Prik, prik, prik!

Wat leuk om over iedereens tradities te lezen, bedankt voor de leuke verhalen! Ik lees er graag meer, dus ik hoop van meer mensen te lezen, wat jullie Kerst- en Nieuwjaarstradities zijn.

Nog even over verlanglijstjes, ik vind dit jaar heel veel bijzondere dingen, die niet op de lijstjes staan. Voor de NederAmerikanen is het misschien leuk om de website Gifts.com te melden. Daar heb ik een aantal leuke andere websites met interessante cadeaus ontdekt.

Het noemen van het Nieuwjaarsconcert en ski springen maakte me ook nostalgisch. Dat waren mijn favoriete dingen op Nieuwjaarsdag. Hier zijn we een nieuwe traditie begonnen en gaan we naar een Nieuwjaarsbrunch en openen daarna nog een pakje, door "Baby New Year" achtergelaten.

Saskia heeft geen verhoging meer, maar voelt zich nog belabberd. Ze hoest vooral erg. Gelukkig hebben we vanmiddag een doktersafspraak. Duidelijk is, dat Saskia vanavond niet mee zal kunnen zingen in het concert, dus ik stuur de leerkracht een email met die mededeling.

Vandaag heb ik maar weinig tijd om te sporten, dus ik doe mijn twintig pond vest aan en ga met Cosmo een lange wandeling door de buurt maken. Ik kies een ongewone route met veel heuvels om het moeilijker te maken. Ik vermaak me met de verschillende Kerstversieringen, waarbij twee huizen, naast elkaar, vooral opvallen.


's Avonds is deze enorme candy cane verlicht



Santa zit op het toilet en flamingo's trekken de slee: Redneck! LOL!

Na het zo'n vier keer verzet te hebben, moet ik er vandaag aan geloven: het halfjaarlijkse tandartsbezoek. Al weet ik, dat dit de tandarts voor angsthazen is en ze alles doen om me op mijn gemak te stellen, heb ik er nog altijd een hekel aan. Vroeger had ik een ware fobie voor de tandarts, die is gelukkig wel over.

Bij 3D Dental Solutions (deze dokter verandert de naam van zijn bedrijf om de haverklap) wacht Sandy, de mondhygieniste, me al op. Natuurlijk moet eerst mijn bloeddruk worden genomen, die zoals gewoonlijk hoog is, ik voel hem omhoog gaan, zodra ik die praktijk binnenloop (later is hij weer gewoon)!

Jubelend checkt Sandy mijn tandvlees, dat helemaal gezond is (gelukkig, want een bezoek aan een periodontist zou nog erger zijn!). Ze gaat de resultaten meteen aan Dr. Burch laten zien, want de meesten van hun patienten hebben ernstige tandvleesproblemen. Ik krijg het gevoel een hoofdprijs te hebben gewonnen!

Het jubelen en prijzen gaat nog even door, want ik blijk ook na "zo lang" (Sandy wil eigenlijk, dat ik iedere vier maanden kom, die ik altijd weet te rekken tot een half jaar, zodat de verzekering betaalt) maar heel weinig tandsteen te hebben. Hoera (echt, want dat gepierk vind ik vreselijk)!

De dokter komt alles nog even nakijken en dan ben ik er weer voor een half jaar vanaf. Ik mag een half uur niets eten of drinken, maar heb enorme trek. Ik rijd naar Whole Foods en stop precies dertig minuten na de fluoride behandeling een stukje worst van de slager in mijn mond. Lang leve gratis hapjes!

Bij Dollar Plus One ga ik kijken, of ze Kerstcadeauzakjes of -dozen hebben. Ik heb een enorme hekel aan inpakken en ben er verschrikkelijk slecht in. Met zakken of dozen ziet het er zoveel netter uit. Voor $8 neem ik twaalf dozen en verschillende maten zakken mee! Fantastisch, die "dollar stores", duidelijk kostte alles hier beduidend minder, dan $1.

Het komt vandaag mooi uit, dat ik al een doktersafspraak had staan voor Kai en Saskia. Ze zijn voor jaarlijkse controles, maar nu kan ik mooi met Saskia's dokter spreken over haar gezondheidsproblemen. Kai ziet een mannelijke kinderarts en Saskia een vrouwelijke.

Toen Saskia een paar maanden geleden sinusitis was, zagen we Dr. Sadak ook. Zij vraagt meteen, hoe het nu is. Niet goed, dus, en ik ben heel blij eens een dokter te treffen, die Saskia zelf in de gaten wil houden. Na het onderzoek is ze er vrijwel zeker van, dat Saskia's symptomen van een allergie komen.

De dokter schrijft een andere neusspray voor, hopend, dat dezelfde bijwerking niet weer verschijnt. Volgende maand moeten we terugkomen om te zien hoe het gaat, want de dokter is net zo bezorgd over het vele schoolverzuim, als wij zijn. Eindelijk krijg ik het gevoel gehoord te zijn en serieus te worden genomen!

Dan komt Kai's dokter met halen. Hij is heel tevreden met Kai en vindt hem een fijne jongen om mee te praten. Vandaag hebben we bericht gekregen van Kai's lerares Engels, dat hij daar ook een F voor heeft op het moment. Ik vind het aandoenlijk, dat Kai daar met de dokter over heeft gesproken, want op weg erheen heb ik hem flink streng toegesproken daarover. De dokter stelt een kalender op de ijskast voor.

Het is vervelend, maar aan de andere kant ook goed, dat Kai nu, na twaalf jaar school wordt geconfronteerd met het feit, dat je tijd aan je schoolwerk moet besteden om goede cijfers te halen. Te lang was het te makkelijk voor hem. Nu heeft hij een college niveau vakkenpakket en tja, dat komt niet zo aanwaaien. Maar dit jaar kunnen we hem nog begeleiden, volgend jaar is het te laat. Dat weet ik uit ervaring (ja, ik herken Kai's problemen maar al te goed, helaas).

Voor we weggaan komt er nog een hele ris aan prikken. Kai krijgt meningitis, tetanus en kinkhoest (die laatste ziekte komt opeens weer veel meer voor) en H1N1 (Mexicaanse griep) ingespoten (de H1N1 door de neus). Saskia krijgt alleen H1N1.

Het is normaal hier bij de kinderarts, dat ouders en grootouders tegelijk met de kinderen een griepprik of de H1N1 prik krijgen. Maar mijn vraag, of ik, net als Kai een tetanus en kinkhoest booster kan krijgen, werpt even wat stof op. Gelukkig is de hoofdkinderarts aanwezig, die ons al twintig jaar kent, en ik mag zowel de H1N1 als de TdaP hier krijgen. Scheelt weer een rit naar de Urgent Care.

Bij Rite Aid halen we de neusspray voor Saskia en het medicijn tegen acne voor Kai. Ik hoop van harte, dat de neusspray gaat helpen.

Op de terugweg horen we historisch nieuws op de radio. Het City Council van Washington heeft 11 tegen 2 gestemd om het homohuwelijk te legaliseren. Nu staat alleen het Congres nog in de weg, maar daarvan wordt niet verwacht, dat er tegengas zal komen. Natuurlijk was een van de twee tegenstemmers niemand minder, dan onze waardeloze drugsverslaafde ex-burgemeester, die maar terug blijft komen, Marion Barry. In ieder geval siert het de hoofdstad om voor te lopen op het gros van de staten.

Een rustige maandag

Mijn hoop, dat Saskia eindelijk een tijdje achtereen gezond blijft, vervliegt met haar zielige stemmetje om kwart over zes. Ze hoest en heeft keelpijn en hoofdpijn. We hadden afgesproken, dat ze het op school zou proberen, als haar temperatuur normaal was, maar ze heeft wat verhoging, dus meldt Rick haar weer ziek.

Gisteren heeft Saskia keihard aan een project voor Civics gewerkt, dus dat is zonde. Ik bied aan het naar school te brengen, maar daar wil ze niets van horen. Ze wil het zelf inleveren.

Ook hebben we een dilemma met het koorconcert morgenavond. Saskia moest daar een jurk voor bestellen (weer $50 voor iets, dat ze een keer draagt!), maar was ziek, toen de rest van de klas dat deed. Nu heeft ze dus geen jurk. De vraag is ueberhaupt, of ze morgenavond zal kunnen zingen met haar keelproblemen. Als dat niet zo is, ben ik blij, dat ons de $50 is bespaard. Wat ze aan moet, als ze wel mee gaat zingen, is een raadsel.

De core training gaat lekker snel en is intensief. Sharon heeft dit weekend veel gegeten (join the club!) en dan gaat ze er altijd extra hard tegenaan. Medeklasgenote Laura en ik willen na afloop allebei de stairmaster doen, maar er is er maar een. We besluiten om de vijf minuten te wisselen tussen de stairmaster en de elliptische machine. Eigenlijk best leuk zo, moeten we vaker doen.

Het is lekker zonnig en niet zo koud, dus ik neem Cosmo mee naar het deel van het W&OD pad bij Saskia's school. Daar weet ik, dat er vossen wonen en Cosmo ruikt ze vast, want hij kijkt de hele tijd de struiken in, dat doet hij anders nooit. Op een gegeven moment trekt hij mij mee, hij lijkt iets gezien, gehoord of geroken te hebben en wil dieper het struikgewas in.

Misschien ligt er een dier te slapen, want ik zie niets. Dichter het struikgewas ingaan wil ik niet, dus ik trek hem terug. Wat voor wild daar ook ligt, wens ik niet persoonlijk te ontmoeten. Hondsdolheid heerst hier ook en vossen en wasberen kunnen dat hebben.

Bij Safeway haal ik de boodschappen voor de week. Gewoonlijk brengt Peapod het meeste, maar we hadden zo'n druk weekend en wisten niet, wanneer we thuis zouden zijn. Het ernstige (hi hi) gevolg was, dat we geen melk hadden vanochtend en Rick en ik eggnog in onze thee en koffie deden.

Als avondeten voor vanavond kies ik de tortilla "taart", die er vorige keer prima inging. Het recept ervoor staat hier. Ik ben altijd blij, als ik een gerecht heb, waarvan ik weet, dat het hele gezin het lekker vindt.

Vanmiddag staat er helemaal niets op het programma. De rest van de week ziet er druk uit, dus ik neem de gelegenheid om de wenslijsten van Rick en de kinderen te bekijken en online bestellingen te doen. Intussen kijk ik ook naar dingen, die niet op die lijsten staan.

Ricks traditie is, dat iedereen een lijst met wensen doorgeeft en dat de gevers die lijst dan ook volgen (pre-internet waren de lijsten gedetailleerd met de bladzijden van de catalogi, nu zijn het natuurlijk links). Mijn schoonmoeder, die verder een fantastisch iemand was, ging zelfs zo ver, dat ze boos werd, toen Rick en ik haar iets gaven, waarvan we dachten, dat ze het mooi zou vinden, maar dat niet op haar lijst stond.

Bij ons in de familie was het omgekeerd. Natuurlijk maakten we onze wensen kenbaar, maar we werkten niet met lijsten. De kunst was juist dat te vinden, wat precies was, wat de ontvanger wilde krijgen. En dat magische gevoel van onverwachte blijdschap wil ik erin houden.

Eigenlijk werd het biculturele van onze relatie me pas duidelijk met de feestdagen aan het eind van het jaar. Thanksgiving was natuurlijk Ricks feestdag en ik vond het leuk om zijn tradities te leren kennen en volgen. Daarop volgde Sinterklaas, helemaal mijn feestdag en Rick is er nu bijna enthousiaster over, dan ik.

Maar toen kwam Kerstmis en opeens waren bepaalde tegengestelde tradities ons lief. Zo hadden wij vroeger een boom met echte kaarsjes en dus moet een Kerstboom van mij witte lichtjes hebben. Rick, daarentegen, woonde in Oost-Europese landen als kind, waar ze kennelijk alleen gekleurde lichtjes hadden.

