Dag 6 Trinidad: Afscheid van mijn "vrienden" hier

Ietwat nerveus open ik mijn email als ik wakker word.  Er zal toch niet weer een email van United tussen zitten? Gelukkig is dat niet het geval en ik zie ook dat mijn vlucht vandaag toch wel zal gegaan.  Ik neem me voor lekker van deze bonusdag in de subtropen te genieten.

Beneden in de Regency Club maak ik een bordje met gerookte zalm, papaya en ei.  Alleen is er geen koffie.  Tien minuten belooft de vriendelijke Hyatt mevrouw.  Ik ga lekker buiten zitten en check af en toe eens of die koffie er al is.

Als dat na meer dan een half uur nog niet het geval is besluit ik maar oploskoffie te maken.  De medewerkster ziet dat en schudt haar hoofd, want de koffie komt zo.  Ik vertel haar dat het al meer dan een half uur is sinds ze dat het laatst zei.  Ze schrikt en rent naar achteren om binnen een paar minuten met lekkere verse en sterke koffie terug te komen.  Kennelijk was haar college vergeten die te halen.

Zicht over Port of Spain van de 20e verdieping

Na een paar lekkere koppen moet ik weer aan de sportruimte geloven.  Ik stel de elliptical in op een uur en zwoeg al Candy Crush spelend erdoorheen.  Na afloop heb ik mijn tienduizend stappen bijeen. Tijd om te gaan relaxen dus!

Een mooie grote sportruimte in dit hotel

Voor het laatst deze vakantie kleed ik me in bikini en ga naar het zwembad.  Ik sleep mijn ligbed tot ver onder het afdakje.  Niet omdat het zo zonnig is, maar omdat het eruit ziet of het ieder moment kan gaan regenen.  Inderdaad volgt er niet veel later een stortbui. 

Carla weet al wat ik als lunch wil en ik beaam haar vermoedens.  Ik geniet van de voorlopig laatste sorrel shandy en de gegrilde vis, die dit keer met een bonte salade wordt geserveerd.  Heerlijk en licht is het!

Mijn boek is enorm spannend een mystery roman van Barbara Freethy, een van mijn favoriete auteurs.  Ze is een nieuwe serie begonnen, die ik aan kan raden, de Lightning serie.  Dit eerste boek is in ieder geval spannend en leest zeer makkelijk weg.

Af en toe regent het, maar halverwege de middag klaart het op en zwem ik zowaar een paar baantjes.  Carla brengt me een Cola Light en ik lees verder. Ik wil nu ook echt weten wie het gedaan heeft en dat blijkt een complete verrassing tot het einde.

Mijn volgende boek staat ook al op mijn Kindle over de underground railroad (de "spoorweg" om slaven te bevrijden), ik ben benieuwd.  Maar het wordt koeler en ik neem afscheid van Carla, die werkelijk superlief was deze week.  Ik moet zeggen dat het personeel hier niets dan vriendelijkheid uitstraalt.  Niets is ze teveel.

Themafoto van vandaag, dag 26 dus Z, moeilijk, maar ik vond hem in het zwembad van tropische blaadjes

Boven pak ik vast in wat er in te pakken valt en neem mijn laatste heerlijke douche onder de regendouche.  Ik zie ons die niet in onze badkamer installeren, want onze douchestal is daarvoor te klein. 

In de Regency Club zie ik allerlei mensen, die ik hier deze week heb leren kennen.  De man waar ik gisteren mee sprak vraagt of ik morgen inderdaad wegkan en ik antwoord beamend.  De Indiase man en zijn vrouw, die ik eerder sprak, zijn er ook weer.

Mevrouw kletst buiten, maar meneer wordt net als ik opgegeten door de muggen.  Er is net een stuk over het Zika virus op CNN en we raken aan de praat.  Zijn werk brengt hem naar het Caribisch gebied voor maanden achtereen.  Zijn vrouw reist met hem mee en zo ontsnappen ze de winter in hun woonplaats Toronto.  Heel aardige mensen zijn het allemaal.

Intussen geniet ik van een wijntje en mijn laatste "chow", vanavond ananas, zo'n lekker plaatselijk gerecht!  Als de Indiase meneer aan zijn avondwandeling begint neem ik afscheid van hen en de vriendelijke medewerkster in de Regency Club.  Wat een voordeel om hier te mogen komen, gratis ontbijt en happy hour scheelt toch wel. 

"Chow" klinkt lang niet zo lekker als dit smaakt!

De sushi bar is weer open en tja, die trekt als een magneet.  Er is een stoel open, maar daar ligt iemands tas op.  Als ik vraag of de stoel beschikbaar is grapt zij eerst van niet.  Dat opent dialoog en na even kletsen blijkt zij Arubaanse te zijn, die nu in Miami woont.

Natuurlijk komt het gesprek dan al gauw op Aruba.  Terwijl ik van de aardappel-bloemkool soep geniet, die absoluut niet smaakt als verwacht en heel pittig is, en wat sushi bestel spreken we over van alles en nog wat over ons beider favoriete eiland. 

Eerder vanavond raadde de Indiase meneer Barbados enorm aan, maar Itshuka uit Aruba is het daar niet mee eens en ik heb al meerdere anderen gehoord, die niet zo gecharmeerd waren van dat Britse eiland.  Volgens Itshuka zijn de stranden niet zo mooi en ruiger en is het er ook erg duur (dat zij de Canadees-Indiase meneer ook).   Barbados heeft me nooit zo getrokken en nu nog minder.

Iedere keer wordt me gevraagd welke Caribische eilanden ik bezocht heb en als ik ze dan opnoem zijn het er toch heel wat.  De ABC eilanden blijven echter wel favoriet, moet ik zeggen.  Of dat door het Nederlandse aspect van die eilanden komt weet ik niet, het zal er zeker mee te maken hebben.

Tegen negenen neem ik afscheid na toch een gezellige avond zo. Ik zet mijn wekkers op mijn telefoons, zodat ik zeker op tijd wakker word.  Voor zeven uur morgen heb ik een taxi besteld en hoop op een makkelijke terugreis!

