Babies

Net als ik uit bed ben belt Christine. Het nummer op de weegschaal maakt haar kwaad, met al het sporten, dat we doen, gaat die naald maar niet omlaag. Dat is toch belachelijk? Veel eten doen we ook niet, dus waarom dan? We sporten vele malen meer, dan de meesten van onze leeftijdsgenoten! Ik voel haar "pijn", ik ben al sinds november vijf pond zwaarder, dan ik wil zijn. Niemand ziet het, maar ik wel!

Waar ligt het aan? Waarschijnlijk toch aan minder bewegen. Ook vandaag sneeuwt het als ik opsta en dat gaat de hele ochtend door. Toch ben ik veel buiten. Cosmo loopt voor het eerst mee naar Saskia's school, waar hij bijna opgegeten wordt door haar lerares. Hij loopt goed mee, maar wil ieder kind en iedere hond uitgebreid begroeten, natuurlijk.


Bijna op de tafel!

Thuis is hij uitgeteld, tot ik aan mijn gewichten routine begin. Dan moet er naar mijn pijpen en schoenen gehapt worden, niet goed als er zware gewichten worden geheven. Gelukkig is Cosmo met een botje weer helemaal tevreden en kan ik, terwijl hij me wel helemaal in de gaten houdt, mijn routine afmaken. Het is echt net een baby!


Met zijn "Pluto" speeltje uit Disneyworld

Voor ik naar Christine vertrek laat ik hem dan nog maar eens uit. Hij hapt naar de sneeuwvlokjes en ik kan al zien, dat hij heel wat energie heeft. We lopen een halve mijl en op de terugweg rent hij voor me uit. Nog even met de bal spelen en wat eten en hup, in de bench! Het protest volgt wel, maar als ik thuis kom is hij diep in slaap.

Het is dus echt net een baby en met moeite sluit ik de deur achter me. Door de sneeuw rijd ik naar Fairfax en Christine en ik lopen bijna vijf mijl door de kou en ijskoude sneeuwvlokken. Ik krijg er wel een enorme hoofdpijn van, maar verder voelt het ook erg verfrissend.

Mijn maag knort inmiddels, na al dat lopen. Nu ik toch in de buurt ben ga ik weer naar de nieuwe Whole Foods, ik heb toch een aantal dingen nodig daar.

Deze winkel is niet te beschrijven. Het is geen gewone supermarkt, meer een supermarkt/restaurant. Overal staan "bars", waar je of vis, of barbeque vlees, of Japans/Aziatisch of pizza kunt bestellen. Ik hou me vandaag bij de salad bar, maar een andere keer wil ik een van die andere "bars" uitproberen.

Na het eten ga ik naar Target. Shoppen voor de andere baby, die in onze uitgebreide familie is geboren. Target heeft de schattigste dingen!

Het duurt ook meteen een half uur, voor ik leuke "onesies" heb uitgekozen. Het lijkt me, dat iedereen die kan gebruiken, of het nu koud of warm is buiten. En praktisch zijn ze ook, met de drukknoopjes, makkelijk luier verschonen en geen blote buikjes.

Voor onze viervoetige baby neem ik meteen een aantal bijtringen, die in de vrieskast kunnen mee. Hij vindt ze toch lekker! Er wordt geknaagd en gesabbeld! Misschien, durf ik het hopen, houdt dit de kaakjes van het hout af, want er zitten al allerlei gaatjes in de raamkozijnen!


Gelukkig zijn het zijden bloemen!



De katten zijn nog altijd super interessant!

Bijna vergeet ik, dat we om kwart over drie bij de dermatoloog moeten zijn, Katja, Kai en ik (de laatste enkel om "Mom" te zijn, blijkt weer). De tieners zijn niet happy, maar het is voor hun uiterlijk, ik wil ook liever gewoon in mijn pijama bij het vuur liggen.

Om de een of andere reden kan ik de praktijk van deze dokter nooit vinden. Ze zit ergens achter en toch voor. Gelukkig zijn we vroeg, want we lopen eerst de verkeerde kant op. Maar dan vinden we het.

Deze praktijk stamt uit de 19e eeuw! Geen computers, alles is papierwerk, onvoorstelbaar! Ik moet alles, wat ik een paar maanden geleden al heb ingevuld, weer schrijven, pff!! Er zit niemand in de wachtkamer, dus ik verwacht snelle service. En inderdaad, een paar minuten later wordt Kai opgeroepen.

De verpleegkundige vraagt alles, wat vorige keer ook is gevraagd en vindt dan uit, dat Katja ook bij ons hoort. Zo zitten we alle drie in een kamer op de dokter te wachten. En te wachten... En te wachten....

Op de gang horen we van alles gaande en in de tussentijd heb ik kwaliteitsgesprekken met mijn tieners. Dat is dan wel weer een voordeel. Veel krijg ik Katja en Kai niet alleen en met niets te doen, dus ik ben weer een stuk wijzer over hun levens!

Eindelijk na drie kwartier komt de dokter binnen. Geen woord over het lange wachten. Ze bekijkt ieder kind apart en beiden krijgen een aanpassing van hun acne routine. Kai heeft meer antibiotica nodig en Katja een sterkere zalf. Met zo'n zeven recepten staan we weer buiten. Maar ja, zolang het hun huid helpt.

Saskia heeft intussen goed voor Cosmo gezorgd. Die is dol op zijn nieuwe bijtringen! Kennelijk mat ik hem telkens 's morgens erg af, want het grootste gedeelte van de middag en avond slaapt hij!


