Cliffs of Moher, Bunratty Castle en Cashel Rock

Om kwart voor acht gaat Ricks wekker af. Tot mijn verbazing ben ik vanochtend niet voor de wekker wakker. Buiten regent het gestaag, hopelijk blijft dat niet zo, want dan zullen de Cliffs of Moher, een van onze bestemmingen vandaag, niet zo mooi zijn.

Terwijl ik de bedden afhaal, maakt Rick de kinderen wakker. Die hebben gisteren al gedoucht en ingepakt, gewend als ze zijn aan mijn “schema’s”. Met Niall en Serena eten we ontbijt. Rick pakt de auto in en dan is het tijd om afscheid te nemen. Aoife en Aisling komen ook naar beneden.

We bedanken Niall en Serena heel hartelijk, want het was wel heel bijzonder om zo even in een Iers huis te mogen verblijven. Keurig om de afgesproken tijd van negen uur rijden we de oprit af.

De weg naar Galway verloopt regenachtig. Rick vindt het wat eng met alle plassen langs de weg. In het schattige plaatsje Oughterard maken we even een pit stop. Rick en de kinderen zijn verzot op Mars Delight, dus slaan daar een voorraadje van in. In Galway beginnen de rotondes en rijden we naar het zuiden.

We komen door lieflijke plaatsjes, zoals Kinvarra met een oud kasteeltje. Niall is wel erg optimistisch over de tijd, die het neemt, om van A naar B te komen. Ik ben blij, dat ik het gezin vroeg uit de veren heb gekregen. In plaats van Nialls twee uur, zullen wij er zo’n drie uur over doen om bij de kliffen te komen.

The Burren is een beschermd landschap en biedt ons prachtige uitzichten. Op de radio proberen we muziek te vinden, maar daar blijken de Ieren, althans in dit deel van het land, niet dol op. Vrijwel alles is praatprogramma. Het landschap is zo mooi, dat ik de radio eigenlijk hinderlijk vind. Ik geniet liever in stilte, maar ben daarin de enige in het gezin.

Het landschap hier beschrijven doet het geen recht, maar ik zal het proberen. Felgroene heuvels met in de dalen weilanden met stenen muurtjes als hekken, waarin afwisselend schapen en koeien grazen. Veelkleurige wilde bloemen bloeien overal tussendoor en af en toe hebben we uitzicht over de Baai van Galway. Her en der staan ruines van kastelen en oude kerkjes.

Hoe hoger we klimmen, hoe mistiger het wordt en de parkeerplaats van de Cliffs of Moher ligt helemaal in de soep. We besluiten het er toch maar op te wagen en betalen de acht euro parkeergeld. In regenjassen en met paraplu’s lopen we naar het uitkijkpunt.

We hebben er allemaal zo naar uitgekeken deze kliffen, die ter nominatie zijn voor de moderne zeven wereldwonders, te zien. Die wens komt helaas niet uit, want enkel de lagere gedeeltes en de zee zijn zo af en toe vaag te zien door de mist. Wat ontzettend jammer!

De kinderen vinden nog wat vertier met slakken met mooie huisjes, die je in ons gebied niet zo vaak ziet. Dan lopen we toch wel redelijk teleurgesteld terug naar de auto. Maar ja, het Ierse klimaat is wel bekend en daar krijgen wij vandaag een stukje van mee.

Het is inmiddels al bij enen en we gaan op zoek naar een restaurant om te lunchen. In het pittoreske Ennistymon vinden we een parkeerplaats en lopen wat rond. Bij een apotheek koop ik een band voor mijn linkerknie, die me, sinds het rennen met een zware tas in Toronto, weer parten speelt.

Het menu van het An Teach Bia restaurant spreekt ons allemaal aan, dus dat wordt de keuze voor lunch. Rick, Katja en ik nemen alle drie de bruine boterham met garnalen, gerookte zalm en sla. Kai kiest de gerookte kalkoen “bap”, wat een speciaal rond broodje blijkt te zijn. Hij doet er “brown sauce” op, wat volgens hem een soort barbecue saus is. Saskia neemt kip “gougons”, wat ongeveer overeenkomt met onze kip nuggets. Het smaakt allemaal bijzonder goed.

We zetten onze tocht voort via Ennis richting het Bunratty kasteel. Niall heeft dit niet op ons schema staan, maar we hebben maar weinig tijd bij de kliffen doorgebracht en Serena deed doorschemeren, dat het wel de moeite waard is. Zo lezend in onze reisgidsen klinkt het als iets, dat de kinderen ook leuk zouden vinden.


Dat blijkt zeker het geval te zijn. Als we aankomen bij het kasteel is het eindelijk droog. De temperatuur is ook meteen zeer aangenaam. We kopen kaartjes en Katja krijgt de studentenkorting bij vertoning van haar Virginia Tech studentenkaart.

We worden gemaand meteen naar het kasteel te gaan, want dat is nog maar drie kwartier open. Die tijd blijken we ook wel nodig te hebben in deze gerestaureerde burcht uit 1425. We luisteren even mee met de gids van een schoolgroep, wat onze kinderen duidelijk ook leuk vinden. Dan gaan we de eeuwenoude trappen op de torens in.

In 1960 is deze burcht gerestaureerd door de graaf en gravin van Gort. Zij hebben uit heel Europa meubilair uit de 15e, 16e en 17e eeuw verzameld om het kasteel er weer zo authentiek mogelijk uit te laten zien. De meisjes vinden de nauwe stenen trappen al gauw eng en Rick raken we op de een of andere manier kwijt. Kai en ik beklimmen samen de toren, van waaruit we prachtig uitzicht over de omgeving hebben.

Behalve een kasteel is hier ook een soort openluchtmuseum met oude Ierse huisjes. Ik maak de nodige foto’s en de kinderen gaan de Shetland pony aaien. Ook nemen Katja en ik foto’s van een prachtige haan, die gewillig op allerlei manieren poseert. Na zo’n anderhalf uur hebben we het wel gezien en neuzen we nog even in de leuke winkel rond.

Dan zetten we onze reis naar Kilkenny verder. We komen door Limerick, een erg leuke plaats zo te zien. Helaas hebben we geen tijd hier verder rond te kijken. We proberen eigengemaakte limericks te bedenken en die worden al gauw, dankzij Ricks dirty mind, aan de gewaagde kant. We liggen allemaal dubbel.

Al gauw bereiken we Tipperary. Waarom deze naam ons bekend is kunnen Rick en ik ons niet bedenken. Ook dit stadje heeft een leuk en kleurig oud centrum.

Onze laatste bezienswaardigheid van vandaag is Cashel’s Rock. Hier doopte St. Patrick de Ierse koning Aengus in 453. Ook plukte hij hier naar verluid een klavertje om de drieeenheid uit te leggen. Al van verre zien we de imposante bouwwerken liggen, want ze liggen op de “Rock”, die het hoogste punt in de omgeving is. Helaas staat een deel van de cathedraal in de steigers.

Ondanks, dat het complex tot 19 uur open is, worden de laatste kaartjes niet later dan 18:15 verkocht. We zijn dus net op tijd, want het is tien over zes! We krijgen korting, wellicht, omdat de cathedraal door het archeologische project (er worden muurschilderingen uit de 14e eeuw blootgelegd) niet goed te bezichtigen is.

Het is zo’n bijzonder gevoel voor mij om hier te lopen, waar al zoveel eeuwen grote gebeurtenissen plaatsvonden. St. Patrick is toch wel de belangrijkste Ierse Sint. Het uitzicht hiervandaan is schitterend en we hebben geluk, dat het net even droog is. De oude ruines zijn ook erg fotogeniek, dus we lopen er toch wel een half uurtje rond.

Net als we in de auto stappen, begint het weer te regenen! We hebben de kliffen dan wel niet kunnen bewonderen, maar vanmiddag waren de weergoden ons gunstig gezind. We voelen ons dus toch zeer tevreden over wat we vandaag hebben bezocht, als we net na zevenen Kilkenny binnenrijden.

Voor de komende drie nachten logeren we in het River Court hotel in deze plaats. Dit keer krijgen we kamers naast elkaar. De kinderen een met drie bedden, Rick en ik een met twee. We brengen onze bagage boven en frissen ons even op.

Katja vooral heeft erge trek, dus we gaan op zoek naar Langton’s, waar we op Niall’s aanraden willen eten. Dat restaurant blijkt vrijwel naast het hotel te liggen en ziet er erg gezellig uit. We nemen plaats in de lekkere leren stoelen en luisteren naar het Ierse bandje, dat speelt. Die Keltic Kats zijn werkelijk erg goed en Rick koopt hun cd.

Dat Nederland van Slovakie heeft gewonnen, hoorden we onderweg al op de radio. Gespannen kijken we (vooral ik) Brazilie-Chili, want ik wil, dat Chili wint. Natuurlijk is dat niet het geval en zo kijkend naar die wedstrijd zal Nederland een flinke kluif aan Brazilie krijgen! Die defensie lijkt niet te doorgronden!

De bediening en het eten zijn weer voortreffelijk. Ik houd het vanavond licht met een soort salade nicoise. Natuurlijk probeer ik wel een paar van de “chips” van de kinderen, die hier erg lekker zijn. Katja heeft hoofdpijn en Kai begeleidt haar naar de kamer. Saskia blijft bij ons en bestelt nog een creme brulee met rabarber. Daarvan mag ik het lekkerste deel, de gebrande suiker. Rick geniet van een koffie met Baileys.

De rest van de avond ontspannen we op de hotelkamers. Het was een lange dag vandaag met heel veel indrukken. Morgen zullen we het wat rustiger aan doen. Rick en Katja voelen zich niet optimaal, dus staat alleen Kilkenny op het programma.

Killary Fjord en Kylemore Abbey

Rick slaapt nog, als ik wakker word. Alweer zie ik zon buiten, al staat er een fikse wind. Gauw type ik mijn blog van gisteren en hoor dan al allerlei geluiden in de keuken.

Daar is Niall al bezig ons zondags ontbijt te koken. Net als gisteren bestaat dat uit gekookte eieren, bacon, brood met marmalade en worstjes. De echt Ierse gerechten als gebakken champignons en tomaten en witte bonen in tomatensaus zijn ook weer van de partij. Met zijn allen smullen we in de grote eetkamer van dit feestmaal.

Serena heeft intussen de warmwaterketel aangezet, zodat we kunnen douchen. Hier in Ierland heeft alles een aan en uit knop, inclusief de stopcontacten. Dat zou in de VS ook heel goed zijn en heel wat stroom schelen. Gisteravond hebben Serena en ik samen allerlei gebruiksaanwijzingen van de verschillende apparaten doorgenomen.

De oven, magnetron, wasmachine en droger zijn allemaal heel anders, dan wij gewend zijn, natuurlijk. Dit huis is wel van alle gemakken voorzien en ik vind het leuk de Ierse versie ervan te zien (die zal in veel gevallen wel hetzelfde zijn, als de Nederlandse, maar ik ben al jaren niet meer in een Nederlands huis geweest).

Nadat iedereen gedoucht heeft, gaan we op pad. Niall heeft reserveringen gemaakt voor een cruise op de enige Ierse fjord. Gisteren schreef ik al, dat dit landschap me aan het Noorse doet denken en voila, de fjord.

Door adembenemend landschap, waar de zon en de wolken tikkertje spelen, rijden we erheen. Op de radio horen we het weerbericht, wat precies zo klinkt, als het volgens Serena zou: Sunny spells, with an occasional shower, sometimes thundery, 18-23 graden.

De zon en schaduw over de groene heuvels is een prachtig gezicht. Vlak langs de weg grazen en liggen schapen. Het is een wonder, dat die niet worden aangereden met deze nauwe weggetjes.

Na een half uurtje komen we bij Killary cruises aan. De boot lijkt niet zo groot, maar kan een groep van vijftig Fransen en ons elven met gemak aan.

Ondanks de harde wind en koele temperature blijf ik op het buitendek. Daar heb je het beste uitzicht over deze adembenemende natuur. In het water liggen een soort boeien, waar mosselen aan blijken te groeien. Ik neem me meteen voor vanavond in ieder geval mosselen te bestellen.

Alleen Rick en ik trotseren de keiharde wind, de anderen blijven binnen. Behalve Aoife, Aisling en Kieran is ook hun 16-jarige nichtje Ciara (spreek uit Kira) mee met Niall en Serena. Ciara is duidelijk een stuk ouder in haar doen en laten, dat Aoife en Saskia en vindt meer aansluiting bij Katja en Kai. Wel leuk om te zien, hoe alle kinderen zo met elkaar in gesprek zijn. Helaas laten de beloofde dolfijnen aan de mond van de fjord zich vandaag niet zien.

