Dag 2 Trinidad: Over kolibries en bloemen

Na een rusteloze nacht, want mijn brein kreeg mijn boodschap niet om van het moment te genieten en me nog geen zorgen te maken over de terugreis, sta ik klaarwakker om kwart voor acht op.  Ik had mijn wekker nog wel gezet, maar dat was absoluut niet nodig.

Vandaag geen sporten, want ik heb een rondleiding geboekt.  Ik ga bij de Regency Club ontbijten en het is een prachtige zonnige dag.  Heerlijk dat we het eten buiten kunnen nuttigen!  Als ik nog even naar het toilet loop voor de rondleiding zie ik mijn gids al zitten.

Klaar om op pad te gaan stel ik mezelf voor aan "Mr. Nick".  Zijn naam kwam ik tegen in een artikel van Epicure waarin de journaliste ook beschrijft kolibries te hebben gezien met hem.  Dat is wat we vandaag gaan doen.  Omdat Mr. Nick door een andere alleen reizende vrouw werd aangeraden schreef ik hem een email met de vraag om een rondleiding.

Hij antwoordde meteen en we gaan de komende twee dagen van alles bekijken.  Ik weet meteen waarom die journaliste Mr. Nick zo aardig vond.  Hij is hoffelijk, vertelt interessant en heeft duidelijk een gevoel voor humor.

Onze eerste bestemming is het Asa Wright Nature Centre.  De tocht erheen duurt ongeveer anderhalf uur en het landschap wordt steeds mooier.  Port of Spain is echt geen mooie stad (hoewel Mr. Nick me morgen vast wel de mooie plekjes zal laten zien), erg industrieel, maar de natuur in het binnenland van Trinidad is prachtig!  Groen en tropisch regenwoud met bananenplanten, papaya bomen en allerlei andere exotische planten, waarvan ik de namen niet ken.

Langzaam rijdt Mr. Nick naar boven en parkeert dan bij een heel oud plantagehuis.  Ik schat dat het uit het begin van de negentiende eeuw stamt.  Het is nu een hotel voor vogelliefhebbers.  Er zijn mensen met gigantische cameralenzen en anderen, die gewoon genieten van de vele kolibries en andere kleine vogeltjes, die tot vlakbij vliegen.

De veranda kijkt uit op de nectarvoeders.  Ik krijg een van de lekkerste koppen koffie ooit aangereikt, gemaakt van koffie, die op de plantage wordt verbouwd, en heb een half uur voor de natuurwandeling hier begint.  Ik fotografeer alle mooie vogeltjes, die zo snel zijn dat een scherpe foto een flinke uitdaging is.

Dan worden we gehaald door Jesse, die ons de jungle in gaat nemen.  We krijgen wat waarschuwingen, waaronder dat we moeten uitkijken voor tarantula's en giftige slangen (waarvan er vier soorten op het eiland voorkomen).  Ok, niet mijn favorieten dus ik knik beamend heel goed op te zullen letten.

Onderweg mogen we een loopstok meenemen en dan dalen we af het regenwoud in.  Planten, die ik voorheen enkele in de botanische tuin in Washington zag en soms zelfs nooit komen voorbij.  We zien de interessante "leafcutter ants", mieren, die heel precies stukjes blad en bloemen naar hun nest dragen.  Wij zijn gefascineerd door hun "snelwegen", maar Jesse waarschuwt dat we ze niet op ons willen krijgen, want ze knijpen dan een stuk uit ons vel. Yikes!

De tropische blue morpho vlinder, hier met vleugels gesloten, maar hij opende ze voor ons, voor het eerst dat Jesse dat ooit zag (zie mijn fotoalbum)

We zien onderweg ook allerlei vogeltjes,  Soms doet Jesse hun roep na om ze te lokken.  Een keer moeten wij allemaal een zoenend geluid maken en inderdaad is dat de lokroep van dat vogeltje!  Ik maak ook kennis met een Duits echtpaar dat uit Heidelberg blijkt te komen en dus weet waar Kai studeert, want Germersheim is daar maar een uur vandaan. Anderhalf uur later zijn we terug bij het landhuis en horen we net de lunchbel klinken.

Mr. Nick en ik hebben beiden de plaatselijke maissoep met brood gekozen.  Ontzettend lekker is die, zo gekruid!  Een heel geode keuze en ook niet te zwaar wat mij wel bevalt.  Ik mag nog een half uurtje genieten van de mooie vogeltjes hier en hoor een stel vlakbij mij Nederlands spreken, maar de gelegenheid een praatje te maken is er niet echt.

Heerlijke soep!

In de auto bevestigt Mr. Nick mijn vermoeden dat dit eiland veel meer Europese en Canadese toeristen trekt dan Amerikanen.  In het hotel wemelt het van de Canadezen en ik heb al heel wat verschillende Europese talen gehoord ook.

Door het verkeer neemt het zo'n anderhalf uur voor we de haarspeldbochten van de buurt waar Yerette zich bevindt oprijden.  Intussen heb ik een email ontvangen van United Airlines dat ze nu ook de kosten voor het veranderen van vluchten op maandag zullen kwijtschelden.  Dat is heel goed nieuws, alleen kan ik nu niet wachten mijn vluchten naar dinsdag te zetten en dat kan niet op mijn telefoon.

Het is erg jammer dat mijn terugreis zoveel invloed heeft op mijn tijd hier, maar ik kan mijn gedachten er maar niet vanaf houden.  De laatste keer dat Katja en ik in Houston vast kwamen te zitten was zo'n nachtmerrie!  Veel liever blijf ik nog een dag hier!

Toch dwing ik mezelf in het moment te leven, want dit is veel te bijzonder!  Yerette betekent kolibrie in het Amerindiaans en Theo, de eigenaar hier, heeft tientallen kolibrievoeders hangen waar naar zijn zeggen honderden en soms duizenden kolibries op afkomen, veertien (dit jaar een nieuwe gezien) verschillende soorten!