Gewoon lekker knauwen op een botje

Katja gaat naar haar school om een avond bij te wonen over Darfur. Er worden films getoond, eten geserveerd en manieren, waarop de tieners met die vreselijke situatie kunnen helpen.

Het blijft me verbazen, die begaanheid met moeilijkheden in de wereld. Dan zie ik een filmpje getiteld "Stupid_Americans" en natuurlijk vind je overal idioten, maar ik vraag me dan af, hoeveel mensen waren er, die de vragen wel konden beantwoorden en niet in beeld kwamen? De tieners in dit gebied zijn in ieder geval erg wereld bewust, ze doen volgens mij geen moer onder voor welke Nederlandse tiener ook.

We eten een heel lekkere "sausage vegetable stew" uit de crockpot (Manon, bladzijde 97, geloof ik). Het is zo lekker, dat zelfs Saskia ervan geniet! En toch veel groentes, maar een paar stukjes worst. Een "keeper"!

We gaan een vier daags weekend tegemoet, het einde van het kwartaal (waarom tenminste een van die dagen niet bij de Kerstvakantie kon zal me altijd ontgaan). Madison en John logeren hier, zoals altijd, de zoete inval!

Winter is hier en blijft

Zou dit de enige keer dit jaar zijn voor een witte wereld?

Tja, ik vind even sneeuw en ijs echt prachtig, maar vanochtend lig ik al in bed te bedenken, wat ik nu weer als oefening zal gaan doen. Het koude weer is funest voor mijn spieren en het vergt heel veel zelf-discipline om erin naar buiten te gaan.

Gelukkig komt vandaag de zon weer te voorschijn en Christine belt, of ik met haar wil gaan lopen. Ja!!! Ik ben haar helemaal dankbaar, want alleen zag ik helemaal niet zitten vandaag.

Voor Christine komt mat ik Cosmo zoveel mogelijk af. We lopen wat verder en rennen wat en daarna speelt hij nog met een bal. Ik hoop hem zo in zijn bench in slaap te krijgen.

Helaas komen, terwijl Christine en ik op weg zijn, de schoonmaaksters. Cosmo vindt dat niets en is maar wat blij als ik hem "verlos". Tussen de schoonmaaksters en mij zit een grote taalbarriere (zij spreken enkel Spaans), maar dat we het hondje allemaal lief vinden spreekt uit de glimlachen en gebarentaal.

Op onze wandeling zien Christine en ik allerlei doodgevroren bloemen en knoppen. Zonde! Bij het Community Center zie je de narcissen al in de knop en zo af en toe is er een bevroren forsytia. Zouden die in de lente nu weer bloeien? of wordt dit een minder mooie lente? En voor de komende week worden er geen warmere temperaturen voorspeld.

Laura komt om te masseren. Ook zij is helemaal verliefd op ons Cosmootje! Maar hij voelt zich niet lekker en geeft zijn hele "lunch" over. Misschien toch te veel sneeuw en ijs gegeten buiten?

De massage is erg pijnlijk. Laura zegt, dat mijn spieren veel slechter voelen, dan vorige week. Zoveel invloed heeft het weer dus! Ik lijd op die tafel en ze verontschuldigt zich vele malen, maar ik weet, dat dit gaat helpen, dus tanden op elkaar! Later vraagt Saskia, waarom massages mij pijn doen, zij vindt ze heerlijk. Tja!

Gelukkig komen de kinderen al gauw thuis uit school en kunnen zij met Cosmo spelen. Ik maak mijn fotografie les af, ik wil toch iedere opdracht volbrengen, al ben ik teleurgesteld in deze cursus.

Zo krijg ik een certificaat van volbrenging en die tellen mee voor een studie fotografie. Ik had gehoopt van alles over mijn fototoestel te leren, maar in plaats daarvan bestaan de lessen uit aanbevelingen over welke lenzen, flitsen, filters en meer te kopen voor dit toestel. Niet, wat ik ervan verwachtte, dus.

Vanavond eten we weer uit de crockpot. Chicken and Veggie Bake heet het in mijn nieuwe kookboek, maar ik maak het al jaren als Italian Chicken Meal: kippeborst, aardappelen, gemengde groentes (diepvries) en Italian dressing. Heerlijk!!

Straks zullen we moeten lijden onder de State of the Union van Bush. Hoewel het geklap en geknipmes altijd wel vermakelijk is om te zien. Maar nu kijken we even American Idol. Onvoorstelbaar welke mensen denken, dat ze fantastisch talent hebben!

Vandaag kreeg ik een mailtje van mijn tante, een van mijn neefjes heeft zijn eerste kind! Mark Floris Frederik, heel leuke namen ook nog eens! Er zijn foto's en ik zie een schattig koppie. Mijn neven en nichten van die kant zijn een stuk jonger dan wij, dus het is vreemd hen als ouders te zien! Maar dit is de perfecte kans om op zoek te gaan naar een leuk Amerikaanse baby cadeautje!

Nog even, de Democraten antwoorden met Jim Webb, de Democraat, die wij in Virginia de Senaat in hebben gestemd. De vlag van Virginia is op de achtergrond. Wat veel Nederlanders zich niet realiseren is, dat een staat bijna net als een land is. Ik ben om te beginnen Virginiaans, op de tweede plaats Amerikaans. Jim Webb spreekt heel erg goed, ik heb geen spijt van mijn stem!

Sneeuw en ijs

Om half zes komt Katja verkondigen, dat de scholen twee uur vertraagd open zullen gaan. We draaien ons dus nog eens lekker om en staan pas om acht uur op. Als ontbijt maakt Rick, zoals beloofd, cinnamon rolls.