Na anderhalf uur zijn we terug aan de kade en klaar voor ons volgende avontuur. Dat wordt de Kylemore Abbey, een negentiende eeuwse abdij, waar tot voor kort een kostschool voor meisjes in was gevestigd. Die is recentelijk opgeheven, maar de nonnen behere n de abdij nog wel en voor een beperkte tijd is hij nog voor het publiek opengesteld.

De Benedictijnse abdij ligt aan een meertje, waarin het gebouw, als het windstil is, heel mooi reflecteert. Helaas staat er vandaag wel wind en is er maar af en toe een beetje weerspiegeling te zien, maar iets is beter dan niets, zullen we maar zeggen. In ieder geval maak ik een flink aantal foto’s van dit sprookjesachtige uitzicht.

De anderen hebben intussen tafeltjes gevonden in het restaurant, want de zeelucht heeft hongerig gemaakt. De keuze aan lekkernijen is ruim. Vooral de aardappel-dille soep vindt gretig aftrek. Ik houd het bij het heerlijke Ierse bruine brood met een stuk gepocheerde zalm . Rick deelt zijn “banoffee” taart met mij (banaan-toffie).

Als de magen gevuld zijn, gaan we het landgoed bezoeken. Het is droog, dus we beginnen met de prachtig aangelegde ommuurde Victoriaanse tuinen. Een bus brengt ons erheen en als we door de poort lopen lijkt het wel een andere wereld! Felgroen (alles lijkt hier zo felgroen) gras met krullerige perkjes vol kleurige bloemen. Het lijkt wel een schilderij.

Dit landgoed werd om te beginnen gebouwd als romantisch cadeau voor de vrouw van een rijke erfgenaam gebouwd. Voor haar werden deze tuinen aangelegd, compleet met kassen voor de winter. Die kassen waren zeer vooruit op hun tijd en worden nu gerestaureerd.

Opeens maakt de zon plaats voor heel donkere wolken en voor we het weten begint het te plenzen! Wederom zijn wij dankbaar voor onze regenjassen, maar geen van de Leogues heeft er een aan. Volgens Serena zijn zulke plensbuien erg ongewoon. Zul je net zien, dat wij er een over ons heen krijgen. We schuilen onder een boom, maar de anderen worden toch flink nat. Gelukkig is het hier niet zo koud.

Als de regen ietsje ophoudt lopen we de souvenirwinkel binnen om wat op te drogen. Daar zien we ook een paar nonnen theedrinken, iets wat onze kinderen nog nooit hebben gezien. Na wat sleutelhangers met namen (helaas voor onze kinderen zijn hun Nederlandse namen hier niet te vinden) en kaarten te hebben gekocht, lopen we de twee kilometer naar de abdij.

Die ziet er van buiten als een kasteel en van binnen als een mooi Victoriaans huis uit. De overeenkomsten in muurversieringen en meubilair met de negentiende eeuwse Amerikaanse landgoederen, die ik heb bezocht, treft me. Dat die Amerikanen nog heel erg beinvloed werden door hun voormalige landgenoten is wel duidelijk.

Vooral Kieran van zeven begint zich nu wel erg te vervelen. Zo’n druk jongetje in deze strenge abdij is geen goede combinatie. Ik zie geergerde blikken van andere gasten, dus neem hem gauw mee naar buiten.

Als laatste bezoeken we het Gothische kerkje naast de abdij. Hier liggen de nonnen begraven. Sommige grafstenen zijn heel oud en anderen zijn vervangen door nieuwe stenen. Op de oude staan de jaartallen in Romeinse cijfers en Rick quizt Katja en Kai, die het wonderwel goed doen. Niall vertelt, dat hij graag in dit kerkje was getrouwd, maar daar moet je speciale toestemming voor krijgen.

Aanvankelijk was het plan om met zijn allen uit eten te gaan, maar dat lijkt Serena en mij, kijkend naar het menu van het door Niall uitgekozen visrestaurant, niet zo’n goed idee voor de jongste vier kinderen. We geven Aoife en Saskia de keuze, want die zouden moeten oppassen. Die zijn er meteen voor te vinden en beloven ook brood voor Aisling en Kieran te smeren.

Met de drie oudsten gaan we naar het Fjord restaurant in het Port Finn hotel. Niall kent deze mensen goed en we worden als vorsten onthaald door de eigenaresse. Het restaurant heeft een prachtig uitzicht over de fjord, waar we eerder vandaag op vaarden.

Het wordt een erg gezellig en vooral zeer smakelijk maal. Niall weet zijn restaurants wel uit te zoeken! Natuurlijk gaat het gesprek gedeeltelijk over de verschillen tussen Ierland en de VS. Ciara is een erg leuk en spontaan meisje en vooral Katja vindt het duidelijk interessant met een Ierse tiener te kletsen.

Op het menu staat zoveel lekkers, dat ik het moeilijk kiezen vind. Tot mijn vreugde zijn de lokale mosselen een voorafje, dus die bestel ik zeker. Ze worden in een kerriesaus geserveerd en zijn de lekkerste mosselen, die ik in lange tijd heb gegeten. Als hoofdgerecht kan ik het niet laten de scallops weer te bestellen, dit keer met knoflookboter (apart erbij). Tot mijn vreugde worden die weer met de oranje “lipjes” geserveerd.

De anderen genieten net zoveel van hun gerechten. Er is geroosterde kabeljauw, plaatselijke lamsbout met mintsaus en gepocheerde zalm. Dan hebben sommigen nog plaats voor een dessert. Ik probeer wat van Katja rabarber en appeltaart en Ciara’s chocoladetaart. Allemaal even lekker smaakt het.

Voor we weggaan komt de chef nog even naar buiten om met Niall te kletsen. Ik neem meteen de gelegenheid waar om hem over de scallops te vragen, want hij is jarenlang chef in Amerika geweest. Hij vertelt, dat de Amerikanen die “lipjes” weggooien. Eeuwig zonde, want ik vind ze het lekkerste deel van de scallop en dat beaamt hij ook. Het smaakt een beetje als een kreeftklauw.

Niall zet Serena en Ciara thuis af en wij vieren klimmen in zijn van. We kunnen natuurlijk niet in Ierland zijn zonder naar een pub te gaan met een echte Ier. Niall zag er ook erg naar uit Katja en Kai op een pint te trakteren. Zij tweeen willen cider proberen, Niall en Rick gaan voor de pints. Dat is mij teveel na het grote diner, dus ik houd het bij een wijntje.

Katja en Kai spelen een potje biljard en Niall probeert ons de spelregels van Gaelic football, dat op tv is, uit te leggen. Het is een interessante mengelmoes van voetbal en American football.

Dan is het alweer tijd om huiswaarts te gaan. Het is half elf en toch nog vrijwel helemaal licht. Dat is een heel vreemde gewaarwording voor ons, gewend als we zijn, dat het nooit later dan negen uur licht blijft.

Morgen zijn we van plan vrij vroeg te vertrekken, dus ik bonjour de kinderen naar bed en ga zelf ook meteen slapen. Rick gaat nog een tijdje met Niall praten, maar komt ook al snel naar bed.

Dublin en naar Clifden in Connemara

Helemaal uitgerust word ik al om half acht wakker. Ik wou, dat dat thuis meer zo was. Een blik naar buiten laat blauwe lucht en zon zien, helemaal goed, dus. Ook Rick is al gauw wakker en we besluiten eerst maar te gaan ontbijten. Ook Katja en Kai zijn daarvoor te vinden, maar Saskia blijft liever nog slapen.

Beneden zien we, dat het ontbijt uit een uitgebreid buffet bestaat en 13 euro kost. We twijfelen, of we dat wel willen betalen en dan herinner ik me vaag, dat Niall had gezegd, dat het ontbijt bij de hotelkamer zit inbegrepen. We vragen het na en dit blijkt inderdaad het geval.

Met zekerheid kan ik zeggen, dat ik nergens, in geen enkel land, zo’n uitgebreid gratis ontbijt heb gezien! Er is een warm en een koud buffet. Het warme biedt verschillende soorten worst (waaronder de bloedworst (black pudding), die ik gewoon moet proberen), eieren op verschillende manieren bereid en meer. Verder is er vers fruit, yoghurt, allerlei soorten cereals, ham, kaas en verscheidene broodsoorten, waaronder heerlijke croissants.

Vastbesloten te eten, zoals de Ieren, laat ik me, behalve de bloedworst, ook gegrilde tomaten, champignons en witte bonen in tomatensaus opscheppen. De anderen houden het bij een meer traditioneel ontbijt voor hen.

Omdat we het heel vervelend vinden niet mobiel bereikbaar te zijn, in geval er op het thuisfront iets gebeurt met de dieren of zo, belt Rick boven AT&T op om te kijken, wat er mis is. Het blijkt, dat we niet op “roaming” zijn ingesteld en dat is makkelijk te aan te passen. Na een paar minuten hebben we tot onze opluchting weer bereik. Alweer vraag ik me af, wat we ooit zonder mobiele telefoons deden, dat is toch wel een heel goede uitvinding.

Intussen heb ik Saskia ook zover gekregen op te staan. We checken uit het hotel en geven onze bagage af in de lobby. We lopen naar de dichtstbijzijnde hop on hop off stop bij St. Stephens Green. Daar kopen we kaartjes voor de groene dubbeldekker.

We moeten even wachten, tot er een bus komt. De temperatuur is zeer aangenaam, ik schat een graad of tweeentwintig. We vermaken ons met het bekijken van de schilderijen, die allerlei kunstenaars aan de parkhekken hebben gehangen. Saskia wil er wel een, maar ze blijken ver boven haar budget te kosten.

Met de bus, eerst onderaan, maar al gauw komt er plaats boven vrij, gaan we naar het Guinness Storehouse. De gids vertelt vermakelijk over de verschillende bezienswaardigheden, maar ik moet toegeven, dat ik voor het eerst hier moeite heb hem te verstaan. Ik had verwacht de Ieren moeilijker verstaanbaar te vinden. Wel jammer, dat hij dat net is, want we komen langs allerlei moois en interessants.

In de brouwerij kopen we kaartjes en kunnen, ondanks de drukte, meteen naar binnen. Na een introduktiepraatje over de architectuur en geschiedenis van het gebouw is de rondleiding onbegeleid. Op drie verdiepingen staan het process van bier brouwen en de geschiedenis van Guinness uitgelegd. Erg interessant allemaal, maar we zijn blij, dat het op eigen houtje mag, want erg lang zijn we er niet mee bezig.

Via een aantal grote roltrappen en nog een laatste gewone trap lopen we naar de Gravity Bar helemaal bovenin. Vanuit hier is er een prachtig uitzicht over de hele omgeving van Dublin. Ook blijk je hier bij inlevering van je kaartje een gratis pint Guinness te krijgen.

Dit wist ik niet en ik heb stom genoeg mijn kaartje al weggegooid. Rick, Katja en Kai leveren dat van hun in en ik neem een paar slokjes van Rick. Zo’n hele pint vind ik toch teveel. Katja kan het ook niet op. Na het uitzicht te hebben bewonderd en foto’s te hebben genomen, gaan we naar het restaurant om lunch te eten.

Tot mijn verbazing blijkt het een prima restaurant te zijn en niet “gewoon” een cafetaria. Ik bestel de zeeforel met asperge en Guinness mosterd nieuwe aardappeltjes. Het smaakt werkelijk voortreffelijk.

Met de volgende bus gaan we verder met de rondleiding. Deze gids is een stuk beter verstaanbaar en maakt werkelijk kostelijke grappen. We liggen allemaal dubbel! Heel knap, als je zo kunt gidsen! Ook geeft hij nog een gouden tip om de Guinness beter te doen smaken: doe er druppel zwartebessensaus in. Volgens hem kun je dat in de pubs vragen. Dat ga ik een keer proberen.

Bij de Ha Penny brug stappen we uit en lopen over deze unieke brug de Temple Bar buurt in. Hier hebben we gisteren gegeten en nu maken we vooral foto’s.

Dan is het tijd om naar het hotel terug te lopen. Onderweg stoppen we in een van de supermarktjes voor drankjes en snacks onderweg. Wat is het toch altijd leuk om dat in een ander land te doen. Vooral de kinderen kiezen allerlei lekkernijen, die we in de VS minder makkelijk of niet kunnen krijgen. Zo is Saskia dolblij om weer eens een Bounty te eten.

In het hotel halen we de bagage op en in de auto stel ik de GPS in op Clifden, waar Niall en Serena een huis hebben gehuurd. De motorway is al snel gevonden en Rick went verder aan het schakelen en links rijden. Ik vind het knap, dat hij het zo doet, ik weet niet, hoe ik het zou doen.