Dag 5 Trinidad: Bonusdag 1 in de warmte

De gordijnen zijn vannacht dicht geweest en daardoor word ik een stuk later wakker, pas na achten.  Maakt niet uit, het is niet alsof er iemand op me wacht of zo.  Het ontbijt duurt tot half elf dus meer dan genoeg tijd.

Ietwat nerveus open ik zoals iedere ochtend mijn email.  Gauw scan ik de berichtjes en er zit gelukkig niet weer een United berichtje tussen.  Ik zie wel dat mijn vlucht van vandaag inderdaad geannuleerd is, dus maar goed dat ik het niet toch heb geprobeerd.

In mijn nieuwe Trinidad t-shirt loop ik naar beneden.  Ik maak een bordje met vers fruit, helaas geen papaya vandaag, en neem een paar hardgekookte eieren.  Hun koffie is heerlijk sterk en ik geniet van mijn ontbijtje op het terras buiten. 

Het is verleidelijk te blijven zitten, maar ik besluit eerst even wat foto's van de bloemen hier te maken en dan moet ik aan sporten geloven.  Ik ben trots op mezelf want doe een tabata van acht oefeningen met gewichten.  Ik zou mezelf hier vaker toe moeten aanzetten, want eenmaal bezig gaat het best goed.

Bougainvile en bird of paradise (de laatste ook meteen de letter Y voor het maandthema)

Na afloop doe ik nog een uur op de elliptical om mijn stappen bijeen te krijgen. Helaas is er hier verder nergens waar je een geode wandeling kunt maken.  Ik had gehoopt dat dat langs het pad langs het water had gekund, maar er is weer een schip aangemeerd en dan hangt er een touw over het pad, zodat je niet dichterbij het schip kunt komen.

Van die palmbomen krijg ik geen genoeg!

De hele tijd dat ik in de fitnessruimte ben zie ik een andere dame daar ook.  Iemand, die net zoveel sport als ik, kennelijk.  Na een uur heb ik genoeg van de elliptical en hoop de verdere 1000 stappen de rest van de dag bijeen te krijgen.

Boven in de kamer kleed ik me in bikini en ga naar het zwembad.  Carla daar zwaait al van verre.  Zij weet dat ik hun rode shandy heerlijk vind en brengt me daar (na mijn toestemming) meteen een glas van.  Ook bestel ik de gegrilde vis sandwich met "chow" van komkommer.  Die "chow" vind ik heerlijk, Mr. Nick introduceerde het en gaf me ananas "chow", ik wou dat ik het zelf kon maken!

Als Carla mijn bord weer op komt halen ziet ze dat ik mijn broodje en de meesten van mijn frietjes niet heb gegeten. Ze vraagt of ik niet liever salada had gehad.  Jazeker!  Ze belooft er morgen een mooi bord van te maken. Ik weet nog niet of ik hier zal eten, maar het klinkt goed.

Alweer heb ik een leuk boek dus geen straf te lezen met zicht op zee.  Er is een vriendelijke groep Canadezen uit Montreal en Toronto aanwezig en als ik het zwembad Inga moedigt iedereen me aan er tot mijn schouders in te gaan.  Ondanks de warmte is de temperatuur van het zwembad vrij koel, maar na een minuut ben ik "door".

De dame uit de fitnessruimte is ook in het zwembad en we raken aan de praat. Zij is een plaatselijke bewoonster, maar heeft een paar jaar in de VS gewoond.  Ze vraagt wat ik hier bekeken heb en is verbaasd te horen over Yerette met alle kolibrie's.  Ze heeft ook de rode ibissen nog nooit gezien.  Ik vertel haar dat ik ook de Domtoren in mijn eigen stad pas de dag voor mijn emigratie voor het eerst beklom.

In het zonnetje ga ik liggen afdrogen.  Hopelijk krijg ik zo een beetje kleur, want voornamelijk geef ik er de voorkeur aan in de schaduw te blijven.  Tegen vijven heb ik er genoeg van en ga naar boven om me klaar te maken voor de avond.

Douchen hier is een genot, ik wil die regen douchekop ook!  Opgefrist loop ik naar de Regency Club beneden.  Wat ook leuk hiervan is dat telkens dezelfde mensen er zijn.  Ook hier weer voornamelijk Canadezen en een van hen, die alleen reist, biedt mij een stoel aan zijn tafel aan, sinds alles verder vol zit.

We kijken CNN en het is interessant zijn kijk op de verkiezingen in de VS te krijgen.  We zitten duidelijk op een lijn.  De zonsondergang is helaas bewolkt, maar wel mooie kleuren. Een lekker bordje met zalm en nootjes en een wijntje en het is echt "happy hour".

Om half acht wordt alles hier weer opgeruimd en ik besluit een lichte maaltijd te gaan eten bij Waterfront, het sjieke restaurant in het hotel.  Ik bestel de dagsoep, die vandaag wortel en gember is. Het smaakt ontzettend lekker en is, zoals vrijwel alles op dit eiland, lekker pittig. 

Het andere voorafje dat ik bestel is de zalm tartar met citroen.  Die wordt mooi gepresenteerd en ik krijg er "brood" (wat er meer uitziet als opgesneden pannenkoek) met twee sauzen erbij.  Al met al een heerlijke maaltijd en nu kan ik zeggen alle restaurants in het hotel geprobeerd te hebben.  Allemaal waren ze heel goed, zonder twijfel.

Nog steeds lijkt het erop dat het morgen mijn laatste dag hier zal zijn.  Ik kan echt niet wachten Rick weer te zien.  Ik had me mentaal voorbereid op zes dagen weg van hem en dat worden er nu acht.  Vroeger had ik zoveel heimwee dat ik nog geen dag van huis kon zijn.  Dat ligt achter me, maar kennelijk is er nog steeds wat van over. 

Heimwee is als depressie, je kunt mensen zeggen dat ze moeten genieten van hun omgeving of leven, maar dat is hetzelfde als iemand met asthma te vertellen gewoon lekker adem te halen. Ik weet nu ook zeker dat ik niet zonder Rick wekenlang in Florida wil verblijven.  Liever pijn met lieve man dan minder pijn (nooit weg) en eenzaam!