Gewoonlijk zijn het groepen, die Theo leidt, maar ik heb het geluk een prive tour te krijgen.  Hij vertelt me van alles over de kolibries en ik kan ook vragen stellen.  Dan krijg ik ruimschoots de tijd foto's te nemen voor de thee klaarstaat.  Bij de thee heeft Theo's vrouw heerlijke hapjes!  Dit is een vroegere Britse kolonie en ik bemerk nog veel overblijfselen waarvan dit er een is.

Na de thee nodigt Theo ons voor de televisie.  Daar krijgen we de prachtigste foto's, die hij genomen heeft, te zien!  Van nestende kolibries, parende kolibries, vechtende kolibries, kolibrie nesten, alles wat je je maar kunt bedenken en zo mooi!  Meteen wil ik eigenlijk al mijn foto's weggooien, want die halen er niet bij (doe ik niet, hoor).

Het verhaal erbij gaat wel heel langzaam, maar ook zeer leerzaam.  Ik weet nu meer over kolibries dan ooit!  Hun nestjes zijn heel bijzonder en natuurlijk heel erg klein en met o.a. spinnenweb gemaakt.  Ze poepen niet, maar plassen geurloos en zonder smaak. Als ze nat worden schudden ze zichzelf met een snelheid van 32 G schoon.  Een mens zou met 6 G al flauwvallen!  En zo meer, ik vind het allemaal eindeloos interessant en het wordt begeleid door foto's, die ik nooit eerder zo van kolibries heb gezien!

Helaas is het dan tijd om dit paradijsje te verlaten en met een laatste blik op de kolibries stap ik weer in Mr. Nicks auto.  Zonder oponthoud rijden we terug naar Port of Spain en hij zet me af bij het hotel. 

Intussen heb ik op mijn telefoon gezien dat tenminste het hotel beschikbaar is voor een extra nacht.  Die boek ik dan ook meteen als ik binnenloop.  Het is wel duurder dan de prijs, die ik had, maar ik zie mezelf gewoon niet maandag terug kunnen vliegen dus het moet maar.

Ook mijn vlucht kan ik zonder problemen veranderen.  Hopelijk is het dinsdagmiddag genoeg opgelost om terug te reizen! Ik voel me in ieder geval een stuk rustiger zo. Veel liever nog een dag aan het zwembad luieren, dan stress op het vliegveld van Houston!

Opgelucht ga ik naar beneden en in de Regency Club schenk ik een lekker glas wijn in en neem een bordje met snacks.  Ik ga buiten van de palmbomen genieten en bedenk me hoe bizar dat Rick juist dit weekend koos voor mijn reis en ik nu de potentieel grootste sneeuwstorm ooit in Washington mis.  Ben ik er rouwig om?  Absoluut niet! Vreemd is het wel om ons gebied zo op CNN te zien.

Voor mijn avondeten besluit ik de sushi bar weer te bezoeken.  Die is zondag en maandag dicht.  Ik bestel een andere combinatie dan gisteren en de serveerster herinnert zich terecht dat ik die zonder mayonnaise wil.  Wat die op Japans eten doet snap ik nooit. Het smaakt in ieder geval weer prima!

In het winkeltje in het hotel (wat maar weinig te bieden heeft, helaas) vraag ik of ze muggenspul hebben.  Vandaag hebben die rotdiertjes mij namelijk flink te pakken gehad en morgenavond ga ik tegen zonsondergang het water tussen de mangroven op.  Ik zou net zo goed een groot teken "kom eet mij" kunnen dragen! Hun middel blijkt een aromatherapiespulletje te zijn zonder deet. super duur dus hopelijk doet het zijn werk!

Het was werkelijk een dag met een grote ster vandaag.  Zoveel van mijn favoriete vogeltjes bijeen, wat kan ik me nog meer wensen! En een zorg opgelost door mijn vluchten te verzetten, hopelijk slaap ik vannacht een stuk beter.  Gelukkig zijn Rick, Katja en Saskia veilig thuis en is alles met Kai ook goed.  Zoals we in het Engels zo vaak zeggen: "Peace Out"

Een filmpje hier: WP_20160122_14_10_51_Pro.mp4

Posted by Petra Engle on Friday, January 22, 2016

Kolibries en bloemenfoto's hier

Dag 1 Trinidad: Luieren in de warme zon

Na heerlijk geslapen te hebben (wij hebben thuis ook de Hyatt matras dus het voelt zeer bekend) sta ik om kwart over acht op.  Het is hier een uur later dan thuis dus voor mijn gevoel kwart over zeven.  Maar dat is goed, want morgen moet ik vroeger op dus ik kan maar beter direct aan het tijdverschil wennen.

Nu kan ik mijn uitzicht goed zien en dat is op het water en de haven.  Ik zie net de veerpont van Tobago naar Trinidad binnenkomen.  Ook ligt er een Holland America cruise schip, de Maasdam.  Het is wel wat bewolkt, maar volgens mijn app 30 graden!

Met mijn Diamanten Hyatt lidmaatschap kan ik gratis ontbijt eten in de Regency Club.  Meestal ligt die op dezelfde verdieping als de Club kamers waarvan ik er een heb.  Ik vraag een van de schoonmaaksters waar het is, maar ook zij weet het niet.

Dan ga ik maar naar de lobby en een heel vriendelijke dame leidt me naar de club.  Het was dus op de begane grond.  Erg leuk, want zo kan ik mijn ontbijt naar buiten nemen en met zicht op palmbomen eten. 

De lucht ziet er wel erg donker uit en ik ga wijselijk onder de enige parasol zitten.  Inderdaad volgt er een korte stortbui, maar ik zit heerlijk droog.  Het smaakt me ook prima, veel vers fruit, gerookte zalm en een lekker mini omeletje met champignons en ui.  De koffie is ook goed sterk.