IJspareltjes op draadjes



Bevroren siergras

Cosmo komt uit Katja's kamer en moet naar buiten. Ik trek mijn sneeuwlaarzen aan en stap uit de garage en glij bijna op mijn snufferd!!! Cosmo glijdt ook helemaal naar beneden (onze oprit loopt af). Er ligt een verraderlijk dun laagje ijs bovenop de sneeuw!


Het is zo glad, dat er op het nieuws kwade ouders te zien zijn, die vinden, dat de scholen gesloten hadden moeten worden. De buurten zijn namelijk niet schoongemaakt, waardoor er allerlei ongelukken gebeuren. Ook Christine belt boos naar Fairfax County Public Schools. Zij heeft een slip met een schoolbus voor haar neus zien gebeuren en heeft zelf een enge rit naar Mallory's school moeten maken.


Dit alles is een jaarlijks terugkerend probleem. Men wil liever geen sneeuwdag opgeven voor vijf centimeter sneeuw en een vijfde centimeter ijs. Maar aan de andere kant zijn de gemeentes niet bereid hun wegen schoon te maken, waardoor zelfs zo'n dun laagje ijzel levensgevaarlijk wordt.


Al opgekomen tulpenbladeren zitten vol ijs

Gelukkig zijn de straten in Vienna wel gezouten en Rick brengt zonder problemen Katja en Kai naar school. Terwijl Saskia en haar vriendjes buiten spelen doe ik mijn goede daad van vandaag. Ik maak de stoepen langs Marshall Road schoon, zodat straks de kinderen veilig kunnen lopen en de moeders met kinderwagens ook.


Beijsde besjes

Het is best zwaar werk en ik ben een half uur bezig. Aangezien de energie me ontbreekt verder, besluit ik, dat dit mijn beweging voor de dag is. Hoe leuk ik sneeuw ook vind, ik kan niet wachten tot de lente temperaturen terug zijn, dan voel ik me zo ontzettend veel beter!

Rick blijft thuis werken en ik ga er met mijn fototoestel op uit. Een laagje ijs op bomen en planten maakt voor mooie fotografie onderwerpen!

Rick haalt lunch van Subway, die we gezellig samen opeten. Hun wraps vind ik heerlijk, aangezien ik niet zo'n broodliefhebster ben.

Cosmo speelt met Sandy, het hondje van Jeanne, en met Quincy, Leah's teckel. Hij vindt het ijs maar wat leuk en wil de hele tijd naar buiten. Brrr!! Gelukkig zijn de kinderen vroeg thuis en nemen hem mee, zodat ik warm kan blijven.


Heel erg speels!



Even een lekker hondenkoekje verorberen


Katja heeft de hele week midterms en studeert daar hard voor. Die van vandaag (AP Biologie) was al erg moeilijk, zegt ze. Kai's slang eet nog steeds niet en hij is hard bezig met zijn Science Fair project. Hij moet aantonen, dat een pijama ook na vele keren wassen vuurbestendig blijft.

Als avondeten hebben we varkenshaas met een ananas dijon mosterd saus uit de crockpot. Het smaakt werkelijk heerlijk! Toe hebben de meisjes verse chocolate chip cookies gebakken.

Het is wit, koud en het dwarrelt neer

Het feestje bij Christine en Chuck gisteravond was dolgezellig. Er werden "heavy hors d'oeuvres" geserveerd en lekker, dat het was! Vooral de (warme) dadels gevuld met brie, die Karin meebracht!

Voor tienen, want we moesten Kai ophalen van het huis van zijn vriend, waren we weer thuis. Cosmo was natuurlijk superblij ons weer te zien, maar hij doet het steeds beter in zijn bench. Ik merkte, dat ik tijdens het feestje telkens aan mijn "baby" moest denken, ik ben al helemaal aan hem gehecht!

Ook hier thuis, als ik hem niet zie, heb ik constant de neiging te vragen, waar hij is. Dat moet ook wel, want die tandjes zet hij zo overal in!

Kai heeft hem vannacht op zijn kamer en als ik om negen uur opsta en ga kijken in Kai's kamer liggen ze allebei compleet voor Pampus! Kai zegt, dat hij Cosmo midden in de nacht nog buiten heeft gelaten, maar verder sliep hij door.

Als ik Cosmo uitlaat is het ijzig buiten en het voelt vochtig. Er wordt sneeuw voorspeld en die begint dan ook een uur of wat later. Voor het eerst dit seizoen is het koud genoeg en het blijft liggen ook!


Ik dacht niet dit dit seizoen nog te zien!

Cosmo vindt het prachtig, hij hapt naar de sneeuwvlokjes en samen met buurhondje Dave (de beagle van de achterburen, die de hele dag buiten moet zijn) rent hij van de ene kant van de tuin naar de andere.


De eerste sneeuwvlokjes van zijn leven op zijn koppie

Ook Saskia en Madison spelen urenlang buiten in de sneeuw. Ik heb mijn Noorse trui aan, maar na een paar keer wandelen met Cosmo heb ik het buiten wel gezien. De haard gaat aan en ik computer lekker lui de hele middag.

Katja studeert voor haar midterms, terwijl Kai Pandora, zijn slang, aan het eten probeert te krijgen. Pandora heeft al vier weken niet gegeten en ziet er slecht uit. Ze vervelt, maar die vellen blijven op haar, niet zoals tevoren, dat de hele huid er gewoon af kwam. Ook ziet ze er erg dun uit.

Het is een vrij dure regenboog boa, dus ik wil wel graag, dat Kai probeert haar weer gezond te krijgen. Op vrijdag hebben we de exotische huisdieren dierenarts opgebeld en wat suggesties gekregen.

