Over een rondleiding en het Washington Monument

Met heel veel moeite sta ik om kwart over zeven op. Ik had zo nog een uur door kunnen slapen. Rick is tegelijkertijd wakker. Beneden zet hij koffie en thee terwijl ik mijn ontbijt maak. De uit Michigan meegebrachte paddenstoelen smaken uitstekend. 

Mijn rondleiding van vanochtend begint om half tien en daardoor wil ik een vroegere trein dan gewoonlijk nemen. Rick zet me om tien voor half negen bij het station af. Daar zie ik dat ik de trein net gemist heb. Nu ga ik toch op mijn gewoonlijke tijd. Rekenfoutje van mijn kant, maar het geeft niet, want ik kom nog ruim op tijd aan. 

\

Als ik bij het Smithsonian station uitstap zie ik niemand, die mijn groepje voor vandaag zou kunnen zijn. Ik zie mijn kans schoon om dan toch even het Smithsonian kasteel in te duiken en naar de wc te gaan. 

Weer buiten zie ik wel een gezin met twee kinderen op een bankje bij het station zitten en het blijken inderdaad E. en M. met hun zonen K. en L. te zijn. Het is al flink warm (dertig graden) en vochtig dus ik druk hen op het hart veel te drinken en we kunnen pauze houden wanneer ze willen. 

Zij hebben de monumenten rondleiding geboekt en we lopen als eerste naar het Washington Monument. E. heeft kaartjes om daar om 13 uur naar boven te gaan, dus dat gaan we na de rondleiding doen. De ongewone geschiedenis van het monument boeit altijd. 

Via het Tweede Wereldoorlog Monument en de Vietnam Oorlog muur wandelen we naar het Lincoln Memorial. Het honderd jaar oude monument ziet er nog net zo mooi uit als toen het gebouwd werd. Ik raad hen aan de film Night at the Museum 2 te kijken, daarin stapt Lincoln van zijn troon. 

Helaas is het Koreaanse oorlogsmonument afgesloten. Ze zijn nog steeds bezig met de muur met namen, die daaraan wordt toegevoegd. Zo te zien is dat allemaal bijna af. 

Aan de overkant van dit monument is een cafe met versnaperingen en drankjes. Daar vinden we een tafel in de schaduw. Iedereen geniet van de koude cola, appelsap en water, want het is echt afzien vandaag met die warmte. Gisteren schijnt het nog erger geweest te zijn. Dat hebben wij dan mooi gemist. 

Opgefrist lopen we naar het Tidal Basin. Daar bekijken we het Martin Luther King Jr. Memorial en wandelen dan langs het meertje naar het Franklin Delano Roosevelt Memorial. Dat zegt kinderen altijd wel wat met zijn indrukwekkende beelden. 

In het Jefferson Memorial is het 's zomers lekker tochtig. Heerlijk op een hete dag als vandaag. Er zijn bankjes en die zoeken we dankbaar op. We bepraten de rest van de rondleiding, want vanwege de kaartjes voor het Washington Monument is er geen tijd meer voor het Witte Huis voordat we naar boven gaan. 

Het is duidelijk dat het voor de jongens genoeg is geweest en zij besluiten het Witte Huis morgenochtend op eigen houtje te bekijken. We lopen dus terug naar het Washington Monument. 

Daar nemen we plaats op het bankje bij het bord van 1 PM. Nog voor enen kunnen we naar binnen. Het uitzicht is altijd weer zo mooi! Ik ben blij dat E. ook een kaartje voor mij had. Er is geen zon, maar dat is misschien wel goed, want dan zijn er geen schaduwen. 

Na heel wat foto's gaan we met een trapje een verdieping naar beneden. Hier is een klein museumpje met de geschiedenis van het monument. Arme E. heeft last van hoogtevrees en is blij als we na een minuut of twintig de lift weer naar beneden nemen. 

Onderweg gaat de lift een paar keer wat langzamer om de sierstenen, die aan de binnenkant van het monument gemetseld zijn, te laten zien. Er zijn meer dan 190 stenen, dus we zien er maar een paar. Iets meer dan een minuut later zijn we beneden. 

Tinkelbel ging ook mee naar boven. 

Zij hebben besloten om naar het Natural History Museum te gaan. Daar is een cafetaria waar ze wat kunnen eten en verder zitten ze er koel en droog. Ik heb Rick gesms-t dat ik naar huis kom. Hij zal een Subway salade halen en me ophalen van de metro. 