Op de kaart zie ik het Durrow High Cross staan en bedenk me, dat het wel leuk zou zijn een bezienswaardigheid onderweg te bekijken. We gaan van de snelweg af op zoek naar het kruis. Alleen is mijn navigatie verkeerd en we vinden het nergens. Wel zien we een schitterende kerk met een prachtig heel oud kerkhof ervoor. Dat maakt iets goed, maar onverrichterzake keren we terug naar de snelweg.

We schieten lekker op en de gestippelde weg op de kaart naar Galway blijkt af te zijn. In plaats van de weg door allerlei plaatsjes is het nu helemaal een snelweg. Dat scheelt, vertelt Niall later, zeker een uur in rijtijd!!

Nog een keer gaan we op zoek naar een bezienswaardigheid op de kaart, de “Throe Stone”. Alweer zoeken we zonder success. Dit keer komen we echter wel op echte landweggetjes terecht met aan weerszijden stenen muurtjes. Rick vindt het nog moeilijk in te schatten, hoever naar links hij kan met de auto, dus ik vrees af en toe voor ons spiegeltje. Gelukkig gaat het allemaal goed.

Bij Galway gaan we de snelweg af en al gauw rijden we het Connemara Nationale Park binnen. Het landschap ziet er hier verlaten en rotsachtig uit. Het doet me aan de weg naar Bergen in Noorwegen denken. Her en der zien we de wilde paarden, die hier rondlopen, staan grazen. Echt prachtig is de natuur hier!

Na zo’n drie uur rijden, de vergeefse zoektochten niet meerekenend, komen we in Clifden. Dit plaatsje heeft een heel gezellig centrumpje en in mijn reisboek staat Mitchell’s restaurant aangeraden.

Daar kunnen we nog precies een tafel voor vijf krijgen en bekijken het menu met allerlei interessante keuzes. De atmosfeer is erg gezellig en het restaurant is duidelijk populair bij de bewoners hier.

Terwijl we daar zitten, zien we opens Niall en de kinderen langslopen. Saskia, die al niet veel op het menu zag van haar gading, ziet haar kans schoon en gaat met hen mee om te eten. Wij smullen van onze gerechten.

Katja en ik hebben gegrilde scallops en die komen met een oranje “aanhangsel”, wat we nog nooit gezien hebben. Het ziet eruit en smaakt een beetje als een deel van de klauw van een kreeft.

Na het eten volgen we Niall naar hun huurhuis. Dit blijkt een heel nieuw, van alle gemakken voorzien huis met zes slaapkamers te zijn. Ook hebben we, heel luxe, allemaal onze eigen badkamer! Op tv zien we de VS verliezen van een veel sterker Ghana. Daarna kletsen we nog wat bij en zoeken dan gauw onze bedden op.

Aankomst in Ierland

Voor het gemak houd ik dit verslag hier bij en zal het later in een apart blog zetten.

Dit is voor mij de eerste keer, dat ik het vliegveld in Frankfurt bezoek. Katja kwam er in januari op weg naar Egypte en weet ons al te vertellen, dat het een lelijk oud vliegveld is. Daarmee heeft ze niets te veel gezegd!

Bij aankomst worden we als sardientjes in een paar bussen gedrukt, allemaal groggy van de nachtvlucht. Kinderen huilen, het is warm en er is geen airconditioning. Kinderen huilen en ik verbaas me over dit toch heel drukke vliegveld, dat ik me veel moderner had voorgesteld.

Eenmaal in de terminal moeten we door een veiligheidscontrole en dan nemen de kinderen en Serena plaats in het restaurant. Niall en ik gaan kijken, waar we de boarding passes voor onze vlucht naar Dublin kunnen krijgen. We staan daar namelijk om onverklaarbare redenen nog standby voor en we willen wel zeker zijn, dat we meekunnen. Onder geen beding willen we in Duitsland blijven!

De transfer balie blijkt weer buiten de veiligheidscontrole te zijn, dus we namen alleen onze documenten mee en laten de rest van de spullen bij de anderen. Gelukkig blijkt het geen probleem om ons op de enige vlucht naar Dublin van vandaag te bevestigen.

In het restaurant bestellen we broodjes. Het moet gezegd, dat het eten hier het enige aantrekkelijke is. Mijn broodje garnalen smaakt heerlijk. De vier jongere kinderen hebben allemaal een DS mee en vermaken zich zo.

Katja en ik betalen voor internet en gelukkig zien we Rick op Facebook, want om onverklaarbare redenen werkt mijn mobieltje hier niet. Dat van Rick werkt ook niet in Ierland. Hij heeft AT&T al gebeld, maar die weten de reden ook niet, want het zou overal in Europa moeten werken. Heel vervelend! In ieder geval kunnen we Rick zo onze aankomsttijd laten weten.

De vier uur gaan tergend langzaam voorbij, maar eindelijk is het dan tijd om naar de gate te gaan. Onderweg stappen de meisjes en ik de duty free winkel in om even wat parfum op ons te sprayen. We hebben alle drie het gevoel te stinken na al die tijd in dezelfde kleding.

De Lufthansa vlucht naar Dublin zal twee uur duren. Het is een nieuw vliegtuig met grijze leren stoelen en lekker veel beenruimte. We krijgen een lekker kaasbroodje als snack en ze komen maar liefst drie keer met de drankjes langs. In tegenstelling tot in de VS zijn alcoholische drankjes gratis, dus ik trakteer mezelf op een wijntje. In ieder geval waren de vluchten deze reis allemaal zeer gerieflijk.

Eindelijk, na bijna 24 uur onderweg te zijn geweest, landen we in Ierland. De paspoortcontrole gaat met onze Nederlandse paspoorten heel snel en ook alle bagage is wonder boven wonder meegekomen.

Tot onze verbazing staat Rick niet te wachten. Serena's telefoon werkt wel, dus ik bel het hotel en Kai zegt, dat Rick wel onderweg is. We blijven dus maar wachten, maar ik maak me wat zorgen.

Rick kan wel met een schakelwagen rijden, maar dat en ook nog aan de linkerkant is natuurlijk wel een uitdaging. Ik zie hem al een ongeluk hebben gehad en hoe zouden wij dat dan te weten komen zonder mobiel bereik. Wat deden we ooit zonder? Serena stelt me gerust, dat het verkeer in Dublin erg slecht kan zijn en het is tenslotte midden in het spitsuur.

Opgelucht zien we een uur na aankomst Rick aan komen lopen. Hij was verdwaald in de stad, omdat hij moeite had de gps te volgen. De straatjes volgen elkaar veel sneller op, dan in de VS. Daarna was hij inderdaad in de file terechtgekomen. We zijn heel blij elkaar weer te zien!

Na afscheid te hebben genomen van Niall en Serena, die we morgenavond weer zullen zien, rijden we naar het hotel. Dat neemt weer even, want inderdaad is het moeilijk in de stad precies de juiste straatjes te vinden. Het gaat beter, als Rick naar de afstand kijkt, dan naar de straatnaam. In ieder geval zien we zo al wat van het centrum van Dublin, dat er erg leuk uitziet.

Ons hotel, het Camden Court, ligt net buiten het centrum. Niall heeft dit voor ons gekozen (het voelt vreemd om niet zelf de reis uitgestippeld te hebben), omdat er gratis parkeren is. We hebben een mooie grote kamer met een king bed en de kinderen eentje met twee tweepersoons- en een eenpersoonsbed.

We hebben met twee kamers ook twee badkamers natuurlijk. Katja en ik nemen snel een douche om ons iets frisser te voelen. Intussen zoekt Rick een restaurant uit om te gaan eten. Zijn keuze valt op Quays in de Temple Bar buurt. Die buurt wilde ik al 's avonds zien, dus dat komt mooi uit.

Te moe om te lopen nemen we twee taxi's. Vooral Saskia is nu wel heel erg op. Ik voel me wonder boven wonder ongeveer net zo, als ik me op een gewone dag om acht uur 's avonds zou voelen. Katja zit er zo'n beetje tussenin. Rick en Kai hebben vanmiddag geslapen, dus zijn redelijk uitgerust.

Duidelijk is de Temple Bar buurt op vrijdagavond populair. Het restaurant is ook druk, maar we hoeven maar tien minuten te wachten op een tafeltje. Intussen drinken Rick, Katja en ik een pint Smithwyck's en kletsen met een Amerikaan, die toevallig uit onze buurt blijkt te komen. Ook horen we naast ons Nederlands.


We hebben allemaal flinke trek en het eten is verukkelijk! Ik bestel de gerookte Ierse zalm en garnalensalade. Rick heeft de fish and chips en ik kan het niet laten een paar van die overheerlijke "chips" van hem te stelen.

Terug in het hotel gaan de kinderen meteen naar boven. Rick en ik drinken nog even wat aan de bar om meteen in het ritme te komen. Dan is het voor ons ook bedtijd en vlei ik mij met groot genoegen neer op het gerieflijke bed.

Morgen gaan we Dublin bekijken en daarna naar Galway rijden, waar Niall en Serena een huisje hebben. Daar blijven we een paar dagen. Of we daar internet zullen hebben, weet ik niet, dus het kan zijn, dat het hier een paar dagen stil blijft.

Reisupdate

Heel kort, want ik heb maar een uurtje internet hier in Frankfurt. Ja, je leest het goed, we zitten in Duitsland! Gisteren hebben we uren op Dulles gewacht, niet eens door het weer, maar door problemen met het vliegtuig naar Toronto. We kwamen net vijf minuten na het vertrek van onze Dublin vlucht in Toronto. Gelukkig konden we met zijn achten mee op de vlucht van 22:05 naar Frankfurt. Het werd gelukkig een fijne vlucht met eigen entertainment systeempje en een aardige Engelse dame naast me. In ieder geval kan ik iedereen Jetzone aanraden, ik heb me nog nooit zo goed gevoeld na een nachtvlucht! Nu zitten we vier uur in Frankfurt en gaan straks met Lufthansa naar Dublin om daar zo'n twaalf uur later, dan verwacht, aan te komen. Ik ben zo blij, dat ik Rick met Kai heb gestuurd. Zij hebben wel de Dublin vlucht gehaald en lopen daar dus al een aantal uren rond. Later meer.

Inpakdag

Gisteravond hebben Katja, Kai en ik nog tot laat Bananagrams gespeeld, dus ik blijf lui liggen vanochtend. Rick vertrekt naar zijn werk en ik draai me nog eens om. Nog een kwartiertje, denk ik, en dan nog een kwartiertje...

Om kwart voor negen gaat de bel en ik weet, dat het Leah is, die Diego met Cosmo wil laten spelen. Gauw trek ik mijn sportkleren aan en laat Cosmo, die al bij de voordeur staat te piepen, naar buiten. Dit is de perfecte beweging voor hem, want met dit snikhete weer wil hij helemaal niet wandelen. Leah en ik kletsen wat tot zij naar haar stage moet.

Met Niall bespreek ik onze reis morgen. Wij maken ons zorgen, want er is een grote kans op onweersbuien morgenavond. Dat zul je altijd zien, het is al weken kurkdroog en net als wij op reis gaan, gaat het onweren.

We moeten overstappen in Toronto en Kai gaat, doordat wij zijn ticket zoveel later moesten boeken, een vlucht eerder, dan wij, naar Canada. Onze zorg is, dat wij door onweer niet met onze vlucht mee zouden kunnen en Kai straks alleen in Dublin staat.

Niall deelt onze zorgen, maar zegt, dat hij Serena absoluut niet zover kan krijgen om met zijn allen standby op Kai's vlucht te gaan. Hun kinderen zijn ook nog een stuk jonger, dus twee uur langer op het vliegveld trekt niet aan (hoewel dat potentieel nog veel langer zou kunnen worden, maar goed).

Het compromis is nu, dat Rick gaat proberen standby op Kai's vlucht te komen, zodat die in ieder geval niet alleen naar Ierland zal moeten vliegen. De meisjes en ik gaan met de Leogues, zodat Saskia en Aoife samen kunnen vliegen. Willen jullie allemaal heel hard duimen, dat die onweersbuien of precies tussen onze vluchten in of na ons vertrek komen?

Precies op tijd voor de voetbalwedstrijd USA-Algerije arriveer ik bij de sportschool. Ik doe mijn stairmaster, fiets en dan weer stairmaster. Sommige anderen kijken ook, maar ik voel me toch vreemd, als ik bij het doelpunt van Dempsey (later afgekeurd) keihard "Yes!" roep. De meeste aanwezigen zijn vrouwen, die duidelijk niet geinteresseerd zijn in voetbal, kijkend naar hun tv schermpjes.

Thuis zet ik gauw ESPN aan om verder te kijken. Ik wil zo graag, dat Team USA verder gaat! Deze wedstrijd doet me zoveel, dat ik me opeens realiseer, dat ik niet eens weet, voor wie ik zou zijn, als Nederland tegen de USA zou spelen.