Als die niet werken hebben we de mogelijkheid haar daarheen te brengen en dan kunnen ze Kai leren met de hand te voeden. Maar dat kost $77, dus daar moet ik even over nadenken, want volgens mij is de slang al bijna dood.

Christine belt, dat hun laatste gasten pas om twee uur vannacht vertrokken en ze is bezorgd om de gladheid vanmiddag. Ze komen dus niet een borreltje drinken om Cosmo te zien, zoals oorspronkelijk afgesproken.

Maar Karin trotseert de gladheid wel (ze woont ook veel dichter bij, natuurlijk) en ontmoet ons nieuwe huisgenootje. Hij is net uitgeteld van al het spelen.


Ondeugend zijn we zeker, Kai's schoen is bijna net zo groot als Cosmo en hij loopt er parmantig mee rond

Dan bel ik Petra, want wij hebben ook alweer een paar weken niet met elkaar gekletst.


Spelen met Dave, later rennen ze beiden blaffend langs het hek

De sneeuw blijft liggen en er valt een paar centimeter. Het vriest de hele dag, dus de hoop van de kinderen is, dat de scholen morgen later beginnen. Dat lijkt mij eerlijk gezegd ook erg lekker. Dat vroege opstaan kan ik missen als kiespijn!

We kijken de football play offs tussen de Chicago Bears en de New Orleans Saints. We zijn allemaal voor de Saints, want het zou fantastisch zijn als New Orleans, na al het leed van Katrina, in een Superbowl zou spelen. Maar het mocht niet zo zijn, de Bears winnen ruimschoots en terecht.

Dit weer maakt, dat ik alleen maar niets wil doen en dat is niet goed! Hopelijk wordt het gauw weer warmer!

Groot, groter, grootst!

Vrijdag

De dagen met Roland en Marjan zijn voorbij gevlogen en rond kwart voor negen nemen we afscheid en rijden ze weg, op weg naar Noord-Pennsylvania en moderator PeeJay. Onderweg willen ze langs Gettysburg, dus ik geef ze een route, die met het spitsuur het snelste is. Het was in ieder geval erg gezellig met ze!

Gauw maak ik wijnbedeltjes met verjaardagsbedeltjes en met de letters van Christine's naam en ga dan op weg.

Vandaag is Christine namelijk jarig en ik heb afgesproken met haar naar de nieuwe Whole Foods in haar buurt te gaan wandelen en haar daar op de lunch te trakteren. Volgens haar zal ik niet weten, wat ik zie, ik ben benieuwd!

Toen de Safeway hier in de buurt geopend werd, was dat een van de grootste supermarkten, die ik ooit had gezien. Niet veel later overtrof Wegmans die grootte en liep ik met open mond en watertandend door de gangen van die supermarkt.

Daarom kan ik me nauwelijks voorstellen, dat deze Whole Foods me nog iets zal doen. Door de snijdende wind lopen we de paar mijl naar de winkel. Hij ziet er van buiten al prachtig uit, maar wat we van binnen zien overtreft mijn stoutste verwachtingen!

Het is een delicatessenzaak met de heerlijkste vleeswaren, vissoorten, kaassoorten, prachtig uitziende groentes en fruit, allerlei klaargemaakte gerechten, drie verschillende soorten "bars" met allerlei salades en veel, veel meer! Ik had het niet voor mogelijk gehouden, maar deze Whole Foods overtreft Wegmans op vele fronten!

Christine en ik vullen een bord met allerlei exotisch klinkende salades. Zo ligt er bijvoorbeeld verboden rijst en Bhutaanse rijst op mijn bord. We gaan in het gedeelte zitten, waar je een glas wijn kunt bestellen. Zo hebben we een heel smakelijke en feestelijke lunch.

Omdat ik Cosmo niet te lang alleen wil laten, ga ik meteen weer naar huis. Hij zit lief te wachten tot ik hem uit de bench laat en doet buiten meteen zijn behoefte. Ik merk, dat als we hem zo om de paar uur naar buiten nemen, hij vrijwel geen "ongelukjes" in huis heeft.

Eigenlijk ben ik doodmoe, door de kou heb ik weer meer pijn en ik denk, dat ik toch de afgelopen paar dagen wat teveel van mezelf heb gevraagd. Het liefst zou ik dus gewoon even rustig computeren voor de kinderen thuiskomen, maar Cosmo wil spelen! Dan toch maar weer naar buiten met hem, want dat vindt hij nu al heerlijk.

Er wordt op opwaaiende blaadjes gejaagd, gesnuffeld aan de kat van de buren, die niet weet, wat ervan te denken en natuurlijk gespeeld met de riem. Hij rent er lekker op los en na een half uurtje gaat hij liggen. Hoera, moegespeeld!


Lekker knauwen op een hoef



Snickers vindt het nog maar niets, die indringer



Eten doen we ook graag!



Moe gespeeld!



De poezen slaan het allemaal vanaf een veilige hoge plek gaande

Rick belt, dat hij weer op Dulles is aangekomen. Helaas heeft hij een nare verkoudheid opgelopen en voelt zich niet lekker. We houden het dus heel rustig vanavond, bestellen pizza en kijken tv. Katja moet werken en komt net voor tienen thuis. Tabatha blijft logeren en de meisjes nemen Cosmo vannacht in hun kamer. Om 1 uur horen we ze naar buiten sluipen om hem even uit te laten.

Zaterdag

De wind huilt om het huis als ik om half negen opsta. Kennelijk heeft Cosmo goed geslapen, want er is nog geen geluid uit de kamer van de meisjes te vernemen. Ietsje later komen ze naar beneden en laten baby uit.