Ik was bang geen letterfoto's te kunnen vinden op vakantie, maar deze zag ik al bij het ontbijt: U

Na het eten besluit ik de omgeving van het hotel eens te verkennen.  Er ligt een cruise schip hier dus ik verwacht wel wat leuke winkeltjes e.d.  Helaas valt dat erg tegen.  Ik voel me ook niet op mijn gemak als vrouw alleen. Meteen word ik door een aantal bedelaars benaderd en het voelt gewoon niet fijn.

Dan zie ik een aantal cruise toeristen en besluit met hen mee te lopen.  Er staan opeens een aantal mensen van het Trinidad toeristenbureau met stadskaartjes.  Ik vraag een van hen waar de winkels zijn en ze wijzen een promenade aan, maar zeggen  dat het wel wat "shady" kan zijn.  Tja, dat geeft me geen vertrouwen en ik besluit alles maar met mijn gids te gaan bekijken.

Zeventien jaar geleden was ik ook in Port of Spain met mijn ouders.  Toen vonden wij het ook niet zo'n fijne stad, maar ja, dingen veranderen in zoveel tijd.  Dit kennelijk niet en ik ben heel blij wat rondleidingen geboekt te hebben.

Vandaag had ik toch al besloten van de dingen, die dit prachtige moderne hotel te bieden heeft, te genieten.  Om te beginnen begeef ik me naar de fitnessruimte.  Ik kan zien dat dit een nieuw hotel is, want ze hebben dezelfde ellipticals als het Hyatt House waar we na de brand verbleven.  Na mijn uren zwoegen heb ik zes minute stroom geproduceerd voor de hybride machine.

Mijn tienduizend stappen heb ik bijeen dus ik mag gaan luieren.  Dat doe ik ook letterlijk.  Ik kleed me in bikini, neem mijn Kindle en telefoons mee en neem de lift naar het zwembad.  De liften zijn hier ook heel veilig, want je moet je kamersleutel gebruiken en de verdieping ingeven.  Wel een fijn gevoel moet ik zeggen.

Het zwembad is prachtig, een "infinity pool" met zicht op zee, waardoor het lijkt of je in zee zwemt.  Er staan allemaal heel comfortabele ligbedden en ik kies een in de schaduw, want de zon is me dan weer te warm met 32 graden.

Inmiddels is het lunchtijd en ik bekijk het menu.  Daar staat een lekkere gegrilde vis sandwich op, die ik bestel.  Ook zie ik andere mensen met een zeer lekker uitziend rood drankje.  Ik vraag wat het is en het blijkt hun versie van shandy te zijn, bier met grenadine siroop.  Dat moet ik natuurlijk proberen en het is heel lekker!

Zelden laat ik mezelf zo luieren, maar wat is het dan ook lekker!  Ik ga het lekker koele zwembad af en toe in om wat af te koelen en lees intussen in mijn leuke boek over een Engelse, die druiven plukt in Frankrijk. 

Ook houd ik contact met de rest van ons gezin dat zich, met uitzondering van Kai, voorbereid op een sneeuwstorm, die tussen de 40 en 75 cm sneeuw moet brengen, afhankelijk waar ze zijn.  Saskia heeft geen verwarming in haar appartement en uiteindelijk belt Rick het verhuurbedrijf dat hij wil dat ze het maken.  Bij dit schrijven is dat nog niet het geval en Saskia en Bella zien er als eskimo's gekleed uit binnen, zo koud is het.

Tegen half zes ga ik terug naar boven om me klaar te maken voor het avondeten.  Als ik boven op de twintigste verdieping ben, hoor ik de afscheidstoeters van de Maasdam en kijk hoe het schip de haven van Trinidad weer verlaat.

De douche hier is fantastisch!  Niet alleen is het een stortvloed van warm water over me heen, intussen kan ik door het glas naar de tv kijken, geniaal!  Lekker opgefrist en ietwat zon gekust loop ik weer naar de Regency Club.

Daar is het een stuk drukker dan vanochtend!  Ik maak een klein bordje met nootjes, gerookte zalm en wat salade en schenk een glaasje witte wijn in.  Helaas zijn er buiten geen stoelen meer vrij, maar binnen smaakt het ook goed en zo voorkom ik waarschijnlijk muggenbeten. Ik heb alweer een aantal van die rotdiertjes zien vliegen en ze vinden mij altijd heerlijk.

Voor mijn avondeten wil ik sushi gaan eten.  Het hotel heeft een gezellige sushi bar en het voelt bijna alsof ik buiten zit met de schuifdeuren wijd op en de zachtjes waaiende palmbomen.  De sushi is heerlijk, al is een rol wel heel pittig!  Echt Caribisch waar alles net wat pittiger is.  Het is een smakelijk einde van een heerlijke dag!

Boven op de kamer zet ik de tv aan.  Er zijn allerlei Amerikaanse kanalen beschikbaar, alsof ik thuis ben.  Morgen ga ik wat van het eiland zien met een gids dus ik ga bijtijds slapen.

Lange reisdag, maar ik ben in de warmte!

Oef, het is wel moeilijk om op te staan als onze wekkers om kwart voor zes afgaan!  Rick en ik maken ons snel klaar, ik pak de laatste dingen in en loop snel een rondje met Cosmo. Jee, wat is het weer koud en ik ben niet zo dik gekleed, want ik ga natuurlijk naar de warmte!

De rit naar het vliegveld verloopt zonder problemen en Rick parkeert de auto zodat hij mij met mijn bagage kan helpen.  Er is vrijwel geen kip aan het inchecken dus dat is zo gebeurd.  Ik heb TSA Pre, gelukkig, en daar neem ik afscheid van Rick.  Hopelijk zie ik hem maandag terug, want de sneeuwstorm dit weekend wordt steeds erger afgeschilderd.

Bij TSA Pre hoeven de schoenen niet uit (de mijne wel, want er zit metaal in) en de vloeistoffen en electronica kunnen in de tas blijven.  Het gaat dus heel snel en binnen vijf minuten ben ik er doorheen.

