms-t Saskia dat ze wat boodschappen nodig heeft. Na een hard nodige en verfrissende douche ga ik met boodschappenlijst Vienna in. Eerst trakteer ik mezelf op een dunne bagel met tonijnsalade van Manhattan Bagel. Het is tenslotte beter om met een volle maag boodschappen te doen.

Bij de Giant bedenk ik me dat het met dit weer wel lekker zou zijn te grillen. Ik sms Rick met de vraag waar hij zin in heeft. Dat worden hamburgers. Ik koop de benodigdheden daarvoor en besluit er een gele en oranje paprikasalade bij te maken. Alleen het vlees haal ik bij Whole Foods. Dat is betere kwaliteit en hun zalmburgers vind ik niet te versmaden, dus die koop ik voor mezelf.

Het is zulk fantastisch weer dat ik echt de natuur in wil. Kai is daar ook wel voor te vinden en we kiezen Great Falls, zodat we het adelaarsnest weer kunnen bekijken. Na de mooie rit en mijn pas te hebben laten zien, parkeer ik de van. We lopen naar de dam en klimmen op de rotsen vanwaar we het nest kunnen zien.

We hebben geluk, want beide ouders zijn op het nest. Het is erg ver weg en goede foto's zijn onmogelijk, maar met onze verrekijker kunnen we goed zien dat ze erg bezig zijn. We gaan erbij zitten en slaan het nest zeker een half uur gade. Beter nog zou zijn als ze onze kant op zouden komen vliegen, maar ze blijven op het nest. Ik neem me voor straks bij het bezoekerscentrum te vragen of ze weten hoeveel jongen er in het nest zitten.

Kai en Cosmo worden ongedurig, dus we lopen terug naar de watervallen. Onderweg zien we een paar watervogel"gezinnen" rondzwemmen. Zo schattig, die kleintjes! Ook zijn er een aantal parende insekten te zien, waaronder waterjuffers, die zo vliegen, erg knap! De natuur is zich duidelijk aan het voortplanten. Tot Kai's vreugde schieten er een paar prachtige oranje hagedissen over ons pad. Ze zijn te snel voor mijn fototoestel en voor Kai's handen.

De watervallen zitten voller dan de vorige keer dat ik hier was. Toen kwamen er kayakers naar beneden en ik denk dat ze dat vandaag niet zouden doen. Wel vliegen de blauwe reigers af en aan, net zo goed een mooi gezicht. Kai krijgt honger, want hij stond pas om twaalf uur op en at een ontbijtreep, dus ik koop een hot dog voor hem bij de snackbar.

Terwijl hij die opeet ga ik naar boven het bezoekerscentrum binnen. Daar vertelt de ranger mij dat ze denken dat er twee jongen in het nest zitten. Zeker weten ze het niet, want het nest ligt verscholen en is niet makkelijk te zien vanuit de lucht. Als ik zo kijk naar de webcam van de Decorah adelaars, zijn die jongen al aardig groot. Ik ben benieuwd, wanneer ze beginnen met uitvliegen.

Terug in Vienna stoppen we bij Rite Aid om Kai's en Saskia's acne medicijnen op te halen. Saskia blijkt ook nog een aantal zalfjes te gebruiken, waarvan ik het bestaan niet afwist (Rick ging vorige keer met haar naar de dermatologe).

De rest van de middag gaan we op het deck zitten computeren.  Alleen Saskia niet, want die blokt voor haar AP examen Wereldgeschiedenis dat morgen zal worden afgenomen.  Omdat ze vorig kwartaal zo lang ziek was, moet ze heel wat bijstuderen.  Ze leert al dagen tot laat in de avond, hopelijk werpt het zijn vruchten af. 

De burgers smaken extra lekker, omdat we ze buiten kunnen eten.  Helaas lukt het Katja toch niet om vanavond thuis te komen, dus haar zalmburger blijft over.  Ze had een vergadering over haar baan bij het Padvinderskamp, die begin juni begint.  De vergadering liep uit en Katja wil liever niet zo laat nog rijden.  Ik geef haar geen ongelijk.

We zitten nog lekker een tijdje buiten, want nu zijn de muggen er nog niet.  Wel heb ik vandaag weer de vliegende termieten op ons deck aangetroffen.  Die maken me altijd nerveus, want termieten kunnen veel schade aan een huis aanrichten.  Ik ga toch maar weer een inspectie regelen.

Karin L. vroeg hoe ik hier verzeild ben geraakt. Het verhaal daarover staat hier.

Foto's van Great Falls staan hier.

Tijd voor zomers decor

Het was alweer warm boven gisteravond. Nu ik de basement heb meegemaakt en er zo lekker heb geslapen, was de beslissing snel genomen. Cosmo en ik gingen beneden slapen.

Rick vertelt vanochtend dat het wel lekker koel werd, dus vanavond ga ik het weer boven proberen. Ik vind het toch maar ongezellig daar beneden, al zal ik het zeker gaan begruiken voor een "recharge" als ik een paar nachten slecht heb geslapen.

Het heeft vroeg in de ochtend hard geregend, maar de zon schijnt nu. Ik loop een stuk met Cosmo en eet daarna ontbijt op het deck. Het is wel erg vochtig, maar de temperatuur is heerlijk. Ik besluit vandaag het decor binnen en voor het huis te veranderen van lente naar zomer. Maar eerst is het tijd om te sporten.

Sharon heeft vandaag ook een cardiodag en staat naast mij op de Cybex crosstrainer.  Het is vochtig warm in de zaal en Sharon werkt hier, dus zij is de enige, die aan de thermostaten mag komen. 

Het blijkt dat het klaslokaal en de zaal met cardioapparaten op dezelfde thermostaat staan.  Niet handig, want er is een yogaklas gaande en die instructrice wil het warm hebben.  Wij mogen daar dus lekker onder lijden, grrr!  Nu moet ik erbij schrijven dat ik een hekel aan die yogalerares heb, ze vindt dat ze heel wat is.

Na het uur hard zweten, ik troost me maar met de gedachte dat je in de warmte meer calorieen verbrandt, ga ik huiswaarts.  Daar ruim ik de lentespullen op, wel met wat spijt, want ik ben altijd dol op het prille van de lente en de zachte kleuren. 

Als ik de zomerspullen van zolder haal blijken een aantal dingen verpest, omdat kaarsen eroverheen gesmolten zijn.  Zo heet wordt het dus daarboven!  Gelukkig is het morgen vuilnis ophaaldag, dus alles kan dan mooi mee. 

Kai is inmiddels ook op en we gaan samen eten bij Panera.  De panini's daar zijn zo ontzettend lekker!  Daarom bestel ik er een en krijg prompt een saaie boterham met kalkoen.  Eerst denk ik nog dat Kai's sandwich die van mij is, maar dat is niet het geval.  Ik heb geen zin in een boterham, dus klaag bij de man, die me de sandwich gaf, en dat blijkt toevallig de manager te zijn. 

Hij draagt meteen een van de medewerksters op om mijn panini te maken.  Dan zie ik hem naar voren lopen en met de man achter de kassa praten.  Die heeft mijn bestelling niet herhaald, waardoor de fout kon gebeuren.  Ik moet zelf ook beter worden in vragen om de bestelling terug te lezen, dan voorkom ik zulke dingen ook.

De lunch smaakt goed en na afloop halen we een smoothie bij Robeks naast Panera.  Of althans, Kai neemt een smoothie met allerlei fruit, ik kies de "Green-V", wortel, cellery en spinaziesap.  Het is werkelijk meteen mijn favoriete drankje.  Alleen is het helaas vrij duur, dus het zal een traktatie blijven.

Om te kijken of ik nog wat leuke dingen voor de family room kan vinden, ga ik naar Target.  Daar vind ik echter alleen een leuke zonnebril en een bot voor Cosmo.  Het is een van de weinige keren dat ik deze winkel niet met een winkelwagen vol en $100+ aan waren verlaat.  Ook Walmart, die hier nu een Super Center heeft, heeft niet wat ik zoek.  Zo zie je, je kunt een gigantische zaak vol hebben en nog niets vinden.

Pas bij Michaels heb ik de jackpot.  Ze hebben allerlei leuk en kleurrijk spul en het is nog 40% afgeprijsd ook!  Ik houd het thema lichgroen, lichtblauw en donkeroranje.  Ook vind ik een paar leuke deurversieringen en vlaggetjes voor voor het huis.  Het ziet er allemaal weer erg leuk uit.  De zomer mag beginnen.

Dat doet die dan ook meteen, want het wordt maar liefst 27 graden.   Ik ga dan ook op het deck zitten met mijn computer.  Terwijl ik daar zit, komt mijn Cardinaal vriendje me weer toezingen.  Hij zal ongetwijfeld mij niet als doel van mijn muzikale liefdesnoten hebben, maar ik geniet er toch van.  Ik probeer hem ook weer eens op de foto te zetten.  Dat is altijd een uitdaging, want ik heb wel een goede zoemlens, maar die zou eigenlijk nog groter moeten zijn.

Hier de geluiden van de cardinal, nummer 3 klinkt het meest als de onze

Als Rick thuiskomt stelt hij voor bij Glory Days op hun terras te gaan eten.   Mijn crabcake is erg lekker en het is gewoon zo leuk om buiten te kunnen eten.  De luchten zijn wat dreigend, maar het blijft droog.

Rick heeft zelfs nog even tijd om het gras achter te maaien voor het onweer dan toch echt aankomt.  Hoewel, we horen het rommelen en zien het bliksemen, maar het komt niet over ons.  Dat is vaker het geval.  Onweren trekken regelmatig om ons heen.  Hoe dat komt weet ik niet, maar voor Cosmo vooral is dat een goed iets.