Het is buiten prachtig zonnig, maar zo koud met die wind, dat ik het mijn spieren niet aan wil doen om verkleumd te raken. Ik ga dus boven mijn Fitness routine doen. Veel van de oefeningen beginnen makkelijker te voelen, dus ik volg hun "challenge yourself" instructies. Oef, dat is echt een uitdaging! Na een uur heb ik echt het gevoel flink gewerkt te hebben!

Cosmo is helemaal gewend inmiddels en bezig het huis te verkennen. Zijn speeltjes liggen overal en hij is zeer geinteresseerd in de katten, die hem argwanend vanaf een hogere plek gadeslaan.

Rick neemt Saskia mee naar de mall. Op de een of andere manier heeft zij maar twee broeken, die nog passen en een trui! Ze gaan naar Limited Too en Papaya en slagen er leuk. Ze eten ook samen lunch, dus het is een goede vader-dochter activiteit.

Zelf bewerk ik de foto's, die ik deze week heb genomen. Verder loop ik achter met mijn fotolessen, dus lees de les voor deze week door. Morgen maar eens aan de opdrachten werken.




Aan liefde en aandacht geen gebrek





Teddy is favoriet!



Er moet van alles geknauwd worden





Vanavond hebben we Christine's verjaardagsfeest en voor het eerst dit seizoen is het koud genoeg om mijn "nieuwe" winterkleding aan te trekken! Er wordt voor morgen wat sneeuw voorspeld, we hebben een "Winter Weather Advisory". Ik ben benieuwd! Het is in ieder geval flink "blustery" op het moment, dus er koud genoeg voor.

De omgeving van Washington

Vannacht heeft Kai dus de puppy taken op zich genomen en Cosmo heeft maar liefst tot half zes doorgeslapen! Kai, de goeierd, staat om half zes gelijk ook maar met hem op en nam hem mee de vrieskou in. Volgens mij geniet hij van het uurtje alleen met ons nieuwe speelkameraadje! Ik zie in ieder geval al een groot voordeel: de tieners zijn ruim op tijd op, als ze met Cosmo willen zijn.

Voor het eerst in drie nachten slaap ik heerlijk! En Saskia, die Ricks lege plekje heeft ingenomen, ook. En Katja kennelijk ook, want die komt om tien voor zeven vertellen, dat ze per ongeluk haar wekker heeft uitgezet en zich nu heeft verslapen.

Om kwart voor acht staan we allemaal op en dan is Roland ook al wakker. Even later komt Marjan ook boven en we eten ontbijt. Kellogg's All Bran cereal met Yogurt bites vinden Roland en Marjan erg lekker, voor de nieuwsgierigen.

Eerst loop ik met Saskia een stuk naar school, tot zij Aoife tegenkomt, dan mag ik terug. Daarna loop ik een stukje met Cosmo en vervolgens breng ik Katja naar school. Inmiddels is het alweer kwart over negen en ik wil nog wat gewichten doen, dus ik hijs mezelf naar boven, terwijl Marjan en Roland op Cosmo passen.

Een uurtje later vertrekken we naar Great Falls. Het is weliswaar bewolkt, maar geen van beiden hebben dit park nog bezocht. Na het tonen van mijn National Parks pas lopen we naar het eerste uitzichtpunt.

Hier moet je wat klimmen, maar dan heb je ook wat. Vooral vandaag, want de rivier staat perfect hoog. Niet zo hoog, dat je de rotsen nauwelijks meer ziet, maar wel zo hoog, dat de watervallen indrukwekkend zijn.


De andere twee uitzichtspunten zijn minder uitdagend, daar kun je zelfs met een rolstoel komen. Alleen kun je van daaruit de grootste waterval minder goed zien.


Na ettelijke foto's lopen we een deel van het rivierpad tot we bij het watervalletje komen, dat van de zomer droog was en waar we naar beneden klommen naar de rivier. Langs de ruines van het Patowmack Canal lopen we terug.

Het is minder koud, dan gisteren, voornamelijk omdat het windstil is (in scherp contrast met Nederland horen we de hele dag van familie van Marjan en Roland). Na een kort bezoek aan het Visitor's Center en een praatje met de ranger daar, gaan we op weg naar Alexandria om te lunchen.

Daar parkeren we in een van de parkeergarages en lopen naar Gadsby's Tavern. Dit restaurant, waar ooit ook George Washington dineerde, serveert authentieke Virginia pinda soep, die laatst ook op de Travel Channel werd genoemd.

Op mijn aanraden bestellen Marjan en Roland daar ook een kop van en zo te zien vinden ze het lekker, want die gaat schoon op. Alle drie bestellen we dan ook nog eens de heerlijke sandwich met gerookte zalm en bacon en we kunnen er weer tegenaan.

Voor vanmiddag staat Mount Vernon op het programma en, al heb ik zo mijn geijkte route daarheen, we besluiten op de richting aanwijzingen van Rolands Tom Tom af te gaan. Alleen heeft hij waarschijnlijk het plaatsje ingevoerd, dus zegt de Tom Tom dame opeens midden in een woonbuurt, dat we onze bestemming hebben bereikt. Oeps!

Gelukkig heb ik nog wel een beetje richtingsgevoel en een idee, waar we zijn en we vinden de Old Mount Vernon Road en dan de Mount Vernon Memorial Highway. Maar moeten we daar links of rechts? Ik gok eerst links, dan toch maar rechts. Roland vraagt het toch Tom Tom maar even en we blijken maar zo'n kilometer van het landgoed verwijderd te zijn (naar links, dus mijn eerste inclinatie was goed).