Op het puntje van mijn stoel kijk ik, intussen corresponderend met de Amerikaanse Facebookvriendinnen, die ook "into" voetbal zijn, eentje in Ohio en drie hier in de buurt. Onze stemmingen zijn zeer in de mineur, maar als er vier minuten extra wordt aangekondigd geeft dat weer hoop.

En dan komt het verlossende en naar mijn mening zeer verdiende doelpunt voor de VS! Ik spring door de kamer, ergens blij, dat er geen kinderen thuis zijn, want die zouden zich rotlachen. Ik vind het fantastisch voor dit team en het land, waar de World Cup, althans in dit gebied, enthousiast wordt gevolgd. Bijdragend aan de vreugde is, dat ze hun groep wonnen en dat Engeland in die groep speelde, waar hier erg tegenop wordt gekeken.

Katja is weer bij het zwembad met Katie. Dit is haar laatste oppasdag. Ze belt op om te vragen, of ik bagels met zalm en cream cheese als lunch wil gaan halen. Zoveel dagen is Katja niet meer thuis (ze vertrekt 5 juli naar St. Eustatius voor een maand), dus ik geef toe. Het helpt natuurlijk, dat dat zo ongeveer mijn favoriete lunch is en dat Manhattan Bagel een special heeft van iedere bagelsandwich voor $5.

Als ik bij het zwembad aankom met mijn lekkers is Katja in druk gesprek met de andere aanwezige moeders en au pairs. De moeder van een baby vertelt mij meteen hoe leuk Katja is met Katie. Inderdaad gaat zij erg leuk met de kleintjes om. Het doet mijn moederhart goed dat te zien.

Katja heeft honger, dus Katie moet ook het zwembad uit. Om de een of andere reden is Katie dol op mij, dus wil zij per se naast mij zitten. Ik vind het ook een schattig kindje. Op alles antwoordt ze "Uh hum" met een grote knik, om op te eten! Ik vind het zielig, dat Katie niets te eten heeft, dus geef haar een kwart van mijn bagel met alleen de cream cheese. Dat gaat er prima in en de cream cheese zit over haar hele lijfje! Even dompelen in het zwembad en ze is weer schoon.

Voor ik terug naar huis ga neem ik afscheid van Katie. Ik vraag haar, of ik haar een zoentje mag geven en dat laat ze maar al te graag toe. Katja geeft ook toe, dat ze Katie gaat missen. Ook aan Cammie heeft Katja zich gehecht. Helaas gingen de oppasmiddagen met haar deze week niet door. Ik kan het me voorstellen. Ik paste, toen ik hier het eerste jaar was, de hele zomer op een paar meisjes en de jongste daarvan was het bloemenmeisje bij onze bruiloft.

Thuis pak ik al mijn spullen in. Alleen mijn sportschoenen en toiletspullen moeten er nog bij. Zoals altijd heb ik het gevoel iets vergeten te hebben, zo snel en makkelijk gaat het inpakken tegenwoordig.

Al heb ik enorme zin in de Ierse vakantie, ik maak me wat zorgen om de temperatuur daar en het gevolg voor mijn spieren. Aangezien ik klaar ben thuis, smeer ik me in en loop naar het zwembad. Daar voelt het water net iets koeler, dan de lucht, maar aan de metalen beugels van het trapje om eruit te gaan brand ik mijn handen bijna!!

Mijn vriendin Chris zwemt haar baantjes en we kletsen eens lekker bij. Zij heeft vier dochters, de oudste een jaar jonger dan Katja, de tweede een jaar jonger dan Kai en Saskia past precies tussen de derde en vierde. Heel veel raakvlakken zijn er, dus.

Voor het zwemteam het bad over komt nemen, wil Chris nog verder zwemmen. Ik ga lezen, want doe expres voorzichtig met zwemmen, aangezien mijn schouders en nek daar erger door lijken te worden.

Vanuit mijn ligstoel bel ik mijn broer in Ottawa. Hij is vrijdag jarig, maar dan zijn wij (hopelijk) net in Ierland. Ik heb net gelezen, dat er vlakbij hen een aardbeving plaatsvond en hij beaamt dat. Hij is met mijn nichtje Athena naar buiten gerend en hoorde daar ook een geluid als naderende donder. De sterkte was 5.5 op de Richter schaal, de zwaarste, die hij heeft meegemaakt (ik heb nog nooit een aardbeving meegemaakt, zij wel, een van 4.2 en 4.4 zei broerlief).

Net als ik op heb gehangen, belt Saskia, dat Charlie's moeder een berichtje op ons antwoordapparaat achterliet, of ik haar kon bellen. Kai was met Charlie naar Wendy's gegaan, wist ik. Het is heel ongewoon voor zijn moeder om mij te bellen, dus een naar gevoel bekruipt me.

Gauw bel ik Susan terug. Ze begint met "ze zijn alle twee helemaal ok", wat me meteen duidelijk maakt, dat er iets is gebeurd. Bij Wendy's stond Charlie in de rechterbaan voorgesorteerd om uit de parkeerplaats te rijden en een truck (geen idee welke grootte) in de linkerbaan.

Die truck ging dus rechtsaf in plaats van links af en reed Charlie aan, wiens auto nogal wat schade heeft. Gelukkig waren de jongens ongedeerd. De politie moet hier in Virginia bij ieder ongeluk geroepen worden, dus kwam er een agent. Die gaf nota bene Charlie de schuld! Kennelijk maken de pijlen, die op de weg zijn geschilderd, op prive grond niets uit.

De truck had zijn richtingaanwijzer aan naar rechts. Dat had Charlie moeten herkennen en niet in de baan, die de pijl naar rechts had, moeten rijden. Nou ja!! Zelfs de meest ervaren chauffeur zou zoiets doen. Echt te belachelijk voor woorden, maar er werden geen bonnen uitgeschreven (want op prive gebied, nu weet ik ook, waarom de dame, die mij in april 2008 aanreed geen bon kreeg, ook dat was prive gebied, grrrr!!!). In ieder geval zijn de jongens helemaal heel en dat is wat belangrijk is.

Mijn boek is weer heel spannend, dus de tijd vliegt voorbij. Ik doop mezelf zo af en toe in het lauwe badwater en ga dan terug naar mijn boek. Tussendoor komen deze en gene ook even kletsen, wat ik altijd leuk vind aan dit buurtzwembad.

Tegen zessen ga ik huiswaarts. Daar zijn Rick en Saskia hard bezig met inpakken. Kai is met Charlie en belooft later aan de gang te gaan en Katja gaat uit eten met haar vrienden en vriendinnen, die ze nu tot midden augustus niet meer zal zien. Ook te begrijpen, maar ik ben altijd een "nervous Nelly" als het op reizen aankomt. Gelukkig hebben we morgenochtend nog om de laatste dingen te doen.

Het zou mij heel erg helpen, als iedereen duimt, dat we morgenavond met zijn allen op dezelfde vlucht van Toronto naar Dublin zitten. Dat zou een zoveel leuker begin van de reis zijn, dan Rick en Kai apart en wij via Londen of Parijs. Say it ain't so!

Dinsdag (soms is het moeilijkste deel van een blog schrijven het bedenken van een titel)

Na mijn allerliefste zus een heel fijne verjaardag gewenst te hebben (bij deze nog eens), vertrek ik naar de sportschool. Het is al 31 graden om tien uur! Ik doe mijn halve uur op de stairmaster en dan een half uur op de fiets. Het lokaal is enorm warm met deze temperaturen, de zonwering op de ramen werkt nauwelijks. Het voelt, alsof ik in zo'n hete yogazaal sport!

Thuis maak ik me gauw klaar en ga dan op zoek naar stekkers voor Ierland. Bij de Radio Shack in Vienna zijn ze uitverkocht. De medewerker vertelt, dat hij er dit weekend zes heeft verkocht. Kennelijk reizen er nogal wat mensen internationaal. Ook de Radio Shack in Fairfax heeft ze niet.

Om verder geen benzine te verspillen ga ik naar huis en bel de andere dichtbij gelegen filialen. Na nog drie keer nul op het rekest, blijkt de winkel bij Tysons Corner ze te hebben, ik laat er een opzij leggen. Later hoor ik, dat Target en Walmart ze ook verkopen, maar die zijn een redelijk eind rijden bij ons vandaan.

Bij Whole Foods haal ik ingredienten voor buffalo burgers. Die vindt iedereen hier lekkerder, dan rundergehakt en de prijs is hetzelfde. Misschien is het wel gewoon het idee van "exotischer", kan ook.

Ook haal ik een doosje Jetzone, een homeopathisch middeltje tegen jet lag. Baat het niet, dan schaadt het ook niet. Jaren geleden, toen we naar Parijs gingen, dacht ik me er toch minder verschrikkelijk door te voelen na de doorwaakte nachtvlucht (het lukt me absoluut niet in het vliegtuig te slapen en de rest van het gezin ook niet).

Katja, Kai en ik eten buiten lunch, maar dat is eigenlijk zelfs voor mij te warm en vochtig. Daarna vertrekken Kai en ik naar Dr. Bonacci. Kai's verstandskiezen hebben geen plaats om naar buiten te groeien en moeten eruit, voor ze de rest van zijn gebit aantasten. In juli zullen ze eruit moeten.

Vandaag was het voorbereidend bezoek. Deze dokter heeft ook Katja's kiezen eruit gehaald en herinnert zich mij zowaar nog. Nu maar hopen, dat Kai er straks net zo makkelijk en snel bovenop zal komen, als Katja. De dokter merkt wel op, dat meisjes over het algemeen sneller er bovenop zijn, dan jongens, die wat meer TLC van hun moeder nodig hebben. Dat natuurlijk met een knipoog naar Kai. We zullen zien straks. Het ijs en de Jell-o zullen we weer inslaan, al at Katja daar niets van.

Tot Kai's ergernis, want hij heeft zoveel te doen (ahem, X-box en basgitaar spelen), combineer ik het tandartsbezoek met de Radio Shack. Gelukkig hebben zij inderdaad de juiste stekker en hebben we zo ieder een stekker, die in Ierland zal werken.

Kai merkt op de terugweg op, dat de thermometer van de auto 100 graden aanwijst. Dat is volgens mij al heel lang niet meer voorgekomen. Het is ongekend warm voor zo vroeg in de zomer. Het lukt mij zelfs niet om lang op het deck te zitten. Voor ik het weet drijf ik er zowat weg en vlucht de airco in. Dit is dus echt gevaarlijk weer voor mensen zonder airco, vooral ouderen. De komende dagen wordt het zelfs nog warmer, dus zal de stad waarschijnlijk opvangplaatsen met airconditioning openen.

Als Katja klaar is met oppassen, gaan we onze nagels laten doen. Helaas waren mijn favoriete dames niet beschikbaar, dus moet ik het met "Tracy" (natuurlijk niet haar echte naam) doen, waar ik een vorige keer niet zo tevreden over was. Dit keer doet ze het echter prima en mijn handen en voeten zien er weer verzorgd uit.

Thuis heeft Rick de barbecue al aan en de hamburgers gevormd. Het is inmiddels ietsje koeler, dus we eten buiten. Het makkelijke maaltje gaat er bij iedereen goed in.

Rick heeft via movietickets.com kaartjes gekocht voor Killers bij Fairfax de Lux. Deze film willen hij, Katja, Kai en ik (Saskia denkt hem eng te zullen vinden) graag zien voor hij uit de bioscoop is. Dat zal na deze week het geval zijn, want er zitten hooguit nog tien anderen in de zaal. Het is een leuke film en Katja en ik zijn het erover eens niet in het minst door Ashton Kutchers aanwezigheid.

We dachten tijdens de film al vreemde geluiden te horen, die achteraf donder bleken te zijn. Maar goed, dat ik Katja voor we weggingen nog maande haar autoraam dicht te doen, want zo te zien heeft het even flink geregend. De natuur heeft dat hard nodig, want alles is kurkdroog. Op veel plaatsen is de straat zelfs zo kort na de bui alweer droog.

Leah en Raffi wachten Katja al op om naar Amphora, een Grieks restaurant in Vienna te gaan. Leah is vanmiddag iets overkomen, dat je hier niet vaak hoort: haar fiets is gestolen bij het Vienna metrostation. Volgens de Metro politie gebeurt dat vrijwel nooit. Arme Leah, dat zal net haar weer overkomen, ze is er flink van ondersteboven.

De rest van ons maakt een begin aan het inpakken voor Ierland. Ik vind het moeilijk, want de voorspellingen verschillen op alle websites. We willen zo licht mogelijk pakken, maar het lijkt niet warmer, dan twintig graden te worden en bijna iedere dag wel een kans op regen. Dat zal nog koud gaan aanvoelen na de 35 plus graden hier!