America's Got Talent is weer begonnen en het is enorm vermakelijk. Ik mis Piers Morgan wel, maar Howard Stern is een goed alternatief.  We horen heel veel moois, ik ben benieuwd wie het dit jaar gaat worden.  Eerlijk gezegd zie ik dit keer meer echt heel goede acts dan in voorgaande jaren.

PS: Ik vind reacties nog altijd erg leuk, wie leest er mee? 

Het regent het zegent

Gisteravond was het boven niet te harden zo warm en dan kan ik niet slapen. Zoals wel vaker gebeurt in de lente was de airconditioner bevroren. Wij hebben twee airconditioning systemen en die voor beneden werkt fantastisch en boven, tja, niet zo goed, helaas. En voor mij is slapen in een koele kamer heel belangrijk. De ramen konden niet open, want het was vochtig warm buiten en dat wilde Rick niet.

Dus nam ik mijn grote kussen mee naar beneden en ging in de logeerkamer in de basement slapen. Nou, ik kan zeggen dat ik werkelijk in jaren niet zo lekker heb geslapen! Pas om vijf over zeven word ik wakker, een groot wonder. Meestal word ik gedurende de nacht tenminste een keer wakker. Dat niet alleen, maar ik hoef er nog niet uit en val prompt weer in slaap om om half negen wakker te schrikken. Ik voel me helemaal uitgerust wat lang niet voor is gekomen.

Tot mijn verbazing tref ik Rick nog thuis aan. Hij beaamt verschrikkelijk slecht geslapen te hebben, want het was veel te heet. Ik heb hem gevraagd of hij ook in de basement wilde slapen, want ook dat is een queen bed, maar daar wilde hij niets van horen. Nu ik daar zo lekker heb geslapen is de verleiding wel groot om dat vannacht weer te gaan doen. We zullen zien.

Door de goede nachtrust heb ik ook lekker veel energie om er met Sharon tegenaan te gaan. Alleen heb ik erge last van mijn nek en schouders, dus die ontzien we zoveel mogelijk. Na afloop van het uur gewichten masseert Sharon mijn schouders en staat versteld hoe hard de spieren zijn. Dit regenachtige weer helpt ook absoluut niet mee, de lage druk voelt letterlijk als een juk voor mij. Ik doe nog een half uur cardio en dan is het weer genoeg voor vandaag.

Kai is al op en Katja staat net op als ik thuiskom. Voor Katja weer terug naar Blacksburg vertrekt gaan we pho eten bij Pho Thang Long.  Daarna gaan we even de CVS binnen om kaarten te kopen voor Leah en Karins zoon, die dit weekend hun diploma van Virginia Tech kregen. 

We vinden een grappige, die "Shout" speelt.  Kaarten met muziek zijn heel populair op het moment.  Het is hier de gewoonte om geld te sturen na een graduation.  Alle beetjes helpen met betalen voor de dure vervolgstudies.  Leah gaat door naar Law School (rechten studeren) in Richmond.
Als ik afscheid van Katja neem, merk ik dat het eindelijk even droog is.  Ik lijn meteen Cosmo aan voor een wandeling en neem mijn fototoestel mee.  Na regen zitten er altijd druppels op de bloemen en dat maakt mooie foto's.  Ik ben net op tijd gegaan, want het begint net als we binnen zijn weer te regenen en niet zo'n beetje ook.  We hebben de regen nodig, dus ik klaag maar niet te hard.

Gisteren las ik dat de introductieaflevering van de nieuwe boeren van Boer Zoekt Vrouw was uitgezonden.  Die moet ik natuurlijk zien!  Ik kan altijd genieten van de typisch Nederlandse beelden.  Yvon vind ik af en toe wel ergerlijk.  Hoe zal het voelen om een vrouw/man naast je te hebben?  Op hoeveel manieren kun je die vraag stellen en wat een stomme vraag is het (vind ik dan).

Voor degenen, die ook kijken, welke vijf zullen doorgaan, denken jullie?  Ik ga een poging tot voorspellen wagen: Henk, Henrieke, Martin met de kinderen, Johan en Hans.  Ik ben benieuwd of ik er ver naast zit.  Eigenlijk hoop ik dat Willem ook doorgaat, maar denk het niet.

Kai heeft mij naar de Nederlandse tv horen luisteren en is daar ook in geinteresseerd.  We kijken samen het journaal van 18 uur, maar dat is natuurlijk wat saai.  Kai zegt dat hij graag "Money Drop" kijkt op de Italiaanse tv.  Daar heb ik ook wel oren naar, zo kan ik mijn Italiaans gaande houden.  Tot mijn verbazing versta ik heel wat van de show en zeker de geschreven vragen. 

Wat is het toch leuk om zo tv uit allerlei landen op je laptop te kunnen kijken.  We proberen nog een leuk programma op de Duitse tv te vinden, maar dat lukt niet.  Toch erg gezellig zo op een regenachtige middag met mijn twintigjarige zoon buitenlandse tv te kijken.

Rick komt vroeg thuis en we bestellen gemakkelijk Chinees van East Chateau.  Zij hebben organisch eten, dus lekker gezond.  Ik neem de hot and sour soup, edamame en dumplings.  Kai neemt Kung Pao kip en Rick General Tso's kip, allemaal gerechten, die niet op Nederlandse Chinese restaurant menu's staan.  Ik mis babi pangang en mihoen goreng, ongeveer het enige herkenbare hier is Egg Fu Yong (Fu Yong Hai).

Katja ging terug voor een training over zwangerschappen en bevallingen. Daar krijgen ze in de ambulance ook soms mee te maken. EEn van haar collega EMT's maakte deze foto. Het zal waarschijnlijk nog wel een aantal jaren duren voor Katja er van binnen zo uitziet.

Bloemenfoto's van vandaag staan hier.

Moederdag en een rondleiding

Het is alweer schitterend weer.  Dat wordt weer een mooie rondleiding straks.  Maar eerst verrast Rick mij met een heerlijk moederdag ontbijt.  Hij heeft gepocheerd ei op beschuit gemaakt met daarbij gerookte zalm en vers fruit.  We eten gezellig samen buiten op het deck.

Om de een of andere reden heeft mijn mobieltje de hele nacht aan de oplader gelegen, maar is de batterij toch helemaal leeg.  Ik probeer Ricks oplader, maar krijg maar 20% batterij tegen de tijd dat we weg moeten.  Gelukkig heeft een van Ricks telefoons een bijna volle batterij, dus die neem ik voor de zekerheid dan maar mee.

Dan rijdt Rick me weer naar Washington.  Dit keer is het warm genoeg om zonder jas te lopen.  Ik wil echter altijd graag een flesje water mee en heb geen zin die de hele tijd vast te houden.  Rick komt met een prima oplossing. In de pretparken kun je altijd een soort ketting kopen om je waterflesje aan te hangen en die zijn natuurlijk ook prima te gebruiken tijdens rondleidingen.  We hebben daar nog een aantal van liggen, dus perfect.  Dat ik daar niet eerder op ben gekomen!

Vlot zet Rick me bij McPherson Square af.  Gelukkig hebben we net de problemen van Bike DC gemist, al moet Rick een andere weg terug nemen.  D. en M. staan me al op te wachten en D.'s zoon is onderweg met de metro.  Er was wat misgegaan met de communicatie tussen moeder en zoon, dus het is even zoeken voor we hem vinden, maar uiteindelijk zien we hem.

Het is een heel stuk rustiger in de stad dan gisteren.  Vanwege Moederdag was ik niet in staat een reservering bij de Old Ebbitt Grill te maken vandaag.  Daarom keer ik de volgorde van de wandeling om, zodat we aan 17th Street eindigen, in plaats van 15th.  Aan 17th liggen een aantal lekkere sandwichshops.

Dat betekent dat we na het Witte Huis eerst langs het Washington Monument lopen en daarna langs het Tidal Basin.  We doen zo alleen de Franklin D. Roosevelt en Martin Luther King Jr. Memorials van de achterkant naar de voorkant, maar dat geeft niet zoveel.  D.'s zoon geloofde me voor we begonnen geloof niet zo dat we alle monumenten in een ochtend zouden kunnen zien.  Zoals altijd lukt ons dat wel prima.  Het is een flinke wandeling, maar je ziet zoveel dat je er eigenlijk geen erg in hebt.

Toch zijn we heel blij als we aan een tafeltje op het terras van Potbelly Sandwich Works kunnen plaatsnemen.  Even rust voor de voeten, die we opeens wel voelen.  De sandwiches hier zijn erg lekker.  Ik bestel een tonijnsalade bruin broodje. 

Na de lunch neemt R., D.'s zoon, afscheid.  Hij woont in Charlotte, North Carolina, en moet vandaag nog terug naar huis rijden.  D., M. en ik gaan dus met zijn drieen verder.  Eerst willen we naar de achterkant van het Witte Huis, maar daar mogen we niet bij komen.  We moeten er een heel eind vanaf lopen, dus kennelijk is er iets gaande, al is er niets te zien.  Wel zie ik opeens dat de Nationale Kerstboom er niet meer staat.  Kennelijk was die dus inderdaad dood en zal er een nieuwe worden geplant (hier staat het artikel erover van vorige week).

We lopen langs Pennsylvania Avenue en stoppen even in de White House Gift Store voor een vingerhoedje. Grappig genoeg zijn zij dit jaar al mijn tweede klanten, die daarnaar op zoek waren.  Ze kopen een leuke met het Capitool erop.