We parkeren en kopen tickets. Sinds ik de laatste keer hier was zijn er een visitor's center en museum bij gebouwd. We kunnen een film van twintig minuten bekijken, maar de tijd dringt een beetje, omdat ik om vijf uur thuis moet zijn voor Saskia's pianoles. Dus we lopen door naar de mansion.


Daar staat een dame in klederdracht, die praat alsof ze in de tijd van George Washington leeft. Ze vertelt mij een feitje, dat ik nog niet wist (niet echt interessant voor niet-kenners van de geschiedenis van Virginia). Dat is de reden, waarom ik ieder bezoek aan deze plaatsen leuk vind: ik leer iedere keer weer wat nieuws.


We kunnen zo mee met de rondleiding, eerst zien we een korte film over de geschiedenis van het huis. Dan komen we de eetkamer binnen en ik kan Marjan en Roland er een schilderij van Great Falls laten zien.

In iedere kamer krijgen we toelichting over het hoe en wat. Soms wel erg langzaam (oude dame) en droog (in de heel interessante studeerkamer van George Washington), maar ook wel weer interessant.

Na de rondleiding lopen we langs de verschillende buiten gebouwen en bezoeken zowel het oude als het tegenwoordige graf van George en Martha. Vlak daarbij is ook de begraafplaats van de slaven. Die werden zonder stenen begraven, dus niemand weet, wie waar ligt. De locatie wordt gemarkeerd door twee gedenkplaten.


Dan lopen we de heuvel weer op en genieten nog even van het prachtige uitzicht over de Potomac rivier vanaf de achterkant van het huis. Marjan en Roland hebben deze rivier wel twee keer met heel andere gezichten gezien, vandaag.


Op weg naar de uitgang zien we nog de slavenkwartieren, die op dit landgoed "luxueuzer" zijn, dan op andere meer zuidelijke landgoederen. Dan lopen we door het nieuwe museum, waar we helaas ook geen tijd meer voor hebben.


Via de George Washington Memorial Parkway, met prachtige uitzichten op de Potomac en later op de skyline van Washington, rijden we naar Interstate 66.

Hier kunnen we gebruik maken van de HOV restrictie, waarbij je alleen op deze weg mag tussen 16 en 18:30 uur, als je met twee of meer mensen in de auto zit. Er is dus heel weinig verkeer en de politie is op patrouille, want we zien verscheidene auto's, die zijn staande gehouden.

Maar zo komen wij ruim op tijd voor Saskia's pianoles terug. We zetten haar af en gaan dan naar de vlaggenwinkel vlakbij. Marjan is op zoek naar een kleinere vlag van Virginia. Deze winkel heeft honderden vlaggen, maar a. ze zijn duur en b. ze zijn groter, dan wat Marjan zoekt. Jammer en onverrichterzake verlaten we de winkel weer.

Nog net voor we Saskia weer op moeten halen hebben we tijd om naar Safeway te gaan. Ik heb melk nodig, die gaat er hier met liters doorheen!

Nadat we Saskia hebben opgehaald gaan we naar Glory Days om te eten. Katja moet werken, maar Saskia en Kai gaan mee. Natuurlijk bestellen we de cheese fries, die Marjan ook erg lekker vindt (Roland houdt niet van kaas).

Roland en Marjan doen zich tegoed aan de ribs en ik bestel, waarschijnlijk voor de laatste keer tot volgende winter, want hun menu gaat veranderen, het varkenshaasspiesje met zoete aardappelfrietjes. Ik moet zeggen, dat ik me degene, die uitgenomen wordt, voel, want Roland en Marjan tracteren op vrijwel alles!! Echt heel lief!

Kai heeft nog een onbewerkt houten kruk nodig voor handenarbeid, dus stoppen we na het eten bij Michael's. Dit is een winkel, waar Marjan nog nooit is geweest, en ik geloof, dat ik een "convert" heb gemaakt! Ze vindt er allerlei potentiele leuke dingen voor haar kleinkinderen.

Zo af en toe hebben we vandaag een sneeuwvlokje gezien. En terwijl ik dit schrijf ijzelt het wat. Gelukkig lang niet zo erg als ten westen van ons, want ijs hoef ik niet!

Met Marjan en Roland in Washington

Rond half acht gisteravond kwamen ze, ernstig vertraagd, bij ons aan. Marjan en Roland, mede-moderators van het Alles Amerika forum, die deze twee weken een rondje "Amerikaanse" moderators doen. Ze zijn begonnen bij webmaster Dennis in Louisville, Kentucky, en wij zijn hun tweede stop.

Na een gezellige avond samen volgt een vrij slapeloze nacht. Net iets te vaak zie ik het schattige kopje van Cosmo om toch even te kijken, of ik er nog ben. En om vijf uur komt Saskia bij ons in bed liggen, want die heeft erge hoofdpijn. Voor drie personen is er toch ècht geen ruimte in ons bed!

Gelukkig hebben Marjan en Roland wel goed geslapen, al was het wat koud in de basement. De temperatuur is ook opeens scherp omlaag, hij komt vandaag nauwelijks boven het vriespunt uit!

Maar met vriestemperaturen komt ook een prachtige wolkeloze lucht, perfect om naar Washington te gaan! Eerst maken we met zijn drieen nog een wandeling door Vienna, zodat ik wat geijkte "blog"plekjes kan laten zien. Kennelijk zijn we door een forumlid "betrapt" op de webcam, hi hi (zie Off Topic forum Alles Amerika.com).