Het was even tot een compromis komen, onze eerste Kerstvieringen samen. Uiteindelijk besloten we de ene dag een witte en de volgende dag een gekleurde Kerstboom te hebben. Inmiddels is de helft van de lichtjes wit (neemt toch de overhand, ha ha) en de helft gekleurd en ik heb mijn "eigen" boompje voor met wit licht en rode en gouden versieringen.

Natuurlijk zijn cadeaus met Kerst helemaal Ricks traditie, die ik prima vond. Idem de stockings met lekkers en kleinigheden. Maar die lijsten...die vond en vind ik saai. Klik, klik, klik en klaar, tegenwoordig, dat voelt onpersoonlijk. Van mij krijgt iedereen dus een paar dingen van de lijst, maar ook dingen, waar ik echt over na heb gedacht en die hopelijk goed in de smaak vallen.

Tot slot is er natuurlijk Oud en Nieuw. Ik kan wel zeggen, dat dat compleet naar mijn tradities en smaak wordt gevierd hier. Ricks ouders deden er nooit iets aan, die gingen al voor middernacht naar bed.

Juist aan die feestdag heb ik zulke warme herinneringen. Wij logeerden vroeger bij mijn grootouders. Mijn opa maakte een heerlijk buffet voor na het vuurwerk om middernacht. Die traditie hebben wij er altijd ingehouden. Oliebollen, vuurwerk, een buffet met champagne en veel vrienden om het nieuwe jaar mee in te luiden, ik zie er alweer naar uit!

Zo denkend ben ik eigenlijk wel benieuwd, of het onze biculturele achtergrond was, die zoveel verschillen bracht met Kerst, of dat dat in "gewone" relaties tussen mensen met dezelfde nationaliteit ook zo is. En wat is jullie traditie, die je absoluut nooit zal laten varen (wie weet is er nog een, die we bij de al redelijk lange lijst hier kunnen voegen)?

Kersttradities

Zaterdag

Rick en Kai vertrekken al heel vroeg, want het is de grote dag voor Kai: ze gaan zijn auto kopen. De Kia garage is (heel ongewoon) op zondag gesloten en we hebben vandaag nog meer op het programma staan, dus willen ze er bij de opening van de zaak zijn.

Mary Ellen kan vanochtend niet gaan lopen, dus ik kijk eens op het klassenschema van Anytime Fitness. Daar staat step aerobics om tien uur. Dat heb ik al jaren niet gedaan, dus lijkt me wel leuk om weer eens te doen.

Een kwartiertje te vroeg loop ik de sportschool binnen. Er is nog een spinklas gaande, dus ik warm vast op op de stairmaster. Julie leidt de step klas en er is slechts een andere deelneemster. Van Julie ben ik pittige lessen gewend en dat wordt deze ook!

Jee, ik dacht toch echt een goede conditie te hebben, maar ik moet zo af en toe even pas op de plaats maken om mijn hartslag wat omlaag te brengen! Duidelijk is step weer een heel andere manier van bewegen. Ik moet het toch weer vaker gaan doen, want behalve intensief is het ook erg leuk.

Thuis ben ik net op tijd om een trotse Kai in zijn groene Kia Soul de oprit op te zien rijden. Het is een mooi autootje en vooral wat groter, dan Katja's Kevertje. Die vind ik, hoe leuk ook, eigenlijk nog steeds eng klein.


We grappen natuurlijk, dat een Kia prima bij een Kai past. Het is goed, dat hij nu een paar maanden hier in de omgeving kan rondrijden en meer ervaring opdoen, voor hij naar college vertrekt en de lange ritten zal gaan maken. Bovendien ben ik blij mijn van niet meer met hem te hoeven delen, want die was de laatste tijd toch wel erg vaak weg.

Rick en Kai hebben McDonald's meegenomen voor een snelle lunch (voor mij een barbecue kip snackwrap, mmmm!), want nu staat de Kerstboom omkappen op het programma. Daarvoor gaan we naar Berryville, waar Ricks vroegere wiskundeleraar sinds vorig jaar een Kerstboomboerderij heeft.

De rit naar Berryville is, zodra we uit het stedelijke gebied rond Washington zijn, erg mooi. Hier, verder naar het westen, ligt er ook nog wat sneeuw, wat de Kerststemming nog verhoogt. Natuurlijk zingen we uit volle borst mee met de Kerstliedjes, die onafgebroken op Wash FM spelen. Na iets meer dan een uur zien we de rijen met Kerstbomen voor ons opdoemen.

De Moose Apple Christmas Tree Farm is bij lange niet de enige in de omgeving en ook niet de grootste. Maar de reden, dat we hier komen, behalve het feit, dat Rick de eigenaar kent, is, dat het ook een van de goedkoopste is. Iedere boom kost hier $50, terwijl dat bij andere boerderijen $75 of meer is.

Het weer is lekker, zonnig en fris, maar niet zo koud als de afgelopen dagen. Met een kop hete appelcider (ik) of chocola (de anderen) in de hand gaan we op zoek naar de perfecte boom voor ons.

Dat is ieder jaar toch weer even zoeken. Ik vind namelijk de bomen met lange naalden, die zo'n belvorm hebben, niet mooi, terwijl dat Ricks favorieten zijn. Hij vindt dan weer niet de bomen met heel korte naalden mooi. Kai schaart zich bij mijn smaak, terwijl Saskia aan Ricks kant staat.


Gelukkig is er een Kerstboomcompromis in de vorm van de Schotse pijnboom. Die heeft wel langere naalden, dan ik gewend ben, maar niet zo heel lang, dat het geen Kerstboomgehalte meer heeft voor mij. Bovendien zijn ze ook niet in zo'n rare belvorm gesneden.

Nu hebben we de mooiste boom al snel gevonden en Rick zaagt hem om. De zonen van de eigenaar komen met een tractor om hem op te halen. De boom wordt uitgeschud en er wordt een net omheen gedaan.

In het midden van de stam wordt een gaatje geboord en Rick koopt een nieuwe houder, waarin de boom meteen rechtop moet staan en die zwaar genoeg is om zo'n hoge (2,5 m) boom niet te doen omvallen (iets wat ons de afgelopen paar jaar met de oude plastic houder is overkomen). Daarna helpen de jongens Rick hem bovenop de van te binden.

Intussen koop ik binnen een paar Kerststerren. Ze hebben hier ook witte, die ik graag in onze keuken heb. Verder neem ik een rode mee als cadeautje voor de gastvrouw van het feest, waar we vanavond zijn uitgenodigd. Kerststerren zijn een van mijn favoriete planten, eigenlijk zou ik ze het hele jaar wel willen hebben staan.

Thuis halen we met zijn allen de boom van de van. Al gauw staat hij in de kamer te pronken (en ruikt heerlijk!). Omdat Rick en ik zijn uitgenodigd voor een feestje, gaan we al vroeg eten. We hebben zin in "comfort food" en kiezen de plaatselijke "pub" Vienna Inn daarvoor.

Dit is een zogenaamde "hole in the wall", gevestigd in een oud gebouwtje langs de hoofdweg van Vienna. In 1960 opende het zijn deuren als de "Vienna Inn" en is dus al meer dan veertig jaar populair. Toen Ricks ouders hier nog woonden, was dit zijn vaders favoriete plek voor een biertje en een chili dog.

Wij zijn vroeg, dus krijgen zo een tafeltje, maar al gauw staat er een rij wachtenden. Hun vegetarische chili smaakt heerlijk en kost maar liefst $3,50! Geen wonder, dat het zo populair is!

Thuis doen Rick en ik gauw wat feestelijker kleding aan. Dan rijden we naar de andere kant van Vienna. Edu, die Nederlands is, en Tatiana, die Peruviaans is, kennen we al vele jaren, maar zijn nog nooit bij hen thuis geweest.

Ze wonen in een prachtige buurt en hun huis is van buiten al heel mooi en smaakvol versierd. Maar binnen staan Rick en ik helemaal met onze mond open! Iedere kamer zou zo in een tijdschrift kunnen verschijnen! Volgens Tatiana komt het, omdat ze part time bij Pottery Barn werkt, maar daar bovenop heeft ze ook een heel verfijnde smaak!

We dachten hier niemand, behalve de gastvrouw en -heer, te kennen, maar dan blijkt weer, wat een klein wereldje Vienna toch is. De ouders van een van Katja's vriendinnen van high school zijn er en een aantal mensen, die ik van de sportschool ken. We blijven dus ook langer, dan verwacht (en doen ons tegoed aan de heerlijke hapjes, waaronder sushi!).

Thuis heeft Rick nog genoeg energie om met behulp van Kai met de Kerstboomlichtjes te worstelen. Na een uurtje staat die vrolijk te fonkelen. Morgen zullen we de rest van de versieringen aanbrengen.

Zondag

Wat is het toch met het geluid van regen op het dak, dat maakt, dat ik absoluut niet wil opstaan! Ik ben al om zeven uur wakker en Rick gaat er om half negen uit, ik rek het tot na negenen.

Rick komt net terug van Starbucks met ontbijt en koffie en we trommelen de kinderen uit bed. Het gezamenlijke zondagse ontbijt vind ik altijd een van de hoogtepunten van de week. De kinderen denk ik minder, want die vinden het te vroeg om op te staan. Hopelijk kijken ze er later toch met plezier op terug.

Tot mijn verbazing belt Mary Ellen om kwart over tien, dat ze eraan komt. Ze wil niet hardlopen, maar wel een flinke wandeling maken. Prima, ik ben blij met elke beweging, die ik vanochtend kan krijgen. Door de plenzende regen lopen we zo'n drie kilometer. Al kletsend merk je de nattigheid niet zo, maar eenmaal thuis ben ik tot op de laatste draad doorweekt! Ook Cosmo moet even uitgewrongen worden (was het maar zo makkelijk hem droog te krijgen!).

Na een warme douche kleed ik me weer netjes aan. Ook Saskia maakt zich mooi. Zij en ik hebben namelijk een "moeder-dochter" uitje naar het theater vanmiddag. Een paar weken geleden verzuchtte Saskia, dat ze zo graag het Notenkrakerballet weer zou willen zien. Ik zag Rick al verbleken bij de gedachte en aan Kai is het helemaal niet besteed, dus vond ik het een leuk iets om met zijn tweetjes te gaan doen op Saskia's verjaarsweekend.

Door de stromende regen rijden we naar Washington, tot mijn verbazing zonder oponthoud. In de garage tegenover het Warner Theatre kunnen we voor $12 parkeren.

In de mooie historische schouwburg (uit 1924) kopen we een drankje en moeten dan even wachten voor we naar onze plaatsen kunnen. Naar mijn mening is dit de mooiste schouwburg in Washington. Zelfs de "exit" bordjes zijn Tiffany glas!

Wij zitten vrij bovenaan, maar helemaal in het midden. Ongeduldig wachten we op het begin. Intussen kijk ik om me heen en valt het me op, dat de meeste mensen zich hier keurig kleden voor het theater. Er zijn ook heel wat kinderen, meisjes in de liefste jurkjes en jongetjes in pakjes. Slechts een handjevol draagt jeans.


Tien minuten te laat begint de voorstelling. Septime Webre, de art director van het Washington Ballet, die dit ballet zijn speciale "Washington" stempel heeft gegeven, introduceert de (van origine Britse) "first lady" van Washington, Michelle Fenty, de vrouw van de burgemeester. Zij praat over het goede werk, dat het Washington Ballet in Washington DC.

We (vooral de vele aanwezige kinderen) krijgen nog instructies, hoe we de balletdansers kunnen prijzen (bravo voor de danser, brava voor de danseres of bravi voor beiden). Dan begint het officiele ballet.

De dansers zijn werkelijk super! Ik geniet met volle teugen, al ben ik niet zo'n balletfanaat. Ze spelen het klaar een toneelstuk zonder woorden neer te zetten. Sommige dansers zijn super atleten en springen zo hoog, dat het bijna onnatuurlijk lijkt!

Het is Septime Webre gelukt allerlei Washintonian en Amerikaanse accenten aan te brengen, zonder af te doen aan het klassieke verhaal van Clara en Herr Drosselmeijer. Het is werkelijk subliem gedaan, ik geniet van iedere minuut!