Dag 4 Trinidad: Nog een dagje erbij

Het eerste wat ik iedere ochtend doe is mijn email lezen.  En het eerste wat ik vanochtend zie is een email van United dat ze verwachten ook dinsdag nog veel problemen met vluchten te hebben.  Ook voor dinsdag kunnen vluchten nu gratis omgeboekt worden.

Tijdens mijn ontbijt maal ik daarover, want wat te doen.  Ik maak een lekker bordje met papaya, ananas, gerookte zalm en een hardgekookt ei en ga aan een tafeltje buiten zitten.  Het is echt wel genieten van die palmbomen en warme Caribische zon, wetend dat het thuis zo'n witte wereld is.

Als Rick op is bespreken we wat ik het best kan doen.  Uiteindelijk besluiten we toch maar het zeker voor het onzekere te nemen en ik boek nog een nacht in het hotel.  Rick zit meer dan een uur op hold bij United, maar krijgt dan voor elkaar dat mijn vluchten naar woensdag verplaatst worden en dat niet alleen, ik krijg ook een upgrade naar eerste klas.  Nu maar hopen dat het woensdag wel gaat lukken, want hoe leuk het hier ook is, het is wel wat eenzaam en ik mis het thuisfront.

In de fitnessruimte doe ik een intensief uur op de elliptical.  Ik heb maar liefst 9 minute stroom gegenereerd vandaag, veel beter dan de vier minuten van gisteren!  Het is een grappige manier om mezelf uit te dagen. Morgen moet ik eens aan een gewichtenroutine gaan denken.

Als ik klaar ben is de schoonmaakster natuurlijk net bezig met mijn kamer, Murphy's wet! Ik klets wat met haar terwijl ze bezig is.  Ze vertelt over Carnival wat hier enorm is!  Nu al hebben ze iedere avond "fetes" en de week voor Carnival iedere dag parades.  Mr. Nick vertelde dat ze een hele dag alleen maar steel bands hebben spelen in een parade met wel 7000 spelers per band.  Lijkt me geweldig eens mee te maken!

Zodra mijn kamer klaar is verkleed ik me in bikini en ga naar beneden.  Eerst haal ik  een Cola Light (zo heten ze hier ook, er is veel Brits hier) uit de ijskast in de Regency Club, want waarom zou ik ervoor betalen. Er zit toch nog wat Hollands in mij, kennelijk, want niemand anders doet dit buiten de ontbijt of "happy hour" uren volgens mij.

Met mijn drankje ga ik naar het zwembad.  Daar is het druk en alle ligstoelen zijn bezet.  Gelukkig is er ruimschoots zitruimte en ik neem dan maar plaats in een zeer gerieflijke schommelstoel. Als lunch bestel ik een groente flatbread, die meer op een mini pizza lijkt, maar lekker veel groente heeft.

Af en toe een duik in het zwembad nemend lees ik verder in mijn boek.  Tijdens een van die "duiken", die meer een even onderdompelen zijn, raak ik aan de praat met een stel flight attendants en piloot van United, die hier ook gestrand zijn.  Zij denken echter vannacht wel terug naar Newark te kunnen.  Daar is ook minder sneeuw gevallen, dus wie weet.

Precies op tijd voor de playoff wedstrijd tussen de Denver Broncos en New England Patriots is mijn boek uit.  Er zitten een aantal Amerikanen aan de bar te kijken en ik ga erbij zitten.  Wat ik altijd zo leuk vind dan is dat je er meteen bijhoort.  We zijn allemaal voor de Broncos en de eerste helft gaat in ieder geval goed voor dat team!  Intussen proberen we de verwarde barkeepers het spel wat uit te leggen.  Duidelijk is dit heel anders dan hun geliefde cricket (waar ik dan weer de ballen van snap).

Na de eerste helft ga ik naar boven om te douchen.  Ik zou werkelijk deze douche ook thuis willen hebben, het is alsof ik in een regenbui sta, heerlijk! 

Toch wel nieuwsgierig hoe de wedstrijd gaat aflopen ga ik de tweede helft van de wedstrijd in de Regency Club kijken.  Daar is het heel rustig.  Ze hebben lekkere dumplings en alweer "chow", dit keer appel.  Lekkere snacks en ik geniet ervan met een glaasje wijn. 

Mijn themafoto vandaag is X, leuke conversatiestarter, want iedereen vroeg zich af waarom ik de achterkant van een stoel fotografeerde in plaats van de mooie zonsondergang

Die zonsondergang :)

De Denver Broncos winnen tot mijn genoegen.  Intussen "klets" ik ook met de meisjes en Rick.  Ik blijf het zeggen, die Facebook groep brengt ons gezin dicht bij elkaar ondanks de afstanden.

De sushi bar is vanavond gesloten en daar heb ik eigenlijk ook geen zin in.  Ik neem plaats aan de tapas bar, zoals ze het noemen, en bestel de callaloo soep, een lokale specialiteit.  Het is gepureerde taro (groen blad) met kokosnootmelk en kruiden.  Ik vind het heerlijk!

Intussen zijn de volgende playoffs begonnen en alweer is er een klein groepje Amerikanen aanwezig. Het is leuk met echte footballfans te praten en er ook echt iets vanaf te weten.  Het is best een gecompliceerde sport met heel veel kleine regeltjes.

Mijn tweede "tapa" is wat ze pepper pot shrimp noemen, garnalen in een tomatensaus staat er.  Ik moet hier echt leren dat "pepper" heel erg pittig betekent.  Mijn hemel!  Het is ontzettend lekker, maar ik kan niet veel van de saus op, die doet mijn mond in brand staan.

Iedereen gaat zijn weg als het wel duidelijk wordt dat de Carolina Panthers gaan winnen dus ik ook.  Op weg naar boven koop ik een Trinidad t-shirt om morgen in te sporten.  Ik heb maar een stel sportkleren mee en vooral het shirt daarvan is niet bepaald fris meer. Les dus, neem altijd meer sportkleding mee.  Ik dacht het alleen donderdag en vandaag nodig te hebben voor ik vertrok. 