Cosmo loopt even met ons mee, maar daarna doe ik hem even in zijn kleine bench. Als we terug komen kijkt er een eigenwijs hondenkoppie naar buiten. Hij heeft met veel gekrab de rits half open gekregen! Dat is dus niet de beste plek om hem veilig te hebben gedurende de dag! Gelukkig hebben we de grotere bench, waar ik hem terwijl we naar Washinton gaan in doe met speeltjes, water en snacks.

Roland parkeert de huurauto op de oprit van Claudia, die tegenover de metro woont. Met deze kou is het fijn om niet helemaal van ons huis te hoeven lopen. De trein staat al klaar en rond elf uur stappen we uit bij het Smithsonian station. Ik vind dit station altijd leuk, want als je met de roltrap boven komt, krijg je echt zo'n gevoel van "Wow, ik ben in Washington!", want je ziet het Capitool en Washington Monument meteen. Grappig genoeg zegt Marjan bovenaan de trap ook zoiets!

Als eerste lopen we naar het Washington Monument. Het is perfect weer om bovenin over de stad uit te kunnen kijken. We kunnen zowaar tickets voor de volgende rondleiding om half twaalf krijgen!

Dat geeft ons net even tijd om naar het Bureau of Engravement and Printing te lopen. Daar blijkt, dat er in de wintermaanden geen tickets nodig zijn en de rondleidingen lopen tot 14 uur. Dat kunnen we dus mooi nog net voor de lunch doen, straks.

Na de gewoonlijke veiligheidscontrole mogen we op een bankje wachten op de lift. Daar horen we de park ranger zowaar wat Nederlands praten met een meisje, dat ook net binnenkwam. Zijn naam blijkt later Warren Suyderhoud te zijn, dus hij is vast van Nederlandse afkomst. Hij vertelt, dat het Washington Monument de hoogste obelisk ter wereld is, van buiten gemaakt van marmer, van binnen van graniet.

Bovenaan hebben we een prachtig uitzicht, alleen zijn sommige raampjes door de kou helaas beslagen. We kunnen super ver kijken en Marjan vraagt mij, wat een stel hoge gebouwen in de verte is, en laat ik het toch niet weten! Maar wat ik wel weet en ook aanwijs, is het nieuwe Airforce Memorial. Dat blijkt later bij onze wandeling door de stad ook van veel punten te zien zijn.


World War II en Lincoln Memorial en "Points West", zoals ze hier zo mooi zeggen

Na een heel stel foto's nemen we de lift weer naar beneden en zien verschillende van de mooie stenen, die door de staten gedoneerd zijn. Eens wil ik de ranger tour doen, waarbij je de trap naar beneden neemt en al die 195 stenen ziet.

Snel lopen we naar het Bureau of Engraving and Printing en komen vijf minuten voor het begin van de rondleiding van kwart over twaalf aan. Eerst krijgen we een film te zien over hoe de dollars gedrukt worden en daarna krijgen we tijdens een rondleiding de verschillende drukpersen te zien.

Eddy, onze gids, maakt er een grappig geheel van. Geen van ons weet, dat de hoogste waarde, die tegenwoordig gedrukt wordt, het biljet van $100 is! Iedereen (inclusief ikzelf) gokt hoger. Naast me hoor ik Marjan $100 mompelen, dus die had het wel bij het rechte end!


Aan het einde van de rondleiding worden we (natuurlijk) de gift shop ingeloodst. Hier verkopen ze van alles, van kleding tot kaarten. Marjan en Roland kopen een poster met verschillende dollarbiljetten en kaarten. En Roland heeft een zakje met versnipperde biljetten, een ingenieuze manier van het Treasury Department om geld te vangen voor hun mislukte afdrukken.

Inmiddels rammelen onze magen en we lopen met grote spoed naar het American Indian Museum. Vorige keer, dat Roland hier was, hebben we geprobeerd bij Mitsitam, het cafe daar, te eten, maar het was te druk. Nu is er bijna niemand en we smullen van het bijzonder goede eten met uitzicht op de fonteinen.


Roland en Marjan voor het Capitool

Gesterkt gaan we verder aan onze trek door de kou. Het volgende doel is het Jefferson Memorial. Ook hier zijn er ongewoon weinig mensen (wij zijn de enigen vrijwel, die de snijdende wind trotseren). We kunnen zelfs foto's maken zonder mensen erin!


Jefferson in zijn "tempel"

Hij is imposant, daar in zijn "tempel", Jefferson. Iedere keer vind ik dat weer, maar hij is dan ook mijn favoriete persoon uit de Amerikaanse geschiedenis. Terwijl Marjan en Roland een pitstop maken, zie ik een adelaar boven het Tidal Basin een gevecht aangaan met een heel stel boze meeuwen. Dit is de tweede keer in korte tijd, dat ik in de stad een adelaar zie!


Op weg naar het Franklin D. Roosevelt Memorial

Ook het Franklin Delano Roosevelt Memorial is nieuw voor Marjan en Roland, die beiden al eens eerder in Washington zijn geweest. Dit is een van mijn favorieten, zo wijds aangelegd en sober met zeer indrukwekkende uitspraken.

Nu hebben we bijna het hele Tidal Basin omgelopen en we slaan af naar het Korean Memorial. Ook dit Memorial is sober en de uitdrukkingen op de gezichten van de soldaten zo indrukwekkend.


De gezichtsuitdrukkingen blijven "haunting"



Canadese ganzen in de Reflecting Pool

Langs de Reflecting Pool, de poep van de honderden Canadese ganzen vermijdend, lopen we naar ons laatste doel: het World War II Memorial , dat Marjan ook nog nooit gezien heeft. Roland was hier wel geweest. In het late middaglicht ziet alles er zo warm uit (al vertinnen mijn handen, ondanks de handschoenen), dat ik me meteen voorneem vaker om deze tijd in de stad te zijn.