Langs de FBI en het Newseum met de voorpagina's van een krant uit alle 50 staten lopen we naar het Capitool.  Daarna laat ik de Library of Congress en Supreme Court gebouwen wel zien, maar beiden zijn zondag gesloten.  Gelukkig zijn D. en M. gisteren al in de Library geweest, dus ze hebben het mooie gebouw wel van binnen gezien.

Aangezien hun hotel dichtbij Union Station ligt, besluiten we daarheen te lopen.  In het station nemen we afscheid en ik wens hun nog een heel fijne reis, want ze gaan verder naar New York en Niagara Falls.  Ik bel Rick dat ik klaar ben en hij komt me een half uurtje later ophalen.  Mijn telefoon is inmiddels ook opgeladen, dus nu pas zie ik de lieve sms-jes, die van alle drie de kinderen voor Moederdag heb gekregen.

Katja is inmiddels ook thuis en Rick gaat, zodra hij mij thuis heeft afgezet, met haar winkelen voor iets voor mij.  Ik installeer me op het deck met een lekkere zwarte frambozen "Raspberry Ice".  Heerlijk even met de voeten omhoog, die het dit weekend weer flink te verduren hadden.  Maar het goede nieuws is dat er geen nieuwe blaren zijn!

Voor mijn Moederdagmaal heeft Rick een reservering kunnen bemachtigen bij Oceanaire, een gerenommeerd visrestaurant in Washington.  Het wordt een heel gezellige maaltijd.  Zoals zo vaak bestellen Katja en ik precies hetzelfde: zes oesters en de soft shell crabs, die krabben zijn in een stadium dat je ze met schaal en al kan opeten.  Ze worden met een salade van jicama en mango geserveerd, erg lekker!


Helaas is er iets mis gegaan en heeft Rick zijn voorafje niet gekregen.  De serveerder lijkt daar ook helemaal niet verontschuldigend over, bovendien haalt hij gewoon de drankglazen weg zonder Rick of Katja te vragen of ze nog een drankje willen.  Het neemt wat om Rick geergerd te krijgen, maar die is dat nu toch wel, dus vraagt om de manager te spreken.

Die komt prompt, maakt zijn verontschuldigingen en biedt Rick aan de gerookte zalm mee naar huis te geven.  Daar wil Rick niets van weten, maar we vinden het allemaal wel leuk om een stuk chocoladecake mee naar huis te nemen.  Dat krijgen we dus ook en niet zomaar een stuk, maar ongeveer een kwart taart!  In ieder geval heb ik genoten.

Saskia rijdt ons bekwaam naar huis.  Daar wacht me nog een verrassing, want iedereen heeft een cadeautje voor mij!  Van Katja krijg ik een mooie Pandora bedel, van Kai een apparaat om sieraden schoon te maken.  Saskia geeft me een "body bean" en Rick een apparaat om een fles wijn gauw te koelen. 

Allemaal erg leuk en inventief, want ik had er zelf niet aan gedacht en kan ze stuk voor stuk goed gebruiken.  Het was dus weer een heel erg leuke Moederdag, maar het grootste cadeau is iedereen weer even (Katja vertrekt morgen weer) onder een dak te hebben!

Vandaag heb ik echte toeristenfoto's gemaakt in Washington en die staan hier.

Rondleidingen en QBP

Ik ben helemaal klaar met Blogger. Net, ondanks dat ik doodmoe ben, een heel verslag getypt en weg is het.  Ik ben al geen Google fan, maar nu nog veel, veel, veel minder!  Ik ga mijn dag vandaag kort weer proberen te geven.Vandaag dus geen mooie proza, want die heeft Google uitgewist. 

Blogger (lees Google) heeft alles ook net "vernieuwd" en ik zie daar alleen maar achteruitgang in, voorheen was ik bijvoorbeeld mijn werk niet kwijtgeraakt.

Enfin, nu ga ik in het kort over vandaag:
- Lekker Starbucks ontbijt
- Op tijd A. opgehaald en prachtig weer, dus super rondleiding
- Veel Tweede Wereld Oorlog veteranen, indrukwekkend
- Overal erg druk, groepen Duitsers en Italianen
- Lekkere lunch bij het heel drukke Old Ebbitt Grill
- "French" dip voor mij, wat nooit op een Frans menu staat, maar erg lekker is (daarentegen ook geen  filet "Americain" hier en al sowieso geen rauwe biefstuk)
- Onderweg naar het Capitool ceremonie van soldaten met Taps (zie filmpje)
- Library of Congress maakt weer indruk
- Langs de gratis musea lopen we terug en A. neemt afscheid.
- Rick en de kinderen zijn verlaat, dus ik loop naar 23rd St.
- Onderweg zie ik het standbeeld van Albert Einstein en ga het fotograferen
- Rick en kinderen halen mij op
- We gaan naar "Holland House", het huis van Y. en A., waar het Koninginnedagfeest plaatsvindt. (oorspronkelijk op 28 april gepland, maar toen regende het)
- Erg oranje (wij dragen ook allemaal oranje, ik mijn Jip t-shirt (al de hele dag))
- Super gezellig!  Leuk om bij te kletsen en lekker eten en drinken.
- Saskia heeft volgende week examens, dus vroeger dan we willen weg, wel erg leuk!





Foto's van vandaag staan hier, die vertellen een groot deel van het verhaal.

Gezellig dagje met Kai

Het is alweer vrijdag bedenk ik me als ik wakker word. Rick blijft langer liggen dan gewoonlijk, wat ik eigenlijk niet fijn vind. We hebben een queen size bed en eigenlijk is dat wat te smal met mijn grote kussen er ook bij. Ik ben me er constant van bewust dat ik niet op Ricks helft van het bed moet komen en lig daardoor helemaal aan het randje. We hebben een bed met kastjes eromheen gebouwd, waar we dol op zijn, maar kijken toch langzaamaan uit naar een king size.

Na het ontbijt vertrekt Rick naar zijn werk en ik naar de sportschool.  Daar geeft Sharon ons weer een heel andere gewichtenroutine, dan we gewend zijn.  Iedere keer weer komt ze met nieuwe oefeningen, zo knap en het is ook nooit saai.   Ze doet ook enorm veel aan buikspiertraining.  Ik ben best wat gewend, maar voel die spieren na afloop goed.  Nog een half uur op de crosstrainer en dan ga ik weer huiswaarts.

Daar is Kai nog in diepe rust.  Ik ga online naar de live stream van de Commencement Ceremonie van Virginia Tech kijken.  Eerst lopen alle graduates tijdens het spelen van Pomp and Circumstance het stadion binnen.  Ik ken een aantal van hen, waaronder Leah en Jeroen, de zoon van Karin. 

Katja sms-t dat het toch wel een vreemd gevoel is, want zij had hier ook moeten staan.  Dat kan ik me goed voorstellen.  Volgend jaar zullen we daar zelf ook zijn en ik weet niet of ik het dan droog ga houden, wat een stap is zo'n graduation!  Stiekem ben ik blij dat Katja nog een jaar heeft.

Terwijl Kai zich klaarmaakt luister ik naar de speeches van Virginia senator Mark Warner en first lady Michelle Obama.  Het blijkt dat de dochter van onze goeverneur McDonnell vandaag ook een graduate hier bij Virginia Tech is.  Misschien daarom wel de hooggeplaatste keynote speakers.  Beide speeches zijn mooi, die van Michelle doet me een paar keer slikken.  Daarvan kun je de video hier zien.

Als de speeches voorbij zijn gaan Kai en ik met Cosmo op pad.  We halen lunch bij Manhattan Bagel en rijden dan naar Scotts Run.  Daar staat de parkeerplaats vol, maar er is niemand te bekennen.  Het is zo mooi buiten, het groen fel en de blauwe lucht knal. 

Er zit niet veel water in het riviertje en een hele groep kinderen speelt erin.  Als we de heuvel op komen zien we een man met zijn bordercollie Sam.  Cosmo en Sam kunnen het goed met elkaar vinden. De man begint een praatje en gaandeweg leren we dat hij 74 is en de heuvel naar de waterval vandaag niet gaat doen, want hij heeft hem gisteren al gedaan.  Ik had hem nooit 74 gegeven!  Duidelijk vindt hij het fijn wat aanspraak te hebben.

Als de honden uitgespeeld zijn (ze zijn beiden vijf en niet meer zo speels als vroeger) lopen Kai en ik verder naar de waterval.  Ook daar zit niet zoveel water in als gewoonlijk.  We blijven even, maar ik heb ook een kappersafspraak om drie uur, dus al gauw gaan we terug.  Gelukkig, want op de terugweg komen we telkens in langzaamrijdend verkeer terecht.  Ik heb nog net tijd om te douchen.

Mona wacht me al op.  Ze heeft bedacht mijn kleur iets te veranderen, want in de zomer licht het in de zon al gauw op.  Prima, en al zie ik niet heel veel verschil, ik vind de kleur wel mooi.  We houden het lange er ook in voorlopig, ook dat bevalt me wel.

Op de terugweg tank ik benzine en ga bij Rite Aid een nieuwe zonnebril uitzoeken.  Wat het is, weet ik niet, maar ik ben de afgelopen weken maar liefst drie zonnebrillen kwijtgeraakt!  Met de schelle zon heb ik die echt wel nodig.  Ik vind een leuke voor $16.  Ik zou ook best een betere zonnebril willen, maar net als paraplu's zijn die dingen bij mij geen lang leven beschoren, dus maar zo goedkoop mogelijk.