Boven kijk ik de rest van de footballwedstrijd, die inderdaad door de Carolina Panthers wordt gewonnen.  Rick heeft allerlei foto's van de sneeuw op Facebook gezet, maar die zijn alleen zichtbaar voor zijn en mijn vrienden daar.  Er is meer dan een halve meter gevallen en een paar sneeuwploegen kwamen vast te zitten in onze straat.  Maar nu is die geploegd en genieten de buren van een welverdiende cocktail bij de buitenhaard van een van de buren.  Dat vind ik dan wel weer jammer te missen, maar ach. Ik zal nog meer dan genoeg wit spul zien bij terugkeer!

Dag 3 Trinidad: Eiland toer en scarlet ibis vlucht

Als ik wakker word zijn mijn ingewanden niet blij.  Oei, dat kan ik niet hebben, want ik heb de hele middag een rondleiding met Mr. Nick en aan het einde ervan een boottocht zonder toilet.  Ik voel me verder prima dus besluit maar te kijken hoe het loopt, want Mr. Nick zal pas om twaalf uur komen.

Eerst ga ik beneden in het winkeltje kijken of ze misschien Imodium hebben, maar ze zijn werkelijk heel slecht gesorteerd en hebben enkel pijnstillers.  Ik besluit als ontbijt het zekere voor het onzekere te nemen en eet een banana en toast.  Mijn koffie kan ik echter niet opgeven!

Mijn uur sporten op de elliptical gaat snel voorbij en als ik klaar ben heb ik flinke honger!  Ik douche gauw en loop weer naar de Regency Club waar ik nog een banaan en flesje water haal.  Heel fijn die gratis drankjes de hele dag door!  Ik geniet er buiten met zicht op de palmbomen van.

Regelmatig krijg ik updates van het thuisfront en daar is het bar en boos! Rick moet om de paar uur sneeuw ruimen, zo snel komt het naar beneden. Er ligt in ieder geval een halve meter en het komt nog flink naar beneden.  Ik ben zo dankbaar dat ik naar palmbomen mag kijken!  Ik vind zo'n storm best spannend altijd, maar alles wat ik dan doe is proberen mijn spieren warm te houden en je kunt nergens heen!

Gelukkig werkt mijn lichaam helemaal mee, het was vast iets wat ik heb gegeten, want ze zijn hier dol op heel, heel pittig! Ik voel me helemaal klaar om het eiland te gaan verkennen als Mr. Nick met om twaalf uur op komt halen.  Het is jammer genoeg wel erg bewolkt vandaag, maar de temperatuur is heerlijk.

Als eerste laat hij me interessante gebouwen in Port of Spain zien.  Er zijn een aantal mooie bij, maar over het algemeen is het zo slecht onderhouden!  Heel jammer, want de Caribische charme ontbreekt zo.  De winkelstraat doet me aan Dakar (Senegal) van vroeger denken, grappig genoeg.

Bij een park met veel landhuizen eromheen stopt Mr. Nick.  Ik maak foto's van de landhuizen en dan trakteert hij mij op een verse kokosnoot gevuld met water.  Daar ben ik dol op en is zoiets typisch om in een tropisch land te doen!

Dan hebben we de stad kennelijk gezien en rijden het naar het noorden van het eiland.  Het is een prachtige weg met uitzichten van boven op de zee en het eiland.  Mr. Nick stopt drie keer om mij de gelegenheid te geven foto's te nemen.  Helaas werkt de lucht niet mee, ik hoop dat ze toch wel mooi zijn geworden.

Bij de laatste stop staan een paar standjes met snoepjes en lokale specialiteiten.  Ik neem foto's en Mr. Nick kletst met de mensen daar.  Hij komt terug met een zakje met vier plakjes verse ananas in een sausjes.  Hij biedt me er een aan en zegt dat de Amerindianen (zoals ze de oorspronkelijke bevolking hier noemen) dit "chow" noemen.  Het smaakt heerlijk, een beetje zuur, een beetje zoet en pittig.

We rijden de heuvels weer af en komen aan bij het enige mooie strand dat het eiland bezit, Maracas Bay.  Er zijn wel andere stranden, maar die zijn of te ruig qua zee of heel klein.  Mede daarom is toerisme niet de grootste industrie voor het eiland.  Toch is het een rijk eiland vanwege de olie, gas etc. die er ontgonnen worden.

Mr. Nick vindt een parkeerplaats en eerst gaan we bij zijn favorite van de vele standjes de typische Trinidad lekkernij "Bake and Shark" eten.  Dit blijkt gefrituurde haai te zijn in een heerlijk speciaal gebakken broodje.  We doen er allerlei sausjes op en het smaakt heerlijk!  Nu kan ik ook zeggen haai gegeten te hebben, het smaakte niet veel anders dan een andere zachte witte vis.

Dan ga ik de enige keer deze vakantie mijn tenen in de Caribische zee steken.  Het water is lekker en ik vind het even jammer dat ik verder geen strand zie hier.  Maar ach, ik ben toch meer een zwembad mens als het erop neerkomt en zicht op zee heb ik wel. 

 

Toch een keer mijn voeten in de zee

Mr. Nick vraagt of ik klaar ben om verder te gaan en dat ben ik.  We rijden naar onze laatste stop, Nanan Ecotours.  Met een boot ga ik zien hoe de scarlet ibis (felrode ibis) terug naar "huis" komt 's avonds naar een bos mangroven.

Tot mijn verrassing zie ik hetzelfde Duitse stel van gisteren weer, die ook deze tour gaan doen.  We zijn een half uurtje vroeg en de vrouw en ik kletsen gezellig over ditjes en datjes.  Zij logeren in het gasthuis van hun gids en dat bevalt zeker meneer niet goed.  Ze zijn beiden lang en het bed is kennelijk erg nauw.  We zijn het erover eens dat we verwend zijn, maar mij ook niet gezien zoiets! Geef mij mijn luxe king bed hier bij de Hyatt maar!

Onze gidsen hebben ervoor gezorgd dat we voorin de eerste boot komen te zitten.  We krijgen ook de beste gids door het mangrovenbos vertelt Mr. Nick.  Dat blijkt wel, Cameron weet allerlei vogels te vinden en zelfs een paar slangen, die in de bomen slapen tot schrik van sommige vrouwen aan boord.