Zin in ontbijt heb ik zo vroeg in de ochtend nog niet, maar ik haal wel een kop koffie bij Dunkin Donuts.  Al snel is het tijd om aan boord te gaan en ik mis net een upgrade naar businessfirst!  Degene voor mij op de lijst krijgt wel een stoel.

Is niet erg, want ik heb Economy Plus met extra beenruimte en niemand naast me.  De vlucht naar Houston duurt bijna drie uur en ik kijk satelliet tv.  Er is wat eten te koop en ik neem fruit en yoghurt als ontbijt.

Om kwart over tien Houston tijd landen we een half uur voor op schema.  Hier heb ik drie uur de tijd.  Eerst ga ik in het restaurant van Cat Cora "brunch" eten.  Ik bestel het eiwit omelet met groentes wat wordt geserveerd met bacon en aardappeltjes erbij.  Het smaakt me prima!

Als ik klaar ben heb ik nog bijna twee uur wachttijd.  Met mijn Premier Gold mag ik op international reizen gebruik maken van de United Club bedenk ik me.  Dat ga ik dus doen.  Ik geniet van een glaasje wijn terwijl ik mijn telefoon oplaad.

Keurig op tijd gaan we aan boord voor de vlucht naar Port of Spain.  Alweer net geen upgrade voor mij, maar ik heb een hele rij voor mezelf in Economy Plus dit keer.  Ik begin aan een van de boeken, die ik op mijn Kindle heb geladen en ik lees de hele vlucht!  Ik had me voorgenomen wat films te kijken, maar ik ben meteen in de roman en eigenlijk te moe om me op een film te concentreren.

Als avondeten neem ik de "tapas" doos met allemaal lekkere dingetjes.  Ook krijg ik van de vriendelijke flight attendant lekker veel wijntjes aangereikt.  De bemanning is ontzettend vriendelijk en komt vaak langs met lekkernijen.  Ik moet zeggen dat ik United tegenwoordig erg prettig vliegen vind.

 

Zonsondergang over de Caribische Zee

Ook nu weer landen we ongeveer een half uur voor op schema na meer dan vijf uur vliegen.  Het is half negen plaatselijke tijd, een uur later dan bij ons thuis.  Ik sluit aan in de immigratie rij en laat het thuisfront weten dat ik er ben. Het is hier een lekkere 29 graden!

Als ik eindelijk aan de beurt ben krijg ik allerlei vreemde vragen van de beambte, zoals waarom ik alleen reis en waar mijn man is.  Ze wil ook mijn terugvluchten bevestigd zien.  Nou ja, de verleiding is ook wel groot om hier maar te overwinteren, ha ha.

Op weg naar de douane kom ik langs allerlei winkeltjes en zie ik een kiosk van BMobile, een van de telefoonbedrijven hier.  Ik besluit hier meteen maar een SIM met data te kopen, dan hoef ik daar morgen niet naar te zoeken.  Ik word ontzettend aardig geholpen, mijn eerste kennismaking met de heel vriendelijke Trinidadians!

De douane beambte is ook heel aardig en dan ben ik er eindelijk doorheen.  Via het hotel heb ik een chauffeur geregeld om me op te halen en ik zie mijn naam meteen staan.  De aardige chauffeur heeft een moderne Lincoln Navigator en een lekker flesje water voor.

Twintig minuten later zet hij me bij de Hyatt Regency af.  Ook hier weer supervriendelijke mensen, ik krijg een glas mousserende wijn in mijn handen gedrukt en Nikki checkt me in.  Ik krijg een upgrade naar Regency Club en een king kamer op de twintigste verdieping met zicht op het water.

Het is een moderne kamer en vanuit de douche kun je tv kijken!  Ook vanavond heeft het thuis gesneeuwd dus ik ga extra genieten van de warmte hier!

In de diepvries

Rick moet vanochtend heel vroeg op weg en baalt van de kou.  Het voelt dan ook als -20.  Ik ben wel wakker, maar kan mezelf er niet toe zetten op te staan.  Ik vind het zo moeilijk met deze kou mezelf te motiveren aan de dag te beginnen!  Het is dat ik weet dat blijven liggen funest is.

Beneden maak ik gauw een pot sterke koffie en eet een warme bowl met ei, kaas en andere Amerikaanse dingen (sausage en aardappeltjes, iets wat je in Nederland nooit als ontbijt zou eten) van Jimmy Dean.  Cosmo vindt het intussen heerlijk buiten, het is zijn temperatuur, maar zeker niet de mijne!

Zelfs ons eekhoorntje rilt.  Dat heb ik nog niet eerder gezien.

 

Natuurlijk moet er ook vandaag gesport worden en dat doe ik trouw op de elliptical.  Na iets meer dan een uur heb ik mijn tienduizend stappen bijeen, maar wat zou ik ze liever buiten bijeen krijgen!  Ik merk aan Cosmo ook dat hij zich echt verveelt, maar met deze wind, die door merg en been gaat, heb ik binnen al genoeg pijnen, alsof er messen in mijn rug en heupen steken.

 

Helaas moet ik er na mijn douche toch echt op uit.  Ik stel het nog even uit door alvast in te pakken.  Zo vreemd om allerlei zomerspullen in de tas te doen terwijl het buiten flink vriest!  Er wordt nog steeds een flinke sneeuwstorm voorspeld hier terwijl ik weg ben en ik pak toch maar wat extra dingen in voor het geval ik op de terugweg ergens strand.

Dan zit er niets anders op en rijd ik naar het Pan Am Center.  Gelukkig liggen alle winkels waar ik moet of wil zijn op een rijtje bijna naast elkaar.  Ik begin met een lekker warme lunch bij Pho Thang Long.  Daar zie ik dat ik een van de weinige niet Vietnamezen ben, altijd een teken dat het een goed restaurant is.  Ik smul dan ook weer van mijn pho en bestel er een heerlijke jasmijn thee bij.