Saskia heeft intussen weer een hele groep vrienden bij ons thuis.  Een ervan gaat zelfs met Kai muziek maken.  Het klinkt nog goed ook.   Er wordt veel plezier gemaakt en dan net zo plotseling vertrekt iedereen weer en is het stil (althans, buiten Kai's drummen gerekend).

Opeens bemerk ik een doos bij de voordeur van Proflowers.   Kennelijk hebben de kinderen dat aangenomen, maar mij er niet over verteld.  Gauw maak ik het open en het is een mooi boeket roze tulpen en blauwe irissen voor mij, een moederdagcadeau van Rick en de kinderen.  Ze zijn prachtig!


Als Rick thuiskomt kiest Kai Cafe deLuxe om te gaan eten.  Daar hebben ze een gezellig terras en tafeltjes open.  Kai en ik delen heel lekkere kiprolletjes als voorafje.  Dan heb ik mijn gewoonlijke hoofdgerecht hier, de tonijnbiefstuk met frietjes en gegrilde tomaat.  Zo ontzettend lekker!  Dit restaurant heeft de beste tonijn, je kunt het met een vork snijden.


Na afloop lopen we de Crate & Barrel naast het restaurant binnen.  Wij hebben een nijpend tekort aan glazen en Rick wil hier kijken.  Het is echter heel duur en niets speciaals, dat is geen goede combinatie in een huis met tieners, waar glazen constant sneuvelen.  Toch maar eens naar een van de outlet centers gaan, dus, al is Rick daar niet happig op.  Ik roep dat al maanden,  misschien heb ik hem nu overtuigd.

We zien uit naar een gezellig en druk weekend.  Twee rondleidingen heb ik maar liefst! Gelukkig is het weerbericht schitterend.

Foto's van Scotts Run staan hier.

Kai terugverhuizen

Rick heeft vannacht in de basement geslapen, want hij moest al om half zes op en hij gunde mij een goede nachtrust na de pijndag. Die krijg ik ook inderdaad, pas na achten word ik goed uitgerust wakker! De pijn is ook een heel stuk minder gelukkig. Het is echt de lage druk, die me parten speelt op zulke dagen.

Saskia en Rick zijn dus vertrokken als ik opsta, ik heb alleen Cosmo en Flapjack als gezelschap. De andere twee katten zie ik niet, maar dat gebeurt wel vaker. Het komt geen moment bij me op dat zij misschien nog in hun "slaap"kamer vastzitten.  Pas als ik terugkom uit Richmond realiseer ik me dat.  Arme Meike en Snickers hebben de hele dag in het donker gezeten!

Na mijn ontbijt neem ik mijn telefoon mee naar boven.  Al sportend op de crosstrainer daar speel ik maar liefst met elf mensen Wordfeud!  De tijd vliegt gewoon!  Voor ik het weet is er een half uur voorbij.  Zo gaat het nog meer ongemerkt, dan als ik lees!  Na een uur vind ik het wel weer genoeg cardio voor vandaag en spring onder de douche.

Precies volgens mijn schema ben ik om half elf klaar om richting Richmond te rijden.  Ik sms Kai dat ik eraan kom en begin aan de 165 kilometer lange rit naar het zuiden.  Die loopt eerst door Old Town Fairfax en er zijn andere leuke dingen te zien onderweg.  Bij Occoquan draai ik echter de saaie I-95 op, waar ik verder vrijwel de hele weg op blijf.

De I-95 heeft aan weerszijden enkel bomen.  Er is vrijwel niets anders te zien die hele 100+ kilometers.  Dat maakt het een heel saaie weg, al kun je goed opschieten, ware het niet dat dit het wegwerkzaamheden seizoen is.  Ik kom dus al vrij snel in de file te staan, omdat een wegbaan is afgesloten.  Gelukkig duurt het niet lang en ik schiet toch aardig goed op.  De rit duurt langer dan gewoonlijk, maar om half een sta ik voor Kai's VCU gebouw.

Daar is het een drukte van jewelste, want het is de een na laatste dag dat studenten kunnen verhuizen.  Zaterdag om tien uur gaat het gebouw op slot en dan moet iedereen en hun spullen eruit zijn.   Ik parkeer even dubbel om op Kai te wachten, want we gaan eerst lunchen.  Helaas komt er al gauw een politieauto achter me staan en de agent beveelt me met luidspreker door te rijden.  Kai is nog in geen velden of wegen te bekennen, dus tijdens mijn blokje om bel ik hem weer.

Als ik weer voor zijn gebouw ben, staat Kai er gelukkig en stapt in.  Hij heeft een cafe in Carytown op het oog voor de lunch.  Iedere keer hier in Richmond neem ik me weer voor een keer echt te komen om de stad te verkennen.  Het ziet er allemaal namelijk erg leuk en kleurig uit.

We parkeren in de gratis garage en lopen dan Cary Street op.  Het 3325 West Cary Street Cafe ligt even verderop.  Hier hebben we al eerder geluncht vorig jaar, zie ik.  We nemen plaats aan een tafeltje op hun terras.  Ze hebben een lekker ogend menu, ik kies de salade Nicoise, die ik nota bene lekkerder vind, dan de dure, die ik met de chirurgen vorige maand at.  Kai geniet ook van zijn luxe tosti met verschillende kazen en rode paprika.

Na het eten is het tijd om ten eerste een parkeerplaats dichtbij Kai's kamer te vinden.  Dat valt nog niet mee, we moeten de hoek om en een blok verderop gaan staan.  Met dit mooie weer maakt dat niet zoveel uit.  We prijzen ons zeer gelukkig dat het niet regent! 

VCU geeft grote gele rijdende bakken aan de studenten om hun spullen te verhuizen.  Ideaal, alleen zijn er lang niet genoeg.  Kai en ik splitsen op om te proberen er een te bemachtigen.  Ik ga binnen staan en hij buiten.  Kai heeft als eerste succes en we nemen het ding mee naar boven.  Zonder zou het verhuizen zeker tien keer zo lang duren, want er zijn spullen als een ijskastje, magnetron en allerlei electronica, die dan een voor een naar de auto gedragen zouden moeten worden.


Met deze bak hoeven we maar twee keer heen en weer voor zijn spullen.  De derde keer halen we zijn fiets op, waarvoor ik het rek voor achter op de van meeheb.  Terwijl we bezig zijn bedenk ik me hoe dit schooljaar is omgevlogen!  Het lijkt werkelijk wel gisteren dat ik hem hielp naar deze kamer te verhuizen en dat ons restaurant voor de lunch door de aardbeving hard heen en weer schudde!

Kai heeft nog een examen, dus ik neem afscheid van hem en begin aan de terugweg.  In Uptown Richmond had ik een leuk straatje gezien met onder anderen roze en blauwe huisjes naast elkaar.  Een van mijn Facebook vriendinnen spaart foto's daarvan, dus ik maak er een paar.  Het is een erg kleurrijk buurtje.  Grappig toch hoe roze en blauwe zo vaak naast elkaar staan, in vrijwel elk stadje hier vind ik wel zo'n combinatie.

De terugweg verloopt redelijk.  Ik kom weer in de file te staan door wegwerkzaamheden.  Eigenlijk had ik om half vijf een kappersafspraak, maar die heb ik gelukkig naar morgen verzet.  Ik had me helemaal verkeken op hoe lang dit alles ging duren, vooral met het verkeer. 

Niet veel later zie ik op de tegenliggende weghelft ook nog een erg ongeluk, wat natuurlijk "rubbernecking" tot gevolg heeft aan onze kant (het langzamer gaan rijden en een file veroorzaken om te kunnen zien wat er gaande is).  Zo mooi als ik de rit naar Blacksburg (Virginia Tech) altijd vind, zo saai vind ik de weg naar Richmond (VCU)!

Opgelucht rijd ik na een uur of twee onderweg te zijn geweest onze oprit weer op.  Het is toch altijd weer veel verkeer en zo'n naar ongeluk doet me ook weer realiseren dat er maar een fout voor nodig is om levens in een klap compleet te veranderen.  Bah!  Gelukkig komt Kai heelhuids thuis, nu Katja nog.

Beiden hebben het bijzonder goed gedaan dit semester.  Katja weet haar eindcijfers al en die zijn allemaal B+ of hoger.   Dat is heel fijn voor haar, want ze zal straks een heel goed GPA nodig hebben om bij een Medical School aangenomen te worden.  Zij zal morgen Michelle Obama horen spreken tijdens de Commencement Ceremony van Virginia Tech. 

We zijn allemaal moe van de dag en laten Thais eten bezorgen.  Mijn vissoep is heerlijk pittig.  Soms kan Aziatisch eten ook echt "comfort food" zijn.  Het wordt vanavond lekker tv kijken, allerlei seizoens finales, waaronder de Big Bang Theory.

Foto's van Richmond staan hier.

Met mezelf naar de bioscoop

Er hangt al dagen een lage druk gebied vlakbij ons en kennelijk is het nu aangekomen, want ik word wakker met enorme schouder- en nekpijnen, die natuurlijk ook hoofdpijn geven. Zelfs een flinke smeer Mineral Ice helpt maar nauwelijks.  Ik sta dan ook nogal groggy op en drink de hele pot koffie, die Rick al zo lief is geweest voor me te maken, leeg.

Wetend dat het zal helpen, moet ik van mezelf ook echt sporten vandaag.  Alleen ben ik mijn zelf-discipline even kwijt.  Het is zoveel makkelijker om lekker op het deck te blijven zitten.  Na even zoeken vind ik hem toch weer terug en doe ik een Max Capacity routine.  Aangezien het droog is lijn ik daarna Cosmo aan voor een lange snelwandeling en van de heuvels af loop ik hard. 