Een uurtje nadat we vertrokken zijn komen we op de plaats van bestemming en parkeert Cameron de boot met zicht op een van de mangroven eilanden.  Iedere avond net voor zonsondergang komen daar honderden, zo niet meer dan duizend, ibissen terug om de nacht door te brengen. 

Wat ik ook verwacht had, niet de enorme zwermen van rode vogels, die dat eiland bijna rood kleuren.  Ik fotografeer erop los en maak een filmpje (waarmee helaas iets mis ging, maar ik vond er een op YouTube, die ik hier zal plaatsen, precies zo was het).  Halverwege wil ik eigenlijk gewoon genieten van dit schouwspel en niet alleen maar door een lens kijken.  Zo mooi!!

Dit filmpje laat precies zien hoe het was

De vogels blijven maar komen, zelfs als we weer op de terugweg zijn zien we nog een heel aantal overvliegen.  Wat een bijzonder fenomeen is dit!  De vogels zijn zo rood door de garnalen en crabben, die ze eten, dezelfde reden dat flamingo's roze zijn.  Dit eiland is een waar paradijs voor vogelliefhebbers!

Op de terugweg

Terug aan wal staat Mr. Nick me weer op te wachten en brengt me terug naar het hotel.  Hij zei gisteren dat hij wat nerveus was toen ik schreef ook een gids te zijn en zijn vrouw had gezegd te willen afzeggen.  Nu vond hij de twee dagen samen duidelijk ook erg leuk en bedankt mij voor de goede recensie op Facebook gisteravond.  Ik weet als geen ander hoe fijn het is goede recensies te krijgen en de meeste mensen schrijven alleen als ze niet tevreden waren.

We nemen afscheid en Mr. Nick drukt me op het hart terug te komen met Rick en dan zal hij ons ook de apen op een ander eilandje dichtbij laten zien.  Ik vond het zeer geslaagde dagen en heb gezien wat ik hoopte, heel bijzonder waren de kolibrie's en ibissen!  Het is ook een mooi eiland, maar de stadjes helaas niet pittoresk.

In het hotel verkleed ik me snel en neem mijn Surface mee naar de Regency Club.  Daar klets ik onder het genot van een glaasje wijn en wat salade blij met het gezin.  Rick zegt dat er zeker meer dan een halve meter is gevallen, zo niet driekwart meter. Het is moeilijk meten, omdat het zo hard waait.  Het is daardoor ook geen mooie sneeuwval, want alles waait van de bomen.

Ook vandaag neem ik weer sushi als avondeten.  De serveerster weet al dat ik een handrol wil en ik bestel weer twee andere rollen.  Het smaakt ook weer prima.  Morgen en overmorgen zijn ze gesloten dus zal ik de andere restaurants eens gaan verkennen.

Alweer een heerlijke dag was het dus.  Ik ben zo blij deze rondleidingen geboekt te hebben! Ik ga ervan genieten de komende twee dagen gewoon te luieren, maar dat vind ik altijd moeilijk dus had het niet de hele tijd willen doen.

Foto's van vandaag staan hier

Dag 2 Trinidad: Over kolibries en bloemen

Na een rusteloze nacht, want mijn brein kreeg mijn boodschap niet om van het moment te genieten en me nog geen zorgen te maken over de terugreis, sta ik klaarwakker om kwart voor acht op.  Ik had mijn wekker nog wel gezet, maar dat was absoluut niet nodig.

Vandaag geen sporten, want ik heb een rondleiding geboekt.  Ik ga bij de Regency Club ontbijten en het is een prachtige zonnige dag.  Heerlijk dat we het eten buiten kunnen nuttigen!  Als ik nog even naar het toilet loop voor de rondleiding zie ik mijn gids al zitten.

Klaar om op pad te gaan stel ik mezelf voor aan "Mr. Nick".  Zijn naam kwam ik tegen in een artikel van Epicure waarin de journaliste ook beschrijft kolibries te hebben gezien met hem.  Dat is wat we vandaag gaan doen.  Omdat Mr. Nick door een andere alleen reizende vrouw werd aangeraden schreef ik hem een email met de vraag om een rondleiding.

Hij antwoordde meteen en we gaan de komende twee dagen van alles bekijken.  Ik weet meteen waarom die journaliste Mr. Nick zo aardig vond.  Hij is hoffelijk, vertelt interessant en heeft duidelijk een gevoel voor humor.

Onze eerste bestemming is het Asa Wright Nature Centre.  De tocht erheen duurt ongeveer anderhalf uur en het landschap wordt steeds mooier.  Port of Spain is echt geen mooie stad (hoewel Mr. Nick me morgen vast wel de mooie plekjes zal laten zien), erg industrieel, maar de natuur in het binnenland van Trinidad is prachtig!  Groen en tropisch regenwoud met bananenplanten, papaya bomen en allerlei andere exotische planten, waarvan ik de namen niet ken.

Langzaam rijdt Mr. Nick naar boven en parkeert dan bij een heel oud plantagehuis.  Ik schat dat het uit het begin van de negentiende eeuw stamt.  Het is nu een hotel voor vogelliefhebbers.  Er zijn mensen met gigantische cameralenzen en anderen, die gewoon genieten van de vele kolibries en andere kleine vogeltjes, die tot vlakbij vliegen.

De veranda kijkt uit op de nectarvoeders.  Ik krijg een van de lekkerste koppen koffie ooit aangereikt, gemaakt van koffie, die op de plantage wordt verbouwd, en heb een half uur voor de natuurwandeling hier begint.  Ik fotografeer alle mooie vogeltjes, die zo snel zijn dat een scherpe foto een flinke uitdaging is.

Dan worden we gehaald door Jesse, die ons de jungle in gaat nemen.  We krijgen wat waarschuwingen, waaronder dat we moeten uitkijken voor tarantula's en giftige slangen (waarvan er vier soorten op het eiland voorkomen).  Ok, niet mijn favorieten dus ik knik beamend heel goed op te zullen letten.