De langste dag van het jaar

Alsof er messen in steken, zo voelen mijn nek en schouders bij het wakker worden. Ik haat het om met zo'n scherpe pijn en het gevoel alsof er een klem om mijn hoofd zit de dag te beginnen! Het bed is dan een martelwerktuig, geen enkele positie biedt verlichting, dus ik sta al heel vroeg op.

Ook Saskia moet nog vroeg op, want haar zomervakantie is als enige nog niet begonnen. Door de vele sneeuwdagen is het schooljaar met enkele dagen verlengd. Niet dat ze nog iets doen, want de data van alle testen en examens zijn niet mee veranderd. Natuurlijk vindt Saskia het nu leuk om naar school te gaan. Er worden alleen maar films gekeken en spelletjes gedaan.

Om me heen hoor ik heel wat ouders klagen, dat het verspild geld is, want de schoolbussen inzetten kost heel wat. Beter was geweest, als ze de schooldag met een half uur hadden verlengd, maar daar protesteerden de ouders met sportende kinderen keihard tegen een paar maanden geleden. Ach, klagen heeft nu geen zin meer, dat had destijds moeten gebeuren.

In de hoop mijn spieren wat los te krijgen ga ik naar Sharons core training. Als ik haar vertel, dat mijn nek en schouders zo vast zitten, denkt ze, dat het misschien door de water aerobics komt. Daar zat inderdaad heel wat schouderwerk bij. Ik houd vanochtend de gewichten maar aan de lichte kant.

Na afloop laat ik de stairmaster voor vandaag maar staan en doe een half uur op de crosstrainer. Daarbij gebruik ik mijn armen ook, dus dat helpt mijn spieren wat.

Thuis heeft Katja de schattige Katie weer meegenomen. Die vindt onze dieren prachtig en is inmiddels absoluut niet meer bang voor Cosmo. Katja neemt haar mee naar het zwembad en ik ga op pad om wat dingen van ons "voor we vertrekken" lijstje af te werken.

Bij Fair Oaks Hospital haal ik Katja's nieuwe contactlenzen en mijn reserveset op. Ik moet de auto best ver weg parkeren en loop door de letterlijk zinderende hitte naar het gebouw. Iedereen klaagt over de extreem warme temperaturen, maar ik vind het heerlijk! Vooral als er, zoals vandaag, relatief weinig luchtvochtigheid is.

In Fairfax ga ik naar de Petco om Cosmo's eten en botjes voor in de kennel te kopen. Ik wil graag, dat hij zijn eigen merk eten krijgt en iedere dag een botje om te knauwen. De paar keer, dat ik die niet meegaf, merkte ik, dat er aanmerkelijk meer aanslag op zijn gebit zat.

Thuis maak ik lunch voor Katja en mij en maak voor Katie ook een boterham met pindakaas. Ik neem de picknick mee naar het zwembad, waar de dames hongerig aanvallen.

Katja's laatste oppasdagen zijn aangebroken. Na Ierland heeft zij maar twee dagen om zich klaar te maken om naar St. Eustatius te gaan en zal pas 14 augustus weer thuiskomen. Dan is er nog maar een week voor ze terug naar school moet. Ze heeft in ieder geval lekker veel verdiend de afgelopen maand!

Na de nodige huishoudelijke taken te hebben volbracht, besluit ik het officiele begin van de zomer in het zwembad te gaan vieren. Deze zomer is ongekend warm begonnen. Voor de hele rest van de week worden weer temperaturen van boven de dertig graden voorspeld. Het zwembadwater voelt dan ook precies zoals ik het lekker vind: een beetje koel, maar je bent meteen "door".

Eigenlijk zou Saskia naar de chiropractor moeten, maar ze voelt zich goed en wil liever zwemmen. Ik bel dus af en maak pas weer een afspraak voor na de vakantie. Dan moet ik het er ook echt eens over hebben om haar schema naar eens per maand te zetten.

We luieren lekker langs en in het zwembad tot ik naar huis moet om me klaar te maken voor het laatste Nederlandse damesavondje voor iedereen op vakantie gaat. Dit keer is het bij Lilian. Rick en de kinderen gaan naar een speciale avond bij Gordon Biersch, waar ze gratis het nieuwe menu mogen uitproberen.

Bij Lilian zitten we lekker buiten en eten kipspiesjes met pindasaus, heerlijk zelfgebakken brood en een salade. Als toetje heb ik een perziktaart meegenomen van de Pie Gourmet.

Rick komt me tegen half tien ophalen en vertelt me, dat ik jaloers ga zijn. Op de terugweg van de mall hebben ze wel een half uur staan kijken naar twee spelende vosjes in Sharons buurt!

Thuis treffen we de kinderen Bananagramsspelend aan. Dat hebben ze net vanavond gekocht. Het is leuk ze zo met zijn drieen bezig te zien, tv uit, geen computers! Zo te horen zijn ze aan elkaar gewaagd.

Voor mij is het straks Mineral Ice tijd, hopend, dat die vannacht zijn werk doet en morgen de pijnen minder zullen zijn. Ik moet er niet aan denken met deze pijn in een vliegtuig te gaan zitten!

Relay for Life en Vaderdag

Zaterdag

Kai heeft het duidelijk erg leuk gehad bij de All Night Grad Party, want hij is tot het einde gebleven. Pas om kwart over vijf tikt hij mij op mijn schouder, dat hij weer thuis is. Hij duikt meteen zijn bed in en slaapt een groot gat in de dag.

Eenmaal wakker laat hij zien, wat hij heeft gewonnen. Daar zit een heel mooie bagageset van American Tourister bij. Laten we nu net wat nieuwe tassen nodig hebben!

Het is al heel vroeg heel warm, 28 graden, en vochtig buiten. In de sportschool heb ik geen zin en besluit een dagje "vrij" te nemen. Cosmo en ik lopen een half uur, vooral door het park, want daar is schaduw. Cosmo vindt dat meer dan genoeg in deze hitte en dat vind ik ook wel prima.

Om de een of andere reden is dit weekend uitverkozen om alle belangrijke evenementen te houden. Vandaag is dat de Relay for Life voor Saskia en Kai's "Beste van het Seizoen" en laatste School of Rock concert.

Saskia heeft nog geen tijd gehad om haar estafette stokje te maken, dus we gaan daar materialen voor zoeken. We beginnen bij Target, waar we ook een regenjas voor haar voor in Ierland kopen. Het regent hier zo weinig en we gaan eigenlijk meteen van winter naar zomer. Katja (want het regent in Blacksburg veel meer) en ik zijn de enigen met regenjassen. Kai en Rick hebben nog een paar oude jassen gevonden, maar Saskia moet nieuw.

Behalve die regenjas vinden we van alles en nog wat en voor we het weten is het karretje vol en geef ik veel meer uit, dan ik van plan was. Target is zo'n winkel, die wat dat betreft gevaarlijk is!

Intussen hebben we nog niets voor het estafettestokje gekocht, dus rijden naar Michaels. Daar hebben we de stok al gauw gevonden. Het thema dit jaar is "vier meer verjaardagen", dus Saskia kiest lint met kinderwagentjes en roze bloemen. Bovenop de stok lijmt ze een kaars van Elmo met een verjaardagstaart met het plan die tijdens de luminaria ceremonie aan te steken.

De tijd vliegt weer eens, dus we halen gauw lunch bij Starbucks. Op de snelweg rijden we toevallig achter Serena en Aoife. Zij rijden meteen mee naar ons pleintje, want Aoife en Saskia moeten gauw het stokje in elkaar knutselen en dan naar Madison High School voor de openingsceremonie van de Relay.

Rick, die al eerder een van de twee tenten opzette, brengt hen. Intussen beantwoordt ik de emails van de andere ouders. Ik heb gevraagd om parasols. Het is zo warm en vochtig en er is geen schaduw op het veld. Wij hebben enkel een kleine parasol, die niet voldoet. Gelukkig heeft een familie een open tent, die goed dienst zal doen.

Mijn chaperone schema wordt keurig gevolgd en om vijf uur zijn Rick en ik aan de beurt voor ons uur. Dit komt eigenlijk heel slecht uit, want Kai zal rond zes uur zijn ene liedje in zijn "Best of Season" concert spelen. We hopen, dat het allemaal wat uit zal lopen en we hem nog zullen zien spelen.

Bij de tent treffen we ook Delaney's ouders aan, die de schaduwtent leveren. Hun "uur" was het uur voor ons, maar Peggy, de moeder, blijft nog nakletsen. Terwijl Rick op zoek gaat naar de luminaria, die wij hebben besteld, kletsen Peggy en ik gezellig. Zij zijn een heel artistieke familie, vooral op het gebied van de filmindustrie, dus allerinteressantst om mee te praten.


Opeens horen we in de verte sirenes. Ik merk op, dat ik hoop, dat ze niet hierheen komen. Dan zie ik een brandweerwagen en twee ziekenauto's het terrein op rijden. Peggy zegt, dat ze hoopt, dat het niet een meisje van "ons" team is. Voor de zekerheid lopen we toch naar de ingang.

Tot onze verbazing zien we Saskia en Delaney daar met de rest van hun team. Een meisje wordt de ambulance binnen geleid. Nog steeds dringt het nniet tot me door, dat een meisje van Saskia's team onwel is geworden. Ik vraag Saskia, of ze het meisje kent. Zij kijkt me vreemd aan en zegt: "Ja, het is Laura!". Dat is Saskia's beste vriendin!

Dat is schrikken! Laura werd opeens niet lekker tijdens het lopen op de "track" (hardloopbaan). Saskia vertelt, dat ze zo wit zag, dat haar lippen dezelfde kleur hadden, als haar huid. De meisjes zijn duidelijk ook geschrokken. Het is ook wel heel erg warm, zo'n 34 graden met een hoge vochtigheidsgraad.

Peggy en ik praten met de politieagent, die de ambulance heeft gebeld, en we wachten op Laura's vader. Intussen verzeker ik me er in de ambulance van, dat Laura weer bij haar positieven is. De airconditioning daarbinnen helpt goed zo te zien.

Na een paar minuten komt Jim, Laura's vader, en na het tekenen van allerlei papieren neemt hij het meisje mee naar huis. Ik beloof haar spullen mee terug te nemen en Peggy zal hun chaperone uur overnemen. De rest van het groepje meisjes gaat terug naar de Relay, toch wel wat aangedaan, want Laura zag er echt eng wit uit volgens Saskia.

Zodra Niall komt om ons af te lossen, racen Rick en ik naar Springfield. Dat is zo'n zestien kilometer verderop. Bij de Jaxx Club betalen we de $10 entree per persoon in de hoop Kai nog te kunnen zien. Die staat echter al toe te kijken, hij speelde vijf minuten geleden. Argh!!!!

Voor dat ene liedje $20 betalen vond ik al heel wat (niet om te besparen, maar we betalen al $250 per maand voor Kai om ueberhaupt lid te zijn), maar Rick stond erop, dat we zouden gaan. Nu hebben we het eigenlijk voor niets betaald, twee keer argh!

Intussen is het ook etenstijd en gelukkig is er vlak naast de club een Afghaans restaurant. Kai gaat ook mee, al heeft hij geen honger. Afghan Kabob blijkt een "diamond in the rough" te zijn. De hele familie werkt in dit restaurant en de cuisine is authentiek Afghaans.

Kai gaat na even met ons kletsen terug naar het concert. Rick en ik nemen even de tijd om het menu te lezen. Er staan een aantal gerechten op, die lekker klinken. Ik kies Vege Aushak, "ravioli" gevuld met prei in een yoghurtsaus met een gehakt- en een groentesaus. Het is heerlijk, lekker licht en toch gekruid. Rick neemt een lamskabob, die met een heel gekruide saus wordt geserveerd.

De bediening hier is werkelijk heel attent. Wij zijn wel wat gewend, wat dat betreft, maar hier is het knipmes werk (hoewel niet onderdanig, gelukkig). Onze heel knappe serveerder (ja, sorry, het oog wil ook weleens wat en deze jonge man is van modelkwaliteit) brengt Rick een heel bakje van de saus, die hij zo lekker vond. Dat niet alleen, als hij hoort, dat we niet meteen naar huis gaan en de saus in deze hitte in de auto moet liggen, brengt hij een plastic zak gevuld met ijs. Zo ontzettend aardig!

Na het eten gaan we nog even terug naar Jaxx Club, want we willen onze $20 wel even gebruiken. Het is wel leuk, dat Kai zo'n duidelijk sociaal clubje heeft opgebouwd hier. Pat, de eigenaar, kletst nog even met ons en vertelt, hoe Kai echt van helemaal onderaan zich naar de top heeft gewerkt. Volgens hem heeft Kai enorm veel talent. Ik hoop, dat dat straks in Richmond gaat helpen met het vinden van een bandje om in te spelen.