Om half drie ben ik thuis en val aan op de salade. Daarna had ik naar het zwembad willen gaan, maar op Twitter zie ik dat ze net donder hebben gehoord en het bad gesloten is. Inderdaad komt er een flink onweer aan. 

Het bliksemt en dondert en Orion heeft een nieuwe gewoonte om tegen donder te blaffen. Ik zet de was aan en ga dan zoveel mogelijk op mijn ligstoel rusten. Ik ben toch wel erg moe en morgen heb ik weer een rondleiding. 

Kennelijk gaat zoveel rijden in korte tijd niet in onze koude kleren zitten. Rick is ook bekaf na zijn dag werken. Altijd als we geen zin hebben om na te denken wat we zullen eten valt de keuze op Plaka Grill. Dat is altijd goed en dichtbij. 

Morgen rondleiding twee van drie deze week. Juli is altijd verreweg de drukste maand wat rondleidingen betreft. Hopelijk is het morgen minder warm en zal het droog blijven. 

Over een dag met familie en de terugreis

Zaterdag

We hadden ons voorgenomen vroeger op te staan, maar het is alweer kwart over acht als we dat doen. Het weer is niet denderend, hopelijk gaat dat opklaren, zodat we naar het strand kunnen.

Op weg naar de Starbucks vallen de beschilderde viaducten op. Dat staat stukken vrolijker dan de roestige, lelijke die je meestal ziet. 

We nemen ons ontbijt en koffies mee naar Muskegon State Park. Daar lopen we het pad met zicht op de twee rode vuurtorens, die er staan. Enorme golven spatten tegen de kant daar. Ricks tante Pam en haar man zouden in het meer gaan trainen voor een triathlon, maar dat hebben ze toch maar in een ander meer gedaan. 

Onze volgende stop is de enorme markt hier. Ik ben er gewoon jaloers op! We gaan op zoek naar paddenstoelenboeren, want die wil ik mee naar huis nemen nu ik morgen niet naar de Mosaic markt kan. 

We vinden eerst een kraampje waar je alleen zelf te groeien paddenstoelen kunt krijgen. De man daar wijst ons heel vriendelijk aan welke kant we andere kraampjes kunnen vinden. Een daarvan heeft alleen oesterzwammen en daar koop ik een zakje van. De tweede heeft meer keuze, waaronder mijn favoriete maitake paddenstoelen. 

We leggen de paddenstoelen in de auto en steken over naar The Cheese Lady. Dat is onze favoriete kaaswinkel en we verzuchten iedere keer dat we er zo graag een in onze buurt zouden hebben. Rick koopt een stuk van zijn favoriete Cotswold kaas en ik een stukje brie met champignons. 

In het hotel leggen we alles in de ijskast en frissen ons op. Dan rijden we naar North Muskegon en halen Lisa op bij Pam en Brett. We besluiten om bij Bear Lake Tavern te eten. Baars is een van de lokale vissen hier en we nemen alle drie een salade met gebakken baars erop, zeer smakelijk. 

Na het eten rijden we naar Dad's buren, Laura en Jim. Die laten ons trots hun nieuwe deck zien en het is fijn het uitzicht wat mijn schoonouders hadden weer te zien. De mensen, die nu in mijn schoonvaders huis wonen gebruiken het als tweede huis. Ze hebben volgens Laura al heel wat verbouwd binnen. 

Het is nog steeds een vreemd gevoel nooit meer door dat ronde raam naar het meer te kijken

Het weer is intussen helemaal opgeknapt. We nemen afscheid van Jim en Laura en gaan naar Pere Marquette Beach. Wonder boven wonder vinden we vrij snel een parkeerplek. We hebben strandstoelen en een parasol mee en zoeken een plekje op het strand. 

Daar is het heerlijk toeven! Rick en Lisa gaan zwemmen, maar de golven zijn mij te hoog. Ik ga tot mijn knieen het water in en voor de rest vind ik het uitzicht mooi vanuit mijn stoel. 

Voor we het weten is het na vijven en we willen vroeg naar ons restaurant van keuze, Dockers. Dat ligt aan het water en bij aankomst zien we dat het flink druk is. Gelukkig komt er net een picknicktafel vrij met het beste uitzicht op de jachthaven. 

De bediening is super aardig en snel. We delen een witte visdip en "bang bang" garnalen, erg lekker. Rick en Lisa kiezen een broodje met gefrituurde vis als hoofdgerecht. Ik neem de taco's met mahi mahi, maar dat is een slechte keuze. Het smaakt naar niets en ik eet er dan ook niet veel van. Ach, de atmosfeer maakt van alles goed denk ik maar. 