Onderweg mogen we een loopstok meenemen en dan dalen we af het regenwoud in.  Planten, die ik voorheen enkele in de botanische tuin in Washington zag en soms zelfs nooit komen voorbij.  We zien de interessante "leafcutter ants", mieren, die heel precies stukjes blad en bloemen naar hun nest dragen.  Wij zijn gefascineerd door hun "snelwegen", maar Jesse waarschuwt dat we ze niet op ons willen krijgen, want ze knijpen dan een stuk uit ons vel. Yikes!

De tropische blue morpho vlinder, hier met vleugels gesloten, maar hij opende ze voor ons, voor het eerst dat Jesse dat ooit zag (zie mijn fotoalbum)

We zien onderweg ook allerlei vogeltjes,  Soms doet Jesse hun roep na om ze te lokken.  Een keer moeten wij allemaal een zoenend geluid maken en inderdaad is dat de lokroep van dat vogeltje!  Ik maak ook kennis met een Duits echtpaar dat uit Heidelberg blijkt te komen en dus weet waar Kai studeert, want Germersheim is daar maar een uur vandaan. Anderhalf uur later zijn we terug bij het landhuis en horen we net de lunchbel klinken.

Mr. Nick en ik hebben beiden de plaatselijke maissoep met brood gekozen.  Ontzettend lekker is die, zo gekruid!  Een heel geode keuze en ook niet te zwaar wat mij wel bevalt.  Ik mag nog een half uurtje genieten van de mooie vogeltjes hier en hoor een stel vlakbij mij Nederlands spreken, maar de gelegenheid een praatje te maken is er niet echt.

Heerlijke soep!

In de auto bevestigt Mr. Nick mijn vermoeden dat dit eiland veel meer Europese en Canadese toeristen trekt dan Amerikanen.  In het hotel wemelt het van de Canadezen en ik heb al heel wat verschillende Europese talen gehoord ook.

Door het verkeer neemt het zo'n anderhalf uur voor we de haarspeldbochten van de buurt waar Yerette zich bevindt oprijden.  Intussen heb ik een email ontvangen van United Airlines dat ze nu ook de kosten voor het veranderen van vluchten op maandag zullen kwijtschelden.  Dat is heel goed nieuws, alleen kan ik nu niet wachten mijn vluchten naar dinsdag te zetten en dat kan niet op mijn telefoon.

Het is erg jammer dat mijn terugreis zoveel invloed heeft op mijn tijd hier, maar ik kan mijn gedachten er maar niet vanaf houden.  De laatste keer dat Katja en ik in Houston vast kwamen te zitten was zo'n nachtmerrie!  Veel liever blijf ik nog een dag hier!

Toch dwing ik mezelf in het moment te leven, want dit is veel te bijzonder!  Yerette betekent kolibrie in het Amerindiaans en Theo, de eigenaar hier, heeft tientallen kolibrievoeders hangen waar naar zijn zeggen honderden en soms duizenden kolibries op afkomen, veertien (dit jaar een nieuwe gezien) verschillende soorten!

Gewoonlijk zijn het groepen, die Theo leidt, maar ik heb het geluk een prive tour te krijgen.  Hij vertelt me van alles over de kolibries en ik kan ook vragen stellen.  Dan krijg ik ruimschoots de tijd foto's te nemen voor de thee klaarstaat.  Bij de thee heeft Theo's vrouw heerlijke hapjes!  Dit is een vroegere Britse kolonie en ik bemerk nog veel overblijfselen waarvan dit er een is.

Na de thee nodigt Theo ons voor de televisie.  Daar krijgen we de prachtigste foto's, die hij genomen heeft, te zien!  Van nestende kolibries, parende kolibries, vechtende kolibries, kolibrie nesten, alles wat je je maar kunt bedenken en zo mooi!  Meteen wil ik eigenlijk al mijn foto's weggooien, want die halen er niet bij (doe ik niet, hoor).

Het verhaal erbij gaat wel heel langzaam, maar ook zeer leerzaam.  Ik weet nu meer over kolibries dan ooit!  Hun nestjes zijn heel bijzonder en natuurlijk heel erg klein en met o.a. spinnenweb gemaakt.  Ze poepen niet, maar plassen geurloos en zonder smaak. Als ze nat worden schudden ze zichzelf met een snelheid van 32 G schoon.  Een mens zou met 6 G al flauwvallen!  En zo meer, ik vind het allemaal eindeloos interessant en het wordt begeleid door foto's, die ik nooit eerder zo van kolibries heb gezien!

Helaas is het dan tijd om dit paradijsje te verlaten en met een laatste blik op de kolibries stap ik weer in Mr. Nicks auto.  Zonder oponthoud rijden we terug naar Port of Spain en hij zet me af bij het hotel. 

Intussen heb ik op mijn telefoon gezien dat tenminste het hotel beschikbaar is voor een extra nacht.  Die boek ik dan ook meteen als ik binnenloop.  Het is wel duurder dan de prijs, die ik had, maar ik zie mezelf gewoon niet maandag terug kunnen vliegen dus het moet maar.

Ook mijn vlucht kan ik zonder problemen veranderen.  Hopelijk is het dinsdagmiddag genoeg opgelost om terug te reizen! Ik voel me in ieder geval een stuk rustiger zo. Veel liever nog een dag aan het zwembad luieren, dan stress op het vliegveld van Houston!

Opgelucht ga ik naar beneden en in de Regency Club schenk ik een lekker glas wijn in en neem een bordje met snacks.  Ik ga buiten van de palmbomen genieten en bedenk me hoe bizar dat Rick juist dit weekend koos voor mijn reis en ik nu de potentieel grootste sneeuwstorm ooit in Washington mis.  Ben ik er rouwig om?  Absoluut niet! Vreemd is het wel om ons gebied zo op CNN te zien.

Voor mijn avondeten besluit ik de sushi bar weer te bezoeken.  Die is zondag en maandag dicht.  Ik bestel een andere combinatie dan gisteren en de serveerster herinnert zich terecht dat ik die zonder mayonnaise wil.  Wat die op Japans eten doet snap ik nooit. Het smaakt in ieder geval weer prima!