Het verhaal begint met een feest in Washington. Dat het in Washington speelt is o.a. te zien aan het feit, dat Frederick Douglass een van de gasten is. George Washington is de Notenkraker, dat is ook duidelijk.

Later, als we al in Clara's droom zitten, zijn er Kersenbloesems, een achtergrond met de monumenten van Washington en een paar Anacostaanse Indianen (de stam, die in deze buurt woonde). Het is allemaal super gedaan, het dansen is fantastisch en ik kan dit ballet van harte aanraden, als je met Kersttijd in Washington bent. Het is zeker geen traditioneel Notenkrakerballet.

Ook Saskia heeft genoten en tevreden rijden we naar huis. Daar staat de boom nog klaar om verder opgetuigd te worden. Rick heeft de slingers aangebracht en nu is het aan de kinderen om ook de versieringen aan te brengen. De boom is zo hoog, dat dat met een laddertje moet gebeuren!


Intussen kijken we de ene Kerstshow na de andere. Vanavond een nieuwe film "Santa Baby 2".

Wauw, onze jongste is veertien!

Om vijf over zes staat Saskia naast mijn bed. Wanneer we de cadeautjes gaan openen? Ze is dit jaar wel heel opgewonden over haar verjaardag! Kai staat onder de douche, dus ze zal op hem moeten wachten. Dan komt ze even ouderwets tussen ons in liggen, dat is al lang niet meer gebeurd!

Eindelijk (in Saskia's belevenis) is Kai ook van de partij en komen de cadeautjes tevoorschijn. Van Kai krijgt ze een grappige kaart en het Wii Monopoly spel.

Saskia's grote wens waren zandkleur Ugg laarzen. Die wilde ze vorig jaar al, maar die kleur was nergens te vinden, dus heeft ze bruine. Maar die zandkleur is het voor haar helemaal, het hele jaar heeft ze het erover gehad!

Ze is dus voorzichtig blij als Rick een groot cadeau, dat wel erg de vorm van een laarzendoos heeft, tevoorschijn haalt. Ik plaag haar nog door te zeggen, dat het de kastanjekleur moest worden, omdat ik nog steeds geen zandkleur kon vinden.

Dat laatste is niet helemaal gelogen, want ik heb iedere zaak in deze omgeving, die Ugg produkten verkoopt, gebeld en geen van allen had zandkleur. Ik heb ze dus noodgedwongen van de Ugg website besteld. Ik moet zeggen, ze kwamen prachtig ingepakt!

Saskia wil ze eigenlijk meteen aan naar school, maar het is zo'n lichte kleur, dat ik ze eerst in wil spuiten met een waterafstotende spray. Het is op het moment zo'n vieze modderboel overal, ze zouden in een keer bruin zijn zonder!

Mary Kate komt een blij jarig meisje ophalen, haar moeder rijdt de meiden naar school vandaag. Verjaardagen op middle school zijn altijd erg leuk. Vrienden en vriendinnen versieren het kluisje van de jarige en bakken allerlei lekkers. Saskia krijgt brownies, chocolate chip cookies en cupcakes (die later vanavond in Cosmo's buik zullen verdwijnen, zucht!).

Mijn knieen voelen weer helemaal normaal, dankzij de massage, dus ik ga naar Sharons core training. Ik vertel haar het knieenverhaal en ze is verbaasd, want zij loopt ook regelmatig zijdelings op de stairmaster zonder problemen. Tja, ze is ook een goede vijf jaar jonger, dan ik. De ouderdom komt met gebreken!

De hele week is het er niet van gekomen om ergens "interessants" te gaan wandelen met Cosmo. Het is berekoud, maar net boven het vriespunt met een harde snijdende wind, maar de lucht is ook strakblauw. Ik kies Great Falls, eens kijken of de sneeuw en vele regen van de afgelopen week daar iets heeft gedaan.

Na mijn America the Beautiful pas aan de rancher te hebben laten zien (de tweede keer, dat ik hem gebruik, nog veertien keer en ik heb de kosten eruit), pak ik me dik in en ga op pad. Cosmo heeft meteen zijn neus aan de grond, die ruikt duidelijk overal wild. Soms wordt hij helemaal opgewonden en tuurt het bos in, maar we zien geen herten dit keer.

Bij het tweede uitzichtspunt is een prachtige regenboog in het wilde water te zien. Daar moet ik natuurlijk de nodige foto's van maken. Van watervallen is niet veel meer te zien, de rivier is een kolkende massa. Het geraas is van verre te horen, wat een kracht! Ik krijg nooit genoeg van dit park, het is altijd weer zo anders.


Het temperament van de natuur



Nu de bladeren van de bomen zijn, zijn de mooie vogels ook weer beter zichtbaar. Een paar blue jays vliegen van tak op tak en eentje blijft mooi zitten voor een foto. Bij een groepje felgekleurde bluebirds ben ik niet zo gelukkig. Die fladderen teveel. Een klein ijverig spechtje, jong, want er zit nog maar weinig rood op het kopje, klopt op een takje. Ik geniet.


Blue jay vrouwtje



Spechtje

Na een uurtje begint de kou toch door mijn lagen kleding te sijpelen, dus ik ga met tegenzin terug naar de van, waar de verwarming keihard aangaat. Thuis warmen een kop soep en een warme douche me nog wat verder op, want wat is het koud!

De sneeuw heeft echt de winter doen beginnen. Helaas protesteren mijn spieren er hard tegen. Ik ben mijn schoonzus dankbaar voor een warme doek, die ze me voor mijn verjaardag gaf. Daarmee blijven in ieder geval mijn nek en schouders extra warm.

Helaas moet ik er toch nog een paar keer op uit. Saskia en Laura komen thuis uit school en ik heb haar beloofd hen naar Chipotle te brengen. Saskia heeft er expres haar lunch voor overgeslagen. Ze is dol op hun kipburrito's en deelt er een met Laura.

Kai moet na school blijven, want we kregen gisteren bericht, dat hij een F heeft voor wiskunde op het moment. Niet goed, als je je aan het aanmelden bent bij colleges! Een van de redenen is, dat hij zijn huiswerk niet maakt. Hier telt huiswerk mee voor het cijfer. Nu heeft hij vanmiddag een proefwerk gemaakt en dat goed gedaan, dus volgens hem is het nu geen F meer.

Toch gaat hij weer bijles krijgen van Claudia en hebben we afgesproken, dat hij zijn huiswerk maakt, voor hij gitaar gaat spelen. Hij zal het verder zelf moeten doen, want volgend jaar zijn wij er niet om zijn hand vast te houden.

Voor haar verjaarsmaaltijd vanavond heeft Saskia, zoals ieder jaar, P.F. Changs. Laura gaat ook mee, al kan ze tot Saskia's teleurstelling niet blijven logeren. Het wordt een gezellige maaltijd.

Voor we gingen zitten, vertelde ik aan de hostess, dat Saskia jarig is en koos een (gratis) mini dessert voor haar uit. Het wordt de red velvet cake en die komt de serveerder brengen met een kaarsje erop, erg leuk. Die mini desserts zijn perfect, vooral voor mij, die een paar hapjes zoetigheid lekker vindt, maar meer niet. Saskia en Laura delen de erg lekker uitziende banaan"loempia's".

The Oatlands

Opgewonden word ik wakker. Vandaag is mijn eerste uitje met een Meetup.com groep! Maar eerst moet Saskia geholpen met zich mooi maken.

Haar vocal ensemble (zang is een van Saskia's vakken) klas treedt vandaag op bij Navy Federal, een enorm bedrijf hier in Vienna. Ze zullen hun winterconcert opvoeren. Als Saskia ons dit keer toelaat te komen, zullen wij het op dinsdagavond op school kunnen horen. Zij wil ons er eigenlijk niet bij hebben, volgens haar wordt ze daar nerveus van, dus we zullen zien.

Na Cosmo's wandeling maak ik me klaar erop uit te gaan. Julie, die ook in Vienna woont, vroeg om samen naar Leesburg te rijden. Omdat ik een GPS en Easy Pass (voor de tolweg) heb, heb ik aangeboden te rijden. Ik haal haar dus op in het noordoostelijke gedeelte van het stadje.

Een beetje zenuwachtig ben ik wel, want ik heb enkel korte emailtjes uitgewisseld met Julie, dus heb geen idee, of het zal klikken. Zo niet, dan is drie kwartier samen in een auto wat minder, natuurlijk. Ik heb gezien, dat Julie zich ook bij een aantal andere Meetup groepen heeft ingeschreven, dus zij zoekt duidelijk ook nieuwe contacten.

Zodra Julie naar buiten komt, is het me duidelijk, dat we het prima met elkaar gaan vinden. We hebben het meteen over kleding, want we wisten niet, wat we aan zouden trekken, vanwege de high tea, die we als lunch zullen krijgen. Zij is netjes gekleed, ik heb gewoon een rode trui en grijze broek aan.

De hele weg naar Leesburg verloopt het gesprek vlot. Het helpt ook, dat Julie een 21-jarige dochter heeft, die ook naar Virginia Tech gaat. Dan heb je meteen al een raakvlak.

The Oatlands, waar we heengaan, is een plantage uit het begin van de negentiende eeuw. Nu heb ik al heel wat plantages in deze omgeving bezocht, maar om de een of andere reden deze niet. Ik zie er dus naar uit het verhaal erachter te horen.

In het koetshuis ontmoeten we Roxanne en een Indiaase dame, waarvan ik de naam niet versta. We worden meegenomen met de rondleiding van half elf, waar ook een hele groep dames van een Garden Club aan deelneemt. Jim wordt onze gids en hij weet heel veel over de geschiedenis van de families, die in dit huis woonden, maar ook over de algemene geschiedenis van Virginia!

Dat Virginia in Coloniale tijden veel groter was, dan nu, wist ik al. Maar dat het hele midden westen (o.a. Illinois) er ook toe behoorde, was nieuw voor mij. Er woonden een miljoen colonisten in Virginia, in Massachusetts, op nummer twee, woonden er destijds slechts 250.000.

Niet alleen was Virginia de grootste colonie, er was ook heel veel geld aanwezig. De grootste Coloniale namen, waaronder de presidenten Washington, Jefferson en Madison, komen uit deze staat. Hoe meer ik over de geschiedenis van de staat leer, hoe meer ik me realiseer, dat Virginia instrumentaal was in de creatie van de Verenigde Staten.

Enfin, terug naar The Oatlands, George Carter liet dit landhuis in 1803 bouwen. De Carters zijn nog steeds een van de grootste families in Virginia. Nadat George overleed werd het huis verkocht aan de familie Eustis.

Ook over deze familie krijgen we van alles te horen. Ieder portret heeft een verhaal erbij. Jim vertelt interessant over alle levens en de architectuur (prachtig Griekse revival houtwerk, bijvoorbeeld) en meubilair. Helaas mag er, zoals in bijna alle historische plantages hier, niet binnen gefotografeerd worden.

Het leukste vind ik het filmpje van de bruiloft van een van de dochters in 1931. Dat is drie jaar, nadat mijn grootouders trouwden, en het is vreemd mensen te zien lopen, die al lang zijn overleden. Natuurlijk heb ik weleens heel oude films gezien, maar nog nooit zo'n persoonlijke "thuis"film.

Het thema deze maand, behalve de prachtige Kerstversieringen, is bruiloften in de negentiende en twintigste eeuw. Boven staan de trouwjurken van sommigen van de inwoonsters van het huis.

Na zo'n anderhalf uur staan we weer buiten. We hebben nog een vol uur voor de thee begint. De Indiaase dame neemt meteen weer afscheid, maar Julie, Roxanne en ik gaan de tuinen bekijken. Ondertussen leren we elkaar een beetje kennen. Roxanne is degene, die deze Meetup groep is begonnen.


Beide dames hebben in hun leven veel binnen en buiten Amerika gereisd. Julie's man doet video editing voor America's Most Wanted, maar was voorheen cameraman voor CBS en werd uitgezonden naar risicogebieden. Zij heeft dus heel wat gezien. Roxanne's man is een anti-terreurspecialist voor het State Department. De gesprekken zijn heel interessant.