Het maakt me ook lekker warm van binnen, zodat ik nog net niet verkleumd ben als ik de UPS winkel binnenloop.  Ik lever mijn pakje dat terug moet naar Amazon in en ren dan bijna naar Safeway.  Het waait zo hard dat mijn gezicht voelt alsof het bevroren is in dat kleine stukje!

In Trinidad heb ik een gids gereserveerd, die net als ik alleen contant betaald kan worden.  Sowieso denk ik dat daar meer met contant geld gebeurt, dus ik haal dollars bij de Suntrust in de Safeway.  De medewerkster vraagt nieuwsgierig of ik op reis ga en is zeer jaloers als ik naar het Caribisch gebied blijk te gaan.

Onderweg stop ik nog even voor mijn "S" foto.  Veel oudere huizen hier hebben ijzerwerk bij de voordeur dat op een S lijkt.  Gewoonlijk zou ik er met Cosmo heen wandelen, maar zelfs een paar minuten buiten is me nu teveel.

Gelukkig hebben we onze grote achtertuin, die Cosmo naar hartelust kan verdedigen en met de honden van de achterburen van links naar rechts rennen.  Ideaal is het niet, maar zo krijgt hij tenminste wat beweging.  Ik kan niet wachten tot het weer lente-achtig wordt!

Christine is vandaag jarig en ik bel haar om te feliciteren.  Voor we het weten is er meer dan een uur voorbij.  Op zulke dagen missen we elkaar echt, vroeger gingen we dan gezellig lunchen o.i.d.  Maar het gaat (eindelijk) goed met haar en dat is fijn om te horen.  Ik hoop dat we elkaar dit jaar weer eens kunnen zien.

Als ik vrijwel helemaal ingepakt en online ingecheckt ben kijk ik de Downton Abbey aflevering, die ik zondag gemist heb.  De verleiding is groot het hele seizoen te downloaden van Amazon, maar ik wil eigenlijk nog zo lang mogelijk genieten van de serie.  Ik heb dus besloten via PBS hun wekelijkse afleveringen te kijken.

Rick sms-t waar ik wil eten op mijn weer even laatste avond in de VS.  Ik kies Pazzo Pomodoro.  Als we er binnenlopen worden we meteen als oude vrienden begroet door Jimmy, een van de eigenaren.  Aan de bar is het ook weer gezellig en we bestellen pizza's.  Voor mij quattro stagioni, want die wordt hier net zo gemaakt als bij de Italiaan in Utrecht.

Vanavond ga ik bijtijds slapen, want morgen gaat de wekker om kwart voor zes.  Het is gek, ik heb erge zin in dit avontuur, maar ben ook wat nerveus over alleen zo ver weg gaan en de sneeuwstorm, die mijn terugkomst wellicht zal vermoeilijken.  Maar ik ga van ieder moment genieten, weet ik zeker!

Het National Postal Museum

Vandaag is het Martin Luther King Jr. Day, de dag dat de verjaardag van de burgerrechtenleider wordt gevierd (zijn eigenlijke verjaardag is vrijdag).  Voor veel mensen is dit een vrije dag en voor het eerst dit jaar ook voor Rick.

We slapen dus weer lekker uit en ik hoor de wind om het huis loeien als ik wakker word.  Wat is mijn warme bedje dan moeilijk te verlaten!  Het vriest ook flink, -10 en met de wind voelt het als -20.  We maken muffins met ei en kaas als ontbijt en koffie voor mij, thee voor Rick.

Dan vertrek ik rillend naar de sportschool.  Ik heb geluk, want er komt net een parkeerplaats vrij voor de deur.  Met dit weer wil ik al zo min mogelijk buiten zijn en al helemaal niet bezweet na het sporten.

Na even opwarmen op de elliptical komt Sharon me halen voor een half uur personal training.  Na afloop doe ik nog drie kwartier op de cross trainer en de rest van mijn stappen moeten vanmiddag maar komen. 

Thuis tref ik Rick aan het werk voor een presentatie, die hij morgen moet geven, maar hij vindt het gelukkig ook leuk om iets te gaan ondernemen.  Ik kijk wat voor tentoonstellingen er in de musea in Washington te vinden zijn en ons lijkt de postzegeltentoonstelling over de stad New York in het National Postal Museum wel iets.

Gelukkig heb ik geen rondleidingen nu!

Dat ligt tegenover Union Station waar we kunnen parkeren.  We willen eerst even lunchen en ik heb online gezien dat de Ierse pub The Dubliner, waar ik vroeger vaak kwam, tegenover het Postal Museum ligt.  Het lijkt ons gezellig en warm daar te gaan eten.

Terwijl we naar het restaurant lopen komen we langs een aantal dakloze mensen.  Met dit weer zijn er overal opvangplaatsen en ze zouden in het station kunnen schuilen dus ik weet niet waarom ze buiten zitten.  Ik geef een aantal van hen $5 om er iets warms van te kopen. Hun dankbaarheid is zo groot dat ik zou willen dat ik veel meer kon doen!

Zelfs tijdens dat kleine stukje lopen heb ik al hoofdpijn van de wind als we het restaurant binnenlopen.  Gelukkig is het inderdaad behaaglijk warm en we bestellen "comfort food".  Voor Rick de Ierse stoofpot en voor mij de shepherd's pie.  Die is heerlijk, maar ik kan er nog niet de helft van op!

Terwijl we zitten te eten zegt Rick opeens: "Kijk eens, die man heeft een doos vol stroopwafels".  De man geeft er een van aan een collega en ik vraag hoe hij hem vindt.  We raken in gesprek en hij blijkt in Amsterdam kennis gemaakt te hebben met de koekjes en wil ze nu ook in het restaurant beschikbaar maken.  Rick en ik krijgen er een aangereikt als dessert. Daelmans wordt hier steeds bekender, United gaat ze ook als snack uitreiken!