Na een paar nummers is het voor ons tijd om terug te keren naar de Relay for Life. Omdat het op onze route is, brengen we Laura's spullen snel even thuis. Zij voelt zich nog steeds niet lekker. Laura heeft de ziekte van Lyme gehad en blijft daar narigheden van ondervinden. Dit is een grote reden, waarom ik zo voorzichtig ben met teken, iets dat Rick maar overdreven vindt.

Terug bij de Relay valt de duister al snel in, maar geen van de luminaria zijn nog aangestoken. Terwijl ik met de ouders van Samira, voor wie dit de eerste aanraking met dit evenement is (voorheen werden de kinderen gebracht en ging men weer weg, ik ga dit een uur per ouder schema volhouden!) klets, helpt Rick mee de kaarsjes aan te steken. Daar werd veel te laat mee begonnen. De Relay is sowieso veel later, dan gewoonlijk als het in mei wordt gehouden, dus wordt het later donker.

Tegen tienen worden we opgeroepen onze kaarsjes voor de stille wandeling op te komen halen. Een meisje van een jaar of dertien vertelt over haar moeder, die nu met kanker vecht, en de brok in mijn keel wordt alweer flink groter. Daarna wordt er een snel gebed (men kan het bedoelde gebed niet vinden) opgezegd en gaan de kaarsjes aan.

Zo lopend rond de hardloopbaan, op zoek naar de namen van onze geliefden en met het snikken van kinderen en volwassenen, die geliefden aan deze rotziekte hebben verloren, het is een heel emotionele ervaring. Ik vind de vijf namen, die wij hebben "besteld".


Natuurlijk mijn schoonmoeder, die we nog altijd erg missen, ook de kinderen, want ze was een heel lieve grootmoeder. Rick heeft vorig jaar ook zijn tante Kathy verloren aan borstkanker. Een heel lieve oudere Nederlandse dame volgt al jarenlang mijn blog, maar gaat nu haar gevecht tegen slokdarmkanker verliezen. Voor haar brandt er een kaarsje.

En dit jaar vind ik het helemaal erg emotioneel, want twee van onze kaarjes branden voor kinderen. Kleine N. van vier vecht tegen leukemie en gelukkig ziet het er voor hem goed uit. N. van twee overleefde haar gevecht helaas niet. Ik slik en slik en slik, maar bij het horen van de snikken bij de kaarsjes houd ik het ook niet droog.



Het is allemaal zo erg! Ook Saskia is helemaal ondersteboven en Rick probeert een goede foto van de luminaria van zijn moeder te krijgen met een kaarsje ervoor. Helaas waait het hard en gaat de vlam telkens uit. Gelukkig blijkt mijn kaarsje duurzamer en krijgen we een paar mooie foto's. Het is zo aangrijpend, hoe deze witte zakjes met een naam en een kaars betekenis hebben. Ze vertegenwoordigen degenen, die gemist wordt, bijna net als een grafsteen.

Deze ceremonie is zo indrukwekkend, ik neem de tijd om foto's te nemen voor degenen, die luminaria hebben besteld. Ik heb er eigenlijk geen woorden voor om de namen van de kinderen te zien. Saskia's social studies leraar verloor vorig jaar zijn tweejarige dochtertje aan neuroblastoma (?) en voor haar staan er een aantal kaarsjes. Zelfs dit typen geeft me tranen in de ogen. Wat te zeggen?

Zo'n Relay for Life lijkt maar een avond kamperen, maar is zoveel meer! Eerlijk gezegd ben ik heel erg trots op onze dochters, dat zij hieraan meedoen (Katja doet het nog steeds bij Virginia Tech). Ik kan eerlijk zijn, op hun leeftijd dacht ik er zelfs niet aan om zoiets te doen. Nu ik ouder ben of misschien onder invloed van deze maatschappij doe ik (of eigenlijk wij) veel meer aan wereldwijde liefdadigheid.

Na de luminaria ceremonie brengt Rick mij thuis en gaat dan nog even terug. Gelukkig hoeft hij dit jaar niet de hele nacht te blijven, de moeder van Susan heeft zich daarvoor opgeworpen. Tegen middernacht gaan wij naar bed.

Zondag

Om tien voor half zes gaat de telefoon. Saskia is klaar met haar Relay for Life. Ik bied Rick aan haar op te halen, want het is tenslotte Vaderdag. Daar wil hij echter niets van horen, dit is zijn ding. Ok, ik draai me nog eens om.

Een uurtje later zijn Rick en Saskia terug. Ze hebben geholpen ook de luminaria op te ruimen, wat volgens Rick met zijn allen nog geen vijf minuten duurde. Hij is wel verbaasd, dat veel van de kaarsjes de hele nacht hebben gebrand. Hoe je het ook wendt of keert, het blijft iets om bij stil te staan, deze Relay. In ons kleine plaatsje werd er meer dan $191.000 ingezameld. Dat is niet niks!

Rick gaat terug naar bed en ik blijf ook nog even liggen. Voor ik het weet is het tegen tienen. Gauw rijd ik naar Starbucks om ontbijt te halen. Rick heeft dit als Vaderdag ontbijt "besteld". Hij is duidelijk niet de eerste!

Met de venti iced coffee, skinny hazelnut latte (voor Rick), skinny cinnamon dulce latte (voor Katja) en verschillende ontbijtbroodjes, ga ik huiswaarts. Daar ligt iedereen nog in diepe rust. Saskia laten we natuurlijk slapen (wie bedacht de Relay op het vaderdag weekend (of het graduation weekend), maar de andere staan op om met Rick samen te ontbijten. Kai heeft niets met Starbucks, dus eet zijn eigen toaster dingen.

Precies op tijd vertrek ik naar Vienna Woods. Dit is het andere zwembad hier in Vienna, waarvan ook een heel aantal van onze kennissen lid zijn. Ik heb er nog nooit gezwommen, maar Sharon geeft een aqua aerobics klas, die voor iedereen toegankelijk is. Ik betaal mijn vijf dollar en spring met mijn "noodle" (hoe noem je die dingen in het Nederlands?) in het water.

Dat water is van zeer aangename temperatuur, moet ik zeggen. Ik heb nog nooit aqua aerobics gedaan en met mij nog een paar dames. We leren vooral op onze hielen te lopen, anders zullen onze voeten pijn doen.

Er zijn nogal wat ouderen aanwezig, dus ik denk er makkelijk vanaf te komen. Dat valt erg tegen!!! Iedereen doet, wat hij of zij kan, maar ik doe zoveel mogelijk en moet dan toch toegeven, dat dit echt moeilijk is bij tijden! Sommige oefeningen kan ik tot mijn schande zelfs (nog) niet. Ik ben vast van plan dit nog eens te doen. Ook al omdat het me een vakantiegevoel gaf. Bij dure Caribische hotels worden ook aqua aerobics aangeboden.

Na de lunch gaan Rick en ik op schoenenjacht. Gelukkig vindt hij een leuk paar bij Rockport in Fair Oaks Mall. Daar vind ik ook een leuk paar sandalen (voor de halve prijs). Bij Easy Spirit vind ik ook precies wat ik zoek als wandelschoenen straks in Ierland.

Thuis kijken Katja en Kai naar Kai's jaarboek en dan blijkt, dat Kai maar een vierde van een pagina heeft gekregen, terwijl wij een halve pagina besteld en betaald hebben. Zo'n advertentie is niet goedkoop, een halve pagina kost $200 en wij hebben er hard aan gewerkt alles, wat we over Kai wilden zeggen op zo'n klein oppervlak te krijgen. Het verbaast ons dus zeer, dat alles op een kwart pagina paste!!!

Vervelend is het echt. Vooral omdat Kai's diploma ook al verkeerd is gedaan. Daarin is zijn naam op zijn kop afgedrukt. Daarover hebben wij zijn counselor al aangeschreven. Toch jammer, allemaal, dit is toch zijn afscheid van een fase van zijn leven.

Rick is anders, dan de rest van ons gezin, en wil zijn cadeautjes altijd later. Halverwege de middag is een goede tijd. Zoals gewoonlijk weet hij al, wat hij van mij krijgt. Rick is iemand, die alleen duurdere dingen wil voor zichzelf, als het een speciale dag is. Ik "geef" hem dus een Tissot horloge (ik weet niet eens welk model). Het is prachtig, maar ik had stiekem ook graag zelf iets heel speciaals voor hem willen bedenken. Zo gaat dat echter in zijn familie niet en nu nog niet.

Kai geeft Rick een X-Box spel, Alan Wake. Saskia geeft een boek over digitale fotografie en belichting. Katja is naar Crate and Barrel gegaan en heeft daar een heel leuk paar margarita glazen en een boek met cocktailrecepten gekocht.

Rick is er allemaal erg blij mee. Na het uitpakken maken we ons klaar om uit eten te gaan. Rick heeft Chef Geoff uitgekozen. We smullen allemaal van hun ongewone gerechten. Daar horen eetbare bloemen, truffelolie op de popcorn en meer exotische combinaties bij. In ieder geval geniet Rick en rijd Katja ons bekwaam terug naar huis. Dit was wel een heel druk weekend!

PS: vergeef mij typefouten of andere fouten, ik heb dit verslag heel snel, terwijl ik erg moe was geschreven.

Kai's graduation

Omdat ik van alles op mijn "te doen" lijstje heb staan, sla ik Sharons core training vanochtend over. In plaats daarvan doe ik een snelle 35 minuten op de stairmaster en dat moet voor vandaag maar genoeg zijn.

Bij Party Mania wil ik een graduation boeketje ballonnen voor Kai halen. Tot mijn schrik zie ik, dat ik lang niet de enige ben, die op dat idee is gekomen. Gelukkig kan ik nog net de laatste ballon in de kleuren van James Madison High school, rood en zwart, scoren! Ben ik even blij, dat ik nu ben gegaan en niet vanmiddag, zoals ik aanvankelijk van plan was!

Het "DRAAKJE" staat bijna droog, dus ik gooi er snel wat vuurwater in. Bij de Shell krijg ik dit keer helaas geen korting voor de Giant aankopen, maar de benzine is op het moment wat goedkoper met $2,55 per gallon.

Thuis ga ik even rustig buiten aan mijn blog en foto's werken en vergeet prompt helemaal, dat ik Saskia vroeg uit school zou halen om zich klaar te maken voor de graduation. Dan heb ik opeens een heel vreemde gewaarwording. Ik hoor Saskia's stem "Mammie" roepen en kijk om me heen, maar realiseer me dan, dat ze nog niet thuis is. Opeens herinner ik me, dat ik haar om kwart over twaalf op zou halen en kijk op de klok: 12:10! Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt!

Katja is wakker geworden met jeukende ogen, dus ik neem haar naar Walgreens om er druppels tegen te kopen. Op de terugweg halen we wat bagels voor de lunch bij Manhattan Bagel. De tijd vliegt vandaag, dus we eten gauw met zijn allen.

Kai moet om drie uur bij Robinson Secondary School zijn om zich voor te bereiden op de graduation. Hij moet daarvoor in overhemd en das en donkere pantalon gekleed. Ik help hem zijn das omdoen, iets wat ik al jaren niet heb gedaan, maar gelukkig nog niet ben verleerd.

Tevergeefs probeer ik Kai zover te krijgen zijn baard, die hij al een paar weken heeft laten staan af te scheren. Later verneem ik pas, dat hij daar een reden voor heeft. Met zijn cap en gown in de auto haalt hij Michael op en samen rijden ze naar Fairfax.

Ook voor ons begint de tijd te dringen, want we willen vroeg zijn, zodat we goede zitplaatsen kunnen krijgen. De meisjes en ik verkleden ons en zodra Rick thuiskomt vertrekken we. Vrijdagmiddagverkeer op de hoofdwegen is verschrikkelijk druk, maar Rick kent een goede sluipweg naar Robinson.

Ondanks, dat we ruim een half uur voor de aanvang aankomen, staat het parkeerterrein al flink vol. Rick heeft mazzel, want vlakbij de ingang gaat er net iemand weg. We geven onze kaartjes af en lopen de zaal binnen. Van Kai heb ik via sms vernomen, dat hij aan de linkerkant zal zitten.

Toevallig is een van Kai's beste vrienden de broer van Saskia's beste vriendin Laura. Hun ouders kennen wij ook goed en zij hebben plaatsen voor ons vrijgehouden op de zevende rij. We zitten dus prima, al is het erg ongemakkelijk op houten bankjes met maar heel weinig beenruimte. Ik hoop maar, dat de ceremonie niet eindeloos gaat duren!