Net voor zonsondergang vinden we onze weg terug naar de Metro en voelen allemaal onze benen en voeten wel! Rick is inmiddels onderweg naar Seattle, waar er meer sneeuw ligt, dan er in jaren is gevallen.

De kinderen hebben op Cosmo gepast en dat is erg goed gegaan. Hij heeft aan aandacht geen gebrek!

Helaas heeft Saskia een natte plek op Rolands "bed" (een queen size opblaas matras in de rec room) opgemerkt. Als ik vraag, wat ze denkt, dat het is, fluistert ze, dat het vies ruikt. Kattenpies, dus! Bah! Gelukkig is Roland aan huisdieren gewend en neemt het rustig op. Ik was alles gauw, dus hij heeft vanavond hopelijk weer een fris ruikend onderkomen!

Marjan, Roland en ik gaan Japans eten bij Sweet Ginger. Sushi is een van Marjans favoriete eten las ik op het forum en dat is ook voor mij het geval. We kiezen beiden een Chirashi met heel wat rauwe vis. Roland gaat voor de teriyaki kip. Voor de kinderen neem ik eten mee terug, want die hadden allemaal veel huiswerk.

Nu zitten we uitgeteld voor de tv! De kou en het vele lopen maken, dat ik me helemaal rozig voel. Hopelijk wordt het vannacht een nacht zonder interrupties, want Kai neemt de puppy taken over.

Sneeuwbuien!

Gisteren werd het maar liefst 24 graden en vandaag valt het kwik naar 4 graden en er staat een ijzige wind! Brrr! Wat een verschil ineens! En dan zien we vanmiddag opeens iets, wat we dit seizoen nog niet gehad hebben: sneeuwvlokken! Van zomerse temperaturen naar de winter, het blijft fascinerend hoe dat hier gaat.

Cosmo's eerste nacht heeft hij in zijn draagbare bench naast mijn bed doorgebracht. De bovenkant hiervan kan open en ik had mijn hand erin. Hij ging meteen slapen! Pas om tien voor half vijf werd hij wakker om even te plassen en ging daarna meteen verder slapen. Ideaal! Ik hoop, dat het zo blijft!

Voor vandaag heb ik het expres zo geregeld, dat ik nergens heen hoef. Zo kan Cosmo even aan alle luchtjes en benches wennen. Hij leert heel snel, ik hoef hem maar een paar keer een snoepje voor te houden en hij gaat al vanzelf zitten!


Lekker knauwen!

Omdat ik voor vandaag een gewichtenroutine op het programma heb staan, sluit ik Cosmo met teddyberen, botjes en water in Brynna's grote bench. Hij zal daar morgen, als ik met Roland en Marjan op stap ga, zo'n vier uur in moeten. Hij jankt een kwartiertje, maar niet hartverscheurend, dus ik ga er niet heen. Hij mag er toch niet uit, want dan leert hij, dat janken helpt. Na dat kwartiertje is het helemaal stil voor zeker een uur!


Als ik na mijn workout naar beneden kom, zit hij me al aan te kijken. Het lijkt een heel rustig hondje, hij speelt graag, maar is niet wild, ook niet naar de katten toe. Dat laatste is goed, want Sushi ligt bijvoorbeeld gewoon bij ons in de family room op de grond te slapen.


Daar zie ik dat fototoestel alweer! Gauw pakken!



De schoonmaaksters komen en ook daarvan wordt hij (gelukkig) niet warm of koud. Ze stofzuigen zelfs best dichtbij hem en toch slaapt hij door. Maar ja, hij heeft dan ook net daarvoor heerlijk in de tuin achter een bal aangerend.

Zo ben ik de hele ochtend met hem bezig en slaak wel even een zucht van verlichting als hij na zijn middageten als een blok in slaap valt. Pas als Laura komt om een massage te geven wordt hij wakker.

Als de kinderen thuiskomen, neemt Katja hem mee voor zijn eerste wandeling aan de lijn. Hij doet het goed en dartelt vrolijk naast haar mee. Natuurlijk komt de halve buurt naar hem kijken en daar wordt hij goed moe van. De kinderen vinden het jammer, maar Cosmo wil gewoon telkens slapen.




Snickers, de kat, die hondensnacks lekker vindt

Intussen doet hij keurig de meesten van zijn behoeftes buiten! Alleen twee keer, als ik hem boven zie snuffelen, ben ik net te laat.

Terwijl Kai "oppast" gaan Katja en ik gauw naar Michael's en Safeway voor wat benodigdheden. Het sneeuwt buiten, wat een tiental telefoontjes op Katja's mobieltje tot gevolg heeft. Helaas voor de tieners zijn het slechts een paar buitjes en wordt er verder niets voorspeld, deze week.

Roland belt net als ik buiten ben en laat een berichtje achter, dat de vlucht, die hij en Marjan vanuit Cincinnati zullen nemen, flink vertraagd is. In plaats van om kwart over twee zal hij nu rond half zes vertrekken. Jammer, zo verliezen ze een groot deel van een vakantiedag op een (nogal saai) vliegveld. Maar ja, niets aan te doen!

Op de website van United heb ik gezien, dat hun vlucht om 17:09 vertrokken is en ze rond half zeven aankomen. In ieder geval zijn de bedden opgemaakt (Snickers moest nog even "helpen" met het luchtbed van Roland, natuurlijk) en verheugen wij ons allemaal op hun komst. Helaas zal het wel flink koud zijn, opeens, maar het schijnt ook zonnig te worden.



De lucht van vanavond