Het is enorm vochtig en we druipen allebei na afloop, al is het niet eens zo warm.  Cosmo valt meteen zijn waterbak aan en ik spring onder de douche.  Ik heb namelijk besloten naar de bioscoop te gaan, want ik wil per se Chimpanzee zien en geen van de anderen is daarin geinteresseerd.  Ik ben dol op natuurfilms en vooral die van Disney.

Bij het Food Court naast de bioscoop haal ik wat sushi en edamame voor mijn lunch.  Dan koop ik een kaartje en een "kleine" diet Coke, wat bijna een liter blijkt te zijn, en loop de bioscoopzaal binnen.  Ik ben wat vroeg, dus niet verbaasd dat er nog niemand anders is.  Echter, de voorfilms beginnen en ik ben nog alleen.  Voor het eerst ooit kijk ik prive een film!  Ik heb dan ook mijn favoriete stoel genomen met ijzeren railing voor me om mijn voeten op te zetten.

De film is precies zo goed als ik gehoopt had.  Het is toch echt fantastisch dat mensen zich inzetten om zoiets op het witte doek te brengen.  En wat een verhaal werd het, want om te beginnen was het gewoon de bedoeling een chimpanzee baby te volgen.  Ze hadden niet van tevoren kunnen weten dat die wees werd en zou worden opgevangen door de leider van de groep. 

Na afloop laten ze ook zien wat van de ontberingen, die de filmmakers moesten ondergaan.  Het zou niets voor mij zijn!  Ze worden aangevallen door bijen, mieren en stormen.  En toch zijn ze allemaal enthousiast over hun werk.  Echt een aanrader om Oscar, de baby chimpanzee's avonturen te gaan zien.

Op de terugweg stop ik bij Giant om een boodschappenlijstje van Saskia af te werken.  Voor de verandering neem ik een van hun selfscanners en doe alles daarna al in mijn boodschappentassen.  Bij de kassa gaat het dan lekker snel.  Ook haal ik bij Whole Foods een aantal dingen, waaronder avondeten.

Het ziet er buiten dreigend uit, maar is aangenaam genoeg om op het deck te zitten.  Ik lees wat achterstallige tijdschriften.  Cosmo en Snickers houden me gezelschap.  Saskia had vanmiddag haar "mentie" op de basisschool, dus komt laat thuis. 


Ze hebben vandaag op school een toekomstige carriere oefening gedaan.  Saskia heeft er nog geen idee van wat ze wil gaan doen.  Wat ze wel weet is dat ze graag naar Virginia Tech zou gaan, net als Katja.  Alleen heeft ze gezien dat het gemiddelde GPA om daar binnen te komen 4.08 is en het laagste vorig jaar geaccepteerd 3.74.  

Saskia zit daar dit jaar, ook door haar Pfeiffer een stuk onder.  Ik weet dat veel colleges vooral naar de laatste twee jaren high school kijken, maar dit is wel een groot nadeel van dit GPA systeem dat over de hele high school periode wordt berekend.  Aan de andere kant is het ook goed voor Saskia om aan alternatieven te denken, want aanname bij een bepaalde school is nooit gegarandeerd.

Tegen de tijd dat Rick thuiskomt plenst het en heeft mijn lichaam besloten weer hard voor barometer te spelen.  Het is alsof er messen tussen mijn schouderbladeren en nek zijn gestoken.  Gelukkig is het avondeten heel makkelijk.  Spinazie, olijfbrood en zalm met kappertjes van Whole Foods, we smullen ervan. 

Morgen heb ik een drukke dag, dus ik ga wat sitcoms kijken en dan naar bed.  Hopelijk helpt nog een laag Mineral Ice me straks wel te slapen. 

Speelt er hier iemand ook Wordfeud?  Mijn nick is KasakaE.  Lijkt me goed voor mijn Nederlands.

Russische kunst in het Hillwood Museum

We zitten op het moment in een warme en vochtige luchtstroom. De zon komt zo af en toe van achter de wolken en het is warm genoeg om buiten te ontbijten. Dat doe ik dan ook prompt. Net als ik aan mijn tweede kop koffie zit en aanstalten wil maken om naar de sportschool te gaan, gaat de telefoon. Het is Rick, die zijn laptop thuis is vergeten. Als zijn hoofd niet vastzat...

We spreken af dat ik de laptop mee naar de sportschool neem en daar overhandig ik hem aan Rick. Door dit alles heb ik net niet meer genoeg tijd om het uur cardio te doen wat ik op mijn programma had staan.  Dan maar drie kwartier, is ook goed.  Ik ben nu extra voorzichtig met de Fitbit van Saskia, want kennelijk kan hij dus niet tegen zweet.  Ik hang hem onder mijn t-shirt, zo ongeveer het enige deel ervan dat niet nat wordt.

Thuis maak ik me gauw klaar, want om elf uur zal Scarlett komen.  Terwijl ik op haar wacht klets ik bij met mijn buurvrouw Lorraine.  Hun oudste is net zo oud als Kai en dus ook bijna klaar met haar tweede college jaar bij William & Mary.  Katja is nu officieel klaar met haar vierde jaar en een "super senior" (omdat ze eigenlijk dit jaar zou "graduaten").  Haar cijfers zijn heel goed, ze haalt ook dit semester de Dean's List.  Kai moet nog twee examens doen.

Keurig om elf uur komt Scarlett aanrijden in haar truck.  We hebben afgesproken dat ik naar Washington zal rijden.  We nemen een mooie route binnendoor naar Washington.  We komen door allerlei prachtige buurten.  Er zit wat geld in deze omgeving!  Ik zou iedereen, die een auto heeft, willen aanraden eens door de buurten in noordwest Washington te rijden.

(Op mijn zeepkist) Veel mensen zien van alles van New York, zoals Greenwich Village en SoHO, maar de buurten in DC, Georgetown en Adams Morgan zijn de bekendere onder Amerikanen, zijn minstens zo interessant en leuk. Vrijwel iedere buitenlandse toerist blijft in het monumenten en regeringsgedeelte, waardoor het gezellige van de stad nooit overkomt en DC vaak wordt afgedaan als een nogal "saaie" stad. (van mijn zeepkist).

Na een half uurtje komen we bij het Hillwood Mansion aan.  Tot onze verbazing staat de parkeerplaats flink vol.  We lopen naar het bezoekerscentrum en kopen kaartjes, $15 per persoon.  Daarbij blijkt van alles inbegrepen te zitten, waaronder een interessante film, die we als eerste gaan bekijken. 

Daarna lopen we via de mooie kas met orchideeen en andere planten naar het cafe.  Daar hebben we een reservering en krijgen een tafeltje buiten op het terras.  Ze hebben een heel lekker menu en met moeite kies ik er de gerookte zalm sandwich op roggebrood uit.  Dat is een goede keus en Scarlett vindt haar salade ook erg smakelijk.  Het is wat koel, maar toch lekker buiten en is (nog) droog.

Na het eten hebben we nog even tijd om in de tuinen rond te kijken.  Die zijn prachtig en we nemen ons voor na de rondleiding hier nog rond te gaan lopen.  Om vijf voor half twee lopen we het huis binnen.  Daar worden paraplu's en jassen weggeborgen, want er is teveel mooie kunst, die daarmee geraakt kan worden.  Tot ons genoegen mogen we wel fotograferen, al is het zonder flits.  Meestal mag dat binnen niet, omdat er veel geleende spullen zijn. Hier is alles van dit museum.

We krijgen Natasha als gids, van oorsprong duidelijk een Russische, waardoor ze ook wat interessante geschiedenis van voor de koude oorlog vertelt.  Scarlett en ik weten niet waar we kijken moeten, zoveel prachtige dingen staan er uitgestald!  Vitrines vol 18e eeuws porcelein, waaronder een kop uit het servies van Catharina de Grote.

We lopen door een zaal vol religieuze objekten van goud en fluweel.  Daarna een stukje keuken, die nog als in de jaren vijftig is.  Marjorie Merriweather Post, erfgename van Post Cereal en oprichtster van General Foods, kocht dit landgoed in 1955 en woonde er in de lente en herfst van 1955 tot aan haar dood op 86-jarige leeftijd in 1973.  In 1977 werd het al een museum, want Marjorie had het tijdens haar leven al grotendeels zo opgezet.

Marjorie was zeker een interessante vrouw, die vier keer trouwde en ook vier keer scheidde.  Ze had drie dochters, waarvan de jongste de actrice Dina Merrill werd.  Wat ik wel een beetje jammer vind aan de rondleiding is dat er erg weinig persoonlijke geschiedenis wordt verteld.  We horen van alles over de kunst, heel veel porcelein en de grootste collectie Russische kunst buiten Rusland, maar niet veel over Marjorie's persoonlijke leven.

Juist dat intrigeert ons, want om in die tijd vier keer te scheiden is toch wel wat.  En niet van Jan en alleman, maar van magnaten en ambassadeurs.  En toch beschrijft haar dochter haar als een lieve, warme moeder in de film.  Haar huis is onvoorstelbaar mooi, ze wist al dat het een museum zou worden na haar dood, maar het voelt toch ook nog echt als een thuis aan.

De dingen, die we vandaag zien, zijn onbetaalbaar.  Bijvoorbeeld de stoelen en banken, die de Koning van Pruisen aan Lodewijk de Zestiende als huwelijkscadeau gaf.  Of een stoel van Marie Antoinette, die ook ronddraait, nieuw voor die tijd.  Een heel aantal objekten, die Catharina de Grote heeft gekocht, zoals de prachtige groene kroonluchter in de ontbijtkamer.  Er zijn zelfs Nederlandse schilderijen van Langendijk in de eetkamer te bewonderen.