In het winkeltje in het hotel (wat maar weinig te bieden heeft, helaas) vraag ik of ze muggenspul hebben.  Vandaag hebben die rotdiertjes mij namelijk flink te pakken gehad en morgenavond ga ik tegen zonsondergang het water tussen de mangroven op.  Ik zou net zo goed een groot teken "kom eet mij" kunnen dragen! Hun middel blijkt een aromatherapiespulletje te zijn zonder deet. super duur dus hopelijk doet het zijn werk!

Het was werkelijk een dag met een grote ster vandaag.  Zoveel van mijn favoriete vogeltjes bijeen, wat kan ik me nog meer wensen! En een zorg opgelost door mijn vluchten te verzetten, hopelijk slaap ik vannacht een stuk beter.  Gelukkig zijn Rick, Katja en Saskia veilig thuis en is alles met Kai ook goed.  Zoals we in het Engels zo vaak zeggen: "Peace Out"

Een filmpje hier: WP_20160122_14_10_51_Pro.mp4

Posted by Petra Engle on Friday, January 22, 2016

Kolibries en bloemenfoto's hier

Dag 1 Trinidad: Luieren in de warme zon

Na heerlijk geslapen te hebben (wij hebben thuis ook de Hyatt matras dus het voelt zeer bekend) sta ik om kwart over acht op.  Het is hier een uur later dan thuis dus voor mijn gevoel kwart over zeven.  Maar dat is goed, want morgen moet ik vroeger op dus ik kan maar beter direct aan het tijdverschil wennen.

Nu kan ik mijn uitzicht goed zien en dat is op het water en de haven.  Ik zie net de veerpont van Tobago naar Trinidad binnenkomen.  Ook ligt er een Holland America cruise schip, de Maasdam.  Het is wel wat bewolkt, maar volgens mijn app 30 graden!

Met mijn Diamanten Hyatt lidmaatschap kan ik gratis ontbijt eten in de Regency Club.  Meestal ligt die op dezelfde verdieping als de Club kamers waarvan ik er een heb.  Ik vraag een van de schoonmaaksters waar het is, maar ook zij weet het niet.

Dan ga ik maar naar de lobby en een heel vriendelijke dame leidt me naar de club.  Het was dus op de begane grond.  Erg leuk, want zo kan ik mijn ontbijt naar buiten nemen en met zicht op palmbomen eten. 

De lucht ziet er wel erg donker uit en ik ga wijselijk onder de enige parasol zitten.  Inderdaad volgt er een korte stortbui, maar ik zit heerlijk droog.  Het smaakt me ook prima, veel vers fruit, gerookte zalm en een lekker mini omeletje met champignons en ui.  De koffie is ook goed sterk.

Ik was bang geen letterfoto's te kunnen vinden op vakantie, maar deze zag ik al bij het ontbijt: U

Na het eten besluit ik de omgeving van het hotel eens te verkennen.  Er ligt een cruise schip hier dus ik verwacht wel wat leuke winkeltjes e.d.  Helaas valt dat erg tegen.  Ik voel me ook niet op mijn gemak als vrouw alleen. Meteen word ik door een aantal bedelaars benaderd en het voelt gewoon niet fijn.

Dan zie ik een aantal cruise toeristen en besluit met hen mee te lopen.  Er staan opeens een aantal mensen van het Trinidad toeristenbureau met stadskaartjes.  Ik vraag een van hen waar de winkels zijn en ze wijzen een promenade aan, maar zeggen  dat het wel wat "shady" kan zijn.  Tja, dat geeft me geen vertrouwen en ik besluit alles maar met mijn gids te gaan bekijken.

Zeventien jaar geleden was ik ook in Port of Spain met mijn ouders.  Toen vonden wij het ook niet zo'n fijne stad, maar ja, dingen veranderen in zoveel tijd.  Dit kennelijk niet en ik ben heel blij wat rondleidingen geboekt te hebben.

Vandaag had ik toch al besloten van de dingen, die dit prachtige moderne hotel te bieden heeft, te genieten.  Om te beginnen begeef ik me naar de fitnessruimte.  Ik kan zien dat dit een nieuw hotel is, want ze hebben dezelfde ellipticals als het Hyatt House waar we na de brand verbleven.  Na mijn uren zwoegen heb ik zes minute stroom geproduceerd voor de hybride machine.

Mijn tienduizend stappen heb ik bijeen dus ik mag gaan luieren.  Dat doe ik ook letterlijk.  Ik kleed me in bikini, neem mijn Kindle en telefoons mee en neem de lift naar het zwembad.  De liften zijn hier ook heel veilig, want je moet je kamersleutel gebruiken en de verdieping ingeven.  Wel een fijn gevoel moet ik zeggen.

Het zwembad is prachtig, een "infinity pool" met zicht op zee, waardoor het lijkt of je in zee zwemt.  Er staan allemaal heel comfortabele ligbedden en ik kies een in de schaduw, want de zon is me dan weer te warm met 32 graden.

Inmiddels is het lunchtijd en ik bekijk het menu.  Daar staat een lekkere gegrilde vis sandwich op, die ik bestel.  Ook zie ik andere mensen met een zeer lekker uitziend rood drankje.  Ik vraag wat het is en het blijkt hun versie van shandy te zijn, bier met grenadine siroop.  Dat moet ik natuurlijk proberen en het is heel lekker!

Zelden laat ik mezelf zo luieren, maar wat is het dan ook lekker!  Ik ga het lekker koele zwembad af en toe in om wat af te koelen en lees intussen in mijn leuke boek over een Engelse, die druiven plukt in Frankrijk. 

Ook houd ik contact met de rest van ons gezin dat zich, met uitzondering van Kai, voorbereid op een sneeuwstorm, die tussen de 40 en 75 cm sneeuw moet brengen, afhankelijk waar ze zijn.  Saskia heeft geen verwarming in haar appartement en uiteindelijk belt Rick het verhuurbedrijf dat hij wil dat ze het maken.  Bij dit schrijven is dat nog niet het geval en Saskia en Bella zien er als eskimo's gekleed uit binnen, zo koud is het.

Tegen half zes ga ik terug naar boven om me klaar te maken voor het avondeten.  Als ik boven op de twintigste verdieping ben, hoor ik de afscheidstoeters van de Maasdam en kijk hoe het schip de haven van Trinidad weer verlaat.