Het wordt al gauw te koud om buiten te lopen en de tuinen zijn wel mooi versierd voor de Kerst, maar verder natuurlijk winters dor. Ik ben blij, als Julie voorstelt naar binnen te gaan. Daar is een heel leuk winkeltje met allerlei Kerstspulletjes. Ik vind er een leuk engeltje als Kerstversiering om mee te brengen naar de Kerstbrunch, waar ik volgende week voor ben uitgenodigd.

Inmiddels is de vierde dame voor de thee ook gearriveerd. Bev is ook ongeveer onze leeftijd. De high tea is heel druk bezocht (de rest van het jaar is uitverkocht, las ik online!) en er zit een grote groep dames van de Red Hat Society. Dat moet een enorme organisatie zijn, want ik kom ze overal tegen.

We krijgen een tafeltje voor vier. Eerst wordt er een kop thee ingeschonken en dan krijgen we allerlei lekkers voorgezet op drie zilveren schaaltjes boven elkaar (ik kan absoluut niet op een Nederlands woord komen, het ziet er ongeveer zo uit). Er zijn vingersandwiches met kerriekipsalade, komkommer en iets zoetigs, mini scones met clotted cream en jelly, profiterolletjes, mini pecanpies (typisch zuidelijk) en meer.


V.l.n.r. Ik, Julie, Roxanne en Bev

Door de kou hebben we allemaal flinke trek gekregen, maar zelfs dan nog is het teveel. Het gesprek is zeer geanimeerd en gaat over van alles en nog wat. Alle drie de anderen zijn net zo avontuurlijk of nog avontuurlijker (Bev gaat in februari naar een dude ranch in Tucson), dan ik. Hartstikke leuk!

Na een goede twee uur maken we met moeite aanstalten om terug te gaan. Ik moet om vier uur thuis zijn voor Saskia's chiropractorafspraak, dus Julie en ik nemen afscheid. De andere twee blijven nog naar de kunst, die er hangt kijken.

Op de terugweg zijn we het erover eens, dat dit een zeer geslaagd uitje was. Julie vraagt, of ik zin heb om eens te gaan wandelen, want dat doet zij ook graag. Aangezien we beiden in Vienna wonen en het meteen goed met elkaar kunnen vinden, lijkt me dat inderdaad erg leuk om te doen. Zij kent weer een ander gedeelte van de stad, dan ik.

Voor ik naar huis ga, stop ik bij Party Mania. Daar kies ik twee ballonnen uit voor Saskia morgen. Er is zoveel keuze! Het worden twee sterren dit keer, een kleintje en een grote. Die laatste heeft Saskia's naam en leeftijd erop.

Net op tijd om Saskia op te halen voor de chiropractor ben ik thuis. Ze is helemaal opgewonden over haar verjaardag en dolblij met de ballonnen. Heerlijk, hoe jong ze soms nog is, ze heeft het erover om om zes uur naar bed te gaan, zodat haar verjaardag maar snel mag komen.

Dat gebeurt uiteindelijk niet, want Rick komt vanavond thuis uit San Diego en Saskia wil hem zien voor ze gaat slapen. Gelukkig komt Rick een uur (!) vroeger aan door harde wind mee, zodat Saskia toch nog vroeg kan gaan slapen.

Alweer woensdag (en nog maar 16 dagen voor Kerst)

Omdat Rick rond het middaguur een vlucht naar San Diego heeft (waarom mag hij nu telkens naar die lekker warme plekken reizen, zucht!), gaat hij vandaag niet naar zijn werk. Zo kunnen we gezellig samen bij Starbucks gaan ontbijten.

Het heeft vannacht enorm geregend, bijna tien centimeter is er gevallen in zo'n korte tijd! Gecombineerd met de sneeuw zorgt dit voor overstromingen, zelfs, voor het eerst ooit, in onze achtertuin. Het wordt vandaag dus zaak Cosmo uit zijn geliefde achtertuin te houden. Voor we gaan ontbijten nemen we hem dus vast mee voor een wandeling. Gelukkig is het inmiddels wel droog.

Bij Starbucks is het, zoals altijd, flink druk! Opvallend vind ik dat wel. Het maakt niet uit hoe laat het is, er zijn altijd mensen in de Starbucks winkels in Vienna! In de winter vind ik het ook vooral een heel gezellige plek om even iets warms te drinken of eten.

Na het ontbijt gaan we nog even naar Safeway om verjaarskaarten voor Saskia te zoeken. Ik bedenk me, dat dit al zo'n gewoonte is voor mij, die ik niet meer vergeet, terwijl ik niet met kaarten geven ben opgegroeid. Ik moet er altijd even bij nadenken er geen te kopen, als ik voor een Nederlandse vriendin een verjaarscadeautje breng. Amerikanen brengen altijd een kaart mee bij verjaardagen, vaak zonder iets anders. Een cadeautje is alleen de gewoonte bij heel goede vriendinnen of speciale verjaardagen.

Thuis doe ik een Wii Sports Active routine, terwijl Rick inpakt. Mijn knieen doen gelukkig geen pijn meer, maar voelen wel nog stijf aan, dus ik doe er voorzichtig mee. Terwijl ik zo bezig ben, wordt me opeens de reden voor de knieproblemen duidelijk.

Toegegeven maakte ik me best zorgen om het feit, dat mijn beide knieen opeens zoveel pijn deden. Ik heb wel vaker pijn aan mijn knieen, maar nooit zo erg en ook niet allebei tegelijk. Ik was echter vergeten, dat ik maandag wel degelijk iets nieuws had geprobeerd. Ik heb een aantal minuten zijdelings op de stairmaster gelopen. Natuurlijk gebruik ik die spieren en pezen nooit, dus die protesteerden hard een aantal uren later. Opgelucht neem ik me voor dat nooit meer te doen!

Na afscheid van Rick te hebben genomen, ga ik naar het centrum. Mijn eerste stop is het postkantoor. Ik heb twee pakjes om naar Nederland te sturen en 57 Kerstkaarten om van postzegels te voorzien.

Het is lunchtijd, dus ik verwacht drukte. Tot mijn verbazing is het echter het rustigst, dat ik het ooit gezien heb. Ik ben meteen aan de beurt. De postzegels neem ik mee naar de van. Wat is het toch heerlijk, dat het tegenwoordig stickers zijn! Ik herinner me nog de vieze smaak na het likken van al die postzegels. Nu zijn al die kaarten onderweg en zal de volgende Kerstkaart, die wij mogen ontvangen, van iemand komen, aan wie ik er geen heb gezonden.

Bij Gamestop hebben ze het cadeautje, dat Kai graag aan Saskia wil geven: Monopoly voor de Wii. Daar zo wachtend tot de klant voor mij is geholpen, verbaas ik me over de enorme hoeveelheid electronische spelletjes, die er zijn! Gamestop heeft ze voor alle systemen, zowel klein, als groot.

Voor Laura komt om mij een massage te geven, wil ik onze online Kerstkaart maken. Intussen luister ik naar het Trans-Siberian Orchestra via Zune. Ik ben dol op hun Kerstmuziek, vooral Christmas Canon Rock en Ghosts of Christmas Eve.

Laura heeft heel wat te doen vandaag. Niet alleen de enorme knopen tussen mijn schouders, die door het koude weer nog erger zijn, maar ook mijn knieen. Soms doet het zoveel pijn, dat ik niet kan ademen, maar na afloop voelt het allemaal een stuk beter. Daar doe ik het voor en daarom blijf ik bij Laura. Andere masseurs zijn al gauw bang, dat ze me teveel pijn doen, terwijl dat juist nodig is.

Na de massage ben ik wel altijd uitgeteld. Gelukkig hoeven we nergens meer naar toe. We eten makkelijk maaltijdsoep en hangen dan voor de televisie, waar de ene Kerst sitcom na de andere te zien is.

Buiten huilt de wind om het huis. Er is een "wind advisory". Dat betekent ook weer het enige nadeel van Kerstversieringen in de tuin: twee sneeuwmannen zijn omgeblazen en de lichtjes van de vlinderstruik gevallen. Ik wacht maar tot morgenavond om het allemaal weer een beetje op orde te brengen.

Hierbij wens ik iedereen, die hier meeleest, een heel fijne Kerst en een super 2010! Onze online kaart aan jullie (wel verkleind om op dit blog te passen, als je hem ware grootte wilt, laat het dan even weten):

W&OD pad

Saskia's schema is vanochtend al wat gewijzigd. Om tien over zes word ik wakker en hoor haar nog niet op. Ik ga even polshoogte nemen om me ervan te overtuigen, dat er niets mis is gegaan met haar wekker. Maar nee, de "shower" (douche) stap is vandaag volgens haar niet nodig.

Dat betekent ook niet foehnen, dus scheelt heel wat tijd. Saskia heeft het geluk, dat haar haar nog niet gauw vet wordt. Als tiener moest ik echt iedere ochtend mijn haar wassen, anders hing het als een vette hap om mijn hoofd. Door de Bath and Body Works sprays is een douche ook niet nodig om lekker te ruiken.

Als een oude vrouw kom ik uit bed. Nu is dat al bijna iedere ochtend het geval, maar vandaag helemaal, want mijn knieen en enkels voelen superstijf aan. Even overweeg ik mijn wandeling met Kirsten af te zeggen. De pijn wordt echter duidelijk veroorzaakt door spieren, dus wie weet helpt lopen wel.

Cosmo heeft er helemaal zin in en springt meteen de van in. Bij Whole Foods parkeer ik de van en Kirsten komt een paar minuten later. We lopen het in de schaduw nog ijzige en sneeuwerige W&OD pad op. Het is natuurlijk heel rustig, hoewel er tot onze verbazing wel een paar fietsers langskomen.

Van tevoren heb ik Kirsten gezegd, dat ik niet zeker ben, dat ik de hele tien kilometer zal kunnen lopen. Wat ik verwachtte gebeurt echter, naarmate ik langer loop doen mijn knieen minder eng. Het geklik houdt op en de pijn verdwijnt, ze voelen alleen nog stijf. Ik schrijf dit niet ter vermaak van mijn bloglezers, maar om zelf te onthouden hoe of wat.

Kirsten heeft zelf geen hond, want die wil haar man niet. Ze is dol op Cosmo en vindt het leuk om zijn lijn vast te houden. Meestal gaat dat prima, er zijn vandaag geen andere honden en over het algemeen negeert Cosmo andere wandelaars of joggers helemaal.

Dat is echter niet het geval bij een man, die er nogal dreigend uitziet. Ik zou het niet leuk vinden hem alleen te ontmoeten, laten we het zo zeggen. Ik zie Cosmo's lichaamstaal veranderen en dan gebeurt het allemaal heel snel. De man, om wat voor reden dan ook, stampt zijn voet naar Cosmo en die springt op de man af en begint te blaffen. Kirsten heeft hem niet strak genoeg om het tegen te houden.

Uiteraard is de man razend en ik neem Cosmo gauw over. Ergens wil ik de hond echter niet straffen, want dit is precies de reactie, die ik van Cosmo wil, als een man zo'n gebaar maakt naar mij toe. Deze man had waarschijnlijk niets kwaads in gedachten, maar hij maakt wel dat dreigende gebaar.

Op de terugweg komen we de man weer terug. Die roept al van verre, dat we "die "damned" hond" maar beter in bedwang kunnen houden. Tja, als je naar een hond stampt, dan weet je toch van tevoren, dat die kan reageren? Ik houd Cosmo kort en die weet wel degelijk, wie er langs komt, want hij blaft flink.

Als de man voorbij is, horen we hem keihard "fu**ing b*tch" roepen. Ik ben blij, dat ik hier niet alleen liep en dat wij een hond bij ons hadden. Ik kreeg geen fijn gevoel bij deze kerel en dat gebeurt eigenlijk vrijwel nooit.