Na het eten brengen we Lisa terug naar Pam en Brett. Daar drinken we nog even een wijntje en nemen dan weer voor onbepaalde tijd afscheid van iedereen. Het was een kort bezoek, maar wel heel fijn om het gros van de familie weer gezien te hebben. 

We zijn net op tijd terug in het hotel voor een gigantisch onweer losbarst. Rond kwart voor tien gaat het brandalarm af en worden we gemaand met de trap naar beneden te komen. Meestal is dat een vals alarm, maar we horen kinderen gillen op de gang en wie weet heeft het onweer iets veroorzaakt.

Met onze elektronica en andere spullen van waarde verlaten we even later onze kamer. Een paar kamers verderop staat een heel beschaamde vader. Zijn zoontje heeft het alarm doen afgaan. 

Kai heeft dat jaren geleden ook eens gedaan, dus we kunnen er wel om lachen. De mensen, die op andere verdiepingen verbleven, wellicht niet zo. 

Het onweert nog flink als we gaan slapen en het duurt even voor ik de slaap kan vatten. Midden in de nacht word ik nog eens gewekt door een luide donderklap. 

Zondag

Ricks wekker gaat om kwart voor zeven en we zijn eigenlijk geen van beiden uitgeslapen. Maar ja, de lange rit naar huis moet gereden worden en hoe later we vertrekken hoeveel meer kans op slecht verkeer. 

Binnen het halve uur zijn we uitgecheckt en ligt de bagage in de auto. Het regent nog steeds een beetje, maar het zware weer is verder getrokken. Na onze koffies en ontbijt van de Starbucks drive thru te hebben gehaald beginnen we aan de lange rit. 

Voor de lunch stoppen we voor om te tanken en de toiletten te gebruiken. Als we eenmaal uit Michigan en op de Ohio turnpike zijn ga ik kijken welke service plaza de beste restaurants heeft. Dat blijkt Wyandot te zijn. 

Er is hier een Panera en die is populair. Gelukkig werkt het personeel efficient en hebben we ons eten na twintig minuten al. Rick heeft een broodje met biefstuk en ik een salade met kip, komkommer en een mengsel van verschillende groentes. Ik vind hem lekker en ga hem ook eens van ons lokale Panera halen.

Het blijft bewolkt en dat rijdt eigenlijk wel makkelijk volgens Rick. Om tien voor twee rijden we Pennsylvania binnen. 

Dat is zo'n mooie staat om doorheen te rijden. Ik besteed mijn tijd onder andere met proberen foto's te maken van de typische boerderijen. 

Jammer genoeg mis ik de leukste, omdat die achter een vrachtwagen verscholen zat. Al die silo's en rode schuren. Ik blijf ze leuk vinden. 

We moeten nog een keer tanken en dat doen we in Breezewood net voor we de grens met Maryland over gaan. 

Natuurlijk komen we in onze omgeving in allerlei files terecht. We zijn zo moe, dus verwensen al die andere automobilisten. 

Eindelijk, na ruim twaalf uur komen we in Vienna aan. We besluiten een hapje te gaan eten aan de bar van Hawk & Griffin. Dat begint een traditie te worden na een lange reis. 

We delen de mini sausage rolls, net zoiets als saucijzebroodjes. Dan kiezen we allebei de kip masala en die is heel erg lekker. We zijn werkelijk doodop en kunnen bijna niet meer op onze krukken blijven zitten. 

We rekenen snel af en rijden de kilometer naar huis. Daar wacht Orion ons natuurlijk al blij op. We halen de spullen uit de auto en de rest van het uitpakken komt later wel. Ik hoop mezelf goed op tijd naar bed te krijgen, want ik heb morgenochtend een rondleiding. 

Over de begrafenis van Aunt Sue

We waren gisteravond heel erg moe en ik sta met moeite om half negen op. Rick volgt niet veel later. We kleden ons aan en gaan naar de enige Starbucks, die Muskegon rijk is. We halen er onze gewoonlijke koffies en ontbijt. 

Om wat beweging te krijgen gaan we daarna een wandeling maken. We komen langs het Muskegon Meer wat er prachtig blauw bijligt. Er is hier een militair schip dat te bezoeken is. Wie weet doen we dat weleens, maar niet vandaag. 

Tinkelbel bezoekt vandaag het standbeeld van een trompet spelende soldaat

Na een tijdje langs het water gelopen te hebben steken we over. We lopen naar Webster Street waar de beroemde Victoriaanse Hackley en Hume huizen staan. Ook andere huizen eromheen zijn kleurrijk. Bij een volgend bezoek, hopelijk niet voor een begrafenis, hoop ik een rondleiding in het Hackley House te kunnen doen. 