In het programma zien we, dat Kai tot onze verrassing toch een Advanced Placement diploma krijgt (onze county is een van de weinigen in het land, die die diploma's uitreiken). We wisten niet zeker of hij genoeg Honors en AP vakken had gedaan daarvoor, maar kennelijk toch wel.

Voor Rick en Saskia is dit de eerste high school graduation. Zij konden niet bij die van Katja zijn, omdat Saskia aan haar blinde darm geopereerd moest worden. Ook voor Katja is het natuurlijk anders, omdat zij nu toeschouwer is. Helaas is het Ricks vader niet gelukt dit keer te komen. Hij kan met zijn rug niet langer, dan een kwartier zitten of staan!

Om klokslag half vijf klinken de eerste tonen van "Pomp and Circumstance" (waarbij ik meteen een brok in mijn keel krijg, zo mooi vind ik dat) en lopen de principals en leraren naar binnen, gevolgd door de graduates.

Daarvan zijn er dit jaar 458. Kai valt meteen op tussen de zee van zwarte caps, zijn rode haar krult er mooi onderuit. Ook als hij gaat zitten is hij makkelijk te vinden, want het meisje achter hem doet haar cap af en heeft een paardestaart.

Als alle kandidaten hun stoel hebben bereikt, draait iedereen zich naar de Amerikaanse vlag. Een student zegt de Pledge of Allegiance, die iedereen meemompelt met de rechterhand op het hart.

Vervolgens wordt het volkslied gezongen, nog steeds kijkend naar de vlag en met de hand op het hart. Dan mag iedereen gaan zitten en beginnen de speeches. De presidente van het Student Counsel begint en vraagt aan haar medestudenten, of ze ook het gevoel hebben in Harry Potter mee te spelen. Inderdaad zouden ze zo in Zweinstein kunnen zitten.


De toespraken zijn allemaal erg grappig en duren gelukkig niet zo lang. Nadat de prijzen voor de studenten, die het meest voor de gemeenschap hebben betekend, zijn uitgereikt, begint de algemene uitreiking. De 81 graduates met een perfect 4.0 GPA, waaronder ons buurmeisje Katarina, dragen een gouden sjaal over hun gown. Verder hebben de kwastjes aan de caps verschillende kleuren, afhankelijk van de verenigingen, waar de studenten lid van waren.

Het afroepen van de namen en het uitreiken van de diploma's neemt verreweg de meeste tijd in beslag. Om me heen hoor ik ook veel mensen over het ongemakkelijke zitten klagen. Mijn billen voelen in ieder geval als van hout en ik moet in een vreemde kronkel zitten om niet met mijn knieen in de rug van degene voor mij te prikken.

Als het laatste diploma is uitgereikt, verklaart de principal de klas van 2010 "graduated" en gooit iedereen traditiegetrouw zijn cap in de lucht. Onze zoon is nu een college student, ik vind het nog moeilijk voor te stellen! Vanochtend liep ik de hele tijd aan zijn babytijd te denken, die al zolang geleden is, maar toch ook weer als gisteren voelt.

We banen ons een weg door de menigte en ik mag als eerste de trotse Kai omhelzen. We maken foto's met Kai's beste vrienden, al vanaf het begin van de basisschool, Charlie en Michael. Buiten nemen we foto's van Kai met zijn diploma en zijn twee trotse zussen.


Nu blijkt, dat Kai, Charlie en Michael hun baard expres hebben laten staan en die nu op de parkeerplaats willen gaan afscheren. Saskia moet erg nodig naar de wc, dus Rick en ik nemen haar alvast mee naar het restaurant. Katja blijft achter om foto's te nemen van deze nieuwe "traditie".


Bij het Hard Times Cafe heeft men een tafel voor vijf voor ons vrijgehouden. We krijgen een heel aardige serveerster en smullen, zoals altijd van de chili. Ik neem de salade met Texas chili, die lekker pittig is. Kai krijgt, omdat hij de graduate is, spontaan een gratis rootbeer float, zo aardig!

Thuis is het tijd voor het graduation cadeau. Kai had geen idee, wat dat zou zijn en hij slaakt een kreet van enthousiasme bij het zien van de minilaptop. Hij zal hem meteen naar Ierland kunnen gebruiken en straks hoeft hij zijn zware laptop niet iedere keer mee naar lessen te slepen.

Nadat hij zich in wat makkelijker kleding heeft verkleed, vertrekt Kai met Michael naar de "All Night Grad Party", die ieder jaar door de school wordt georganiseerd. Dit is een enorm feest met allerlei activiteiten. Ik ben blij, dat Kai erheen gaat, want volgens Katja was het heel erg leuk.

Een paar graduation filmpjes:


De graduates komen binnen



Kai krijgt zijn diploma



De caps worden gegooid

Toeristje spelen in eigen stad

Het is werkelijk schitterend weer en eigenlijk heb ik geen zin om binnen te sporten. Toch dwing ik mezelf naar Sharons interval klas te gaan en heb daar geen spijt van. Het is toch een heel stuk intensiever sporten, dan ik buiten zou hebben gedaan. Na afloop ga ik nog een kwartier op de stairmaster en een kwartiertje fietsen en dan vind ik het genoeg.

Thuis maak ik me gauw klaar en loop naar de metro. De trein staat al klaar en is tot mijn verbazing al propvol! Dat gebeurt meestal niet midden op de ochtend op een doordeweekse dag. De meeste passagiers zijn overduidelijk toeristen.

Een Aziatische man vraagt mij, waar hij voor de Smithsonian musea het beste uit kan stappen. Als ik "Smithsonian" zeg, krijg ik opeens van alle kanten vragen, wat het beste station voor verschillende bezienswaardigheden is. Gelukkig ken ik het metrosysteem en de meeste attracties goed. Metro zou eigenlijk een duidelijke lijst daarvan in de treinen moeten hangen.

Precies een uur, nadat ik uit huis vertrok, kom ik weer boven de grond bij Federal Center SW. Daar staan Ronald en Edith, met wie ik om twaalf uur heb afgesproken, al te wachten. Zij zijn de ouders van Michelle, die in 2006 een weekje bij ons logeerde. Ronald heb ik al een paar keer ontmoet, maar Edith nog niet. Voor haar is het ook de eerste keer in Washington.

Het gesprek is meteen geanimeerd, terwijl we naar het door Ronald voorgestelde restaurant lopen. Erg leuk vind ik het om een nieuw restaurant te proberen. Weer eens wat anders, dan de mij bekende restaurants nabij de Mall.

Art and Soul ligt dichtbij het Capitool en is een gezellig, heel modern ingericht restaurant. Het menu is ook modern Amerikaans met een plaatselijk tintje. Ik kan het natuurlijk weer niet laten de soft shell crab te bestellen!

Aanvankelijk was ik van plan om na de lunch naar huis terug te gaan, maar we hebben vanavond ook een reservering bij een restaurant in DC om Kai's graduation te vieren. Ronald en Edith gaan de National Mall verkennen, dus ik besluit in de stad te blijven en met hen samen toeristje te gaan spelen.

Edith en Ronald hebben vanochtend al het Capitool en de Library of Congress bezocht, maar ik vind, dat ze het Supreme Court ook even moeten zien. Door de prachtig blauwe lucht lijkt dit imposante gebouw spierwit. We gaan door de veiligheidscontrole en komen onder de grote hal binnen. Daar is een tentoonstelling over de geschiedenis van het gebouw en kunnen we de mooie spiraaltrap bewonderen.


Supreme Court



Boven blijkt er een lange rij te staan voor de lezing in de rechtszaal. Wij hebben geen zin om te wachten, dus ik vertel Edith en Roland wat ik me van die lezing herinner.

Over de zonovergoten Mall lopen we langs de botanische tuin en het American Indian Museum naar het naar verluid drukst bezochte museum ter wereld, het Air and Space Museum.

Hier ben ik alweer een paar jaar niet geweest en de enorme raketten en vliegtuigen in dit gebouw zijn weer imposant. We bezoeken het gedeelte over de maanlandingen, wat ik altijd het interessantst vind. Edith en Ronald hebben het dan ook wel gezien en na een lekkere diet Coke bij de McDonald's in het museum, zetten we onze tocht over de Mall voort.


Spirit of St. Louis, Air and Space Museum

Bij het Smithsonian kasteel laat ik hen de mooie tuinen zien en het graf van de oprichter van al deze musea, James Smithson. Het Washington Monument maakt indruk op Edith, omdat het zoveel groter is van dichtbij, dan het leek.


Arts and Industries gebouw uit 1879

We lopen verder de andere helft van de Mall op naar het Tweede Wereldoorlog Monument. Daar zitten allerlei mensen, ondanks bordjes overal, dat pootje baden niet is toegestaan, met hun voeten in het water van de fontein. Het is ook erg warm, zo'n dertig graden, al is het niet vochtig en voelt het aangenaam. Maar dit is een monument voor oorlogsslachtoffers en ik vind het respectloos om die bordjes dan te negeren.


Het loopt al tegen vieren en Ronald en Edith besluiten, dat ze het Tidal Basin, Jefferson Memorial en FDR Memorial voor een andere dag laten. Vandaag wordt het de hele lengte van de Mall. Het pad langs de Reflecting Pool is overschaduwd door bomen, wat het lekker koel maakt. Eenden zwemmen in het water en eekhoorntjes dartelen in het gras. Het is een oasis van rust in de drukke stad.


Het Korea Monument vind ik altijd een van de indrukwekkendste. De meer dan levensgrote beelden van soldaten, waar de angst van de gezichte valt te lezen, treffen me iedere keer weer. Het is enorm druk, maar de beelden overheersen met gemak de menigte.




Na van het uitzicht vanaf het Lincoln Memorial te hebben genoten, gaan we even uitrusten op de beroemde trap. We denken aan Martin Luther King Jr.'s "I have a dream" speech hiervandaan en meer recentelijk president Obama, die twee dagen voor zijn historische inauguratie hiervandaan de menigte toesprak.


De tijd begint te dringen en we voelen onze voeten goed. Via het Vietnam Veteranen Monument met zijn meer dan 58.000 ingegraveerde namen lopen we naar het Witte Huis. Opvallend vind ik de vele Secret Service voor het huis. Dat doet me denken, dat de presidentiele familie thuis is, maar daarvan is niets te zien.






Ronald en Edith moeten dezelfde kant op als ik voor hun hotel. Tot de elfde straat lopen we met elkaar op en dan is het tijd om afscheid te nemen. Wat enkel een lunch zou worden werd een dolgezellige middag samen, waarbij ik hen een stuk beter heb leren kennen. Erg leuk! Ronald en Edith, als jullie dit lezen, nog een heel fijne tijd hier in DC en New York en hopelijk tot ziens!

Het is kwart over zes en we hebben om half zeven een reservering bij Brasserie Beck om Kai's graduation te vieren. De anderen zijn nog onderweg en we willen een tafeltje buiten, dus ik loop naar binnen om dat te reserveren. Dat is prima, maar ik mag nog geen plaats nemen, dat kan pas, als ons hele gezelschap er is. Dat vind ik altijd zo'n vreemde regel!

Terwijl ik sta te wachten bel ik gauw Christine terug. Mallory en zij komen precies volgende donderdag hierheen, als wij naar Ierland zullen vertrekken. Gelukkig blijven ze twee weken, zodat we elkaar begin juli zullen kunnen zien.

Rick en de kinderen komen keurig om half zeven aan en Rick vindt zowaar een parkeerplek vlak voor het restaurant! We krijgen een leuke tafel en delen hun lekkere zalmvoorafje. Als hoofdgerecht neem ik de mosselen in kerrie- en appelsaus, erg lekker! Katja kiest de zalm en Rick en Kai allebei de steak.


Het zalmvoorafje

Saskia vindt het als enige moeilijk van het menu te kiezen. De croque monsieur, die het uiteindelijk wordt, kan haar goedkeuring niet wegdragen. Gelukkig komt alles bij dit Belgische restaurant met overheerlijke frietjes en drie soorten mayonnaise (kerrie, tomaten en knoflook) en die vindt Sas heerlijk.

Leah loopt stage in Washington zo'n tien blokken van het restaurant. Ze moest vandaag laat werken en vraagt, of ze met ons mee naar huis mag rijden. Natuurlijk mag dat! Net voor het dessert komt ze aanlopen. We bestellen een paar warme bessen cobblers, die binnen de kortste keren als sneeuw voor de zon zijn verdwenen.

Thuis vallen ons de vuurvliegjes weer op, die als knipperende Kerstlichtjes door de bomen vliegen. Ik heb geprobeerd het op film te krijgen, maar dat lukt nog niet goed. Ik zal het morgenavond nog eens proberen.

Zo moe!

Of het het drukke weekend was of het nogal sombere weer van de afgelopen paar dagen, maar ik ben doodmoe! Ondanks een rustige nacht word ik heel vermoeid wakker. Ik laat mijn plan om vroeg naar de sportschool te gaan varen en blijf tot tegen negenen liggen.