Met een hoofd vol moois staan we bijna twee uur later weer buiten.  Ik heb het zo goed als ik kan proberen te fotograferen, maar er staat letterlijk biljoenen aan kunst in dat huis en dat is nog niet eens alles, want Marjorie had zes andere onderkomens!  Dit is de tweede keer dat ik hier was en ik herinnerde me nog niet de helft, zoveel is er te zien.

Buiten is het droog, maar het heeft net geregend.  Dat zorgt voor mooie rozenfoto's.  De tuinen zijn ook prachtig en we bezichtigen de Japanse tuin nog even.  Het loopt al tegen vieren en Scarlett woont een stuk verder naar het westen dan ik.  We nemen de I-66 HOV (alleen auto's met twee of meer inzittenden) en zijn daarmee al vrij snel bij ons huis, ondanks een paar korte files.  Scarlett gaat binnendoor terug naar haar huis, want de I-66 staat, zoals iedere avond, compleet vast na onze afrit.

Scarlett neemt afscheid en we spreken af binnenkort ook weer iets met ons vieren te doen, want haar man en Rick zijn collega's.  Het was weer zo'n heerlijke dag, want ik kan zo genieten van het opsnuiven van kunst en geschiedenis.  Cosmo is helemaal klaar voor een wandeling, dus die geef ik hem gauw.

Saskia en haar vriendinnen fladderen tussen ons huis en de andere huizen.  Een vader komt hier naar zijn dochter zoeken, die er niet is.  Vrijdagavond hadden wij dat met Saskia en hebben daarna een heel stel nieuwe regels ingesteld.  Die onzekerheid over waar je kind is, verschikkelijk!

Rick komt thuis met gyro's van Plaka Grill en het smaakt me prima. Ik denk nog aan al het moois wat we vandaag hebben gezien.  Wat een ander leven had Marjorie.  En dat vind ik dus zo fascinerend. Hoe zij Jackie Kennedy (toen nog niet Onassis, maar de presidentsvrouw) adviseerde de tafels in het Witte Huis rond te maken, zodat de gasten beter konden converseren.  Sindsdien zijn de tafels in het Witte Huis rond.  Dat is toch wel iemand, die heel wat invloed had!

Behalve haar huis wat nu dus een museum is, had ze ook vier appartementen op Manhattan, een buitenverblijf in Long Island, een boerderij in Upstate New York en een huis in Palm Beach (waar de tafel in de eetkamer, die wij vandaag zagen, vandaan komt), Mar-a-Lago, nu van Donald Trump.  Ik zou graag meer van haar persoonlijke leven weten.  Intussen is dat van ons prima, ik kan niet wachten om het hele gezin weer samen te hebben volgende week!

Foto's van vandaag staan hier.

Fitbit naar de Filistijnen

En toen was het weer maandag en word ik om half zes wakker van Saskia. Ze is echt niet lawaaierig, maar ik word van het kleinste geluidje wakker. Ik draai me nog eens om en dan dringt Ricks wekker een uurtje later door in mijn dromen. Ik houd het nog eventjes vol in mijn comfortabele bed en ga dan met koffie en yoghurt mijn blogcommentaren, emails en andere online dingen lezen.

Ondanks dat het bewolkt is, is het warm genoeg om zonder jas naar de sportschool te gaan. Daar wacht Sharon me al op. We doen allerlei nieuwe oefeningen met flink zware gewichten. Ik ben er trots op dat ik 50 pond kan opdrukken (Amerikaanse weliswaar, maar toch). Dat vind ik zo leuk aan Sharons trainingen, ze zijn nooit hetzelfde. Na het uur doe ik nog een half uur op de crosstrainer en zie daar dat mijn Fitbit geen kik meer geeft.

Thuis doe ik hem in de oplader, maar ook daar komt er geen leven meer in. Echt balen, want ik ben verslaafd aan dat ding. Gelukkig heb ik nog een direct email adres van de vorige keer dat mijn Fitbit het begaf. Daar stuur ik mijn klacht heen, niet verwachtend dat er snel gereageerd zal worden.

Rick adviseert om net als vorige keer bij de Microsoft Store te proberen of ze hem willen terugnemen en mij een nieuwe geven. Het lijkt me sterk, want het is vijf maanden geleden dat ze dat ook voor me hebben gedaan. Toen was het al aardig, want hun winkelgarantie is 30 dagen.  Maar ja, niet geschoten is altijd mis, natuurlijk.

Kai is inmiddels ook op en zal pas later vanmiddag terug naar Richmond gaan.  Ik stel voor samen naar Tysons Corner te gaan en daar dan ook te lunchen.  Daar heeft Kai wel oren naar.  Zoals ik al verwachtte kan ik de Fitbit niet meer bij de Microsoft Store ruilen.  Dat zou ook wel ongelooflijke klantenservice geweest zijn.

Terwijl ik daar sta, zie ik dat ik al een email terug heb van "Ellen" van Fitbit.  Zij vraagt of mijn Fitbit nat is geweest.  Tja, definieer "nat".  Ik draag het ding natuurlijk tijdens het sporten aan mijn bh (wat in de instructies staat nota bene), dus er zal heus wel het een en ander aan transpiratie opkomen.  Lijkt me dat een apparaatje bedoeld om je activiteitsniveau te registreren daar wel tegen moet kunnen.  Later lees ik dat dit een veelgehoorde klacht is. 

Ellen schrijft niet veel later terug dat het spijtig is dat mijn Fitbit nat is geworden (eh, ik schreef juist dat dat niet het geval was).  Of ik mijn gegevens op wil sturen, zodat ze mij een nieuwe Fitbit toe kan sturen.  Dat is dan wel weer prima service. 

Kai kiest Seasons 52 om te gaan lunchen.  Dit is zo'n populair restaurant dat er voor een gewoon tafeltje een wachttijd van twintig minuten is.  We kunnen echter ook aan de bar plaatsnemen, waar het volledige menu wordt geserveerd.  Ik hoef over mijn keuze niet lang na te denken.  Hun chili relleno is mijn favoriete gerecht op het uitgebreide menu.  Kai neemt de bisonburger, die hem ook goed smaakt.

Dit restaurant doet mee aan de vrij nieuwe trend van mini toetjes.  Ze hebben de keuze uit ongeveer tien verschillende.  Kai en ik delen de macchiato, want we zijn beiden dol op caramel.  Net die paar hapjes zoet zijn zo lekker.  Het is weer gezellig zo'n uurtje alleen met mijn zoon.

Thuis help ik Kai met inpakken.  Hij neemt wat extra dozen mee, want donderdag moet hij uit zijn kamer zijn.  Ik zal een aantal van zijn dingen met de van ophalen dan.  Saskia komt net voor hij vertrekt thuis (en ik mag haar Fitbit zolang gebruiken, hoera!).  Samen zwaaien we Kai om drie uur uit.

Dan rijdt Saskia mij naar Vienna.  Bij de Suntrusthttp://www.suntrust.com ATM in ik een cheque.  Dat gaat tegenwoordig heel modern.  Er wordt een copie van gemaakt, die je als bon meekrijgt, en het bedrag staat onmiddellijk op onze rekening.  Bij Rite Aid ligt Saskia acne medicijn klaar.  Daar koopt zij natuurlijk ook meteen wat make up.  Het is "gevaarlijk" om de meisjes mee een drogist binnen te nemen!

Voor mijn "get outside" fotografiethema deze maand wil ik vandaag eens geen bloem fotograferen.  Kai is met Cosmo in de tuin aan het spelen, dus ik besluit Cosmo het onderwerp te maken vandaag.  Hij poseert er mooi voor. 

.

Klik op de foto voor meer Cosmo poses

Saskia gaat vanavond naar een concert bij Jammin Java, dus Rick en ik hebben het huis opeens weer voor onszelf.  Het wordt lekker een avondje bankhangen met grappige sitcoms op tv

Op Nu.nl lees ik toevallig vanavond het volgende, naar aanleiding van mijn link van gisteren: http://www.nu.nl/opmerkelijk/2802391/belgen-pleiten-bierpas.html

Wat denken die 307 lezers van vandaag hierover?  Ik vind reacties erg leuk, wie leest er mee?

Bar Mitzvah en gezellig samenzijn

Zaterdag

Rick en ik staan bijtijds op, want de Bar Mitswa ceremonie waar we vanochtend uitgenodigd zijn is in Maryland.  Rick maakt een lekkere muffin met ei en kaas voor ons beidjes, we kleden ons keurig aan en gaan dan op pad.  Op zaterdagochtend is er gelukkig weinig verkeer, dus ruim op tijd komen we bij de Temple Beth Ami in Rockville aan.

Voor Rick is dit de eerste Bar Mitswa ooit en ook de eerste keer in een synagoge.  Ongeveer een kwart eeuw geleden heb ik ooit de Bat Mitswa van een vriendin van mijn zus meegemaakt, maar daar herinner ik me niets meer van.  Voor mij is het dus de tweede keer ooit in een synagoge.  Vreemd genoeg hebben we wel Joodse bruiloften bijgewoond, maar die waren niet in de tempel.

De Bar Mitswa ceremonie is voor Nathan, de 13-jarige zoon van een collega van Rick met wie hij al vanaf het begin samenwerkt en goed bevriend is geraakt.   Ik ken zijn vrouw ook van allerlei Microsoft functies.  We worden als eerste heel enthousiast begroet door Nathans moeder, Leslie. 