De stroopwafel smaakt ook prima, natuurlijk, en we rekenen af.  We rennen praktisch naar de overkant het museum in.  Wat een enorme vrieskou opeens!  En dan hebben ze het over een historische sneeuwstorm vrijdag en zaterdag.  Die mis ik dan hopelijk, al hoop ik ook dat ik maandag wel terug kan komen.  Maar wie dan leeft, die dan zorgt, eerst de warmte!

Rick en ik zijn nog nooit in het Postal Museum geweest en het is een aangename verrassing.  We leren van alles en nog wat over de geschiedenis van de postzegel, het post bezorgen, de post inspectie en politie en veel meer.  Tot onze verrassing zijn er bijna drie uur om als we alle tentoonstellingen hebben bekeken!  Ik vind hoe de tekenaars de postzegels ontwerpen nog het interessantst.

Een postzegel plafond in het nieuwere gedeelte en mooi oud stucwerk in het historische gedeelte

 

De tentoonstelling met de New York postzegels is uiteindelijk maar heel klein, maar de rest van het museum groot en in een mooi historisch gebouw.  Er staat zelfs een oude Nederlandse postbus!

 

Het standbeeld is tenminste uit de steigers, nu de koepel nog

 

We haasten ons weer het station in en zoeken de auto op. Terug thuis gaat Rick weer aan het werk.  Ik zet de open haard aan en programmeer onze nieuwe DVR.  De oude deed vreemd en moest vervangen worden, maar er is dan geen manier om de programma's over te plaatsen.  We beginnen dus met schone lei.

Als avondeten maakt Rick zijn fameuze omeletten gevuld met groentes en gerookte zalm  Hij gaat er prima in! Het zal vannacht gevaarlijk koud worden.  Het is nu al -11 en de gevoelstemperatuur vannacht zal -23 worden.  Hopelijk zijn die arme mensen, die ik vanmiddag zag nu wel onder de pannen!

Een brouwerij, football, sneeuw en lekker eten

Zaterdag

Saskia moet vanochtend al snel weer terug naar Richmond om vanmiddag te werken. We eten dus gauw ontbijt en helpen haar haar kamer opruimen.  Saskia's en Katja's kamers zijn nog bijna net zo vol met spullen als toen ze nog thuis woonden.  Eens zullen beiden door hun kasten moeten gaan, want duidelijk zijn er heel veel dingen, die ze niet meer nodig hebben.

Als we Saskia uitgezwaaid hebben stelt Rick voor Cosmo mee te nemen voor een lange wandeling. Daar zeg ik nooit nee tegen, veel leuker dan weer op de saaie elliptical.  De zon probeert ook langzaam door de wolken te komen en de temperatuur is een aangename acht graden.

Onze trol begroet iedereen die ons bezoekt vriendelijk, maar we zijn het nog altijd niet eens over zijn naam

 

We lopen naar het metrostation en daar doorheen naar de andere kant.  Hier zijn hele nieuwe buurten gebouwd en door de ramen van de appartementen kijken we hoe die eruit zien van binnen (nog niet bewoond, natuurlijk).  We vinden beiden de keuken doodsaai en niet modern.

Dan lopen we naar het Cross County Trail, dit pad is bijna zeventig kilometer lang en loopt van noord naar zuid in onze county (provincie). Natuurlijk lopen wij er maar een deel van.  Bij de ingang zien we dan het hek langs de weg helemaal verwoest is.  Volgens een paar andere mensen, die er ook naar kijken zijn er vannacht een paar racende auto's doorheen gereden.  Het ziet er niet goed uit voor die auto's!

Als we na zo'n anderhalf uur weer terug thuis zijn hebben Rick en ik beiden onze doelen van 10000 stappen al behaald.  Dat is fijn en op een leuke en gezellige manier ook nog.  Cosmo is ook heel tevreden, twee dagen achtereen een fijne lange wandeling.  Helaas voor hem wordt het volgende week veel te koud om lang buiten te zijn.

Het is inmiddels lunchtijd en we bestellen online van Panera.  Als we dat op gaan halen zijn we blij voor de app, want er staat een rij tot bijna buiten de deur!  De quinoa bowl smaakt prima!

Dan maken we ons snel klaar om erop uit te gaan.  Lois en Jim komen ons om twee uur ophalen.  We rijden naar de Bad Wolf brouwerij in Manassas.  Daar staan Kathy en Randy, kennissen van ons, met hun nieuwe hot dog standje.  Zij zijn van plan om over een aantal jaren naar Florida te verhuizen daarmee.

Het is een gezellig bierlokaal en we bestellen eerst wat biertjes.  Lois en Jim nemen een "flight", soortgelijk aan wijn proeven, kleine glaasjes met zes verschillende smaken bier.  Rick neemt een pint, een flink glas, en ik een klein glaasje. Hun bieren zijn allemaal vrij bitter en dat is niet mijn ding. Ik ben echt meer een wijnmens.

Ze hebben tien bieren en allemaal te bitter voor mij

Na een uurtje halen we een hot dog.  Hun hot dogs worden "Chicago style" geserveerd en zo heb ik er nog nooit een op (ik kan eigenlijk de hot dogs, die ik in mijn leven heb gegeten, op vingers natellen, maar goed, daarvoor zijn we hier eigenlijk).

Chicago style betekent met tomaat, augurk, ui, iets wat Amerikanen "relish" noemen (ook met augurk) en mosterd.  Het smaakt prima, al vind ik de hot dog zelf wel erg "verdronken" in de zure dingen.  Ik proef het worstje zelf eigenlijk alleen aan het einde en dat is jammer, want ze zijn wel lekker.

Er komen nog wat mensen, waaronder de vrouw waarvan Saskia Flapjack kreeg.  We praten over Flapjacks achtergrond, want hij is wel erg groot.  Het blijkt dat hij inderdaad waarschijnlijk Noorse boskat in zijn "stamboom" heeft.  Dat vermoeden had ik al.