Op weg terug naar het hotel komen we langs een prachtige tuin. Een Monet garden noemen ze het. Het is inderdaad schilderachtig mooi met alle verschillende kleuren bloemen. 

Vlakbij het hotel zien we een nieuw standbeeld. Het blijkt dat het snowboard in Muskegon is uitgevonden. Het begon met de "snurfer", die eerst van de duinen hier afgleed en later op sneeuw. 

In het hotel is het tijd om ons te kleden voor de begrafenis. Die is om 13 uur en we willen nog even een lichte lunch eten voor we gaan. Er is een Subway tegenover het hotel en ik bestel er een salade. Rick neemt een flatbread en zo hebben we tenminste iets in onze maag.

We rijden naar North Muskegon, waar we Lisa ophalen. Dan gaan we naar Ravenna, waar Ricks grootouders woonden en zijn vader, ooms en tante's opgroeiden. De mis wordt in de St. Catharine's church gehouden. 

Het wordt een heel traditionele katholieke mis. Rick en ik hebben de afgelopen dagen nagedacht over wat wij zouden willen. Sue was tenslotte maar tien jaar ouder dan Rick. Een ding weet ik zeker, zoiets sombers en formeels wil ik absoluut niet. 

De mis duurt ongeveer een uur en dan dragen Sue's zonen, kleinzoon en kleindochter haar kist naar het kerkhof. Daar wordt nog een keer gebeden en afscheid genomen en dan verdwijnt de kist langzaam onder de grond. 

Als dat gebeurd is worden we uitgenodigd voor een lunch in de grote hal naast de kerk. Veel trek heb ik niet, dus ik houd het bij een paar plakjes kaas en wat kerstomaatjes. We blijven een flink uur praten met de familie en ik bedenk me dat ik een sterkere band heb met Ricks familie, dan met mijn eigen. 

Dat komt natuurlijk, omdat ik hen vooral de afgelopen jaren veel vaker heb gezien. Als mensen afscheid beginnen te nemen doen wij dat ook. We zullen vanavond met een aantal van hen gaan eten. 

Lisa wil graag nog even naar het kerkhof om foto's te nemen van de Engle familie graven. Helaas zijn dat er inmiddels meer dan een paar. Sue's man is in 2014 al overleden en zij ligt nu naast hem. Verder liggen Ricks grootouders en twee andere tante's, die deze eeuw gestorven zijn, er ook. 

Het graf van Ricks grootouders 

Wij gaan Lisa terugbrengen naar Pam en Brett (Ricks tante, die net zo oud is als hij, en haar man). Onderweg komen we langs heel wat marijuana bedrijven. Een ervan heet Kai en daar moeten we natuurlijk een foto van maken en naar Kai sturen. 

Nadat we Lisa afgezet hebben gaan we terug naar het hotel. De formele begrafeniskleding (Rick en ik waren absoluut het netst gekleed, er waren mensen in korte broek en een t-shirt) gaat uit en onze comfortabele kleding aan. 

De anderen hebben intussen een tafel bemachtigd bij het enorm populaire The Deck restaurant aan het strand van het Michigan Meer. Pam, Brett en Lisa zijn er al. Jamie, Todd, Jamie's zoon Travis en zijn vrouw Tara met hun dochtertje van twee Everly volgen al snel. 

Het wordt erg gezellig. We delen een gigantische portie nacho's. Met acht volwassenen krijgen we die zelfs niet op! Rick en ik bestellen taco's, ik met gerookte kip en Rick met biefstuk, erg lekker! 

Travis en Jamie hebben een aantal jaren geleden bij ons gelogeerd en we hebben het daarover. Rick en ik drukken hen op het hart dat ze altijd welkom zijn voor een tweede bezoek. 

Dit restaurant heeft een limiet van anderhalf uur voor een tafel en we zijn keurig op tijd klaar. We nemen afscheid van de Engle kant van de familie, maar zullen Pam, Brett en Lisa morgen weer zien. 

Rick en ik gaan in het hotel dankbaar op ons bed liggen. Het is goed dat het vanavond niet laat werd. We hopen op tijd te gaan slapen, zodat we morgen volop kunnen genieten. 

De emoties maken moe. Ik houd er niet van te huilen, want dan kan ik niet meer stoppen. Gelukkig lukte het mijn tranen terug te dringen. 

Allemaal een heel fijn weekend gewenst. Geniet van het leven, dat deed Sue volop en gaat voortaan mijn motto nog meer zijn.