Binnen in de tempel raakt Jason, Nathans vader, zelfs een beetje geemotioneerd als hij ons ziet.  Vandaag gaan we zien hoe enorm belangrijk een Bar Mitswa is in het leven van een Joods kind en zijn familie.  Jongens van dertien zijn na de Bar Mitswa (en meisjes van 12 na de Bat Mitswa)  volwassen voor de Joodse wet en zullen zich aan de 613 wetten moeten houden.  Dit is dus een heel belangrijke dag en ritueel.  Ik had daar geen idee van!  Jason wijst ons de kant van de tempel, waar Nathans familie en vrienden zitten, want dit is een gedeelde ceremonie.

Aan de andere kant zitten de familie en vrienden van Brooke, een meisje uit de congregatie, die vandaag haar Bat Mitswa doet.  Zo kan Rick ook zeggen dat hij een Bat Mitswa heeft bijgewoond.  We krijgen een programma en lezen over een paar van de gewoontes.  Zo staat er in plaats van een altaar wat een ark wordt genoemd.  Een mooi versierde kast met twee deuren met daarachter de rollen van de Thora. 

Als iedereen zit, begint de dienst.  De cantor, die een prachtige stem heeft, speelt gitaar en begint een lied te zingen, Hine Matov.  Tot mijn grote verbazing ken ik dat lied en dat niet alleen, ik kan ook de woorden helemaal meezingen.  Ik moet even in mijn geheugen graven hoe dat komt en bedenk dan dat onze vierde klasleraar dit altijd onder begeleiding van zijn gitaar met ons zong.  Rick is helemaal verbaasd als hij mij mee hoort zingen, hi hi.

Dit is wel meteen het enige bekende in de hele ceremonie, die maar liefst twee uur duurt.  Nathan en Brooke krijgen beiden een "tallit" aangereikt door hun ouders.  Dit is een mooie lange sjaal met knopen, die te maken hebben met de 613 wetten van het Joodse geloof.  Die van Nathan vind ik heel erg mooi met blauw en zilver geborduurd.

De ceremonie is wel lang, maar ook erg indrukwekkend.  Er wordt veel gezongen, vooral door de cantor, die een prachtige stem heeft.  Voor de rituelen legt de rabbi heel goed de achtergrondgedachte uit.  Na een tijdje wordt de ark geopend en dragen Nathan en Brooke de verpakte thora naar buiten.  Nu moeten we voor het eerst opstaan. 

Duidelijk zijn de rollen van de Thora heilig.  Nathan en Brooke dragen ze onder begeleiding van de rabbi en assistent rabbi langs de aanwezigen en veel mensen raken ze met hun bijbel aan.  Sommigen van hen zie ik die bijbel daarna kussen. 

Nu komt het gedeelte waar Nathan en Brooke zich maandenlang op hebben voorbereid.  Ze hebben ieder een deel uit de Thora geleerd en leggen eerst uit, waarom juist dat deel.  Beiden willen ze betere mensen worden door hun passages na te leven.  De Thora wordt uit zijn "jasje" gehaald en opengerold.  Vervolgens lezen Nathan en Brooke om de beurt hun stukken eruit.

Ook Jason, Nathans vader, leest er een stuk uit.  Later vertelt hij dat hij daarvoor ook een paar weken les heeft moeten nemen.  Hij leest namelijk wel Hebreeuws, maar de Thora heeft geen klinkers en leestekens, dus hij moest de goede zangintonatie leren.  Heel interessant, allemaal, vind ik.  De Thora heeft voor mij iets mystieks.  Iets wat zoveel eeuwen geleden op is geschreven. 

Als Nathan en Brooke klaar zijn, denk ik dat de ceremonie wel aan het einde zal zijn.  Niets is minder waar, er wordt nog van alles gezongen en voorgelezen en ik begin me te vervelen.  Gelukkig zie ik in het Thora boek dat er passages zijn met uitleg over bepaalde onderdelen van het Joodse geloof en de geschiedenis daarvan.  Zo lees ik over de betekenis van Yom Kippur en over seksualiteit in de Thora en hoe de gereformeerde Joden daar tegenwoordig mee omgaan.  Nu vind ik het bijna jammer als het laatste gebed gezegd is!

Net voor het einde krijgen de kinderen nog van alles en nog wat van de Joodse gemeenschap, waaronder een reis naar Israel!  Mooi vind ik hoe de ouders hun kinderen toespreken met allerlei goede wensen voor de toekomst.  Al met al heel bijzonder om eens mee te maken.  Als we de zaal uitlopen krijgen we "Kiddush" aangereikt, wat lijkt op de Katholieke communie, een slokje wijn en een stukje challah brood.  Als er hier Joodse mensen meelezen, die zien dat ik e.e.a. verkeerd heb geinterpreteerd dan hoor ik het graag, want niet alles was ons even duidelijk.

Inmiddels heeft Rick me al toegefluisterd dat hij flinke trek heeft.  Mijn maag rommelt ook, dus we zijn heel blij de lekkere lunch uitgestald te zien.  Die is verschillende salades, bagels, cream cheeses, verse groentes en vers fruit.  Ik doe me tegoed aan een halve bagel met tonijnsalade en de overheerlijke lekker rijpe ananas. 

Na het eten feliciteren we Nathans ouders nog eens en gaan dan huiswaarts.  De vrolijke zon van vanochtend heeft plaatsgemaakt voor wolken en onderweg spettert het zelfs af en toe.  Dat was niet voorspeld!  De temperatuur is wel heel aangenaam, dat dan weer wel.

Wetend dat Katja het heerlijk vindt haar nagels te laten doen, heb ik voor ons een afspraak bij Pro Nails gemaakt.  Katja kan wel wat ontspanning gebruiken zo met haar examens en de stress met haar huisgenotes.  Saskia wil ook graag mee, dus we maken er een moeder-dochters uitje van.  De dames bij de nagelsalon staan er allemaal versteld van hoe groot de meiden zijn.  Ik kom hier al jaren, dus ze hebben ze min of meer zien opgroeien.

Met mooie nagels staan we een uurtje later weer buiten.  Ik heb dit keer donkerroze met glittertjes op mijn vingers, de meisjes allebei een schakering van roze.  Bij Starbucks halen we nog even wat ijsthee en gaan dan huiswaarts.

Daar doffen Rick en ik ons weer op, want voor het diner dansant van de Bar Mitswa wordt cocktailkleding vereist.  Ik moet even kiezen welke jurk ik aan wil trekken, want ik wil per se schoenen met open hak.  Mijn blaar speelt me nog steeds parten en ik wil het niet erger maken.  Het wordt dus mijn rode jurk, want daar kan ik mijn rode muiltjes onder dragen.

Het feest wordt in het Marriott hotel in Gaithersburg gehouden, zo'n drie kwartier rijden bij ons vandaan in Maryland.  We rijden dus voor de tweede keer vandaag over de brug onze buurstaat binnen.  Daar aangekomen krijgen we een plaatskaartje met de naam van een voetballer erop.  Nathan is een fervent voetballer en voetbalfan, dus alle tafels hebben een voetbal, voetbalschoenen en een grote foto van een profvoetballer erop als versiering.  Ik zie helaas geen Nederlandse spelers, alleen Amerikaanse en Zuid-Amerikaanse.

Voor we aan tafel gaan is er een cocktailuur met heerlijke biefstukspiesjes als een van de snacks.  Vanochtend zag Rick maar een persoon, die hij kende van zijn werk, dus we hadden ons erop voorbereid hier vrijwel niemand te kennen.  Tot ons genoegen zijn er echter een heel aantal Microsoft medewerkers en hun partners, waaronder een stel waar wij het heel goed mee kunnen vinden.

Het wordt een gezellige avond.  Er is veel dansen tussen de gangen door (hoewel de kinderen aan de andere kant van de dansvloer gewoon een buffet hebben).  Nathans ouders houden een toespraak, waarin ze al Nathans goede kanten belichten.  Het is een jongen met veel interesses zo te horen.  Het wordt me steeds duidelijker hoe belangrijk zo'n Bar Mitswa is, want het heeft veel weg van een bruiloft, eigenlijk, maar dan met een dertienjarige in het voetlicht in plaats van een bruidspaar.

We beginnen met een heel lekkere verse salade van diverse groentes.  Voor mijn hoofdgerecht heb ik de zalm gekozen en Rick de biefstuk.  Die smaken erg lekker, mijn zalm is gelukkig niet droog wat vaak het geval is bij massadiners.


Als we onze laatste hap ophebben loopt het al tegen tienen.  Het feest is nog lang niet afgelopen, maar Rick en ik nemen afscheid, want we willen ook nog wat tijd met onze kinderen besteden vanavond.  Dat wordt weer zo gezellig dat we allemaal veel en veel te laat in bed liggen!

Zondag

De late avond van gisteren doet ons lang uitslapen voor ons doen.  Ik ben net op als om half elf de deurbel gaat.  Peapod is voor de verandering vroeg.  Rick en ik ruimen de boodschappen op en inmiddels is Kai ook wakker.  De meisjes liggen nog op een oor.

Rick en ik gaan naar Starbucks om ontbijt te halen.  Ik neem weer de chicken sausage wrap, want die vind ik echt heerlijk! Kai en Rick nemen de kalkoenbacon sandwich.  Voor Katja nemen we een skinny cinnamon dolce latte mee, al weten we niet, wanneer zij op zal staan.

Alweer klopt de weersverwachting niet.  Het zou een prachtig zonnige dag worden, maar is compleet bewolkt.  Het is wel warm genoeg om buiten op het deck te ontbijten, dus klagen doen we niet.  Het is tenslotte pas 6 mei.