Lois en ik spelen nog even cornhole. Dit heb ik nooit eerder gespeeld, maar het ziet er niet moeilijk uit.  Ik blijk echter nauwelijks te kunnen gooien.  Ik denk dat het te maken heeft met mijn nek- en schouderproblemen, want ik kom niet ver als ik de zakjes werp.  Het doet ook pijn dus jammer genoeg houden we er na een paar rondes mee op.

Maakt niet uit, het blijft gezellig en pas tegen vijven nemen we afscheid.  Onderweg terug bedenken we andere dingen, die we in het weekend samen kunnen ondernemen.  Nu de kinderen het huis uit zijn hopen wij vaker zulke dingen met vrienden te kunnen doen.

Ook vandaag zijn er weer football playoffs.  We kijken een groot deel van de wedstrijd tussen de New England Patriots en Kansas City Chiefs.  Als we denken dat het wel zeker is dat de Patriots gaan winnen besluiten we te gaan eten.

We hebben een 15% kortingsbon voor Passion Fin en ik zeg natuurlijk nooit nee tegen sashimi en sushi! Rick bestelt een curry, gelukkig voor hem hoeft hij niet altijd sushi en sashimi te eten, al vindt hij het meestal wel lekker.

Voor mij wordt er een heerlijke bord met sushi en sashimi bereid.  Voorafje voor ons beiden is een kop lekker warme miso soep.  Ik kan zo genieten van zulke maaltijden!  Ieder hapje is een cadeautje op mijn tong (of zoals mijn opa zei: "Alsof er een engeltje op je tong piest"). 

Thuis kijken we naar de tweede football wedstrijd voor de AFC kampioenschappen.  Toen ik hier pas woonde was ik enorme fan en deze wedstrijd is tussen de Green Bay Packers en de Arizona Cardinals.  Toen ik in de VS kwam waren het de St. Louis Cardinals en zo denk ik nog steeds over ze.  Zo vreemd hoe hele teams van stad kunnen veranderen! 

Ook dit is een spannende wedstrijd.  Dat is leuk, want soms heb je dat het iedere keer al snel duidelijk is wie wint.  Mij maakt het niet echt uit wie deze wedstrijd wint, maar door de spanning blijf ik toch kijken. In overtijd winnen de Cardinals na een heel spannende wedstrijd.

Zondag

Eigenlijk moet ik mezelf er aan wennen eerder op te staan, want ik moet woensdag voor dag en dauw op.  Het lukt me echter niet me aan mijn warme bed te onttrekken voor Rick ook opstaat tegen negenen.  Ach, misschien merk ik het vroege opstaan niet zo als ik goed uitgerust ben zullen we maar denken.

We gaan ons wekelijkse ontbijtje halen bij Panera en Starbucks en zien de eerste vlokjes neerdwarrelen.  Ik zag bij sommigen van mijn Facebook vrienden foto's van een laagje sneeuw en vind het grappig dat het ook bij ons sneeuwt.  Dat is niet vaak het geval tegelijkertijd.

Met de kleurloosheid buiten zijn de bloemen binnen extra fijn

Terwijl we zitten te eten melden alle drie de kinderen ook sneeuw waar zij zijn.  Bij ons zal het alleen op het gras en bomen blijven liggen, maar het ziet er wel gezellig uit, die dwarrelende vlokjes.  Voor volgend weekend wordt een grote storm voorspeld, maar dan geniet ik hopelijk van de Caribische zon.

Al spelletjes spelend krijg ik vijftig minuten vol op de elliptical.  De verdere 2000 stappen tot de 10000 doe ik later vandaag wel.  Trouwens, als jullie rare spelfouten zien (ik zag net verdure i.p.v. verdere) komt het omdat de auto correct aanstaat op deze Surface. Hij is van Rick dus ik wil dat er niet afhalen.

Intussen is er wel een mysterie gaande met de USB port van deze Surface.  Iedere keer als ik mijn foto's van mijn telefoon wil halen ermee zegt het dat er teveel stroom op de USB port staat.  Na heel wat puzzelen vinden we uit dat er op het USB kabel van mijn autooplader een stuk meer stroom staat dan op een gewone kabel. Een andere laptop ging er zelfs door uit.  Dit is USB-C dus wees gewaarschuwd, zelfs Rick wist dit niet.

Mysterie opgelost gaan we Vienna in voor lunch en wat boodschappen.  Het sneeuwt nog steeds, maar blijft niet liggen op de wegen gelukkig.  Rick heeft zin in chili en wil naar Potbelly.  Dat vind ik prima, ik bestel mijn favoriete mushroom melt met hete pepers.  Het smaakt prima.

Bij de Giant halen we boodschappen voor de week.  Een stuk minder nu we met zijn tweeen zijn, vooral omdat ik halverwege de week op reis ga.  Ik zoek me een ongeluk naar zonnebrandspray en het neemt drie verschillende medewerkers om eindelijk een bus voor me te vinden!

Inmiddels is de footballwedstrijd tussen onze favoriet, de Seattle Seahawks, en de Carolina Panthers begonnen.  In de eerste helft staan de Seahawks zo ver achter dat het geen interessante wedstrijd lijkt te zijn.  In de tweede helft maken ze het echter nog flink spannend, maar halen het net niet.  Geen "12" dus in Seattle straks voor Rick en mij, zoals vorig jaar.

Ook in de "bergen" van Fairyville heeft het gesneeuwd

De tweede wedstrijd vanavond is tussen de Denver Broncos en Pittsburgh Steelers.  We besluiten die wedstrijd weer bij BJ's te gaan kijken.  Alweer hebben we geluk de laatste twee barstoelen te krijgen.  Er is een mix van Steelers en Broncos fans.  Wij zijn voor de Broncos, al is Pittsburgh dichterbij.