Niet veel later wordt Cosmo helemaal onrustig. Het is alsof hij iets in het bos beneden ons ziet, maar wij zien niets. Hij blijft maar rondspringen en opeens zien we inderdaad een kudde herten wegrennen. Helaas zijn ze te ver weg om te fotograferen, maar wat zou Cosmo graag herder spelen met ze! Het is maar goed, dat ik hem aan de lijn heb.

Net voor we weer terug zijn bij Whole Foods neem ik wat foto's van het oude centrum van Vienna. Vreemd is, dat er dit jaar geen grote Kerstboom staat. Het is maar een iel boompje met enkel witte lichtjes erin op die plek. We vragen ons af, of hij verplaatst is dit jaar, maar zien nergens een mooie boom. Vreemd.


Zoals altijd na onze wandeling gaan Kirsten en ik bij Whole Foods winkelen. We eten ook even snel samen lunch. Kirsten kiest een van hun sandwiches en ik neem de sushi met meergranenrijst.

Thuis neem ik gauw een douche en ga dan Saskia van school halen. Gisteren vertelde die mij, dat ze donderdag een Kerstconcert heeft bij Navy Federal. Dit grote bedrijf is gevestigd hier in Vienna. Vocal ensemble (koor) is een van Saskia's vakken dit jaar en met die groep gaan ze zingen.

Een iets mindere bijkomstigheid is, dat de lerares heeft bepaald, dat ieder kind een zwarte broek en een wit topje met "rode accenten" moet dragen. Ik neem Saskia dus mee naar Tysons Corner in de hoop dit alles snel en goedkoop te vinden.

Mijn hoop is gevestigd op Old Navy, maar de broeken daar passen Saskia echt niet. Gelukkig vindt zij bij Delia's een zwarte broek en voor $7,50 ook een paarse broek van hetzelfde model.

Omdat we vorige keer goed slaagden voor Saskia bij de Gap gaan we daar naartoe. Dat blijkt een goede keus. Ze vindt er een wit truitje. Nu nog het rode accent, wat moeilijker blijkt. Eindelijk vinden we een hemdje bij Garage.

Bij elkaar was het niet zo duur, maar toch vind ik het raar, dat ieder concert weer zo'n verschillend "uniform" heeft. Er zullen ook mensen zijn, die dat niet zo even kunnen betalen.

Blij, dat ze nu haar uniform bij elkaar heeft, gaan we huiswaarts. Onderweg stoppen we bij McDonald's, omdat Saskia om vijf uur moet oppassen en zo geen avondeten zal krijgen. Ik voel me een slechte ouder, want natuurlijk is dit allerminst gezond. Saskia belooft thuis een bakje worteltjes te eten, wat ze ook prompt doet.

Wij eten een makkelijke soepmaaltijd. Rick is een avond thuis en vertrekt morgen weer. We kijken naar geanimeerde Kerstshows, sommigen wel 25 jaar oud, zoals "The Year without a Santa Claus". Rick is daarmee opgegroeid en de kinderen dus ook, ik vind er eerlijk gezegd niets aan. Voor hen hoort het bij Kerst, dus kijk ik ook, natuurlijk.

Ai, mijn knieen!

Al om iets na zessen hoor ik Saskia onder de douche gaan. Ze hoeft pas om kwart over zeven het huis uit, dus ik vraag me af, waar dit vroege tijdstip voor nodig is. Als ik even na zou denken (moeilijk, zo vroeg in de morgen), zou ik begrijpen, dat Saskia eind deze week veertien wordt en nu een ochtendroutine nodig heeft. Om van die ingewikkelde routine vooral geen stap te vergeten, hangt dit nu naast haar bed:


Nadat ze zich voldoende "deoderized" heeft, vertrekt Saskia warm aangekleed naar de schoolbus. De lekkere lucht van haar Bath and Body Works spray blijft nog even hangen. Die winkel heeft een goede klant aan haar en haar vriendinnen! Vrijwel al hun zakgeld gaat op aan sprays en lotions. Laura's moeder grapte er ook al over.

Het is koude vriesmorgen en dat voel ik aan mijn spieren. Sneeuw is erg mooi, maar met de lage drukgebieden en kou komen de pijnen ook op volle sterkte terug. De core training en het halve uur op de Stairmaster helpen gelukkig wel wat.

Na Cosmo zijn wandeling gegeven te hebben, ga ik op pad naar Fair Lakes. Daar zijn o.a. Petsmart en Target, waar ik vandaag heen wil. Op weg ernaartoe ligt ook de enorme Whole Foods en ik heb beloofd vanavond dessert mee te nemen naar het maandelijkse Nederlandse etentje.

Bijna was ik daarvoor naar de Whole Foods in Vienna gegaan, maar bedacht me net op tijd, dat de grotere zaak precies op mijn weg ligt. Als dessert kies ik een nog warme, er heerlijk uitziende kersentaart.

Nu ik hier toch ben, besluit ik als lunch een bak van hun voortreffelijke salad bar te nemen. Er zijn twee "bars" met allerlei bijzondere salades. Vooral de gebruikte granen vind je nergens anders. Er zijn salades met verboden rijst, quinoa, wheatberry en nog veel meer. Het is moeilijk mijn bak niet te overladen met al dat lekkers! Heel langzaam peuzel ik het op, want dit zijn allemaal dingen, die ik ons gezin niet voor hoef te zetten, maar waar ik echt van kan genieten.

Bij Petsmart heb ik eten en botjes voor Cosmo nodig. Ze hebben allerlei Kerstspeeltjes en snacks voor zowel honden als katten, dus ik besluit hun stocking cadeautjes vast uit te zoeken. Dat scheelt weer een rit en iets, wat ik van mijn lijstje kan strepen.

Het is echt onvoorstelbaar, de selectie Kerstspeeltjes! Het lijkt wel of ik in een speelgoedwinkel loop. Ook zijn er natuurlijk de Kerstjasjes voor honden, ook in Cosmo's maat. Hem even verkleden voor Halloween was leuk, maar om hem zoiets aan te doen gaat me veel te ver!

Met leuke catnip speeltjes voor de katten en een piepende eend voor Cosmo, plus de nodige snacks, loop ik naar de kassa. Ook heb ik een enorm bot met pindakaassmaak in de vorm van een candy cane mee voor Cosmo straks. Pindakaas is zijn favoriete smaak.

Het is druk in dit winkelcentrum! De Kerstdrukte is duidelijk begonnen. Bij Target koop ik twee t-shirts om in te sporten voor $9,99 per stuk. Hopelijk zijn die eens lang genoeg, want degenen, die ik heb zijn veelal te kort. Verder kijk ik naar leuke Kersthebbedingetjes om naar Nederland te sturen.

Terwijl ik zo rondloop, beginnen mijn knieen enorme pijn te doen. Ik vind alles bij Target, behalve blauwe lichtjes voor buiten. Die heb ik nodig, want een van de snoeren rechts is half uit. Bij Michaels hebben ze gelukkig nog een paar dozen.

Inmiddels doet lopen echt pijn. Balen! Ik had hier bij het opstaan al last van, maar het sporten leek het opgelost te hebben. Nu voelen mijn knieen echter zo stijf en pijnlijk aan, dat ik maar gauw naar huis ga. Daar doe ik er gauw ijs op en neem ibuprofen. Hopelijk helpt dat een beetje, want ik moet er vanavond nog wel op uit!

Voor een project voor Saskia moet ik een kinderfoto van mij en van haar vinden, waarop we ongeveer dezelfde leeftijd hebben. Gelukkig heeft mijn oma mij het fotoalbum, dat ze van mijn broers en mij had gemaakt, gegeven.
Zie hier een zes jaar oude Petra:


En een zes jaar oude Saskia:


Gelukkig voelen mijn knieen ietsje beter, dus ik zie ernaar uit weer gezellig Nederlands te kletsen vanavond.

PS: Net kom ik thuis van een heel gezellig avondje, is er een pakketje uit Nederland. Het komt van Anita, die ik eigenlijk helemaal niet ken! Zij las over mijn gemis aan Tijgernootjes en stuurde me niet alleen een paar zakken van mijn favorieten, maar ook een mooi borstkanker armbandje en gevulde speculaas! Zo ontzettend lief! Heel hartelijk bedankt, Anita!

Sneeuwerig Sinterklaasweekend

Zaterdag

"Mammie, Daddy, het sneeuwt!", komt Saskia om negen uur opgewonden verkondigen. Inderdaad komt het met dikke vlokken naar beneden. Vannacht heb ik de regen nog op het dak horen klateren, dus het moet plotseling omgeslagen zijn.


Gisteren werd er alleen een paar centimeter op het gras voorspeld, maar het sneeuwt zo hard, dat het al gauw ook op de wegen blijft liggen. Met zijn vieren gaan we naar Starbucks en eten daar ontbijt. Het is zo knus, warm en gezellig binnen en dikke sneeuwvlokken buiten.

De wegen zijn al gauw spekglad, dus ik laat mijn plan om naar Home Depot te rijden met Saskia voor haar Sinterklaas cadeautje voor Rick varen. Met gladheid durf ik absoluut niet te rijden.

Onder het mom van even rondkijken voor Kerstcadeautjes, duiken Saskia en ik de Dive Shop naast Starbucks in. Daar vinden we handige bordjes om onder water te communiceren, die je aan je pols kunt bevestigen, zodat een hand vrij is.

Intussen zijn Kai en Rick de Safeway ingegaan. Daar is het een drukte van jewelste, want iedereen wil denkelijk de gladheid voor zijn. We halen lekkere ovenhapjes en soep om vanavond te eten.

Met dit weer krijgt Saskia enorme zin om gingerbread koekjes te bakken. Ook daarvoor slaan we de benodigdheden in. Thuis begint ze er meteen aan en het ruikt hemels! Het wordt een echte gezellige sneeuwdag.


Tijdens een lange wandeling met Cosmo maak ik allerlei foto's. Het sneeuwt maar door en om een uur of drie ligt er al zo'n zeven centimeter. Overal zijn kinderen bezig sneeuwpoppen te maken en te sleeen. Saskia gaat er ook even op uit, maar niet te lang, want zij en Kai moeten hun Sint gedichten nog schrijven.


Als beweging vandaag veeg ik de oprit schoon. Mijn hemel, wat is deze sneeuw zwaar! Het is een heel natte sneeuw en wordt ijs, zodra je hem aanraakt. Al gauw heb ik het helemaal niet meer koud van alle inspanning! Het moest wel, want het zal vannacht gaan vriezen en daarna is het helemaal moeilijk schoonmaken.

Katja is inmiddels thuis van haar werk en Leah heeft haar het pakket met Sinterklaaslekkernijen gegeven. We bellen haar op Skype en met zijn vieren luisteren we, terwijl ze haar (door mij geschreven) gedicht opleest en cadeautje openmaakt.

Toch een mooie techniek, die webcams, het lijkt net, of we allemaal in Katja's kamer zitten! Het doet me altijd weer denken aan Spaceship Earth in Epcot in Orlando. Jarenlang was daar een jongen in de VS te zien, die via een beeldtelefoon communiceerde met een meisje in Japan (volgens mij zijn ze nu weg). Ik weet nog, dat we dat zo bijzonder vonden en nu is het gewoon werkelijkheid.

Als we weer afscheid van Katja hebben genomen, gaan de anderen serieus aan het dichten. Ik ga intussen in de schemering foto's maken van de verlichte huizen in de sneeuw. Het is werkelijk sprookjesachtig mooi en sneeuwt nog steeds. Het doet me een beetje aan een schilderij van Thomas Kinkade denken.


Dit filmpje geeft een goed beeld van alle verlichte huizen in onze cul de sac:


Binnen is het behaaglijk warm en Rick heeft de hapjes al in de oven gedaan. Er zijn garnalenbuideltjes, crabcakes met jalapeno, aardappelschillen met kaas en bacon, spinaziedip en meer en daarbij een kop groentesoep, om toch iets gezonds te eten. Het gaat er met dit koude weer goed in.