Katja zit al daas ontbijt te eten en klaagt ook over vermoeidheid. Zij is eraan gewend zo af en toe echt bij te kunnen tanken door lang uit te slapen. De afgelopen paar weken heeft ze zoveel opgepast en een bijna doorwaakte nacht in Blacksburg doorgebracht, dat begint haar nu te nijpen.

Kai en ik wilden aanvankelijk naar het Shenandoah National Park gaan, maar op de radar zie ik onweersbuien in dat gedeelte van Virginia. Kai zegt toch ook heel moe te zijn (ik tref hem om half een nog in bed aan!). In plaats daarvan laat ik mijn wandelafspraak met Kirsten doorgaan.

De lucht is dreigend en het spettert een beetje, als ik bij Whole Foods uitstap. Voor de zekerheid neem ik mijn paraplu maar mee. Het is heel vochtig warm, mijn huid voelt meteen klam aan. Kirsten is er, zoals gewoonlijk, nog niet. Zij is iemand, die nooit precies op tijd is, terwijl ik altijd juist iets te vroeg ben.

Bijna een kwartier te laat komt Kirsten aanrijden en we lopen in westelijke richting het W&OD pad op. Ondanks het dreigende weer is het vrij druk met fietsers en wandelaars met hun honden. Cosmo gedraagt zich goed, alleen wil hij op de man met blote borst, die we iedere keer tegenkomen, afspringen. Dat heb ik al voorzien, dus ik houd Cosmo heel kort.

Pas had ik het er met iemand over, dat sommige mensen op welk tijdstip ook op het pad te vinden zijn. Die man, zodra het even kan met ontbloot bovenlijf en gewichtjes in zijn handen, loopt iedere dag mijlenver, want ik heb hem op andere gedeeltes ook gezien. Verder is er een vrouw met een lange vlecht en in wat viezige kledij, die heel langzaam fietst.

De man is, ondanks al zijn mijlen, aardig gezet. De vrouw glimlacht altijd wat mysterieus en knikt met haar hoofd, als ik haar groet. Wat zou het verhaal achter die mensen zijn? Natuurlijk zouden ze ook van mij kunnen zeggen, dat ze me op allerlei tijdstippen tegenkomen.

Kirsten en ik zijn druk in gesprek en de eerste mijl gaat zo voorbij. Net bij het mijlpaaltje (ja, die staan keurig langs dit pad) horen we luide donder. We lopen hier onder electriciteitskabels en willen dan niet in een onweer terechtkomen.

We maken dus rechtsomkeerts en horen nog twee donderslagen, maar dan is het stil. Terug bij Whole Foods besluiten we dan maar een stukje in oostelijke richting te lopen, weg van het onweer.

We lopen twee mijl en dan terug, dus bij elkaar toch zo'n tien kilometer en dat op mijn "rustdag". Het onweer kwam hier niet, maar ik hoor later, dat het in Reston, waar we heenliepen, maar liefst vijf centimeter regen heeft gedumpt!

Als Katja klaar is met haar ochtendoppasbaantje gaan we op weg om haar lijst van benodigdheden voor de opkomende reizen af te werken. Bij Wegmans eten we snel lunch. De tonijnsalade sandwich op bruin stokbrood is mijn favoriet hier. Katja neemt van het Indiase buffet.

Daarna werken we het lijstje van medicijnen en toiletspullen, dat ze voor St. Eustatius nodig heeft, af. Omdat Katja daar gaat kamperen moet ze heel wat meeslepen. Het is dus belangrijk, dat ze zo compact mogelijk inpakt.

We zijn onder de indruk van de keuze aan minishampoos, -conditioners, -tandpastas etc. Alles is aangepast aan de maximale 3 oz. die TSA toestaat in handbagage. We kopen ook wat lege plastic flesjes, waar we onze shampoo en conditioner voor Ierland in gaan doen. Ook voor die reis moeten we zo min mogelijk bagage mee.

Bij Barnes and Noble kies ik een paar boeken uit de ruime keuze over Ierland. Dit moet een populair vakantieland zijn, want er zijn meer boeken over, dan bijvoorbeeld over Italie.

Onze laatste stop is Dick's. Bij deze enorme zaak vindt Katja bijna alles, wat er verder nog op haar lijst staat. Dat zijn onder anderen een hoofdband met een zaklamp, hiking schoenen (gelukkig flink afgeprijsd), een zakmes en een camping douchezak.

Dit alles nam toch aardig wat tijd in beslag, dus we haasten ons terug naar huis. Katja moet Cammie ophalen uit school en brengt haar weer hierheen. Ik bedenk me, dat mijn moeder mij niet toestond de kinderen, waar ik op paste, mee naar ons huis te nemen.

Het maakt het ook wel makkelijker voor Katja, dat is zeker. Terwijl Cammie haar huiswerk maakt en met Saskia naar Spongebob kijkt, zit Katja aan haar computer. "Werk" is dit oppassen pas, als Cammie haar huiswerk verder weigert te maken en niet van de trampoline wil komen.

Katja leert heel wat zo, want Cammie is een schattig meisje, maar eentje met een sterke eigen wil! Ik geef Katja de tip om tot drie te tellen en ook met dit meisje werkt dat weer perfect.

Rick komt thuis met eten van Plaka Grill. Intussen is de regen verdreven en de zon warmt alles lekker op. We kunnen dus toch nog buiten eten.

Saskia moet naar een Relay For Life vergadering, de laatste voor de grote avond zaterdag. Ze heeft er dit jaar hard aan gewerkt, onder anderen door meer dan $400 met een "bake sale" binnen te halen. Saskia zou heel erg blij zijn met zelfs de kleinste donaties op haar Relay for Life site.

Ieder jaar bestellen wij ook "luminaria" voor de mensen, die we kennen, die met deze rotziekte vechten of gevochten hebben. Luminaria zijn papieren zakjes met een kaarsje erin ter ere van of ter herinnering aan mensen met kanker. Ricks moeder en tante krijgen er in elk geval ieder jaar een.

Het is altijd weer een indrukwekkende ceremonie met een kaarslichttocht langs alle luminaria. Als er hier mensen zijn, die de naam van een geliefde, die met kanker te kampen heeft, op zo'n luminaria willen zien, laat het me dan weten. Dan koop ik er een en neem een foto op zaterdagavond en stuur die naar je op.

Laatste high school dag

Het schooljaar loopt langzaam ten einde. Kai vertrekt vanochtend voor zijn laatste examens. Ook neemt hij zijn "gown" mee naar school, want vanmiddag heeft hij convocation. Dan worden er "awards" uitgereikt aan de bollebozen van de school.

Katja moet weer op Katie passen en vertrekt al voor negenen. Saskia voelt zich niet lekker en blijft de eerste paar uur thuis. Ik rijd haar om half tien naar school en ga dan gelijk door naar de sportschool.

Het is afwisselend bewolkt en een aangename temperatuur buiten. Op de radio hoor ik de weerman zeggen, dat het "aanmerkelijk koeler" zal voelen vandaag met een temperatuur van ongeveer 28 graden. Ik moet daar even om grinniken, want die temperatuur zou in Nederland allesbehalve als "koel" ervaren worden! Het maakt niet uit, hoe lang ik al weg ben, het klimaat hier blijft me verbazen.

De stairmaster stel ik in op "fat burner" niveau 8 en ik ben heel blij, als het halve uur voorbij is. Ik zie wel resultaten van deze intensieve sessies, want mijn broeken passen beter. Mijn gewicht blijft hetzelfde, maar duidelijk geeft het "trappenlopen" resultaat. Na nog twintig minuten op de crosstrainer is het voor vandaag weer genoeg.

Thuis zie ik, dat Katja Katie weer mee heeft. Leuk, weer even zo'n schattig peutertje over de vloer! Katja vertelt me meteen, dat Katie een poepluier heeft. Ach ja, daarvoor wordt Katja betaald, ik kan oppasgrootmoeder spelen en vermaak me prima met dit knuffeltje. Terwijl Katja haar bikini aantrekt, pas ik even op. Katie voelt zich helemaal op haar gemak met mij en kletst honderduit (het meeste onverstaanbaar).

Katja neemt Katie mee naar het zwembad en dan heb ik tijd om gauw te douchen. Karin en ik hebben elkaar alweer een tijdje niet gesproken en zij komt mij ophalen om te gaan lunchen.

We gaan naar Pastry Xpo, een vrij nieuw cafe, waar we een aantal maanden geleden ook aten. Ik bestel het stokbrood met kalkoen en Fontina kaas en een fettoush salade en Karin een quiche met een huissalade.

Het is druk bij het cafe en de medewerkers kunnen het niet aan. Een ervan is ronduit onaangenaam. Als de eigenaresse er was geweest, was ze niet blij geweest! Het smaakt allemaal goed en we kletsen helemaal bij. Ik moet hardop lachen, als Karin haar frustraties met haar tieners qua opruimen e.d. op een zeer grappige manier beschrijft. Wat heerlijk om te weten, dat dat niet alleen bij ons speelt!

Voor Katja bestel ik nog een kalkoensandwich en hun "macaroons" zien er zo lekker uit, dat ik daar ook een aantal van mee naar huis neem. Eigenlijk koop ik nooit zomaar zoetigheden, maar besluit ons voor de verandering te trakteren.

Karin heeft me een paar Nederlandse tijdschriften gegeven (Catherine uit 2008, bestaat dat tijdschrift nog?), dus ik ga ze in onze "living room" (de meer formele zitkamer) lezen. Hier zit ik gewoonlijk nooit, maar de schoonmaaksters zijn bezig in de family room en de living room is lekker rustig.

Kennelijk vinden de dieren dat ook, want ongemerkt komen Meike en Snickers op rugleuning van de bank liggen. Cosmo vindt de stofzuiger ook maar niets, dus komt naast mij liggen. Natuurlijk moet ik daar foto's van maken, want het is schattig, al die warme dierenlijfjes om me heen.


Na Kai een grote knuffel gegeven te hebben als felicitatie, dat zijn high school tijd nu onofficieel voorbij is, vertrekt hij meteen weer naar een repetitie bij School of Rock.

Katja gaat haar volgende oppaskind plus vriendinnetje ophalen. De zevenjarige Cammie is hier al kind aan huis en haar beste vriendinnetje Sammy komt vandaag ook mee. Zoals altijd zijn de dieren de grote attractie. Katja neemt de dames mee naar het zwembad en voert ze daar pizza.

Voor ik naar Mona ga om mijn haar te laten doen, rijd ik naar Rite Aid. Daar breng ik mijn recept voor Trazodone (om door de nacht te slapen, het enige FM medicijn, dat ik gebruik) weg en ga op zoek naar kaarten.

De keuze aan vaderdagkaarten is matig, maar ik vind een paar leuke. Een actief forumlid van het Alles Amerika forum ligt in het ziekenhuis, dus ik kies een leuke "get well" kaart uit voor hem namens het hele team. Hopelijk is het niets heel ernstigs. Dat is soms wel moeilijk met online relaties. Van zover heb je geen idee, wat er gaande is.

Bij Mona krijg ik een lekker glas witte wijn en wordt mijn haar weer bekwaam gekleurd. Nu de zon zo sterk is, maakt ze mijn haar extra donker, over een paar weken zal dat weer helemaal opgelicht zijn. Iedereen thuis vindt het donkere ook erg leuk. Het doet de kleur van mijn ogen goed uitkomen, vindt Rick.

Saskia moet naar een koorconcert en wij mogen, zoals gewoonlijk, niet komen luisteren. Kai is bij zijn repetitie, dus we zijn met zijn drieen voor het avondeten. Waarschijnlijk door het weer, maar ik heb veel pijn en voel me erg moe. Ik ben dan ook blij, als Rick voorstelt naar Busara te gaan.


Daar kan ik het niet nalaten de Pu-Nim te bestellen. Dat is gefrituurde (ja, verschrikkelijk slecht!) soft shell crab met een pittige saus, werkelijk verrukkelijk! Katja neemt ook een visgerecht met scallops en inktvis en Rick een gerecht met biefstuk. Het smaakt allemaal even lekker.


Veel gefrituurd, maar zo lekker!!

Op de terugweg zetten we Katja af bij het Amphora restaurant, waar ze een aantal vriendinnen gaat zien voor een "girls' night out". Dan rijden we door naar Thoreau Middle School om Saskia en Shannon op te halen.

Kai, Saskia en Shannon hebben nog niet gegeten, dus Rick neemt hen mee naar McDonald's. Katja komt al gauw weer thuis en we vermaken ons met Hell's Kitchen. Vandaag leek niet zo druk, maar ik ben wel heel moe, dus maak het niet laat.