Net als ik me klaarmaak om boven te gaan sporten, gaat de deurbel.  Mary Ellen en haar sheltie Marty komen vragen of Cosmo en ik zin hebben in een wandeling.  Nou, zeker!  Eerst laten we de honden even spelen in de achtertuin, zodat ze niet zo druk zijn onderweg.

Dit is heerlijk wandelweer, dus we maken er vijf kilometer van.  Dan wil Mary Ellen nog wat gaan hardlopen, maar dat trekt mijn enkel niet.  Ik ga dus toch ook nog maar naar boven voor een half uur intensief sporten op de crosstrainer.

Inmiddels is Katja ook op en besluiten we met zijn allen bij Noodles & Company te gaan lunchen, Ook Cosmo gaat mee, want honden mogen op terrassen van restaurants komen.  Omdat ik altijd zo weinig foto's van het hele gezin heb tegenwoordig, vraag ik de serveerster een foto van ons allen te nemen.  Die wordt erg leuk!


Direct na de lunch wil Katja op weg naar Blacksburg.  Dat lukt haar echter niet, want we kunnen Zorro nergens vinden!  Die heeft er een neus voor dat hij weer in het kooitje moet voor vier uur.  Na veel gedoe krijgen we hem eindelijk onder ons bed vandaan en nemen we weer voor even afscheid van Katja.  Gelukkig hebben de huisgenotes intussen het wel weer een beetje goedgemaakt, dus vreest Katja haar terugkomst daar niet meer.

De rest van de middag werkt Rick in de tuin en ik houd hem gezelschap en werk wat administratie bij.  Kai speelt de drum en Saskia is bij Alexandra.  Een lekker ontspannen zondagmiddag dus.  Kai gaat morgen weer voor een paar dagen terug naar Richmond, want hij heeft nog drie examens daar.  Onvoorstelbaar dat over een week voor beide oudsten het schooljaar alweer voorbij is!

Vandaag stond er een interessant artikel over de coffee shops in Nederland in het hoofdgedeelte van de Washington Post.  Denken jullie dat dit er ook doorheen komt?  Ik ben wel benieuwd naar de mening van de Nederlanders zelf, die geen coffee shop bezitten.

De familie weer compleet

Vannacht word ik ieder uur wakker, want ik ben bang me te verslapen.  Als Ricks wekker om half zeven gaat ben ik dan ook al helemaal in het land der levenden, maar wel doodmoe.  Mijn zus is al op en na een sterke bak koffie neemt zij afscheid van Rick en gaan we op weg naar BWI.

Dat is het verste vliegveld van hier en minstens een uur rijden.  Onderweg kletsen we nog honderduit, blij met de extra tijd samen.  In Virginia schijnt de zon vrolijk en zal het duidelijk een warme dag worden.  Zodra we Maryland binnenrijden komen we in een dichte mist terecht, meteen ziet de wereld er een stuk minder vriendelijk uit.  Mijn zus vraagt zich af of ze op tijd zal vertrekken, maar we zijn erg vroeg en over twee uur zal het toch wel beter zijn.

De andere kant op zien we flinke files staan, maar wij komen zonder oponthoud aan.  Mijn zus heeft haar boarding pas al en geen bagage om in te checken.  Ik besluit mee naar binnen te gaan en bij haar te blijven tot ze door de veiligheidscontrole moet.  Er staan toch files, dus liever nog even het leuke gezelschap van mijn zus.

De terminal van BWI is heel langgerekt en mijn zus heeft ook een Fitbit, dus we besluiten al kletsend van de ene naar de andere kant te lopen.  Dat zijn ongeveer 1500 voetstappen, zien we op onze apparaatjes.  We lopen drie keer op en neer door de vrijwel lege terminal, want alleen in het gedeelte van Southwest is het drukker.  Dan is het negen uur en tijd om afscheid te nemen.

Na nog een Coke Zero voor de terugweg gekocht te hebben, want de caffeine kan ik wel gebruiken, zwaai ik nog een laatste keer naar mijn zus in de rij en ga dan terug naar de van.  Gelukkig is de mist wat opgetrokken en ik zie af en toe zelfs een zonnestraal.

Met de grote file op de tegenhelft van I-95 nog in gedachten neem ik de Baltimore-Washington Parkway terug.  De afstand is vrijwel hetzelfde, maar de Parkway is meestal rustiger.  Dat is ook nu het geval, al kom ik even in langzaamrijdend verkeer.  Intussen praat ik bij met Christine wat ook alweer even geleden is.  Zo gaat de tijd lekker snel.

De meeste files zijn gelukkig intussen opgelost, alleen net weer in Virginia zijn er wegwerkzaamheden en file, maar geen lange.  Na iets meer dan een uur ben ik weer thuis, wat alles meevalt, want ik heb er weleens meer dan twee uur over gedaan in het spitsuur.

Als ik met Christine ben uitgepraat (althans dat zijn we nooit, maar we moeten beiden door met de dag) vind ik ergens de zelfdiscipline om naar de sportschool te gaan. Ik heb Sharons core training gemist en zin in gewichten in mijn eentje heb ik niet.  Ik ben ook moe, dus doe gewoon drie kwartier cardio op de crosstrainer.

Terwijl ik aan het sporten ben, hoor ik harde donder en niet veel later komt de regen met vlagen naar beneden.  Het dondert en bliksemt en ik vind het zielig voor Cosmo, die nu alleen thuis is.  Het onweer waait ook net zo snel weer over.  Thuis tref ik inderdaad een zenuwachtig hijgende hond aan, zo zielig. 

Het is inmiddels na twaalven en ik ga eens kijken of Katja klaar is om op te staan.  Zij heeft bijna niet geslapen vannacht, want opeens hebben haar drie huisgenoten besloten alles wat Katja dit hele jaar tegen hun zin heeft gedaan in haar gezicht te gooien gisteravond.  Via Facebook, dus lekker laf, en Katja verwachtte het helemaal niet en dacht dat zij vriendinnen waren. 

De meeste "aantijgingen" kan Katja ook helemaal weerleggen, maar ze is er erg door aangeslagen.  Ze snapt werkelijk niet waarom dit alles nu pas naar voren komt en een week voor graduation, alle drie de andere meiden zullen volgend jaar niet meer in dit huis wonen.  Bovendien zijn er zat dingen van hen die Katja geslikt heeft. 

Katja heeft Rick, Saskia en mij alles laten lezen en ik sta weer eens versteld over hoe gemeen meiden onderling kunnen zijn, vooral als het een groepje tegen een is.  Ik heb dat in mijn studententijd ook mogen meemaken en dit brengt dat verschrikkelijke gevoel weer terug.  We hebben allemaal enorm met Katja te doen en ik denk (hoop) dat dat haar ook helpt. 

Volgens mij is het voornamelijk een van de meisjes, die haar huisgenoten erbij sleept en dat wordt vanochtend bevestigd door de reacties op Katja's heel lieve en verontschuldigende brief van gisteravond.  De andere twee reageerden aardig, alleen die ene dame vond het nog nodig om verder te gaan met wat Katja allemaal verkeerd had gedaan.  Zo iemand die vindt dat zij zelf de perfecte huisgenote is, terwijl zij Katja regelmatig tot diep in de nacht wakker hield met lawaai, als Katja om zes uur op haar plek moest zijn voor de rescue squad.  Ik kan me er echt razend om maken!

Ondanks haar vermoeidheid staat Katja toch maar op.  Ik geef haar de keuze van waar te lunchen en het wordt Panera.  We bestellen beiden soep en de sandwich met tonijnsalade.  We eten in het restaurant en dat geeft Katja de gelegenheid mij als klankbord te gebruiken.  Ik ben blij te zien dat zij van helemaal verdrietig en zichzelf neerhalend langzaamaan verontwaardigd wordt.

Als we thuiskomen staat er nog een auto op de oprit, die van Kai!  Dit weekend zijn we compleet als gezin en mijn moederhart is blij.  Saskia komt thuis met Philip, geen vriendje, want daar heeft ze geen zin in, maar gewoon een leuke jongen.  Helemaal goed.  Het doet me goed te zien dat de kinderen ook telkens blij zijn elkaar weer te zien.

Het is warm en vochtig buiten, maar ik ga met Kai toch buiten zitten.  We kijken naar een cardinalenpaartje dat duidelijk bezig is met het hof maken.  Wat zijn het toch mooie vogeltjes!  Ze zijn moeilijk te fotograferen, maar ik heb een poging gedaan.

Als ik om vier uur naar het Massage Center rijd, zie ik weer donkere wolken.  Roger vraagt hoe het gaat en ik heb eigenlijk alleen nog erge last van mijn nek en schouders.  Het is een beetje een verademing om een heel goede en effectieve massage te krijgen zonder het hele uur bijna te moeten huilen van de pijn.  Er zijn momenten, maar ik weet dat dat nodig is.  Na afloop voel ik me ook echt goed.

Inmiddels is Rick ook thuis.  De oudsten willen graag bij Chevy's gaan eten.  Daar zitten de terrasjes helaas vol, dus we wijken uit naar Uno's ernaast.   Daar is nog ruimschoots plek op het terras, al vult het al gauw op. Om het nog een beetje Mexicaans te houden bestellen we nacho's, die binnen de kortste keren op zijn.  Als hoofdgerecht heb ik Garnalen Tikka Masala en die zijn heerlijk!

Laat wordt het vanavond niet, want Rick en ik gaan morgen naar een Bar Mitzvah.  Voor ons allebei de eerste keer.  Ik ben heel benieuwd!

Cardinalenfoto's staan hier.