Terwijl de kinderen en ik opruimen, horen we een luide bons op de deur. Ik moet wel lachen om de reacties van Kai en Saskia, want ze rennen toch automatisch naar voren. Lacherig doen ze de deur open en jawel, hoor, daar staat de zak van Sinterklaas.

Gauw doe ik de pepernoten en het andere lekkers in bakjes en dan kan de pret beginnen. Er is voor iedereen een chocoladeletter en Saskia deelt de cadeautjes uit. Als eerste krijgt Kai zijn pakje. SinterKatja heeft zowaar bijna helemaal in het Nederlands gedicht! Kai krijgt een cadeaubon voor Guitar Center.


Dan ben ik aan de beurt en mijn "Sint" was Kai. Ook hij heeft zijn gedichtje in het Nederlands geschreven. Ik vind het super, dat de kinderen zich niet schamen voor het feit, dat het lang niet perfect is. Bij Sint hoort voor hen een Nederlands gedicht, wat ik heel knap van ze vind, aangezien ze nooit onderricht in het Nederlands hebben gehad. Mijn cadeautje is een bon voor Macy's.


Saskia had Rick dus getrokken en schreef een erg goed gedicht in het Engels. Rick vindt de duikaccessoire erg leuk, dus ik ben blij, dat ik er voor Kerst ook een voor Katja heb gekocht. Zo kunnen ze samen onder water "kletsen". Saskia heeft er nog een Starbucks kaart bij gekocht, omdat Rick daar zo dol op is.


Als laatste is Saskia aan de beurt. Rick is een ware dichtmeester en mengt bekwaam Engels en Nederlands in zijn gerijm. Saskia is helemaal weg van allerlei lekkere luchtjes, dus krijgt een doos met Victoria's Secret lotions en eau de toilettes van Sint.


Dan is de pakjesavond weer voorbij. Om de gezelligheid er nog in te houden, spelen we, op Saskia's verzoek, Monopoly, onderwijl smullend van de pepernoten, vooral de chocoladepepernoten! Bijtijds gaan we naar bed, want Rick moet er morgen vroeg uit.

Zondag

Al om kwart over zes gaat de wekker voor Rick. Hij moet vandaag voor een presentatie naar Boca Raton, Florida. Gewoonlijk zou ik hem benijden, dat hij naar het warme Florida mag, maar op het moment is het zelfs in Florida maar koud!

Na nog een paar uur in mijn lekker warme bedje te hebben gelegen, lokt de zon op de sneeuw me er toch wel uit. Het vriest flink en de cul de sac ziet eruit als een ijsbaan. Volgens mij hoorde ik eerder al een paar auto's slippen. Later vertelt Rick me, dat hij Cosmo nog even uit had gelaten voor hij wegging en prompt op zijn achterwerk gleed.

De felblauwe lucht en de sneeuw, die als plukken katoen op de bomen ligt, lokken me toch naar buiten. Ik ben, nadat ik jaren geleden met mijn fiets op ijs uitgleed en mijn enkel gecompliceerd brak, als de dood voor gladheid. Vooral met Cosmo, die mij bij het zien van een andere hond zo omver zou trekken.

Gelukkig heb ik een paar jaar geleden heel handige Yak Trax anti-slipzolen gekregen van mijn zus. Die doe je gewoon onder je schoenen of laarzen en je kunt op glad ijs lopen zonder uit te glijden. Onze buren Jennifer en Ray zijn hun oprit aan het schoonmaken en roepen me bezorgd toe, dat het ontzettend glad is. Ik laat ze de Yak Trax zien. Die gaan nu op hun Kerstverlanglijst.


In tegenstelling tot regen is Cosmo dol op sneeuw. Hij rolt erin en steekt zijn neus er diep in om alle luchtjes maar op te vangen. Het wordt een lekkere winterse wandeling, waarbij ik Cosmo ook regelmatig als model gebruik. Hij steekt zo mooi af bij de witte sneeuw.


Saskia is alweer in de keuken in de weer. Gisteren heeft ze bij Safeway Jell-O gekocht en daarbij kreeg je gratis Kerstvormpjes. Samen met Laura maakt ze rode Jell-O om in de vormpjes te gieten. Het ziet er vrolijk uit, maar zij mogen het straks eten. Ik vind gelatine vreselijk.

Dan gaan de meisjes buiten spelen en ik schrijf Kerstbrieven aan familie en klets bij met Christine. De open haard gaat aan, want het is kil hier in de family room. Onze thermostaat is verkeerd geplaatst. Op een zonnige winterdag verwarmt de zon de foyer, waardoor het hier achter in het huis koud blijft.

Ondanks de zon is er nog maar weinig sneeuw weggedooid. Morgenochtend zullen de kinderen moeten uitkijken bij het naar de schoolbus lopen. Kijkend naar weersvooruitzichten is het voorlopig gedaan met de lekkere dagen, helaas.

Vanavond na het eten zal mijn buurvrouw Wendy langskomen voor een glaasje wijn. Ik vind haar altijd erg aardig, maar ze heeft zes zussen, die allemaal hier in de omgeving wonen. Ik dacht dus altijd, dat al haar sociale tijd daarheen ging. Tijdens Ricks feestje zei Wendy echter zich vaak erg alleen te voelen hier in de buurt. Daar gaan we dus verandering in brengen! Ik vind het ook leuk om volwassen gezelschap te hebben op een avond, dat Rick niet thuis is.

Oude bekenden weerzien

Rick gaat zondag op reis en heeft daarom vandaag vrij genomen. Hij heeft net het boek van Dan Brown uit en wil graag naar het Capitool om te zien, wat daarin beschreven wordt. Hij is ook nog nooit in het nieuwe bezoekerscentrum daar geweest. Dat wordt dus onze excursie van vandaag.


Na mijn core training rijden we naar de stad en parkeren de auto in de garage van het l'Enfant Plaza hotel. Van daaruit is het zo'n zeven blokken lopen naar het Capitool.

Dat klinkt niet veel, maar het is een flinke wandeling, want de blokken zijn hier groot! Bovendien ligt het Capitool op een fikse heuvel, dus het is klimmen geblazen. Eenmaal voor het gebouw hebben we, nu de bladeren van de bomen zijn, goed zicht op het Supreme Court gebouw en de Library of Congress.


In het bezoekerscentrum zijn we al gauw door de veiligheidscontrole. Er is, zoals altijd, veel politie, die allemaal even vriendelijk zijn. Bij de kaartjesbalie staat niemand en we krijgen meteen twee stickers aangereikt voor de rondleiding van tien voor twaalf.

We sluiten aan in de rij voor de film, waar maar een tiental anderen in staan. Ik heb het hier nog nooit zo rustig gezien! Vrijwel meteen mogen we in het theater plaatsnemen. Dit is alweer de derde of vierde keer, dat ik de film "Out of many, one (e pluribus unum)" zie, maar ik blijf hem mooi vinden.

Na afloop gaan we met een klein groepje mee met George, een gids, die lekker veel humor heeft. Ik moet zeggen, dat dit de leukste gids is, die ik hier in het Capitool heb meegemaakt! Hij vertelt interessant en maakt ook zo af en toe een smakelijk grapje.

Waarschijnlijk omdat het zo rustig is krijgen we een uitgebreidere rondleiding, dan gewoonlijk. Ook gaat George in op sommige dingen, die in het boek van Dan Brown beschreven zijn. Behalve Rick en ik zijn er een aantal andere mensen, die het boek hebben gelezen.

We zien het kantoor van House Speaker Nancy Pelosi (waar zo te horen niet iedereen dol op is). Er hangt een herdenkingsplakkaat voor de mensen, die op 11 september 2001 hun leven gaven door vlucht 93 in Pennsylvania te laten neerstorten. De terroristen in dat vliegtuig hadden het op het Capitool gemunt. Ook wijst George de deuren naar de kamer van het Huis van Afgevaardigden, waar de president door naar binnen gaat, als hij het Congres toespreekt.

Ronald Reagan is het nieuwste standbeeld in het Capitool. George laat ons de fragmenten van de Berlijnse muur zien, die aan de voet van het standbeeld zijn toegevoegd. Ook vertelt hij over het beeld van koning Kamehameha, dat zo zwaar is, dat het naar de basement moest. De Hawaiianen hadden ook flinke moeite het hier te krijgen. Dat lukte pas de derde keer, twee keer daarvoor zonk het schip, omdat het beeld te zwaar was!


Het wordt dus weer een interessant uur in dit prachtige gebouw. Terug in het bezoekerscentrum kijken we nog even rond in Exhibition Hall. Hier ben ik ook nog nooit geweest. Er liggen allerlei oude schrijfsels van onder anderen Thomas Jefferson en George Washington en de geschiedenis van het Capitool, de Senaat en het Huis van Afgevaardigden wordt op een interessante manier weergegeven.

Veel tijd besteden Rick en ik hier niet, want onze magen rommelen inmiddels. Capitol Hill is een mooie oude buurt en niet ver van het Capitool liggen gezellige straatjes met winkels en restaurants. Wij duiken de gezellige pub Hawk and Dove in.

We krijgen een tafeltje bij de open haard. In tegenstelling tot gisteren is het vandaag waterkoud. Rick en ik bestellen dus een lekker hartige chili. Het gaat er prima in!

Halverwege de middag zijn we weer thuis. We zijn allebei moe, dus gaan als twee oudjes een middagdutje doen. We hebben vanavond een feest, dus daar willen we wel uitgerust voor zijn.

Saskia gaat naar een lipsync competitie op school en Kai gaat met ons mee uit eten. We gaan naar het Maple Ave restaurant. Daar is het druk, maar we hebben geluk, dat er net een familie weggaat. Het is goed te zien, dat dit restaurant zo goed loopt. Het is een groter verbetering over wat er eerst in dit pand zat!

Dit keer bestel ik eens iets anders, want ik heb altijd de neiging om, als ik iets erg lekker vond, steeds hetzelfde gerecht te nemen. De squash soep is fluweelachtig lekker. Rick is iets minder gecharmeerd van zijn garnalen met kerriesaus, hij proeft er nauwelijks kerrie in.

Als hoofdgerecht bestel ik twee voorafjes. De garnalen met grits is een typisch zuidelijk gerecht, dat hier een Oosters smaakje heeft gekregen. Daarbij gebakken okra met Thaise chilisaus, wat heel bijzonder smaakt. Zelfs Rick, die niet van okra houdt, vindt het lekker. Ricks karbonade en Kais burger zijn, naar hun zeggen, precies goed bereid.

Net voor we klaar zijn, zien we Scarlett en Doug het restaurant binnenkomen. Dat is toevallig, want zij gaan ons vanavond bij het feest introduceren. Dit gaat namelijk een weerzien worden met mensen, die ik bijna een kwart eeuw niet heb gezien!

Het feest wordt namelijk gegeven door George en Midge. George is de broer van Spencer, mijn toenmalige vriend. Samen met Scarlett, George en Spencer (en nog een aantal anderen) heb ik heel wat plezier gehad vroeger. Met de tijd zijn we elkaar uit het oog verloren, al heb ik George jaren geleden nog een keer gezien. Ik wist dus wel, dat ze in Vienna woonden, maar niet, dat het zo dichtbij (nog geen kilometer) was.

Met Scarlett heb ik het contact weer opgepakt en zij stelde voor, dat Rick en ik naar dit feest zouden komen. George was meteen dol enthousiast om mij weer te zien, vertelde ze. Natuurlijk zou Spencer er ook zijn, maar wij zijn destijds als vrienden uit elkaar gegaan en Rick heeft hem ook nog een paar keer ontmoet. Het leek mij dus erg leuk om hen weer te zien.

Scarlett en Doug komen ons ophalen en met twee auto's (wetend, dat ik het niet zo laat kan maken, wilden wij hen niet verplichten ook vroeger te vertrekken) rijden we erheen. George en Midge begroeten ons als lang verloren vrienden.

Binnen is het al een drukte van jewelste en tot mijn verrassing zie ik Sharon, Marcella en Laura van het sportgroepje er ook. Eigenlijk zou me dat niet moeten verbazen, want zij gaan allemaal naar hetzelfde zwembad, als George en Midge (het andere zwembad in Vienna).