Terwijl we kijken delen we eerst een flatbread. Het is om te beginnen een vrij saaie wedstrijd, maar dat wordt al gauw anders.  Pittsburgh staat telkens een punt voor dus spannend is het zeker.

Voor mijn "hoofdgerechten" neem ik de voorafjes van de spruitjes en gevulde champignons, net als vorige week.  Alweer smaakt het me allemaal prima.  De wedstrijd blijft spannend en uiteindelijk winnen de Broncos op het laatste moment.

Thuis kijken we naar het Democratische presidentskandidaten debat.  Wat een verschil met de Republikeinen!  Natuurlijk zijn hier maar drie kandidaten, maar ze praten over echte dingen, die er spelen, in plaats van elkaar aan te vallen.  Ik ben er nog niet uit voor wie ik ga stemmen, maar het wordt wel een Democraat.

Vandaag is de 17e letter van het alphabet: Q

Warmere vrijdag

Het is een stuk warmer dan de afgelopen ochtenden en dat maakt het ook makkelijker opstaan. Ik ben ook zo blij dat de verwarming aan staat nu als ik opsta.  Het maakt enorm verschil dat mijn spieren warm kunnen blijven.

Saskia slaapt nog en Rick is al weg als ik ontbijt met een paar koppen koffie en wafels met bosbessen en frambozen.  Dan ga ik gauw naar boven voor mijn cardio op de elliptical.  Ik ben helemaal verslaafd aan een Disney Frozen spelletje dat op Bejewelled lijkt. 

Mijn draakjes houden me gezelschap.  Hebben jullie ook (kleine) verzamelingen?

Na vijftig minuten loop ik meteen maar de badkamer in om te douchen.  Saskia is inmiddels ook op en vertrekt bijna meteen naar vriendinnen. Om elf uur gaat de bel en staan Claudia en haar hond Ranger klaar om een flinke wandeling met mij en Cosmo te maken.

Claudia is mijn "oudste" vriendin hier in de VS.  Ik ken haar al 22 jaar en het is altijd weer fijn om bij te praten.  Helaas gaat het met haar oudste van Katja's leeftijd niet goed.  Ze werkt voor iemand, die haar constant neerhaalt, en Claudia maakt zich zorgen, want ze herkent haar dochter niet meer terug.  O. woont in Los Angeles en ik weet uit ervaring hoe moeilijk het is om van zo ver tot steun te zijn.

We lopen een flink stuk door onze buurt.  Claudia woont in onze vroegere buurt tegenover het metro station en het valt haar op hoeveel huizen tegen de grond worden geslagen en herbouwd hier.  Dat is inderdaad zo, het lijkt wel of vrijwel elk huis dat tegenwoordig op de markt komt met de grond gelijk wordt gemaakt en er komt dan meestal een flink groter huis voor in de plaats. De architectuur van die nieuwe huizen vind ik over het algemeen mooi.

Een van de modernere huizen op onze route, maar ik vind het te donker

Na anderhalf uur zijn we terug bij ons huis en neem ik weer afscheid van Claudia.  We spreken af om zodra de temperatuur opnieuw boven de tien graden uitkomt weer te gaan wandelen.  Ik voel me op een dag als vandaag ook meteen een stuk beter, onvoorstelbaar hoeveel invloed het weer heeft.

Saskia is thuis, maar vertrekt meteen weer om te gaan lunchen met vriendinnen.  Dat gaat ze nog missen als ze niet meer makkelijk thuis kan komen van de andere kant van het land.  Maar ze is nog steeds vastbesloten te gaan en ik denk dat het wel goed zal zijn voor haar.

Een beetje had ik gehoopt dat wij samen zouden gaan lunchen, maar dat gaat dus niet door.  Plan B, ik haal een you pick two van Panera, hun nieuwe kip, soba noedel en spinazie salade en een kopje kippensoep.  Het smaakt me prima.

Jammer genoeg is het zonnetje van vanochtend achter de wolken verdwenen dus mijn plannetje om voor buiten te zitten gaat niet door.  Zin om iets buitenshuis te gaan doen heb ik niet, dus ik vermaak me binnen.  Na haar lunch komt Saskia ook gezellig bij me zitten. 

Voor mijn O themafoto ga ik wel even naar buiten (de 15e letter van het alphabet)

Terwijl zij naar woonruimte in Olympia, Washington, kijkt en mij af en toe haar favorieten laat zien, speel ik mijn frivole computerspelletjes.  Ook heb ik eindelijk weer even de rust om een kleurplaat in te kleuren.  Dat moet ik vaker doen, want het werkt ook rustgevend, alleen het in eenzelfde houding zitten is niet fijn met veel pijn.

Saskia vertrekt weer, dit keer voor het verjaarsmaal van haar flatgenootje.  Ze gaan dat in Washington eten bij Elizabeth's Gone Raw.  Over dit restaurant heb ik gelezen, ze maken iedere vrijdagavond een luxe veganistisch zes gangen menu.  Ik zou het graag proberen, maar dat is niets voor Rick.  Wie weet ooit met Saskia.

Voor ons avondeten stelt Rick Libanees voor.  We rijden door de inmiddels gearriveerde regen naar de Tysons Galleria mall.  Rick heeft gereserveerd bij de Lebanese Taverna en we krijgen een tafeltje in de gezellig eetzaal.  We genieten eerst van de net gebakken pita's met knoflookpasta.

Rick bestelt een hoofdgerecht met kabobs en ik de linzensoep en kibbeh nayeh, lam tartaar (rauw).  Het smaakt allemaal even goed.  Na het eten lopen we nog even naar de overkant en kopen een doosje macarons bij bakkerij Paul.  Die zijn zo lekker!

En zo begint eindelijk het weekend weer.  De afgelopen week voelde lang aan.  Dit weekend is even pauze en dan komt er weer een heel koude periode aan.  Ik kan niet wachten woensdag even naar de warmte te ontsnappen, al zou ik willen dat Rick meekwam!