De douche hier is fantastisch!  Niet alleen is het een stortvloed van warm water over me heen, intussen kan ik door het glas naar de tv kijken, geniaal!  Lekker opgefrist en ietwat zon gekust loop ik weer naar de Regency Club.

Daar is het een stuk drukker dan vanochtend!  Ik maak een klein bordje met nootjes, gerookte zalm en wat salade en schenk een glaasje witte wijn in.  Helaas zijn er buiten geen stoelen meer vrij, maar binnen smaakt het ook goed en zo voorkom ik waarschijnlijk muggenbeten. Ik heb alweer een aantal van die rotdiertjes zien vliegen en ze vinden mij altijd heerlijk.

Voor mijn avondeten wil ik sushi gaan eten.  Het hotel heeft een gezellige sushi bar en het voelt bijna alsof ik buiten zit met de schuifdeuren wijd op en de zachtjes waaiende palmbomen.  De sushi is heerlijk, al is een rol wel heel pittig!  Echt Caribisch waar alles net wat pittiger is.  Het is een smakelijk einde van een heerlijke dag!

Boven op de kamer zet ik de tv aan.  Er zijn allerlei Amerikaanse kanalen beschikbaar, alsof ik thuis ben.  Morgen ga ik wat van het eiland zien met een gids dus ik ga bijtijds slapen.

Lange reisdag, maar ik ben in de warmte!

Oef, het is wel moeilijk om op te staan als onze wekkers om kwart voor zes afgaan!  Rick en ik maken ons snel klaar, ik pak de laatste dingen in en loop snel een rondje met Cosmo. Jee, wat is het weer koud en ik ben niet zo dik gekleed, want ik ga natuurlijk naar de warmte!

De rit naar het vliegveld verloopt zonder problemen en Rick parkeert de auto zodat hij mij met mijn bagage kan helpen.  Er is vrijwel geen kip aan het inchecken dus dat is zo gebeurd.  Ik heb TSA Pre, gelukkig, en daar neem ik afscheid van Rick.  Hopelijk zie ik hem maandag terug, want de sneeuwstorm dit weekend wordt steeds erger afgeschilderd.

Bij TSA Pre hoeven de schoenen niet uit (de mijne wel, want er zit metaal in) en de vloeistoffen en electronica kunnen in de tas blijven.  Het gaat dus heel snel en binnen vijf minuten ben ik er doorheen.

Zin in ontbijt heb ik zo vroeg in de ochtend nog niet, maar ik haal wel een kop koffie bij Dunkin Donuts.  Al snel is het tijd om aan boord te gaan en ik mis net een upgrade naar businessfirst!  Degene voor mij op de lijst krijgt wel een stoel.

Is niet erg, want ik heb Economy Plus met extra beenruimte en niemand naast me.  De vlucht naar Houston duurt bijna drie uur en ik kijk satelliet tv.  Er is wat eten te koop en ik neem fruit en yoghurt als ontbijt.

Om kwart over tien Houston tijd landen we een half uur voor op schema.  Hier heb ik drie uur de tijd.  Eerst ga ik in het restaurant van Cat Cora "brunch" eten.  Ik bestel het eiwit omelet met groentes wat wordt geserveerd met bacon en aardappeltjes erbij.  Het smaakt me prima!

Als ik klaar ben heb ik nog bijna twee uur wachttijd.  Met mijn Premier Gold mag ik op international reizen gebruik maken van de United Club bedenk ik me.  Dat ga ik dus doen.  Ik geniet van een glaasje wijn terwijl ik mijn telefoon oplaad.

Keurig op tijd gaan we aan boord voor de vlucht naar Port of Spain.  Alweer net geen upgrade voor mij, maar ik heb een hele rij voor mezelf in Economy Plus dit keer.  Ik begin aan een van de boeken, die ik op mijn Kindle heb geladen en ik lees de hele vlucht!  Ik had me voorgenomen wat films te kijken, maar ik ben meteen in de roman en eigenlijk te moe om me op een film te concentreren.

Als avondeten neem ik de "tapas" doos met allemaal lekkere dingetjes.  Ook krijg ik van de vriendelijke flight attendant lekker veel wijntjes aangereikt.  De bemanning is ontzettend vriendelijk en komt vaak langs met lekkernijen.  Ik moet zeggen dat ik United tegenwoordig erg prettig vliegen vind.

 

Zonsondergang over de Caribische Zee

Ook nu weer landen we ongeveer een half uur voor op schema na meer dan vijf uur vliegen.  Het is half negen plaatselijke tijd, een uur later dan bij ons thuis.  Ik sluit aan in de immigratie rij en laat het thuisfront weten dat ik er ben. Het is hier een lekkere 29 graden!

Als ik eindelijk aan de beurt ben krijg ik allerlei vreemde vragen van de beambte, zoals waarom ik alleen reis en waar mijn man is.  Ze wil ook mijn terugvluchten bevestigd zien.  Nou ja, de verleiding is ook wel groot om hier maar te overwinteren, ha ha.

Op weg naar de douane kom ik langs allerlei winkeltjes en zie ik een kiosk van BMobile, een van de telefoonbedrijven hier.  Ik besluit hier meteen maar een SIM met data te kopen, dan hoef ik daar morgen niet naar te zoeken.  Ik word ontzettend aardig geholpen, mijn eerste kennismaking met de heel vriendelijke Trinidadians!

De douane beambte is ook heel aardig en dan ben ik er eindelijk doorheen.  Via het hotel heb ik een chauffeur geregeld om me op te halen en ik zie mijn naam meteen staan.  De aardige chauffeur heeft een moderne Lincoln Navigator en een lekker flesje water voor.

Twintig minuten later zet hij me bij de Hyatt Regency af.  Ook hier weer supervriendelijke mensen, ik krijg een glas mousserende wijn in mijn handen gedrukt en Nikki checkt me in.  Ik krijg een upgrade naar Regency Club en een king kamer op de twintigste verdieping met zicht op het water.

Het is een moderne kamer en vanuit de douche kun je tv kijken!  Ook vanavond heeft het thuis gesneeuwd dus ik ga extra genieten van de warmte hier!