George, Doug en Scarlett willen natuurlijk zien, hoe Spencer zal reageren, als hij mij weer ziet. Niemand heeft hem dat namelijk verteld. Al snel komt Spencer met Doug en Scarlett praten en ik sta erbij. Om te beginnen valt het kwartje niet en dan opeens komt er een blik van herkenning op Spencers gezicht en voor ik het weet zit ik in een "bear hug". Het is echt hartverwarmend hoe blij verrast hij is mij te zien.

Natuurlijk hebben we met zijn vieren heel wat bij te kletsen. Gelukkig heeft Rick Doug, waar hij het enorm goed mee kan vinden en die natuurlijk ook een collega is. De tijd vliegt en voor we het weten is het na middernacht. Tijd voor ons om afscheid te nemen. Het was echt leuk hen allemaal weer te spreken!

Lente? Nee, bijna winter!

Het is donderdag en ik kan er bijna de klok op stilzetten. Saskia voelt zich niet lekker, ze heeft buikpijn en hoofdpijn. Volgens mij is het oververmoeidheid. Het vroege opstaan lukt haar niet, al gaat ze zeer op tijd naar bed. Dat wordt nog wat volgend jaar, als ze nog een half uur eerder van huis moet.

Bij de Pilatesles vanochtend vertel ik ook over mijn moeite om lang genoege broeken te vinden, sommige dames zijn ook lang, dus wie weet. Ik krijg de suggestie van J.Jill, een zaak, die ik gisteren niet heb bezocht, want de etalage trok me niet. Volgende keer moet ik daar dus toch naar binnen gaan.

Iedereen, die gisteren suggesties gaf, ook hartelijk bedankt. Ik zal eens kijken of de Nederlandse mailorderbedrijven ook naar het buitenland sturen. De Gap heb ik gisteren wel bezocht en niet gevonden, waar ik naar zocht (misschien is dat de helft van het probleem, ik zoek gewoon iets "ongewoons", maar wat dat dan is?). Anthropologie kwam ook zowel in de klas als hier online ter sprake. Daarvan zit er een in de Tysons Galleria, ook een bezoekje waard, dus. Einde hoofdstuk broek, voorlopig, wordt vervolgd.

Na de Pilates doe ik een half uur op de Stairmaster. Het is heel saai, maar ik voel me na afloop erg goed. Het doet mijn spieren minder pijn, dan hardlopen, waarbij ik, zeker in het begin, flink door moet bijten. Na afloop heb ik hetzelfde blije gevoel. Een mede-sportgenote merkte ook al op, dat die trappenmachine haar gewrichten minder pijn doet.

Na Cosmo's wandeling, Saskia slaapt nog, ga ik naar de nagelsalon. Thu wacht al op me en maakt mijn te lange nagels weer helemaal netjes. Op dat onderhoud ben ik niet dol, maar weet, dat ik anders mijn vingers weer kapot zal bijten. Sinds ik regelmatig mijn nagels laat doen, zien mijn handen er zoveel netter uit.

Thu heeft een bak soep van Pho Thang Long naast haar staan voor de lunch. Dat ruikt zo lekker, dat ik die ook als lunch ga halen. Ik bestel er de vissoep. Saskia eet ervan mee, tot mijn verbazing, zelfs de visballetjes erin.


Geinspireerd door Natasja heb ik wat foto's binnen genomen vandaag



Het is inmiddels bijna twintig graden en zonnig buiten! Voor op de stoep ga ik mijn Woman's Day lezen, wachtend op Laura voor een massage. Natuurlijk is Laura weer verlaat, maar dit keer deert het me niet. Ik geniet van de warmte van de zon, vooral omdat er voor zaterdag sneeuw in de voorspelling zit!

Laura gaat helemaal tekeer op mijn schouders, die de afgelopen weken helemaal vast zitten. Het voelt al tijden, alsof er messen tussen mijn schouderbladen steken en vooral mijn linkerschouder doet erg veel pijn. Ik ben gewend pijn te negeren, maar begin te denken, dat ik daarvoor toch wel naar een dokter zal moeten gaan. Bah!

Na de massage ben ik zoals altijd uitgeteld. Saskia moet over iets meer dan een uur naar de chiropractor, dus ik kan even rusten. Ik ga voor op de stoep zitten om verder van de zon te genieten. Die tijd benuttig ik met het schrijven van adressen voor onze Kerstkaarten. Ik heb er zeventig van Kodak Gallery besteld en schrijf er 57. De resterende dertien zullen vast ook verstuurd worden aan mensen, die ik vergeten ben of aan vrienden van de kinderen.

Rick komt thuis met een Mexicaanse maaltijd van Tequila Grande! Heerlijk, zo hoef ik niet over koken te denken. Voor mij heeft hij een nieuw gerecht mee, "Shrimp del Mar". Dat zijn garnalen gekookt in knoflooksaus met olijven en jalapenos. Precies, wat ik lekker vind. Even heel emotioneel, maar ik voel me zo gezegend met Rick! Hij is heus geen heilige, maar komt er wel heel dichtbij!

Al een paar dagen heb ik willen schrijven over de "Party Crashers". Ik weet niet, of daar in de buitenlandse pers over wordt geschreven, maar hier is het groot nieuws iedere dag. Een plaatselijk echtpaar heeft zich, zonder uitnodiging, weten te voegen bij de receptie voor het eerste Staatsdiner van de Obama's. Nu wil het Congres er meer over weten, maar weigert het stel te komen. Ik ben benieuwd hoe dit verder gaat. Wat ons allemaal bezig houdt, is, hoe dit stel zelfs op het idee kwam om te gaan!

Tot slot, ons Kerststalletje, dat hard vernieuwd moet worden, want er mist een belangrijk figuur. Wie?

Waar kan ik een goede lange broek vinden?

Na mijn ontbijt lijn ik Cosmo aan voor een lange, stevige, heuvel op, heuvel af wandeling. Het is wat somber weer, maar nog droog. Zodra we onze straat uitlopen, ziet hij een paar honden voorbijlopen en gaat als een gek tekeer. Ik disciplineer hem iedere keer weer, maar het heeft maar bar weinig effect.

Eerlijk gezegd baal ik ervan, dat hij nu, met drie jaar, nog steeds een gentle leader nodig heeft. Ik kan hem zonder wel in bedwang houden, maar Saskia bijvoorbeeld niet. Hij is verder een voorbeeldige hond, maar zo territoriaal! Zodra we uit onze directe buurt zijn, is het afgelopen met dat gedrag, hoeveel honden in die buurt ook tegen Cosmo blaffen.

Dit keer kies ik de buurt, waarvan ik weet, dat er een aantal huizen mooi en leuk worden versierd voor Kerst. Overdag zijn de opblaaspoppen vrijwel overal platte hoopjes, dus de versieringen, die er te zien zijn, zijn over het algemeen smaakvol. Ook het huis, dat van mij de originaliteitsprijs zou krijgen, ziet er weer super uit.


Als we langs Pats huis lopen, is zij druk bezig in de tuin. Het gaat niet voorspoedig met de verkoop. Ze hebben de prijs al drastisch moeten verlagen. Ze hebben het op het hoogtepunt van de huizenmarkt gekocht en om hen heen worden nieuwe huizen gebouwd, die flinke concurrentie zijn. Hun huis ligt heel gunstig, maar kost ook meer dan een miljoen dollar, wat in de huidige economie moeilijk verkoopt.

Lang kletsen we niet, want ik moet opschieten. Ik heb me een beetje verkeken op de lengte van mijn loopje, wat in plaats van mijn voorgenomen vier mijl vijf mijl wordt (acht kilometer). Gauw spring ik onder de douche, want ik heb om elf uur een afspraak bij de garage.

De van heeft zijn (of haar) 20.000 mijl beurt nodig. Nu blijf ik daar meestal de anderhalf uur op wachten, maar ik las op hun website, dat ze een gratis busje naar Tysons Corner hebben! Natuurlijk ga ik veel liever naar de mall, dan in die saaie wachtkamer te zitten!

Door een stille tiener word ik naar de mall gereden en bij Macy's afgezet. Ik krijg een dankbare glimlach, als ik hem zijn fooi geef. De enige woorden uit zijn mond zijn, dat de shuttles ieder uur op het halve uur komen om klanten op te halen.

Mijn doel van vandaag is tenminste een broek te kopen, want degenen, die ik heb, zien er flink afgedragen uit. Ik ben 1,75 meter en heb lange benen en het is een en al frustratie om broeken, die lang genoeg zijn te vinden. Amerikanen zijn over het algemeen kleiner van stuk. Ik begin bij Madewell, want daar ben ik vorig jaar geslaagd met een broek. Diezelfde broek blijkt echter de enige te zijn, die zij in een langere maat hebben.

Meteen zakt de moed me in de schoenen. Er zijn maar zo weinig zaken, die langere broeken verkopen en als dat dan zo is, zijn het spijkerbroeken, die ik niet nodig heb. Bovendien zijn de broeken, die wel lang genoeg zijn, zo fantasieloos! Er zijn overal "petite" en "short" maten, maar het is een ware discriminatie van lange mensen! Ik vertik het om met hoog water te gaan lopen.

Mijn maag rommelt en ik besluit eerst rustig te gaan lunchen. Er is een nieuw sushi restaurant in de mall, Wasabi. Het ligt letterlijk middenin in de mall, tussen twee roltrappen in. Het is uniek, want er loopt een lopende band door het restaurant, waarop schotels met sushi en sashimi staan in verschillend gekleurde bordjes. De kleur van het bordje bepaalt de prijs van het gerechtje.


Wasabi van de tweede verdieping

Het is nog vroeg, maar het restaurant loopt al snel vol. Ik krijg een plekje aan de "bar", er zijn ook tafels. Ik begin met een zalm en tonijn sashimi bordje, waar ook wat zeewier en geraspte worteltjes op liggen. Dit bordje is blauw, dus kost $4.

Wat me opvalt is, dat de sushi erg op de algemene smaak is ingesteld. Misschien ook logisch, anders eet men het niet. Daardoor vind ik het wel een leuk concept, maar ga ik toch liever naar een gewone sushibar, want ik heb een avontuurlijkere smaak. Toch denk ik, dat Katja en ik hier zeker een keer gaan lunchen, als zij met Kerst thuis is.

Na het eten zet ik mijn zoektocht naar een broek voort. Keer op keer loop ik onverrichterzake de winkel uit. Express, The Limited en zelfs Banana Republic (wat een belachelijke prijzen voor heel simpele kleding vragen ze daar!) hebben alleen spijkerbroeken in lange maten.

Bij Esprit probeer ik een fluwelen zwarte broek aan, die er erg leuk uitziet. Maar daarvan is de band weer zo laag, dat het onprettig zit, zucht! Wel koop ik er een mooie blauwgroene trui met wijde kol (die hier erg in zijn).

Na zo ongeveer iedere kledingwinkel in en weer uit te zijn gelopen, duik ik de Hallmark winkel in voor iets heel anders. Ze hebben hier de leukste Kerstspullen, waaronder allerlei Marjolein Bastin dingen. Heel grappig om te zien, dat deze Nederlandse kunstenares hier zo populair is. Het zijn ook echt mooie spulletjes, servies en schaaltjes e.d.


Stiekeme foto's van de versieringen en Santa



Een van onze Kersttradities voor de kinderen is een Kerstboomversiering naast hun bed op Kerstochtend. Katja krijgt al vanaf haar geboorte engeltjes als versiering, Kai Kerstmannen en Saskia sneeuwpoppen. De afgelopen paar jaar heb ik ze met hun naam en het jaar online besteld, maar zoveel keuze is daar niet in.

Dit jaar besluit ik dus Hallmark versieringen te geven. Een engel voor Katja, die een erg mooi gezichtje heeft. Kai krijgt een Santa in zijn boot en Saskia deze schattige sneeuwpopjes. Ik zie alweer uit naar de verraste gezichten op Kerstdag, want dit is een van de tradities, waar de kinderen echt naar uitzien.

Hallmark heeft zoveel leuks, ik ben zo een half uur kwijt met alleen rondkijken. Het is, zeker in de Kersttijd, gewoon een vrolijke winkel. Er is ook een Hallmark televisiekanaal, dat met Kerst allerlei "feel good" Kerstprogramma's uitzendt. Daar kijken we ook regelmatig naar.

Als ik op mijn horloge kijk, heb ik de shuttle van half twee net gemist. Dan kan ik ook net zo goed doorgaan met kijken naar kleding. Bij Ann Taylor zie ik een leuke trui in een kleur (licht turquoise), waar ik dol op ben. Ik probeer hem aan met een zwarte legging.

Dan heb ik eigenlijk een vriendin of zus of dochter nodig om de beslissing te nemen. Het meisje, dat in de paskamers werkt, is verbazingwekkend eerlijk, moet ik zeggen. De "small" past wel goed, maar de "medium" een stuk beter. Ik waag het erop. De laatste keer, dat ik leggings met een ruime trui droeg is zo'n twintig jaar geleden, maar het is weer helemaal in.

Nu heb ik nog een half uur voor de volgende Toyota shuttle komt. Die breng ik door in Macy's, voornamelijk in het schoenengedeelte. Ik wil graag een nieuw paar laarzen, liefst met een hak. Er is een ruime keuze, maar ik heb net niet genoeg tijd om iets aan te proberen. Als ik ook nog een coupon voor 25% korting aangereikt krijg, neem ik me voor straks in Fair Oaks ook naar Macy's te gaan.

Josh komt me keurig op tijd ophalen met de "courtesy shuttle". Inmiddels plenst het van de regen. Josh is veel spraakzamer, al ziet hij er net zo jong uit, als de andere jongen. Ook hij is erg blij met zijn fooi en ik vraag me dan af, of anderen die niet geven.

De van is weer helemaal klaar en ik rijd gauw naar huis. Daar wacht ik op Kai. Hem heb ik beloofd de gisteren geplande winkelsessie vandaag te gaan houden. Kai rijdt naar Fair Oaks en we parkeren dichtbij Sears, zodat we gauw naar binnen kunnen rennen.

Met dit weer zijn overdekte shopping malls toch wel erg fijn! Binnen is het behaaglijk en gezellig met alle Kerstversieringen. In deze mall zitten allerlei levensgrote pluche dieren tussen de kerstbomen en -sterren. Hierdoor is het een favoriet bij kinderen. De Santa in Tysons zat alleen, maar hier in Fair Oaks staat er een lange rij.


Fair Oaks

Kai begint bij Van's. Daar slaagt hij meteen ruim met een paar truien, een flanel shirt en een spijkerbroek. We zijn binnen tien minuten bijna klaar met zijn halfjaarlijkse winkelbeurt! Heerlijk, die jongens! Bij PacSun vindt hij het jack, dat hij zocht, en klaar is Kai.

Maar ik heb mijn 25% coupon nog in mijn zak voor een paar laarzen van Macy's. Ik sleep Kai ernaartoe en neem veel meer tijd om te beslissen welk paar laarzen, dan Kai zijn hele garderobe! Uiteindelijk ben ik heel blij met een paar Alfani laarzen met een hakje, maar niet te hoog, en leuke gespen als "decor".

Tevreden verlaten we de mall, al moet ik, tot Kai's ergernis, nog even wat Kerstoorbellen kopen bij Sears voor Saskia en mij. Die zijn zo goedkoop ($4 per paar), het moet gewoon. Kai rijdt bekwaam terug naar huis, dat ga ik volgend jaar weer missen, zo'n extra chauffeur!

Thuis zet ik de lasagne in de oven en ga eindelijk zitten! Het is zelden, dat ik, zoals vandaag, gewoon voor mezelf rondkijk. Meestal ben ik met een kind, dat nieuwe kleding wil. Als iemand hier weet, welk bedrijf (behalve Target, dat eindelijk ook "tall" sportkleding verkoopt) broeken voor langere vrouwen verkoopt, houd ik me aanbevolen!

Ieks! Een muis!

Gisteravond vond Rick toch weer verse muispoepjes in onze voorraadkast, dus er zat niets anders op. Zaterdag hebben we bij Home Depot muizenvallen gekocht, daar ging wat pindakaas op en Rick zette er een in de voorraadkast in de basement, waar hij een paar maanden geleden een dode muis in vond (gevangen in een omgevallen doosje), en hierboven in de kast.

Vanochtend gaan we dus heel benieuwd naar beneden. Er zit niets in de val in de basement, die ik ga checken. Rick uit echter een triomfantelijke kreet, want in de val boven is het wel beet.

De vraag is nu, of dit maar een muis was, of dat hij of zij ook een familie is begonnen. We zullen dus vanavond nog een val zetten, die hopelijk leeg zal blijven. De andere val gaat naar de zolder, waar we ook zeker medebewoners hebben. Van buren hoor ik, dat ze de hele tijd muizen hebben, dus wij hebben kennelijk geluk, dat dit de eerste keer in bijna elf jaar is.

De regen van gisteren heeft plaatsgemaakt voor een knalblauwe lucht! Toch ga ik naar Anytime, want ik heb besloten mijn cardioworkouts een stuk op te schroeven. Daar heb ik de Stairmaster voor nodig. Die machine zet ik op een interval op niveau 8 en 45 minuten. Dat is wel het langste, dat ik ooit heb trapgelopen, maar het voelt goed!

Thuis neem ik Cosmo mee voor een flinke wandeling door de buurt. Ik zie, dat Hornsby, het varken, alweer is omgetoverd in een rendier, die een slee met pinguins trekt. Daarvan zal ik een dezer avonden foto's en een filmpje gaan nemen, want de lichtjes van de Kerstbomen in die tuin bewegen op Kerstmuziek.


De blauwe lucht met de rode Kerstversiering vond ik zo mooi



Meer Kerstversieringen



Vandaag is het eindelijk gelukt het gymgroepje bij elkaar te krijgen om Pat een afscheidslunch te geven. Pat komt mij ophalen en samen rijden we naar Artie's. Met vijf anderen krijgen we hun grootste tafel. Het wordt erg gezellig. Op twee na bestellen we allemaal salades met kip (die van mij met mango).

Omdat het ook Pats verjaardag was vorige week, trakteren we haar op dessert (waarvan iedereen ook een hapje neemt). Het wordt een pompoencheesecake met caramelsaus en chocolade. Het is moeilijk het maar bij een hapje te houden, dat is zeker!

Pat wordt nu toch wat emotioneel, want dit is het werkelijke afscheid van de vrouwen, waar ze drie keer per week mee sportte en die haar door moeilijke tijden hebben geholpen. We proberen haar op te beuren door voor te stellen, dat we iedere keer, als Pat hier in Virginia is, zo'n lunch zullen houden.

Pat zet mij weer thuis af en nu weten we niet, wanneer we elkaar weer zullen zien. Hopelijk komen zij eind deze maand weer hierheen en kan ik dan in de winter naar haar toe. Gelukkig is New Jersey niet zo ver als Alabama!

Voor de kinderen thuiskomen, ga ik gauw naar Safeway. Vanavond heb ik zin in taco's. Alleen zijn Rick en ik dol op maistortilla's en de kinderen willen liever gewone meeltortilla's.

Die laatste zijn in normale hoeveelheden te verkrijgen, maar van de maistortilla's moet je een pak van dertig kopen!!! Zo raar! Welk normaal gezin eet 30 maistortilla's op een avond? Die dertig kosten nog geen $2, dus ik laat me er niet door weerhouden. Als iemand nog een lekker recept weet met maistortilla's houd ik me aanbevolen.

Op de stoep voor het huis staat een doos van LittleDutchGirl.com. Daarin zitten onder anderen onze chocoladeletters. Nu zijn we klaar voor Sinterklaas! Eigenlijk waren onze Sinterklazen dit jaar Marjolijne en Hans, want die brachten al het lekkers een paar maanden geleden al mee. Nogmaals heel hartelijk bedankt, we zullen echt een feest hebben, zaterdagavond!


Zoveel lekkers! Ik kan niet wachten!

Eergisteren heb ik met Kai afgesproken naar de mall te gaan om kleding voor hem te kopen. Hij loopt in uitgewassen t-shirts rond en heeft maar een warmere trui, die hij iedere dag draagt. Hij heeft zo'n hekel aan winkelen, dat ik hem er vrijwel toe moet dwingen, heel anders, dan zijn zussen!

Vandaar misschien, dat hij maar niet op komt dagen en zijn mobieltje of uit heeft staan of niet mee heeft. Intussen belt Saskia van school, met haar zou ik morgen naar de mall gaan, want ook zij heeft winterkleding nodig. Nu het kouder begint te worden, blijkt Saskia niet veel meer te passen.

Morgen moet Saskia meehelpen met een projekt om kinderen met kanker te helpen, dus ze kan dan niet naar de mall en wil liever vandaag. Omdat Kai nergens te bekennen of bereiken is en ik niet weet, wanneer hij thuis zal komen, geef ik haar haar zin.

Bij Tysons Corner lopen we eerst Old Navy binnen. Daar hebben ze "Alpine hoodies" voor $20. Die zijn gevoerd met zacht "bont" en voelen heerlijk aan. Saskia kiest een grijze en ik een zwarte. De prijzen hier zijn werkelijk onvoorstelbaar laag!

Saskia probeert nog wat spijkerbroeken aan en de medewerker bij de paskamers hoort ons praten. Hij vraagt welke taal we spreken en op mijn antwoord "Dutch" denkt hij, dat ik Duits bedoel. Hij klinkt buitenlands en snapt niet, waarom wij onze taal "Dutch" noemen, ha ha! Ik leg hem uit, dat wij dat niet zijn, maar die gekke Engelstaligen.

Dan vraag ik, waar hij vandaan komt, en om de een of andere reden ben ik helemaal niet verbaasd, als hij "Senegal" zegt. Zou ik dat accent onbewust herkennen? Hij is blij verrast te horen, dat ik in zijn land heb gewoond en we hebben het even over Dakar en omgeving. Ik denk niet, dat hij vaak iemand tegen zal komen hier, die in Senegal heeft gewoond.

De volgende stop is Hollister, waar ik eigenlijk ook meteen weer uit wil rennen met die keiharde muziek, die ze spelen! Waar dat voor nodig is, snap ik echt niet. Je moet tegen de medewerkers gillen om je verstaanbaar te maken! Gelukkig vindt Saskia hier niets van haar gading en kunnen we snel verder.

De Gap in deze mall is helemaal verbouwd en nog groter gemaakt. Hier vindt Saskia van alles van haar gading. Twee paar jeans, die heel netjes zitten (niet afgeprijsd, alleen, helaas), een paar leuke topjes voor slechts $10, een leuke grijze trui en leggings.

Bij het afrekenen neem ik de Gap credit card. Daarmee krijg ik 15% korting op deze aankoop en voortaan allerlei speciale kortingen bij Gap, Old Navy en Banana Republic. Iedere winkel heeft wel zo'n credit card en het gevaar is er teveel van te krijgen. Ik neem er soms een, als het echt veel scheelt op een aankoop en annuleer hem dan weer een aantal maanden later.

Met een tevreden tiener rijd ik naar huis. Saskia zit echt zo "tussen het servet en het tafellaken", zoals mijn oma vroeger zei. Ze heeft wel een volwassen maat, maar is niet lang genoeg voor de broeken, bijvoorbeeld. Gelukkig heeft de Gap een "short" maat, waardoor deze broeken perfect pasten.

Vanavond hebben we voor het eerst de open haard aan. Het is niet eens zo koud buiten, maar het maakt het zo lekker behaaglijk en gezellig. We kijken naar de Santa Clause 3, die we nog nooit hebben gezien. Ik vind het wel een vreemd gevoel, dat we alweer aan de laatste maand van 2009 zijn begonnen. Het lijkt wel gisteren, dat we dezelfde feestdagen vorig jaar vierden!